ΜΙΚΡΟΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΟΖ ΚΑΙ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΟΜΟ! - «Γκρίζες» όλες οι βραχονησίδες και τα ελληνικά νησιά που βρίσκονται σε απόσταση 10 μιλίων από τα «θαλάσσια σύνορα»

Εφημερίδα Εστία

Όταν εκδιώκονται οι κάτοικοι και αναστέλλεται η οικονομική δραστηριότητα από νησί ή μικρονησίδα, αυτομάτως χάνεται και το δικαίωμά του σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.

Αυτό ορίζει το διεθνές δίκαιο της θαλάσσης! Είναι λοιπόν εξωφρενικό, είναι εξοργιστικό, το γεγονός ότι προετοιμάζεται νόμος του ελληνικού Κράτους ο οποίος απαγορεύει την τουριστική ανάπτυξη σε μια ολόκληρη κατηγορία νήσων και νησίδων, καθιστώντας τις έτσι «γκρίζες». Τούτο σημαίνει ότι οψέποτε γίνουν διαπραγματεύσεις για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και εν γένει στο ελληνικό αρχιπέλαγος, θα ευρεθεί η Τουρκία σε πλεονεκτική θέση, καθώς θα υπάρχει ελληνικός νόμος, ο οποίος θα δικαιώνει την απαίτησή της, να μην έχουν τα νησιά δικαίωμα σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.

Πρόκειται, όπως αποκαλύπτει σήμερα η «Εστία» για το νομοσχέδιο του υπουργείου Ενεργείας που ορίζει το Ειδικό Χωροταξικό Σχέδιο για τον τουρισμό, το οποίο ήδη ευρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση. Το νομοσχέδιο αυτό, περιλαμβάνει συγκεκριμένες διατάξεις που απαγορεύουν -ναι χρησιμοποιείται ο όρος «απαγορεύεται»- την τουριστική ανάπτυξη σε ελληνικά νησιά. Και ενδεχομένως σε κάποια από τα νησιά αυτά να μην είναι εφικτό να δημιουργηθούν τουριστικές υποδομές. Ποιος είναι όμως ο λόγος να υπάρχει ρητή απαγόρευσις σε νόμο του ελληνικού Κράτους; Ακόμη και νησιά ή νησίδες, που δεν έχουν αυτήν την στιγμή υποδομές οικονομικής δραστηριότητος, δυνητικώς μπορούν οποιαδήποτε στιγμή να αποκτήσουν. Συνεπώς το δικαίωμα να έχουν επήρεια στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών υφίσταται. Ποιος ο λόγος να καταργηθεί αυτό με ελληνικό νόμο; Το όλο ζήτημα θυμίζει την περίπτωση της νησίδος Λέβιθα, από την οποία εξεδιώχθησαν βοσκός και το κοπάδι του (δηλαδή ο κάτοικος και η οικονομική του δραστηριότης) για να «σωθεί» ένα σπάνιο είδος σαλιγκαριών. Έχουν άραγε τα σαλιγκάρια μεγαλύτερη αξία από τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας στο Αιγαίο;

Για να μην μακρυγορούμε, ιδού τι αναφέρει το επίμαχο νομοσχέδιο:

«Ομάδα ΙΙΙ: Ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες

Η Ομάδα ΙΙΙ περιλαμβάνει δύο υποομάδες, με βάση τα ιδιαίτερα φυσικά και ανθρωπογενή χαρακτηριστικά τους, το μέγεθος και την εγγύτητά τους με κατοικημένες περιοχές.

Στην 1η Υποομάδα περιλαμβάνονται:

• Βραχονησίδες
• Νησιά με έκταση μικρότερη των 300 στρεμμάτων
• Νησιά, τα οποία ευρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 10 ναυτικών μιλίων από τα θαλάσσια σύνορα της χώρας
• Νησιά, τα οποία ευρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 10 ναυτικών μιλίων από παράκτιες  περιοχές  του  ηπειρωτικού  τμήματος  της  χώρας  ή  από  νησιά  που διαθέτει.  Νησιά, τα οποία ευρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 10 ναυτικών μιλίων από παράκτιες  περιοχές  του  ηπειρωτικού  τμήματος  της  χώρας  ή  από  νησιά  που διαθέτουν ακτοπλοϊκή πρόσβαση.

Στην δεύτερη υποομάδα περιλαμβάνονται όλα τα ακατοίκητα νησιά (μηδενικός πληθυσμός κατά την εκάστοτε τελευταία απογραφή) που δεν ανήκουν στην 1η  Υποομάδα.

Το νέο ΕΧΠ‐Τ, προτείνει τις παρακάτω ρυθμίσεις για την Ομάδα ΙΙΙ:

1. Στα  νησιά  της  πρώτης  υποομάδας  δεν  επιτρέπεται  κανένα  είδος  τουριστικής ανάπτυξης.

2. Στα νησιά της δεύτερης υποομάδας επιτρέπονται μόνο ΟΥΤΔ «ήπιας ανάπτυξης». Σημειώνεται ότι με βάση το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, ο συντελεστής δόμησης για τα σύνθετα τουριστικά  καταλύματα  (ΣΤΚ)  και  τα  μικτά  τουριστικά  καταλύματα  μικρής  κλίμακας (ΜΤΚΜΚ), περιορίζεται από 0,2 σε 0,12 για τα κατοικημένα νησιά πλην των νήσων Κρήτης, Εύβοιας, Κέρκυρας και Ρόδου. Στο ίδιο πνεύμα κρίνεται σκόπιμο οι οργανωμένοι υποδοχείς τουριστικών δραστηριοτήτων  (ΟΥΤΔ)  που  επιτρέπονται  στα  νησιά  αυτά  να  είναι  ήπιας ανάπτυξης κατά τον ορισμό του υπό μελέτη ΕΧΠ‐Τ».

Η απαγόρευσις αυτή, της αναπτύξεως των νησίδων της τρίτης υποομάδος χαρακτηρίζεται απαράδεκτη και αναιτιολόγητη και από το Τεχνικό Επιμελητήριο Βορειοανατολικού Αιγαίου, το οποίο σε έγγραφο προς το υπουργείο ενεργείας, το οποίο υπογράφει ο πρόεδρός του Στρατής Μανωλακέλλης, μεταξύ άλλων υπογραμμίζει:

«Καταγράφονται στην Ομάδα ΙΙΙ: 

“Ακατοίκητα νησιά και Βραχονησίδες” ως 1η υποομάδα • Οι βραχονησίδες

• Νησιά με έκταση μικρότερη των 300 στρεμμάτων.

• Νησιά, τα οποία ευρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 10 ναυτικών μιλίων από τα θαλάσσια σύνορα της χώρας.

• Νησιά, τα οποία ευρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 10 ναυτικών μιλίων από παράκτιες περιοχές του ηπειρωτικού τμήματος της χώρας ή από νησιά που διαθέτουν ακτοπλοϊκή πρόσβαση, και επιβάλλεται απαγόρευση οποιασδήποτε μορφής τουριστικής ανάπτυξης!

Συγκεκριμένα αναφέρεται “Στα νησιά της πρώτης υποομάδας δεν επιτρέπεται κανένα είδος τουριστικής ανάπτυξης. Στα νησιά της δεύτερης υποομάδας επιτρέπονται μόνο ΟΥΤΔ «ήπιας ανάπτυξης». Ως κάτοικοι ακριτικών νησιών θεωρούμε απαράδεκτη και αναιτιολόγητη μια τέτοια απαγόρευση και ζητούμε τη διαγραφή της ή τροποποίηση της με ρυθμίσεις ανάλογες της 2ης υποομάδας».

Ερώτησις: Μήπως ο νόμος του κ. Σκυλακάκη, είναι το «δώρο» του Πρωθυπουργού στον πρόεδρο Ερντογάν κατά την σημερινή τους συνάντηση; Αυτή είναι η «συναντίληψη για τις θαλάσσιες ζώνες»;

https://www.newsbreak.gr/politiki/713953/mikronisia-toy-aigaioy-choris-aoz-kai-yfalokripida-me-elliniko-nomo/

Ο «ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ» ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΩΣ ΑΔΕΞΙΟΣ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Επίκουρου καθηγητού Ποινικού Δικαίου Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΦΕΚ Διορισμού: Γ/469, 19.07.2011). – Δικηγόρου Αθηνών (Α.Μ. 18182) – Μόνιμου Μέλους της Κεντρικής Επιτροπής Κωδικοποίησης (Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως). 

Όταν, πριν από 14 χρόνια, ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε προσκληθεί στην εκπομπή «Πρώτη γραμμή» των δημοσιογράφων Λυριτζή και Οικονόμου, είχε δηλώσει τα εξής:

ΚΑΡΤΑ-ΟΡΓΟΥΕΛ

«Είναι κάτι φρικώδες. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο “1984” του Τζωρτζ Όργουελ και διαβάζουν τι σχεδιάζουν με την κάρτα του πολίτη, θα πουν δεν είναι δυνατόν. Ό,τι έγραψε ο Όργουελ γίνεται. Σε μία καρτούλα θα μπαίνουν όλα τα δεδομένα ενός εκάστου, όχι μόνο βιομετρικά: φορολογικά, βιομετρικά, υγείας, DNA, πολιτικά φρονήματα, φάκελοι που λέγαμε παλιά, τα πάντα θα είναι μέσα στην κάρτα. Εσείς το βλέπετε σωστό αυτό; Εγώ δεν θα την δεχθώ ποτέ! Εγώ δεν θα την δεχθώ ποτέ! Εγώ δεν θα την δεχθώ ποτέ! Εμένα η ιδέα ότι θα ελέγχει κάποιος όλη μου την ζωή δεν μου αρέσει, δεν θα την δεχθώ ποτέ!»

Αυτή η τοποθέτηση του κ. Γεωργιάδη έγινε στις 3 Νοεμβρίου 2010, δηλαδή περίπου έναν χρόνο προτού μεταπηδήσει από τον ΛΑΟΣ στο κόμμα της «Νέας Δικτατορίας» που οδηγεί σήμερα την Ελλάδα στον φοβερό γκρεμό και τους Έλληνες σε μια αόρατη ψηφιακή φυλακή, χρησιμοποιώντας από την μια μεριά την εξαπάτηση και από την άλλη έναν πρωτοφανή αυταρχισμό.

Στις 21 Ιανουαρίου 2011, ο ίδιος Υπουργός, παίρνοντας τον λόγο ως βουλευτής του «ΛΑΟΣ» μέσα στο κοινοβούλιο, είχε δηλώσει ότι «εμείς ως κόμμα δεν θα δεχθούμε ποτέ αυτήν την κάρτα. Και καλούμε και τους ψηφοφόρους μας να μην το κάνουνε. Μπορεί ορισμένοι από τους ψηφοφόρους μας να θεωρούν ότι αυτά είναι γραφικότητες, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δημοκρατία σημαίνει να σέβεσαι τις ευαισθησίες του άλλου».

ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΟΣ ΑΔΩΝΙΣ

Εν τούτοις, στις 26 Αυγούστου 2024 -σαν να μην τρέχει κάστανο- ο κ. Γεωργιάδης αποκήρυξε τον «παλιό» και «ντεμοντέ Άδωνι», πιστοποιώντας ότι ζούμε σε εποχή ανάποδου κόσμου.

Εκείνη την ημέρα ξεπήδησε ο «νέος Άδωνις», ο οποίος υποτιμά με προκλητικό τρόπο και την μνήμη αλλά και την νοημοσύνη μας, σπεύδοντας χαλαρά και άνετα να πραγματοποιήσει μια θρασύτατη κωλοτούμπα στην πρωινή εκπομπή «Κοινωνία Ώρα Mega» του κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλου και της κυρίας Ανθής Βούλγαρη. Τότε δήλωσε ότι:

«Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν smartphones και δεν είχαμε καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί η τεχνολογία, και λαμβάνω κι εγώ το δικό μου μερίδιο ευθύνης. Αυτό το κινητό που έχω τώρα εδώ, έχετε παρατηρήσει ότι την ώρα που μιλάτε βγαίνουν διαφημίσεις στο διαδίκτυο και δείχνουν αυτά που λέγατε εσείς προηγουμένως; Αν πω “θέλω να πάω στο Μεξικό να δω τις πυραμίδες” [Σ.Σ.: άραγε, γιατί επέλεξε το παράδειγμα με τις πυραμίδες;], μετά από λίγο θα σου βγει μια διαφήμιση με τις πυραμίδες στο Μεξικό. Στον σύγχρονο κόσμο δεν χρειάζεται κανένας ταυτότητα με τσιπάκια για να σε παρακολουθήσει. Τελεία. Δυστυχώς-ευτυχώς έτσι είναι. Δεν έχω μετανιώσει για όσα είχα πει τότε. Θα έλεγα ότι έχω εξελιχθεί».

