Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2025

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Α. ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ «Το ΠΑΡΕΛΘΟΝ ως ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΜΕΛΛΟΝ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ


Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδοσεις «Πελασγός», I. Χρ. Γιαννάκενα, Χαρ. Τρικούπη 14, Τ.Κ.: 106 79, Ἀθῆναι, τηλ.: 210-64.40.021, 210-36.28.976, Τηλεομοιότυπο: 210-36.38.435, e-mail: acroceramo@hellasbooks.gr
  
Το προγονικό παρελθόν είναι ένας λαμπρός ήλιος στον ουρανό ενός αβέβαιου μέλλοντος. Οι πρόγονοί μας είχαν γνώσεις επί παντός επιστητού και λύσεις επί παντός προβλήματος και, επομένως, οι γνώσεις και η εμπειρία τους θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικές συμβουλές προς τους σύγχρονους πολιτικούς και πολίτες και να δώσουν λύσεις για όλα τα θέματα που αφορούν σε ένα διαχρονικό Έθνος και ένα σύγχρονο κράτος. Είναι δρόμοι του παρελθόντος, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο, το οποίο θα δώση την ώθηση και τα εφόδια αντιμετωπίσεως ενός πάντα επίκαιρου μέλλοντος. Οι πρόγονοί μας είχαν και στην εποχή τους αντιμετωπίσει παρόμοια προβλήματα με τα σημερινά και είχαν δώσει λύσεις στα πάντα. Όμως σήμερα, με την υποβάθμιση της παιδείας, το κόψιμο των ριζών και την αποστασιοποίηση από το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, η Ελλάδα οδηγείται στην καταστροφή. Σε αυτό το σημείο έρχεται η προσφορά τού ανά χείρας συγγράμματος, στις σελίδες του οποίου θα ανακαλύψετε μεταξύ άλλων πώς αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας θέματα σχετικά με το δημογραφικό πρόβλημα, τι μας συμβουλεύουν για την σημερινή παραποίηση της ιστορίας μας, για τον χειρισμό των διεθνών σχέσεων και της εξωτερικής πολιτικής καθώς και για το θέμα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της αλλοίωσης του πληθυσμού. Ακόμα θα δήτε ποιες λύσεις μας προτείνουν οι πρόγονοί μας για τους δανειστές και κατ' επέκτασιν για το Δ.Ν.Τ., πως αυτοί κρίνουν το ελλαδικό σύνταγμα του 21ου αιώνος, πως κρίνουν τα γεγονότα των Ιμίων και την "άψογη στάση" απέναντι στην τουρκική αδιαλλαξία, τι λένε για την ελληνική παιδεία του 21ου αιώνος, τι μας συμβουλεύουν για την αδικία και την ατιμωρησία των "ανευθύνων" πολιτικών και πολλά πολλά άλλα. Όλα αυτά φυσικά με παραπομπές αρχαίων κειμένων σε σύγκριση με το σήμερα. Το βιβλίο αυτό, προσφέροντας αφειδώς την ελληνική γνώση, φιλοδοξεί να γίνη ο Έλληνας κοινωνός του πνευματικού οπλοστασίου των προγόνων του, ώστε να αποκτήση πάλι την αίγλη που του αρμόζει και την θέση που του αξίζει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
 
Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του καθηγητή ΑΝΤΩΝΙΟΥ Α. ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ «ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΜΕΛΛΟΝ»
 

νάμεσα στα περιεχόμενά του διαβάζουμε:

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ… τοῦ Γιώργου Λεκάκη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ – ΠΡΟΦΥΛΛΙΣ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΤΩΝ «ΑΝΕΥΘΥΝΩΝ» ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

  • ΝΟΜΙΜΟΝ: Ἡ λέξη ποὺ διαβάζεται κι ἀπὸ τὶς δύο πλευρές
  • Τὸ νὰ μὴ τιμωρῆται ὅποιος ἀδικεῖ, εἶναι τὸ μέγιστο κακὸ
  • Κριτικὴ τῶν ἀδίκων ἀπὸ τὸν Πλάτωνα
  • Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀτιμωρησίας
  • Ἀπονομὴ δικαιοσύνης καὶ ἄρση τῶν ἀδικιῶν

ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΟΣ ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ «ΑΨΟΓΗ ΣΤΑΣΗ» ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ

ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΟΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ Δ.Ν.Τ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ:

«Μνημεῖον Ἀγνώστου Στρατιώτου» ἤ «Μνημεῖον Ἑλλήνων Ἡρώων»;

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

  • Ἡ ἀλαζονεία τῆς δύναμης
  • Ὁ διάλογος μεταξὺ δυνατῶν καὶ ἀδυνάτων
  • Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ψοφοδεοῦς στάσεως
  • Συμβουλὲς τοῦ Θουκυδίδη γιὰ τὴν Χάγη
  • Πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ ἀντίσταση

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

Ὁ «σωρείτης» καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἑνότητος.

Ὁ φιλοσοφικὸς συλλογισμὸς τῶν Μεγαρικῶν Φιλοσόφων καὶ ἡ σύγχρονη ἐφαρμογή του.

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2015

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΚΟΣΜΙΑ ΤΩΝ ΟΜΙΛΟΥΝΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΣΟΦΙΣΤΩΝ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ: «ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ «ΝΕΑΣ ΤΑΞΕΩΣ»

  • Η τιμή τῆς ὑψώσεως τῆς Ἑλληνικῆς Σημαίας
  • Τὸ θέμα τῶν Παρελάσεων
  • Τὶ γινόταν στὴν Ἀρχαία Σπάρτη

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Νὰ γιατὶ κατήργησαν τὴν διδασκαλία τῆς Ἀντιγόνης στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΑΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΑΖΟΝΙΚΕΣ ΤΥΡΑΝΝΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ – Ἀντιστοιχίες τυραννιῶν

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΧΡΕΙΑ ΝΕΟΥ ΣΟΛΩΝΟΣ ΕΣΤΙ ἤτοι ἡ ἄμεση ἀνάγκη εὑρέσεως ἢ δημιουργίας ἑνὸς νέου Σόλωνος

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΟΗΤΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ…στεφανοῦ καὶ σπένδε τῷ Κοαλέμῳ· (… στεφάνωσε καὶ κάνε σπονδὴ στὸν θεὸ τῆς βλακείας)

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΝΕΜΕΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΝΕΥΘΥΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

(Ἐπὶ ἀσπαλάθων)

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ

(Μαλακογνώμων διανόησις καὶ ἀρχαῖες ἑλληνικὲς ἀξίες)

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΑΤΟΡΕΣ ΤΟΥ «ΝΑΙ»

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ:

ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΑΛΛΑ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

«Ἀντίσταση» καί «Ἀντικατάθλιψη»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΕΞΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ «ΑΡΕΤΗ» ΚΑΙ «ΑΓΑΘΟΣ» ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ – ΠΟΥ ΩΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΟΛΕΘΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΤΗΣ ΑΠΕΧΟΥΣΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ» ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΑΝΑΛΥΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

  • Ἄλλες μορφὲς ίσότητος
  • Ἡ ἐνεργοποίηση τοῦ πολίτη γιὰ συμμετοχὴ στὰ κοινά
  • Ἡ Δημοκρατία στὴν πράξη σὲ κάθε περίπτωση
  • Συμβολὴ τῆς Δημοκρατίας στὴν μείωση τῆς κοινωνικῆς άνισότητος

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΛΑΣΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Δημοκρατία χωρὶς Δῆμο

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Ποιοὶ δὲν εἶχαν δικαίωμα νὰ ὁμιλοῦν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΣΤΙΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΟΥΜΕ ΩΣ ΕΘΝΟΣ

’Ελευθερία Αὐτονομία, Αὐτάρκεια

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΚΤΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΤΟΥΣ

  • Τὶ γινόταν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα
  • Ἡ ὑποτιθέμενη «ἀπόρρητη ψηφοφορία»

Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΕΦΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΟΤΙ Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ – 

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΤΥΡΑΝΝΙΩΝ

Μῖσος καὶ μισαλλοδοξία

Διαστρεβλώσεις ἐννοιῶν γιὰ ἐπίτευξη σκοπῶν

Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΑΓΩΝ

Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ «ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ Ἀξίων ΚΑΙ ΤΩΝ Ἀξιῶν

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ὡς κινητήρια δύναμη τῆς Οἰκονομίας τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων καὶ τροχοπέδη τῆς σημερινῆς

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ἡ παραποίηση τοῦ λόγου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στὴν Ὦπιν

ΟΙ «ΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΕΥΘΥΝΟΫΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ «ΠΕΡΙ… ΕΥΘΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ»

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΦΡΟΝΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΘΕΤΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΖΥΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Κοινωνικὴ εὐαισθησία ἐναντίον ἀνάλγητης συμπεριφορᾶς

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΠΡΟΣ ΑΓΝΩΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΗΔΙΖΟΝΤΕΣ

Ἀναγκαῖες ὑπενθυμίσεις στοὺς ἀγνώμονες Εὐρωπαίους καὶ τὰ μηδίζοντα ἀνδρείκελά τους

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΔΡΑ ΣΑΝ ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΟ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΠΙΕΣΗΣ

Ὅταν ἡ ἀνάγκη γίνεται φιλοτιμία

ΟΜΗΡΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ «ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ» ΚΑΙ ΤΗΝ «ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΟΣΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΗΓΕΤΗ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΙΣ ΣΟΦΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

  • Οἱ μέθοδοι τῆς γενικεύσεως, τῆς δεοντολογίας καὶ τοῦ «μὴ χείρονος» σὲ σχέση μὲ τὸ πραχθέν

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΛΙΣΣΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΓΥΡΩΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ, Η ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΕΛΛΑΣ ή ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Η ΜΟΙΡΑ Η ΑΝΑΠΟΔΗ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΗ ΑΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΡΝΗΣΙΓΛΩΣΣΟΙ

Ἀρχαῖοι Ποσειδωνιᾶτες καὶ σύγχρονος ἀφελληνισμός

ΔΗΜΩΝΑΞ: Ὁ Κύπριος κυνικὸς φιλόσοφος, ἐμπνευστὴς τῶν λόγων τοῦ Καζαντζάκη καὶ ἡ σημερινὴ σημασία τῶν λόγων του

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

  • Ὁ Δάσκαλος εἶναι δύναμη
  • Σήμερα δὲν ἔχουμε δασκάλους ἀλλὰ ἐκπαιδευτὲς
  • Μάθημα Δημοκρατίας τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδοσεις «Πελασγός», I. Χρ. Γιαννάκενα, Χαρ. Τρικούπη 14, Τ.Κ.: 106 79, Ἀθῆναι, τηλ.: 210-64.40.021, 210-36.28.976, Τηλεομοιότυπο: 210-36.38.435, e-mail: acroceramo@hellasbooks.gr

 

 ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2025


Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2024

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΛΕΞΙΚΟΝ ΣΟΥΔΑΣ;

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου, 
Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, 
Ιστορικού – Συγγραφέως.

Οἱ διάφορες ἐγκυκλοπαίδειες περιβάλλουν τό ὄνομα τοῦ δημιουργοῦ τοῦ Λεξικοῦ ΣΟΥΔΑΣ μέ ἕνα μυστήριο. Γράφουν ὅτι «Σούδα» ἤ «Σουΐδα» εἶναι ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα ἑλληνικά λεξικά ἤ ἐγκυκλοπαίδειες, τό ὁποῖο ἐγράφη τόν 10ο αἰῶνα. Πιθανολογοῦν ὅτι «Σούδας» ἤ «Σουΐδας» εἶναι ἴσως τό ὄνομα τοῦ συντάκτη του. Περιέχει 30.000 λήμματα, πολλά ἀπό τά ὁποῖα περιέχουν στοιχεῖα ἀπό πηγές πού, ἄν δέν διασώζοντο, θά εἶχαν χαθῆ σήμερα. Τό Λεξικό αὐτό εἶναι ἕνα ἀπό τά πολυτιμώτερα ἔγγραφα γιά τήν ἑλληνική φιλολογία, τήν γραμματική, καί τήν λογοτεχνική ἱστορία.

Ὅλοι οἱ ἐρευνητές συγκλίνουν στό ὅτι τίποτα δέν εἶναι γνωστό γιά τόν ἴδιο τόν Σουΐδα ἐκτός ἀπό τό ὅτι ἔζησε στά μέσα τοῦ 10ου αἰῶνα, προφανῶς στήν Κωνσταντινούπολη, καί ὅτι ἦταν πιθανῶς ἕνα ἐκκλησιαστικό πρόσωπο πού ἀφιερώθηκε στίς λογοτεχνικές μελέτες. Τόν θεωροῦν γραμματικό μέ αὐτό τό ὄνομα, παρ’ ὅτι αὐτό δέν εἶναι δόκιμο στήν ἑλληνική ὀνοματολογία.

Νεώτερες θεωρίες ἀναφέρουν ὅτι πιθανόν Σουΐδας νά μήν εἶναι τό ὄνομα τοῦ συντάκτη ἀλλά ὅτι πρόκειται γιά ἕνα συλλογικό ἔργο, ἡ δέ λέξη «Σούδα» προέρχεται ἀπό λατινική λέξη πού σημαίνει “φρούριο” καί χρησιμοποιήθηκε γιά νά περιγράψη τόν σκοπό τοῦ ἔργου, τήν … περιφρούρηση τῆς γνώσης!

Τό ὅτι τό «Λεξικόν ΣΟΥΔΑΣ» εἶναι πολυσυλλεκτικό, δέν πιθανολογεῖται ἀλλά προκύπτει καί ἀπό τήν εἰσαγωγή ἀκόμη τοῦ λεξικοῦ, ὅταν διαβάζουμε σέ αὐτήν:

«Τό μέν παρόν βιβλίον Σούδα, οἱ δέ συνταξάμενοι τοῦτο ἄνδρες σοφοί·

Εὔδημος ῥήτωρ περί λέξεων κατά στοιχεῖον.

Ἑλλάδιος, ἐπί Θεοδοσίου τοῦ νέου, περί λέξεων κατά στοιχεῖον.

Εὐγένιος Αὐγουστοπόλεως τῆς ἐν Φρυγίᾳ, παμμιγῆ λέξιν κατά στοιχεῖον.

Ζώσιμος Γαζαῖος λέξεις ῥητορικάς κατά στοιχεῖον.

Κεκίλιος Σικελιώτης ἐκλογήν λέξεων κατά στοιχεῖον.

Λογγῖνος ὁ Κάσσιος λέξεις κατά στοιχεῖον.

Λούπερκος Βηρύτιος Ἀττικάς λέξεις.

Οὐηστῖνος Ἰούλιος σοφιστής ἐπιτομήν τῶν Παμφίλου γλωσσῶν, βιβλίων ἐννενήκοντα ἑνός.

Πάκατος κατά στοιχεῖον περί συνηθείας Ἀττικῆς.

Πάμφιλος λειμῶνα λέξεων ποικίλων, περιοχήν βιβλίων Ϛε΄ ἔστι δέ ἀπό τοῦ ε στοιχείου ἕως τοῦ ω, τά γάρ ἀπό τοῦ ἄλφα μέχρι τοῦ δέλτα Ζωπυρίων ἐπεποιήκει.

Πωλίων Ἀλεξανδρεύς Ἀττικῶν λέξεων συναγωγήν κατά στοιχεῖον».

Τό Λεξικό χρησιμοποιεῖ ὑλικό ἀπό τήν κλασσική περίοδο ἕως τούς χρόνους τῆς συγγραφῆς του, ἐνῶ μία μακρά σειρά μεταγενέστερων συγγραφέων, ὅπως ὁ Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης, ἀναφέρονται σέ αὐτό. Τά σημεῖα, στά ὁποῖα γίνεται ἀναφορά στόν Μιχαήλ Ψελλό, θεωροῦνται μεταγενέστερες προσθῆκες.

Τό Λεξικό «ΣΟΥΔΑΣ» εἶναι κάτι μεταξύ ἑνός γραμματικοῦ λεξικοῦ καί μίας ἐγκυκλοπαίδειας μέ τήν σύγχρονη ἔννοια. Ἐξηγεῖ τήν πηγή, τήν ἐτυμολογία, καί τήν σημασία λέξεων, σύμφωνα μέ τήν φιλολογία τῆς περιόδου του, χρησιμοποιώντας διάφορες πηγές. Δέν ὑπάρχουν πολλά σημαντικά στοιχεῖα σέ αὐτό τό μέρος τῆς ἐργασίας του, ὅμως τά ἄρθρα σχετικά μέ τήν λογοτεχνική ἱστορία, εἶναι πραγματικά πολύτιμα. Σέ αὐτά δίνει ἕναν ὄγκο λεπτομερειῶν καί, ὡς ἕναν ὡρισμένο βαθμό, διασώζει ἀποσπάσματα ἀπό συγγραφεῖς, τῶν ὁποίων τά ἔργα θά εἶχαν σέ ἄλλη περίπτωση ἐντελῶς χαθῆ. Χρησιμοποιεῖ παλαιότερα σχόλια γιά τούς κλασσικούς (Ὅμηρο, Θουκυδίδη, Σοφοκλῆ, κ.λπ.), καί γιά τούς νεώτερους συγγραφεῖς, Πολύβιο, Ἰώσηπο, Γεώργιο Σύγκελλο, Γεώργιο Μοναχό ἤ Ἁμαρτωλό, κ.λπ.

Τό Λεξικό «ΣΟΥΔΑΣ».

Ἔτσι τό Λεξικό «ΣΟΥΔΑΣ» ἀντιπροσωπεύει ἕνα καλό ἔργο ἀναφορᾶς γιά πρόσωπα, πού διεδραμάτισαν ρόλο στήν πολιτική, ἐκκλησιαστική, καί λογοτεχνική ἱστορία τῆς ἀνατολῆς ἕως τόν 10ο αἰῶνα. Ἡ κύρια πηγή του γιά αὐτό εἶναι ἡ ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου (912–959), καί γιά τήν ρωμαϊκή ἱστορία, τά ἀποσπάσματα τοῦ Ἰωάννη τοῦ Ἀντιόχειου (7ος αἰώνας). Ἄλλες πηγές του εἶναι τό «Ὀνοματολόγιο» ἤ «Πίναξ» τοῦ Ἡσυχίου τοῦ Μιλησίου, οἱ βιογραφίες τοῦ Διογένους Λαερτίου, τά ἔργα τῶν Ἀθηναίου καί Φιλοστράτου καί τό Χρονικό τοῦ Γεωργίου Μοναχοῦ.

Τό Λεξικό εἶναι ταξινομημένο, σέ ἄλλες ἐκδόσεις μέ καθαρά ἀλφαβητική σειρά (κατά στοιχεῖον δηλαδή) καί σέ κάποιες ἄλλες σύμφωνα μέ τό σύστημα τῆς «ἀντιστοιχίας», δηλαδή μέ φωνητική σειρά, κατά τόν ἦχο τῆς προφορᾶς τῶν χρόνων ἐκείνων. Ἔτσι γιά παράδειγμα τό «ἄλφα–γιώτα» ἔρχεται μετά ἀπό τό «ἔψιλον»· τό «ὠμέγα» μετά ἀπό τό «ὄμικρον», κ.λπ. Οἱ ἐκδόσεις, οἱ ταξινομημένες κατά στοιχεῖον φαίνεται πώς εἶναι καί οἱ παλαιότερες.

Τό Λεξικό «ΣΟΥΔΑΣ» περιέχει πολύ ὑλικό γιά τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία μεταξύ τῶν βιογραφικῶν ἄρθρων του καί μπορεῖ νά ἐκπληρώση τόν ἀρχικό σκοπό του ὡς καταλλήλου ἔργου ἀναφορᾶς. Ἐξεδόθη μέ κριτικά σχόλια ἀπό τήν Δανή Ἄντα Ἄντλερ (Λειψία, 1928– 1938), ἐνῶ στήν Ἑλλάδα τήν ἔκδοσή του ἐπιμελήθηκε πρίν κάποια χρόνια ὁ καθηγητής βυζαντινῆς φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., Βασίλειος Κατσαρός.

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΓΡΙΦΟΥ

Τά δεδομένα, λοιπόν, εἶναι τά ἑξῆς:

α) Ἔχουμε ἕνα πολυσυλλεκτικό λεξικό, πού δέν γνωρίζουμε τόν συγγραφέα του. β) Πού κάποιοι ἀποκαλοῦν «Σουΐδα», κάποιοι ἄλλοι «Σούδα» θεωρώντας ὅτι ἡ λέξη αὐτή προέρχεται ἀπό ἀντίστοιχη ὁμόηχη λατινική λέξη πού σημαίνει “φρούριο” ἤ “στενός διάδρομος”, χρησιμοποιήθηκε δέ γιά νά περιγράψη τόν σκοπό τοῦ ἔργου, δηλαδή “τήν περιφρούρηση τῆς γνώσης” (αὐθαίρετη φιλοσοφική ἑρμηνεία). Στήν πραγματικότητα αὐτές εἶναι ἁπλῶς εἰκασίες καί δέν ἰσχύει τίποτε ἀπό αὐτά. γ) Κάποιες νεώτερες θεωρίες λένε, ὅτι πιθανόν νά πρόκειται γιά ἕνα συλλογικό ἔργο, καί «Σουΐδας» νά μήν εἶναι τό ὄνομα τοῦ συντάκτη. Ἡ τρίτη αὐτή ἄποψη εἶναι καί ἡ πιό σωστή, ὅπως θά διαπιστώσουμε στήν συνέχεια, χωρίς καί πάλι νά δίνη λύση στό πρόβλημα τοῦ ὀνόματος ΣΟΥ(Ϊ)ΔΑΣ.

Σέ ἕναν παλιό καί σπανιώτατο (ἴσως καί μοναδικό) Κώδικα, πού εἶχα τήν τύχη νά δῶ, ἀπό τά φοιτητικά μου ἀκόμη χρόνια, σέ μία ἰδιωτική συλλογή στό ἐξωτερικό, ἦταν γραμμένη στήν πρώτη του σελίδα μία σειρά λέξεων (σάν τίτλος βιβλίου) μέ ἔντονα τονισμένο τό πρῶτο γράμμα.

Οἱ λέξεις αὐτές ἦσαν οἱ ἑξῆς: «ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΣ ΥΛΗΣ (ΙΔΙΑ) ΔΙ’ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ». Στήν ἀρχή δέν πρόσεξα ἰδιαιτέρως τόν τίτλο. Ἀναρωτήθηκα μόνο ποιό ἦταν τό ὄνομα τοῦ λεξικοῦ καί γιατί δέν ἀνεγράφετο τό ὄνομα τοῦ συντάκτου του στήν πρώτη σελίδα. Τότε παρετήρησα μέ μεγαλύτερη προσοχή τά τονισμένα γράμματα, τά ὁποῖα παρετίθεντο σέ σειρά, καί τά ὁποῖα μοῦ ἔκαναν ἰδιαίτερη ἐντύπωση. Προσπαθώντας δέ νά δῶ μήπως σημαίνουν κάτι, μέ ἔκπληξη διεπίστωσα ὅτι δημιουργοῦσαν τήν λέξη ΣΟΥ(Ϊ)ΔΑΣ!!!

Ἀμέσως κατάλαβα τήν ἑρμηνεία τοῦ «ἄγνωστου» ἤ ἀπροσδιόριστου συγγραφέα τοῦ ἐν λόγῳ λεξικοῦ. “ΣΟΥΔΑΣ”, λοιπόν, ἤ “ΣΟΥ(Ϊ)ΔΑΣ” ἦτο ἀρκτικόλεξο, τό ὁποῖο χαρακτήριζε ἕνα πολυσυλλεκτικό Λεξικό, καί σήμαινε «Συναγωγή Ὀνομαστικῆς Ὕλης (Ἰδίᾳ) Δι’ Ἀλφαβητικῆς Σειρᾶς!». Ἡ δέ λέξη “ἰδίᾳ”, ἡ ὁποία ἦτο ἐντός παρενθέσεως μετέτρεπε τήν «ΣΟΥΔΑ» σέ «ΣΟΥΪΔΑ!». Καί ἡ «κατά στοιχεῖον» ἀναγραφή, πού δηλώνεται στήν ἀρχή, δίπλα στά ὀνόματα τῶν συνταξαμένων τοῦτο ἀνδρῶν σοφῶν, δηλώνει ταυτοχρόνως καί τήν Δι’ Ἀλφαβητικῆς Σειρᾶς (δηλαδή κατά στοιχεῖον) Συναγωγή τῆς Ὀνομαστικῆς Ὕλης!

Ἰδού λοιπόν ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας ἑνός ἄλυτου, μέχρι στιγμῆς, μυστηρίου! Ἕνας ἄγνωστος, σπανιώτατος, ἴσως ἀδημοσίευτος μέχρι στιγμῆς κώδικας, μᾶς ἔλυσε ἕνα πρόβλημα πολλῶν αἰώνων. Κάποιοι ὑποψιάζονταν ὅτι εἶναι συλλογικό ἔργο, ἄν καί τοῦτο δηλώνεται σαφῶς στήν ἀρχή: Ἐκεῖνο πού δέν μποροῦσαν νά φαντασθοῦν ἦταν ὅτι αὐτή ἀκριβῶς ἡ πολυσυλλεκτικότητα θά ἐδηλώνετο μέ τά ἀρχικά μίας σειρᾶς λέξεων!

Ὁπότε τό ἀρκτικόλεξο Σ.Ο.Υ.(Ϊ).Δ.Α.Σ. «ὀνοματοποιήθηκε» καί χρησιμοποιήθηκε πλέον ὡς μία λέξη μέ τούς ἁπλούστερους λεκτικούς συνειρμούς: Τό ἀρκτικόλεξο «ΣΟΥΔΑΣ» ἔγινε … «Ἡ Σούδα» καί ἡ μορφή αὐτοῦ «ΣΟΥΪΔΑΣ» ἔγινε … «ὁ Σουΐδας!».

Ἔτσι, μέ αὐτήν τήν ὑποτιθέμενη καί λανθασμένη ἑρμηνεία, διασώθηκε ὡς τίς ἡμέρες μας, ἄν καί σχεδόν ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες ἤξεραν ἤ τοὐλάχιστον ὑποψιάζοντο ὅτι αὐτό δέν ἦταν ἀληθές!

Περιοδικό ΕΡΩ, τεῦχος 40 σελ.28                                                                            

https://enromiosini.gr/arthrografia/antonioy-a-antonakoy-ti/

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2024

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ : ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ.ΔΕΝ ΠΗΡΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΣΗΜΙΤΙΚΟ «ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ» ΣΥΛΛΑΒΑΡΙΟ!


συνέντευξη στον Μάκη Δεληπέτρο

«Η Ελληνική Γλώσσα έχει καταστραφεί μέσω νόμων, δεν έχει αφεθεί όπως κάθε γλώσσα να εξελιχθεί στο πέρασμα των ετών και των αιώνων» αποκαλύπτει στην «Εστία της Κυριακής» ο κλασσικός φιλόλογος, ιστορικός και μελετητής της γλώσσης κ.  Αντώνιος Αντωνάκος

Έρευνα μελετητού η οποία διήρκησε πλέον των  40 ετών ανατρέπει  την μεγαλύτερη ιστορική παραχάραξη που είχε ως στόχο την  «καταγωγή» των γραμμάτων και τελικώς την ίδια την γένεση και ιστορία της ελληνικής γλώσσης μέσα από τα όσα φέρνει στο φώς το έργο του κ.Αντώνιου Α. Αντωνάκου «Ελληνικό Αλφάβητο» (Οι αποσιωπηθείσες φιλολογικές πηγές για την ελληνική προέλευση των γραμμάτων του) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πελασγός» με προλογική αναφορά του καθηγητού και πρώην προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών Αντωνίου Ν. Κουνάδη.

«Αυτό το βιβλίο-εξήγησε ο συγγραφεύς στην «Εστία της Κυριακής»- εμπεριέχει ερευνητική προιστορία περίπου 40 ετών. Από τις συζητήσεις των φοιτητικών μου χρόνων δεν μπορούσα να δεχθώ ότι το τέλειο ελληνικό Αλφάβητο έπρεπε να δανειστεί πράγματα από ένα συλλαβάριο, θεωρούσα πως ήταν κάτι ανάλογο με το να μπορούμε να φτιάξουμε μία πολυκατοικία με τέλεια στατική μελέτη και να μην μπορούμε να κατασκευάσουμε τα παράθυρα της και να αναγκασθούμε να δανειστούμε γνώση από άλλους. Άρχισα να συγκεντρώνω στοιχεία και έφτασα στον «Θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσης» της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Ιρβάιν της Καλιφόρνιας Μαριάν Μακντόναλντ όπου μέσα από άπειρες πηγές είδα ότι ανέτρεπαν το αφήγημα περί «Φοινικικού» αλφαβήτου όπως εδίνετο μέχρι τότε, ως μέρους του Σημιτικού «Φοινικικού» Συλλαβάριου».

Ο κ.Αντώνιος Αντωνάκος επεσήμανε ότι «με την πολυετή ερευνητική  διαδικασία απέδειξα ότι οι Φοίνικες ήταν στην πραγματικότητα Πελασγοί και προσφεύγοντας σε πηγές και  αρχαία κείμενα απέδειξα μέσα από τις πολλές απόψεις που υπήρχαν για τον όρο «Φοινίκεια γράμματα» πως οι μελετητές αρνούνταν αντιεπιστημονικώς να συζητήσουν για αυτές τις 11 εκδοχές ενώ αποδέχονταν μόνον μία, αυτή του Ηροδότου όπως με λανθασμένο τρόπο είχε ερμηνευθεί αφού εννοούσε και αυτός τα Πελασγικά γράμματα. Σε αυτήν την θέση είχαν καταλήξει και οι δύο μεγάλοι λεξικογράφοι Λίντελ και Σκοτ στο «Μέγα Λεξικόν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης», έργο αναφοράς και φυσικά το καλύτερο στο είδος του, όπου αναφέρουν πως ο Κάδμος έφερε στην  Ελλάδα το αποτελούμενο εκ 16 γραμμάτων παλιό ελληνικό αλβάβητο . «Επομένως-συνέχισε ο κ.Αντωνάκος- ομιλούμε για ένα Ελληνικό Αλφάβητο, δεν έφερε ο Κάδμος κανένα Σημιτικό «Φοινικικό Αλφάβητο». Αυτήν την άποψη των Λίντελ- Σκοτ δεν την έθεσε ποτέ, κανείς, προς συζήτηση στην επιστημονική κοινότητα. Αυτό προέκυψε από την έρευνα που είναι πρωτότυπη και πρωτογενής και έχει στοιχεία τα οποία υποχρεώνουν σε έναρξη συζήτησης αφού τα κείμενα υπάρχουν και οι μεγάλοι λεξικογράφοι τα μελέτησαν για να καταλήξουν στο συμπέρασμα πως Ελληνικό ήταν το Αλφάβητο το οποίο επανέφερε στην Ελλάδα ο Κάδμος…»

-Πληθώρα πηγών καταδεικνύουν την αρτιότητα και αυτόνομη εξέλιξη της ελληνικής γλώσσης.

« Οι αποδείξεις είναι πάρα πολλές και υπεισέρχονται και σε άλλα θέματα όπως το ότι υπήρχε γραφή και προ του Ομήρου η οποία δεν μπορούσε να είναι απλοική. Ήταν προηγμένη και χρησιμοποίησα ως παράδειγμα την λέξη «δυσαριστοτόκεια» που λέει προς τον γιο της η Θέτις. Μία λέξη σημαίνουσα «αλοίμονο σε μένα που γέννησα τον Άριστο» και είναι από μόνη της ένα μοιρολόι. Όπως και τα «σήματα λυγρά… θυμοφόρα» δεν  εννοούν μόνον γράμματα αλλά την ύπαρξη μίας ολόκληρης λογοτεχνίας αφού τα όσα έγραφαν είχαν σκοπό να διεγείρουν το θυμικό του Προίτου ώστε να αναγκασθεί να σκοτώσει τον Βελερεφόντη.»

-Μία γλώσσα δεν φθάνει στην τελειότητα μέσα σε μία μικρή, ελάχιστη χρονική περίοδο.

«Σωστή άποψη. Δεν δημιουργείται μέσα σε ελάχιστα χρόνια μία γλώσσα, θέλει πάρα πολλούς αιώνες για να διαμορφωθεί και να κατασταλάξει, με τον Όμηρο δεν αρχίζει μία ποίηση, τελειώνει μία ποίηση είναι το αποκορύφωμα…»

-Και στον Τίμαιο του Πλάτωνος υπάρχουν αναφορές για παλαιότερο ελληνικό πολιτισμό

«Υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές και για την Ελληνική Φοινίκη, υπάρχουν πηγές γιατί πάρα πολλοί συγγραφείς την θεωρούσαν Ελληνική περιοχή και πως με τους Έλληνες είχαν κοινό αίμα και τέκνα, «το γένος το έν τήδε τη γη και τη Φοινίκη» όπως γράφει ο Ευριπίδης κ.α. Θεωρούσαν τους Έλληνες ως έχοντες το ίδιο αίμα και την Φοινίκη ελληνική περιοχή. Γιατί δεν ελήφθησαν υπόψη όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που υπάρχει αυτό το αφήγημα δεν μπορώ να το καταλάβω και κυρίως γιατί έχουν αποκλεισθεί όλα αυτά τα ζητήματα από την συζήτηση…»

-Που εστιάσατε την έρευνα;
 
«Στο να πω ποιες πηγές υπάρχουν, ποιοι συγγραφείς αποδεικνύουν πως οι Φοίνικες ήταν Έλληνες και είχαν φέρει παλαιό ελληνικό αλβάβητο από την Φοινίκη. Υπάρχει κείμενο το οποίο παρουσιάζω στο οποίο αναφέρεται πως οι Φοίνικες έφεραν τα γράμματα στην Ελλάδα παρότι  ήταν γείτονες… βαρβάρων. Άρα δεν ήταν οι ίδιοι βάρβαροι, ήταν Έλληνες, αυτός ήταν ο διαχωρισμός. Επιδιώκω να εμπεδωθεί αυτή η θέση ώστε να εκκινήσουν παρόμοιες συζητήσεις. Το αφήγημα για τους περισσοτέρους είναι πως αυτά λέει η επιστήμη, η γλωσσολογία και δεν σηκώνουμε καμμία συζήτηση σχετικά με αυτό. Είναι επιστημονική μέθοδος αυτή;»

-Χαρακτηρίζετε «υπερόπλο» την Ελληνική Γλώσσα.

«Θεωρώ ότι είναι ένα πνευματικό υπερόπλο γιατί μπορεί να προσφέρει με τις λέξεις ακριβές νόημα το οποίο δεν μπορεί να δώσει καμμία άλλη γλώσσα όπως έλεγε και ο Πήτερ Τζόουνς διά βιβλίων του αλλά και της «Ντέιλυ Τέλεγκραφ».
 
-Πως διαβλέπετε την εξέλιξη της Ελληνικής γλώσσης στους σύγχρονους καιρούς;

«Δυστυχώς η Ελληνική Γλώσσα έχει καταστραφεί μέσω νόμων, δεν έχει αφεθεί όπως κάθε γλώσσα να εξελιχθεί στο πέρασμα των ετών και των αιώνων. Όταν λένε οι νόμοι να καταργηθεί το πολυτονικό σύστημα δεν καταργείς κάτι σημαδάκια όπως λένε κάποιοι, όταν γίνει μία αλλαγή ή πνεύματος έχουμε μία εντελώς διαφορετική λέξη και αυτό φαίνεται στο Λεξικό του Αμμωνίου, αλλάζει η σημασία  λ.χ. το νόημα της λέξης «ώρα» (σ.σ. χρονικό διάστημα, μαθηματικός χρόνος έναντι φροντίδος, προσοχής) με την χρήση δασείας και ψιλής. Καταργήσαμε το πολυτονικό αλλά δεν καταργήθηκε, λέμε «καθημερινός», «εφημερία» όμως το κάθε παιδί δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν ξέρει το πολυτονικό την σημασία και την χρήση τους. Ακόμη σημαντικότερη ήταν η κατάργηση της Τρίτης κλίσεως όπου περιλαμβάνεται το 70% των Ελληνικών ονομάτων με αποτέλεσμα οι δημοσιογράφοι, ο κόσμος, τα παιδιά να μην ξέρουν να κλίνουν ένα όνομα. Στην ταινία η «Σωφερίνα» η Αλίκη κάνει παρατήρηση στην μάρτυρα που λέει «χήρα του κυρίου Λέων», σήμερα κάνουν οι περισσότεροι το λάθος που τότε ήταν εύρημα για κινηματογραφική κωμωδία!

(από την εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ")

https://www.energia.gr/article/196533/antonios-antonakos-ellhniko-htan-to-proto-alfavhto-den-phrame-pote-to-shmitiko-foinikiko-syllavario 

Type rest of the post here

Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2023

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΘΕΤΙΚΗΣ Η ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ Ὑπουργοὶ καί … ὑποῦργοι

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου, 
Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, 
Ιστορικού – Συγγραφέως.

Η ελληνική γλώσσα λειτουργούσε ανέκαθεν με αυστηρούς κανόνες. Όταν όμως επεβλήθη αυτή η διαστρεβλωμένη εκτρωματική «δημοτικιά», η οποία ειρήσθω εν παρόδω ουδεμία σχέση έχει με την αληθινή γλώσσα του λαού, την πραγματική δημοτική, με τις αρχαιοελληνικές ρίζες, την γ΄ κλίση της, την ορθογραφία της, τις προθέσεις της κ.λπ., αυτό άλλαξε. Καταργήθηκαν γραμματικά μέρη αλλά και τμήματα των μερών τού λόγου, καταστρατηγήθηκαν και άλλαξαν γραμματικοί κανόνες, διαστρεβλώθηκαν ορισμοί και στοιχεία! Και μαζί με όλα αυτά, επεβλήθη και ο τονισμός τής προπαραλήγουσας. Έτσι, αφού βρήκαμε αλάτι, ας ρίξουμε και στα λάχανα, όπως λέει κι ο λαός μας.

Όπως, λοιπόν συμβαίνει με ο,τιδήποτε νέο και «προοδευτικό», ο τονισμός αυτός έγινε της μόδας, οπότε δεν άργησε να έλθει και η κατάχρηση. Τα πάντα τονίζονταν στην προπαραλήγουσα ή στην παραλήγουσα, ακόμη και όταν δεν έπρεπε διότι ο τονισμός ήταν στην λήγουσα. «Ολύμπια» αντί «Ολυμπία», «άνηκε» αντί «ανήκε» κ.λπ. Η γλώσσα έγινε πραγματική κωμωδία. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο ευφυέστατος δημοσιογράφος Ν. Μέρτζος, όταν πήγαινε κάποιος νέος δημοσιογράφος για συνέντευξη ή «ρεπορτάζ», τον ρωτούσε. «Εσύ τώρα είσαι "δημοσιογράφος" ή "δημοσιόγραφος", θέλοντας από την θέση τού τόνου να αποκαλύψει την ... γλωσσική κατάρτιση του νέου.

Θυμήθηκα ακόμη, με αφορμή αυτό, τα γέλια που κάνουμε κάθε φορά που βλέποντας την περίφημη κωμωδία «μιας πεντάρας νειάτα», ακούμε τον κινηματογραφικό πατέρα τής Έλλης Φωτίου, Νικήτα Πλατή, ο οποίος υπεδύετο τον μπουζουξή Τσεβά, να δηλώνει στον ερωτευμένο Ανδρέα Μπάρκουλη ότι θα του παίξει ένα τραγούδι να του ανακουφίσει τον ερωτικό πόνο. Θα σου παίξω, του λέει, τον «ανθρακώρυχο». Κι όταν τον διόρθωσαν ότι το σωστό ήταν «ανθρακωρύχος», τους είπε το αμίμητο... «Ανθρακώρυχος» κύριοι, έχει μεγαλύτερο ... βάθος!

Αυτά τα ολίγα για το πού μπορεί να φθάσει η ανεξέλεγκτη χρήση τής αλλαγής τού τόνου. Δεν έχουν βεβαίως καταλάβει ότι ανέκαθεν η ελληνική γλώσσα με την αναβίβαση τού τόνου στην προπαραλήγουσα (κάτι που γίνεται κατά κόρον σήμερα στην νεοελλαδική προοδευτικοδιάλεκτο) δήλωνε πάντοτε αρνητικό έργο. Π.χ. "Ορθογράφος" (καλό έργο) – "Ανορθόγραφος" και όχι "ανορθογράφος" (κακό έργο). Στην ελληνική γλώσσα μας όμως, όταν δεν επεμβαίνουν οι βίαιοι νόμοι, που καταργούν κανόνες και κλίσεις, διαστρεβλώνουν τονισμούς και αλλοιώνουν λεκτικούς τύπους, η αλλαγή τονισμού λειτουργεί ως δείκτης τής αλλαγής τής εννοίας τής λέξεως. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, λίγο αυτό το σημαντικό φαινόμενο!

 Ο τόνος κατά το λεξικό τού Ησυχίου είναι «έντασις, ισχύς, δύναμις». Και η δύναμη αυτή φαίνεται από την θέση που τίθεται ο τόνος μέσα στην λέξη. Πράγματι από την εξέταση της Ελληνικής γλώσσης διαπιστώνουμε ότι «ο τονισμός τών λέξεων σε πολλές και ουσιώδεις περιπτώσεις αλλάζει την έννοιά τους, δίνοντας αναλόγως την  θετική ή αρνητική έννοια».

 Είναι γνωστόν, παραδείγματος χάριν, (και αυτή η παρατήρηση συμπληρώνει την αμέσως προηγούμενη) ότι η λέξη «έργον» συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη «-ουργός». Και εδώ έρχεται το μεγαλείο τής Ελληνικής, η οποία προστάζει: Εάν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε η λέξη τονίζεται στην λήγουσα, και παίρνει οξεία, όπως "μελισσουργός", "σιδηρουργός", "χειρουργός", "μουσουργός", "ιερουργός", κ.λπ. Όταν όμως το έργο ήταν προς βλάβη τού ανθρώπου, τότε σιγά σιγά ο τόνος μετεφέρθη από την λήγουσα στην παραλήγουσα, και από οξεία έγινε περισπωμένη. Π.χ. "κακούργος", "πανούργος", "ραδιούργος" [ραδιούργον μηχανάς κατασκευάζοντα (Σχολιαστής Σοφοκλέους)]. Γι’ αυτό τον λόγο π.χ. δεν πρέπει να αποκαλούμε ανεξέλεγκτα έναν γιατρό «χειρούργο» αλλά «χειρουργό»! Διότι «χειρουργός» είναι ο καλός γιατρός, ο οποίος κάνει το καλό έργο, την καλή εγχείρηση επ’ ωφελεία τού ασθενούς, ενώ «χειρούργος» είναι ο γιατρός που δεν προσέχει πάντοτε, αυτός που σε κάποιες περιπτώσεις ο θυμόσοφος λαός μας αποκαλεί «χασάπη»!

Ο τρόπος αυτός τού τονισμού συνεχίσθηκε και στην ρωμαϊκή περίοδο. Και θα αναφέρω ένα ακόμη παράδειγμα. Η λέξη «rufus» στα λατινικά σήμαινε «αυτόν πού έχει το χρώμα τής φωτιάς», δηλαδή τον κοκκινοπρόσωπο. Οι Ρωμαίοι μάλιστα, οι οποίοι έβαζαν συχνά κάποιο παρατσούκλι στα ονόματα τους [π.χ. Μάρκος Τούλιος Κικέρων (=Ρεβύθης)], πρόσθεταν και το προσωνύμιο «Ρούφος». συχνά στα ονόματα τους. Έτσι έχομε Κούρτιο Ρούφο, Ρουτίλιο Ρούφο, Σουλπίκιο Ρούφο κ.λπ.

Κατά την εποχή τού σπουδαίου Ρωμαίου αυτοκράτορος της δυναστείας τών Αντωνίνων, Τραϊανού, στα 98-117 μ.Χ., ζούσε στην ελληνική πόλη Έφεσο της Μικράς Ασίας ένας γιατρός πού είχε το όνομα Ρούφος. Ήταν πράγματι ένας εξαίρετος γιατρός, ο οποίος έγραψε πολλά ιατρικά συγγράμματα και διεκρίθη στην ειδικότητα του.

Τόσο διάσημος μάλιστα υπήρξε ο γιατρός αυτός, πού οι μαθητές του δεν ονομάζονταν απλώς γιατροί, όπως οι άλλοι συνάδελφοί τους, αλλά η ειδικότης τού επαγγέλματός τους πήρε το όνομά της από τον σπουδαίο δάσκαλό τους. Έτσι αυτοί απεκαλούντο «Ρουφιανοί ιατροί» ή απλώς «Ρουφιανοί». Διακρίθηκαν κι εκείνοι, όπως και ο δάσκαλός τους ο Ρούφος στο ιατρικό τους λειτούργημα! Εξ άλλου «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις»!

Ωρισμένοι από αυτούς, όμως, παρασυρμένοι από την ανθρώπινη φύση τους, πρόδιδαν το λειτούργημά τους, διότι, λόγω της φύσεως αυτού, ήσαν σε θέση να μαθαίνουν πολλά μυστικά τών γυναικών, τις οποίες είχαν πελάτισσές τους. Έτσι μερικοί ασυνείδητοι απ’ αυτούς κάποιες φορές τις εξεβίαζαν και, ξεχνώντας την επιστημονική απο­στολή, την ιατρική δεοντολογία και τον όρκο τους, ανακατεύονταν σε υποθέσεις πού δεν είχαν καμμία σχέση με την επιστήμη τους. Έτσι, ή λέξη «Ρουφιανός», κατά την συνήθη τακτική τής ελληνικής γλώσσης, με ένα ανέβασμα του τόνου στην παραλήγουσα, πήρε την κακή – αρνητική σημασία με την οποία την χρησιμοποιούμε σήμερα, δηλαδή «ρουφιάνος».

Η αναβίβαση τού τόνου, όμως, δεν δίνει μόνο την θετική ή αρνητική έννοια, την καλή ή την κακή σημασία αλλά διαφοροποιεί και την τελειότητα από κάτι το κοινό! Ας παρατηρήσουμε, για παράδειγμα, λίγο την λέξη «Λυκούργος», η οποία προέρχεται με την σειρά της από τις λέξεις λύκη (=φως) + έργον. Η λέξη αυτή τονίζεται στην παραλήγουσα. Από την «λύκη» μάλιστα, προέρχεται και η λέξη «λυκόφως», όπως και η λέξη «αμφιλύκη». [Λύκη το φως. Αμφιλύκη, η μήποτε πεφωτισμένη νυξ, ο βαθύς όρθρος. (Ετυμολογικό Γουδιανό Λεξικό)]. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Λυκούργος είχε όνομα αρνητικό. Απλώς, ο τρόπος αυτός τού τονισμού, συνεχίσθηκε και σε έναν άλλο τομέα. Όχι μόνο σε αυτόν της αλλαγής μιας θετικής εννοίας σε αρνητική αλλά και σ’ αυτόν της διαφοροποίησης, μιας ιδιαίτερης λέξης, που απεδίδετο σε κάποιον από μία άλλη που διεχώριζε τους υπολοίπους. Η αλλαγή αυτή εγίνετο για να προσδώσει την διαφορά από κάτι μοναδικό.

Αν εξετάσουμε, για παράδειγμα, την λέξη «Λυκούργος», που σημαίνει «τον πράττοντα το έργο του φωτός» θα παρατηρήσουμε ότι τονίζεται στην παραλήγουσα. Αυτό δεν συμβαίνει βεβαίως, διότι ο Λυκούργος κάνει κακο έργο. Το αντίθετο. Η αλλαηή τἠς θέσης τού τόνου συμβαίνει, διότι  θεωρητικά το αληθινό έργο τού φωτός, εφ’ όσον ο ίδιος ο Θεός είναι Φώς, μόνον η Θεία Δύναμις θα μπορούσε να το πράξει, δηλαδή μόνον η Θεία Δύναμις, ο Θεός, θα μπορούσε να έχει την καλή έννοια και να είναι Λυκουργός. Ο άνθρωπος, επομένως, επειδή δεν είναι θεός, θα φέρει αναγκαστικά  το όνομα «Λυκούργος», για να μη ταυτισθεί με το «θείο» και να διαχωρίζεται απ’ αυτό.

Κατ’ επέκτασιν δε τούτου, ο,τιδήποτε συνδέεται με το καλό, με μοναδικό τρόπο θα τονισθεί στην λήγουσα. Π.χ. ο (Ιησούς) Χριστός, που είναι η προσωποποίηση του καλού τονίζεται στην λήγουσα. Όποιος όμως έχει το όνομά Του ονομάζεται Χρίστος, επειδή δεν μπορεί να ταυτισθεί με το απόλυτο καλό και να διαχωρίζεται από Αυτόν, τον μοναδικό. Κατά τον ίδιο τρόπο και για την ίδια αιτία χαρακτηρίζονται και ονόματα αποδιδόμενα σε ιδιότητες του  Θεού. Ο Θεός π.χ είναι Λαμπρός, μέχρι σήμερα όμως όσοι θέλουν να έχουν στο όνομά τους αυτή Του την ιδιότητα, φέρουν το όνομα «Λάμπρος». Το σύμβολο, ακόμη, του Χριστού είναι ο Σταυρός. Οι φέροντες, όμως, αυτό το χαρακτηριστικό αποκαλούνται με το όνομα «Σταύρος»!

Ας κλείσουμε, όμως, το σημερινό μας άρθρο με μία σκέψη, η οποία εκ πρώτης όψεως θα μας κάνει να ευθυμήσουμε, αν όμως την εξετάσουμε προσεκτικώτερα θα δούμε ότι υπάρχουν στοιχεία αληθείας και αν η γλώσσα λειτουργούσε αβίαστα και όχι μέσω νόμων, ίσως να είχαμε άλλα αποτελέσματα. Υπάρχει, λοιπόν, μία βαρύγδουπη λέξη, στην ελληνική γλώσσα. Είναι η λέξη «υπουργός». Εκ προοιμίου, όταν δημιουργήθηκε αυτή η λέξη, τής εδόθη ο τονισμός τής ληγούσης, διότι ο δημιουργός αυτής δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η λέξη «υπουργός», που στην κλασσική ελληνική γλώσσα σημαίνει τον υπηρετούντα κάποιον, τον "βοηθό" (προέρχεται εκ του «υπο-εργός») θα κατέληγε να έχει αρνητική σημασία. Αναφέρω μία από τις εκατοντάδες παραπομπές της λέξεως που πιστοποιούν την θετική και μόνο σημασία της. Στα «Σχόλια στον Πίνδαρο», (2,1,12.)  π.χ. αναφέρεται ότι «αναξιφόρμιγγες ήγουν άνακτες της φόρμιγγος· υπουργός γαρ η φόρμιγξ των ύμνων και προς αυτούς αυτή αρμόζεται». «Η φόρμιγξ λοιπόν είναι βοηθός των ύμνων».

Η σημασία λοιπόν τής λέξεως προκύπτει από τους υπουργούς ως βοηθούς. Βεβαίως δεν εννοεί βοηθούς στο "μαζί τα φάγαμε" αλλά βοηθούς στην επίλυση των προβλημάτων τού λαού, λόγω των γνώσεων, του ήθους και της αποφασιστικότητας, που πρέπει αυτοί να έχουν!

Με τα τόσα όμως που έχουμε δει για υπουργούς που έκλεψαν τα χρήματα του ελληνικού λαού, παίρνοντας μίζες, για προσωπικό όφελος, και μάλιστα με νόμο «περί ευθύνης» τους, που στην πράξη τούς απαλλάσσει πάσης ευθύνης, πρέπει να διαφοροποιηθούν αυτοί από τους άλλους, τους καλούς υπουργούς, που κάνουν πραγματικά καλό έργο.

Κι οι δεύτεροι μεν να αποκαλούνται «υπουργοί», διότι το έργο τους αποβαίνει επ’ ωφελεία του λαού. Εκείνοι όμως, οι άλλοι, οι κλέφτες, πρέπει να λέγονται «υπούργοι»! Ίσως έτσι, διά της γλώσσης αποκατασταθεί και μία ηθική δικαιοσύνη. Να χαρακτηρίζονται οι κλέφτες και ταυτοχρόνως να διαφοροποιούνται από τους καλούς με μία απλή αλλαγή τού τονισμού τής λέξεως, εφαρμόζοντας έστω και μία φορά τους νοητικούς κανόνες τής ελληνικής γλώσσης.

 Για παράδειγμα, στις αρχές τού 20ού αιώνα έχουμε έναν Υπουργό Ναυτικών, ο οποίος χειρίζεται το θέμα τής αγοράς τής ναυαρχίδος τού ελληνικού στόλου, του θωρηκτού "Αβέρωφ". Είναι ο Υπουργός Ιωάννης Δαμιανός, ο οποίος εχειρίσθη  το όλο ζήτημα χαμηλώνοντας το αρχικό κόστος κατά 2 εκατομμύρια χρυσές δραχμές, σε σχέση με το αντίτιμο, το οποίο πλήρωσε στην κατασκευάστρια εταιρεία η ιταλική Κυβέρνηση για δύο πρώτα παρόμοια σκάφη, που επρομηθεύθη η ίδια.

Φυσικά τον Υπουργό Δαμιανό δεν τον γνωρίζετε, διότι δεν υπάρχει στα βιβλία, δεν προβάλλεται ως πρότυπο κ.λπ. Εχειρίσθη ένα θέμα όχι μόνο εθνικής ασφαλείας και αμύνης αλλά ταυτοχρόνως και πολλών χρημάτων. Ένα θέμα αντίστοιχο με αυτό που χειρίσθηκε ο μακαρίτης "δημοκράτης Τσοχατζόπουλος", ο καταδικασθείς! Ένα μικρό τμήμα τού Τσοχατζοπούλειου "αργυρίου", της μίζας δηλαδή, έχει ευρεθεί και καταλογισθεί. Τα υπόλοιπα ευρίσκονται σε άγνωστα τραπεζικά θησαυροφυλάκια κι όλοι εμείς υφιστάμεθα σήμερα τις οικονομικές συνέπειες αυτού τού ελλείμματος.

Τότε ο υπουργός Δαμιανός αγόραζε για το συμφέρον τής πατρίδος το ισχυρότερο πλοίο, με την μεγαλύτερη δύναμη πυρός, επιτυγχάνοντας ταυτοχρόνως μείωση του κόστους και αντισταθμιστικά οφέλη για την Ελλάδα. Στα χρόνια μας οι σύντροφοι αγόραζαν "υποβρύχια που γέρνουν", "αεροσκάφη γυμνά συστημάτων και πυρομαχικών" με "προσωπικά" αντισταθμιστικά οφέλη αργυρίου! Υπήρχε βεβαίως κι ένας Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος ενεφανίσθη στον Γκράτσι, καθ’ ομολογίαν τού ιδίου με μία φθηνή ρόμπα, ενώ σήμερα διάφοροι πρώην και νυν υπουργοί ξόδευαν χιλιάδες €υρώ  για ανακαινίσεις, κουρτίνες, έπιπλα, πίνακες κ.λπ. Τότε στα υπουργικά γραφεία υπήρχαν ΕΛΛΗΝΕΣ. Σήμερα υπάρχουν "γκόλντεν μπόϋς".

Γνωρίζουμε ότι η ελληνική γλώσσα είναι σοφή. Αν την χρησιμοποιούσαμε σωστά, θα μπορούσαμε να είμαστε και σαφέστεροι στις εκφράσεις μας. Προτείνω λοιπόν αυτοί, των οποίων το έργο αποβαίνει επ’ ωφελεία του λαού, να αποκαλούνται «υπουργοί». Όλοι οι άλλοι, όμως, οι οποίοι καταχρώνται τα χρήματα και τους κόπους τού ελληνικού λαού και τα λαμβάνουν σε μορφή «μίζας», πρέπει να λέγονται «υπούργοι»! Και το ίδιο να γίνεται και με τα σύνθετά τους. Να υπάρχουν δηλαδή όχι μόνο «υπούργοι» αλλά και «πρωθυπούργοι» και «υφυπούργοι».

Ίσως έτσι, διά της γλώσσης αποκατασταθεί και μία ηθική δικαιοσύνη. Να χαρακτηρίζονται δηλαδή οι κλέφτες και ταυτοχρόνως να διαφοροποιούνται από τους καλούς με μία απλή αλλαγή τού τονισμού τής λέξεως, εφαρμόζοντας έστω και μία φορά τους νοητικούς κανόνες τής ελληνικής γλώσσης.

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



ἐπισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ
ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ
ο
ἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν. –

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9AYAjQboFh1_5M3bFMvoiwdv6qY5bDyiuBuwvPV3Yjtp1ZG3BAXNnY5CWdpxeWu7FvNRIyWEpe_RHBqBZHx93XDCYKW4LJe3j_4jgmwduvaKGVqaTsCSNu7bWjJSewd6rxVoBPh5kloo/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters