Τρίτη, 28 Απριλίου 2020

Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Δ')

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ
Αναμφίβολα δύο είναι οι παράγοντες που βαρύνουν στην αξία ενός Έθνους: η ιστορία που έχει παράξει στον βίο του, και η προσφορά του στον παγκόσμιο Πολιτισμό.
Έλεγε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος: «Έχομεν κάθε λόγον να είμεθα υπερήφανοι δια την ιστορίαν μας. Όχι μόνον λόγω της αδιασπάστου συνεχείας της αλλά και λόγο της ποιότητάς της. Διότι είναι πλήρης εξάρσεως και προσφορών προς ολόκληρον την ανθρωπότητα, τόσον εις τον τομέα των ειρηνικών επιδόσεων όσον και εις τον τομέα των κρισίμων αποφάσεων».
Όπως παρατηρεί ένας από τους κορυφαίους παγκοσμίως Αρχαιολόγος, Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γέηλ, C. Blegen, «Η οριστική αναγνώριση της Ελληνικότητας των Μυκηνών δεν είναι κάτι που απομένει χωρίς συνέπειες. Μας οδηγεί σ’ ένα πρώιμο στάδιο της ιστορίας αυτής της φυλής προγενέστερο πιθανώς από την πλήρη διαμόρφωση της Ελληνικής γλώσσας. Και διατρανώνει ακόμα την έμφυτη αντοχή του Ελληνικού λαού και την εκπληκτική του δύναμη για επιβίωση. Και σήμερα ζει και ακμάζει διατηρώντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, και την συνοχή του παρά τον έντονο ατομικισμό. Εκτός ίσως από τους Κινέζους, είναι ζήτημα αν υπήρξε άλλος λαός με τέτοια εμμονή και διάρκεια. Στην μακρά ιστορία του τρείς φορές τουλάχιστον ανέλαβε την παγκόσμια πολιτιστική ηγεσία: στην όψιμη Μυκηναϊκή  περίοδο, στα κλασσικά χρόνια, και στην ακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»  (Από τον Πρόλογο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους»  Εκδοτική Αθηνών. Επίσης αφιερώνεται στους προκατειλημμένους, τεμάχισες - χασάπηδες, της ιστορικής συνέχειας της Ελληνικής Φυλής).
 ΓΙΑΤΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Η επιστημονική διατύπωση του Αμερικανού ακαδημαϊκού και ερευνητή, συμπίπτει με την γεμάτη  Ελληνικό αίσθημα γνώμη του Γ. ΠαπαδοπούλουΕίναι δύο θέσεις διαφορετικού ύφους μεν, ιδίου νοήματος δε. Δημιουργούν αμφότερες υπερηφάνεια για το ποιοι είμαστε και ταυτόχρονα την βούληση  να το διατηρήσουμε. Συνακόλουθα όμως μας διεγείρουν την επιθυμία για γνώση από πού και ποιούς ερχόμαστε, για να ξέρουμε και προς τα πού θα πορευθούμε στο μέλλον. Γεννούν σε εμάς τους μεταγενέστερους έναν δίκαιο εθνικό εγωισμό και μία έπαρση. Κυρίως όμως καλλιεργούν φρόνημα. Μας κάνουν να νιώθουμε υπερήφανοι για τους προγόνους μας και για το έθνος μας. Μας δίνουν υψηλά πρότυπα και ακλόνητα ιδανικά. Νιώθουμε γύρω τις σκιές του παρελθόντος μας, να φωτίζουν τον δρόμο του μέλλοντός μας. Μας δυναμώνουν την πίστη ότι αυτά που έγιναν στο παρελθόν μπορούν να ξαναγίνουν στο παρών, μ’ έναν άλλο τρόπο. Έχοντας, αυτά για δασκάλους μπορούμε να βαδίσουμε μπροστά προς μια σωστότερη κατεύθυνση με τα λιγότερα δυνατά λάθη. Έχουμε την μοναδική τύχη, που κανένας άλλος λαός δεν έχει, ν’ αντλεί από την ιστορία του τόση δύναμη, τόσα διδάγματα, τόση υπερηφάνεια  όση ο Ελληνικός.