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Φυσικά, ο «εξελιγμένος Άδωνις» είπε την μισή αλήθεια: Έχει πράγματι εξελιχθεί, αλλά δεν διευκρίνισε σε τι έχει εξελιχθεί. Έχει, λοιπόν, εξελιχθεί σε έναν μετρ της προπαγάνδας, ο οποίος προσπαθεί να μας φρενοβλαβοποιήσει, δηλαδή να μας βγάλει τρελούς, αναποδογυρίζοντας την πραγματικότητα.

Εύστοχα, λοιπόν, χαρακτηρίσθηκε προσφάτως από μια ευφυή (αλλά ανώνυμη) πένα της εφημερίδας «κυριακάτικη δημοκρατία» (φύλλο της 25ης Αυγούστου 2024, σελ. 13) ως «υπουργός προπαγάνδας της κυβέρνησης Μητσοτάκη».

Πάντως, ειδικά το προπαγανδιστικό τέχνασμα της επίκλησης του κινητού ως μόνιμου κατασκόπου του πολίτη έχει πλέον καταντήσει πληκτικά προβλέψιμο και ευκολοκατάρριπτο: Ακριβώς επειδή το κινητό έχει κάνει τον πολίτη διάτρητο, θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο επιφυλακτικοί ως προς τον εφοδιασμό μας με τον διαβόητο μοναδικό-προσωπικό αριθμό, που από διάτρητους θα μας μετατρέψει σε ψηφιακούς σκλάβους.

Αν, όπως σχολιάζει ο Ιγνάσιο Ραμονέ στο σπουδαίο βιβλίο του «Η αυτοκρατορία της επιτήρησης» (μτφ.: Γ. Καράμπελας, εκδ. του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2015, σελ. 98), εκατομμύρια άνθρωποι φανερώνουν δημοσίως στα κοινωνικά δίκτυα προσωπικές λεπτομέρειες από τη βιογραφία τους ή από τις καθημερινές τους δραστηριότητες χωρίς να ανησυχούν που φοράνε οι ίδιοι στον εαυτό τους ένα εικονικό ηλεκτρονικό βραχιόλι, το οποίο επιτρέπει στους Μεγάλους Αδελφούς να τους παρακολουθούν ανά πάσα στιγμή, καθώς αόρατες μηχανές συγκεντρώνουν άπειρες ποσότητες δεδομένων γι’ αυτούς, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκρύπτουμε τους ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους που γεννά η χρήση ενός αναβαθμισμένου ψηφιακού εργαλείου:

ΚΙΝΗΤΟ VS ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Αν το κινητό μοιάζει με ηλεκτρονικό βραχιόλι, τότε ο προσωπικός αριθμός, που θα συνδυασθεί με τις νέες ηλεκτρονικές ψευτοταυτότητες, μοιάζει με ηλεκτρονικό κλειδί ενός εφιαλτικού λουκέτου, αφού όποιος δεν θα έχει το κλειδί αυτό θα κλειδώνεται εκτός (της υποταγμένης) κοινωνίας.

Μια πρώτη πρόγευση πήραμε ήδη από την εποχή των ψηφιακών πιστοποιητικών επί κορωνοϊού: Όποιος δεν είχε εμβολιασθεί ή δεν είχε νοσήσει ή δεν είχε αρνητικό τεστ ερχόταν αντιμέτωπος με την απάνθρωπη «κόκκινη κάρτα» του καθεστώτος, που του αρνείτο την συμμετοχή στον επαγγελματικό και κοινωνικο-οικονομικό βίο.

Αλλά και πέρα από αυτό, σε αντίθεση με την ηλεκτρονική ψευτοταυτότητα που θα φέρει τον προσωπικό αριθμό, εκδίδεται και παραλαμβάνεται από Αστυνομικό Τμήμα και χρησιμοποιείται και για εξακρίβωση των στοιχείων μας, το κινητό, το οποίο το αγοράζουμε από κάποιο κατάστημα πώλησης χωρίς σφραγίδα και υπογραφή αστυνομικού διευθυντή, δεν είναι επίσημο έγγραφο, ούτε εξυπηρετεί την εξακρίβωση των στοιχείων μας.

Επίσης, μπορούμε να κατέχουμε όσα κινητά τηλέφωνα θέλουμε, ενώ η ταυτότητα με τον προσωπικό αριθμό είναι μόνο μία και μοναδική. Επιπλέον, το κινητό είναι ένα τεχνολογικό εργαλείο-αξεσουάρ που, αν θέλουμε το αγοράζουμε, αν θέλουμε το έχουμε μαζί μας, αν θέλουμε το κρατάμε ή το ξεφορτωνόμαστε για κάποιο χρονικό διάστημα ή για πάντα, χωρίς την υποχρέωση να το έχουμε πάνω μας ή να το κρατήσουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας. Αλλά και μετά θάνατον, το κινητό μας μπορεί να το διατηρήσει για κάποιο καιρό, ή και για πάντα, ένα πρόσωπο του στενού περιβάλλοντός μας, ενώ η ταυτότητά μας, ως παρακολούθημα του εαυτού μας, θα πρέπει να καταστραφεί άμεσα.

Με αυτά τα επιχειρήματα νομίζω ότι απεδείχθη πόσο κακής ποιότητος ήταν το προπαγανδιστικό σόου του «εξελιγμένου Γεωργιάδη» και, ταυτοχρόνως, πόσο αδέξια ήταν η «κωλοτούμπα» του.

«Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ»

Μάλιστα, η «κωλοτούμπα» αυτή αποκτά διαστάσεις σκανδάλου, αν συσχετισθεί με την πληροφορία ότι το 2006 ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε εκδώσει ένα αντισυστημικό βιβλίο με τίτλο «Η ρίζα του κακού» (Radix Malorum) της συγγραφέως Εύης Μάρτιν (Evi Martyn). Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται το σχέδιο για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, καθώς και για το τσιπάρισμα του πληθυσμού. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η συγγραφέας (σελ. 200-201· τα κεφαλαία στο πρωτότυπο):

«Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκεται μόνο από 200 οικογένειες (ναι, διακόσιες) με τον μοναδικό σκοπό να επιβάλλει μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ με μια ΕΝΙΑΙΑ κυβέρνηση που θα κρατά υπόδουλους όλους τους ανθρώπους. […] Ο κόσμος σήμερα είναι γεμάτος από κυβερνήσεις ανδρεικέλων […], που προετοιμάζουν και επιδιώκουν την ονομαζόμενη ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ για δικό τους όφελος».

Στο ίδιο βιβλίο και, ειδικότερα, στο κεφάλαιο 16.Α., που επιγράφεται «Ο μικροτσίπ πληθυσμός» (σελ. 178), γίνεται λόγος για ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε στην Βοστώνη την δεκαετία του 1980, όπου ομάδα νευροχειρουργών τοποθέτησε μικροτσίπ στον εγκέφαλο 38.000 και πλέον βρεφών. «Απώτερος σκοπός αυτού του ειδεχθούς πειράματος ήταν η ελπίδα ότι, όταν αυτά τα άτυχα μωρά μεγάλωναν έχοντας αυτό το ειδικό τσιπ στον εγκέφαλό τους, να μπορούν να ελέγχονται από αυτούς που χειρίζονται ένα συγκεκριμένο σύστημα και επομένως να γίνουν όργανα, θέλοντας και μη, ενός συνωμοτικού προγράμματος».

Επίσης, σε διάφορα σημεία του βιβλίου γίνεται αναφορά στις μυστικές οργανώσεις που κυβερνούν τον κόσμο, όπως είναι οι «Πεφωτισμένοι» (Illuminati), το «Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων», η «Τριμερής Επιτροπή» «και η πιο μυστική απ’ όλες, η Bilderberg» (σελ. 110).

Άραγε, ο κ. Γεωργιάδης, ως εκδότης του συγκεκριμένου βιβλίου, δεν διάβασε το άκρως αποκαλυπτικό περιεχόμενό του; Η απάντηση είναι, προφανώς, ρητορική. Ως εκδότης γνώριζε άριστα τι εξέδιδε, αλλά τώρα είμαστε στην εποχή που άλλαξε στρατόπεδο και «αυτοεκδίδεται» στα «ανάκτορα» της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Αναμενόμενο: Ένας απηνής διώκτης του παγκοσμιοποιητικού συστήματος δεν είναι σπάνιο να γίνεται τελικώς σφουγγοκωλάριος ή, αλλιώς, καλολαδωμένο γρανάζι του, χρησιμοποιώντας φρενοβλαβοποιητικά το απόλυτο όπλο της παγκόσμιας δικτατορίας, δηλαδή την προπαγάνδα.

 

ANTINEWS.GR

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ 

Η ''ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ'' ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ''ΓΑΛΑΖΙΟ ΕΔΑΦΟΣ''

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών

Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αρκετές παθογένειες, αλλά μια σημαντική, αν και σχετικά παραγνωρισμένη, είναι ο επαρχιωτισμός της. Το ότι δηλαδή λειτουργεί μέσα στο στενό πλαίσιο της γεωπολιτικής “γειτονιάς”, σχεδόν αδιαφορώντας για το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Όμως, το διεθνές σύστημα είναι ένα και ενιαίο και ό,τι συμβαίνει σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου ασκεί επιδράσεις στο σύνολο. Ο λόγος για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, την ΑΟΖ και την τάση μετατροπής της σε “γαλάζιο έδαφος”.

Πρόκειται για μία τάση, η οποία μας αφορά άμεσα, αφού συνδέεται με την τουρκική “Γαλάζια Πατρίδα”, η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να καταργήσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, μη αναγνωρίζοντας ότι τα ελληνικά νησιά έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Το πρόσφατο περιστατικό στην Κάσο, όπως και παλαιότερα στο Καστελόριζο είναι άκρως ενδεικτικά των επιδιώξεων της Άγκυρας, η οποία έχει κατανοήσει τη σημασία που έχει και σήμερα, αλλά και προοπτική η έννοια της ΑΟΖ και ειδικότερα η τάση να μετεξελιχθεί σε “γαλάζιο έδαφος”.

Στην Ελλάδα, όμως, ο κοσμογονικός ανταγωνισμός, που βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια εν εξελίξει αναφορικά με τον έλεγχο των εγγύς ευρασιατικών υδάτων, έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητος από τη δημόσια συζήτηση. Όμως, ο ανταγωνισμός αυτός θέτει νέα δεδομένα και στο Δίκαιο της Θάλασσας, που με τη σειρά τους έχουν τεράστιες δυνητικές επιδράσεις στο ελληνοτουρκικό σύστημα. υπενθυμίζουμε ότι ο ανταγωνισμός αυτός ξεκίνησε από τις αξιώσεις της Κίνας στη Νότιο Σινική Θάλασσα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ - Η ελλαδίτικη πολιτική της λήθης αποθρασύνει την Τουρκία και από θύτης μετατρέπεται σε κατήγορο του Ελληνισμού, κομπορρημονώντας με κάθε ευκαιρία ότι «μας πέταξε στη θάλασσα» και αν χρειαστεί θα το ξανακάνει

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Η 18η Σεπτεμβρίου 1922 ήταν η μέρα που το δράμα του μικρασιατικού Ελληνισμού έγινε γνωστό με τρόπο τραγικό στον Ελληνισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ήταν η μέρα που τα πρώτα πλοία με τους Ελληνες πρόσφυγες έφταναν στο λιμάνι του Πειραιά και άλλων ελληνικών πόλεων. Είχαν προηγηθεί τα νησιά μας, που υποδέχθηκαν νωρίτερα κυρίως τα απομεινάρια του Ελληνικού Στρατού και διασωθέντες από τις θηριωδίες των Τούρκων.

