Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

76 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ...ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943 : ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ - ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ)

Ελάχιστο μνημόσυνο στους 1300 άντρες των Καλαβρύτων,  που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της Ελευθερίας…Αιωνία η μνήμη τους!

τιμούμε μαζί με εσάς και τις ηρωικές γυναίκες , αδελφές και μάνες σας, που με τον πόνο φυλακτό, όπως μόνο μια γνήσια Ελληνοπούλα ξέρει να αντέχει, αντέξανε…και γίνανε της ‘Λευτεριάς Μανάδες’!

θυμόμαστε και τον Αυστριακό φρουρό, που πλήρωσε με την ζωή του την ανθρώπινη πράξη του να αφήσει τα κλεισμένα στο σχολείο γυναικόπαιδα να διαφύγουν…υπάρχουν Άνθρωποι, ακόμα και μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες…και αν η Ιστορία δεν διέσωσε το όνομά σου, ο Κύριος της Ιστορίας  θα σου ανταποδώσει την τιμή που σου αξίζει…

Σεμνό κι ἐπιβλητικό τό Μνημεῖο.
Βρίσκεται στά ἡρωικά Καλάβρυτα.
Στήθηκε στήν ἱερή μνήμη ὅσων σκότωσαν σʼ αὐτόν ἐδῶ τόν τόπο –στό χωράφι τοῦ Καπῆ– ἄδικα καί βάναυσα οἱ Γερμανοί στίς 13 Δεκεμβρίου 1943.
Πρόκειται γιά τήν πιό ἄγρια ἐκδίκηση τῶν Γερμανῶν πάνω σέ ἄμαχο πληθυσμό.
Ἦταν ἀκόμη ἡ Κατοχή στήν Ἑλλάδα.
Γερμανική Κατοχή, ἀφοῦ οἱ Ἰταλοί εἶ χαν πιά ἡττηθεῖ – Σεπτέμβριος 1943. Οἱ Γερμανοί λεηλατοῦσαν χωριά καί πολιτεῖες, ἔκαιγαν, σκότωναν μπροστά στη θέλησή τους νά κρατήσουν τήν κυριαρχία τους στή βασανισμένη χώρα.
Στήν περιοχή τῶν Καλαβρύτων, πού εἶχε μείνει ἐλεύθερη μετά τήν ἀποχώρηση τῶν Ἰταλῶν, ἀνέβαιναν συχνά, γιά να ἐλέγχουν τίς κινήσεις… καί κάθε φορά σκόρπιζαν τόν τρόμο, τή φρίκη, τό θάνατο.
Ἔτσι τό Δεκέμβριο τοῦ 1943 θεωρώντας τούς φιλήσυχους Καλαβρυτινούς ὑπαίτιους γιά τό φόνο Γερμανῶν στρατιωτῶν, ξεκινώντας ἀπό τό Αἴγιο, τήν Πάτρα, τήν Τρίπολη πέσανε πάνω στήν ἤρεμη πολιτειούλα μέ ὅλη τη γνωστή τους ἀγριότητα.
Κάλεσαν ὅλο τόν πληθυσμό στό Δημοτικό Σχολεῖο. Κι ἐκεῖ μάζεψαν χωριστά τούς ἄνδρες καί τά παιδιά ἀπό δεκατεσσάρων ἐτῶν καί πάνω. Τίς γυναῖκες καί τά μικρότερα παιδιά καί τούς πολύ ἡλικιωμένους ἄνδρες, μέσα σέ συγκλονιστικές σκηνές ἀποχωρισμοῦ, τίς ἔκλεισαν μέσα στό Σχολεῖο.


Σέ λίγο τούς ἄνδρες τούς ὁδήγησαν κοπαδιαστά στό χωράφι τοῦ Καπῆ, ἕναν ἄγριο τόπο τότε, ἔξω ἀπό τά Καλάβρυτα. Μπροστά πήγαινε ὁ «καλός ποιμένας» τους, ὁ παπα-Καλός (ὁ ἱερέας Παναγιώτης Δημόπουλος), πού ἡ «Σύνοψή» του βρέθηκε ὕστερα ματωμένη καί ἀποτελεῖ κειμήλιο για τήν Ἐκκλησία τῶν Καλαβρύτων. Ἡ ἀγωνία βασάνιζε τούς Καλαβρυτινούς, μά ὁ Γερμανός Διοικητής τους ἡσύχαζε –μέ διερμηνέα– ὅτι τίποτε κακό δέν θα συμβεῖ σʼ αὐτούς. Καί ἔδινε τό λόγο «τῆς στρατιωτικῆς του τιμῆς»!
Ὥσπου γύρω στίς 12.30΄ μ.μ. καί ἀφοῦ πελώριες φλόγες τύλιγαν τά πάντα στά
Καλάβρυτα, ριπές πολυβόλων συντάραξαν τή γῆ, ἀλλά καί τήν ψυχή τῶν Καλαβρυτινῶν. Στό χωράφι τοῦ Καπῆ ἔβρισκε τραγικό θάνατο ὅλος ὁ ἀνδρικός πληθυσμός τῶν Καλαβρύτων. Ἔπεφτε ἕνας ἕνας ζητωκραυγάζοντας ὑπέρ τῆς Πατρίδος, γενναῖα καί ἐλεύθερα. Σώθηκαν μόνο δεκατρεῖς.
Ἀλλά καί τά γυναικόπαιδα θά ἔβρισκαν τραγικό θάνατο ἀπό φωτιά πού ἐρχόταν ἀπό τό ὑπόγειο τοῦ Σχολείου, ἄν ὁ Αὐστριακός φρουρός δέν λύγιζε μπροστά στίς σκηνές ἀλλοφροσύνης πού ξετυλίγονταν μπροστά του, μέ τις γυναῖκες νά πέφτουνε ἀπό τά παράθυρα τοῦ Σχολείου μαζί μέ τά παιδιά τους γιά νά σωθοῦν καί ἄλλες νά ὁρμοῦν νά σπάσουν τήν πόρτα. Καί δεν ἐμπόδισε πλέον τήν ἔξοδό τους –ὅπως εἶχε ἐντολή– πληρώνοντας μέ τή ζωή του τή φιλάνθρωπη πράξη του…
Οἱ τραγικές γυναῖκες –μητέρες, σύζυγοι, ἀδελφές– ἔτρεξαν κατά ποῦ ἔμαθαν πώς ἔγινε τό κακό… Κι ἐκεῖ…
Ἀσύλληπτες ἀπό τό νοῦ σκηνές. Ἀσύλληπτες… καθώς ἔβλεπαν τραγικά σκοτωμένους τούς ἀγαπητούς τους… Καί, πῶς νά τούς μεταφέρουν στό νεκροταφεῖο; Πῶς νʼ ἀνοίξουν τάφους να τούς φυλάξουν ἀπό τά ἀγρίμια, ἀφοῦ ὅλα γύρω εἶ χαν καεῖ; Ποῦ θά στεγάζονταν, χειμώνα καιρό, ὅσοι ἀπόμειναν;…


Πάλεψαν μέ τόν μεγάλο πόνο τους οἱ Καλαβρυτινές γυναῖκες καί κοίταξαν μπροστά. Μεγάλωσαν μέ τήν πίστη τους καί μέ γενναιότητα τά παιδιά τους. Ξανάδωσαν πνοή στά ἐρημωμένα Καλάβρυτα. Ἔγιναν ἡρωίδες.
Τό ρολόι τῆς Ἐκκλησίας ὅμως σταματημένο στήν τραγική ὥρα τοῦ Ὁλοκαυτώματος –2.34΄ μ.μ.– θά θυμίζει πάντα καί σέ ὅλους τήν ὠμότητα τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν.
Ἦταν 13 Δεκεμβρίου 1943.
Σάν βρεθεῖς στά ὄμορφα Καλάβρυ τα,θεώρησέ το χρέος σου νά περάσεις ἀπό τό χωράφι τοῦ Καπῆ. Προσκυνητής μιᾶς θυσίας ἄφωνης, συμμετοχῆς και αὐτῆς στήν ἀπόφαση τῆς Πατρίδας μας νά μένει ἐλεύθερη. Μιά ἀπόφαση πού εἶχε ἀρχίσει ἀπό τό πρωινό τῆς 28ης Ὀκτωβρίου μέ τό ἡρωικό ΟΧΙ.
Λογάριασε κι αὐτή τή θυσία πράξη ἐλευθερίας!











ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



ΠΩΣ ΟΙ ΝΑΖΙ ΜΕΤΕΤΡΕΨΑΝ ΜΕ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΣΕ ΝΕΚΡΗ ΠΟΛΗ

Του Τάσου Κοντογιαννίδη
δημοσιογράφου συγγραφέως 
   
Εκατοντάδες κάτοικοι των Καλαβρύτων,  θ’ ανηφορίσουν
σήμερα όπως κάθε χρόνο, στο χωράφι του Καππή, στον τόπο της θυσίας, για να τιμήσουν και να θρηνήσουν  τη μαζική εξόντωση χωρίς οίκτο 1300 αρρένων κατοίκων της περιοχής  από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. 
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 1943, Εκείνο το ομιχλώδες  πρωϊνό, εμφανίστηκε στην πλατεία ένα τάγμα της 117ης γερμανικής Μεραρχίας, ενώ άλλα δύο με βαρύ οπλισμό  ακροβολίστηκαν δημιουργώντας ασφυκτικό κλοιό στην πόλη.
Το επιθετικό κτύπημα της  καμπάνας ξυπνά τους ανύποπτους κατοίκους. Οι ναζί  συγκεντρώνουν τους άνδρες απο 14 ετών και άνω και τους οδηγούν όπως τα πρόβατα  στο λόφο του Καππή, ενώ τα γυναικόπαιδα στοιβάζονται στο σχολείο. Την ίδια στιγμή,  η εμπρηστική ομάδα τους  καίει αδιακρίτως σπίτια, εκκλησιές και καταστήματα της μαρτυρικής πόλης.
Είναι η εφαρμογή της «Επιχείρησης Καλάβρυτα» σε αντίποινα για την εκτέλεση περίπου 80 αιχμαλώτων γερμανών στις 7 Δεκεμβρίου απο τον ΕΛΑΣ. Οι αντάρτες αφού σκότωσαν τους αιχμαλώτους στο Μάζι, πέταξαν τα πτώματά τους σε φαράγγι του Χελμού, ενώ τρείς τραυματίες τους πέταξαν σε πηγάδι.
Οι γερμανοί τους ανακαλύπτουν και γίνονται θηρία. Βομβαρδίζουν ανηλεώς όλα τα γύρω χωριά που μετρούν το καθένα πολλούς νεκρούς… Και τώρα η σειρά των Καλαβρύτων με άνδρες κάθε ηλικίας να στέκονται απέναντι στα πολυβόλα. Ο καθηγητής Κώστας Αθανασιάδης τολμά και ρωτά τον ταγματάρχη Τέννερ « θα μας σκοτώσετε; , «όχι » απαντά εκείνος.  Κι όλοι ανάσαναν με ανακούφιση.
Ξαφνικά κάτω απο την πόλη που την τύλιξαν οι φλόγες και οι καπνοί, μια φωτοβολίδα  δίδει το σύνθημα. Ο Τέννερ σηκώνει το χέρι και φωνάζει. Πύρ !!! Απέλπιδες κραυγές ακούγονται απο τους μελλοθανάτους. Δέκα μυδράλια ξεχύνουν φωτιά και σίδερο…. Σε λίγο απόλυτη σιγή.Η μυρωδιά του θανάτου αναδύεται στη βουνοπλαγιά και οι δολοφόνοι  ρίχνουν τη χαριστική βολή σε οποιον σαλεύει…


Δέκα-τρείς σώθηκαν απ’ το μακελειό. Σαν να γύρισαν απο τον Αδη. Ο Πάνος Νικολαϊδης απόστρατος αξιωματικός που σώθηκε  κάνοντας τον πεθαμένο, είχε αφηγηθεί παλιά το μακάβριο έργο των δημίων: « Άκουσα το παιδί του Αντώνη Δημόπουλου να τρέχει πάνω στα πτώματα και να φωνάζει, «βοήθεια, θέλω να ζήσω. Είμαι μαθητής μη με σκοτώνετε…».  Ένας πυροβολισμός σταμάτησε τις φωνές του παιδιού!…
Διασωθείς και ο 17χρονος Αργύρης Φερλελής, που πέθανε το Φλεβάρη του 2005 στα 77 του χρόνια. Δέκα χρόνια πριν, τέτοια μέρα, είχε αφηγηθεί:
« Είχα μείνει ζωντανός. Πλησίασαν οι Γερμανοί με τα πόδια να βουλιάζουν στο αίμα και έδιναν τη χαριστική βολή….  Δίπλα μου ένας γείτονας, μου λέει: έρχεται η σειρά μας. Φτάνoυν, του δίνουν δύο πιστoλιές στο κεφάλι και  πετάχτηκαν τα αίματά του απάνω μου. Εμένα, όπως είχα το χέρι στο κεφάλι, με πυροβόλησαν, η σφαίρα τρύπησε το χέρι μου και με λάβωσε στο μέτωπο. Λέω  τη γλύτωσα.
Μετά από 10΄, έρχεται άλλος, με γραπώνει απ’ το γιακά, μου γυρίζει το πρόσωπο και μου δίνει άλλη μια πιστολιά. Να, εδώ, στην κoρφή… Έμεινα για λίγο αναίσθητος. ΄Όταν φύγανε οι Γερμανοί ανασηκώθηκα ανάμεσα στους σκοτωμένους και βλέπω στο δρομάκι ερχόταν η μάνα μου η Μαριγώ. Μου λέει – πού είναι οι άλλοι;  Τ’ αδέρφια μου, Βασίλης και Κίμων ήταν παραδίπλα σκοτωμένοι. Έφυγα πατώντας στο αίμα που κύλαγε σαν ποτάμι και το πόδι μου βούλιαζε…»
Ο γυναικόκοσμος  που αντελήφθη τι έγινε  άρχισαν τις κραυγές και στριγκλιές φρίκης, τρόμου και απόγνωσης. Οιμωγές σπαραγμού και οδύνης. Οι γερμανοί που κουράστηκαν να εκτελούν αθώους σε σταθερό στόχο, κάθονται  ν΄  αναπαυθούν… Το Βερολίνο, διέταξε ανακρίσεις για τη σφαγή και παρέπεμψε τρείς αξιωματικούς σε δίκη για  υπέρβαση διαταγών…  Η θεία δίκη δεν τους άφησε ατιμώρητους.  Ο στρατηγός  Καρλ Φον Λε Σουίρ, ο Τέννερ και άλλοι αξιωματικοί σκοτώθηκαν στο ρωσικό μέτωπο…


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Real News την 12-12-2010


ΑΒΕΡΩΦ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1803 : ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟ ΚΟΥΓΚΙ

Oι κάτοικοι μιάς ορεινής περιοχής της Θεσπρωτίας με την ονομασία Σούλι. Έζησαν εκεί από τον 16ου αιώνα έως το 1822, με ένα διάλειμμα 17 ετών (1803 – 1820). Υπήρξαν σκληροτράχηλοι πολεμιστές και είναι γνωστοί για τη μακροχρόνια αντιπαράθεσή τους με την Οθωμανική εξουσία και τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821...


...Οι Σουλιώτες κατοικούσαν σε 11 χωριά, σε μια περιοχή με απόκρημνους «υψηλούς και διαβόητους βράχους» (Κάλβος), που ορίζονται από δύο πασίγνωστες βουνοκορυφές, το Κούγκι και την Κιάφα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ήταν «κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών». Μιλούσαν Αλβανικά και δευτερευόντως Ελληνικά. Ήταν χωρισμένοι σε 47 μεγάλες οικογένειες (φάρες), με σπουδαιότερες αυτές των Ζέρβα, Τζαβέλα, Δράκου, Δαγκλή, Κουτσονίκα, Μπότσαρη, Καραμπίνη και Νίκα.

Οι Σουλιώτες θύμιζαν λίγο – πολύ τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Από μικροί γυμνάζονταν στα όπλα και δεν γνώριζαν τίποτε άλλο, παρά την τέχνη του πολέμου. Άλλωστε, η φτωχή γη του Σουλίου μόνο λίγα ζωντανά μπορούσε να θρέψει. Έτσι, πουλούσαν προστασία στα γύρω χωριά και συχνά επιδίδονταν σε λαφυραγωγία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Τιμωρούσαν με θάνατο όσους παρέβαιναν τις συμφωνίες και τις ηθικές αρχές, γι’ αυτό στην κλειστή κοινωνία τους ήταν κανόνας απαράβατος η αντεκδίκηση (βεντέτα). Ένα μέρος ων εσόδων τους το κατέβαλαν στο Σουλτάνο για να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους.

Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε μια ενοχλητική παρωνυχίδα για την Υψηλή Πύλη και μεγάλος πονοκέφαλος για τους ντόπιους αγάδες και μπέηδες, που έβλεπαν τους ανυπότακτους Σουλιώτες να οικειοποιούνται τις δραστηριότητές τους και να χάνουν μεγάλα εισοδήματα. Έτσι, από τις αρχές του 18ου αιώνα βρέθηκαν στο στόχαστρο του Σουλτάνου και της τοπικής οθωμανικής αριστοκρατίας.
Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν αυτός που τελικά τους υπέταξε. Η πρώτη εναντίον τους εκστρατεία πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1789 και κατέληξε σε φιάσκο. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αναγκάσθηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Σουλιώτες και να καταβάλει τους μισθούς των αρχηγών τους για την ασφάλεια της περιοχής. Αποτυχημένη ήταν και η νέα εκστρατεία του Αλή τον Ιούλιο του 1792. Τα κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια, το 1800, όταν είχε φθάσει στην ακμή της δύναμής του, αλλά και πάλι χρειάστηκε τρία χρόνια για τους υποτάξει.

Ο κλοιός έγινε ασφυκτικός για τους Σουλιώτες και στις 12 Δεκεμβρίου 1803, αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν. Ο βασικός όρος της συμφωνίας ήταν να εκκενώσουν τα χωριά τους συν γυναιξί και τέκνοις και με τον οπλισμό τους. Στις 16 Δεκεμβρίου χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και άφησαν πίσω τους την πατρογονική γη.

Picture
Η Μονή Αγίου Αθανασίου



Μόνο ο καλόγερος Σαμουήλ παρέμεινε στο Κούγκι με πέντε Σουλιώτες και μόλις πλησίασαν οι Τουρκοκαλβανοί έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μονής του Αγίου Αθανασίου, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει πολλούς στο θάνατο. Ο Αλή Πασάς θεώρησε το γεγονός παρασπονδία και ζήτησε εκδίκηση.

Η πρώτη φάλαγγα με επικεφαλής τον Φώτο Τζαβέλα έφθασε στην Πάργα ασφαλής και από εκεί διεκπεραιώθηκε στην Κέρκυρα. Η δεύτερη υπό τους Μποτσαραίους με κατεύθυνση τα Άγραφα, χτυπήθηκε από τον Αλή στη Μονή του Σέλτσου (20 Απριλίου 1804), με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά θύματα. Η τρίτη φάλαγγα δέχθηκε επίθεση στο Ζάλογγο (16 Δεκεμβρίου1803). Πολλοί φονεύθηκαν, ενώ 60 γυναίκες με τα παιδιά τους χόρεψαν το «Χορό του Ζαλόγγου» και γκρεμίστηκαν στα βράχια για μην πιαστούν αιχμάλωτες.

Το Μάιο του 1820 επήλθε οριστική ρήξη μεταξύ του Αλή και Σουλτάνου Μαχμούτ Β’ και οι Σουλιώτες βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στα χωριά τους στις 12 Δεκεμβρίου 1820, αφού συμμάχησαν με τον πρώην εχθρό τους. Όσο ζούσε ο Αλής, οι Σουλιώτες παρέμειναν πιστοί του σύμμαχοι, αποκρούοντας τις δελεαστικές προτάσεις του Χουρσίτ Πασά, που είχε διαταχθεί από τον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει τον ομόλογό του των Ιωαννίνων.

Όταν ο Αλής φονεύθηκε (17 Ιανουαρίου 1822), οι Σουλιώτες συνέχισαν να μάχονται τους Τούρκους υπό τον Μάρκο Μπότσαρη. Μόνο μετά τη συντριβή των επαναστατημένων Ελλήνων στη Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν (28 Ιουλίου) και να εγκαταλείψουν και πάλι το Σούλι στις 2 Σεπτεμβρίου 1822. Διασκορπίστηκαν στον ελληνικό χώρο και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στον Αγώνα. Στο τέλος της Επανάστασης μόλις 200 Σουλιώτες είχαν επιζήσει.

Από τα 11 χωριά του Σουλίου, μόνο η Σαμονίβα κατοικείται σήμερα, από ανθρώπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τους Σουλιώτες, ενώ σώζονται τα ερείπια του Κουγκίου και του φρουρίου της Κιάφας.

Picture
                                    Καλόγερε τι καρτερείς
                                    Κρυμμένος μες' στο Κούγκι;
                                    
Πέντε νομάτοι σούμειναν
                                    
Και κείνοι λαβωμένοι.


http://taneatismikrospilias24.weebly.com/11/post/2011/06/1803-1259.html 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1994, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ - ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ «ΦΕΥΓΕΙ»

Του Γεωργίου Κουρκούτα
Καθηγητού φιλολογου
 
Πέρασε ένα τέταρτο του αιώνος από την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού. Ήταν 12 Δεκεμβρίου 1994, όταν ο Ιεράρχης της Ακριτικής Κόνιτσας, μετά από μακρά μάχη με την ασθένεια, άφησε την τελευταία του πνοή σε Νοσοκομείο των Ιωαννίνων.  Η ψυχή του πορεύτηκε προς την Βασιλεία του Θεού, για την οποία ως λαϊκός, ιερέας και ιεράρχης αγωνίστηκε.

Δεν μπορεί κάποιος να προσεγγίσει την Ιστορία του μεταπολεμικού Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου χωρίς να σταθεί στον επί τρεις σχεδόν δεκαετίες Αγώνα του Σεβαστιανού από τις επάλξεις της Ακριτικής του Επαρχίας. Ήταν ο άνθρωπος που, σε εποχές σιωπής και αδράνειας στην Ελλάδα, ανέδειξε σε Εθνικό Ζήτημα το ξεχασμένο Βορειοηπειρωτικό. Και μάλιστα μίλησε με θάρρος, εντός και εκτός Ελλάδος, για τα Δίκαια του εντός του Αλβανικού Κράτους Ελληνισμού. Ενός Ελληνισμού που υπήρξε ένα μεγάλο θύμα των Διπλωματικών δολοπλοκιών στον 20ο αιώνα.  Παράλληλα, ανέπτυξε μεγάλο πνευματικό έργο, που είναι εμφανές στις δράσεις του και στην Επαρχία του, αλλά και στον χώρο της Βορείου Ηπείρου. Αγωνίστηκε για να ανοίξουν πάλι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες μετά την επιβολή του Αθεϊσμού από το καθεστώς Χότζα το 1967, αλλά και να μάθουν Ελληνικά Γράμματα τα εκεί Ελληνόπουλα.
Στις14 Δεκεμβρίου 1994 στην Κόνιτσα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, έγινε η Εξόδιος Ακολουθία του. εκατοντάδες Έλληνες και από τις 2 πλευρές των Συνόρων τον συνόδευσαν, μαζί με πλήθος Ιεραρχών και Ιερέων. Όλοι με την παρουσία τους αναγνώριζαν την μεγάλη και ανιδιοτελή του προσφορά σε έναν αγώνα που συνεχίζεται ως την τελική Δικαίωση του Ελληνισμού στην Βόρειο Ήπειρο. Η ταφή, ακολούθως, έγινε στον περίβολο της Ιεράς Μονής Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, δίπλα στα Σύνορα με την Βόρειο Ήπειρο, όπου αναπαύεται στα εδάφη της ηπειρωτικής γης, που τόσο αγάπησε.
Λίγα λόγια για την ζωή και το έργο του

Από την Ιστοσελίδα της Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνος (Σ.Φ.Ε.Β.Α.), των νέων και φοιτητών που συνεργάστηκαν με τον μακαριστό Σεβαστιανό για άνω των 2 δεκαετίες  παραθέτουμε μερικά βιογραφικά στοιχεία.

Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Βορείου Ηπείρου, Σεβαστιανός (κατά κόσμον Σωτήριος Οικονομίδης) γεννήθηκε την 20η Ιουνίου 1922 στα Καλογρηανά Καρδίτσης.  Μετά την αποπεράτωση των μαθημάτων του Δημοτικού Σχολείου της ιδιαιτέρας πατρίδος και του ημιγυμνασίου Φαρσάλων, εφοίτησεν στο Ιεροδιδασκαλείον Κορίνθου και μετά την κατάργηση του εγράφη στο Γυμνάσιον Καρδίτσης, από το οποίο έλαβε απολυτήριο το 1941. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία ανεκηρύχθη πτυχιούχος το 1949.  Κατόπιν εξεπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία επί 28 μήνες, υπηρετώντας στη Θρησκευτική Υπηρεσία του Στρατού.
               Το 1952 έγινε μέλος της αδελφότητας Θεολόγων "Η ΖΩΗ" και το 1960 μέλος της αδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ". Προσελήφθη αρχικά ως λαϊκός ιεροκήρυκας στην περιφέρεια Μεσσηνίας. Έπειτα εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη Αθηνών, μετονομασθείς σε Σεβαστιανός. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Λήμνου (κατόπιν Τρίκκης και Σταγών) Διονύσιο τον Αύγουστο του 1956. Τον Απρίλιο του 1957 διορίσθηκε ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Ιωαννίνων χειροτονηθείς σε πρεσβύτερο - Αρχιμανδρίτη την 26η Ιουνίου 1957 από τον τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Δημήτριο. Δίδαξε ως καθηγητής στο ιεροδισκαλείον της Ιεράς Μονής Βελλάς και στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Ως ιεροκήρυκας στην Ι. Μητρόπολη Ιωαννίνων τη δεκαετία 1957 - 1967 συνεργάστηκε με τους Μητροπολίτες κ. Δημήτριο και κ. Σεραφείμ (πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών).


            Τον Ιούνιο του 1967 εκλέγεται Μητροπολίτης της ιστορικής Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Αισθανόμενος την μεγάλη ευθύνη αυτής της κλήσεως, στον λόγο του τη στιγμή της χειροτονίας του σε επίσκοπο ανέφερε: "Οι καιροί είναι χαλεποί. Η πίστις των πολλών κλυδωνίζεται. Η αμαρτία αποθρασύνεται. Το κακόν κορυφούται. Χρειάζονται επομένως επίσκοποι ικανοί, με πίστιν, με αγιότητα, με αυταπάρνησιν, με πύρινο ζήλον, με μόρφωσιν".
            Έτσι ο ίδιος ανέδειξε με το πολυτιμότατο έργο του την φτωχική επαρχία της Κονίτσης, που είναι μία από τις μικρότερες μητροπόλεις της Ελλάδος, προπύργιο του ακριτικού Ελληνισμού και προμαχώνα των Ελληνορθοδόξων ιδεωδών και οραμάτων. Το όνομα του Μητροπολίτου Σεβαστιανού έγινε πανελληνίως αλλά και παγκοσμίως γνωστό και για την μαχητικότητα του στη διεκδίκηση των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.



Εστάλει απο τον ιδρυτή των εκδόσεων Πελασγός κ Ιωάννη Γιαννάκενα

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΡΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΠΙΝΗ ΣΤΙΣ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943 - ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ & ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ

Οι Γερμανοί μπήκαν στο χωριό στις 8 Δεκεμβρίου 1943 το απόγευμα και κάλεσαν τον ιερέα του χωριού Παπα-Χρήστο Κανελλόπουλο να χτυπήσει δυνατά την καμπάνα για να συγκεντρωθούν όλοι οι άντρες στην πλατεία με την πρόφαση πως θα τους αποζημίωναν για τα ζώα που τους είχαν επιτάξει. Ξεχύθηκαν σε μια έρευνα των σπιτιών, των σταύλων, και των αχυρώνων για να μη διαφύγει κανείς. Δύο υπερίληκες που δεν ακολούθησαν τους άλλους στην πλατεία εκτελέστηκαν επί τόπου.

Στη συνέχεια τους έκλεισαν μέσα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και να βγαίνουν έξι-έξι για να πληρωθούν. Ο εκνευρισμός όμως των Γερμανών, οι αυστηρές διαταγές, το στήσιμο των πολυβόλων δεν άφηναν ουδεμία αμφιβολία για τις προθέσεις τους.

Ο Παπα-Χρήστος Κανελλόπουλος  διαισθανόμενος το τέλος από την Ωραία Πύλη καλεί όλους να γονατίσουν και να αλληλοσυγχωρηθούν διαβάζοντας μια συγχωρητική ευχή καλείται η πρώτη εξάδα να εξέλθει προπορεύονται έξι ηλικιωμένοι τα πολυβόλα κροτάλισαν στη συνέχεια άλλοι έξι και άλλοι έξι.

Απολογισμός 65 αθώοι νεκροί. Επέζησαν (5) πέντε. Τέσσερις τρέχοντας μέσα στις φλόγες και στη βροχή των σφαιρών πήδησαν στο γκρεμό και ένας βαριά τραυματίας. Τρεις απανθρακώθηκαν κρυμμένοι στο ταβάνι-και τέμπλο.

Το χωριό πυρπολήθηκε ολοσχερώς. Τόση ήταν η φωτιά που στα σπίτια δεν έμεινε ούτε ξινάρι να ανοίξουν τάφους για τους νεκρούς τάφηκαν ύστερα από μια εβδομάδα σε ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο και στον τόπο της εκτέλεσης.

Η Αγία Βαρβάρα ξανακτίστηκε με έρανο του Γυμνασίου της 7ης Τάξης και Π.Α. Εκπαιδευτικής  και διασωθέντων αναφέρονται στο μνημείο μαυσωλείο που έχουν ανεγείρει οι Ρογίτες το 1972.

.................................................................

Στις 8 Δεκεμβρίου, πεζοπόρες φάλαγγες του τακτικού Γερμανικού στρατού υπό τον Εμπερσμπέργκερ (Ebersberger), διοικητή του συντάγματος Αιγίου, ο οποίος ορίστηκε επικεφαλής της «Επιχείρησης Καλάβρυτα» στις 6/12 σε αντικατάσταση του συνταγματάρχη  Wolfinger, φτάνουν στην περιοχή των χωριών Ρογοί και Κερπινή.

Ο Ebersberger χώρισε το στρατό σε δύο ομάδες. Η μία κατευθύνθηκε προς τους Ρογούς  και η άλλη μπήκε στην Κερπινή.

Οι Γερμανοί έμειναν στο χωριό μέχρι το απόγευμα και ζήτησαν από τους άνδρες να συγκεντρωθούν για να τους μιλήσουν. Στο μεταξύ απέναντι φαίνονταν οι πυκνοί καπνοί από το χωριό Ρογοί που καιγόταν. Αρκετοί κάτοικοι δεν υπάκουσαν στην εντολή της συγκέντρωσης και κατάφεραν να κρυφτούν ή να ξεφύγουν.

 Εκτέλεσαν 9 άτομα μέσα στο χωριό σε διάφορα σημεία, στις αυλές των σπιτιών και στο δρόμο, ανάμεσά τους και τον άρρωστο από τύφο Κωνσταντίνο Καλλιά, τον οποίο έσυραν από το κρεβάτι του έξω από το σπίτι και τον σκότωσαν.

Στο μεταξύ έβαλαν φωτιά στο χωριό. Τα σπίτια λαμπάδιαζαν το ένα μετά το άλλο από τη δύναμη της φωτιάς και της πυρίτιδας που έριχναν.

Οδήγησαν στη συνέχεια τους συγκεντρωμένους άνδρες στο πρανές ενός χωραφιού πιο κάτω από το χωριό, κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, όπου ήταν ήδη στημένα τα πολυβόλα και τους εκτέλεσαν. Ο κρότος των πολυβόλων ακούστηκε μέχρι το χωριό.

Συνολικά στις 8-12-1943 εκτελέστηκαν 36 άνδρες ηλικίας από 17 έως 80 ετών.  Από την εκτέλεση διασώθηκαν 4 άνδρες μεταξύ των οποίων ένας  βαριά τραυματίας που πέθανε λίγες μέρες μετά.

Ο συνολικός αριθμός των Κερπινιωτών που εκτελέστηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής κατά την «Επιχείρηση Καλάβρυτα, 5-15 Δεκεμβρίου 1943» ήταν 39 άνδρες ενώ συνολικά την περίοδο της Κατοχής ο αριθμός των θυμάτων του χωριού Κερπινή σε μαζικές ή μεμονωμένες εκτελέσεις ήταν 44 άνδρες.  Στις 8/12/1943 εκτελέστηκαν 36 άνδρες (27 στη θέση «Λιθακιά» δίπλα κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, 8  μέσα στο χωριό στις αυλές των σπιτιών και στο δρόμο και 1 στην εκτέλεση των Ρογών – Αγία Βαρβάρα Ρογών), στις 6/12/1943 στη θέση Λιθάρια εκτελέστηκε 1 άνδρας, στις 8-9-/12/1943 στη Στάση Κερπινής 1 άνδρας και στις 10/12/1943 στο χωριό Βραχνί 1 άνδρας. 4 άνδρες εκτελέστηκαν στη θέση Λιβαδάκια στις 8-9-1943. Ένας ακόμη Κερπινιώτης συνελήφθη αιχμάλωτος με την γνωστή «κλούβα» την περίοδο της Κατοχής και δεν επέστρεψε ποτέ.

Από τα 130 και πλέον σπίτια του χωριού, που πριν τον πόλεμο ήταν παραθεριστικό θέρετρο και διέθετε ταχυδρομείο, τμήμα χωροφυλακής και διτάξιο σχολείο με 100 και πλέον παιδιά, καταστράφηκαν τα 100.

Το 1991 ανηγέρθη στον χώρο της εκτέλεσης των κατοίκων της Κερπινής Μνημείο από το Σύλλογο Κερπινιωτών & Φίλων του χωριού, όπου κάθε χρόνο την ημέρα της θλιβερής επετείου πραγματοποιείται Εκδήλωση Μνήμης προς τιμήν των θυμάτων. Στην άκρη του πρανούς του χωραφιού όπου έγινε η εκτέλεση διασώζεται παλαιότερο Μνημείο που είχε στηθεί εκεί από τους κατοίκους τα πρώτα χρόνια μετά την Κατοχή.

 

ΔΙΚΤΥΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΩΝ

ΑΒΕΡΩΦ

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



ΔΩΣΤΕ ΚΙΝΗΤΡΑ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΜΗΝ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Του Ηλία Κονοφάγου
Χημικού Μηχανικού και μέλους της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών - Εκτελεστικού Αντιπροέδρου Ανάπτυξης Υδρογονανθράκων της Εταιρίας Flow Energy S.A.

Τη στιγμή που η τουρκική εξωτερική πολιτική, αλλά και μια σειρά περιβαλλοντικών οργανώσεων έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα --ο καθένας με τον τρόπο που του αναλογεί και για διαφορετικούς λόγους φυσικά-- ακύρωσης των ελληνικών εξορύξεων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ελλάδα, οι τιμές φυσικού αερίου συνεχίζουν να καταρρέουν στη διεθνή αγορά (Εικ.1) με αποτέλεσμα να έχουν έλθει σε δυσχερή θέση πολλές εξορυκτικές εταιρείες.

Με άλλα λόγια, αυτή η κατάσταση είναι μεσοπρόθεσμα εξαιρετικά δυσμενής τόσο για τα αναμενόμενα κέρδη των εταιρειών πετρελαίου όσο και για την παρουσία τους εντός της ελληνικής επικράτειας για την ανάδειξη του ορυκτού μας πλούτου σε υδρογονάνθρακες. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ιδιαίτερα ότι η αποφασισθείσα επίσημα απολιγνιτοποίηση της χώρας μας προϋποθέτει την στήριξη του ενεργειακού μείγματος της χώρας μας τόσο από ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) όσο και από εγχώριες πηγές φυσικού αερίου μέσα στην επόμενη δεκαετία.


Πιο συγκεκριμένα η έγκυρη εταιρεία αξιολόγησης της διεθνούς αγοράς υδρογονανθράκων IHS Markit διαπίστωσε πρόσφατα ότι οι τιμές φυσικού αερίου στις ΗΠΑ (από την οποία εισάγουμε ήδη φορτία LNG) θα πέσουν ακόμη χαμηλότερα δηλαδή στο επίπεδο των 2 δολαρίων ανά MMBtu το 2020 και ότι εκεί αναμένεται να παραμείνουν για αρκετό διάστημα. Η εικόνα του αναμενόμενου κέρδους από τις εξορύξεις φαίνεται επί του παρόντος να καταρρέει σημαντικά. Οι επιπτώσεις αυτές αναμένεται να είναι βαθιές, και ίσως πολύ οδυνηρές για την ανάπτυξη του τόπου μας.



Είναι γνωστό ότι μεγάλες εταιρείες, όπως η ΕxxonMobil και η Total, αντιμετωπίζουν ήδη σημαντικά οικονομικά προβλήματα, αλλά πολύ περισσότερο υποφέρουν οι μικρομεσαίες πετρελαϊκές εταιρείες εξορύξεων που αυτή την στιγμή αντιπροσωπεύουν το 30% τις παγκόσμιας παραγωγής περίπου. Τέτοιες μικρομεσαίες εταιρείες έχουν επιδείξει πρόσφατα σημαντικό ενδιαφέρον σε περιοχές για τις οποίες η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων έχει πρόσφατα επιλέξει για να προκηρύξει σε διεθνή διαγωνισμό παραχωρήσεων (Εικ.2).
Η ισχύουσα κατάσταση στην διεθνή αγορά σε συνδυασμό με την άτυπη ανορθόδοξη επιχειρηματική εισβολή της Τουρκίας μέσω της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης, προσπαθεί να δώσει την χαρακτηριστική βολή στην επενδυτική προσπάθεια της Ελλάδας πριν αυτή αναδείξει τον ορυκτό της πλούτο Νότια της Κρήτης.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ  SLPRESS 
https://slpress.gr/oikonomia/doste-kinitra-stis-exoryktikes-etaireies-min-fygoyn-apo-tin-ellada/ 



Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Η ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Ἡ Τουρκία προκαλεῖ στό Αἰγαίο. Ἀγνοεῖ τήν Ἑλληνική ὑφαλοκρηπίδα καί ἀνακηρύττει αὐθαίρετα ΑΟΖ. Γιατί ἡ Ἑλλάς ἀκόμη δέν ἔχει ἀνακηρύξει τήν δική της τόσα χρόνια; Ποιός ἦταν ὁ πρώτος ἡγέτης πού ἀνακήρυξε τήν κυριαρχία μας στήν ὑφαλοκρηπίδα; Καί ποιός ὑπῆρξε ἑκείνος πού πρώτος ξεκίνησε ἔρευνες γιά πετρέλαιο;

Ἡ Σύμβασις τῆς Γενεύης τό 1958 καθιέρωσε στό Διεθνές Δίκαιο τήν ἔννοια τῆς “ὑφαλοκρηπίδος” ὡς ἑξῆς:

- Ἡ “ὑφαλοκρηπίδα”  ἑνός παρακτίου κράτους εἶναι ὁ βυθός καί τό ὑπέδαφος τῶν ὑποθαλασσίων περιοχῶν πού βρίσκονται πέ­ραν τῆς «αἰγιαλίτιδος ζώνης» του καί φθάνουν σέ βάθος βυθοῦ με­χρι 200 μ. ἤ καί “πέραν αὐτοῦ”, ἐφ’ ὅσον τό βάθος ἐπιτρέπει τήν ἐκ­­­­μετάλλευσι τῶν φυσικῶν πηγῶν.

- Τά κυριαρχικά δικαιώματα ἐπί τῆς ὑφαλοκρηπίδος εἶναι γιά κά­θε παράκτιο κράτος «ἀποκλειστικά», μέ σκοπό τήν ἐξερεύνησι καί ἐκμετάλλευσι τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου της. Δηλαδή, ἡ ὑφαλο­κρη­πί­δα ἀποτελεῖ τήν “φυσική προέκτασι” τοῦ παρακτίου κράτους “ὑ­­πο­θαλασσίως”.

Τό παράκτιο κράτος γιά νά ἀσκήση τά κυριαρχικά του δι­και­ώ­ματα στήν ὑφαλοκρηπίδα, πρέπει νά τά ἀνακηρύξη ἐπισή­μως στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως.

Ἡ Ἑλλάς ὑπέγραψε τήν Σύμβασι τῆς Γενεύης ἀλλά δέν τόλ­μησε ν’ ἀνακηρύξη τά κυριαρχικά δικαιώματά της στήν “ὑφα­λο­κρη­πίδα” της. Ἀντιθέτως τό ἐπόμενο ἔτος -1959- ἡ τότε Κυβέρνησις Κ. Καρα­μανλῆ δημοσίευσε τόν Νόμο 3948/59 (ΦΕΚ 68), ὁ ὁποῖος ἔδιδε πε­ριο­­ρισμένο δικαίωμα ἐρεύνης καί ἐκμεταλλεύσεως: «…ἐπί τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, ὡς καί τοῦ ὑποθαλασσίου ἐδαφικοῦ ἀντερείσματος τῆς αἰγια­λί­τι­δος ζώνης τοῦ ἐξικνουμένου μέχρι τῆς κοίτης τῆς ἀνοικτῆς θα­λάσ­σης».

Δηλαδή, παρότι τό Διεθνές Δίκαιο, μᾶς παραχωροῦσε κυ­ρια­ρχι­κά δικαιώματα στήν “ὑφαλοκρηπίδα”, ὁ Νόμος 3948/59 τά περιό­ριζε μόνον στήν “αἰγιαλίτιδα ζώνη”. Γιατί; Διότι φο­βόταν ἡ Ἑλ­λάς τήν Τουρκία, ἡ ὁποία ἐπέμενε ὅτι στό Αἰγαῖο δέν ἰσχύουν οἱ κα­­νόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου διότι ἐπικρατοῦν “εἰδι­κές συνθῆ­κες”, ἀφοῦ εἶναι “περίκλειστη θάλασσα” καί οἱ νῆσοι του στε­ροῦ­νται… ὑφαλοκρηπίδος!...

Ν.Δ. 142/1969: Ἡ πρώτη δια­­κήρυξις κυριαρχίας στήν ὑφα­λοκρηπίδα

 Στίς 13 Μαρτίου 1969 ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος τόλμησε ὅτι δέν εἶχε τολμήσει κανείς ἡγέτης ἀπό δεκαετίας: Στό ΦΕΚ 48 δημοσιεύτηκε τό Ν.Δ. 142/69 «Περί ἐρεύνης καί ἐκ­μεταλλεύσεως τοῦ ὑποθαλασσίου καί ὑπολιμνίου ὀρυκτοῦ πλού­του». Τό περιεχόμενό του ἦταν παραπάνω ἀπό σαφές:
 Ἄρθρον 1
       Εἰς τό ἄρθρον 1 τοῦ Μεταλλευτικοῦ Κώδικα καί μετά τήν πα­ράγραφο 6 αὐτοῦ, προστίθεται παράγραφος 6α, ἔχουσα ὡς ἀκο­λούθως:
  1. Τό Δημόσιον ἔχει ὡσαύτως τό ἀποκλειστικόν δικαίωμα ἐ­ρεύ­­νης καί ἐκμεταλλεύσεως πάντων τῶν μεταλλευτικῶν ὀρυκ­τῶν, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν ὑδρογονανθράκων ἐν στε­ρεᾷ, ὑγρᾷ καί ἀεριῶδει καταστάσει, ὡς καί τῶν λατομικῶν τοι­ού­των, τῶν ἀπαντωμένων:
        α) Ἐπί τοῦ ἐντός τῆς αἰγιαλίτιδος ζώνης κειμένου βυθοῦ τῆς θα­λάσσης ἤ ὑπ’ αὐτόν.

        β) Ἐπί τοῦ καί πέραν τῆς αἰγιαλίτιδος ζώνης βυθοῦ τῆς θα­λάσ­σης ἤ ὑπ’ αὐτόν, τοῦ συνεχομένου ἤ παρακειμένου μετά τῆς ἠπειρωτικῆς ἀκτῆς ἤ νήσων καί εἰς βάθος 200 μέτρων ἀπό τῆς ἐ­πιφανείας τῆς θαλάσσης, ἔτι δέ καί πέραν τοῦ τελευταίου τού­του, ὅπου τά ὑπερκείμενα ὕδατα ἐπιτρέπουσι τήν ἄνω ἔρευ­ναν καί ἐκμετάλλευσιν, τουτέστιν ἐπί τῆς ὑφαλοκρηπίδος, ὡς αὕ­τη νοεῖται καί προσδιορίζεται ὑπό τῶν κεκυρωμένων διά νό­μου διεθνῶν συμβάσεων.
    
   Εἰς περίπτωσιν καθ’ ἦν ἡ ἀνωτέρω ὑφαλοκρηπίς παράκειται τοῦ ἐδάφους τῆς Ἑλλάδος καί ἑτέρου τινός Κράτους, ὁμόρου ἤ οὕ­τινος αἱ ἀκταί κεῖνται ἔναντι τῶν Ἑλληνικῶν ἀκτῶν, διά τόν καθορισμόν τῶν ὁρίων τῆς ὑφαλοκρηπίδος ταύτης θά τυγ­χά­νουν ἐφαρμογῆς οἱ κανόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου.
  1. Αἱ διατάξεις τῆς προηγουμένης παραγράφου ἐφαρμόζο­νται καί διά τήν ἔρευναν καί ἐκμετάλλευσιν μεταλλευτικῶν καί λα­τομικῶν ὀρυκτῶν εἰς τόν πυθμένα λιμνῶν ἡ ὑπ’ αὐτόν.
  2. Δικαιώματα ἐξ ἀδείας μεταλλευτικῶν ἐρευνῶν ἤ παρα­χωρήσεως μεταλλείου, κτηθέντα μέχρι τῆς δημοσιεύσεως πα­ρό­ντος ἐπί ὑποθαλασσίων περιοχῶν ἐντός τῆς αἰγιαλίτιδος ζώ­νης ὡς καί ἐπί ὑπολιμνίων τοιούτων δέν θίγονται ὑπό τῶν δια­τά­ξεων τοῦ παρόντος.
  3. Τό κατά τάς ἀνωτέρω διατάξεις δικαίωμα τοῦ Δημοσίου ­ἀσκε­ῖται κατά τάς περί μεταλλείων καί λατομείων τοῦ Δημο­σίου ἰσχύουσας διατάξεις.
  4. Εἰς περίπτωσιν ἐκχωρήσεως τοῦ ὡς ἄνω δικαιώματος τοῦ Δημοσίου διά Συμβάσεως, ἐπιτρέπεται ἡ ἀναγκαστική ἀπαλλο­τρίωσις παρακτίου ἐδαφικῆς ἰδιοκτησίας διά τήν ἐκτέλεσιν πά­σης φύσεως ἔργων ἤ ἐγκαταστάσεων ἀναγκαιουσῶν διά τήν ἔ­ρευ­ναν καί ἐκμετάλλευσιν τηρουμένης τῆς ἐκάστοτε ὁριζομέ­νης διαδικασίας ἐπί μεταλλείων περί ἀναγκαστικῆς ἀπαλλο­τρι­­ώ­σεως ἐδαφικῆς ἰδιοκτησίας.
 Ἄρθρον 2

     Ἡ παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν.Δ. 3948/59 «περί ἀναζη­τή­σεως ἐρεύνης καί ἐκμεταλλεύσεως ὑδρογονανθράκων ἐν ὑ­γρᾷ καί ἀεριώδει καταστάσει» καταργεῖται.

 Ἄρθρον 3

     Ἡ ἰσχύς τοῦ παρόντος ἄρχεται ἀπό τῆς δημοσιεύσεώς του εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως.
Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Μαρτίου 1969»

 Ὁ ἀνωτέρω Νόμος δηλαδή, ἀπετέλεσε ἐπισήμως τήν πρώτη δια­­κήρυξι τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας στήν Ἑλληνική ὑφα­λοκρηπίδα:

* Κατοχύρωνε τό “ἀποκλειστικό δικαίωμα” ἐρεύνης καί ἐκ­με­ταλ­λεύ­σεως ἀπό τήν Ἑλλάδα.

* Ἔδιδε τόν ὁρισμό τῆς “ὑφαλοκρηπίδος” καί ἀνακήρυττε τήν κυ­ρια­ρχία τῆς Ἑλλάδος ἐπ’ αὐτῆς.

* Ἀπέρριπτε τίς ἀντιρρήσεις τῆς Τουρκίας μέ τήν ξεκάθαρη ἀ­πά­ντη­σι τῆς ἐφαρμογῆς τῶν κανόνων τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου.

* Καταργοῦσε τόν δειλό νόμο 3948/59 πού περιόριζε τά δικαιώ­ματά μας μόνο στήν “αἰγιαλίτιδα ζώνη”.

* Ἔθετε τό νομικό πλαίσιο γιά τήν ἔρευνα καί ἐκμετάλλευσι τοῦ ὀρυ­κτοῦ πλούτου τοῦ Αἰγαίου μας καί κυρίως τοῦ πετρελαίου καί φυσικοῦ ἀερίου.



 Ἔρευνες γιά πετρελαῖο 1967 - 1973

Γιά τήν ἄμεση ἐξασφάλισι τοῦ ἀδιάλειπτου ἐφοδιασμοῦ τῆς Χώ­­ρας μέ πετρέλαιο, ἀρχικά, στίς 2 Νοεμβρίου 1968 ὑπεγράφη σύ­­­μ­βασις μέ τίς ἑται­ρεῖες Mobil Oil, Shell καί B.P. γιά προμήθεια 25.000.000 τόννων ἀργοῦ πετρε­λαίου. Μέ τήν συμφωνία αὐτή ἐπε­τεύ­χθη ἐξοικονόμησις 55.000.000 δολ­λα­ρίων, λόγω τῆς ἐπιτεύξεως πολύ χαμηλότερης τιμῆς ἀγορᾶς, ἀπό τίς τρέ­χου­σες τιμές πετρε­λαίου.[1] Παράλληλα ὅμως, ἄρχισαν ἐκτεταμένες ἔρευνες γιά ἐγχώριο πε­τρέ­λαιο καί φυσικό ἀέριο.

Τήν περίοδο 1967 - 1973, ὑπεγράφησαν 19 συμβάσεις γιά τήν ἐξερεύ­νησι τοῦ χερσαίου καί θαλασσίου χώρου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπι­κρατείας:
  • Η ἀρχή ἔγινε μέ τήν TEXACO μέ σύμβασι πού ὑπεγράφη στίς 24 - 7 - 1968 καί κυρώθηκε μέ τόν Α.Ν. 512/68.
  • Γιά τήν περιοχή τῆς Λήμνου, ἡ σύμβασις πού εἶχε ὑπογραφῆ στίς 19 - 12 - 1969 μέ τήν ADA - OIL CORPORATION κυρώθηκε μέ τό Ν.Δ. 461/70.
  • Γιά τό Θρακικό πέλαγος, ἡ σύμβασις τῆς 23 - 12 - 1969 μέ τήν OCEANIC κυρώθηκε μέ τό Ν.Δ. 462/70.
  • Γιά τό Κεντρικό Αἰγαῖο ἡ σύμβασις τῆς 30 - 5 - 1970 καί γιά τό Βόρειο Αἰγαῖο ἡ σύμβασις τῆς 5 - 8 - 1970, καί οἱ δύο μέ τήν TEXACO, κυρώθηκαν ἀντιστοίχως μέ τά Ν.Δ. 592/70 καί 699/70.
  • Γιά τό Ἰόνιο πέλαγος ἡ σύμβασις τῆς 13 - 4 - 1970 μέ τήν ADA - OIL καί ἡ σύμβασις τῆς 12 - 6 - 1970 μέ τήν C & K PE­TRO­LEUM INC., κυρώθηκαν ἀντιστοίχως μέ τά Ν.Δ. 594/70 καί 595/70.
  • Επίσης ὑπεγράφη σύμβασις στίς 23 - 5 - 1970 μέ τήν AN - CAR OIL πού κυρώθηκε μέ τό Ν.Δ. 594/70.
  • Στίς 23 Μαρτίου 1971 τρεῖς συμβάσεις μέ τήν CHEVRON OIL EXPLORATION, γιά τό Αἰγαῖο: Ν.Δ. 981/71 - 982/71.
Στίς 22 - 1 - 1972 οἱ συμβάσεις:
  • Μέ τήν AN CAR OIL γιά χερσαία καί θαλάσσια ἔρευνα τῆς Βο­ρειο­ανα­τολικῆς καί Βορειοδυτικῆς Πελοποννήσου (κύρωσις μέ Ν.Δ. 1363/73).
  • Μέ τήν ANSCHUTZ OVERSEAS CORP. γιά χερσαία καί θα­λάσσια ἔρευνα τῆς Λεκάνης Θεσσαλονίκης καί Συγγιτικοῦ Κό­λπου. (κύρωσις μέ Ν.Δ. 1364/73 καί 47/73).
Καί στίς 2 - 2 - 1972 ἡ σύμβασις:
  • Μέ τήν SERES SHIPPING ING γιά χερσαία καί θαλάσσια ἔ­ρευ­να τῆς περιοχῆς Κυπαρισσίας (κύρωσις μέ Ν.Δ. 25/73).

