ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ : ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ - ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το Μάϊο του 2011 πραγματοποιήθηκε ομιλία υπό του Ποντίου, αποστράτου αξιωματικού του Ελληνικού στρατού, κ. Σάββα Καλεντερίδη στη Χριστιανική Εστία Λαμίας.

Διαβάστε αποσπάσματα από την ομιλία αυτή πρός γνώση των αναγνωστών της Αιώνιας Ελληνικής Πίστης

Χαράζει η ανατολή του 20ού αιώνα και οι λαοί της Βαλκανικής οραματίζονται ένα ελπιδοφόρο μέλλον χωρίς τον Οθωμανό δυνάστη πάνω από τις κεφαλές τους.

Την ίδια περίοδο, οι Νεότουρκοι αρχίζουν να σχεδιάζουν ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Τη δημιουργία μιας νέας Τουρκίας στα εδάφη της Ανατολής, ‘αποκαθαρμένης’ από τους χριστιανικούς και τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς,

Το σχέδιο συζητείται στα μυστικά συνέδρια των Νεοτούρκων που διεξάγονται στη Θεσσαλονίκη το 1908, 1909 1910 και 1911 και προβλέπει την απομάκρυνση του χριστιανικού πληθυσμού από τα εδάφη της Μικράς Ασίας ακόμα και με τη χρήση βίας, για να δημιουργηθεί εκεί το νέο τουρκικό κράτος.

Στο τελευταίο συνέδριό τους, αυτό του 1911, οι Νεότουρκοι λαμβάνουν την εξής απόφαση:

“Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία… Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία.”

Σε μυστική σύσκεψη των Νεοτούρκων υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά, ο δρ. Σακίρ Μπεχαεντίν αναφέρει τα εξής:

“Τα έθνη που απέμειναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας, μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.”

Στην ίδια σύσκεψη ο δρ. Ναζίμ λέει:

“…Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση.”

Η εφαρμογή του Σχεδίου

Το σχέδιο τίθεται σε εφαρμογή το 1914, με το Μεγάλο Διωγμό, οπότε -υποτίθεται για ‘λόγους ασφαλείας’- εκτοπίζονται και χάνουν τη ζωή τους πολλές δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Θράκης και των παραλίων.

Ακολουθεί η Γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων, το 1915, και το έγκλημα ολοκληρώνεται στη συνέχεια και μέχρι το 1923, με τη Γενοκτονία από 353 χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου και περισσότερο από ενός εκατομμυρίου Ελλήνων της Θράκης και της Μικράς Ασίας.

Μερικές από τις μαρτυρίες ξένων διπλωματών

Σε έγγραφο του Αυστριακού υπουργού εξωτερικών για τους διωγμούς των Ελλήνων, που απευθύνεται προς τον ομόλογό του στο Βερολίνο, αναφέρονται τα εξής:

“Η πολιτική των Τούρκων είναι μέσω μιας γενικευμένης καταδίωξης του ελληνικού στοιχείου, να εξοντώσει τους Έλληνες ως εχθρούς του Κράτους, όπως πριν τους Αρμένιους.

Οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης των πληθυσμών, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης, απ’ τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπιζόμενοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και τον θάνατο από πείνα.

Τα εγκαταλειπόμενα σπίτια των εξοριζομένων λεηλατούνται από τα τούρκικα τάγματα τιμωρίας ή καίονται και καταστρέφονται.

Και όλα τα άλλα μέτρα τα οποία εις τους διωγμούς των Αρμενίων ευρίσκοντο εις ημερησίαν διάταξιν, επαναλαμβάνονται τώρα εναντίον των Ελλήνων.”

Ο μαρκήσιος Παλαβιτσίνι γράφει τον Ιανουάριο του 1918:

“Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοουμένως πολιτικούς σκοπούς.”

Την ίδια περίοδο ο Αυστριακός πρόξενος της μαρτυρικής Αμισού, Κβιατόφσκι, αναφέρει στους προϊσταμένους του τα εξής:

“Όπως επανειλημμένως ετόνισα, θεωρώ τον εκτοπισμόν των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας εν τω πλαισίω της εκτελέσεως του προγράμματος των Νεοτούρκων, το οποίον επιδιώκει την εξασθένησιν του Χριστιανικού στοιχείου ως μίαν καταστροφήν μεγίστης απηχήσεως, ήτις θα έχη εις την Ευρώπην ζωηρότερον αντίκτυπον από τας αγριότητας εναντίον των Αρμενίων”.

Το 1921 ο Βρετανός Αρμοστής της Κωνσταντινούπολης, ενημερώνει εγγράφως τον Υπουργό Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας:

“Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων…

Όλοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα τάγματα εργασίας του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις.”

Δικαστήρια Ανεξαρτησίας Αμάσειας

Βρισκόμαστε στο 1921.

Το νεόκοπο κεμαλικό καθεστώς, για να ολοκληρώσει το έγκλημα, σχεδιάζει την εξολόθρευση της οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας του Ελληνισμού του Πόντου.

Στα πλαίσια του σχεδιασμού αυτού, ιδρύει τα περιβόητα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας, στα οποία οδηγούνται όλα τα ηγετικά στελέχη των Ελλήνων του Πόντου.

Έτσι η Αμάσεια από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1921 γίνεται τόπος εγκλεισμού και θανάτου.

Για πέντε μήνες το τρελοκομείο της πόλης μετατρέπεται σε φυλακή.

Πολλοί από τους συλληφθέντες πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού.

Όπως μας πληροφορεί ο εκ Πόντου διανοούμενος και συγγραφέας Γεώργιος Κανδηλάπτης:

«Το δικαστήριο στήνεται με πρόφαση την καταδίωξη των δημιουργών του Ποντιακού ζητήματος, αλλά ουσιαστικά με σκοπό την καταστροφή του άνθους των ομογενών του Πόντου, δηλαδή των εμπόρων, δικηγόρων, γιατρών, φαρμακοποιών, δασκάλων, ιερέων, δημοσιογράφων».

Μαρτυρίες μελοθανάτων

Επιστολή μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, εμπόρου Τραπεζούντας

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 1921

Γλυκυτάτη μου Κλειώ

Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη.

Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος.

Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι' αγχόνης θάνατος.

Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε  σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε.

Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.

Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν.

Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.

Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά.

Τον Γέργον να φροντίσει να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης.

Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά.

Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν.

Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις.

Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.

Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη.

Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον.

Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.

Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μου

ο υμέτερος

Αλ. Γ. Ακριτίδης

Επιστολή Γεωργίου Κακουλίδη προς τη σύζυγό του Κυριακή

Γράφτηκε στη φυλακή της Αμάσειας, μια ημέρα πριν τον απαγχονισμό του

Αγαπητή μου Κυριακή:

Πλησιάζει το τέλος μας, ο θάνατος περιίπταται των κεφαλών μας.

