ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Του Παναγιώτη Μητροπέτρου

 

Παραθέτουμε, αρχικά, κάποιες προκαταρκτικές σκέψεις του Θουκυδίδη, που αναφέρονται στην παθολογία των εμφυλίων πολέμων:

«Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431 – 404 π.Χ.) οι ελληνικές πόλεις άρχισαν να μαστίζονται από εμφύλιες διαμάχες, και όσες τυχόν περιέπιπταν σε αυτές βραδύτερα, επειδή μάθαιναν όσα συνέβαιναν αλλού, εφιλοτιμούντο να υπερβάλουν σε εξεύρεση νέων επινοήσεων με την πολυμήχανη υπουλότητα των επιθέσεών τους και του πρωτοφανούς των εκδικήσεών τους. Και κατάντησαν να αλλάξουν αυθαιρέτως και την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, για να δικαιολογούν τις ενέργειές τους.

Έτσι η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ως ανδρεία, έτοιμη για θυσία χάριν των πολιτικών ομοφρόνων, η προνοητική διστακτικότητα ως εύσχημος δειλία, η σωφροσύνη ως πρόσχημα ανανδρίας, η σύνεση ως βραδυκινησία. Η τυφλή παραφορά θεωρήθηκε ως ανδρική αρετή, ενώ η χάριν ασφαλείας περαιτέρω σκέψη ως εύσχημος πρόφαση υπεκφυγής. Όποιος επέκρινε τα πάντα και κακολογούσε τους πάντες θεωρήθηκε άξιος εμπιστοσύνης σε κάθε περίσταση, ενώ ο αντιτιθέμενος προς αυτόν, ύποπτος. Όποιος έστηνε επιτυχή παγίδα εθεωρείτο άνθρωπος ευφυής, αλλά πολύ πιο ικανός εθεωρείτο ο οσφραινόμενος εγκαίρως αυτήν. Αντιθέτως εκείνος που φρόντιζε να μη βρεθεί στην ανάγκη να κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο, εθεωρείτο διαλυτής του κόμματος και πανικόβλητος απέναντι των αντιπάλων. Με μία λέξη, όποιος προλάβαινε κάποιον άλλον στην διάπραξη κακού κρινόταν άξιος επαίνων, καθώς επίσης και εκείνος που παρακινούσε άλλον στην διάπραξη κακού, το οποίον εκείνος δεν είχε διανοηθεί».

Αυτά λοιπόν τα γράφει ο Μέγας Θουκυδίδης τον 5ο αιώνα π.Χ. αναλύοντας την παθολογία των εμφυλίων ερίδων στις ελληνικές πόλεις της εποχής του.

Στην σύγχρονη Ελλάδα ο Θουκυδίδης είναι σχεδόν άγνωστος. Κάποιοι ίσως θυμούνται μερικά σημεία του «επιτάφιου λόγου» του Περικλέους, που παραθέτει ο συγγραφέας αυτός. Και πέραν τούτου ουδέν. Γιατί;

Το έτος γεννήσεώς του πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ των ετών 460 και 454 π.Χ..

Η ημερομηνία θανάτου του παραμένει άγνωστη· το μόνο βέβαιο είναι ότι πέθανε μετά το 404 π.Χ., καθώς τρία σημεία στο έργο του προϋποθέτουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι έζησε μετά το τέλος του πολέμου (2.65.12, 5.26.1 και 6.15.4).

Η δεσπόζουσα μορφή της διαρθρώσεως της αφηγήσεως του Θουκυδίδη είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ «λόγων» και «ἔργων». «Λόγοι» και «ἔργα» συνδέονται στενά μεταξύ τους: με τις μεταξύ τους αντιστοιχίες ενισχύουν το ένα το άλλο και καταδεικνύουν επίσης την αντίθεση μεταξύ σχεδίου και εκτελέσεως· την σχέση που υπάρχει μεταξύ του ανθρώπινου σχεδιασμού και της πραγματικότητας. «Λόγοι» προαναγγέλλουν τα γεγονότα, που θα ακολουθήσουν. Αλλά και αντιστρόφως, οι λόγοι εν μέρει ή εν όλω επαληθεύονται ή διαψεύδονται εκ των υστέρων από τα ίδια τα «ἔργα».

Ο Πελοποννησιακός πόλεμος, του οποίου την ιστορία συγγράφει ο Θουκυδίδης, συχνά αντιμετωπίζεται ως μία διαμάχη μεταξύ μιας χερσαίας και μιας ναυτικής δυνάμεως. Αυτό όμως δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματική κατάσταση, καθώς οι Σπαρτιάτες γρήγορα αντιλήφθηκαν την ανάγκη να αντιπαρατεθούν με ίσους όρους στην ναυτική ισχύ της Αθήνας, κάτι που τελικά κατάφεραν.

Έτσι, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος θεωρείται με μεγαλύτερη ακρίβεια ως μία διαμάχη μεταξύ αντιτιθέμενων σχεδιασμών στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής.

Θα μπορούσαμε να πούμε συνοπτικά ότι:

1. Ο Θουκυδίδης θεωρείται ως ο πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού, της κυρίαρχης στην εποχή μας σχολής επιστημονικής σκέψεως και αναλύσεως. Είναι εξαιρετικά συνηθισμένο οι σύγχρονοι θεωρητικοί να αρχίζουν τα βιβλία τους με αναφορές στο Θουκυδίδη, ενώ το έργο του καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των υποσημειώσεων και των αναφορών.
2. Ο Θουκυδίδης αναλύει πλήρως τον ρόλο της αποτροπής στις σχέσεις μεταξύ των κρατών και των συμμαχιών και συνασπισμών.
3. Είναι συνηθισμένο ένας μεγάλος αριθμός σπουδαίων πολιτικών, στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν, όπως ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ George Marshall, να νοιώθουν την ανάγκη να ανατρέξουν στον Θουκυδίδη, για να αρρυσθούν ιδέες για την πολιτική τους, αλλά και επιχειρήματα για να την δικαιολογήσουν.
4. Η ανάλυση του Θουκυδίδη είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, για να εξηγήσουμε το παρελθόν, με βάση τα ιστορικά γεγονότα, να κατανοήσουμε το παρόν, αποκωδικοποιώντας το παρελθόν και τα διδάγματά του, αλλά και να διαβλέψουμε πιθανές εξελίξεις για το μέλλον, με βάση τα διδάγματα του παρελθόντος και τα συμπεράσματα από την αναγωγή στο παρόν.

Τελειώνοντας, παραθέτουμε το τι σημειώνει ο ναύαρχος των ΗΠΑ Stanfield Turner, όταν μετά τις εμπειρίες του αδιεξόδου στο Βιετνάμ, αποφάσισε να συμπεριληφθεί η διδασκαλία της ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου (ΠΠ) στην Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ, το 1972:

«Για πολλούς από τους σπουδαστές ήταν ένα άγνωστο βιβλίο για έναν φαινομενικά άσχετο πόλεμο από κάποιον αρχαίο συγγραφέα, του οποίου το όνομα με δυσκολία μπορούσε να το προφέρει κανείς. Όμως για μένα ήταν η ουσία της προσεγγίσεως του πολέμου, το καλύτερο παράδειγμα για το πώς θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει την μελέτη ιστορικών περιστατικών, για να διδάξει σύγχρονα στρατηγικά προβλήματα».

Δεν ξεχνάμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες στην Κίνα στο Πανεπιστήμιο της πόλεως Luoyang, η Κινέζα Ελληνίστρια και φίλη μας Xu Kai διδάσκει την ελληνική γλώσσα σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα, που φέρει την επωνυμία «ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ»! Αυτά στην Κίνα. Εμείς;

Καλή αντάμωση στην «Αιγηΐδα», την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019 στις 7 μ.μ.

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΑΛΣΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

 

Του Παναγιώτη Μητροπέτρου

Λυκιάρχη του 1ου Λυκείου Κερατσινίου

"Το ιερό άλσος του Ασκληπιού", γράφει ο Παυσανίας, "περιβάλλεται από παντού από λίθινο περίβολο. Μέσα στον περίβολο δεν γίνονται θάνατοι ανθρώπων ούτε τοκετοί γυναικών, όπως ακριβώς και στην Δήλο...

Το λατρευτικό άγαλμα του Ασκληπιού σε μέγεθος είναι το μισό του Ολυμπίου Διός των Αθηνών, κατασκευασμένο από ελεφαντόδοντο και χρυσό. Μία επιγραφή αναφέρει ότι δημιουργός του είναι ο πάριος Θρασυμήδης, γυιός του Αριγνώτου. Ο Θεός κάθεται σε θρόνο κρατώντας βακτηρία, ενώ το άλλο χέρι του το έχει επάνω σε κεφάλι φιδιού...

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΠΟΙΚΙΕΣ Σ' ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

Του Παναγιώτη Μητροπέτρου

Λυκιάρχη του 1ου Λυκείου Κερατσινίου

Από την Εισαγωγή της υπό την επίβλεψή του  Μελέτης "ΠΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ"
  της Συγγραφικής Ομάδας Μαθητών του 1ου Λυκείου Κερατσινίου

Ελληνικός Πολιτισμός δημιουργεί αποικίες σε όλο τον κόσμο 1.       Αποικισμός της Μεσογείου: 2000 αποικίες, εμπόρια και λιμανόσκαλες!!! 2.       Αποικισμός της Ασίας: Ο Μέγας Αλέξανδρος, όπου πήγαινε συναντούσε ΄Ελληνες. Οι Καλάς είναι ένα από αυτά τα Ελληνικά φύλα, που διασταυρώθηκε με στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου. Ας μη λησμονούμε και τα όσα μνημονεύει ο Αρριανός στην Ινδική του (Κεφάλ. 1,4): «Νυσαίοι (δηλαδή οι κάτοικοι της ινδικής πόλεως Νύσης, οι οποίοι υποδέχθηκαν τον Μέγαν Αλέξανδρο) ουκ ινδικόν γένος εστίν, αλλά των άμα Διονύσω ελθόντων Ελλήνων εις την γην των Ινδών». Γνωρίζουμε, ότι η εκστρατεία του Διονύσου στις Ινδίες πραγματοποιήθηκε την 4η χιλιετία π.Χ. 3.       Αποικισμός της Αμερικής: Τι να πρωτομνημονεύσει κανείς; Τα Αργοναυτικά  του Απολλώνίου του Ρόδιου (βιβλίον 3, στιχ.1194 κ.ε.), όπου παρουσιάζεται η Αργώ στον Νότιο Ατλαντικό, την ώρα που έδυε η Ελίκη (Μεγάλη) ΄Αρκτος (΄Εκλιθεν ευφεγγέες αστέρες Ελίκης ΄Αρκτου), τον Περί βασιλείας τέταρτον λόγον του Δίωνος του Χρυσοστόμου (159R), όπου ο Διογένης απευθυνόμενος στον Μ. Αλέξανδρο του λέει, ότι δεν θα έχει τίποτε περισσότερο από κανέναν, ούτε και εάν καταλάβει ήπειρο μεγαλύτερη της Ασίας, αφού περάσει τον Ωκεανό (ουδ’ αν ετέραν προσλάβης ήπειρον μείζω της Ασίας, τον Ωκεανόν διανηξάμενος), τον «Οίνοπα Πόντον» της Εριέττας Μερτζ κατά μετάφραση Νικολάου Ζαϊρη, όπου παρουσιάζονται ταξίδια του Οδυσσέως στην Αμερικανική ήπειρο ή τέλος την «Ελληνική Καταγωγή των Αραουκάνων της Χιλής», του Αραουκάνου σοφού Lonko Kilapan  (κατά μετάφραση Γεωργίου Λαθύρη). 4.      Αποικισμός του Ειρηνικού Ωκεανού: Βλέπε το μνημειώδες βιβλίο του Νορβηγογερμανού επιστήμονος Νors Josephson, The Greek Linguistic elementw in the Polynesian languages, το οποίο έξέδωσε το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1987 και όπου αποδεικνύεται, ότι οι ρίζες 868 λέξεων των κατοίκων της Πολυνησίας είναι αρχαίας ελληνικής προελεύσεως.        Εναντίον όλου αυτού του πλούτου των αποδεικτικών στοιχείων της γηγενείας και της αυτοχθονίας των Ελλήνων, κάποιο ξένοι συμπλεγματικοί δημιούργησαν και κάποιοι εντόπιοι οπαδοί τους στήριξαν συνειδητά ή ασυνείδητα τον μύθο των «Ινδοευρωπαίων» και την δήθεν έλευσή τους στην Ελλάδα την 2η χιλιετία π.χ.!!! Εάν αυτό αληθεύει, τότε ποιοι κατοικούσαν προηγουμένως στην Ελλάδα; Ασφαλώς οι Προέλληνες (!!!), μας λέγουν. Ασχέτως εάν ο όρος «Προέλληνες», ουδαμούτ της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μαρτυρείται.       Ο μόνος παρεμφερής όρος, ο οποίος μαρτυρείται πολλάκις είναι ο όρος «Προσέληνοι» και «Προσεληναίοι», δηλαδή «Προ της Σελήνης», με ό,τι σημαίνει αυτό. (Τον όρο «Προσέληνος» και «Προσέληνοι» χρησιμοποιούν οι εξής συγγραφείς στο αντίστοιχο έργο τους: 1.       Αριστοτέλης, απόσπασμα 591, 5, 2.       Νόννος, Διονυσιακά, 41,90 3.       Στέφανος ο Βυζάντιος, Εθνικά, 536,15 4.       Ευστάθιος, Παρεκβολαί εις Ομήρου Ιλιάδα, 1, 464, 27, 5.       Σχόλια εις Αισχύλου Προμηθέα, στίχος 438α, 438d και 450 6.       Σχόλια εις Απολλωνίου Ροδίου Αργοναυτικά, 275, 20 7.       Σχόλια εις Αριστοφάνους Νεφέλας, στόχος 398c 8.       Σούδας Λεξικόν στην λέξη Προσελήνοι     Την λέξη «Προσεληνίς» και «Προσεληνίδες» μνημονεύουν οι εξής. 1.       Ηρωδιανός ο Γραμματικός, Περί καθολικής προσωδίας  3,1 2.       Στέφανος ο Βυζάντιος, Εθνικά, 536, 16 3.       Ησυχίου Λεξικόν στην λέξη Προσελήνιδες       Τέλος την λέξη «Προσεληναίος», μνημονεύουν τα Λυρικά Αδέσποτα, απόσπασμα 67β.             Σε αντιδιαστολή προς όλες  αυτές τις δειγματοληπτικές παραπομπές, ας μας προσκομίσουν  έστω και μίαν παραπομπή, που να αναφέρεται σε «Προέλληνες».       Θα τελειώσω λοιπόν το κεφάλαιο αυτό της Εισαγωγής με την παράθεση ενός σημαντικού χωριού από το 8ον  Βιβλίον, Κεφάλαιον 14, παράγραφος 66 της Ευαγγελικής Προπαρασκευής του Ευσεβίου: Ελλάς γαρ μόνη αψευδώς ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιθον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποκτίκτουσα οικειούμενον επιστήμη (Η Ελλάς με το να δημιουργεί τον λογισμό, ο οποίος γίνεται οικείος δια της επιστήμης, είναι αληθώς η μόνη, που γεννά τον άνθρωπο, ο οποίος είναι ουράνια φύτρα και εξακριβωμένος θεϊκός βλαστός). http://www.filonas.gr/cms/index.php?option=com_content&task=view&id=620&Itemid=1

Η ΔΙΗΝΕΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΠΕΡΙΑΙΓΑΙΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

 

Του Παναγιώτη Κ Μητροπέτρου

Φιλολόγου-Νομικού-
Λυκειάρχη 1ου Λυκείου Κερατσινίου 

α. ΤΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

1.Είναι αποδεδειγμένο, ότι γεωλογικά η αρχαιότερη οροσειρά του Κόσμου είναι η Πελαγονική οροσειρά που ως τεράστιο V διασχίζει τα Βαλκάνια, τη σημερινή κυρίως Ελλάδα, το Αιγαίο πέλαγος και τη Μικρά Ασία κατευθυνόμενη προς τον Πόντο. Αυτό γίνεται προ 140.000.000 ετών, ενώ όλες οι άλλες οροσειρές (Ιμαλάια, Άλπεις, Άνδεις κλπ) αναδύονται ύστερα από 105.000.000 χρόνια.

2.Οι πρώτοι άνθρωποι του πλανήτη μας εμφανίζονται στον ευρύτερο Ελληνικό χώρο. Έχουμε ανθρώπινα εργαλεία 12.000.000 ετών στη Μάνη, 6.000.000 ετών σε άλλες περιοχές της Ελλάδος και 3.000.000 ετών στη Δυτική Μακεδονία. Τα αρχαιότερα ίχνη φωτιάς στη γη, ηλικίας 1.000.000 ετών βρίσκονται στο σπήλαιο των Πετραλώνων της Χαλκιδικής.

3.Το αρχαιότερο δείγμα γραφής σε όλη τη γη βρέθηκε στο λιμναίο οικισμό του Δισπηλιού Καστοριάς και είναι του 5.250 π.Χ., τη στιγμή που οι γραφές των Σουμερίων και των Αιγυπτίων δεν ξεπερνούν το 3.000 π.Χ.

4.Οι αρχαιότερες Πυραμίδες της γης βρίσκονται στην Ελλάδα και μάλιστα αυτή, που βρίσκεται κοντά στο Κεφαλάρι του Άργους, στην είσοδο του χωριού Ελληνικό με βάση τις χρονολογικές μετρήσεις του Ακαδημαϊκού Π. Θεοχάρη και του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιω. Λυριντζή σε συνεργασία με το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Δημόκριτος» έχει ηλικία τουλάχιστον 5.000 ετών.

5.Ανθρωπολογικά, γλωσσικά και πολιτιστικά όλοι οι λαοί, που κατοικούσαν τα πανάρχαια χρόνια στα σημερινά Βαλκάνια, στην σημερινή Ελλάδα και στην σημερινή Μικρά Ασία με κέντρο το Αιγαίο πέλαγος, που προ χιλιάδων ετών ήταν ξηρά με το όνομα Αιγηίς, ήταν Έλληνες, ανεξαρτήτως της εκάστοτε ονομασίας τους. Ελληνοπελασγικά φύλα ήταν οι Χεταίοι, οι Κάρες, οι Λέλεγες, οι Λυδοί, οι Λύκιοι, οι Ετρούσκοι, οι Δαναοί, οι Αχαιοί, οι Ίωνες, οι Δωριείς, οι Αιολείς και τόσοι άλλοι, όπως Φρύγες, Μυσοί, Πισίδαι, Λυκάονες, Ίσαυροι κλπ.

6.Από τον ελληνικό χώρο εξαπλώθηκαν στην Δύση (Ιταλία, μεσογειακές χώρες, Αμερική Βόρειο και Νότιο) και στην Ανατολή (Μέση Ανατολή, Ινδίες, Κίνα, Ιαπωνία και νησιά του Νοτίου Ειρηνικού). Για όλα αυτά υπάρχουν ακαταμάχητες αποδείξεις, αλλά δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος για ανάπτυξη.

7.Και ερχόμαστε στα νεώτερα χρόνια για να δούμε μήπως επήλθε καμμία φυλετική αλλοίωση στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, με τις επιδρομές των Σλάβων, των Βουλγάρων και των Τούρκων.

 ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΕΛΕΤΗ ΕΔΩ

H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΕΤΡΟΣ

ΛΥΚΕΙΑΡΧΗΣ

1^ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ

Η Ελληνική γλώσσα έχει ηλικία τουλάχιστον 50.000 ετών με βάση τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά των Σαρακατσάνων. Οι Σαρακατσάνοι είναι ένα πανάρχαιο ελληνικό φύλο μαρτυρημένο ανθρωπολογικώς εδώ και 50.000 έτη, το οποίο ανέκαθεν ομιλεί αποκλειστικά την Ελληνική γλώσσα, χωρίς καμμία ξένη πρόσμειξη. Το λογικό συμπέρασμα είναι, ότι η Ελληνική γλώσσα έχει τουλάχιστον την ηλικία του Σαρακατσάνικου Ελληνικού φύλου.

Το πρόγραμμα «Μουσαίος» του Θησαυρού της Ελληνικής Γλώσσης,

εκδόσεως του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας των Η.Π.Α. στις αρχές της δεκαετίας του 1990, περιέχει περίπου 70.000.000 γλωσσικά λήμματα. ΄Οταν ολοκληρωθεί, θα περιέχει 150.000.000 γλωσσικά λήμματα. Αυτό τι αποδεικνύει; Είναι δυνατόν ένας τέτοιος γλωσσικός πλούτος να έχει δημιουργηθεί σε τέσσερις μόνο χιλιάδες χρόνια, όπως ισχυρίζονται μερικοί;

Η Ελληνική γλώσσα και από τον πλούτο της αποδεικνύεται πανάρχαια και μητέρα όλων των υπολοίπων γλωσσών, οι οποίες είναι απλώς διάλεκτοί της. Η Ελληνική γλώσσα έχει την ακρίβεια της γεωμετρίας και την απόλυτη σαφήνεια, που απαιτούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Εάν υπήρχε η δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή πολύ μεταγενέστερης γενεάς και του γράφαμε το αγγλικό ρήμα WRITE, αυτός δεν θα αντιλαμβανόταν, τι ακριβώς εννοούμε με μιαν μόνο λέξη, διότι στα αγγλικά WRITE σημαίνει πολλά και διαφορετικά: γράφω, γράφεις, γράφουμε, γράφετε, γράφουν και γράφειν.

Αντιθέτως εάν του γράφαμε το Ελληνικό ρήμα ΓΡΑΦΩ, θα αντιλαμβανόταν αμέσως, τι εννοούμε. Εννοούμε: γράφω και μόνον γράφω και τίποτε άλλο. Απόλυτη ακρίβεια, ευκρίνεια και σαφήνεια. Αλλά θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει, ότι και η Λατινική γλώσσα έχει την ίδια ακρίβεια. Μήπως έχει δίκιο; Ας πάρουμε λοιπόν το «αmo», ένα ρήμα ομαλό της Λατινικής γλώσσης. Το σύνολο των μονολεκτικών τύπων του ρήμνατος αυτού στην ενεργητική φωνή είναι 80 και το αντίστοιχο σύνολο των τύπων του στη Μέση φωνή είναι 42. ΄Εχουμε δηλαδή ένα γενικό σύνολο 122 ρηματικών τύπων στην Λατινική.

Ας πάρουμε τώρα το «λύω», ένα επίσης ομαλό ρήμα της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης. Το σύνολο των μονολεκτικών τύπων του ρήματος αυτού στην ενεργητική φωνή είναι 137, στην Μέση Φωνή 145 και στη Μέση με Παθητική Διάθεση 55. ΄Εχουμε δηλαδή ένα σύνολο 337 ρηματικών τύπων. Η Αρχαία Ελληνική έχει σχεδόν τριπλάσιους ρηματικούς τύπους ενός ομαλού ρήματος, από όσους διαθέτει η Λατινική γλώσσα. ΄Αρα έχει τριπλάσια ακρίβεια αποδόσεως νοήματος, από όσην διαθέτει η Λατινική. Εάν μάλιστα συγκρίνουμε την Αρχαία Ελληνική με τις σύγχρονες γλώσσες στον τομέα της ακριβείας αποδόσεως νοήματος, τα αποτελέσματα θα είναι απογοητευτικά για αυτές.

Να γιατί οι Αμερικανικές και οι Ιαπωνικές Εταιρείες Ηλεκτρονικών Υπολογιστών όταν ζητούν υψηλόβαθμα Στελέχη, απαιτούν να έχουν και γνώση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης. Αυτοί κάτι θα ξέρουν. Αντιθέτως, εμείς οι έξυπνοι…

Εκτός αυτών δεν πρέπει να λησμονούμε και το νεολιθικό κεραμεικό θραύσμα, το ευρεθέν στα Γιούρα της Αλλονήσου από τον Αδαμάντιο Σάμψων, ηλικίας περίπου 6.000 ετών π.Χ. και επί του οποίου διακρίνονται ολοκάθαρα τα κεφαλαία ελληνικά αλφαβητικά γράμματα Α,Δ,Υ, με άγνωστη βέβαια μέχρι στιγμής φωνητική αξία. Πράγματι δεν είναι βέβαιον, ότι πρόκειται περί γραμμάτων. ΄Όμως το γεγονός, ότι παρόμοια σύμβολα υπάρχουν σε χιλιάδες νεολιθικά θραύσματα, ευρεθέντα στην κοιλάδα του βορείου Νέστου στην Μοισία (σημερινή Βνουλγαρία) και ανήκοντα στην πέμπτη χιλιετία π.Χ. καθώς και το αναμφισβήτητο γεγονός, ότι παρόμοια σύμβολα ανιχνεύονται στην περίφημη πινακίδα του Δισπηλιού, η οποία φέρει γραφή του 5.250 π.Χ., αποδεικνύει, ότι ο μείζων ελληνικός χώρος είχε αλφαβητικά γράμματα τρεις και τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν από την υποτιθέμενη δημιουργία του αλφαβήτου από τους «Φοίνικες».

Πιστεύω ακράδαντα, ότι η ελληνική αλφαβητική γραφή συνυπήρχε με την εικονογραφική και την συλλαβογραφική γραφή, όπως ακριβώς και στις ημέρες μας συνυπάρχει η αλφαβητική γραφή των πινακίδων της τροχαίας, όπου ένα απλό θαυμαστικό (!) εντός τριγώνου σημαίνει: «Προσοχή απροσδιόριστος κίνδυνος.» Φαντασθήτε λοιπόν, τι θα συνέβαινε, αν μετά από χιλιάδες χρόνια ανακάλυπτον σε κάποια ανασκαφή μια τέτοια πινακίδα της τροχαίας και δεν ανακαλύπτονταν αλφαβητικές γραφές, λόγω φθοράς των φερόντων υλικών. Πολλοί επιστήμονες θα ισχυρίζονταν τότε, ότι στη σημερινή Ελλάδα του 2.000 μ.Χ. δεν υπήρχε αλφάβητο, αλλά μόνο εικονογραφικήγ γραφή!!

Προσδοκώ, ότι εάν γίνουν ενάλιες ανασκαφές στο Αιγαίο ή ανασκαφές σε λιμναίες οικήσεις της κυρίως Ελλάδος, όπου η διαρκής υγρασία διασώζει έγγραφα οργανικά υλικά, θα ευρεθούμε προ εκπλήξεων σχετικά μες την ελληνική αλφαβητική γραφή.

http://www.filonas.gr/cms/index.php?option=com_content&task=view&id=617&Itemid=1