Τό Ν.Δ. 462/70 μέ τήν κύρωσι τῆς πρώτης Συμβάσεως μέ τήν OCEANIC γιά τήν ἐξερεύνησι τοῦ Θρακικοῦ Πελάγους

 Τό 1971, ἡ OCEANIC -μέ συνεργασία τῆς COLORADO- ἀνακά­λυ­ψε τόν πρῶτο ὁρίζοντα πετρελαίου, ἀνατολικά τῆς Θάσου.

Τό 1972, ἡ Ἑταιρία AN CAR OIL Co, διέκοψε τήν γεώτρησί της στήν Ζάκυνθο, σέ βάθος 1.300 μ., λόγω «θραύσεως τῆς γεωτρητικῆς τῆς στήλης τοῦ γεωτρύπανου»!

Τό ἔτος 1973, οἱ Ἐταιρίες OCEANIC - COLORADO, ADA OIL Cο καί AN CAR OIL Co, πραγματοποίησαν δυό γεωτρήσεις στήν θα­λάσ­σια περιοχή τῆς Θάσου, μία στή θαλάσσια περιοχή τῆς Λή­μνου καί μία στή χερσαία περιοχή τῆς Ζακύνθου.

Μέ τήν πρώτη γεώτρησι τῆς Θάσου (ΚΑΒΑΛΑ Νο. 1), σέ βάθος 2.200 μ., ἀνακαλύφθηκε ἡ παρξις φυσικν ερίων (10 ἐκατομ. κυ­βικά πόδια ἡμερησίως) καί φυσικς βενζίνης. Ἡ ἀνακάλυψις ἀπέδειξε τήν ὕπαρξι κοιτασμάτων πετρελαίου στό Θρακικό Πέλαγος.

Ἡ δεύτερη γεώτρησις (ΚΑΒΑΛΑ Νο. 2), ἀνεκάλυψε καλς ποι­­ό­τητος πετρέλαιο (29 Α.Ρ.Ι.), σέ βάθος 3.200 μ. Ἡ χερσαία γεώ­τρη­σις στήν Ζάκυνθο διεκόπη λόγω ἐνσφηνώσεως τῆς δια­τρητικῆς στήλης σέ βάθος 430 μ.

Ὁ Νικόλαος Μακαρέζος γράφει χαρακτηριστικά: «…Mέ τήν πολιτική πού εἶχε ἐφαρμόσει ἡ Κυβέρνησή μας, τῆς ἀ­να­θέσεως δηλαδή τῆς ἔρευνας γιά τήν ἀνεύρεση πετρελαίων σέ ὁλόκληρο, σχεδόν, τόν ἑλληνικό ὑποθαλάσσιο χῶρο καί τήν ἐν συ­νέχειᾳ συνεκμετάλλευση, μέ τούς καλύτερους δυνατούς ὅρους γιά τήν ἑλληνική πλευρά, μέ τίς 18 ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀ­με­ρι­κα­νικές κυρίως ἐταιρίες, εἶχε πετύχει νά ντιπαρατάξει τά συ­μφέ­ροντα το μερικανικο παράγοντα πρός τίς τουρ­κι­κές πε­κτατικές βουλιμίες καί διεκδικήσεις γιά τόν ὑπο­θαλάσσιο χῶ­ρο τοῦ Αἰγαίου καί νά σχυροποιήσει τσι κόμα πε­ρισ­σότερο τήν μυντική θωράκιση το λληνικο θαλασ­σίου χώρου το Αἰ­γαίου».[2]


Ἀπό τόν Μάϊο τοῦ 1968 μέχρι τόν Νοέμβριο 1973 ὑπεγράφησαν 19 Συμβάσεις γιά τήν ἐξαντλητική ἐξερεύνησι τοῦ χερσαίου καί θαλασσίου χώρου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας


 Σχέδιο Παπαδοπούλου γιά ἐπέκτασι στά 12 ναυτικά μίλια
 
Ἔπειτα ἀπό τήν ἀνακάλυψι πιθανῶν κοιτασμάτων πετρελαίου στό Θρακικό Πέλαγος, ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος προχώρησε καί ἄλλο:

Ἀμέσως μετά τήν παραλαβή τῶν PHANTOMS F4E πού εἶχε πα­ραγγεί­λει τό 1972 καί ἡ Ἑλλάς θά παρελάμβανε τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1974, θά ἐκφω­νούσε Διάγγελμά πρός τόν Ἑλληνικό λαό με τήν ἀναγγελία τής συμφωνίας ἐξορύξεως καί παράλληλα τήν ἐπέ­κτα­σι τῶν χωρικῶν ὑδάτων μας ἀπό τά 6 στά 12 ναυτικά μίλια.       

Τήν παραμονή τοῦ Διαγγέλματός του, οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις θά ἐτίθε­ντο σέ μερική ἐπιφυλακή:

Ἔνα Ὑποβρύχιο τύπου 209 καί μία Πυραυλάκατος θά ἔπλεαν στό Αἰ­γαῖο, σέ πλήρη ἐτοιμότητα.

Παράλληλα, μία μοίρα PHANTOMS, ἔμφορτη ὁπλισμοῦ στήν Κρήτη θά ἦταν ἔτοιμη νά ἀπογειωθῆ.

Τό Σχέδιο αὐτό ἔγινε γιά νά ἀποτρέψη ὁποιαδήποτε πιθανή ἀ­ντίδρασι τῆς Τουρκίας μετά τό Διάγγελμα τοῦ Προέδρου! [3]         

Ἡ συμφωνία μέ τίς ἑταιρεῖες πού εἶχε συνάψει Συμβάσεις ὁ Γε­ώργιος Παπαδόπουλος προέβλεπαν ὅτι τό 60% τῶν ἐσόδων ἀπό τά κοιτάσματα πετρελαίου θά πήγαιναν στό Ἑλληνικό Δημόσιο καί μάλιστα σέ ἑλληνική δραχμή. Ἡ πρόβλεψις ἦταν ὅτι ἀπό τό 1975 καί ἔπειτα ὁ μέσος ρυθμός αὐξήσεως ἀνά ἔτος τοῦ ΑΕΠ θά ἔφθανε τό 12%!

Πράγματι, ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος εἶχε προβλέψει σωστά τόν χρό­νο. Τόν Φεβρουάριο το 1974, ἡ OCEANIC πραγματοποίησε 4η βαθιά θα­λάσσια γεώτρησι στή θαλάσσια περιοχή τῆς Θάσου. (ΠΡΙΝΟΣ 1) Καί σέ βάθος 8.500 ποδῶν ἀνακαλύφθηκαν διαδοχικοί πετρελαιοφόροι ὁρί­ζοντες. Ἡ δοκιμή ἀπέδωσε καλῆς ποιότητος πετρέλαιο (27,8 Α.Ρ.Ι.) καί ἱκα­νοποιητική μέση παροχή ἡμερησίως. Παράλληλα ἄρχιζε γεωτρήσεις στίς χε­ρσαῖες περιοχές Καλλικράτειας Χαλκιδικής καί ΑΙΓΙΝΙΟΥ Κατε­ρίνης.

Μεταξύ Μαρτίου - πριλίου 1974 ἡ OCEANIC , πραγματοποίησε 1.000 μέ­τρα βορειότερα, τήν θαλάσσια γεώτρησι “ΠΡΙΝΟΣ 2” καί συ­νά­ντησε πετρελαιοφόρο πεδίο στό βάθος τῶν 8.500 ποδῶν. 
Τρεῖς ὁρί­ζο­ντες τοῦ πεδίου αὐτοῦ, πού δοκιμάσθηκαν γιά τόν προσδιορισμό τοῦ ποσοῦ τῆς παραγωγῆς τῶν, ἔδωσαν 8.500 - 9.000 βαρέλια ἡμερησίως. Τό Ὑπου­ργεῖο Βιομηχανίας ὑπελόγισε ὅτι μέ τήν κατασκευή ἐξέδρας στή θαλάσ­σια περιοχή τοῦ ἀνακαλυφθέντος πετρελαιοφόρου πεδίου καί τήν πρα­γμα­­το­ποίησι 10 περίπου παραγωγικῶν γεωτρήσεων πρός διάφορες κα­τευ­­θύνσεις τοῦ κοιτάσματος, ἡ συνολική παραγωγή πετρελαίου, ἀπό αὐ­τό καί μόνο τό κοίτασμα, θά ἀνερχόταν σέ 30.000 ἕως 45.000 βαρέλια ἡμ­ε­ρησίως, ποσότητα πού κάλυπτε τό ¼ τῶν τότε ἀναγκῶν τῆς χώρας σέ πετρέλαιο. [4]

Ὅμως, δυστυχῶς, ἀπό τόν Νοέμβριο τοῦ 1973 ὁ Γεώργιος Παπαδό­που­λος δέν βρισκόταν πλέον στήν ἐξουσία καί τό σχέδιό του δέν ἐφαρμόσθηκε...

 Οἱ “γκάφες” τοῦ Ἰωαννίδη & τοῦ Καραμανλῆ

Τό καθεστώς Ἰω­αννίδη ἀνέτρεψε ἐντελῶς αὐτόν τόν σχεδιασμό: Στίς 14 Φεβρουαρίου 1974 ὁ Ἀδ. Ἀνδρουτσόπουλος προχώρησε σέ Συνέντευξι Τύπου στήν ὁποία ἀνήγγειλε τήν ὕπαρξι τοῦ κοιτάσματος![5] Τήν ἑπομένη, οἱ ἐφημερίδες εἶχαν τό νέο σέ πρωτοσέλιδα: «Πετρελαιο­παρα­γωγός χώρα ἡ Ἑλλάς»! Τό μοιραῖο λάθος εἶχε γίνει. Τό σχέδιο τοῦ Γ. Παπαδοπούλου παρακάμφθηκε:

- Ἔπρεπε νά τηρηθῆ ἀπόλυτη ἐχεμύθεια μέχρι νά παραλάβουμε τά Phantoms τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1974, πού προσέδιδαν στήν Ἑλλάδα ἀεροπορική κυριαρχία στό Αἰγαῖο! Δέν ἔγινε

- Ἔπρεπε κατόπιν, ἡ ἀναγγελία νά γίνη αἰφνιδιαστικά, μέ παράλληλη διακήρυξι τῆς ἐπεκτάσεως τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων στά 12 ναυτικά μίλια! Δέν τηρήθηκε

- Ἔπρεπε νά εἶχαν ληφθῆ τά μέτρα ἐπιφυλακῆς γιά τήν ἐξάλειψι τουρκικῆς ἀντιδράσεως. Δέν ἐφαρμόσθηκε…

βεβιασμένη ἀναγγελία, χωρίς τήν ἐφαρμογή τοῦ “σχεδίου Παπαδοπούλου”, εἶχε ὡς συνέπεια τήν ἄμεση ἀντίδρασι τῆς Τουρκίας: Ἀρχές Μαρτίου 1974, ἡ Τουρκία ἄρχισε νά ἀμφισβητῆ τήν κυριαρχία τῆς Ἑλλάδος στήν “ὑφαλοκρηπίδα” της καί νά ἐξαγγέλη καί ἐκείνη ἔρευνες στό Αἰγαῖο γιά πετρέλαιο! Στίς 20 Μαρτίου 1974, τό τουρκικό σεισμο­γραφικό “Τσάνταρλι” ἐξῆλθε στό Αἰγαῖο γιά ἔρευνες, συνοδευό­μενο ἀπό τουρκικά πολεμικά σκάφη! Καί ἐπέστρεψε μετά ἀπό ἔξοδο με­ρους τοῦ ἑλληνικοῦ Στόλου.[6]

Ὁ ἴδιος ὁ Ἀδ. Ἀνδρουτσόπουλος παραδέχεται: «Ἀπό τῆς ὑπογραφῆς τῆς πρώτης συμβάσεως μεταξύ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καί τῆς ἑταιρείας Texaco, κατά Μάϊον 1968, μέχρι τοῦ Φεβρουαρίου 1974, ὑπεγράφησαν δέκα ἐννέα συμβάσεις. Κάθ΄ὅλον τό μῆκος καί τό πλάτος τῆς Ἑλληνικῆς ὑφαλοκρηπίδος τοῦ Αἰγαίου, ἐπί 6 ὁλόκληρα ἔτη διεξήγοντο  ὑπό τῶν ξένων ἑταιρειῶν ἔρευναι, διά τῆς χρησιμοποιήσεως εἰδικῶν σκαφῶν καί ἐξειδικευμένου προσωπικοῦ, χωρίς νά ἐκδηλωθῆ ἡ ἐλαχίστη τουρκική ἀντίδρασις ἤ οἱουδήποτε εἴδους ἐνδιαφέρον».[7]

Παραδέχεται δηλαδή ὁ Ἀνδρουτσόπουλος, ὅτι καθ’ ὅλη τήν 6ετία Γ. Παπαδοπούλου οἱ Τοῦρκοι οὐδέποτε τόλμησαν νά ἀμφισβητήσουν τήν ἑλληνική “ὑφαλοκρηπίδα” ἤ νά προκαλέσουν στό Αἰγαῖο!  Πότε ἄρχισαν λοιπόν οἱ τουρκικές προκλήσεις στό Αἰγαῖο; Ἀμέσως μετά τήν ἄκαιρη ἀναγγελία Ἀνδρουτσοπούλου τόν Φεβρουάριο τοῦ 1974, χωρίς τήν ἐφαρμογή τοῦ “σχεδίου Παπαδοπούλου”, πού προαναφέραμε!


Γράφει μάλιστα ὁ Ἀνδρουτσόπουλος, ὅτι ἀπό τόν Μάϊο τοῦ 1974 ἡ Turkish Petroleum CRP. Co σέ συνεργασία μέ τήν Calvin Exploration, ἄρχισε καί πάλι τουρκικές ἔρευνες στό Αἰγαῖο μέ τό εἰδικό σκάφος M/S Seismic Explorer.[8] Πράγματα ἀδιανόητα ὅσο κυβερνοῦσε ὁ Γ. Παπαδόπουλος

Τότε λοιπόν, γιά πρώτη φορά ἡ Τουρκία ἐπεδίωξε συγκυριαρχία στό Αἰγαῖο!
Ἐάν ὁ Γ. Παπαδόπουλος δέν εἶχε ἀνατραπεῖ ἤ ἔστω ἐάν εἶχε ἐφα­ρμοσθῆ τό “σχέδιό” του: Οὐδέποτε ἡ Τουρκία θά ἀποτολμοῦσε νά ἀμφι­σβητήση τήν ἑλληνική ὑφαλοκρηπίδα. Οὐδέποτε θά τολμοῦσε νά προ­καλέση στό Αἰγαῖο. Καί ἡ Ἑλλάς θά εἶχε ἐπεκτείνη τήν κυριαρχία της στά 12 ναυτικά μίλια καί θά προσωροῦσε ἀνεμπόδιστα στήν ἐξόρυξι τοῦ πε­τρελαίου της…

Τήν “γκάφα” τοῦ καθεστώτος Ἰωαννίδη, διαδέχθηκε ἡ ἀκόμη πιό ἀπίστευτη “γκάφα” τῆς “μεταπολίτευσης”: Στίς 27/1/1975, ὁ Καραμανλῆς προτείνη τήν παραπομπή τοῦ ζητήματος “ὑφαλοκρηπίδος” στήν Χάγη. Ἔτσι στήν οὐσία ἀναγνώρισε ὅτι ὑπῆρχαν καί τουρκικά δικαιώματα σέ αὐτήν!...

Στίς 19/5/1975, ὁ πρωθυπουργός τῆς Τουρκίας Σ. Ντεμιρέλ, ἔθετε στήν γαλλική ἐφημερίδα “Le Monde” θέματα Ὑφαλοκρηπίδος, νήσων Αἰ­γαίου, Ἐναερίου Χώρου, Θράκης, Πατριαρχείου κ.λπ. Ὅμως γιά τόν Καραμανλῆ δέν ἦταν μόνο ἡ Κύπρος “μακρυά”. Ἀλ­λά καί αὐτό τό Αἰγαῖο: Τόν Νοέμβριο τοῦ 1976, ἔσπευσε νά ὑπογράψη τό διαβόητο “Πρω­τόκολλο τῆς Βέρνης”. Μέ αὐτό ἡ Ἑλλάς ἔχανε κάθε δικαίωμα στήν ὑφαλοκρηπίδα τοῦ Αἰγαίου καί στήν ἔρευνα γιά ἐκμετάλλευσι τοῦ ὑπο­θαλασσίου πλούτου του!...

 

[1] Ὑπ. Συντονισμοῦ «Οἰκονομικαί Εἰδήσεις» τεῦχος  7, Νοέμβριος 1968
[2] Ν. Μακαρέζου «Ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος» σελ. 476 - 478.
[3] Γιά τό σχέδιο αὐτό βλπ. Στ. Καραμπέρη «Ἡ Ἐπανάστασις τῆς 21ης Ἀ­πρι­λίου καί τά κινήματα Βασιλέως καί Ἰωαννίδη» σελ. 141, καθώς καί προ­­φορικές μαρτυρίες τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου, τοῦ Κων/νου Πα­παδοπούλου καί τοῦ Ὑπ. Ἐθνικῆς Ἀμύνης Νικ. Ἐφεσίου πρός τόν γρά­φοντα.
[4] Πηγές: Ὑπουργεῖο Βιομηχανίας, «Πηγαί Ἐνεργείας - Πετρέ­λαιον καί Ἑλλάς» τ. Γεν. Δ/ντοῦ Μεταλλείων, Ἰωάνν. Ν. Εὐαγγέλου,  Ἰού­νιος 1974, Περιοδικό «FLASH» - Ὀκτώβρ. 1992, σελ. 32.
[5] Ἄδ. Ἀνδρουτσοπούλου «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ» σελ. 99 - 101
[6] Γρ. Μπονάνου «Ἡ Ἀλήθεια» σελ. 185.
[7] «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ» σελ. 110.
[8] «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ» σελ. 110.




Ε.ΠΟ.Κ.
https://www.epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1 


ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.