Χθες ενενήκοντα πέντε Αμισηνοί και Παφραίοι κατεδικάσθησαν εις θάνατον δι' αγχόνης, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήσαν το άνθος των άνω πόλεων, επιστήμονες, έμποροι, τραπεζίται, τυχόντες πάσης ηλικίας - ώστε και εις ημάς το ίδιον θα συμβή.

Μήπως είμεθα ένοχοι;

Το μόνο που εκάμαμεν ήτο ότι εβοηθούμεν τα ορφανά και τους πτωχούς πρόσφυγας και εφροντίζαμεν όπως επανέλθουν εις τας εστίας των.

Όταν λάβης αυτήν την επιστολήν μου, γλυκειά μου Κυριακή και γλυκύτατά μου τέκνα, δεν θα υπάρχω πλέον, δεν θα επανίδω πλέον την γλυκείαν σου μορφήν και των τέκνων μας.

Αγαπητή μου, εις τον βίον μου υπέφερα, υπέφερες και συ - την στιγμήν, καθ' ην θα αναπαυόμεθα, φευ! αποχωριζόμεθα.

Χαίρετε, αγαπητή μου, και υγιαίνετε, φρόντισε δια την υγείαν σου, δια να μπορείς ν' αναθρέψης, όπως πρέπει, τα τέκνα μας, να γίνουν καλοί πολίτες.

Όπως σου έγραφα, εάν ενθυμείσαι, εάν αποθάνω, θα γίνης εσύ άνδρας, να μπορής να φέρης το βάρος το οποίον σου αφήνω.

Φίλησε την θυγατέραν μου Δέσποινα, τους υιούς μου Χάρην, Θεοδωράκην, Βάσον, Παναγιώτην, Κωστάκην και Λευτεράκην.

Ο δυστυχής εγώ δεν θα σας επανίδω εις τον κόσμον τον επίγειον, αλλά εκ του ουρανίου κόσμου, όπου θα ευρίσκωμαι, θα σας επιβλέπω ευτυχής.

Φιλώ τους αδελφούς μου Νικόλαον, Ηλίαν, τας αδελφάς μου Ευανθίαν και Κυριακήν, τους γαμβρούς μου Γιάγκον και Σωκράτην.

Επίσης τους αδελφούς σου Νικολάκην, Παναγήν και Αντώνην και πάντας τους συγγενείς και φίλους

Σας φιλώ με άπειρα φιλήματα. Υγιαίνετε! Γεώργιος Κακουλίδης»

Επιστολή μελλοθάνατου Ματθαίου Κωφίδη, βουλευτής Τραπεζούντας

15 Σεπτεμβρίου 1921

Φυλακαί Τιμαρχανέ – Αμασείας

Φιλτάτη Ουρανία

Χθες ημέραν της Σταυροπροσκυνήσεως επαρουσιάσθην εις το δικαστήριον Ιστικλάλ, καμίαν ελπίδα δεν έχω πλέον.

Σήμερον θα δοθή η απόφασις η οποία βεβαίως θα είναι καταδικαστική.

Σας αφίνω υγείαν και εις την προστασίαν του Παναγάθου, περιττά τα πολλά λόγια.

Θάρρος και εγκαρτέρησις και ελπίς επί Κύριον, δια να ημπορέσης το κατά δύναμιν να σηκώσης το βαρύ φορτίον σου.

Σας γλυκοφιλώ όλους

Ο Ματθαίος σου

Υ.Γ. Εις τα φίλτατα την ευχήν μου, καλήν πρόοδον και καλήν διαγωγήν όπως η ψυχή μου και μακρόθεν αγάλλεται.

Επιστολή Αντωνίου Τζινόγλου

Διευθυντού του ΓραφείουΠροσφύγων εν Αμισώ

Φυλακές Αμάσειας

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 1921

Σεβαστοί μου γονείς, προσφιλής μου σύζυγος, τέκνα μου αγαπητά, λοιποί συγγενείς και φίλοι.

Κατεδικάσθην αθώος ων εις θάνατον, ήτο θέλημα Θεού, διά τούτο και εγώ δεν λυπούμαι, και σεις μη λυπηθήτε.

Έχω πίστιν, ότι θα συναντηθούμε εις την άλλην ζωήν.

Σας στέλλω τον χαιρετισμό και την αγάπη μου. Εν όσω ζείτε να με μνημονεύετε.

Αντιόπη, ο θεός δε με ηξίωσε να γηροκομήσω τους γονείς μας, το έργον τούτο το αφήνω μόνον εις σε.

Δια σε και δια τα τέκνα μας είμαι βέβαιος ότι θα φροντίσει ο καλός Θεός. Να μη λυπηθής και αγανακτήσεις εναντίον του θελήματος του Θεού.

Εάν επιζήσετε της καταιγίδος αυτής, να πάτε στους γονείς μας κοντά και να γράψεις δε και στον Φώτιον και τον Χρύσανθον την παράκλησίν μου, όπως λάβουσιν υπό την μέριμνάν των την Ιουλίαν και την Χρυσάνθην.

Τη βεργέτα και το ωρολόγι μου παρέδωσα εις τον κ. Π. Βαλιούλην να σε φέρει.

Τα ρούχα μου θα διαμοιρασθούν εδώ.

Πήρα την τελευταία σου επιστολήν και είμαι ήσυχος εν τη φυλακή.

Εξομολογήθην, εγένετο λειτουργία και εκοινώνησα. Θα αποθάνω ήσυχος και ατάραχος.

Επιθυμώ να μη κλαύσητε πολύ.

Ο Θεός μαζί σας

Σας φιλώ όλους εκ ψυχής

Ο ιδικός σας

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΤΖΙΝΟΓΛΟΥ

Επίλογος

H ομιλία αυτή ήταν αφιερωμένη στα θύματα της Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Τούρκοι από το 1914 μέχρι το 1923 εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των λοιπών μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Ανατολής.

Επικεντρώθηκε στη Γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου και στην περίπτωση των μελοθανάτων, που απέστειλαν επιστολές στους οικείους τους, λίγες ημέρες πριν οδηγηθούν στην αγχόνη, μετά από μια δίκη παρωδία στα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας της μαρτυρικής Αμάσειας, το 1921.

Η ομιλία και οι εκδηλώσεις μνήμης που γίντονται για τη Γενοκτονία, δεν στοχεύουν στην αναμόχλευση και τη διαιώνιση του μίσους.

Είναι μια πράξη ανάχωμα σε πολιτικές που οδηγούν σε νέες γενοκτονίες.

Είναι μια πράξη δικαίωσης των αδικοχαμένων νεκρών και λύτρωσης των λαών της περιοχής.

Είναι μια πράξη ευθύνης για τις γενιές που θάρθουν.

http://www.tideon.org/index.php/2012-02-03-08-49-48/2012-02-16-21-14-28/2347-2011-05-18-21-31-08-v15-2347 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Ο ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας από το 1923, οπότε ιδρύθηκε το νέο τουρκικό κράτος, και έως τις αρχές του 21ου αιώνα ήταν εξαιρετικά εσωστρεφής και η τουρκική διπλωματία ενεργούσε πάντα καιροσκοπικά και εκ του ασφαλούς.

Όταν Αγγλία και Γαλλία, στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προσπαθούσαν να πάρουν με το μέρος τους χώρες για συμμάχους, η Τουρκία διαπραγματευόταν τη συμμετοχή της, απαιτώντας από το Παρίσι να της παραχωρηθεί η Κιλικία, που τότε ήταν γαλλικό προτεκτοράτο. Η Γαλλία αποχώρησε από την Κιλικία, η Τουρκία έκανε ένα «σημαδεμένο» πραξικόπημα και προσάρτησε την Αλεξανδρέττα, τον σημερινό νομό Αντιοχείας – Χατάι, παρότι η περιοχή αυτή κατοικούνταν από Σύρους, Ελληνες και Αρμενίους.

Όμως η Τουρκία στο ίδιο θέμα έκανε μια άλλη ενέργεια, που χαρακτηρίζει διαχρονικά την τουρκική διπλωματία. Ενώ πήρε αυτό που ήθελε, δεν συμμετείχε στον πόλεμο στο πλευρό κανενός, πλην όμως παρείχε πολύτιμη υποστήριξη στη ναζιστική Γερμανία, με την οποία μάλιστα συνήψε και συμφωνία.

Να σημειωθεί ότι το ίδιο επιχείρησε να κάνει και με την Αγγλία, απαιτώντας να της παραχωρηθούν τα Δωδεκάνησα ως όρο για να εισέλθει στον πόλεμο. Το αρνήθηκε ο Τσόρτσιλ κι έτσι η Τουρκία δεν εισήλθε στον πόλεμο, κρατώντας όμως ως «λάφυρο» της διαπραγμάτευσης με τη Γαλλία την Αλεξανδρέττα.

Παρόλα αυτά, παρότι πήρε την Αλεξανδρέττα και παρότι ήταν βασικός υποστηρικτής του Χίτλερ και των ναζί, χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα, η Τουρκία θέλησε να εισέλθει στον πόλεμο μια μέρα πριν από το τέλος του για να καθίσει στο τραπέζι των νικητών και να αποκομίσει τα ανάλογα κέρδη. Αυτή η πολιτική τής έδωσε τον τίτλο του «Επιτήδειου Ουδέτερου», αυτής της καιροσκοπικής στάσης που χαρακτηρίζει την τουρκική διπλωματία.

Την ίδια στάση έδειξε ο Ερντογάν στην ουκρανική κρίση. Οταν η κρίση ήταν στη φάση της κορύφωσης και η κυβέρνηση της Ουκρανίας ήταν αντιμέτωπη με το φάσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας, ο Ερντογάν έτεινε χείρα βοηθείας στον Ζελένσκι και προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση σε δύο τομείς.

Επωφελούμενος από την κατάσταση αδυναμίας της Ουκρανίας, επισκέφθηκε το Κίεβο και υπέγραψε οκτώ συμφωνίες, ανάμεσα στις οποίες και αυτή της συνεργασίας στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας και αεροναυπηγικής. Σημειώνεται ότι η Τουρκία, λόγω του εμπάργκο των ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στην εξασφάλιση κινητήρων και άλλων απαρτίων για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα ελικόπτερα, τα τεθωρακισμένα οχήματα και τα άλλα οπλικά συστήματα που κατασκευάζει. Δεδομένου ότι η Ουκρανία διαθέτει αξιόλογη βιομηχανία στους τομείς ενδιαφέροντος της Τουρκίας, η συμφωνία αυτή πρέπει να χαρακτηριστεί ιδιαίτερης σημασίας.

Εκτός από τον τομέα της αμυντικής τεχνολογίας, ο Ερντογάν προσπάθησε να εξασφαλίσει και πολιτικά οφέλη για την Τουρκία από την ουκρανική κρίση. Προσφέρθηκε ως μεσολαβητής ανάμεσα σε Ουκρανία – Δύση και Ρωσία. Στόχος του ήταν να καθιερωθεί η Τουρκία ως ένας σημαντικός ανεξάρτητος «παίκτης», ως ένας τρίτος πόλος στην περιοχή. Οι εξελίξεις, όμως, τον διέψευσαν. Αυτόν τον ρόλο διεκδίκησαν και τον κέρδισαν ο Μακρόν και ο Σολτς, με την Τουρκία να παίζει έναν περιθωριακό ρόλο στην αποκλιμάκωση της ουκρανικής κρίσης.

Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, ο Ερντογάν προσπαθεί να επωφεληθεί από τη γενική αναταραχή περί το Ουκρανικό για να προωθήσει τις δικές του διεκδικήσεις εναντίον της Ελλάδας. Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται ένας καταιγισμός δηλώσεων κυβερνητικών αξιωματούχων, του προέδρου Ερντογάν συμπεριλαμβανομένου, για το θέμα της στρατιωτικοποίησης των νησιών, το οποίο, όμως, κάνοντας ένα τεράστιο άλμα λογικής, συνδέουν με το δικαίωμα άσκησης κυριαρχίας σε αυτά από την Ελλάδα.

Δηλαδή, το σκεπτικό της Τουρκίας λέει ότι «εφόσον παραχωρήθηκαν τα νησιά στην Ελλάδα υπό τον όρο της στρατιωτικοποίησης, αφού η Ελλάδα δεν τηρεί αυτόν τον όρο, δεν μπορεί να ασκεί κυριαρχία σε αυτά». Φυσικά, ξεχνούν να αναφέρουν ότι τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα υπό πλήρη κυριαρχία και ότι ο όρος της αποστρατιωτικοποίησης δεν έχει καμία απολύτως σχέση και δεν συνδέεται με κανέναν τρόπο με το άρθρο της παραχώρησής τους.

Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η Τουρκία, αφού έστειλε επιστολή για το θέμα στον ΟΗΕ, ετοιμάζεται να στείλει σχετικές επιστολές καταγγελίας της παραβίασης των Συνθηκών της Λωζάννης και των Παρισίων από την Ελλάδα στις χώρες που τις υπέγραψαν, στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και όπου αλλού θεωρεί η τουρκική διπλωματία ότι είναι σκόπιμο. Η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί προληπτικά, καταγγέλλοντας την Τουρκία παντού ότι απειλεί συστηματικά τα νησιά και γι’ αυτό η Ελλάδα κάνει χρήση του δικαιώματος της άμυνας, όπως της αναγνωρίζεται από το άρθρο 41 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ.

Αν κινηθούμε σωστά, τότε όχι μόνο δεν θα κερδίσει τίποτα η Τουρκία σε πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο, αλλά θα εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Οπως λέει ο λαός μας, θα πάει για μαλλί και θα βγει κουρεμένη. Αρκεί να κινηθούμε γρήγορα και σωστά.

Φύλακες, γρηγορείτε.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/300175/o-kairoskopismos-toy-erntogan/

ΠΕΡΙ ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο είναι όλες εκτός προνοιών του Διεθνούς Δικαίου. Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που η Τουρκία δεν έχει φανερούς συμμάχους στις διεκδικήσεις της.

Κανείς δεν τη στηρίζει -φανερά- στις διεκδικήσεις της στις θαλάσσιες ζώνες και στην άποψή της ότι τα νησιά δεν δικαιούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα πέραν των χωρικών υδάτων, που προς το παρόν εκτείνονται στα 21 ν.μ.

Κανείς δεν τη στηρίζει στη εκπεφρασμένη, εντελώς παράνομη θέση της για το εύρος των χωρικών υδάτων και την απόφαση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης για την απειλή πολέμου, που επικρέμαται πάνω από το Αιγαίο, στην περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Κανείς δεν τη στηρίζει στο εντελώς παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κανείς δεν τη στηρίζει -φανερά- στο θέμα της παράλογης και παράνομης διεκδίκησης της κυριαρχίας ελληνικών νησιών.

Κανείς δεν τη στηρίζει -φανερά- στο θέμα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας σε 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου. Κανείς δεν στηρίζει την Τουρκία στο εντελώς παράλογο και παράνομο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο δέχεται βολές ακόμα και από Τούρκους διπλωμάτες και αναλυτές. Όλες αυτές οι διεκδικήσεις δεν έχουν κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, και γι’ αυτό η Τουρκία νιώθει απομονωμένη στα ζητήματα αυτά. Το μόνο θέμα στο οποίο η Τουρκία θεωρεί ότι έχει ερείσματα με βάση το Διεθνές Δίκαιο είναι αυτό της παρουσίας στρατευμάτων στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Το σκεπτικό της Τουρκίας θα το αναλύσουμε παρακάτω, αφού δούμε τι προβλέπουν οι διεθνείς συνθήκες με τις οποίες η Ελλάδα απέκτησε την κυριαρχία των νησιών αυτών.

Με βάση την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών:

«• Το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπεται από τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε με τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936.

• Το καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923.

• Το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

Λήμνος και Σαμοθράκη

Η αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης -η οποία, μαζί με την αποστρατιωτικοποίηση των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ιμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan), αρχικώς προεβλέπετο από τη Σύμβαση της Λωζάννης για τα Στενά του 1923, ωστόσο καταργήθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 – η οποία, όπως ρητώς μνημονεύεται στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λωζάννης.

Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίσθηκε από την Τουρκία, σύμφωνα και με την επιστολή που απηύθυνε στον Ελληνα πρωθυπουργό, στις 6 Μαΐου 1936, ο τότε Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της κυβέρνησής του…

Το καθεστώς των νησιών Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας

Όσον αφορά τα προαναφερόμενα νησιά, πουθενά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης δεν προβλέπεται ότι αυτά θα τελούν υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως. Η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε μόνο την υποχρέωση, σύμφωνα με το άρθρο 13 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης, να μην εγκαταστήσει εκεί ναυτικές βάσεις ή οχυρωματικά έργα. Ειδικότερα, το ανωτέρω άρθρο προβλέπει τα εξής: “Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η ελληνική κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:

• Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέργερσιν οχυρωματικού τινος έργου.

• Θα απαγορευθεί εις την ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως, η οθωμανική κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.

• Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των διά την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην”.

Το καθεστώς των νήσων του ΝΑ Αιγαίου (Δωδεκάνησα)

Τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα “κατά πλήρη κυριαρχία” από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, τον Απρίλιο του 1947. Περαιτέρω, οι διατάξεις της εν λόγω συνθήκης προβλέπουν την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων αυτών:

“Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι”. Στα Δωδεκάνησα υφίστανται ορισμένες δυνάμεις εθνοφυλακής, οι οποίες έχουν δηλωθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της συμφωνίας CFE.

Όσον αφορά τους τουρκικούς ισχυρισμούς για αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων, σημειώνεται ότι:

• Η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτή τη συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, αποτελεί “res inter alios acta” γι’ αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιένης για το Δίκαιο των Συνθηκών, “μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες” εκτός των συμβαλλομένων».

Οι παραπάνω επίσημες θέσεις του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών αποδεικνύουν ότι, και στο ζήτημα, αυτό οι τουρκικές επίσημες καταγγελίες για παραβίαση των συνθηκών με τις οποίες η Ελλάδα απέκτησε την κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου που βρίσκονται κοντά στα παράλια της Μικράς Ασίας είναι μαχητές. Η ίδια η απειλή πολέμου, οι συνεχείς υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά του Αιγαίου, η ύπαρξη της Στρατιάς Αιγαίου, μεγάλης δύναμης Πυροβολικού με εμβέλεια που υπερκαλύπτει τα νησιά του Αιγαίου, της αποβατικής δύναμης της Ταξιαρχίας Πεζοναυτών και άλλων σχηματισμών που εκπαιδεύονται στην απόβαση σε νησί, μεγάλου αριθμού ελικοπτέρων, που εκπαιδεύονται σε αεροκίνητη επιθετική επιχείρηση σε νησιά, και της Διοίκησης Στόλου Αποβατικών Σκαφών, καθώς και άλλα που δεν αναφέρθηκαν, με ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ μοναδική αποστολή την κατάληψη ελληνικών νησιών, δίνουν ξεκάθαρα το δικαίωμα στην Ελλάδα να λάβει ΟΛΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ για να προστατέψει την κυριαρχία της από την ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ τουρκική απειλή.

Η παραπάνω κατάσταση όχι μόνο νομιμοποιεί, αλλά και υποχρεώνει την Ελλάδα να προβεί στην αναγκαία αμυντική προπαρασκευή, που θα της επιτρέψει να ασκήσει, εάν παραστεί ανάγκη, το δικαίωμα νόμιμης άμυνας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και να προστατεύσει τα ελληνικά νησιά.

Μέχρι εδώ, όλα καλά. Όμως, παρότι είναι διεθνώς εκτεθειμένη στο θέμα της φανερής απειλής εναντίον των νησιών του Αιγαίου, η Τουρκία χρησιμοποιεί κατά κόρον και με διάφορους τρόπους το θέμα της στρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, και πρέπει να αντιληφθούμε ότι προσπαθεί να δημιουργήσει ένα καινοφανές α λα Τούρκα «πλάσμα δικαίου» για να αποκτήσει ερείσματα σε διμερές επίπεδο στις χώρες της Ε.Ε., αλλά και σε διεθνές, σε επίπεδο ΟΗΕ, και όχι μόνο.

Μάλιστα, στην τελευταία επιστολή προς τον ΟΗΕ, που υπογράφει ο Φεριντούν Σινιρλίογλου, η Τουρκία, όχι απλά βιάζοντας, αλλά τσαλαπατώντας κάθε έννοια δικαίου, διατείνεται ότι η Ελλάδα, σε περίπτωση που δεν απομακρύνει τα στρατεύματα από τα νησιά, τότε χάνει και το δικαίωμα στην κυριαρχία τους, γιατί «η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου είναι εξαρτώμενη από την αποστρατιωτικοποίησή τους».

Η τελευταία επιστολή Σινιρλίογλου αποτελεί απάντηση στην από 27ης Ιουλίου επιστολή της μόνιμης αντιπροσώπου της Ελλάδας στον ΟΗΕ Μαρίας Θεοφίλη, με την οποία απαντούσε με πλήρη επιχειρηματολογία στο σύνολο των τουρκικών ισχυρισμών που καταγράφονταν στην προηγούμενη επιστολή του Τούρκου διπλωμάτη και πάλι στον ΟΗΕ, με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2021. Όμως, οι απαντήσεις και οι ανταπαντήσεις δεν επαρκούν.

Η Ελλάδα πρέπει να προβεί σε σειρά ενεργειών για να ξεσκεπάσει την Τουρκία και να της αφαιρέσει κάθε «επιχείρημα» στο θέμα. Από την άμυνα πρέπει να περάσουμε στην επίθεση.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/256957/peri-apostratiotikopoiisis-ton-nision/

ΑΝ ΔΕ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ, ΘΑ ΕΛΘΕΙ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΕΙΣ ΕΔΑΦΟΣ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Σε προηγούμενο άρθρο μας κάναμε την εξής πρόταση στον πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Κυριάκο Μητσοτάκη: «…υποδεχόμενος το πρώτο Rafale της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας όχι στις 21 αλλά στις 20 Ιουλίου, ημέρα εισβολής του Αττίλα, να δηλώσει ότι “αυτά τα φτερά θα απελευθερώσουν την Κύπρο”, υπογραμμίζοντας ότι μετά από αυτήν τη δήλωση η Ελλάδα αλλά και ο Ελληνας πρωθυπουργός θα ανέβαινε δύο… κατηγορίες και θα αποκαθιστούσε το κύρος της χώρας διεθνώς. Τότε όχι μόνο οι Τούρκοι, αλλά όλοι, σύμμαχοι και λοιποί, θα μας υπολόγιζαν αλλιώς σε όλα τα επίπεδα».

Γίναμε αποδέκτες ποικίλων σχολίων για την παραίνεσή μας αυτή, η οποία, να τονίσουμε, δεν είναι καθόλου συναισθηματική αλλά βαθιά πολιτική.

Γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι το Κυπριακό ακολουθεί πορεία ολοκληρωτικής καταστροφής, την οποία θα χρεωθούν οι κυβερνήσεις της Λευκωσίας και της Αθήνας.

Και όπως αποδείχτηκε από τις άθλιες μεθοδεύσεις του Βερολίνου (και του Λονδίνου), θα ήταν τραγικό λάθος να περιμένουμε από την Ε.Ε. να σώσει την Κύπρο.

Η Αθήνα θα πρέπει να αντιληφθεί ότι το πεδίο της πολιτικής είναι δυναμικό και ότι όλοι, εχθροί, σύμμαχοι και φίλοι, παίρνουν θέση αναλόγως με την κατάσταση που διαμορφώνεται κάθε φορά.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στάση των συμμάχων μας στην Αντάντ, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ σταθεροποιήθηκε στην Αγκυρα, το 1920, και απέδειξε ότι αυτός και το κίνημά του θα είναι ο παράγων εξελίξεων στην Ανατολία. Τότε οι σύμμαχοί μας στην Αντάντ, που μας ώθησαν να αποβιβαστούμε στη Μικρά Ασία, πήγαν με το μέρος του Κεμάλ και ακολούθησε η μεγαλύτερη καταστροφή που υπέστη ο Ελληνισμός.

Πάντως, το συμπέρασμα, πέρα από το πικρό δίδαγμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, είναι ότι οι σύμμαχοι πήγαν με εκείνον που ήταν ισχυρός και «υποσχόταν» ότι θα εξυπηρετήσει τα στρατηγικά τους συμφέροντα.

Στην ανατολική Μεσόγειο έχουν στρατηγικά συμφέροντα το Βερολίνο, το Λονδίνο και η Ουάσινγκτον, τα οποία, έστω και αν είναι σε κάποιον βαθμό αποκλίνοντα, μπορούν να μπουν κάτω από την επικεφαλίδα «στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης».

Σ’ αυτήν την ανυπέρβλητης γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας και σημασίας περιοχή διεκδικούν περιφερειακό ρόλο δύο δυνάμεις, η Αίγυπτος και η Τουρκία.

Το Ισραήλ, παρότι είναι ισχυρή στρατιωτικά και πολιτικά χώρα, δεν μπορεί να διεκδικήσει περιφερειακό ρόλο στην περιοχή, παρά μόνο μέσα από συμμαχίες.

Η Αίγυπτος έχει εξασφαλισμένον αυτόν τον ρόλο κυρίως για τρεις λόγους: ο πρώτος είναι ο ηγετικός της ρόλος στον αραβικό κόσμο. Ο δεύτερος είναι ο έλεγχος της Διώρυγας του Σουέζ και ο τρίτος είναι το μέγεθός της από κάθε άποψη, εκτάσεως, πληθυσμού και ενόπλων δυνάμεων.

Η Τουρκία διεκδικεί κι αυτή ρόλο περιφερειακής δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο, στηριζόμενη κι αυτή στο μέγεθός της, στο μήκος των ακτών της, στον έλεγχο της Κύπρου και της Λιβύης και στην αεροναυτική της ισχύ, που αναμένεται να ενισχυθεί σοβαρά με την απόκτηση του ελικοφόρου-αεροπλανοφόρου, των έξι γερμανικών υποβρυχίων 214, του μεγάλου αριθμού φρεγατών που ναυπηγούνται και των κάθε τύπου μη επανδρωμένων αεροσκαφών που αναπτύσει η τουρκική βιομηχανία.

Οι τρεις πρωτεύουσες της Δύσης, Βερολίνο, Λονδίνο και Ουάσινγκτον, έχουν αναγνωρίσει τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης στην Αίγυπτο και είναι έτοιμες να αναγνωρίσουν τον ίδιο ρόλο και στην Τουρκία, παρά τις ενστάσεις που έχουν για τον Ερντογάν.

Τους ενδιαφέρει η Τουρκία και όχι ο Ερντογάν, ο οποίος κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό της γείτονος. Σκέφτονται και σχεδιάζουν στρατηγικά και όχι συναισθηματικά και με όρους συμπάθειας σε κάποιο έθνος, για τη συμβολή του στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Και λέμε ότι είναι έτοιμες να αναγνωρίσουν, όχι γιατί συμπαθούν την Τουρκία, αλλά γιατί η Τουρκία διεκδικεί αυτόν τον ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο και δείχνει με κάθε τρόπο ότι είναι αποφασισμένη να τον κερδίσει.

Η παρουσία της στη Λιβύη και η μεθαυριανή πανηγυρική τελετή εγκαινίων της λεηλασίας των περιουσιών των Ελλήνων της Αμμοχώστου από τον ίδιον τον Ερντογάν είναι μέρος αυτού του σχεδίου, να διεκδικήσει και να κερδίσει στα μάτια των τριών πρωτευουσών της Δύσης τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο.

Σε όλο αυτό το σκηνικό όχι μόνο είναι απούσα η Ελλάδα, αλλά φαίνεται ότι είναι διατεθειμένη να θυσιάσει ολόκληρη την Κύπρο, χωρίς να αντισταθεί ουσιαστικά. Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί γίνονται όλα αυτά, η απάντηση είναι γιατί η Ελλάδα δεν θέλει να είναι παρούσα ως περιφερειακή δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο, όπως δικαιούται, αφού η Κύπρος είναι ένα ελληνικό νησί. Αρα η πρότασή μας προς τον κ. Μητσοτάκη έχει νόημα μόνο αν η Ελλάδα θελήσει να ανακτήσει τον ιστορικό της ρόλο στην περιοχή, αν θέλει να ανακτήσει το τρωθέν κύρος της από το 1974 και εντεύθεν, αν θέλει να υπεραπιστεί την Κύπρο.

Για παράδειγμα, αν ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Μητσοτάκης, την παραμονή της επέλασης του Ερντογάν στη Αμμόχωστο, για την έναρξη της λεηλασίας των περιουσιών των Ελλήνων κατοίκων της πόλης, δήλωναν ότι όποιος τολμήσει να πειράξει και να ιδιοποιηθεί περιουσία Ελληνα θα κληθεί να πληρώσει βαρύ τίμημα, τότε η κίνηση του Ερντογάν θα είχε χάσει τον πανηγυρικό της χαρακτήρα.

Συμπερασματικά, αν ο Ελληνας πρωθυπουργός θέλει να σταματήσει την πορεία καταστροφής της Κύπρου, αν δεν θέλει να μείνει στην Ιστορία ως ο πρωθυπουργός στη θητεία του οποίου χάθηκε η Αμμόχωστος, πρέπει να κάνει κάτι.

Και μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει, πρέπει να έχει υπ’ όψιν του ότι όταν δεν διεκδικείς θα έλθει η ώρα που θα κληθείς να χάσεις. Γι’ αυτό Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να υιοθετήσουμε το ταχύτερο δυνατόν το δόγμα της απελευθέρωσης της Κύπρου.

Είναι η μόνη λύση.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/223322/an-den-diekdikiseis-tha-elthei-i-ora-poy-tha-chaseis-edafos/

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ RAFALE ΘΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το 1974, τέτοιες ημέρες, αποφασιζόταν εδώ στην Αθήνα η διενέργεια του προδοτικού πραξικοπήματος στην Κύπρο, τις συνέπειες του οποίου πληρώνουμε μέχρι σήμερα.

Όλοι οι εμπλεκόμενοι αξιωματικοί αλλά και διπλωμάτες στο πραξικόπημα και στο φιάσκο της αντιμετώπισης της εισβολής του «Αττίλα» όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά ορισμένοι εξ αυτών επιβραβεύθηκαν από τη Μεταπολίτευση.

Ενώ, δηλαδή, οι Γεωργίτσης και Κομπόκης, που έκαναν το πραξικόπημα, και οι αρχηγοί του Αρχηγείου και των Ενόπλων Δυνάμεων των τριών κλάδων, Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας, έπρεπε να δικαστούν και να υποβιβαστούν στον βαθμό του στρατιώτη, για προδοσία, δηλαδή για συμμετοχή στο πραξικόπημα και παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους, η Μεταπολίτευση δεν τους άγγιξε, δίνοντας έτσι το μήνυμα ότι ήταν «ενήμερη» για τα της εισβολής και καθόλου αποφασισμένη να τιμωρήσει τους υπευθύνους, πόσο μάλλον να ανατρέψει τα δεδομένα της εισβολής.

Η δε στάση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, κατά τον δεύτερο «Αττίλα», που επέτρεψε στους Τούρκους να επεκτείνουν ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ την κατοχή από το 7,5% στο 38% της Κύπρου, δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, παρά μόνον ως πράξη αποδοχής της εισβολής – κατοχής και διχοτόμησης του νησιού. Το πολιτικό σύστημα σε Λευκωσία και Αθήνα, λες και υπάκουε εντολές μιας ξένης ανώτερης δύναμης, δεν αμφισβήτησε ποτέ εμπράκτως την κατοχή και δεν υιοθέτησε ποτέ το δόγμα της απελευθέρωσης, όπως έκανε η Τουρκία με τα αζερικά εδάφη που κατείχαν οι Αρμένιοι, εκτός των συνόρων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, από το 1992-93, τα οποία τα απελευθέρωσαν με πόλεμο Τούρκοι και Αζέροι τον Οκτώβριο του 2020.

Αντί του δόγματος της απελευθέρωσης, χωρίς ντροπή υιοθέτησαν το καταστροφικό δόγμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που όλοι γνωρίζουν ότι θα οδηγήσει στον έλεγχο ολόκληρου του νησιού από την Τουρκία. Σ’ αυτήν τη στάση των κυβερνήσεων και των ελίτ της Αθήνας και της Λευκωσίας παρέσυραν και τους πολίτες της Κύπρου και της Ελλάδας. Ηττοπάθεια, που εκμεταλλεύεται η Τουρκία, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, τα οποία πλέον είναι περισσότερο από ορατά στην Αν. Μεσόγειο, στην Αμμόχωστο, στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που φθάσαμε να εκλιπαρούμε την Τουρκία να δεχτεί τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και να μην επιμένει στη λύση των δύο κρατών. Ο απόλυτος διεθνής εξευτελισμός της Κύπρου και της Ελλάδας.

Η Τουρκία, επαναπαυμένη από τη δεδομένη στάση των κυβερνήσεων Λευκωσίας και Αθήνας και την ηττοπαθή παθητική στάση των πολιτών, προωθεί εκ του ασφαλούς την επεκτατική της πολιτική εις βάρος του Ελληνισμού. Η μόνη φορά που αμφισβητήθηκε εμπράκτως η κατοχή ήταν το 1996, όταν μια ομάδα πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν ήταν υποχείριο κανενός κόμματος και κέντρου εξουσίας, αποφάσισε να βροντοφωνάξει «δεν αναγνωρίζουμε την κατοχή και τα σύνορα που χαράξατε πάνω στο σώμα της Κύπρου μας».

Ήταν το 1996, όταν η Kυπριακή Oμοσπονδία Mοτοσικλετιστών οργάνωσε αντικατοχική πορεία με αφετηρία το Βερολίνο και τερματισμό την κατεχόμενη Κερύνεια, με 200 μοτοσικλέτες από 12 ευρωπαϊκές χώρες. H πορεία ξεκίνησε στις 2 Aυγούστου του 1996 από την Πύλη του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο. Oι μοτοσικλετιστές ακολούθησαν μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Eυρώπης για να καταλήξουν στην Kύπρο στις 10 Αυγούστου ενώνοντας τις δυνάμεις τους με ντόπιους μοτοσικλετιστές. Εκεί όμως θορυβήθηκαν ξένοι και ντόπιοι κολαούζοι της κατοχής και έβαλαν ως στόχο να πείσουν την Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών να ακυρώσει την πορεία διαμαρτυρίας στην Κύπρο.

Σημειώνεται ότι το θέμα της πορείας απασχολούσε το Εθνικό Συμβούλιο της Κύπρου, ο δε τότε Πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης ζήτησε από την ομοσπονδία να ακυρώσει την πορεία, γιατί υπήρχε κίνδυνος προέλασης του τουρκικού στρατού στις ελεύθερες περιοχές. Πάλι ο φόβος, πάλι η επιβολή του αισθήματος του φόβου στους πολίτες. Και όντως η ομοσπονδία αποφάσισε την ακύρωση. Υπογραμμίζεται ότι δεν θορυβήθηκαν μόνο οι ντόπιοι και ξένοι, αλλά και η ίδια η Τουρκία, η οποία είχε συνηθίσει χρόνια τώρα το σικέ παιχνίδι. Γι’ αυτό η τότε πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ αποδέσμευσε απόρρητα κονδύλια και έστειλε στα Κατεχόμενα ομάδες παρακρατικών και παραστρατιωτικών, τους γνωστούς Γκρίζους Λύκους. Η εντολή ήταν να σταματήσουν με κάθε τρόπο τους «απείθαρχους» Ελληνες.

Τότε οι περισσότεροι μοτοσικλετιστές, ανάμεσά τους και ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ, διαφώνησαν με την απόφαση της ομοσπονδίας και συνέχισαν το δρομολόγιο προς τα Κατεχόμενα. Στην κυριολεξία μια λαοθάλασσα αποτελούμενη από 7.000 μοτοσικλετιστές μπήκε στη νεκρή ζώνη του ΟΗΕ, τη λεγόμενη «Πράσινη Γραμμή», στη Λευκωσία, με στόχο την ειρηνική πορεία προς την Κερύνεια. Εκεί, έστω και με δυσκολία, η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ και η Αστυνομία έθεσαν την κατάσταση υπό σχετικό έλεγχο.

Οι μοτοσικλετιστές αποφάσισαν να κινηθούν και προς την Αμμόχωστο. Οταν έφθασαν στη Δερύνεια, η κατάσταση ήταν εκρηκτική. Η δύναμη του ΟΗΕ ήταν ανεπαρκής, το ίδιο και της κυπριακής Αστυνομίας, με αποτέλεσμα οι μοτοσικλετιστές να κινηθούν από τη νεκρή ζώνη προς το φυλάκιο του τουρκικού στρατού, το οποίο υπερασπίζονταν τακτικός στρατός, παρακρατικοί των Κατεχομένων και Γκρίζοι Λύκοι.

Εκεί δολοφονήθηκε με βάρβαρο τρόπο από τους παρακρατικούς ο Tάσος Iσαάκ, ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει έναν άλλον Eλληνοκύπριο, τον οποίο χτυπούσαν οι Tούρκοι παρακρατικοί. Ηταν 11 Αυγούστου του 1996.

Την ημέρα της κηδείας του Τάσου, στις 14 Αυγούστου 1996, ημέρα μνήμης της κατάληψης της Aμμοχώστου, μία ομάδα από διαδηλωτές κατευθύνθηκε προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για να εναποθέσει στεφάνια και λουλούδια στον χώρο της δολοφονίας του. Ξέσπασαν επεισόδια μεταξύ των διαδηλωτών και των Τούρκων παρακρατικών, όταν ένας νέος, ο Σολωμός Σολωμού, κατάφερε να ξεφύγει από όλους και να αναρριχηθεί, για να υποστείλει την τουρκική σημαία από το έδαφος της πατρίδας του. Τον σκότωσε ο Κενάν Ακίν, Τουρκοκύπριος παρακρατικός, που έφθασε να γίνει και υπουργός στην παράνομη κυβέρνηση των Κατεχομένων.

Φέτος η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού, που ιδρύθηκε το 2008, αποφάσισε να ξεκινήσει την πορεία από την Ελλάδα. Οι νέοι της Κύπρου έκαναν μια πορεία μνήμης στην αποχαυνωμένη Ελλάδα, που δείχνει ότι έχει ξεγράψει την Κύπρο. Οι φερέλπιδες αυτοί νέοι έφθασαν μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα, την Ορεστιάδα, το Διδυμότειχο, την Αλεξανδρούπολη, τα Αβδηρα του Δημόκριτου, το χωριό της Ξάνθης Αυξέντιο, που άλλαξε το όνομά του στη μνήνη του ήρωα Αυξεντίου, το Οχυρό Ρούπελ, το Σιδηρόκαστρο του Γεωργίου Κατσάνη, τον Λευκό Πύργο.

Ακολούθησε επίσκεψη στα Γιάννενα, στην ιερή πόλη του Μεσολογγίου, στο Ναύπλιο, στο μνημείο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στον Πειραιά, στη λεβεντογέννα Κρήτη, όπου βρίσκεται αυτές τις μέρες, για να καταλήξει στην Αθήνα, το Σάββατο 17 Ιουλίου, όπου θα κατατεθεί στεφάνι στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, στις 12.15.

Παρούσες σε όλη αυτήν την πορεία η μητέρα και η κόρη του Τάσου Ισαάκ, ακούραστες, αλύγιστες, αποφασισμένες να αγωνιστούν ταπεινά για τη δικαίωση.

Το Σάββατο 17 Ιουλίου στις 12.15 οι απλοί πολίτες καλούμαστε να δώσουμε το «παρών». Να δούμε αν θα δώσουν το «παρών» το κράτος, η κυβέρνηση και τα κόμματα ή αν θα τηρήσουν την… παράδοση της άνευ όρων παράδοσης στα σχέδια και στις ορέξεις της Τουρκίας και του διεθνούς παράγοντα.

Πάντως, μια που έγινε αναφορά στο ανύπαρκτο δόγμα της απελευθέρωσης της Κύπρου, αν ο κ. Μητσοτάκης, λέω «αν», υποδεχόμενος το πρώτο Rafale της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας όχι στις 21 αλλά στις 20 Ιουλίου, ημέρα εισβολής του «Αττίλα», έκανε τη δήλωση «αυτά τα φτερά θα απελευθερώσουν την Κύπρο», η Ελλάδα θα άλλαζε σελίδα και θα αποκαθιστούσε το κύρος της διεθνώς. Έτσι απλά, με μια απλή δήλωση, που θέλει όμως σχέδιο και ψυχή για να την προφέρεις.

Τότε όχι μόνο οι Τούρκοι, αλλά όλοι, σύμμαχοι και λοιποί, θα μας υπολόγιζαν αλλιώς σε όλα τα επίπεδα.

Κάν’ το, Κυριάκο.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/222611/ta-ellinika-rafale-tha-eleytherosoyn-tin-kypro/

Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Την ώρα που διαβάζουν οι αναγνώστες μας αυτές τις γραμμές ο υπουργός Εξωτερικών μιας χώρας, όπου:

• υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι στα τουρκικά κάτεργα,
  ένας από τους φυλακισμένους είναι ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, πρόεδρος ενός κόμματος που έλαβε 6.000.000 ψήφους,
• ένας ιστορικός λαός 20.000.000 ανθρώπων που κατοικούσε στην Ανατολία χιλιάδες χρόνια προτού έρθουν ως κατακτητές οι Τούρκοι είναι αλυσοδεμένος και φιμωμένος, χωρίς δικαίωμα εκπαίδευσης στη μητρική του γλώσσα και χωρίς δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης,
• μια θρησκευτική ομάδα, οι Αλεβίτες, που αριθμεί 10.000.000-15.000.000 ψυχές, ζει καταπιεσμένη από τη σουνιτική πλειονότητα, χωρίς να είναι αναγνωρισμένοι από το κράτος η θρησκεία και οι χώροι λατρείας της, ενώ το κράτος χτίζει τζαμιά στα χωριά της, όπου δεν κατοικεί ούτε ένας σουνίτης,
• δεκάδες δημοσιογράφοι, οι περισσότεροι αναλογικά από όλες τις χώρες του κόσμου, είναι φυλακισμένοι και όσοι δεν φυλακίστηκαν ζουν και εκφράζονται υπό καθεστώς τρόμου,
• εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, αν δεν έχουν φυλακιστεί, έχουν εκδιωχθεί από τις υπηρεσίες και τις δουλειές τους, χωρίς να ακολουθηθούν οι κανονικές διοικητικές διαδικασίες, με την υποψία ότι αποτελούν μέλη του δικτύου Γκιουλέν, με το οποίο ο ίδιος ο Ερντογάν και το κόμμα του συγκυβερνούσαν,
• οι εναπομείναντες των γενοκτονιών που διέπραξε το τουρκικό κράτος χριστιανοί, Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι έζησαν επί δεκαετίες υπό τον τρόμο του Vatandaş Türkçe konuş (Πατριώτη, μίλα τουρκικά), το οποίο επέβαλε με την άσκηση τρομοκρατίας το κράτος με τους μηχανισμούς του,
• οι εναπομείναντες των γενοκτονιών που διέπραξε το τουρκικό κράτος χριστιανοί, Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι βλέπουν τις εκκλησίες τους να μετατρέπονται σε τζαμιά, με τους θρησκευτικούς ηγέτες των σουνιτών να ανέρχονται στον άμβωνα με το γιαταγάνι της σφαγής και της καθυπόταξής τους, όπως το είδαμε στην Αγία Σοφία,
• οι εναπομείναντες των γενοκτονιών που διέπραξε το τουρκικό κράτος χριστιανοί, Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι βλέπουν τους θρησκευτικούς τους ηγέτες να υποχρεώνονται από το τουρκικό κράτος να εκδίδουν δηλώσεις στήριξης σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων, με τις οποίες καταλαμβάνουν εδάφη ξένων χωρών και διαπράττουν εγκλήματα πολέμου,
• οι εναπομείναντες των γενοκτονιών που διέπραξε το τουρκικό κράτος χριστιανοί, Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι βλέπουν εδώ και δεκαετίες τους πληθυσμούς τους να μειώνονται, ως αποτέλεσμα της πολιτικής εθνοκάθαρσης του τουρκικού κράτος, ένεκα της οποίας οι 150.000 Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, Τούρκοι υπήκοοι και εγκατεστημένοι Έλληνες πολίτες το 1923, έφθασαν σήμερα να αριθμούν τις 2.000 ψυχές, ενώ ο αριθμός των μουσουλμάνων της Θράκης αυξήθηκε σε σχέση με το 1923,
• το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας, εκτός των Κούρδων, υπερασπίζεται και είναι υπερήφανο για τη γενοκτονία που διέπραξαν οι πρόγονοί τους εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων,
• το κράτος και το σύνολο σχεδόν των κομμάτων και ηγετών και των στελεχών τους, εκτός των Κούρδων, διατηρούν στενούς δεσμούς με τη μαφία και τους αρχινονούς διακίνησης ναρκωτικών,
• το κράτος και το σύνολο σχεδόν των κομμάτων και ηγετών και των στελεχών τους, αν δεν συμμετέχουν, υποστηρίζουν ή ανέχονται τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που γίνονται εναντίον των Κούρδων και των αντιφρονούντων, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκείας,
• οι απλοί πολίτες βλέπουν τις πόρτες των σπιτιών τους να σπάνε και να εισβάλλουν μέρα και νύχτα άνδρες της αντιτρομοκρατικής και στη συνέχεια να συλλαμβάνονται και να σύρονται στα δικαστήρια για ένα σχόλιο που έγραψαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εις βάρος του Ερνογάν ή του Μπαχτσελί,
• ο υπουργός αυτής της χώρας, λοιπόν, επισκέπτεται την Ελλάδα και μεταβαίνει στη Θράκη, όπου κανείς πολίτης, χριστιανός ή μουσουλμάνος, δεν βασανίζεται, δεν βιάζεται, δεν τρομοκρατείται από το κράτος, δεν συλλαμβάνεται για ένα σχόλιο που έκανε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εις βάρος του οποιουδήποτε.

Επισκέπτεται μια χώρα όπου οι πολίτες της, χριστιανοί και μουσουλμάνοι το θρήσκευμα, απολαμβάνουν όλων των δικαιωμάτων που διασφαλίζονται από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει το θράσος, εκμεταλλευόμενος τα λάθη του ελληνικού κράτους και πολιτικού συστήματος, να επιμένει να εξάγει την τουρκική βαρβαρότητα στη Θράκη, εκτουρκίζοντας πληθυσμούς που εθνοτικά δεν έχουν καμία σχέση με τους Τούρκους.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις στον κ. Τσαβούσογλου και να βάλει στην ατζέντα το ζήτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολίας, ανάμεσα στους οποίους και οι Έλληνες της Θράκης, του τμήματός της που είναι υπό τουρκική κατοχή.

Η Ελλάδα σύσσωμη πρέπει να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση στον κ. Τσαβούσογλου.

Όχι, κύριε Τσαβούσογλου, δεν θα πάρουμε.

Τη βαρβαρότητά σας δεν θα την εξάγετε στην Ελλάδα.

Στη Θράκη χριστιανοί και μουσουλμάνοι, Ελληνες, Πομάκοι, Ρομά, Τούρκοι και Αρμένιοι ζουν αρμονικά και η μόνη παραφωνία με νότα βαρβαρότητας είστε εσείς και η πολιτική σας.

Δεν θα περάσει ο ισλαμοτουρκικός φασισμός στη Θράκη.

Δεν θα περάσει ο ισλαμοτουρκικός φασισμός στην Ελλάδα.

Δεν θα περάσει η τουρκική βαρβαρότητα στη χώρα του Ορφέα.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/210900/i-varvarotita-sti-gi-toy-orfea/