Από τα 3.000.000 περίπου των Ελλήνων της Μικρασίας και της Ανατολικής Θράκης (που αποτελούσαν τότε περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας, αλλά και το οικονομικά ζωτικότερο τμήμα του πληθυσμού της), οι μισοί αναγκάστηκαν να εκπατριστούν καταφεύγοντας ως πρόσφυγες ή αργότερα ως ανταλλαγέντες στην Ελλάδα, ενώ οι νεκροί της γενοκτονίας ξεπέρασαν το 1.000.000. Κάποιοι κατέφυγαν στην ομόδοξη Ρωσία και οι υπόλοιποι κατάφεραν να επιβιώσουν είτε ως κρυπτοχριστιανοί είτε με τη Συνθήκη της Λωζάννης να παραμείνουν στις εστίες τους. Η μετέπειτα καταστρατήγηση των όρων της συνθήκης από την Τουρκία οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες εξ αυτών να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα, κυρίως από την περιοχή της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου.

Είναι χρήσιμο να τα θυμόμαστε όλα αυτά, όσο οδυνηρά και αν είναι, όσο και αν μας στενοχωρούν και μας θλίβουν, γιατί κάποιοι εμμένουν να ζουν με ψευδαισθήσεις περί «διμερούς φιλίας» και κάποιοι άλλοι να σιωπούν μπροστά στα συνεχιζόμενα εγκλήματα της Τουρκίας αλλά και στην καταπάτηση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου.

Η Τουρκία ποτέ δεν λογοδότησε για τα εγκλήματά της, ποτέ δεν ξέπλυνε το όνομά της για τις γενοκτονίες ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας, απλούστατα γιατί ποτέ δεν το απαιτήσαμε. Το έκαναν οι Αρμένιοι και είχαν αποτελέσματα. Το διεκδίκησαν οι προσφυγικές συλλογικότητες των Ποντίων και δευτερευόντως Θρακών και Μικρασιατών, και είχαν μια μερική δικαίωση. Αλλά το επίσημο ελληνικό κράτος εξακολουθεί να δειλιάζει και να αρκείται στην εκτόνωση της εθνικής μνήμης, που συντηρείται από τις εθνικοτοπικές συλλογικότητες του προσφυγικού Ελληνισμού, με την υποτονική, προσχηματική και ψηφοθηρική, κατά κανόνα, στήριξη κάποιων εκδηλώσεών τους.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία ήταν και παραμένει ένοχη για απαράγραπτα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, Χ. Μοργκεντάου είχε γράψει ότι «όταν οι τουρκικές Αρχές έδωσαν διαταγή να εφαρμοστεί το μέτρο των εκτοπίσεων δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να απαγγείλουν την καταδίκη σε θάνατο ενός ολόκληρου λαού. Οι Τούρκοι είχαν πλήρη συνείδηση αυτού του γεγονότος και δεν προσπαθούσαν καθόλου να το αποκρύψουν στις συνομιλίες τους μαζί μου».

Κι όμως, η ελλαδίτικη πολιτική της λήθης είναι αυτή που αποθρασύνει την Τουρκία και από θύτης μετατρέπεται σε αλαζόνα κατήγορο του Ελληνισμού, κομπορρημονώντας με κάθε ευκαιρία ότι «μας πέταξε στη θάλασσα» και αν χρειαστεί θα το ξανακάνει.

Μπορεί ο Ελ. Βενιζέλος, σε ομιλία του στην ελληνική Βουλή να ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για τον Εθνικό Διχασμό, που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή και την προσφυγιά, αλλά οι επίγονοί του πολιτικοί δεν σεβάστηκαν τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων μιας άφρονος πολιτικής. Και είναι πραγματικά λυπηρό να αρκούμαστε στα λόγια και στις παρεμβάσεις εκπροσώπων άλλων λαών για την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης, όπως της Κούρδισσας βουλευτού της Σουηδίας, Γιουλάν Αβτζί, που σε εκδήλωση στην Αθήνα είχε πει μεταξύ άλλων: «Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Για αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία».

https://www.newsbreak.gr/apopseis/708552/to-chreos-tis-mnimis/ 

Η «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ» ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρώην πρύτανης και καθηγήτρια στο ΠΑΜΑΚ

Δυστυχώς, το απευκταίο έγινε πραγματικότητα, εξαιτίας της παντελούς δικής μας αδράνειας για την αποτροπή του. Τα απειλητικά του επακόλουθα είναι, τώρα, μπροστά μας.

Αναφέρομαι, φυσικά, στη μυθοπλασία περί «γαλάζιας πατρίδας», που αφού επαναλήφθηκε κατά κόρον, και με κάθε ευκαιρία, δυστυχώς χωρίς αντίδραση εκ μέρους μας, και αφού έτσι έγινε σιωπηρώς αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα, κρίθηκε ώριμη για να  ενταχθεί  στα τουρκικά σχολικά βιβλία.

Σίγουρα δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας υπενθυμίζοντας ότι, η εισαγωγή στα σχολικά βιβλία, αποτελεί την πιο επικίνδυνη και την πιο αποτελεσματική μεθόδευση αρπαγής αλλότριων κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς πολεμικές  επιχειρήσεις. Η χρόνια επανάληψη   διαβεβαιώσεων, σε διεθνές επίπεδο, ότι τμήματα  εδάφους, θάλασσας ή αέρα ανήκουν  στον επίδοξο εισβολέα, παρότι  φυσικά δεν του ανήκουν, γίνεται  μοιραία  αποδεκτή, ιδίως όταν δεν υπάρχει ηχηρή και σοβαρή αντίδραση από το εκκολαπτόμενο θύμα.

Να υπενθυμίσω ότι η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε  επί δεκαετίες από τα Σκόπια και τους ομοϊδεάτες τους  στην υφήλιο, για την παραποίηση  της ιστορίας  της Μακεδονίας. Οι εκεί  μαθητές δάκρυζαν κάθε πρωί, στην ώρα της προσευχής, γιατί η «κακή Ελλάδα τους είχε αρπάξει την πατρίδα τους, τη Μακεδονία», σύμφωνα με τα όσα  τους πιπίλιζαν το μυαλό οι δάσκαλοί τους.  Όπως είναι γνωστό, για την αποτροπή αυτού του κακού δημιουργήθηκε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και το ΙΜΧΑ, που όμως για σωρεία λόγων, που δεν είναι του παρόντος, δεν κατορθώθηκε να αναχαιτιστεί η καταστροφή.

Και ήδη, μετά την επιτυχή επιχείρηση της παραχάραξης της ιστορίας στη Μακεδονία, η μέθοδος επαναλαμβάνεται, με άλλα φυσικά πρόσημα, αλλά με τις ίδιες επιδιώξεις. Οι Τούρκοι μαθητές, ιδίως και επειδή  βιώνουν  σε πατρίδα που τιμά τη θρησκεία και σέβεται τις παραδόσεις και τις βασικές αξίες ζωής, θα ενστερνιστούν το μύθευμα περί της «γαλάζιας πατρίδας», και στη συνέχεια δεν θα υπάρχει δύναμις επί Γης, ικανή να το διαψεύσει ή και να το μεταβάλει στη συνείδησή τους.

Αναμφίβολα, όλα τα παραπάνω είναι παγκοίνως γνωστά. Ωστόσο,  τα αναφέρω, προκειμένου να εκφράσω την απορία μου, για το πώς συμβαίνει να μην έχουμε αντιδράσει με νύχια και δόντια, στο αργό και μεθοδευμένο ξεδίπλωμα της «γαλάζιας πατρίδας», ενόσω επιπλέον  είχαμε και το πρόσφατο  φιάσκο του Σκοπιανού.  Αλλά, αντιθέτως, οι δικοί μας αρμόδιοι επέλεξαν να προβάλουν προς πάσα κατεύθυνση το ιλαρού περιεχομένου μήνυμα (εν όψει των επικρατουσών συνθηκών), περί της επιθυμίας μας διατήρησης θερμών  φιλικών  σχέσεων με τους γείτονες. Με υποκλίσεις, με  ανταλλαγές επισκέψεων, με τραπεζώματα εκατέρωθεν, αλλά και με μεθοδική απουσία σχετικών ανακοινώσεων, αν εξαιρέσει κανείς τις πιστές περιγραφές των εκατέρωθεν μενού.

Αυτό, ακριβώς το θέατρο του παραλόγου, που προφανώς ικανοποιούσε τους συμμάχους, επειδή διατηρούσε την πλαστή ηρεμία στις ελληνικές θάλασσες, ευνόησε την εμβάθυνση  του μυθεύματος περί «γαλάζιας πατρίδας», καθώς επαναλαμβάνονταν ακούραστα, και κέρδιζε έδαφος. Μέχρι που έφτασε στην  κρίσιμη καμπή της επιτυχούς του διαδρομής, όπου κρίνεται ώριμο πια για να ενσωματωθεί στα τουρκικά σχολικά βιβλία.

Ορισμένες  δηλώσεις του ΥΠΕΞ, ενόψει της εισόδου  της «γαλάζιας πατρίδας» στα τουρκικά σχολικά βιβλία, μου έδωσαν την εντύπωση, ελπίζω εσφαλμένη, ότι θεωρεί ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι ανησυχίας. Πιθανόν να γνωρίζει περισσότερα από όλους εμάς, και αυτά να είναι όντως καθησυχαστικά.  Προφανώς, δηλαδή, θα έχει καταρτιστεί πρόγραμμα αποτελεσματικής αντιμετώπισης των θανάσιμων εθνικών απειλών, που βαθαίνουν με τα τουρκικά σχολικά βιβλία.

Αλλά, όμως,  εύλογα ερωτάται πως και γιατί το ΥΠΕΞ δεν σπεύδει να ξεδιπλώσει αυτό το πρόγραμμα, αλλά αφήνει να πλανάται η υπόθεση συνέχισης της  όντως, πια, αδιανόητης πολιτικής καλλιέργειας φιλικών σχέσεων με την Τουρκία;

Καθώς, οι νέες και συντριπτικές αυτές εξελίξεις κρίνουν σε μακροχρόνια βάση την εθνική υπόσταση της Ελλάδας, ο λαός της έχει δικαίωμα να γνωρίζει που  βρίσκεται και τι προγραμματίζεται σχετικά, για την αντιμετώπιση τους.

Εκφράζοντας τις ανησυχίες μου σε φίλους, κάποιοι από αυτούς εξέφρασαν την άποψη ότι «δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε», εν προκειμένω. Που σημαίνει, ότι δεχόμαστε παθητικά την άλωση, από τους Τούρκους, εκείνων των τμημάτων της πατρίδας μας, που επιβουλεύονται.

Και αν  έτσι έχει η κατάσταση, κρίμα στις ζωές των ηρώων της Επανάστασης, αλλά και δικαιολογημένος ο ασεβής, εν γένει τρόπος, με τον οποίον γιορτάστηκαν επισήμως τα 200 χρόνια από την Παλιγγενεσία.

Αυτή, όμως, τυχόν η παραδοχή σημαίνει ότι θα πρέπει να πάψουμε να απευθυνόμαστε στο διεθνές Δίκαιο και στα διεθνή δικαστήρια και, αντιθέτως, να αποδεχτούμε ότι επανήλθε, στην εποχή μας,  η ζούγκλα, στη διεθνή σκηνή, με την επικράτηση, σε αυτήν του δικαίου του εκάστοτε ισχυρότερου.

Πιθανότατα, ως μία από τις τραγικές συνέπειες της επιταχυνόμενης παρακμής της Δύσης.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/705250/i-galazia-patrida-sta-toyrkika-scholika-vivlia/

ΟΤΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΣΟΥΝ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ - Τι διδασκόμαστε από τις επιθέσεις με άνθρακα μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Επίκουρου καθηγητού Ποινικού Δικαίου Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΦΕΚ Διορισμού: Γ/469, 19.07.2011). – Δικηγόρου Αθηνών (Α.Μ. 18182) – Μόνιμου Μέλους της Κεντρικής Επιτροπής Κωδικοποίησης (Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως). 

Είναι σήμερα ευρέως γνωστή η στενή συγγένεια της Αλ Κάιντα με τον κορωνοϊό. Όχι μόνο γιατί τόσο η πρώτη όσο και ο δεύτερος βαπτίσθηκαν σε κοινή νεοταξίτικη κολυμβήθρα λαμβάνοντας το ίδιο ακριβώς εκφοβιστικό παρατσούκλι, δηλαδή  του «αόρατου εχθρού», αλλά γιατί, μετά το τέλος της βάπτισής τους, ξεκίνησε ένας υβριδικός πόλεμος της Νέας Τάξης Πραγμάτων εναντίον της ανθρωπότητας, ο οποίος διεξήχθη καμουφλαρισμένα:

Το μεν 2001, προκειμένου να εξολοθρευθεί η Αλ Κάιντα και οι συναφείς τρομοκρατικές οργανώσεις που εξαπλώνονταν σαν επιδημία, το δε 2020 προκειμένου να εξολοθρευθεί ένας «φονικός ιός» που δρα σαν τρομοκράτης.

Πράγματι, δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι Νεοταξίτες είναι μαέστροι στο να αναποδογυρίζουν σημασίες και ιδιότητες. Ας θαυμάσουμε λίγο καλύτερα την αρμονική αντιμετάθεση ιδιοτήτων που σκαρφίστηκαν αυτά τα σατανικά μυαλά με διαφορά 19 χρόνων:

Μέχρι να εμφανισθεί η πανδημία του κορωνοϊού (ορθότερα: μέχρι να την εμφανίσουν εκείνοι που διαχειρίζονται τους λαούς σαν αποικίες μυρμηγκιών), η τρομοκρατία παρομοιαζόταν σταθερά με μάστιγα, επιδημία ή ασθένεια, η οποία έπρεπε να καταπολεμηθεί πάση θυσία.

Επί παραδείγματι, ο Chomsky σημείωνε ότι:

«ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία περιγράφεται από τους κρατούντες σαν μια μάχη ενάντια σε μια επιδημία, ενάντια στον καρκίνο που μεταδίδουν οι βάρβαροι, αυτοί οι “άθλιοι εχθροί του ίδιου του πολιτισμού”»1.

Κι όταν τελικώς ξέσπασε η επιδημία, που με το έτσι θέλω ονομάσθηκε πανδημία, ο κορωνοϊός κληρονόμησε την ιδιότητα των τρομοκρατών: όπως τούτοι, έτσι κι εκείνος είναι παντού και πουθενά, ενδέχεται να επιτεθεί το επόμενο δευτερόλεπτο, τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο, απειλεί μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ενώ μπορεί να προκαλέσει από το μικρότερο κακό (λίγο αδιαθεσία) μέχρι το μεγαλύτερο (θάνατο).

Τι να είσαι γραμμένος, δηλαδή, στην λίστα μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, τι να είσαι γραμμένος στην λίστα του ιού: Και τα δύο είδη «αόρατου εχθρού» πρέπει να τα τρέμεις σαν να επικρέμαται πάνω από το κεφάλι σου η περίφημη δαμόκλειος σπάθη!

Πέρα, όμως, από την επισημανθείσα ομοιότητα ανάμεσα στους δύο «αόρατους εχθρούς» (κατά περίεργο τρόπο, «αόρατος εχθρός» είχε ονομασθεί και η ραδιενέργεια που διέφυγε από τον αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ2), η οποία οδήγησε το μεν 2001 στον παγκόσμιο περιορισμό των ελευθεριών και της αξιοπρέπειας των πολιτών, το δε 2020 στην κατάργησή τους, υπάρχει μία ακόμη ομοιότητα, η οποία δεν είναι ευρέως γνωστή ή, εν πάση περιπτώσει, δεν έχει προσεχθεί ιδιαιτέρως: πρόκειται για τον εμβολιασμό που ακολούθησε μετά τις επιθέσεις με άνθρακα, οι οποίες έλαβαν χώρα περίπου έναν μήνα μετά την 11η Σεπτεμβρίου.   

Σύμφωνα με όσα γράφει ο Γερμανός ιατρός Heiko Schöning (Ηάικο Σένινγκ) στο άκρως διαφωτιστικό βιβλίο του με τον τίτλο «Game Over. Covid-19 / Anthrax-01»:3

Στις 4 Οκτωβρίου 2001 εκδηλώθηκε η πρώτη τρομοκρατική επίθεση με χρήση άνθρακα στη Ν. Φλόριδα. Θύμα της υπήρξε ο Robert Stevens, ο οποίος άνοιξε την παγιδευμένη με τον άνθρακα επιστολή την ώρα που βρισκόταν στο γραφείο του. Συνολικά «πέντε αμερικανικά ειδησεογραφικά πρακτορεία και τα γραφεία δύο αμερικανικών γερουσιαστών έλαβαν επιστολές που περιείχαν σπόρους άνθρακα» και «τουλάχιστον 22 άνθρωποι μολύνθηκαν, κάποιοι από τους οποίους σε εγκαταστάσεις ταχυδρομικών υπηρεσιών μέσω των οποίων εστάλησαν οι επιστολές» (τελικά πέντε άτομα πέθαναν εξαιτίας της εισπνοής άνθρακα).

Το εντυπωσιακό είναι ότι στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, μέσα στο προεδρικό αεροσκάφος, ο Richard Tubb, προσωπικός γιατρός του George Bush, είχε παραδώσει σε αυτόν και τους συνεργάτες του το αντίδοτο για τον άνθρακα, το αντιβιοτικό σιπροφλοξασίνη (Ciprofloxacin). Επομένως, ο Tubb είχε γνώση της επικείμενης τρομοκρατικής επίθεσης με άνθρακα τρεις ολόκληρες εβδομάδες προτού αυτή εκδηλωθεί! Η επίθεση χρεώθηκε στον Edward Ivins, μικροβιολόγο και εμβολιολόγο, ο οποίος υποτίθεται ότι αυτοκτόνησε το 2008, προτού του απαγγελθούν οι ποινικές κατηγορίες4.

Σημειωτέον ότι την παρασκευή εμβολίων κατά του βακίλου του άνθρακα ανέλαβε το 2001 αποκλειστικά η βιοφαρμακευτική εταιρεία BioPort, μετονομασθείσα αργότερα σε Emergent BioSolutions5.

H ίδια εταιρεία είναι εκείνη που το 2020 παρασκεύασε τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού για λογαριασμό της Astra-Zeneca, της Johnson & Johnson, της Vaxart αλλά και της Novavax6.

Όπως μας πληροφορεί ο David Icke στο βιβλίο του «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Από τις 11/9 στη μεγάλη παγκόσμια συνωμοσία»7:

«η Carlyle Group κατέχει ένα μεγάλο μέρος της BioPort, της εταιρείας που ελέγχει στις ΗΠΑ τα αποθέματα εμβολίων κατά του άνθρακα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, όταν μυστηριώδη πακέτα που περιείχαν άνθρακα ταχυδρομήθηκαν σε διάφορες περιοχές της Αμερικής. Η αξία του εμβολίου εκτοξεύθηκε στα ύψη, όταν άρχισαν να εμφανίζονται τα πακέτα του άνθρακα και ένας από εκείνους που ωφελήθηκαν ιδιαίτερα ήταν η οικογένεια Μπιν Λάντεν – ακόμα ένας επενδυτής στην εταιρεία BioPort! Εξίσου ωφελήθηκε ο Φουάντ Ελ-Χιμπρί, ένας Σαουδάραβας επιχειρηματίας με στενές σχέσεις με την οικογένεια Μπιν Λάντεν, ο οποίος είναι πρόεδρος και γενικός διευθυντής της BioPort».

Ο Schöning, ο οποίος, μάλιστα, εξέδωσε και δεύτερο βιβλίο, μέσω του οποίου μας προειδοποίησε ότι η επόμενη νεοταξίτικη επίθεση που ετοιμάζεται εναντίον των λαών έχει ως στόχο το μικροβίωμα του ανθρώπου8, συμπληρώνει:

Το 2013 ο Tubb ανέλαβε Πρόεδρος του ομίλου καπνοβιομηχανίας British-American-Tobacco. Το 2014 εξαγόρασε την επιχείρηση παραγωγής εμβολίων Kentucky BioProcessing. Στη συνέχεια, η επιχείρηση αυτή συνεργάσθηκε με την εταιρεία Medicago, η οποία παρασκεύαζε επίσης εμβόλια. Η τεχνική ταχείας παρασκευής εμβολίων που ανέπτυξαν αυτές οι δύο εταιρείες με βάση γενετικά τροποποιημένα καπνά ήταν το κλειδί για να μπορούν να παρασκευασθούν εκατομμύρια δόσεις εμβολίου σε πολύ σύντομο χρόνο.

Τον Μάρτιο του 2020, ο Tubb τοποθετήθηκε στην αμερικανική Επιτροπή για τον κορωνοϊό!

Την Επιτροπή αυτή συγκρότησε παρασκηνιακά ο Edwin Meese, δεξί χέρι του Ronald Reagan. Οι συνεργάτες του στον Λευκό Οίκο Michael McManus και William Crowe εμπλέκονται στην παρασκευή εμβολίων.

Ο Meese ήταν πολύ στενός συνεργάτης του Donald Trump, ο οποίος στις 8 Οκτωβρίου 2019 τον τίμησε δημόσια στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου, παραδίδοντάς του το ύπατο μετάλλιο των ΗΠΑ.

(Στο σημείο αυτό θα ακουστεί ένας αναστεναγμός από όσους πίστεψαν ότι ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο καλός της ιστορίας μας!).

Ένας ακόμη συνεργάτης του Meese ήταν ο David Gergen, καθηγητής στον δημόσιο τομέα και ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου για τη Δημόσια Ηγεσία στη Σχολή Κένεντι του Χάρβαρντ, σύμβουλος τεσσάρων Προέδρων των ΗΠΑ (Νίξον, Ρήγκαν, Τζ. Φορντ, Μπ. Κλίντον), στενός συνεργάτης του Klaus Schwab και σχεδιαστής της άσκησης «Dark Winter», δηλαδή της προσομοίωσης μιας βιοτρομοκρατικής επίθεσης9.

H άσκηση αυτή έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2001, δηλαδή λίγους μήνες προτού γίνει η πραγματική επίθεση στη Φλόριντα, όπου ανοίχθηκε η παγιδευμένη με άνθρακα επιστολή10.

(Βλέπετε, οι Νεοταξίτες δεν είναι τελικά τόσο κακά παιδιά όσο νομίζουμε: φροντίζουν πάντοτε να κάνουν τις προσομοιώσεις τους και έτσι να προειδοποιούν όσους ενδιαφέρονται να ασχοληθούν μαζί τους για τον επόμενο όλεθρο που ετοιμάζουν!).

Όπως ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά του κορωνοϊού, έτσι και ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά του άνθρακα είχε προκαλέσει μεγάλη έριδα στους κόλπους των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, όπου εφαρμόσθηκε η υποχρεωτικότητα.

Πολύτιμες πληροφορίες περιέχονται στο άρθρο του Randall D. Katz υπό τον τίτλο «Friendly Fire: The Mandatory Military Anthrax Vaccination Program»11.

Ο ταγματάρχης Sonnie Bates, πιστεύοντας ότι το εμβόλιο αυτό δεν ήταν ασφαλές και ότι ευθυνόταν για έναν μεγάλο αριθμό ασυνήθιστων ασθενειών που εμφανίσθηκαν σε στρατιώτες της μονάδας του, ήταν ένας από τους πρώτους που αρνήθηκαν να εμβολιασθούν, με αποτέλεσμα να αποδεσμευθεί από το στράτευμα και να στερηθεί τη σύνταξή του.

Ακολούθησε ο Captain John Buck, ο πρώτος στρατιωτικός ιατρός που αρνήθηκε να εμβολιασθεί. Εκτιμάται ότι τον εμβολιασμό αρνήθηκαν τότε συνολικά 300-500 στρατιώτες.

Η άρνηση του Bates προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση σε εθνικό επίπεδο, εγείροντας θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τη νομιμότητα μιας τέτοιας στρατιωτικής προσταγής (πρβλ. την προσταγή που είχε δώσει το 1777 ο George Washington για τον εμβολιασμό του στρατεύματος κατά της ευλογιάς) και τη συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς για τη λήψη πειραματικών φαρμάκων (experimental drugs).

Σημειωτέον ότι το εμβόλιο κατά του άνθρακα παρασκευάσθηκε το 1950 και, σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, προβλέφθηκαν έξι δόσεις που θα έπρεπε να χορηγηθούν μέσα σε διάστημα 19 μηνών.

Παρά την μεγάλη έριδα που προέκυψε στους κόλπους της ιατρικής κοινότητας για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του συγκεκριμένου εμβολίου (κλινικές μελέτες είχαν γίνει αποκλειστικά σε ζώα), η χρήση του εγκρίθηκε το 1970, μόνο όμως για την περίπτωση της διαδερμικής έκθεσης στον άνθρακα, όχι και για εκείνη της εισπνοής.

Η ιστορία επανελήφθη, λοιπόν, σε χρονική απόσταση είκοσι ετών, με τη διαφορά ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός έμελλε να αφορά πειραματικά εμβόλια α) όχι για τον άνθρακα αλλά για τον κορωνοϊό και β) όχι μόνο για τον στρατό αλλά και για τους κοινούς πολίτες.

Όποιος θέλει να προβληματισθεί για την συνήθη μετατροπή των στρατιωτών σε πειραματόζωα μαζικών φαρμακευτικών ερευνών μπορεί να διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο του Andreas Moritz με τίτλο «Το πλήρες βιβλίο της εναλλακτικής ιατρικής»12, όπου γράφονται τα εξής σημαντικά:

Πέρα από τα παιδιά, θύματα των υποχρεωτικών, μαζικών εμβολιασμών είναι και οι στρατιώτες «οι οποίοι πλέον υποβάλλονται υποχρεωτικά σε όλων των ειδών τα εμβόλια, προκειμένου να είναι ετοιμοπόλεμοι. Οι στρατιώτες (άντρες και γυναίκες) υποβάλλονται σε ένα σωρό ενέσεις, ώστε να είναι “προστατευμένοι” από βιοτοξίνες, όπως ο ιός της ευλογιάς και του άνθρακα, καθώς και από τη ρισίνη», πολλοί όμως εξ αυτών «έχουν πεθάνει εξαιτίας χημικών ουσιών που εμπεριέχονται στα εμβόλια (η ασφάλεια των οποίων δεν έχει τεκμηριωθεί με δοκιμασίες), ενώ άλλοι έχουν νοσήσει σοβαρά» («στις συνηθισμένες παρενέργειες του ενός εκατομμυρίου και πλέον εμβολιασμών […] [σε] στρατιώτες, συγκαταλέγονται οι αρθραλγίες, η ακραία κόπωση και η απώλεια μνήμης»). Ως εκ τούτου, «οι στρατιώτες μετατρέπονται σε πειραματόζωα μαζικών φαρμακευτικών ερευνών» – «πώς αλλιώς θα μπορούσε η φαρμακοβιομηχανία να δοκιμάσει νόμιμα αυτά τα δηλητήρια σε ανθρώπους;» («αν δεν ήταν οι στρατιώτες, οι φαρμακευτικές εταιρείες θα δίσταζαν να παράγουν εμβόλια»).

Ο Μόριτς έκανε λόγο για «ιατρική τυραννία», ένας όρος που στη σημερινή εποχή τείνει να παγιωθεί, εναλλασσόμενος με τον όρο «παγκόσμια υγειονομική δικτατορία».

Τελικώς, πέρα από τον κανόνα ότι «όταν τρομοκρατία και επιδημία ανταλλάσσουν ιδιότητες, ακολουθεί εμβολιασμός», όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω δείχνουν ότι ο εμβολιασμός ήταν το μυστικό όπλο του μασκοφορεμένου ολοκληρωτισμού εναντίον των λαών.

Πάνω στην μάσκα έγραψαν το γνωστό δικτατορικό σύνθημα «για το καλό σας / για την ασφάλειά σας», που στον ανάποδο κόσμο μεταφράζεται: «για το κακό σας / για την ανασφάλειά σας»!

Μένει να διαπιστώσουμε ποιο κακό ακριβώς θέλουν να μας προκαλέσουν οι παγκόσμιοι διώκτες μας, χρησιμοποιώντας το μεταμφιεσμένο όπλο τους «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν»:

Μείωση του πληθυσμού, διαρκή επιτήρηση των πολιτών ή συγχώνευση ανθρώπινου εγκεφάλου και μηχανής; 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όποιος επιθυμεί να εντρυφήσει περισσότερο στην κάθε άλλο παρά αθώα σχέση τρομοκρατίας και πανδημίας, μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο του γράφοντος «Από την τρομοκρατία στην πανδημία. Υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις στον πόλεμο κατά του αόρατου εχθρού», Τρίτη επικαιροποιημένη έκδοση, Αλφειός 2023.

 

1 Chomsky, Ο νέος πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία, εις: Η τρομοκρατία και η κοινωνία των πολιτών, μτφ.: Σ. Κακουριώτης / Γ. Γεωργιάδου / Π. Παπανδρέου, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2002, σελ. 92.

2 Βλ. εφημ. «Η Καθημερινή», 16.05.1986.

3 Τόμ. 1, Blue Tiger Media, 2η έκδ., Niederlande 2021, σελ. 31 επ.

4 Βλ. και την αναφορά του Λω, Τρομοκρατία. Μια παγκόσμια ιστορία, μτφ.: Φ. Δήτσας, ΠΕΚ, Ηράκλειο 2020, σελ. 426.

5 Schöning, ό.π., σελ. 23.

6 Schöning, ό.π., σελ. 22.

7 Μτφ.: Ν. Παπαδάκης & Martina Κόφφα, εκδ. Έσοπτρον, Αθήνα 2004, σελ. 133.

8 Schöning, Angriff aufs Mikrobiom: Game Over II, 2023.

9 https://centerforhealthsecurity.org/our-work/tabletop-exercises/dark-winter-a-training-tabletop-exercise

10 Πρβλ. την άσκηση-προσoμοίωση Event 201 που πραγματοποιήθηκε λίγο καιρό πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού.

11 Duke Law Journal, Vol. 50 (2001), σελ. 1835 επ.

12 Τόμ. ΙΙΙ, μτφ.: Ελ. Μαντζώρου, εκδ. Διόπτρα, Αθήνα 2017, σελ. 266 επ., 273, 275.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΘΙΩΤΗΣ

«ΚΟΒΟΥΜΕ» ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΚΑΣΟ

Μέ τήν ρήτρα «ἐξωτερικοῦ κινδύνου» πού προβλέπει ἡ νέα συμφωνία Ἑλλάδος-Κύπρου ἡ Ἀθήνα φορτώνει στήν Λευκωσία πολιτικῶς καί οἰκονομικῶς τό κόστος τῆς ἐγκαταλείψεως, μετά ἀπό νέα τουρκική πρόκληση – Μειοδοτοῦμε ἐνταφιάζοντας δύο ΑΟΖ, τήν ἑλληνο-κυπριακή καί τήν ἑλληνο-αἰγυπτιακή

ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ τήν ἀναφέρει ὡς «ρήτρα ἐξωτερικοῦ κινδύνου»! Θά μποροῦσε ἆρά γε νά ὀνομασθεῖ καί «ρήτρα μειοδοσίας»; Ἡ εἰδησεογραφία ἐπικεντρώνεται στίς οἰκονομικές λεπτομέρειες τῆς κυοφορουμένης συμφωνίας Ἀθηνῶν-Λευκωσίας, γιά τήν ἠλεκτρική διασύνδεση Ἑλλάδος-Κύπρου-Ἰσραήλ, ἀλλά τό σημεῖο-κλειδί εἶναι οἱ λίγες λέξεις πού ἀναφέρουν τίς οἰκονομικές ὑποχρεώσεις τῶν συμβαλλομένων σέ περίπτωση ἐξωτερικοῦ κινδύνου πού θά διακόψει ἤ θά ἀποτρέψει τήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἔργου, χωρίς ἄμεση εὐθύνη τῶν ρυθμιστικῶν ἀρχῶν τῶν δύο χωρῶν.

Πολύ φοβούμεθα ὅτι πρόκειται γιά τέχνασμα, τό ὁποῖο θά ἐπιτρέψει στήν Ἀθήνα νά ἀποσυρθεῖ ἀπό τό ἔργο, προκειμένου νά ἀποφύγει νέα ἐμπλοκή μέ τήν Τουρκία, ὅσον ἀφορᾶ στίς θαλάσσιες δικαιοδοσίες καί τά κυριαρχικά δικαιώματα στήν περιοχή μεταξύ Κρήτης καί Κύπρου. Ἐν ὀλίγοις, θά τῆς ἐπιτρέψει νά ἐγκαταλείψει τήν Κάσο. Αὐτό εἶναι ξεκάθαρο γιά ὅσους παρακολουθοῦν τίς ἐξελίξεις ὑπό τό πρῖσμα τῆς γεωπολιτικῆς θεωρήσεως τῶν πραγμάτων. Ἤδη μάλιστα σημαντικοί ἀναλυτές ἔχουν προβεῖ στήν ἐπισήμανση, ὅτι κάποτε μιλούσαμε γιά τόν ἀγωγό EastMed καί τώρα ἔχουμε «κολλήσει» στήν πόντιση ἑνός ἠλεκτρικοῦ καλωδίου…

Ἡ ἀναφορά εἶναι σαφής. Ἐπιτρέπει τήν ἐγκατάλειψη τοῦ ἔργου ἐάν ὑπάρξει «ἐξωτερικός κίνδυνος». Καί αὐτός ὁ ἐξωτερικός κίνδυνος μόνον ἀπό τήν πλευρά τῆς Τουρκίας μπορεῖ νά προέρχεται.

Πρός τήν ὁποία Τουρκία ἔχει ἤδη δώσει μήνυμα (τό λάθος μήνυμα) ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Γιῶργος Γεραπετρίτης, ἐκφράζοντας τόν φόβο, ὅτι «σέ ἀνάλογες περιπτώσεις στό παρελθόν εἴχαμε ἔρθει στά ὅρια τῆς πολεμικῆς σύγκρουσης» καί σημειώνοντας ὅτι στήν Κάσο «δέν ἦρθαν κοντά τά πλοῖα πού ἐπιτηροῦσαν»! Μήπως δέν ἦρθαν κοντά διότι στά ἑλληνικά πλοῖα ἐδόθη ἐντολή νά κρατηθοῦν μακρυά;

Οἱ ἐξελίξεις πού προδιαγράφονται ἔχουν ἰδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα. Ἡ Ἑλλάς ἀπεμπολεῖ τήν ὁριοθέτηση ΑΟΖ τόσο μέ τήν Αἴγυπτο (πού ὑπάρχει) ὅσο καί μέ τήν Κύπρο (μέ τήν ὁποία ἔχει ἀδικαιολογήτως καθυστερήσει). Παραιτεῖται δηλαδή σημαντικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων της καί ἀπεμπολεῖ τήν δυνατότητα νά διαδραματίσει κάποιον ρόλο στά δρώμενα τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου. Διόλου περίεργο κατόπιν τούτου, πού ἡ Αἴγυπτος συσφίγγει τίς σχέσεις της μέ τήν Τουρκία καί δέχεται τουρκικά πολεμικά στό λιμάνι τῆς Ἀλεξανδρείας καί μαχητικά ἀεροπλάνα στό ἀεροδρόμιο τοῦ Ἔλ Ἀλαμέιν (ἰδέ σχετική εἴδηση σέ ἄλλη στήλη).

Διαφαίνεται κατόπιν τῶν κινήσεων αὐτῶν ἡ πρόθεσις ἐγκαταλείψεως τῆς Κύπρου. Στήν Κύπρο μάλιστα, στούς Κυπρίους καταναλωτές, θά χρεωθεῖ, συμφώνως πρός ὅσα ἔχουν γίνει γνωστά γιά τήν κυοφορουμένη συμφωνία, τό οἰκονομικό κόστος πού ἔχει ἀναληφθεῖ μέχρι στιγμῆς. Ἐφ’ ὅσον δηλαδή ὁ «ἐξωτερικός κίνδυνος» ὑποχρεώσει σέ διακοπή τοῦ ἔργου, ἡ ΡΑΕΚ (Ρυθμιστική Ἀρχή Ἐνέργειας Κύπρου) θά μετακυλίσει στούς πολῖτες τήν ἀνάκτηση τῶν δαπανῶν πού θά ἔχουν γίνει μέχρι ἐκείνη τήν στιγμή.

Οἱ πληροφορίες ὁμιλοῦν γιά συμφωνία πού θά βασίζεται σέ δύο ἀποφάσεις, μία τοῦ ΑΔΜΗΕ καί μία τῆς ΡΑΕΚ, κάτι πού ἀναμένεται νά γίνει τήν Παρασκευή. Ὅπως καί νά ἔχει ὅμως, τό ζήτημα εἶναι πρωτίστως πολιτικό. Καί ἡ Ἀθήνα δέν δείχνει πρόθυμη νά ἐπιδείξει τήν ἀπαιτούμενη ἀποφασιστικότητα, ὥστε νά προχωρήσει τό ἔργο. Φοβᾶται μᾶλλον, τούς «ἐξωτερικούς κινδύνους»…

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/kovoume-to-kalodio-me-tin-kypro-gia-na-min-%e1%bd%91pochorisoume-ksana-stin-kaso/

Συντηρητική ἐπανάστασις στά σχολεῖα Γονεῖς κατά σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως

Ζητοῦν ἐγγράφως τήν ἀπαλλαγή τῶν τέκνων τους ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος, γιατί τά καθοδηγεῖ νά μήν θεωροῦν ὡς «ὑγιῆ στάση» τίς «ἑτεροκανονικές σχέσεις» καί ἐπειδή προάγει τό «τρίτο φῦλο» – Ἡ κ. Κεραμέως καί ἡ πλατφόρμα 21+

ΟΓΚΟΥΜΕΝΕΣ βαίνουν οἱ ἀντιδράσεις τῆς κοινωνίας σχετικά μέ ζητήματα ἐπιβολῆς τῆς woke κουλτούρας, ἀκόμη καί ὅσον ἀφορᾶ στήν σεξουαλική διαπαιδαγώγηση τῶν νέων. Τό ζήτημα εἶχε ἐγκαίρως ἀναδείξει ἡ «Ἑστία τῆς Κυριακῆς», ἡ ὁποία εἶχε προειδοποιήσει γιά τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου πού ἀνοίγει στήν ἑλληνική κοινωνία. Ἤδη, ὁμάδες γονέων διά ἐπιστολῆς ζητοῦν τήν ἐξαίρεση τῶν παιδιῶν τους ἀπό τό μάθημα αὐτό, διότι τό περιεχόμενο τῆς διδασκαλίας εἶναι ἀντίθετο πρός τίς κοινωνικές τους ἀντιλήψεις, τίς φιλοσοφικές καί τίς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Καί τοῦτο, διότι τό πρόγραμμα τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς ἀναφέρεται σέ «κοινωνικά φῦλα» καί «διαμόρφωση» σεξουαλικῆς ταυτότητος.

Τονίζεται λοιπόν στήν ἐπιστολή ὅτι «δέν συνάδουν μέ τίς ἀντιλήψεις μας οἱ θεωρίες πού βρίσκονται στό ὑλικό τοῦ ἰνστιτούτου ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς περί ὕπαρξης περισσοτέρων τῶν δύο φύλων τῶν ἐμφύλων ταυτοτήτων περί τῶν ἀμβλώσεων τῆς μή ἀπόλυτης προστασίας τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ ἀπό τήν σύλληψή του.» Ἀκόμη γίνονται ἀναφορές σέ «μή ὑγιεῖς ἑτεροκανονικές σχέσεις», θεωρῶντας δηλαδή ὅτι οἱ σχέσεις μεταξύ φυσιολογικῶν ζευγαριῶν μπορεῖ νά εἶναι «μή ὑγιεῖς»!

Εὑρισκόμεθα δηλαδή πρό μίας συντηρητικῆς ἐπαναστάσεως τῆς πλειοψηφίας, ἡ ὁποία δέν ἀντέχει νά εἶναι πλέον σιωπηλή καί ἀπαθής ἀπέναντι σέ προσπάθειες νά ἐμφυτευθοῦν στά παιδιά ἀντιλήψεις πού ἀπέχουν τοῦ ἀποδεκτοῦ ὡς φυσιολογικοῦ. Τό θέμα, μάλιστα, ἐπαρουσιάσθη χθές σέ τηλεοπτική ἐκπομπή τοῦ «Σκάι», στήν ὁποία ἀναφέρθη ἐπιστολή γονέων γιά τήν σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.

Σημειώνουμε ὅτι ὅλα αὐτά ἐντάσσονται στό πρόγραμμα πού ὀνομάζεται Πλατφόρμα 21+ τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, υἱοθετήθηκε ἐπί ὑπουργείας τῆς κ. Νίκης Κεραμέως στό Ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἀπό αὐτό ἀντιγράφουμε τήν ἀναφορά στό πρόγραμμα πού ἀφορᾶ στά παιδιά «προσχολικῆς καί πρωτοσχολικῆς ἡλικίας», δηλαδή στούς μαθητές τοῦ νηπιαγωγείου: «Τό συγκεκριμένο πρόγραμμα λοιπόν εἰσάγει στή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση περιλαμβάνοντας δραστηριότητες, πού ἑστιάζουν στήν ἀνάπτυξη κι ἐνδυνάμωση ἑαυτοῦ, ἀλλά καί τήν ἀποδοχή καί διαχείριση τῆς διαφορετικότητας. Δίνεται ἔμφαση στήν εἰκόνα ἑαυτοῦ, στά ἰδιαίτερα στοιχεῖα πού συνθέτουν τήν μοναδικότητα τοῦ καθενός, ἐπειδή ἡ διαμόρφωση θετικῆς ἤ ἀρνητικῆς αὐτοεικόνας γιά τόν ἑαυτό καί τό σῶμα συμβάλλει στή διαμόρφωση συμπεριφορῶν, στήν ἀνάπτυξη κοινωνικῶν καί προσωπικῶν σχέσεων καί ἐπηρεάζει ἐν γένει τήν ὑγεία τῶν μαθητῶν.

Συνάμα, τό πρόγραμμα πραγματεύεται τό βιολογικό φῦλο καί τήν κατασκευή κοινωνικοῦ φύλου, σέ μιά προσπάθεια κατάρριψης κοινωνικῶν στερεοτύπων». Ὅταν ἕνα πρόγραμμα ἐπιδιώκει τήν κατάρριψη τῶν «κοινωνικῶν στερεοτύπων» στήν συνείδηση τόσο μικρῶν παιδιῶν, εἶναι προφανές ὅτι τούς στερεῖ τήν σταθερότητα καί τό αἴσθημα ἀσφαλείας πού εἶναι ἀπαραίτητο γιά τήν ἐξέλιξη τοῦ χαρακτῆρα τους.

Διεθνής πραγματικότης

Ἡ συντηρητική ἐπανάστασις εἶναι ὅμως πλέον μία διεθνής πραγματικότης. Καί ἐκδηλώνεται κατά τρόπο ἤπιο, ὅμως ἀποτελεσματικό. Σέ ὅλον τόν κόσμο –καί κυρίως στίς ΗΠΑ οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες ὑπεχρεώθησαν νά ἀκολουθήσουν τόν «συρμό» τῆς λεγομένης «συμπεριληπτικότητος» συμμετέχοντας σέ δράσεις πού προωθοῦσαν τήν λεγομένη «διαφορετικότητα» καί τήν ἀναγωγή τῶν ἐξαιρέσεων σέ βάθρο ὑψηλότερο τοῦ κανόνος. Ἤδη βλέπουν τήν ἀντίδραση τῶν πολιτῶν πού μεταφράζεται σέ μείωση τοῦ τζίρου καί τῶν κερδῶν τους. Ὑποχρεώνονται λοιπόν νά ἀναθεωρήσουν.

Τελευταῖα, ἡ αὐτοκινητοβιομηχανία Ford Motor Company ἡ ὁποία πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἀνεκοίνωσε τόν τερματισμό τῆς συμμετοχῆς της στό σύστημα «Ἑταιρικῆς Ἰσότητος» (Corporate Equality) πού κάποιοι προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν στίς ΗΠΑ. Ἔτσι διακόπτει τίς χορηγίες «σέ ἐκδηλώσεις ὑπερηφάνειας ἤ ἄλλες ἐκδηλώσεις πού προκαλοῦν διχασμό» καί καταργεῖ τίς «ποσοστώσεις ποικιλομορφίας» πού ἐπέβαλλαν τήν ἐπιλογή προσωπικοῦ μέ κριτήρια «διαφορετικότητος». Πλέον, ἡ προσέγγισις τῆς ἑταιρείας θά εἶναι ἀποκλειστικῶς ἀξιοκρατική. Σέ αὐτά ἡ Ford ἀκολουθεῖ ἄλλες ἀμερικανικές ἑταιρεῖες πού ἔχουν ἐπιλέξει νά κάνουν τό ἴδιο. Ὁ γίγαντας τοῦ οὐίσκυ Jack Daniel’s ἀπεχώρησε πρόσφατα ἀπό τήν ἀριστερή ἀτζέντα, μαζί μέ τίς Tractor Supply Company, John Deere καί Lowe’s.

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/syntiritiki-%e1%bc%90panastasis-sta-schole%e1%bf%96a-gone%e1%bf%96s-kata-seksoualik%e1%bf%86s-diapaidagogiseos/

8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1822 : Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΣΠΕΤΣΩΝ

Η Ναυμαχία των Σπετσών, του Σπετσιώτη θαλασσογράφου Ιωάννη Γ. Κούτση

Βιβλιογραφία:
Α. Χατζηαναργύρου, Τα Σπετσιωτικά, τ. Γ΄, Πειραιεύς 1926.
Α. Ορλάνδου, Ναυτικά, τ.Α΄, Αθήναι 1869.
Δ. Κόκκινου, Η Ελληνική Επανάστασις, τ.5^ος, Αθήναι 1933.

 

Του Εμμανουήλ Α. Λούζη

Το νησί των Σπετσών έχει στο ενεργητικό του το γεγονός ότι, πολλές φορές πρωταγωνίστησε στα απελευθερωτικά κινήματα των υπόδουλων Ελλήνων. Αναμίχθηκε στο κίνημα του Ορλώφ με επακόλουθο την καταστροφή του (1770) και την εξορία των κατοίκων του μέχρι το 1772, αναμίχθηκε στις καταδρομές του Λ. Κατσώνη και στην Επανάσταση του 1821. Πρώτο απ’ όλα τα νησιά ξεσηκώθηκε και πρώτο συμμετείχε ενεργώς στην πολιορκία των παραθαλάσσιων φρουρίων. Ως εκ τούτου είχε επισύρει την μήνι του Σουλτάνου, γι’ αυτό και η εκστρατεία του οθωμανικού στόλου το καλοκαίρι του 1822, έγινε και με σκοπό την καταστροφή των Σπετσών.
Τα προ της Ναυμαχίας.
Ο Σουλτάνος αφού απαλλάχθηκε από τους περισπασμούς του πρώτου έτους της Επαναστάσεως, (καταστολή του κινήματος στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες, κατάπαυση των εχθροπραξιών με την Περσία, διευθέτηση των διαφορών του με την Ρωσία , μετά από μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, οπότε διελύθησαν οι υποψίες του για υποστήριξη της Επαναστάσεως από τον Τσάρο), αποφάσισε να συγκεντρώσει όλες του τις δυνάμεις κατά της Ελλάδας και με συνδυασμένες ενέργειες στρατού και στόλου να καταπνίξει την Επανάσταση.
Από τις αρχές, λοιπόν, του 1822 σημειώνονται οι σοβαρότερες προσπάθειες των τουρκικών δυνάμεων για τη συντριβή της Επαναστάσεως. Τα σημαντικότερα ναυτικά γεγονότα του πρώτου εξαμήνου του 1822 συνοπτικά είναι: η ναυμαχία των Πατρών (20/2), η καταστροφή της Χίου και η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη (30/3-2/4 και 6-7/6). Την κυριότερη όμως και την πιο επικίνδυνη προσπάθεια αποτελεί η έξοδος του τουρκικού στόλου το καλοκαίρι του 1822. Το σχέδιο της εκστρατείας στηριζόταν στις συνδυασμένες επιχειρήσεις στρατού και στόλου. Στον τουρκικό στόλο ειδικότερα είχε ανατεθεί η αποστολή να καταστρέψει τις κύριες βάσεις του ελληνικού στόλου, τα δύο νησιά Σπέτσες και Ύδρα, ώστε να δεχθεί ισχυρό πλήγμα η Επανάσταση από την συντριβή της θαλάσσιας δυνάμεώς της, να λυθεί η πολιορκία του Ναυπλίου και με τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Πελοποννήσου να περιορισθούν οι επαναστάτες στα βουνά, όπου και θα διαλύονταν από την έλλειψη εφοδίων και τις χερσαίες επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού.

Ο στόλος με προσωρινό αρχηγό τον καπετάν Μουχτάρ μπέη (ο ιστορικός Α. Χατζηαναργύρου αναφέρει ως ναύαρχο τον Ιμβραήμ πασά πρώην τοπτζίπαση –αρχηγό του πυροβολικού τάγματος-), απέπλευσε από τον Ελλήσποντο στις αρχές Ιουλίου 1822. Ο Τούρκος ναύαρχος, αντί να ακολουθήσει το σχέδιο των επιχειρήσεων, δηλαδή να πλεύσει στον Σαρωνικό όπου βρίσκονται τα δύο νησιά, και να προσεγγίσει τις ακτές της Αργολίδας, όπου θα έπρεπε να βρίσκεται ο Δράμαλης, προέκρινε να κατευθυνθεί στην Πάτρα όπου βρισκόταν ο νέος αρχηγός του στόλου που είχε εν τω μεταξύ διορισθεί από τον Σουλτάνο, ο Χοσρέφ Μεχμέτ πασάς,  ώστε η εξαιρετικής σημασίας επιχείρηση του στόλου αναληφθεί και διεξαχθεί από το νέο στόλαρχο. Γι’ αυτό λοιπόν, περιέπλευσε την Πελοπόννησο και περί τα τέλη του Ιουλίου, αφού παρέλαβε το νέο αρχηγό, φάνηκε μπροστά στο Μεσολόγγι, όπου παρέμεινε άπρακτος, αφού δεν είχαν εκστρατεύσει ακόμη κατά της Αιτωλοακαρνανίας οι Τούρκοι στρατηγοί της Ηπείρου.
Όταν οι Σπετσιώτες πρόκριτοι πληροφορήθηκαν την έξοδο του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο, θεώρησαν ότι το νησί τους, λόγω της θέσεώς του κοντά στην Πελοπόννησο και της ομαλής διαμόρφωσης του εδάφους του, αποτελούσε τον πρώτο στόχο των Τούρκων. Σε σύσκεψη λοιπόν των προκρίτων με την προεδρία του πρωτάρχοντα Χατζηγιάννη Μέξη, αποφασίσθηκε να σταλούν τα γυναικόπαιδα σε ασφαλέστερο τόπο, και ως τέτοιο προέκριναν την Ύδρα, και οι άνδρες να υπερασπισθούν την πατρίδα τους με τα καράβια συνενούμενοι με τους στόλους της Ύδρας και των Ψαρών.

Ο γέροντας άρχοντας Χατζηγιάννης Μέξης αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πατρική γη ανυπεράσπιστη και αποφάσισε να οργανώσει την άμυνα του νησιού. Όπως γράφει στα απομνημονεύματά του ο Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος: «ο γέρων Χατσή Γιάννης Μέξης δεν επείσθη να αφήση την πατρικήν του γην εις την διάκρισιν του εχθρού χωρίς να χυθή αίμα δι’ αυτήν».[Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ.Α΄, σ.394] . Στην απόφασή του αυτή τον ακολούθησαν ο γιός του Νικόλαος, οι γαμβροί του Ιωάννης Γ. Κούτσης, Δημ. Λεωνίδας και Νικ. Αδριανού Λαζάρου και 53 ακόμη Σπετσιώτες που ορκίσθηκαν να πεθάνουν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους, σκοτώνοντας στην ανάγκη οι ίδιοι τον πρώτο που θα λιποτακτούσε, ακόμη κι αν ήταν ο ίδιος ο αδελφός τους. Έτσι κάτω από τις οδηγίες του Μέξη, κατασκευάσθηκαν τρία κανονιοστάσια με πιο ισχυρό αυτό στη θέση Φανάρι στην είσοδο του λιμανιού. Καθώς αναφέρει η παράδοση, ο Χατζηγιάννης Μέξης διέταξε και τοποθετήθηκαν, όσα φέσια υπήρχαν, στους ασφοδέλους (καραμπούσια) που φυτρώνουν άφθονα στο νησί και ν’ ανάψουν φωτιές σε διάφορα σημεία, ώστε να προξενείται η εντύπωση στον εχθρό ότι υπήρχε στο νησί πολυάριθμη στρατιωτική δύναμη. Στη θάλασσα ως βοηθούς του είχε τον γαμβρό του Δημ. Λεωνίδα και τον Κοσμά Μπαρμπάτση με το πυρπολικό του.
Συγχρόνως οι Σπετσιώτες ζήτησαν στρατιωτικές ενισχύσεις από την Κυβέρνηση. Πράγματι, αμέσως εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον για την προάσπιση του νησιού. Για τους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς η αποτροπή της καταστροφής των Σπετσών δεν ήταν μόνο καθήκον ευγνωμοσύνης για όσα είχε προσφέρει στην Επανάσταση αλλά προάσπιση όλου του Αγώνα. Τελικώς όμως η υπό τον Πάνο Κολοκοτρώνη δύναμη από 850 στρατιώτες έφθασε μετά τη λήξη της Ναυμαχίας.
Ενώ είχαν αρχίσει οι συνεννοήσεις μεταξύ των Σπετσιωτών και των Υδραίων προκρίτων για την μεταφορά των αμάχων και την, εκ μέρους της Ύδρας, προετοιμασία ναυτικής δυνάμεως, σπετσιώτικα πλοία στάλθηκαν για να παρακολουθούν τις κινήσεις του εχθρικού στόλου. Από τις 3 Αυγούστου άρχισε η μεταφορά των αμάχων στην Ύδρα και ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου.
Στο διάστημα από 14 έως 19 Αυγούστου κατέπλευσαν στο στενό των Σπετσών 13 πλοία των Ψαρών με ναύαρχο των Νικολή Αποστόλη και η ναυτική δύναμη της Ύδρας που την συγκροτούσαν 29 πλοία, από τα οποία 5 πυρπολικά με ναύαρχο τον Ανδρέα Μιαούλη. Μετά από σύσκεψη των ναυάρχων με τους Σπετσιώτες προκρίτους, ο Υδραιοψαριανός στόλος αναχώρησε προς συνάντηση του εχθρού, καθώς έρχονταν ειδήσεις από τα πλοία που είχαν σταλεί ως πρόσκοποι, πως αυτός έπλεε έξω από την Μεθώνη και Κορώνη. Στις 26 Αυγούστου αναχώρησε και η σπετσιώτικη μοίρα από 15 πλοία, 3 των οποίων ήσαν πυρπολικά με ναύαρχο τον Γεώργιο Ανδρούτσο. Τα υπόλοιπα πλοία των Σπετσών ήσαν στο στάδιο της ετοιμασίας και μετέφεραν αμάχους στην Ύδρα. Ο Τρινήσιος στόλος μέχρι την 7^η Σεπτεμβρίου περιπολούσε στο Μυρτώο Πέλαγος, μεταξύ Παραπόλας και Κυθήρων, για την παρακολούθηση των κινήσεων του  τουρκικού στόλου.
Η Ναυμαχία.
Τα ξημερώματα της Παρασκευής 8 Σεπτεμβρίου 1822, ο οθωμανικός στόλος φάνηκε πλέοντας ανατολικά των Σπετσών, έχοντας δε ευνοϊκό τον άνεμο, κατευθυνόταν στο μεταξύ Σπετσοπούλας και Τρίκερι στόμιο του στενού Σπετσών-ερμιονικής ακτής. Ο οθωμανικός στόλος αποτελούμενος από τις ναυτικές μοίρες της Τουρκίας, της Αιγύπτου, του Αλγερίου, της Τύνιδας και της Μπαρμπαριάς, είχε εκτόπισμα 62.000 τόνων, δύναμη πυρός 2.800 πυροβόλων και τα πληρώματά του ανέρχονταν σε 17.000 άνδρες. Τα πλοία του Τρινήσιου στόλου, είχαν συνολικά εκτόπισμα 23.000 τόνων, δύναμη πυροβολικού από 700 κανόνια ενώ το άθροισμα των πληρωμάτων του δεν ξεπερνούσε τους 4.500 άνδρες. Ο ελληνικός στόλος μέχρι εκείνη την ώρα αγνοούσε την κατεύθυνση του εχθρού. Η υδραίικη μοίρα βρισκόταν μεταξύ Τρίκερι και Δοκού, η σπετσιώτικη νοτίως της Σπετσοπούλας και η Ψαριανή ανατολικότερα.

Μόλις έγινε αντιληπτό ότι σκοπός του εχθρού ήταν η προσβολή των Σπετσών, (γιατί, αν ήθελε να λύσει την πολιορκία του Ναυπλίου θα έπλεε δυτικότερα, μεταξύ Σπετσών και πελοποννησιακών ακτών), ο ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης, ο μόνος από τους ναυάρχους που, εκείνη τη στιγμή, βρισκόταν στον πορθμό των Σπετσών, με σήματα καλούσε το στόλο να τον ακολουθήσει στο εσωτερικό του στενού, θέλοντας να υποχρεώσει τον εχθρό να εισέλθει στο μυχό του κι εκεί να τον καταναυμαχήσει ευκολότερα κυρίως με τα πυρπολικά και να προστατεύσει το νησί από ενδεχόμενη εχθρική απόβαση. Μόλις όμως τα τουρκικά πλοία πλησίασαν το Τρίκερι, ο Υδραίος Αντώνιος Γ. Κριεζής και οι Σπετσιώτες Ιωάννης Χρ. Κούτσης, Ιωάννης Τσούπας και Δημ. Ν. Λάμπρου ή Λεωνίδας, όχι μόνο δεν ακολούθησαν τις εντολές του Μιαούλη, αλλά ανακωχεύσαντες και σχηματίζοντας ημικύκλιο στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ της πόλεως των Σπετσών και του ακρωτηρίου του Αγίου Αιμιλιανού στην απέναντι ακτή της Αργολίδας, άρχισαν τον κανονιοβολισμό εναντίων μερικών εχθρικών πλοίων που είχαν προχωρήσει αρκετά προς αυτό το μέρος. Το παράδειγμα των τεσσάρων πλοιάρχων ακολούθησαν ο Σπετσιώτης Ανάργυρος Λεμπέσης και ο Υδραίος Λάζαρος Παναγιώτας. Η ενέργεια των πλοιάρχων πρέπει να τονίσουμε δεν συνιστούσε ανυπακοή στα κελεύσματα του Μιαούλη αλλά με την τροπή που είχαν λάβει τα πράγματα με τη διαίρεση του ελληνικού στόλου, δεν ήταν δυνατό να εφαρμοσθεί κάποιο πολεμικό σχέδιο, και κάθε πλοίαρχος έπραττε ό,τι φαινόταν σ’ αυτόν καλύτερο για την σωτηρία της πατρίδας.
Ο Μιαούλης μη εισακουόμενος πλέον αναγκάσθηκε να ενωθεί με την υδραίικη μοίρα, η οποία μπροστά από την Ύδρα και τον Δοκό έχοντας σχηματίσει καμπύλη γραμμή, άρχισε σφοδρό κανονιοβολισμό κατά του εχθρού. Συγχρόνως τα Ψαριανά πλοία παρενεβλήθησαν μπροστά στις Σπέτσες και άρχισαν με τους κατσαδούρους (πρωραία πυροβόλα) το πυρ κατά του εχθρού. Η σπετσιώτικη μοίρα έχοντας περιπέσει σε άκρα γαλήνη δεν μπορούσε να κινηθεί. Αναγκάσθηκαν λοιπόν οι πλοίαρχοι να ρίξουν στη θάλασσα τις βάρκες και να ρυμουλκήσουν με τα κουπιά τα πλοία τους, για να διαπλεύσουν την Σπετσοπούλα και να βρεθούν μέσα στο στενό. Έτσι προχωρώντας σιγά-σιγά με τα κουπιά, πλησίασαν του Ψαριανούς με τους οποίους, αφού έλαβαν θέσεις στα πλάγια του εχθρού και παραλλήλως της πόλεως των Σπετσών, άρχισαν το πυρ.
Όταν επιτέλους όλη η ναυτική δύναμη των τριών νησιών έλαβε θέσεις δεξιά και αριστερά του οθωμανικού στόλου, αυτός ανακώχευσε μέσα στο στενό σε όλη του την έκταση, ανταποδίδοντας τα πυρά, ενώ δεχόταν σφοδρό το πυρ από τα κανονιοστάσια του Χατζηγιάννη Μέξη στα παράλια του νησιού και αυτού που είχε στηθεί στην απέναντι Αργολική ακτή από Σπετσιώτες και Κρανιδιώτες.
Η Ναυμαχία διεξαγόταν επί πολλές ώρες, χωρίς να γίνει δυνατό να χρησιμοποιηθούν τα πυρπολικά. Ο καπνός που είχε καλύψει την επιφάνεια της θάλασσας από τους κανονιοβολισμούς, ήταν τόσο πυκνός, ώστε η δράση των πυρπολικών και ριψοκίνδυνη ήταν και δεν έδινε πολλές ελπίδες επιτυχίας.
Μία αυθεντική περιγραφή της Ναυμαχίας, διαβάζουμε στο Ημερολόγιο του σπετσιώτικου πλοίου ‘Ηρακλής’ του Αναγνώστη Χατζηαναργύρου: «8 7βρίου. Τη αυγή εστεκόμεθα μετά του ημετέρου στόλου συνισταμένου από 60 πλοία (δέκα εκ των οποίων ήσαν πυρπολικά) εν μέσω Ύδρας και Τρικέρων, ο δ’ εχθρικός πέραν της Ύδρας, συνιστάμενος εκ δεκαέξι φρεγατών, έξι βασσέλλων, έξι κουρβεττών, μιάς γολέττας, και 50 σχεδόν βριγαντίνων. Περί την α^ην ώραν της ημέρας ευρών ο εχθρός καιρόν αρμόδιον του Αργέστου (Γρέγου), διευθύνθει καθ’ ημών, ημείς δε εις άκραν γαλήνην. Εις τας 3 ώρας λοιπόν, ευρόντες τον αυτόν άνεμον ετραβίχθημεν εις το στενόν των Σπετζών, και περί τας 4 ήρχισεν ο εχθρός να μας πυροβολή αδιακόπως· τα ημέτερα δε πλοία έγιναν δύω γραμμάς, η μεν μία επροσπάθησε να λάβη τα υπέρ του ανέμου, η δ’ ετέρα έμεινεν υπό του ανέμου. Εις τας πέντε ώρας λοιπόν επλησίασε τόσον, όσον έφθανον αι σφαίραι των Ελληνικών πλοίων, και τότε ήρχισεν η υπό του ανέμου γραμμή τ’ αδιάκοπον πυρ κατά του εχθρού, εις ην ευρεθέν και το ημέτερον πλοίον ο Ηρακλής, επλησίασεν όσον το δυνατόν εις τον εχθρόν πυροβολούντες τον και πυροβολούμενοι και κατά την πρώτην εισβολήν μας έσπασαν την καλουμένην τζιβάδαν, (ξύλον ευρισκόμενον εις τ’ οξύτερον μέρος του πλοίου εις είδος Σταυρού). Πάραυτα λοιπόν ετραβίχθημεν από το εχθρικόν πυρ και διορθώσαντες την αυτήν τζιβάδαν, εξακολουθήσαμεν την αυτήν εργασίαν του πυρός μετά των ετέρων κατά του ιδίου Οθωμανικού στόλου· οποίον πυρ διήρκησεν από τας πέντε ώρας της ημέρας έως τας δέκα. Δήλον γίνεται, ότι πλησιάσαντες παρά τω εχθρώ, ως άνω είπον, διάφοραις φοραίς, τω ερρίψαμεν κανονάτας τεσσαράκοντα, εκείνος δε αναρίθμηταις. […] Παρελθούσης δε της δεκάτης ώρας, ετραβίχθη ο εχθρός εις πλατείαν θάλασσαν, πέραν της Καϊμένης [σ.σ. το νησάκι Παραπόλα] και ημείς όπισθεν αυτού παρατηρούντες τα κινήματά του». [Τα Σπετσιωτικά, τ.Γ΄, σελ.76-77].
Κατά το δειλινό, μοίρα του εχθρικού στόλου κατόρθωσε να διασπάσει την γραμμή μερικών υδραίικων πλοίων κοντά στο Δοκό αναγκάζοντάς τα να υποχωρήσουν προς τις βραχώδεις ακτές του νησιού. Ένα αλγερίνικο πλοίο επιτέθηκε στο πυρπολικό του Α. Πιπίνου, που λόγω του μεγέθους του το θεώρησε κανονικό πολεμικό πλοίο. Ο Πιπίνος χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του έβαλε φωτιά στο πυρπολικό αφού το προσκόλλησε στο εχθρικό πλοίο. Δεν κατάφερε όμως να το κάψει, γιατί οι έμπειροι Αλγερινοί ναύτες κατόρθωσαν να απομακρύνουν το πυρπολικό από το πλοίο τους. Το συμβάν καταθορύβησε τους εχθρούς, οι οποίοι φοβούμενοι την ύπαρξη και άλλων πυρπολικών υποχώρησαν. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στους Υδραίους να ξεφύγουν προς τα παράλια της Ερμιονίδας.

Η ώρα πλησίαζε 6 το απόγευμα, η Ναυμαχία εξακολουθούσε με πείσμα και από τις δύο πλευρές, όταν από το κανονιοστάσιο του Λιμανιού εφορμά στο κέντρο της εχθρικής παρατάξεως όπου βρισκόταν η τουρκική ναυαρχίδα, ο Σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης. Ας παρακολουθήσουμε όμως την περιγραφή της θρυλικής αυτής επίθεσης του Μπαρμπάτση, μέσα από τις σελίδες των Σπετσιωτικών του Αναργ. Χατζηαναργύρου: «Επί τέλους, δείλης οψίας γενομένης, του δε αγώνος κορυφωθέντος, εξορμά του λιμένος της νήσου των Σπετσών ο Κοσμάς Μπαρμπάτσης με το πυρπολικόν του, συνοδευόμενος υπό των παρακελεύσεων του ευπατρίδου πρεσβύτου Χατζή-Ιωάννου Μέξη, όστις διά του ιδίου του στήθους επάλαιε την στιγμήν ταύτην κατά του εχθρού εκ των προ του λιμένος Κανονοστασίων μετά των περί αυτόν ευρεθέντων οικείων,[…] επικαλουμένου δε στεντορείως πατρίδα, θρησκείαν και τιμήν, και ο πυρπολητής εφορμά εις το κέντρον της Οθωμανικής δυνάμεως, όπου τεταγμένη ην η Ναυαρχίς· αλλ’ αύτη, εις τας περιβομβούσας των παραπλεόντων οικείων φωνάς ότι πυρπολικόν προσεγγίζει, δίδει τα σημεία της υποχωρήσεως, πριν τούτο κατορθώση το ποθούμενον, την προσκόλλησιν όπου δυνατόν, και τα εχθρικά πλοία ανακρουσάμενα πρύμναν, του ανέμου ζωηρότερον πνέοντος, ανήχθησαν ανενόχλητοι εις το πέλαγος, διότι επήλθε σκότος και δεν διεκρίνετο πλέον τίς ο πολέμιος ή τίς ο οικείος». [Τα Σπετσιωτικά, τ.Γ΄, σελ.282-283]. Πιστεύεται ότι ο Τούρκος ναύαρχος έδωσε εντολή για την υποχώρηση του στόλου, επειδή θεώρησε ότι η τυχαία διαίρεση του Τρινήσιου στόλου ήταν κάποιο τέχνασμα των Ελλήνων και γιατί αποθαρρύνθηκε από την ηρωική άμυνα των υπό τον Μέξη υπερασπιστών του νησιού και κυρίως από την παράτολμη ενέργεια του Μπαρμπάτση.
Απώλειες σημαντικές από την μία και την άλλη πλευρά δεν σημειώθηκαν. Το γεγονός αυτό προκαλεί έκπληξη αν αναλογισθούμε ότι 140 περίπου πλοία κανονιοβολούσαν αλλήλους και την δύναμη πυρός των τουρκικών πλοίων. Μας δίνει όμως και μία εικόνα των συνθηκών κάτω από τις οποίες διεξάγονταν οι ναυμαχίες του ’21 και τον καίριο και αποφασιστικό ρόλο που έπαιξαν τα πυρπολικά στην έκβαση –τη νικηφόρα συνηθέστατα για τους Έλληνες-, των αντιπαρατάξεων των δύο στόλων. Πρέπει ακόμη να τονίσουμε και την βαθειά θρησκευτική συνείδηση των ναυτικών μας. Οι ευσεβείς λοιπόν ναυτικοί μας απέδωσαν το θαύμα, όπως θεωρήθηκε, της απόκρουσης του τουρκικού στόλου και της σωτηρίας των Σπετσών, στην εορτάζουσα στις 8 Σεπτεμβρίου Υπεραγία Θεοτόκο και στο μέρος όπου ήταν το κανονιοστάσιο του Φαναριού, ιδρύθηκε ο ναός της Παναγίας της Αρμάτας. Επιγραμματικά επίσης πρέπει να αποδώσουμε τον οφειλόμενο φόρο Τιμής στον γέροντα Άρχοντα Χατζηγιάννη Μέξη που επέμεινε στην απόφαση της παραμονής του στο νησί με λίγους συναγωνιστές του και της αντίστασής του μέχρις εσχάτων.
Τις επόμενες μέρες, ο Τούρκος Ναύαρχος προσπάθησε να επαναλάβει την επιχείρηση καταστροφής των Σπετσών και ανεφοδιασμού του Ναυπλίου, λόγω όμως της νηνεμίας, της στενής παρακολούθησης από τον Τρινήσιο στόλο και του φόβου των πυρπολικών, τις εσπερινές ώρες της 14^ης Σεπτεμβρίου, απέπλευσε για την Σούδα, χωρίς να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του.
Ο τουρκικός στόλος στις αρχές Οκτωβρίου αναχώρησε από την Σούδα με κατεύθυνση τα στενά του Ελλησπόντου. Στην Τένεδο, όπου είχε αγκυροβολήσει, ο Κ. Κανάρης πυρπόλησε, στις 27 Οκτ. 1822, το πλοίο του καπετάν μπέη (αντιναυάρχου), προκαλώντας τον πανικό στον Τούρκο ναύαρχο που έσπευσε να κλειστεί στα Δαρδανέλλια. Αυτό λοιπόν υπήρξε το άδοξο κι επονείδιστο τέλος των τουρκικών σχεδίων για την συντριβή του ελληνικού στόλου και την καταστροφή των βάσεών του.
Το Ναύπλιο στερούμενο οποιασδήποτε ενίσχυσης οδηγήθηκε στην παράδοση (30 Νοε. 1822).  Η κατάληψη του Ναυπλίου συνετέλεσε στην ανύψωση του ηθικού των αγωνιζόμενων Ελλήνων, γιατί έδειξε ότι ο Αγώνας τους είχε προοπτική επιτυχίας. Αυτό το αντιλήφθηκαν  και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, που άρχισαν να αντιμετωπίζουν την Ελληνική Επανάσταση όχι ως μία εκδηλωθείσα ανταρσία υπηκόων του Σουλτάνου, αλλά ως Αγώνα για την Εθνική Ανεξαρτησία ενός λαού εναντίον του τυράννου του. Χαρακτηριστικά ο Γάλλος ναύαρχος Ζυριέν ντε λα Γκραβιέρ γράφει: «Αι τελευταίαι επιτυχίαι των στόλων και στρατιών αυτής είχον καθιερώση τα επί της ανεξαρτησίας δίκαια αυτής». [Ιστορία του υπέρ της Ανεξαρτησίας των Ελλήνων Αγώνος, κυρίως του Ναυτικού, σ.117].
Αντί επιλόγου παραθέτουμε απόσπασμα εγγράφου με ημερομηνία 20 Απριλίου 1858, το οποίο υπογράφουν οι κατά το έτος εκείνο επιζώντες από τους αγωνισθέντες στα κανονιοστάσια του νησιού. Στο έγγραφο αυτό αναφέρονται περιεκτικά ποια σπουδαία οφέλη απεκόμισε η Επανάσταση από τη Ναυμαχία αυτή:
«Τα δε αποτελέσματα του αγώνος της αξιομνημονεύτου εν τη Ελληνική Επαναστάσει ημέρας της ογδόης Σεπτεμβρίου του 1822 εισί μέγιστα, αν και φθορά εχθρών και εχθρικών πλοίων δεν προσεγένετο. Και πρώτον ο εχθρός εδιδάχθη κάλλιστα ότι αι ναυτικαί νήσοι έχουσιν ανδρείους βραχίονας προς υπεράσπισιν του εδάφους των. Δεύτερον ματαιωθείσης της εισελεύσεως του εχθρικού στόλου εις Ναύπλιον επήλθεν η παράδοσις του φρουρίου ως μη λαβόντος τροφάς έξωθεν και τέλος οι κατά θάλασσαν Έλληνες ανέλαβον μέγιστον θάρρος εις τας ναυτικάς παρατάξεις ως απέδειξαν κατόπιν».-

http://spetses.wordpress.com/filoxenoumena/naumaxia/