«Αυτήv την ιστορίαν οφείλομεν να την ενθυμούμεθα και να την τιμώμεν, διότι είναι πηγή αυτοπεποιθήσεως και πυξίς πορείας. Δεν μας επιτρέπεται να την λησμονήσομεν και δεν θέλωμεν να την προδόσωμεν» Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Δεν πρέπει να ξεχάσουμε μας λέει, αλλά και να μην προδώσουμε, προσθέτει. Και καλά το πρώτο το καταλαβαίνουμε, το δεύτερο πως; Μα με τον τρόπο που γίνεται σήμερα. Με την μικροποίηση αυτών που αγωνιζόμενων και θυσιαζόμενων στο παρελθόν, μας χάρισαν το δικό μας παρών. Με την επιλεκτική αποσιώπηση των μοναδικών επιτευγμάτων του χθες. Με την σκόπιμη δημιουργία κάποιας νέας, νεφελώδους «πραγματικής ιστορίας» Μέσα απ’ αυτή την «αναθεωρητική ιστορία» (λες και είναι ρεβιζιονιστές κομμουνιστές) προσπαθούν να διαγράψουν ότι σχετίζεται με το επίθετο «εθνικό». Πρώτη στην ιεράρχησή τους είναι φυσικά η εθνική ιστορία, ακολουθούν η εθνική λογοτεχνία, η εθνική παράδοση, εν ολίγοις όλα αυτά που παράγουν εθνικό φρόνημα. Αυτό που με την σειρά του κρατάει ζωντανή την εθνική ανεξαρτησία. Αξιοσημείωτα και επίκαιρα είναι τα λόγια του σημαντικότατου ακαδημαϊκού και πρώην προέδρου της δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου « Γι’ συτό θολώνουν την αλήθεια και βλάπτουν την πατρίδα εκείνοι που αποσιωπώντας είτε ανομήματα, είτε κατορθώματα και συνθλίβοντας πρόσωπα και πράξεις, κάτω απ’ την καλύπτρα μιας μονόπλευρης έρευνας, επιχειρούν να δώσουν στα γεγονότα του παρελθόντος ερμηνείες προσαρμόζονται σε αμφισβητούμενες πολιτικές επιδιώξεις του παρόντος»          
 ΓΙΑΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ
« Η γνώσις της πατρίου ιστορίας, εθεωρήθη αείποτε ως το πρώτιστον του πολίτου καθήκον» Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος.
Η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το σύνολο των δραστηριοτήτων του ανθρώπου για την επίτευξη των σκοπών του. Σ αυτές τις δραστηριότητες υπάρχει πάντα μία σαφής σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Τα ιστορικά γεγονότα θα μπορούσε κάλλιστα να έχουν συμβεί μ’ έναν διαφορετικό τρόπο. Θα μπορούσε να έχουν συμβεί με τον αντίθετο τρόπο ή θα μπορούσε να μην έχουν συμβεί καθόλου. Οι λόγοι είναι: πρώτον ότι ο άνθρωπος είναι αυτός που έχει την ελευθερία εκλογής των πράξεων, και δεύτερον ότι η ιστορική εξέλιξη είναι η σύνθεση ή η αντίθεση πολιτισμικών, κοινωνικών και εθνικών φαινομένων. Τα ιστορικά γεγονότα δεν οφείλονται σ’ ένα και μόνο βασικό αίτιο. Όταν η προσέγγιση γίνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η παρανόηση και η παραμόρφωση της ιστορίας.  Αυτή την διαθλασμένη εικόνα της ιστορίας έχουν, και στην συνέχεια φυσικά υποστηρίζουν, οι μαρξιστές και οι της «ευρύτερης αριστεράς» με την θεωρία - καραμέλα της πάλης των τάξεων. Αυτοί δεν βλέπουν άλλη κινητήρια δύναμη στην ιστορική εξέλιξη παρά μόνο την οικονομία (σ’ αυτή την άποψη, όπως και σε τόσες άλλες πια, έχουν ταυτιστεί μαζί τους και οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι). Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς και ευτυχώς για την ιστορία, η ύπαρξή της δεν είναι εγκλωβισμένη σε μοιρολατρικές οικονομικές νομοτέλειες. Η ιστορία έχει πολλούς πρωταγωνιστές: αντιλήψεις θρησκευτικές, αντιθέσεις εθνικές, συμφέροντα οικονομικά, φιλοδοξίες προσωπικές, φανατισμούς πολιτικούς ή κομματικούς, εξελίξεις τεχνολογικές: αυτοί και άλλοι πολλοί είναι παράγοντες που επηρεάζουν την ανθρώπινη δράση και άρα διαμορφώνουν την ιστορία. Το ιστορικό γίγνεσθαι λοιπόν χαρακτηρίζεται από ποικιλία. Η ιστορία δεν είναι άψυχη και απρόσωπη. Δεν είναι λογισμικό εξαγωγής στατιστικών στοιχείων και οικονομικών δεικτών για να αιτιολογηθούν τ’ αποτελέσματά της. Η ιστορία δεν εξετάζεται ψυχρά εγκεφαλικά αλλά με πάθος και συναίσθημα. Έτσι μόνο μπορούν ν’ αντληθούν τα διαχρονικά μηνύματα που στέλνει ώστε να εξαχθούν τα διαχρονικά  συμπεράσματα του τώρα. Η ιστορία είναι ένα ζωντανό παρών και δίνει απαντήσεις στα προβλήματα του αύριο.
Τεχνηέντως όμως σήμερα τα παραπάνω έχουν χαρακτηρισθεί ως υποκειμενική θεώρηση της ιστορίας η οποία χρήζει αντικειμενικής αναθεώρησης. Η διαδικασία του πως αυτό υλοποιείται είναι πια γνωστή. Πρώτα μετατοπίζεται αυθαίρετα η ερμηνεία της λέξης υποκειμενική. Στην συνέχεια τοποθετείται ως ταμπέλα όπου θα κριθεί χρήσιμο. Τέλος, έρχονται οι «αντικειμενικοί» που αφού αποστεώσουν και αφυδατώσουν την ιστορία την εμφανίζουν «αντικειμενικά» σύμφωνη με τις δικές τους πολιτικές ιδεολογίες, και κρίνουν τους πρωταγωνιστές της «αντικειμενικά» σύμφωνα με τις δικές τους κομματικές τοποθετήσεις  Ας γνωρίζουν όμως ότι στην ιστορία δεν αρέσει η Προκρούστια λογική ώστε να την φέρουν στα μέτρα τους. Δεν της αρέσει η κομμουνιστική αντίληψη, «όσο η ιστορία συμφωνεί με τις ιδέες μας έχει καλώς, αν όχι, τόσο το χειρότερο για την ιστορία». Ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι στην ιστορία δεν μπαίνεις ούτε με το ζόρι ούτε με μέσον.
Από την μία πλευρά η ιστορία, και πολύ περισσότερο η αχανής, η δική μας, η Ελληνική, δεν είναι φτιαγμένη ώστε να διαβάζεται νωχελικά σ’ έναν καναπέ ονειροπολώντας παθητικά το παρελθόν. Αντίθετα είναι εφαλτήριο για άλμα στο μέλλον, «της ιστορικής οντότητας… έναντι της οποίας κάποτε θα πρέπει να παύσωμεν να υπερηφανευόμεθα  επί πατραγαθία και θα υπερηφανευόμεθα επί δημιουργία» έγραφε επ’ αυτού ο Γ. Παπαδόπουλος. Από την άλλη πλευρά όποιο έθνος θέλει να συνεχίσει να υπάρχει ως ανεξάρτητο και ελεύθερο,  έχει καθήκον να μην επιτρέπει να του γράφουν την ιστορία άλλοι, ούτε ν’ ανέχεται υπαγορεύσεις. Τουναντίον έχει καθήκον να κάνει την δική του νέκυια και εκεί κάτω, βαθιά, να βρει τον σκοπό της ύπαρξης του και να τον ανασύρει στον επάνω κόσμο. Πάνω σ’ αυτό το νόημα της ύπαρξής του θα γράφει μόνο του την ιστορία του. Αυτό αποτελεί χρέος συνεχές προς τον εαυτό του, τα παιδιά του, τα παιδιά των παιδιών του.
Τέλος θα επιθυμούσα αληθινά να διαβάσετε, ακόμα και ας μην διαβάσετε ούτε μία λέξη απ’ το παραπάνω άρθρο, τις παρακάτω λίγες γραμμές από «Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης» του Μ. Κούντερα
«_ Για να ξεπαστρέψεις έναν λαό, του αφαιρείς πρώτα την μνήμη, καταστρέφεις τα βιβλία του, τον πολιτισμό του, την ι σ τ ο ρ ι α του. Και κάποιος άλλος του γράφει άλλα βιβλία, του δίνει άλλο πολιτισμό και ε π ι ν ο ε ί για λογαριασμό του άλλη ι σ τ ο ρ ί α. Έπειτα ο λαός ξεχνάει σιγά - σιγά ποιος είναι και ποιός ήταν. Ακόμα πιο γρήγορα θα τον ξεχάσει ο κόσμος γύρω του
 _ Και η γλώσσα;
 _ Ποιος ο λόγος να μας την πάρει; Θα μείνει σκέτη γραφικότητα που αργά ή γρήγορα θα πεθάνει από φυσικό θάνατο
Ήταν μία υπερβολή που υπαγορευόταν από υπερβολική θλίψη ή είναι αλήθεια πως ο λαός δεν θα μπορέσει να βγει ζωντανός από την έρημο της οργανωμένης λήθης;»   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters