ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ : ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 105 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ (31 ΙΟΥΛΙΟΥ 1920)...10 ΚΕΙΜΕΝΑ...ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ ΤΑ, ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΑ

 

Συμπληρώνονται εφέτος 105 χρόνια απο την δολοφονία του μεγάλου ΕΛΛΗΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ.

Οι σκέψεις, οι προβληματισμοί και η στάση ζωής του αποτελούν ακόμη και σήμερα, πηγή για περαιτέρω επεξεργασία.Η δολοφονία του ήταν απόρροια του εθνικού διχασμού που στέρησε την πατρίδα απο ένα σπουδαίο έλληνα διανούμενο.

Η Αιώνια Ελληνική Πίστη σε ένα ελάχιστο και ταπεινό δείγμα ευγνωμοσύνης κάνει ένα αφιέρωμα με κείμενα του μεγάλου ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ με την ελπίδα να διαβαστούν και να διαδωθούν παντου τι εστί ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.

Γι αυτό συνέλληνές μου πιστή πάντα και ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.....

 

Βασίλειος Στυλιανέσης

Αιώνια Ελληνική Πίστη

 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ

1.ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ : ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

2.ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ..

 

3.ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ : ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ

 

4.ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ : ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΟΙ ΤΑΞΕΣ ΚΑΙ Ο ΕΝΑΣ

 

5.ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ : Ο ΕΥΓΕΝΙΚΩΤΕΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ

 

6.ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ - ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ ΣΤΟΝ ΝΟΥΜΑ

7.ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ «ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ»

 

8.Ο ΕΘΝΟΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΘΝΟΜΕΛΛΟΝΤΙΣΜΟ - Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ  Του Γεωργίου Σαγιά

 

9.ΤΑ "ΙΟΥΛΙΑΝΑ" ΤΟΥ 1920 ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

10.ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗ, Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

  

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ «ΕΝΑΣ ΦΛΟΓΕΡΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ» (1824 – 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 1879)

Της Βασιλικῆς Παπακώστα-Τρικαλιώτη πρεσβυτέρας

 

Γεννήθηκε στὴ Λευκάδα καὶ γαλουχήθηκε μὲ τὴν ἰδέα τῆς ἐλευθερίας τόσο τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ κατοχὴ καὶ κυριαρχία, ὅσο καὶ τῆς ὑπόδουλης μητέρας Ἑλλάδας ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Ἡ φλογερὴ ἀγάπη του πρὸς τὴν πατρίδα διαπερνᾶ τὴν ποίηση ἀλλὰ καὶ τὰ πεζά του κείμενα. Προσανατολίζει ὁλόκληρη τὴ ζωή του πρὸς τὴν ἐκπλήρωση ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ σκοποῦ μὲ κάθε τρόπο: νὰ ἐπέλθῃ ἡ ποθούμενη «ἐθνικὴ ἀναγέννησις», ἡ ἐθνική, δηλαδή, ἀνασυγκρότηση καὶ ἀνόρθωση.

Σημειώνουμε χαρακτηριστικὰ τρεῖς σταθμοὺς τῆς πατριωτικῆς δράσης του: ἀγωνίζεται μὲ θερμὸ πατριωτισμὸ γιὰ τὴν ἕνωση τῆς Ἑπτανήσου μὲ τὴν Ἑλλάδα ὡς ἀντιπρόσωπος στὸ τοπικὸ κοινοβούλιο, ἀντιπροσωπεύει τὴ Λευκάδα στὴ Βουλὴ τῆς Ἀθήνας μετὰ τὴν ἕνωση (1864), ὀργανώνει ἀνεπίσημα τὴν ἐπανάσταση σὲ Ἤπειρο, Θεσσαλία καὶ Κρήτη ἀπὸ τὸ 1876 ὡς μέλος τῆς Κεντρικῆς Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς. Στὰ τέλη τοῦ βίου του ἀποκαρδιώνεται γιὰ τὴν πορεία ἐπιλύσεως τοῦ ἐθνικοῦ προβλήματος, τόσο ἀπὸ τοὺς ἀνεπιτυχεῖς χειρισμοὺς τοῦ ἐπισήμου ἑλληνικοῦ κράτους, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν προδοτικὴ στάση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

Ποίηση καὶ δράση συμπορεύονται καὶ συστρατεύονται στὸν κοινὸ ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, τῆς αὐτονομίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς πατρίδας.

Τὰ αἰσθήματα ξεχύνονται ἀσυγκράτητα (ὁ ἴδιος ὁ ποιητὴς ἀποκαλεῖ τὴν ποίησή του «ξεθύμασμα»): ἐνθουσιαστικὸ φρόνημα, νεανικὸ σφρῖγος, ἀγωνιστικὴ διάθεση, αἰσθήματα θαυμασμοῦ κι εὐγνωμοσύνης πρὸς τοὺς ἥρωες τοὺς ἀφανεῖς καὶ ἐπωνύμους τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ζῆλος γιὰ μίμηση καὶ παραδειγματισμὸ τῶν νεωτέρων γενεῶν. Θεωρεῖ πρὸς τοῦτο ἱερὸ καθῆκον τῆς τέχνης του τὴν ἀληθῆ ἐξιστόρηση τῶν γεγονότων, οὕτως ὥστε νὰ ἀναζωπυρωθῇ ἡ ἱστορικὴ μνήμη, νὰ ἀφυπνισθῇ ἡ ἐθνικὴ συνείδηση. «Συμπάσχει καὶ συνωδίνει», ὡσότου τὸ ἔθνος, ἀφοῦ ἀποτινάξει τὴν ὀκνηρία καὶ τὸν λήθαργο, ὁλοκληρώσει «τὸ ἔργον τῆς ἐθνικῆς αὐτονομίας…τὸ ὁποῖον ἀφέθη ἀτελείωτον… καὶ πρέπει νὰ συμπληρωθῆ». Ἡ γλῶσσα του δὲν ἔχει, ἀσφαλῶς, τὴν κομψότητα καὶ καλλιέπεια τῶν «σολωμικῶν» ποιητῶν.

Ἀπηχεῖ τὸ δημοτικὸ τραγούδι καὶ κυρίως τὸ κλέφτικο τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδας καὶ διανθίζεται μὲ πλῆθος λέξεων – φράσεων τῆς Λευκαδίτικης ντοπιολαλιᾶς. Ρωμαλέα ψυχὴ ἐκφράζεται μὲ ρωμαλέες ἐκφράσεις καὶ ποιητικοὺς τρόπους, ὅπως: τολμηρὲς εἰκόνες, συσσώρευση συνθέτων λέξεων, ρεαλιστικὲς περιγραφὲς μὲ στοιχεῖα βίας καὶ φρίκης, δραματικὲς συγκρούσεις καὶ διάλογοι, ἔντονα πάθη. Ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἐκφράζουν ἁδρὰ καὶ σθεναρὰ τὸν ἡρωισμὸ τῶν ἀνθρώπων ποὺ μέσα στὰ ἀπερίγραπτα δεινὰ τῆς δουλείας ἐπέδειξαν συνειδητὰ ἀκέραιο φρόνημα αὐτοθυσίας, αὐταπαρνήσε ως «μέχρις αἵματος» καὶ ψυχικοῦ με γαλείου. Αὐτὸ τὸ φρόνημα, κατὰ τὸν ποιητή, ἀρδεύτηκε ἀπὸ τὰ ζωοποιὰ νάματα τῆς ρωμέϊκης παραδόσεως, μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἐκτρέφει πάντοτε τὰ τέκνα της. Ἂς σημειωθῆ τί λέγει σχετικὰ ὁ ποιητής: «Ἡ ὀρθόδοξος Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία ὑπῆρξε πρὸ πάντων ἡ ἱερὰ κιβωτός, ἔνθα προσέφυγε καὶ θαυμασίως διεσώθη ἀπὸ τῆς πλημμύρας τῶν ἀλλοφύλων τὸ αἴσθημα τῆς ἐθνότητος».

Μέσα ἀπὸ τὴν ποίηση τοῦ Βαλαωρίτη, ἐκτὸς ἀπό «τὸ μεῖζον» πού, ὅπως εἴπαμε, εἶναι ἡ θερμουργὸς πρὸς τὴν πατρί δα ἀγάπη, ἀναδύονται καὶ ἐπὶ μέρους θέματα ποὺ ἀποκαλύπτουν ἕναν ποιητή, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀφομοι ώσει τὴ ρωμέϊκη παράδοση καὶ τὴν ἀποτυπώνει δημιουργικὰ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο: μέσα στὶς ἐξόχως τραχεῖες συνθῆκες τῆς ζωῆς τῶν κλεφταρμα τωλῶν βλέπουμε νὰ ἀνα δύεται τὸ δυνατὸ φίλτρο τῆς φιλαλληλίας μέχρι σημείου αὐταπαρνήσεως, ἡ συγχωρητικότητα πρὸς τοὺς ἐχθρούς, ὁ ἁγνὸς νεανικὸς ἔρωτας καὶ ἰδίως τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἐν Χριστῷ ἀναγεννημένου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς μετανοίας ἀποκαθαίρεται ἀπὸ τὰ στίγματα μεγαλυτέρων ἢ μικροτέρων ἁμαρ τημάτων.

Βλέπουμε, ἐπίσης, τὴν χριστο- καρτερικότητα στὰ μαρτύρια, τὴν ἀμετάθετη στάση ἀπέναντι σὲ δε- λεαστικὲς προτάσεις καὶ ἀπειλὲς πρὸς καταισχύνη τῶν τυράννων, τὴν ὑπομονετική «ἕως τέλους» ἀντιμετώπιση καὶ τῶν πιὸ δυ- νατῶν πειρασμῶν, τὴ νεανικὴ προθυμία ἀκόμα καὶ γερόντων νὰ ἀποδυθοῦν σὲ παλαίσματα ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας… Τελειώνοντας, παραθέτουμε αὐτούσια ὅσα ἔγραφε πρὸς τὸν Τ. Φιλήμονα: «Τὸ θέμα μου εἶναι πάντοτε τὸ αὐτό: ἀνταγωνισμὸς διαρκὴς τοῦ ἑλληνισμοῦ κατὰ τῆς κατακτήσεως καὶ τοῦ ξενι σμοῦ…». Τὸ πρῶτο κιόλας δεῖγμα αὐτῆς τῆς θεματικῆς μᾶς δίνει τὸ 1842, μὲ ἕνα πρώιμο στιχούργημα κατὰ τῆς ἀγγλικῆς «Προστασίας». Ὁ κύκλος ὁλοκληρώνεται μὲ τὸν «Φωτεινό» (1879), τὸ ὡριμώτερο, κατὰ τοὺς κριτικούς, ἔργο του τὸ ὁποῖο, ἀνολοκλήρωτο, ἐκδόθηκε μετὰ τὸν θάνατό του. Ἄλλα ἔργα του: «Στιχουργήματα», «Μνημόσυνα», «Κυρὰ Φροσύνη», «Θανάσης Διάκος», «Ἀστραπόγιαννος», «Ὁ βράχος καὶ τὸ κῦμα», «Ὁ ἀσπασμός», «Ὁ ἀνδριάς τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄», «Κανάρης», «Ὁ θάνατος τοῦ Μάρκου Μπότσαρη», «Ἡ Φανερωμένη», «Καλογιάννος» καὶ ἄλλα.

Ενωμένη Ρωμηοσύνη
ΑΒΕΡΩΦ

Η ΗΡΩΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΛΜΠΟΥΡΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ 181 ΜΠΠ ΣΤΟ ΣΥΧΑΡΙ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟΥ ΣΤΙΣ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

Τον Ιούλιο του 1974 η 181 Μ.Π.Π. με Διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού Καλμπουρτζή Στυλιανό έδρευε στο στρατόπεδο Ιωάννη Στυλιανού στο χωριό Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου. Η Μοίρα διέθετε 12 πυροβόλα των 25 λιβρών Αγγλικής προελεύσεως ενταγμένα σε τρεις πυροβολαρχίες των τεσσάρων πυροβόλων η κάθε μια.

Την 20η Ιουλίου 1974, με την εκδήλωση της Τουρκικής Εισβολής, η Μοίρα, εκτός της Γ’ Πυροβολαρχίας, είχε κινηθεί από το στρατόπεδο της στο Τρίκωμο και μέσω του νέου δρόμου Λευκωσίας – Αμμοχώστου και είχε αναπτυχθεί στον χώρο τάξεως της στη περιοχή Ασιεντρούσα της διάβασης Μπέλλα Παϊς, 2,5 χλμ περίπου βορειοδυτικά του χωριού  Συγχαρί στον Ανατολικό Πενταδάκτυλο.

Η Γ’ Πυροβολαρχία της Μοίρας είχε παραμείνει στη περιοχή παρά το χωριό Στύλλοι της Αμμοχώστου και ανέλαβε αποστολή άμεσης υποστήριξης της Ι ΑΤΔ, Κατά τη πρώτη φάση της Τουρκικής Εισβολής είχε εκτελέσει βολές κατά του Τουρκικού Τομέα της πόλεως της Αμμοχώστου από τη περιοχή του χωριού Στύλλοι.

Κατά τη διαδρομή της προς το χώρο τάξεως της, έξω από το χωριό Συγχαρί, η Μοίρα αποτέλεσε στόχο της Τουρκικής Αεροπορίας με αποτέλεσμα να έχει τούς δύο πρώτους νεκρούς της, τον Γιαννή Στυλλή από το Τρίκωμο γιο του ήρωα της Ε.Ο.Κ.Α. Γιαννή Στυλλή από τον οποίο πήρε το όνομα και το στρατόπεδο της, και τον Τάσο Αναστασίου.

Στη περιοχή τάξης της η Μοίρα είχε θέσει υπό διοίκηση της την 191 ΠΟΠ που έδρευε τότε στη περιοχή Προφήτη Ηλία και διέθετε ορειβατικά πυροβόλα 75 χιλιοστών και αποτέλεσαν μαζί ομάδα Μοίρας.

Ο τομέας ευθύνης της ομάδας Μοίρα εκτεινόταν από τη περιοχή του Τ/Κ χωριού Αγύρτα νοτιοδυτικά μέχρι το Τ/Κ χωριό Τέμπλος βορειοδυτικά.

Από το χώρο τάξεως της η Μοίρα υποστήριζε με τα πυρά της τις ηρωικές προσπάθειες της 32 Μοίρας Καταδρομών και του 399 Τάγματος Πεζικού στις περιοχές Άσπρη Μούττης, Αγύρτας, Αγίου Ιλαρίωνα, και Δυτικής Αλωνάγρας καθώς και τον αγώνα του 3ου Τ.Σ.  εναντίον του προγεφυρώματος και του θύλακα Κιόνελι-Αγύρτας. Η Μοίρα επίσης εκτελούσε αποστολή άμεσης υποστήριξης του 361 Τ.Π. στη περιοχή του Ανατολικού Πενταδακτύλου και με τις ακριβείς βολές της, δημιούργησε προϋποθέσεις επιτυχημένων ενεργειών για το Τάγμα καθώς και για τις άλλες  υποστηριζόμενες Μονάδες κατά τη πρώτη ημέρα των επιχειρήσεων.

Από υπάρχουσες μαρτυρίες τα πυρά της Μοίρας προκάλεσαν εξοντωτικές καταστροφές και κόλαση πυρός στις γραμμές των Τουρκικών Δυνάμεων στη περιοχή.

Με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στις 16.00 της 22/07/74, η Μοίρα παρέμεινε ταγμένη στη περιοχή Ασιεντρούσα στη διάβαση του Μπέλλα-Παΐς.

Μετά τη κατάπαυση του πυρός, οι Τουρκικές δυνάμεις συνέχιζαν να ενεργούν επιθετικά σε όλα τα μέτωπα στο προγεφύρωμα που είχαν δημιουργήσει και κυρίως στον ανατολικό Πενταδάκτυλο, όπου αμυνόταν η 32 Μ.Κ. και το 399 Τ.Π. με αποτέλεσμα οι μονάδες αυτές να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να μετακινηθούν ανατολικότερα.

Αμέσως μετά την απαγκίστρωση των τμημάτων της Εθνικής Φρουράς από τη περιοχή, Τουρκικό τάγμα πεζικού και τμήματα Τ/Κ καταδρομέων κατέλαβαν το ύψωμα Αλωνάγρα και είχαν βρεθεί σε οπτική επαφή με τις θέσεις τάξεως της Μοίρας και απειλούσαν με αποκοπή το δρομολόγιο Συγχαρί – Μπέλλα Παϊς κοντά στη διασταύρωση με το δρομολόγιο προς Κάτω Δίκωμο.

Αργά το απόγεύμα οι Αξιωματικοί της 181 Μ.Π.Π. διαπίστωσαν ότι η Μοίρα παρέμεινε πλήρως ακάλυπτη απέναντι στα Τούρκικα τμήματα που κινούνταν στη περιοχή. Τότε αποφασίστηκε η αποστολή σήματος στο Γ.Ε.Ε.Φ. με το οποίο η Μοίρα ζητούσε έγκριση για να εγκαταλείψει άμεσα την προωθημένη και ακάλυπτη θέση της. Με τη λήψη του σήματος το Γ.Ε.Ε.Φ. έστειλε στη περιοχή το πρωί της 23/7/1974 το Διοικητή Πυροβολικού Γ.Ε.Ε.Φ. Συνταγματάρχη Πούλλο Γεώργιο για να ενημερωθεί για τη κατάσταση και ταυτόχρονα να δώσει διαταγές για τις ενέργειες της Μοίρας.

Ο Σχης Πούλλος στη πορεία του προς τη θέση που ήταν ταγμένη η 181 Μ.Π.Π. πέρασε από το Σταθμό Διοικήσεως του 361 Τ.Π., που βρισκόταν πίσω από τη θέση της 181 Μ.Π.Π. και συνάντησε τον Διοικητή του τάγματος Αντισυνταγματάρχη ( ΠΖ ) Χάντζο Δημήτριο. Ο Ανχης Χάντζος αφού ενημέρωσε το Σχη Πούλλο για τη κατάσταση στη περιοχή του σύστησε να διατάξει την άμεση και χωρίς χρονοτριβή υποχώρηση της 181 Μ.Π.Π. και την τάξη της σε ασφαλέστερη θέση για να αποφευχθεί η προσβολή και καταστροφή της από τις Τούρκικες δυνάμεις. Αμέσως ο Σχης Πούλλος πήγε στις θέσεις της 181 Μ.Π.Π. και συνάντησε τον Διοικητή της Μοίρας Ανχη (ΠΒ) Καλπουρτζή Στυλιανό ο οποίος του ζήτησε να διατάξει την αναδίπλωση της Μοίρας εξηγώντας του, τους κινδύνους που εγκυμονούσε  η ακάλυπτη παρουσία της στη περιοχή.

Ο Σχης Πούλλος αρνήθηκε λέγοντας ότι  « το Πυροβολικό ουδέποτε υποχωρεί και ότι αν χρειαστεί, « οι πυροβολητές της 181 Μ.Π.Π. θα πέσετε μέχρι το τελευταίο όπως οι πυροβολητές του Κοσκινά στη Πτολεμαίδα το  1912 »  ( Ο Υπολοχαγός Κοσκινάς και οι πυροβολητές του έπεσαν όλοι επί των πυροβόλων τους στη Μάχη της Πτολεμαίδας το 1912, όταν είχαν προσβληθεί από Τούρκικο Πεζικό).

Μετά την αποχώρηση του Σχη Πούλλου και περί την 12:00 παρατηρήθηκε κίνηση Τουρκικών Δυνάμεων, τάγματος πεζικού και Τ/Κ καταδρομέων προς τη διασταύρωση του δρόμου προς Συγχαρί με το δρόμο προς Κάτω Δίκωμο.

Στρατιώτες της Μοίρας δέχτηκαν πυρά από μεγάλη απόσταση από τις Τούρκικες Δυνάμεις. Η κατάληψη της διασταύρωσης και του μόνου δρομολογίου διαφυγής είχε ήδη ολοκληρωθεί. Το τραγικό τέλος που θα επακολουθούσε είχε προδιαγραφεί.

Περί την 14:00 ώρα είχε εγκριθεί από το ΓΕΕΦ  και η μετακίνηση της Μοίρας σε ασφαλέστερη περιοχή. Ήταν ήδη πολύ αργά. Η διαφυγή της Μοίρας προς Συγχαρί ήταν πλέον αδύνατη.

Ο Διοικητής της Μοίρας μετά από πίεση των αξιωματικών της Μοίρας καθώς και της 191 Π.Ο.Π.              ( Πυροβολαρχία Ορεινού Πυροβολικού ) που δρούσε υπό τη Διοίκηση της 181 Μ.Π.Π. και έγκριση από τη Διοίκηση Πυροβολικού ΓΕΕΦ, αποφάσισε να μετακινήσει τη Μοίρα ανατολικότερα και σε πιο ασφαλισμένη θέση. Το δρομολόγιο όμως που είχε επιλεγεί μετά από συμβουλή καταδρομέων της 32 Μ.Κ. που γνώριζαν τη περιοχή αποδείχτηκε μετά από αναγνώριση που εκτέλεσε ο Διοικητής της Μοίρας, αδιέξοδο για το μεγάλο όγκο της φάλαγγας που αποτελούσε τη Μοίρα. Τότε αποφασίστηκε και εγκρίθηκε από τη Διοίκηση Πυροβολικού η κίνηση της Μοίρας προς Συγχαρί.

Με την προσέγγιση της φάλαγγας στη διασταύρωση του δρόμου προς Κάτω Δίκωμο και Συγχαρί, η Μοίρα προσβλήθηκε από τα Τούρκικα τμήματα που είχαν στο μεταξύ οργανώσει ενέδρα βάλλοντας προς τη Μοίρα με πυκνά πυρά πεζικού και κυρίως με βλήματα όλμων και βαριά πολυβόλα με αποτέλεσμα η Μοίρα να ακινητοποιηθεί και να καταστραφεί και μεγάλος αριθμός Αξιωματικών και στρατιωτών να σφαγιαστούν.

Μετά τη προσβολή της Μοίρας ακολούθησε σκληρή και άνιση μάχη εκ του συστάδην  πρωτοφανής σε αγριότητα για δύο περίπου ώρες με τους πυροβολητές της 181 Μ.Π.Π. και της 191 Π.Ο.Π. να αρνούνται να εγκαταλείψουν τα πυροβόλα τους και να πέφτουν νεκροί πάνω σε αυτά.

Μαρτυρίες αναφέρουν την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλε τις κρίσιμες εκείνες ώρες ο ήρωας Διοικητής της Μοίρα Αντισυνταγματάρχης Καλμπουρτζής Στυλιανός εκθέτοντας τον εαυτό του σε θανάσιμο κίνδυνο βάλλοντας μόνος από προωθημένη θέση  για να καλύψει την ασφαλή αποχώρηση των ¨παιδιών ¨ του όπως αποκαλούσε τους στρατιώτες του.

Στην Ελληνική Ιστορία δεν υπάρχει παρόμοιο παράδειγμα αυτοθυσίας όπου πυροβολητές, να δίνουν μάχη εναντίον τάγματος πεζικού και ειδικών δυνάμεων, να μην εγκαταλείπουν τα πυροβόλα τους και να προτιμούν να πεθάνουν πάνω σε αυτά, εκτός από τη περίπτωση της πυροβολαρχίας του Υπολοχαγού Κοσκινά στη μάχη της Πτολεμαιδας το 1912.

Η Μοίρα μετρά 37 Αγνοούμενους ( 34 της 181 Μ.Π.Π. και 3 της 191 Π.Ο.Π. ) μεταξύ των οποίων ο Διοικητής της Αντισυνταγματάρχης (ΠΒ) Καλμπουρτζής Στυλιανός ο οποίος επέδειξε σπάνια χαρίσματα πίστεως στον όρκο και το καθήκον του «Ουκ καταισχύνω όπλα τα ιερά», ανδρείας, ηρωισμού, πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Είτε ζουν είτε πέθαναν είναι όλοι τους Αθάνατοι. Αυτοί οι Άνδρες αποτελούσαν την 181 Μ.Π.Π. και έδωσαν με τη Θυσία τους ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση στις νεώτερες γενιές.

Η Θυσία της 181 Μ.Π.Π. αποτελεί μια ακόμα χρυσή σελίδα Δόξας στην Ιστορία της Κύπρου και ένα Στίγμα Ντροπής και Ανανδρίας για το Τουρκικό Στρατό ο οποίος σε χρόνο ανακωχής εξόντωσε την 181 Μ.Π.Π.

Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού

ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΟΠΛΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΦΕΝΕΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 12 ΕΩΣ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ 1944

Εκτελέσεις του Φενεού ^{[1] [2]} ονομάζεται η περίοδος των εκτελέσεων των κατοίκων της περιοχής, κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, οι οποίες έλαβαν χώρα στις 12, 13, 16, 17 και 18 Ιουλίου 1944 στο χωριό Φενεός του Νομού Κορινθίας από τις ένοπλες κομμουνιστικές συμμορίες που αποτελούσαν τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό, [Ε.Λ.Α.Σ.], και τις Ομάδες Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών, [Ο.Π.Λ.Α.]. Το ετήσιο μνημόσυνο των σφαγιασμένων εθνικιστών Ελλήνων πολιτών της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Φενεού, τελείται στις 18 Ιουλίου κάθε χρόνου. 

Ένα από τα στρατόπεδα αιχμαλώτων των ένοπλων συμμοριών του κομμουνιστικού ΕΛΑΣ ήταν το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου ^{[3] [4]} κοντά στο χωριό Καλύβια Φενεού Κορινθίας. Οι κομμουνιστές αντάρτες του ΕΛΑΣ συνέλαβαν και εξετέλεσαν τους μοναχούς στις 7 και 14 Ιουλίου και η μονή μετατράπηκε σε φυλακή ^{[5] [6]} στρατοπεδάρχης ήταν ο αξιωματικός του ΕΛΑΣ Κωνσταντίνος Γληνός και ο Γ. Πισογιαννάκης. Η εποπτεία των στρατοπέδων της περιοχής ανήκε στον τον Θεόδωρο Ζέγκο, Γραμματέα Περιφερειακής Επιτροπής Αργολιδοκορινθίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, [ΚΚΕ], ο οποίος δρούσε με το ψευδώνυμο Στάθης ή Τριαντάφυλλος. ^{[7] [8]}.
Αρχικώς οι πολίτες εκτελούνταν στην χαράδρα του μοναστηρίου του Αγίου Γεωργίου, στο Διάσελο της Ζαρούχλας, στη Μακριά Λάκα της Ζήρειας, στις περιοχές γύρω από τα χωριά Καλύβια και Γκούρα, ενώ αργότερα ανακαλύφθηκε το βάραθρο Τρύπα του Κοκκοβουνίου πλησίον του χωριού Καλύβια, που απείχε 8-9 χιλιόμετρα, στο όρος Δαροδυμάνα, όπου ρίχνονταν τα πτώματα μετά την εκτέλεση των αιχμαλώτων. Ο αριθμός των συλληφθέντων υπολογίζεται σε 3.000 πολίτες που προέρχονταν από όλη την περιοχή της Πελοποννήσου, ενώ άγνωστο παραμένει πόσοι ήταν οι νεκροί, επειδή πολλά πτώματα δεν αναγνωρίζονταν λόγω της προπχωρημένης αποσυνθέσεως. Στις 29 Μαΐου 1945 μετέβη στην περιοχή ειδικό συνεργείο του Υπουργείου Δικαιοσύνης για να ανασύρει τα πτώματα. Η ιατροδικαστική υπηρεσία απαρτιζόταν από τους ιατροδικαστές Ι. Λουκόπουλο, Φατούρο, Κωνσταντέλο, Αστυνόμο Ν. Χαρλαύτη και άλλους. Η διαδικασία διήρκεσε από τις 4 Ιουνίου έως τις 15 Ιουνίου 1945 και ανασύρθηκαν 260 πτώματα τα οποία αναγνωρίστηκαν από τους συγγενείς τους, ενώ για 180 πτώματα δεν κατέστη δυνατή η αναγνώριση τους.
Ο σπηλαιολόγος Νίκος Α. Λελούδας εξιστορεί, στο Περιοδικό Αίπυτος του Σεπτεμβρίου 1996, ότι το 1945 ανεσύρθησαν τα περισσότερα πτώματα από τον Αγγλικό στρατό. Το 1991 μετά από παράκληση συγγενών τον θυμάτων πού δεν είχαν αναγνωρισθεί ή δεν ανασύρθησαν το 1945, οι σπηλαιολόγοι Σ. Παυλίδης και Ν. Λελούδας, μέλη της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, ανέσυραν από το βάραθρο τους σκελετούς 150 ακόμη περίπου νεκρών.^{[9] [10]}

Παραπομπές

1.[Φενεός οδοιπορικό, Άγγελος Ν. Μπουβής φιλόλογος, Αθήνα 1977.]
2.[Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας, Αριστείδης Θεοδωρόπουλος.].
3,[Η παρά τον Φενεό Κορίνθου Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου, Σταύρου Κουτίβα, Αρχείο   
   Κορινθιακών μελετών, σελ. 30-34, 1970.]
4.[Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου, Τάκης Μπουγιούκος, Αθήνα 1980.]
5.[Μετά τον Πόλεμο, Στάθης Καλύβας, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, σελ. 180-183.]
6.[Η Μαύρη βίβλος των εγκλημάτων του ΕΑΜ, Τρύφωνος Παπαθανασίου, 1946.]
7.[Άννα Σταματοπούλου, Φενεός 1944. Η γη της οδύνης, Εκδόσεις Πελασγός, Αθήνα 2010.]
8.[Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, Καταπληκτικαί αποκαλύψεις, Το Βάραθρο του Φενεού, φύλλο 01.]
9.[Γεώργιος Διον. Κουρκούτας, "ΦΕΝΕΟΣ: Το Μοναστήρι των Νεομαρτύρων της Κατοχής".]
10.Εφημερίδα Εμπρός    


ΜΕΤΑΠΑΙΔΙΑ
  

ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΜΕΡΟΣ Β'

Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.

Ὁ “ΑΤΤΙΛΑΣ Ι”

 Στίς 20 Ἰουλίου 1974 ἡ Τουρκία εἰσέβαλε στήν Κύπρο. Ἡ ἐπι­χείρησις βαπτίσθηκε ἀπό τούς Τούρκους “ΑΤΤΙΛΑΣ”.

Οἱ εὐθύνες τοῦ καθεστῶτος Ἰωαννίδη, τά ἐγκληματικά λάθη  καί ἡ προδοσία τῶν παραγόντων του, ὑπῆρξαν τεράστιες.

 Τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” δέν ἐφαρμόζεται

        Στίς 22-10-1973 ἡ Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου εἶχε συντάξει τό νέο “Σχέδιο Ἀμύνης Κύπρου” μέ τήν κωδική ὀνομασία “ΑΦΡΟ­ΔΙΤΗ 1973”. Περίπου ἕνα μῆνα μετά ἀνετράπη.

       Ἐπρόκειτο γιά σχέδιο πού προέβλεπε ἀποστολή ἀεροναυ­τι­κῶν δυνάμεων ἀπό τήν Ἑλλάδα γιά προσβολή τοῦ ἀποβατικοῦ στόλου σέ περίπτωσι εἰσβολῆς.

       Ἡ πιστή ἐφαρμογή τοῦ Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἦταν ἀρκε­τή γιά τήν καθολική συντριβή τοῦ “ΑΤΤΙΛΑ”. Κι ὅμως! Οὐδέποτε ἐφαρμόστηκε. Συγκεκριμένα:

       - Στίς 18 Ἰουλίου 1974 ἐλήφθη συρροή πληροφοριῶν γιά προετοιμασία ἀποβατικῶν δυνάμεων τῶν Τούρκων σέ Μερσίνη καί Ἀ­λεξανδρέττα. Οὐδεμία προληπτική διαταγή “ἑτοιμότητος ἐφαρ­μο­γῆς” τοῦ Σ.Α.Κ. δόθηκε!...

       - Στίς 19 Ἰουλίου 1974 τήν νύκτα, τό δίκτυο Ραντάρ τοῦ ΓΕΕΦ ἐπεσήμανε τόν ἀπόπλου τῆς τουρκικῆς ἀρμάδος πρός τήν Κύπρο. Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. ἔπρεπε ἄμεσα νά διαταχθῆ:

       α) ἀπόπλους τοῦ ἑνός Ὑποβρυχίου καί τῶν δύο Τορπιλλακάτων,

       β) ἑτοιμότητα ἀπογειώσεως τῶν Phantoms F4E ἀπό Κρήτη,

       γ) προεπιστράτευσις πυρήνων μονάδων Ε.Φ. καί

       δ) ἀνάπτυξις μονάδων ΕΛΔΥΚ καί Ε.Φ. στούς “Χώρους Δια­σπορᾶς”.

       Τίποτε ἀπό τά ἀνωτέρῳ  δέν συνέβη! Τό Α.Ε.Δ. στήν Ἀθήνα ἰσχυρίζετο ὅτι ἐπρόκειτο γιά «τουρκικές ἀσκήσεις»(!) καί συνι­στοῦ­σε: «Κύριοι, πᾶτε γιά ὕπνο»!...

       - Στίς 20 Ἰουλίου 1974 στίς 02:00’ τό πρωΐ τά 10 ἀπό τά 16 σκάφη τῆς τουρκικῆς ἀρμάδος εἰσέρχονται στά χωρικά ὕδατα τῆς Κύπρου.

Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἐκείνη τήν στιγμή ἔ­πρεπε νά δοθῆ ἡ ἐντολή προσβολῆς τοῦ ἀποβατικοῦ στόλου, ἀπό θαλάσσης μέ ἕνα Ὑποβρύχιο καί δύο Τορπιλλακάτους, καί ἀπό ἀ­έρος μέ μία μοίρα Phantoms. Δέν ἐφαρμόστηκε! Ἡ τουρκική ἀρ­μάδα κατέφθασε ἀνενόχλητη στίς ἀκτές τῆς Κύπρου!

Ὁ Δ. Ἰωαννίδης σέ Δήλωσί του τό 1987 ὁμολόγησε ὅτι ἡ ἄφιξις τοῦ Σίσκο στήν Ἀθήνα: «… ἀ ν έ σ τ ε ι λ ε  τήν ἀποστολήν ἐνισχύσεων μέχρις τῆς ἐ­πισ­τροφῆς τῶν Ἀμερικανῶν ἀπό τήν Ἄγκυραν, ὅπου οὗτοι θά μετέβαινον ἐν συνεχείᾳ».

       - Στίς 20 Ἰουλίου 1974 καί ὥρα 05:20 ἡ τουρκική εἰσβολή ἄρχισε μέ βομβαρδισμό καί ρίψι ἀλεξιπτωτιστῶν. Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἡ ἐφαρμογή σχεδίων καί ἀποδέσμευσις πυρός ἔ­πρεπε ν᾽ ἀρχίση αὐτομάτως μέ τήν ἐκδήλωσι εἰσβολῆς.

Καί ὅμως: ἡ ἀνάπτυξις τῶν μονάδων ἔγινε στίς 06:00’ (μετά ἀπό 40 κρίσιμα λεπτά) καί ἡ ἐντολή “ἐφαρμογῆς σχεδίων” κατέφ­θασε ἀπό τό ΑΕΔ στίς 08:40’ (μετά ἀπό 3 ὧρες καί 20 λεπτά…).  Τό ΑΕΔ στήν Ἀθήνα ἰσχυριζόταν ὅτι δέν πρόκειται για ρίψι ἀλε­ξι­πτω­τιστῶν ἀλλά… ἐφοδίων (!) ^[1]

       - Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἡ ΕΛΔΥΚ ἔπρεπε νά τηρηθῆ ὡς κύρια ἐφεδρεία μέ ἀποστολή τήν ἀντεπίθεσι γιά ἐξά­λειψι τυχόν “προγεφυρώματος” τοῦ ἐχθροῦ.

Καί ὅμως: Στίς 09:00’ ἡ ΕΛΔΥΚ ἔλαβε ἐντολή νά ἐπιτεθῆ πρός τό Κιόνελι! Στίς 10:15’ οἱ Τοῦρκοι ἀποβίβασαν τμήματα στό “Πέντε Μίλι” Κηρυνείας^[2] καί δημιούργησαν μικρό προγεφύρωμα. Ἡ ἐ­πίθεσις τῆς ΕΛΔΥΚ θά ἐξάλειφε τό προγεφύρωμα. Ἡ ἐμπλοκή της στήν μάχη τοῦ Κιόνελι τήν ἐμπόδισε. Ἡ παραποίησις τοῦ ΣΑΚ ἐπέτρεψε τήν μοιραία ἐπιβίωσι τοῦ “προγεφυρώματος”!...

      - Μετά τήν εἰσβολή τό Ὑπουργικό Συμβούλιο δέν συγκαλεῖται οὔτε μία φορά! Ὅλα ἀποφασίζονται ἀπό τό “διευθυντήριο” τοῦ κα­θεστῶτος (Ἰωαννίδης - Γκιζίκης - Μπονάνος - Ἀνδρουτσόπουλος). Στίς 21 Ἰουλίου 1974 συγκαλείται τό Πολεμικό Συμβούλιο τοῦ κα­θεστῶτος Ἰωαννίδη.

Ὁ Ἰωαννίδης^[3] καί ὁ Ἀνδρουτσόπουλος^[4] ἰσχυρίσθηκαν ὅτι ἔδωσαν τήν ἐντολή προσβολῆς τοῦ τουρκικοῦ στόλου.

Ὁ Α/ΕΔ Γρηγόριος Μπονάνος ἀντιθέτως ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἀπόφασις ἦταν δική του.^[5]

Ὁ Ἀνδρουτσόπουλος ἀπό τήν ἄλλη γράφει ὅτι ὁ Μπονάνος τόν ρώτησε ἄν «καλύπτει πολιτικῶς τόν βομβαρδισμόν».^[6]

Ὁ Ἀρχηγός Ναυτικοῦ Πέτρος Ἀραπάκης ἀναρωτιέται: «Ἡ ὁ­ποιαδήποτε ἀπόφαση γιά τήν προσβολή ἐχθρικῶν δυνάμεων ἐκδί­δε­ται γραπτῶς. Ποῦ εἶναι οἱ γραπτές ἐντολές;».^[7]

       Ὁ Ἀρχηγός Ἀεροπορίας Ἀλέξανδρος Παπανικολάου ἀγνοεῖ τήν ὕπαρξι τῆς ἐντολῆς.

       Ἐν πάση περιπτώσει, ὁ Πρωθυπουργός Ἀδ. Ἀνδρουτσόπουλος ἰσχυρίζεται ὅτι ἔδωσε ἐντολή στήν ἡγεσία τῶν Ε.Δ. γιά προσβολή του τήν ἐπομένη μέ δύο (2) Ὑποβρύχια καί ἕξι (6) Phantoms. 

       Δηλαδή αὐτό πού τό ΣΑΚ “Ἀφροδίτη 1973” προέβλεπε νά γίνη τήν νύκτα τῆς 19^ης πρός 20^η Ἰουλίου, ἀπεφασίσθη νά γίνη τήν πρω­ΐα τῆς 22^ας Ἰουλίου καί μάλιστα παραποιημένο.^[8]

       - Στίς 22 Ἰουλίου 1974 καί πάλι καμμία ἐντολή δέν ἐκτελεῖται!

Τά Ὑποβρύχια δέν πλήττουν τήν τουρκική ἀρμάδα.

Τά Phantoms δέν ἀπογειώνονται.

Τό ὀχηματαγωγό “Ρέθυμνον” ἔμφορτο ὑλικοῦ γιά τήν Κύπρο, φτάνει στήν… Ρόδο (!).

Ἡ ἀποστολή “Νίκη” μέ μία Μοίρα Καταδρομῶν πλήττεται ἀ­πό “φίλια” πυρά.

Ἡ τελευταία εὐκαιρία ἐφαρμογῆς τοῦ ΣΑΚ “Ἀφροδίτη 1973” χάνεται. Οἱ Τοῦρκοι ἀποβιβάζουν καί ἄλλες δυνάμεις καί καταλαμβάνουν τήν Κυρήνεια!...

       Ὁ Ἀνδρουτσόπουλος γράφει: «Οἱ Ἀρχηγοί τῶν Ἐπιτελείων δέν ἐξετέλεσαν τάς διαταγάς τῆς ἐπιθέσεως, ἀλλά συνεμορφώθησαν πρός τάς ἐκκλήσεις τῶν Σίσκο καί Τάσκα καί ἰδίως τοῦ δευτέρου, μετά τῶν ὁποί­ων ἦλθον εἰς ἐπαφήν διά τῆς CIA».^[9]

       Ὁ Μπονάνος ὅμως ἐπισημαίνει: «…ὁ Ἰωαννίδης ἤθελε μέν τόν πόλεμον, τόν ἐπεδίωκε, ἀλλά δέν ἀνελάμβανε τήν εὐθύνην τῆς κηρύξεώς του. Ἤθελε κάποιος ἄλλος νά πατήση τό κουμπί».^[10]

       Ὁ πρέσβυς τῶν ΗΠΑ Χ. Τάσκα στίς 27-9-1975 κατέθετε στό Κογκρέσσο: «…ὁ Ἰωαννίδης ἤθελε πράγματι τόν πόλεμον καί οἱ Ἕλληνες στρατηγοί πού ἐπείσθησαν (ἀπό τόν Τάσκα) ὅτι δέν ἔπρεπε νά γίνη πόλεμος, ἀπεσπάσθησαν ἀπό τόν Ἰωαννίδη καί ἔπαυσαν πλέον νά τόν ὑπακούουν…».

       Ἐπρόκειτο γιά τήν ἀπόλυτη διάσπασι καί ἀκυβερνησία τοῦ καθεστῶτος. Καί προκύπτει τό ἐρώτημα: Τί ἔπραξε ὁ Δ. Ἰωαννίδης ὅταν ἡ ἡγεσία τῶν Ε.Δ. δέν ἐκτέλεσε τήν “ἐντολή” του, στίς 22-7-1974;      

 Τό ΓΕΕΦ ἀκέφαλο

        Στίς 10 Αὐγούστου 1973 ἡ Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου ἀνέ­θεσε τήν ἡγεσία τοῦ Γ.Ε.Ε.Φ. στόν Ἀντιστράτηγο Γεώργιο Ντενίση. Ὁ νέος Α/ΓΕΕΦ Γ. Ντενίσης ἦταν συμμαθητής καί φίλος τοῦ Γ. Παπαδοπούλου. Ἐπρόκειτο γιά ἐξαίρετο καί σώφρονα ἀξιωματι­κό μέ μεγάλες ἐπιτελικές ἱκανότητες. Ἦταν προσκείμμενος στήν ἐθνική πολιτική τοῦ Γ. Παπαδοπούλου καί ἐθεωρεῖτο ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος στήν κατάλληλη θέσι.

       Ὁ Δημ. Ἰωαννίδης, μετά τήν 25^η Νοεμβρίου 1973, καιροφυλα­κτοῦσε γιά τό πότε θά ἀπαλλαγῆ ἀπό τόν “παπαδοπουλικό” Ντε­νίση, ὥστε νά ἐκπληρώση τά ἐπικίνδυνα σχέδιά του στήν Κύπρο…

       Στίς 11 Ἰουλίου 1974 τό καθεστώς Ἰωαννίδη ἀπεφάσισε τό “πρα­ξικόπημα” κατά τοῦ Μακαρίου. Ὅμως ὁ Α/ΓΕΕΦ Γ. Ντενίσης ποτέ δέν θά ἀπεδέχετο ν᾽ ἀναλάβη τέτοια ἀποστολή ἡ Ε.Φ.

       Ἔτσι στίς 13 Ἰουλίου 1974 -δύο μόλις ἡμέρες πρίν τό “πραξικόπημα”- ὁ Ντενίσης ἐκλήθη ἀπό τό ΑΕΔ στήν Ἀθήνα μέ πρόσχη­μα τήν συμμετοχή του σέ σύσκεψι. Καί ἔπειτα ἀπό τήν ἐκδήλωσι -ἐν ἀγνοίᾳ καί ἀπουσίᾳ του- τοῦ “πραξικοπήματος” ὁ Α/ΕΔ Γρ. Μπο­νάνος τοῦ εἶπε νά ἐπιστρέψη, ἀλλά ἐκεῖνος ἀρνήθηκε καί ὑπέβα­λε τήν παραίτησί του εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας γιά τά γεγονότα…

       Ὁ Δ. Ἰωαννίδης καί ὁ Α/ΕΔ Γρ. Μπονάνος ἀνέθεσαν ἀρχικά τήν ἡγεσία τοῦ “πραξικοπήματος” καί κατόπιν τήν ἡγεσία τοῦ ΓΕΕΦ στόν Ταξίαρχο Μιχαήλ Γεωργίτση.

       Ἡ ἐπιλογή ἦταν ὀλέθρια. Ὁ Γεωργίτσης ἐστερεῖτο παντελῶς σθένους καί ἡγετικῆς προσωπικότητος. Ἀκόμη καί στήν ἐκδήλωσι τοῦ “πραξικοπήματος” ὑποσκελίστηκε ἀπό τόν Δ.Δ.Κ.Κ. Συνταγματάρχη Κ. Κομπόκη.

       Τό καθεστώς Ἰωαννίδη δέν στέρησε ἁπλῶς τήν φυσική ἡγεσία τοῦ ΓΕΕΦ. Τό ἄφησε στήν οὐσία ἀκέφαλο τήν πιό κρίσιμη στιγ­μή!...

       Ὁ ἀνεπαρκέστατος Μ. Γεωργίτσης ὑπῆρξε ὁ μεγάλος ἀπών κατά τήν τουρκική εἰσβολή. Τό πιό χαρακτηριστικό:

       Ὅταν ἐνετοπίσθη ὅτι ἡ τουρκική ἀρμάδα κατευθυνόταν πρός Ἀμμόχωστο τό ΓΕΕΦ διέταξε νά ἀναληφθῆ ἡ κεντρική ἀποστολή ἀμύνης ἀπό τήν Ι Α.Τ.Δ. πού εἶχε ὡς ζώνη εὐθύνης τήν Ἀμμό­χω­στο. 

Ὅμως ξαφνικά ἡ πορεία τῆς ἀρμάδος ἐστράφη πρός Κυρήνεια. Κι ὅμως ὁ Α/ΓΕΕΦ  δ έ ν  διέταξε τήν ἀλλαγή τῆς κυρίας ἀπο­στολῆς πρός τήν ΙΙΙ Α.Τ.Δ. μέ ζώνη εὐθύνης τήν Λευκωσία - Κυρήνεια!...      

       Ὅταν ἐκδηλώθηκε ἡ εἰσβολή, ὁ Γεωργίτσης τά ἔχασε. Δέν ἀνέ­πτυξε καμμία πρωτοβουλία καί ζητοῦσε ἀπεγνωσμένα ὁδηγίες ἀ­πό τό ΑΕΔ! Ὁ Γρ. Μπονάνος γράφει: «Ἐνεφανίζετο νά ἀντιδρᾶ περίπου ὡς διοικητής λόχου, ὁ ὁποῖος ζητεῖ ὁδηγίας ἀπό τόν ταγματάρχην του, πού εὑρίσκεται εἰς ἀ­πόστασιν χιλιομέτρου… Κατέληξα λοιπόν, κατά φυσικήν συνέπειαν, στό συμπέρασμα ὅτι ἡ διεύθυνσις τοῦ ἀγῶνος ὑπό τοῦ Γεωργίτση ἦτο ἕνα τεράστιον λάθος».^[11]

Καί σέ ἄλλο σημεῖο ὁ τότε Α/ΕΔ ἀναφέρει καί πάλι: «…ὁ Ἀρ­χηγός τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς, εἶχεν ἀπωλέσει τόν ἔλεγχον τῆς καταστάσεως καί τοῦ ἐαυτοῦ του».^[12]  

                   

       Τό ἀποκορύφωμα ὑπῆρξε τό ἑξῆς: Μετά τήν λήξι τῆς πρώτης φάσεως τῆς εἰσβολῆς (“ΑΤΤΙΛΑΣ Ι”) ὁ Γεωργίτσης ὑπέβαλε κατά­λογο ὀνομάτων ἀξιωματικῶν «πρός ἄμεσον ἐπαναπατρισμόν δι᾽ εἰ­δικούς λόγους». Καί στόν κατάλογο ἐκεῖνο ὁ Α/ΓΕΕΦ (κατ᾽ εὐ­φημισμόν) εἶχε τοποθετήσει πρῶτο τό δικό του ὄνομα!

Τά σχόλια περιττεύουν. Δέν περιττεύουν ὅμως γιά τούς Ἰωαν­νίδη - Μπονάνο πού κατά τήν διάρκεια τοῦ “ΑΤΤΙΛΑ” στέρησαν τό ΓΕΕΦ ἀπό τήν φυσική ἡγεσία του καί τήν ἀντικατέστησαν ἀπό τό πλέον ἀκατάλληλο πρόσωπο, ἀφήνωντας τήν Ἐθνική Φρουρά νά δώση τόν ὑπέρ πάντων ἀγῶνα κυριολεκτικά ἀκέφαλη!...

 Ἡ Ἐπιστράτευσις τοῦ 1974: Ὁ μύθος καί ἡ ἀλήθεια

        Ἀπό τήν λῆξι τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τό ἔτος 1967 ἡ Ἑλλάς δέν εἶχε δαπανήσει οὔτε μία δραχμή γιά ὑλικό Ἐπισ­τρα­τεύσεως.

       Ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος μέσα ἀπό τό 5ετές Πρόγραμμα Ἐ­ξοπλισμῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων 1968 - 1972 δέν προχώρησε μόνο στίς μεγαλύτερες ἐξοπλιστικές προμήθειες καί πολεμικό ὑλικό ἐξ᾽ ἐθνικῶν πόρων στήν ἱστορία τῶν Ε.Δ.

       Δαπάνησε καί 450.000.000 δρχ. γιά Ὑλικό Ἐπιστρατεύσεως, γιά πρώτη φορά. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά δημιουργηθῆ ὑπερε­πάρ­κεια ἀποθεμάτων πρωτοφανής γιά τά δεδομένα τῆς μεταπολεμι­κῆς Ἑλλάδος!

       Ἐνῶ -ὅπως εἴδαμε- γιά πρώτη φορά δημιουργήθηκε καί ὑπο­δομή Πολεμικῆς Βιομηχανίας γιά τήν αὐτάρκεια τῆς Ἑλλάδος σέ ἀποθέματα καί πολεμικό ὑλικό…

       Ὁ Α/ΕΔ Στρατηγός Ὀδυσσεύς Ἀγγελῆς τήν περίοδο 1968 - 1973 εἶχε συντάξει ἕνα ἐξαιρετικό “Σχέδιο Ἐπιστρατεύσεως” τό ὁποῖο ἀναθεωρεῖτο καί ὑφίστατο τελειοποιήσεις σέ τακτά χρονικά διαστήματα. Προέβλεπε συμπλήρωσι τῶν ἐπιστρατευομένων Μονάδων στό 100% τῆς δυνάμεώς τους σέ χρόνο ρεκόρ!  Καί κάθε χρόνο γινόταν ἄσκησις ἐπιστρατεύσεως μίας Μεγάλης Μονάδος γιά νά ἐλέγχεται ἡ ταχύτητα καί ἡ ἀπόδοσις!

       Ἡ Ἑλλάς λοιπόν, τό 1974 διέθετε ἕνα ἀπό τά τελειότερα συστήματα Ἐπιστρατεύσεως στόν κόσμο!...

       Στίς 20 Ἰουλίου 1974 - κατά τήν ἔκτακτη συνεδρίασι τοῦ ΑΣΕΑ λόγῳ τῆς εἰσβολῆς - μέ εἰσήγησι τοῦ Δ. Ἰωαννίδη ἀπεφασίσθη ἡ κήρυξις Γενικῆς Ἐπιστρατεύσεως!

       Ἡ ἐνέργεια αὐτῆς καί ὁ τρόπος πού ἐκτελέστηκε ὑπῆρξε ἐπιει­κῶς ἀπαράδεκτος: Τό “Σχέδιο Ἐπιστρατεύσεως” δέν τηρήθηκε! Καμμία ἀπό τίς διαδοχικές ἐνέργειες πού προέβλεπε, δέν ἔγινε.

       Σύμφωνα μέ τά ἐπιτελικά σχέδια, ἡ Ἐπιστράτευσις διεξάγεται κλιμακωτά: 1) Ἀρχικά συγκαλοῦνται οἱ  “πυρῆνες”,  2) ἀκολουθεῖ τό ἄνοιγμα τῶν ἀποθηκῶν, 3) κατόπιν γίνεται διασπορά τῶν εἰδι­κοτήτων, 4) ἔπειτα οἱ πρῶτες ἡλικίες, 5) μετά οἱ ἀμέσως ἐπόμενες κ.ο.κ.

       Τίποτε ἀπό τά ἀνωτέρῳ  δέν ἔγινε!...

       Ἡ κήρυξις Γενικῆς Ἐπιστρατεύσεως ἦταν μέτρο ἐντελῶς περιτ­τό καί ἀνώφελο. Διότι σήμαινε πρόσκλησι δυνάμεως 6 φορές μεγαλύτερης ἀπό αὐτήν πού χρειαζόταν γιά τήν ἐπάνδρωσι τῶν ἐπιστρατευομένων Μονάδων στό 100% τῆς δυνάμεώς τους!

       Π.χ.: Σέ ἕνα Κέντρο Ἐπιστρατεύσεως πού σύμφωνα μέ τά σχέ­δια ἔπρεπε νά παρουσιαστοῦν 1.000 ἐπίστρατοι, κλήθηκαν ἄσκο­πα 7.000 ἐπίστρατοι! Ὅπως εἶναι εὐνόητο, οἱ πλεονάζοντες 6.000 δεινοπάθησαν ἄσκοπα. Διότι οἱ ἀποθῆκες ἐπιστρατεύσεως διέθεταν ὑλικό γιά τούς προβλεπομένους 1.000 καί ὄχι γιά τούς ὑπολοί­πους πού δέν προβλεπόταν νά καταταγοῦν σύμφωνα μέ τά σχέδια.

       Ἡ Γενική Ἐπιστράτευσις εἶναι ἕνα ἀκραῖο μέτρο πού γίνεται διαδοχικά καί κλιμακωτά σέ διάστημα 15 ἡμερῶν. Ἡ ἀρχική της φάσις προβλέπει μόνον τήν ἐπιστράτευσι τῶν “ἀποστολῶν συμπληρώσεως” τῶν ἐνεργῶν Μονάδων. Δηλαδή γίνεται κλῆσις ὁρισμένων ἡλικιῶν. Καί κατόπιν σταδιακά καλοῦνται καί οἱ ὑ­πό­λοιπες μέ διαδοχικές κλήσεις σύμφωνα μέ τά προβλεπόμενα σχέδια.

       Κανένα ἀπό τά ἀνωτέρῳ σχέδια δέν ἐφαρμόστηκε! Ἔγινε ἁπλά μία ἀσύντακτη καί μαζική κλῆσις ὅλων τῶν ἡλικιῶν χωρίς ἐφαρμογή τῶν προβλεπομένων σχεδίων καί χωρίς τήν τήρησι τῶν διαδοχικῶν σταδίων.

       Ἀποτέλεσμα; Νά παρουσιαστοῦν ὑπερεξαπλάσιοι ἀπό ὅ­σους ἔπρεπε νά κληθοῦν τίς πρῶτες ἡμέρες!...

       Γιατί ὅμως συνέβη αὐτό; Ὁ τότε Α/ΕΔ Γρ. Μπονάνος ὁμολογεῖ ξεδιάντροπα: «Χωρίς τήν γενικήν ἐπιστράτευσιν, ἡ ὁποία ἀπεδυνάμωσε τόν ἰστόν τοῦ μηχανισμοῦ τοῦ Ἰωαννίδη, πιθανότατα ἡ ἀποκατά­στα­σις τῆς δημοκρατίας τήν ὁποίαν ἡμεῖς ἐπεβάλαμε, θά ἐκινδύ­νευε»!...^[13]

       Δηλαδή ὁ Μπονάνος ὁμολογεῖ ἀνενδοίαστα ὅτι ὁ λόγος κηρύξεως τῆς Γενικῆς Ἐπιστρατεύσεως χωρίς τήν τήρησι καί ἐφαρ­μο­γή τῶν σχεδίων, ἔγινε γιά νά προκληθῆ χάος καί ν᾽ ἀνατραπῆ ὁ Ἰωαννίδης!...

       Τί νά σχολιάση κανείς γιά τό ἀνωτέρῳ ; Τά σχόλια ἐπαφίενται στόν ἀναγνώστη…

       Ἔτσι διέρρευσαν οἱ φῆμες γιά «ἀποτυχημένη ἐπιστράτευσι», γιά «χαώδη κατάσταση», γιά «ἄδεια κιβώτια τῶν ἀποθηκῶν», γιά «ἐπιστράτους μέ σαγιονάρες», κ.λπ.

       Μά ἦταν φυσικό: Οἱ ἀποθῆκες τῶν ἐπιστρατευομένων ἐνερ­γῶν Μονάδων διέθεταν ὑλικό γιά τόν προβλεπόμενο ὄγκο τῶν 1.000 ἐπιστράτων πού τίς ἐπάνδρωνε στό 100%. Καί ὄχι γιά τούς ἄλλους 6.000 πού ἀσκόπως ἐκλήθησαν!...

       Ἡ ἐσκεμμένη “προβοκάτσια” τῆς Ἐπιστρατεύσεως τοῦ 1974 πέτυχε τόν σκοπό της:

       Ἡ ταλαιπωρία τῶν ἀσκόπως χιλιάδων κληθέντων ἐπιστρά­των κλόνισε τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ πρός τίς Ε.Δ. Καί ἔδωσε τό δικαίωμα στούς ἐπανακάμψαντες πολιτικούς μετά τήν “μεταπολίτευση” νά ἰσχυρίζονται ψευδέστατα ὅτι οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις ἦ­σαν «ἄοπλες» καί ὅτι εὑρίσκοντο «ἐν διαλύσει»…

       Οἱ ἰσχυρισμοί αὐτοί ἀποτελοῦσαν συνειδητό ψεῦδος!

       Στίς ἀρχές Σεπτεμβρίου τοῦ 1974 ὁ τότε Ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης Εὐάγγελος Ἀβέρωφ διέταξε νά διενεργηθοῦν Ε.Δ.Ε. (Ἔνορ­κες Διοικητικές Ἐξετάσεις) σέ ὅλες τίς Μεγάλες Μονάδες γιά τό ζήτημα τῆς Ἐπιστρατεύσεως.

       Τά πορίσματα τῶν ἀνακρίσεων ἀπαγορεύτηκε νά δοθοῦν στήν δημοσιότητα ἀπό τήν Κυβέρνησι Κ. Καραμανλῆ!

       Ποιός ἦταν ὁ λόγος; Μά φυσικά νά μή ἀποκαλυφθῆ ἡ ἀλή­θεια…

Ὁ τότε Τμηματάρχης τοῦ 1^ου Ε.Γ. τοῦ Ἀρχηγείου Στρατοῦ, Ταξίαρχος Χρῆστος Τσίτος ἀπεκάλυψε τό 1977 ποιά ἦταν ἡ ἀλήθεια στόν Τύπο:

«Ἐπί τῶν ἀνωτέρῳ  φημῶν καί δημοσιευμάτων, διετάχθησαν τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1974 οἱ σχηματισμοί (Μεγάλες Μονάδες) εἰς οὖς ὑπήγοντο τά συγκροτήματα (Συντάγματα) καί αἱ Μονάδες Ἐπιστρατεύσεως, νά διενεργήσουν Ἐνόρκους Διοικητικάς Ἐξετά­σεις ὑπό ἀνωτάτου ἀξιωματικοῦ, βαθμοῦ Ταξιάρχου ἤ Ὑποσ­τρατήγου. Πράγματι, αἱ ἐν λόγῳ ΕΔΕ διενεργήθησαν, τά πορίσματα ὑπεβλήθησαν εἰς 5^ον/1^ον Ε.Γ./Α.Σ. τοῦ ὁποίου ἐτύγχανα Τμηματάρχης. Τά ἀποτελέσματα ἦσαν καταπληκτικά ἐν σχέσει μέ τά διαδιδόμενα καί ἀναγραφόμενα εἰς τάς ἐφημερίδας, καθ’ ὅσον: Τά ἀναγραφόμενα εἰς τόν Τύπον περί μή ὑπάρχοντος ὁπλισμοῦ, κενῶν κιβωτίων κ.λπ. καί διά τήν ἀποτυχίαν τῆς Ἐ­πι­στρατεύσεως ἦσαν ἀσύστολα ψεύδη. Ἡ Ἐπιστράτευσις ἐση­μεί­ωσεν ἀπόλυτον ἐπιτυχίαν καί ἐπραγματοποίησε ρεκόρ χρόνου. Ἐγένετο εἰς μικρότερον χρόνον ἀπό ἐκεῖνον ὅστις προεβλέπετο διά τήν ἐτοιμότητα ἐκάστης Μονάδος ἐπιστρα­τεύ­σε­ως. Οἱ διοικηταί τῶν μονάδων ἐπιστρατεύσεως καί οἱ ἐπίσ­τρα­τοι ἐδέχθησαν τά συγχαρητήρια τῶν διοικητῶν τῶν συγκροτημάτων (Μ. Μονάδων). Ἕνας μόνον σάκκος εἰς μονάδα ἐπισ­τρατεύσεως τῆς VIII Μεραρχίας, εὑρέθη νά περιέχη ράκη καθάρσεως ὁπλισμοῦ, ἐνῶ ἡ ἔνδειξις ἦτο ποδεῖα (κάλτσες). 

Αὐτή ἦτο ἡ μόνη ἀνωμαλία τῆς Ἐπιστρατεύσεως!... Ὁ τότε διευθυντής τοῦ 6^ου Ε.Γ./Α.Σ. Ταξίαρχος Δημητρόπουλος, ὅστις ἦτο ὑ­πεύθυνος ἐπί τῆς ἐπιστρατεύσεως, ὅταν τοῦ ἔδειξα τά πορίσματα -διότι ἀνησυχοῦσε καί καθημερινῶς εὑρίσκετο εἰς τό γρα­φεῖ­ον μου- μοῦ εἶπε: “Ἔφερα εἰς πέρας τήν ἀποστολήν μου: τώρα ἔχω ἥσυχη τήν συνείδησίν μου κύριε Τσίτο”. Ἐπί τῶν ἀνωτέρῳ  ὑπεβλήθη σχετική εἰσήγησις τῆς ὁποίας γνῶσιν ἔλαβεν ἅπασα ἡ Ἱεραρχία. Εἰς πρότασίν μου πρός τόν τότε Ἀρχηγόν Στρατοῦ, ἀντιστράτηγον κ. Ντάβον, ὅπως γίνη διάψευσις τῶν ἀναγραφο­μέ­νων εἰς τάς ἐφημερίδας καί φημολογουμένων, περί ἀπο­τυ­χί­ας τῆς ἐπιστρατεύσεως, μοῦ ἀπήντησεν: “Ὄχι”! Αὐτή εἶναι ἡ ἀ­λήθεια».^[14]

       Ὁ Ντάβος λοιπόν, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ τότε ΥΠΕΘΑ Εὐάγγ. Ἀ­βέ­ρωφ δέν ἐπέτρεψε τήν δημοσίευσι τῶν Πορισμάτων τῶν ΕΔΕ πού ἀπεδείκνυαν τήν ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῆς Ἐπιστρατεύσεως.  Ἔτσι  ὁ  μύθος διαιωνίστηκε!...

       Τό γεγονός ὅτι παρά τήν “προβοκάτσια” τῆς Επιστρατεύσεως καί τήν μή τήρησι τῶν ἐπιτελικῶν σχεδίων -μέ συνέπεια τήν ἄ­σκοπη κλῆσι καί ταλαιπωρία χιλιάδων ἐπιστράτων- αὐτή ἔγινε μέ ἀπόλυτη ἐπιτυχία, ἀποδεικνύει ὅτι: Οἱ Κυβερνήσεις Γ. Παπαδοπούλου εἶχαν τόσο ἐξοπλίσει καί ὀργανώσει τίς Ε.Δ., ὥστε ἀκόμη καί μέ τό “σόκ” τῆς μή ἐφαρμογῆς τοῦ Σχεδίου Ἐπιστρατεύσεως, ὁ μηχανισμός νά λειτουργήση τόσο καλά ὥστε ἡ Ἐπιστράτευσις νά γίνη χωρίς ἐλλείψεις καί σέ χρόνο ρεκόρ!   

   

Ὅπως γράφει ὁ Γ. Κάρτερ: «Φυσικά δέν εἶναι δύσκολο νά διανοηθεῖ κανείς τί θά συνέβαινε ἐάν ἐπί διακυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου ἡ Τουρκία ἀπετόλμα ἀπόβαση στήν Κύπρο… Ἡ Ἑλλάς ἦταν πανέτοιμη καί ἠθικῶς καί στρατιωτικῶς νά ἀποστείλη δυνάμεις γιά τήν ἀπόκρουσή της καί ἐν ἀνάγκῃ γιά πολεμική ἀναμέτρηση στό Αἰγαῖο. Αὐτός ἦταν ὁ σημαντικός λόγος γιά τόν ὁποῖον ἔπρεπε νά ἐκλείψη ὁ Παπαδόπουλος! Κι αὐτή ὑπῆρξε ἡ ὀλισθηρή “πεπονόφλουδα” πού πάτησε ὁ Ἰωαννίδης καί ἄνοιξε τόν δρόμο πρός τόν “ΑΤΤΙΛΑ”…».^[15]

 Ἡ ἐπάνοδος Κ. Καραμανλῆ καί ὁ “ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ”

 Στίς 22 Ἰουλίου 1974 τό δράμα φτάνει στό ἀποκορύφωμά του. Οἱ ἐντολές τοῦ Ἰωαννίδη νά πληγῆ ὁ ἀποβατικός στόλος τῶν Τούρ­κων, δέν ἐκτελεῖται. Τό ὀχηματαγωγό “Ρέθυμνον” ἀντί τῆς Κύπρου, βρίσκεται στήν... Ρόδο. Οἱ Τοῦρκοι ἀποβιβάζουν καί ἄλλες δυνάμεις καί καταλαμβά­νουν τήν Κυρήνεια!

Στίς 23 Ἰουλίου 1974, οἱ Ἀρχηγοί τῶν Ἐπιτελείων κατάργησαν τόν Δ. Ἰωαννίδη, γιά νά καλέσουν τούς παλαιούς πολιτικούς...

Ὅσο γιά τόν Δ. Ἰωαννίδη; Ὅταν ὁ Φ. Γκιζίκης καί οἱ Ἐπιτελάρ­χες του, τοῦ ἀνήγγειλαν ὅτι τόν καταργοῦν, ἀρκέσθηκε σέ ἕνα μοιρολατρικό καί παθητικό: «Δέν συμφωνῶ, ἀλλά δέν θά ἀντιδρά­σω». Καί αὐτό, παρότι κατά τόν ἴδιο τόν τότε Α/ΕΔ Γρ. Μπονάνο: «τοῦ ἦτο εὔκολον μέ ἕνα νεῦμα του μόνον, νά μᾶς ἐνταφιάση στόν περίβολον τοῦ Ἀρχηγείου».^[16]

Ἐν συνέχειᾳ ἔπραξε αὐτό πού γνώριζε καλλίτερα: Ἐξαφανί­σθηκε! Αὐτό ὑπῆρξε τό οἰκτρό τέλος τοῦ καθεστῶτος Δ. Ἰω­αν­νί­δη.^[17]

Στό παρασκήνιο τῶν διαβουλεύσεων κάποιοι μεθοδικά ἠργά­ζοντο γιά τήν λύσι Καραμανλῆ. Ἡ ἐπάνοδός του ἐμεθοδεύετο ἀπό τά σκοτεινά κέντρα πού εἶχαν ὁδηγήσει στήν δημιουργία τῆς “ἐθ­νικῆς περιπετείας”. Δέν εἶναι διόλου τυχαῖο ὅτι ὁ Ὑπουργός Ἐξω­τερικῶν τῶν ΗΠΑ Χ. Κίσσιγκερ ἀπό τίς 22 Ἰουλίου ἀκόμη, ἔλεγε μετά βεβαιότητος ὅτι: «αὔριον θά ὑπάρξη πολιτική μεταβολή στήν Ἑλλάδα».

       Τό σχέδιο τῆς συναντήσεως τῆς Μάρνης τόν Μάϊο τοῦ 1974 ἔ­πρεπε νά ὁλοκληρωθῆ. 

       Παρασκηνιακό ρόλο ἔπαιξε ὁ Ἀρχηγός Ναυτι­κοῦ Π. Ἀρα­πά­κης^[18], ὁ Διοικητής τῆς ΚΥΠ Λ. Σταθόπουλος καί ὁ Διοικητής τοῦ Γ.Σ.Σ. Ἰωάν. Ντάβος. Ἐπίσης παρασκηνιακό ρόλο διεδραμάτισε τόσο ὁ Τάσκα ὅσο καί ὁ Ἀντισυνταγματάρχης Μάρ­ντερ τῆς πρεσβείας τῶν ΗΠΑ. Γράφει χαρακτηριστικά ὁ Μπονάνος:

«Ἕνα περίεργον δίκτυον ἐπαφῶν, διασυνδέσεων, συζητή­σεων καί ἀνταλλαγῆς τηλεφωνημάτων ἐδῶ καί εἰς τό ἐξωτερι­κόν, ἐλει­τούρ­γει γύρω μου…».^[19] 

       Τόν κυριώτερο ρόλο, τόν ἔπαιξε ὁ Εὐάγγελος Ἀβέρωφ. Προφασισθείς κάποια στομαχική ἀδιαθεσία, ὅταν οἱ ὑπόλοιποι πολιτικοί ἀνεχώρησαν, πλησίασε τόν Γκιζίκη καί τόν Μπονάνο καί τούς εἶπε: «Μά γιατί ταλαιπωρεῖσθε; Δέν φέρνετε τόν Καραμανλή νά λύση ἀμέσως τήν κατάστασιν;».

Ἔτσι, στίς 4 τά ξημερώματα τῆς 24^ης Ἰουλίου 1974, ὁ Κ. Καρα­μαν­λῆς ὁρκιζόταν Πρωθυπουργός: Ἡ ὁρκωμοσία του ἔγινε ἐνώπι­ον τοῦ Προέδρου τοῦ Ἰωαννιδικοῦ καθεστῶτος Στρατη­γοῦ Φ. Γκιζίκη.

 Τό  ὄνειδος τῆς Γενεύης

          Ὅταν ὁ Καραμανλῆς ἀνέλαβε τήν ἐξουσία τήν 24^η Ἰουλίου 1974, οἱ Τοῦρκοι κατεῖχαν στήν Κύπρο τήν πόλι τῆς Κυρη­νείας καί ὁρισμένα σημεῖα ἀνατολικά της, στήν περιοχή Ἁγίου Γεωργίου ὅ­που εἶχε ἀποτελέσει καί τό ἀρχικό προγεφύρωμα τῆς εἰσβολῆς τους. Οἱ ἡρωϊκές μάχες τῆς Ἐθνικής Φρουράς καί τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ., εἶχαν ἐξα­σφαλίσει τόν ἔλεγχο τοῦ Πενταδάκτυλου, τήν ἀποτρο­πή διευρύν­σεως τοῦ μικροῦ προγεφυρώματος καί τήν ἐξάλειψι σχεδόν ὅλων τῶν τουρκοκυπριακῶν “θυλάκων” πού ἀπό τό 1964 καί ἔπειτα ἤλεγ­χαν τό 12% τῆς νήσου! Δηλαδή οἱ Τοῦρκοι κατεῖχαν μόλις τό 4% τῆς Κύπρου!  

       Ἐπρόκειτο ἀπό στρατιωτικῆς ἀπόψεως, γιά μία ἀναστρέψιμη κατάστασι, ἰσως ἀκόμη καί εὐνοϊκή. Ἡ Ἑλλάς διέθετε ἀκό­μα τό πλεονέκτημα…

       Στις 25 Ἰουλίου 1974 ἄρχισαν στήν Γενεύη οἱ ἐργασίες τῆς Τρι­μεροῦς Διασκέψεως γιά τήν Κύπρο μέ ἐκ­πρόσωπο τής Ἑλλάδος τόν νέο Ἀντιπρόεδρο καί Ὑπουργό Ἐξωτερι­κῶν, Γεώργιο Μαῦρο. Ἦταν αὐτός πού τήν παραμονή τῆς εἰσβολῆς δήλωνε στό Β.Β.C. ὅτι «αἱ ἐγγυή­τριαι δυνάμεις ὀφείλουν νά ἐπέμβουν διά τήν ἀπο­κατάστασιν τῆς νομιμότητος ἐν Κύπρῳ»!

Καί 5 ἡμέρες μετά, ἐχειρίζετο τό Κυπριακό ὡς Ὑπουργός Ἐ­ξω­τε­ρικῶν!…

       Τήν ἴδια ὥρα, οἱ Τοῦρκοι παραβίαζαν τήν κατάπαυσι τοῦ πυρός καί ἀπεβίβαζαν δυνάμεις στήν Κύπρο χωρίς καμμία ἀντί­δρασι τῆς Ἑλλάδος!

       Στίς 26 Ἰουλίου 1974 ἡ Ἑλλάς ἀπεδέχθη τήν «Διακήρυξι τῆς Γενεύης» ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἕνα ἐθνικό ὄνειδος:

       - Διεκήρυττε ὅτι οἱ τουρκικές δυνάμεις εἰσβολῆς θά παρέ­με­ναν κα­τέχοντας ὅσο ἔδαφος εἶχαν κατακτήσει!

       - Ὑποχρέωνε τήν Ἐθνική Φρουρά νά ἀποχωρήση ἀμέσως ἀπ᾽ ὅλους τούς τουρκοκυπριακούς ”θυλάκους” πού εἶχε καταλά­βει!

       - Δημιουργοῦσε “ζώνη ἀσφαλείας” πού οὐσιαστικά ἀποτε­λοῦ­σε γραμμή διχοτομήσεως τῆς Κύπρου!

       Ἐπρόκειτο γιά ἄνευ ὅρων παράδοσι στόν ΑΤΤΙ­ΛΑ, πού ἀνε­γνώριζε τά στρατεύματα κατοχῆς, τήν διχοτόμησι τῆς Κύπρου καί τήν ὑποχώρησι ὅσων εἶχε κατακτήσει ἡ Ἐ­θνική Φρουρά στό πεδίο τῆς μάχης!

       Καί ὅλα αὐτά γιά τήν σταθεροποίησι μίας καταπαύσεως πυρός πού δέν ἐτηρήθη οὔτε ἕνα 24ωρο.

       Ἐπρόκειτο γιά ἐπονείδιστη συμφωνία. Ἡ Ἑλ­λάς θά ἔπρεπε νά ἀποχωρήση τῆς Διασκέψεως καί ν᾽ ἀπειλήση προσφυγή στά ὅπλα. Καί ὅμως ὁ Καραμανλῆς δήλωσε: «… ὅτι δύναται νά ἀποτελέση ἀφετηρίαν μίας δικαίας διευθε­τή­σεως τοῦ Κυπριακοῦ».

       Καί ὁ Γ. Μαῦρος ὅτι: «… διανοίγει τήν ὁδόν διά προσεχή διαρκῆ λύσιν τοῦ Κυπριακοῦ προβλήματος».         

       Φυσικά, οἱ Τοῦρκοι πανηγύρισαν τήν νίκη τους. Ὁ Ἐτσεβίτ δήλωσε ἐπαιρόμενος δικαίως: «Διησφαλίσαμεν εἰς τήν τράπεζαν τῶν διαπραγματεύσεων ὅ,τι ἐκερδίσαμεν διά τοῦ πολέμου»!…  Καί μία ἡμέρα μετά, ἀποθρασυνθείς ἀπό τήν ἀπίστευτη ἑλλη­νική ὑποχωρητικότητα, ἔθετε καί θέμα Δωδεκανήσου:

«Ἡ συμφωνία τῆς Γενεύης διά τήν Κύπρον ἐπεβεβαίωσε ἐπισή­μως τό δικαίωμα τῆς Τουρκίας, ὅπως διατηρεῖ μονίμως τά στρα­τεύματά της εἰς τήν Νήσον καί ἐν ἀνάγκη τά ἐνισχύει… Τό ζήτημα τῆς παρουσίας Ἐνόπλων Δυνάμεων εἰς τήν Δωδε­κάνησον διέπεται ὑπό συνθηκῶν καί ἐάν ἡ ἐπαναστρατικοποίησίς της εἶ­ναι ἀναγκαία διά τήν κοινήν ἄμυνά μας, ὀφείλομεν νά συν­ερ­γασθώμεν πρός τοῦτο μετά τῆς Ἑλλάδος»!

       Μέσα στίς ἑπόμενες ἡμέρες οἱ Τοῦρκοι, παραβιάζοντας συνε­χῶς τήν ἐκεχειρία ἐπέκτειναν σταδιακά τήν κατοχή τῆς νήσου ἀ­πό τό 4% στό 12% περίπου. Ἀντίδρασις τῆς Κυβερνήσεως Καρα­μανλῆ; Στίς 27 Ἰουλίου 1974 ἔδωσε ἐντολή γιά σταδιακή ἀποστρά­τευσι!..

 ΑΤΤΙΛΑΣ II: “Ἡ Κύπρος κεῖται μακράν!”

       Στίς 8 Αὐγούστου 1974 ἄρχιζε ἡ δεύτερη φάσις τῆς Διασκέψεως τῆς Γε­νεύης. Παρά τούς ἐξευτελισμούς ἡ Ἑλλάς ἐδέχθη καί πάλι νά παραστῆ. Ἡ Ἑλληνική Ἀντιπροσωπεία εὐρέθη ἐνώπιον ἰτα­μοῦ τελε­σιγράφου τοῦ Ἐτσεβίτ, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή οἱ τουρκικές δυνάμεις στήν Κύπρο εἶχαν ἤδη προωθηθῆ στήν “πράσινη γραμμή” τῆς Λευκωσίας.

       Καί ἔξαφνα στίς 14 Αὐγούστου 1974, οἱ μάσκες ἔπεσαν. Ἡ Τουρκία ἐξαπέλυσε δεύτερη εἰσβολή στήν μαρτυρική Κύπρο. Τόν “ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ”!

       Στίς 6:30’ τό πρωΐ τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ Καραμανλῆς προήδρευσε ἐκτάκτου Πολε­μικοῦ Συμβου­λίου. Ἐάν ἐξαιρέσει κανείς τήν ἀπου­σία τοῦ Ἰωαν­νίδη,  ἡ σύνθεσίς του ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἴδια μέ ἐκείνην τοῦ προηγουμένου καθεστῶτος, τό ὁποῖο νομικῶς ἐσυνεχίζετο: Γκι­ζίκης, Mπονάνος, Γαλατσάνος, Ἀραπάκης, Παπανικολάου! Δηλαδή ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο ὡς ὑπαίτιοι γιά τό “πραξικόπημα” κατά Μακαρίου καί γιά τήν ἐγκατάλειψι τῆς Κύπρου, παρέμεναν οἱ στενοί συνεργάτες τοῦ Καραμανλῆ στήν νέα εἰσβολή!…

       Φυσικά, οἱ ἀνωτέρῳ Στρατηγοί, γνωστοί πλέον γιά τήν ἡτ­το­πάθειά τους, ὑπῆρξαν ἀποτρεπτικοί στήν κήρυξι πολέμου.

       Κατά μία θεωρία τοῦ Ἀβέρωφ, ὁ Καραμανλῆς ρώτησε ἐάν θά ἦταν δυνατόν νά ἑτοιμασθῆ μία Μεραρχία γιά νά πάη νά πο­λε­μήση στήν Κύπρο καί νά ἀνακοινώσουν ὅτι στά πλοῖα πού θά τήν μεταφέρουν θά ἐπιβιβασθῆ ὁ ἴδιος καί ὁ Ἀβέρωφ ὥστε νά μή τά βομβαρδίσουν οἱ Τοῦρ­κοι!^[20]

       Καί ἐάν ἀκόμη εἶναι ἀλήθεια, πρόκειται γιά τελείως εὐτρά­πε­λο αἴτημα. Ὁ Καραμανλῆς προσεποιεῖτο τόν “παλληκαρά”, γνω­ρίζoντας πο­λύ καλά ποιά θά ἦταν ἡ ἀπάντησις. Πολύ ἐπιτυ­χη­μένα ὁ Σπ. Ζουρνατζῆς εἶχε γράψει σέ ἄρθρο του μέ τίτλο «Ὁ  Καραγκιόζης Μέραρχος»:

«Ὅπως ὁ Καραγκιόζης, δερόμενος ἀπό τόν Βεληγκέκα, φω­νά­ζει στόν Χατζηαβάτη "κράτα με γιά νά μή σκοτώσω τόν Ἀρ­βα­νίτη", ἔτσι καί ὁ Καραμανλῆς διατάζει νά ἑτοιμασθῆ Μεραρχία γιά νά πολεμήσει τόν Ἀττίλα, ἀλλά φωνάζει ταυτόχρονα τόν Ἀβέρωφ καί τήν ἔνοχη στρα­τιωτική ἡγεσία νά τόν… συγκρατήση, γιά νά "μήν ἐμπλακοῦμε σέ πόλεμο μέ τήν Τουρκία"».^[21]

       Ἡ ἀλήθεια ὅμως ἦταν ἄλλη. Καί ἦταν πικρή. Ἡ Ἑλλάς δέν εἶ­χε πλέον τόν “φιλοπόλεμο” Ἰωαννίδη πού τόν πρόδωσαν οἱ Στρατηγοί του, ἀλλά κάποιον πού συνταυτιζόταν πλήρως μέ τούς τελευταίους σέ ἐνδο­τισμό. Καί στό τέλος τοῦ Πολεμικοῦ Συμβου­λί­ου ὁ Καραμανλῆς ἀνεφώ­νησε τό περίφημο: «Ἡ Κύπρος κεῖται μακράν»!   

         

        Τήν ἑπομένη, 15 Αὐγούστου, ὁ Καραμανλῆς ἀνέλυσε αὐτήν τήν θεωρία του πρός τόν Ἑλληνικό λαό, ἀπό ραδιοφώνου καί τη­λε­ο­ράσεως:

«Διά τήν Ἑλλάδα ἐτέθη ἄμεσον καί μέγα δίλημμα: πρέπει νά ἀντιδράση μέ βίαν εἰς τήν βίαν; Μέ δολιότητα εἰς τήν δολιότητα; Πρέπει νά προσφύγη καί ἐκείνη εἰς τόν νόμον τῆς ζούγ­κλας;… Ἡ ἔνοπλος ἀντιμετώπισις τῶν Τούρκων εἰς τήν Κύπρον καθίσταται ἀδύνατος καί λόγῳ ἀποστάσεως καί λόγῳ τῶν γνω­στῶν τετελεσμένων γεγονότων. Καί δέν ἦτο δυνατόν νά ἐπιχειρηθῆ χωρίς τόν κίνδυνον ἐξασθε­νήσεως τῆς ἀμύνης τῆς Ἑλλάδος.»!…

       Καί ἐρωτάται: Ἕνα ὑπερήφανο Ἔθνος ὅταν ὑφίσταται ἀναι­τίως τήν βία, δέν πρέπει νά προσφύγη καί αὐτό στήν βία; Καί ἡ ἀ­πάντησις στήν δολιότητα θά ἦταν καί αὐτή δολιότητα; Ὅταν δε ὁ ἐχθρός προσφεύγει στόν “νόμο τῆς ζούγκλας” ἐσύ θά τόν ἀφή­σης νά σέ κατασπαράξη;

       Ἡ Κύπρος γιά πρώτη φορά στήν Ἱστορία της ἦταν τόσο κο­ντά στήν Ἑλλάδα. Καί αὐτό διότι τήν περίοδο 1968 - 1973 εἶχε ἐπιτευχθῆ ἀεροναυτική ὑπερ­οπλία στό Αἰγαῖο καί τήν Κύπρο. Δέν ἦταν λοιπόν μακρυά ἡ Κύπρος γιά τά ὑπερσύγχρονα PHA­N­TOMS, τίς Πυραυλακάτους καί τά Ὑποβρύχια πού μόλις εἶχαν ἀγο­ρασθῆ, ὅταν ἦταν κοντά γιά τίς Τριήρεις τοῦ Κίμωνος τό 450 π.Χ.! ^[22]

 Ἡ ἀποχώρησις ἀπό τό ΝΑΤΟ

       Ἀντί ὁ Καραμανλῆς νά πολεμήση γιά τήν Κύπρο, ἀπεφά­σισε μία ἄλλη “ἡρωϊκή” ἐνέργεια. Νά ἀποχωρήση ἀπό τό στρα­τιω­τι­κό σκέλος τοῦ ΝΑΤΟ! Πράγματι ἡ Κυβερνητική ἀνακοίνω­σις ἔ­λεγε:

«Κατόπιν τῆς ἀποδειχθείσης ἀνικανότητος τῆς Ἀτλαντικῆς Συμ­μα­χίας ὅπως ἀναχαιτίσει τήν Τουρκίαν ἀπό τοῦ νά δημιουργήση κατάστασιν συρράξεως μεταξύ δύο συμμάχων, ὁ πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλῆς ἔδωκεν ἐντολήν ὅπως αἱ Ἑλληνικαί Ἔνο­πλοι Δυνά­μεις ἀποσυρθοῦν ἀπό τήν Συμμαχίαν τοῦ ΝΑΤΟ. Ἡ Ἑλλάς θέλει παραμείνει μέλος τῆς Συμμαχίας μόνον ὡς πρός τό πολιτικόν σκέ­λος αὐτῆς».

       Καί διερωτᾶται κανείς: Ἐδῶ ἡ Ἑλλάς ἡ ἴδια «ἀπεδείχθη ἀνί­κανος» νά ὑπερασπίσει τά ἐθνικά της συμφέροντα καί περιμένα­με νά τό πράξη ἀντί ἡμῶν τό ΝΑΤΟ; Κατά εὔστοχο σχόλιο τῆς “Ἑστίας”, ἡ ἐνέργεια θύμιζε «σύζυγον πού αὐτοευνουχίσθηκε γιά νά ἐκδικηθῆ τίς ἀπιστίες τῆς συμβίας του»!…

       Στήν πραγματικότητα, ἡ πράξις ἐκείνη ὑπῆρξε ἁπλῶς μία δη­μα­γωγική ἐνέργεια πού ἀπετέλεσε ἐγκληματικό σφάλμα. Ὁ Κα­ραμανλῆς, μέ διπλωματία τοῦ τύπου “ἀπόψε αὐτοσχεδιάζου­με” χά­ρισε ἕνα θεῖο δῶρο στήν Τουρκία εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος:

       Παρουσίασε τήν Ἑλλάδα ὡς ἀναξιόπιστο σύμμαχο καί ἡ Τουρ­κία ἐμφανίσθηκε στό Αἰγαῖο ὡς ἰσότιμος ἐνδιαφερόμενος. Μέ τήν ἀπώλεια δηλαδή τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶχε τήν εὐθύνη τοῦ ἀερο­ναυτικοῦ ἐλέγχου τοῦ Αἰγαίου καί γιά λογαριασμό τοῦ ΝΑ­ΤΟ, ὁ ρόλος αὐτός ἀνετέθη στήν Τουρκία!

       Λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀποχωρήσεως ἐκείνης ἀπό τό ΝΑΤΟ, ἡ Τουρ­κία μπόρεσε ἔκτοτε καί μέχρι σήμερα νά προβάλλη θέματα Ὑ­φα­λοκρηπίδος, Ἐναερίου Χώρου (F.I.R.), Βέτο ἐπεκτά­σεως τῶν χω­ρι­κῶν μας ὑδάτων, Μειονοτήτων, Πατριαρχείου καί διανομῆς τοῦ Αἰγαίου καί τοῦ ὑποθαλασσίου πλούτου του!…

       Ἐπρόκειτο γιά ἕνα ἀκόμη ἐθνικό ἔγκλημα, τό ὁποῖο τήν ὥρα πού ἐχύνετο ἑλληνικό αἷμα στήν Κύπρο, ὁ Καραμανλῆς διέπραξε δημαγω­γικῶς, μόνον καί μόνον γιά νά ἀντιπολιτευθῆ τόν τότε ἀ­φιχθέντα Ἀνδρέα Παπανδρέου καί τήν ἀντινατοϊκή συνθηματολογία του!^[23]

       Ἔπειτα ἀπό 3 ὁλόκληρα χρόνια, ὁ Καραμανλῆς ἀντελήφθη τό λά­θος του καί “φίλησε κατουρημένες ποδιές” -κατά τήν προσ­φιλή του ἔκ­φρασι- προκειμένου νά ἐπανενταχθοῦμε στό ΝΑΤΟ. Ἦταν ὅμως πλέον ἀργά. Ἡ ζημιά εἶχε ἤδη γίνει καί ἡ Ἑλλάς τήν πληρώ­νει μέχρι σήμερα!…

       Ἡ ἀλήθεια λοιπόν, δυστυχῶς εἶναι μία: Ὁ Καραμανλῆς ἔφυγε ἀπό τό ΝΑΤΟ ἀκριβῶς γιά νά μή ὁδηγηθῆ σέ ἀναμέτρησι μέ τήν Τουρκία. Μέ ὡμότητα τό παρεδέχθη:

«Ἡ ἀποχώρηση ἀπό τό ΝΑΤΟ δέν ἦταν ἁπλῶς δικαιολογη­με­νη ἀλλά ἀναγκαία. Ἡ ὀργή τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἦτο τόσο ἰσ­χυρή ἐκείνη τήν ἐποχή ὥστε ἡ ἐναλλακτική λύση τῆς ἀπο­χω­ρήσεως θά ἦταν ὁ πόλεμος».^[24]    

   

 Τά στάδια τῆς προδοσίας 

       Ἡ Κύπρος εἶχε προδωθῆ. Ὅ­ταν ὁ Καραμανλῆς ἀνέλαβε τήν ἐ­ξουσία ἡ Τουρκία κατεῖχε μόλις τό 4%. Καί μέσα σέ 20 ἡμέρες πρωθυπουργίας του ἔφθα­σε νά κατέχη τό 38%!…

      Ὅσο γιά τόν Καραμανλῆ, ἐξαργύρωνε τίς ἐπιταγές τῆς συν­αν­τή­σεώς του μέ τόν Ἐτσεβίτ καί τόν Κίσσινγκερ τόν Μάϊο τοῦ 1974 στήν Μάρνη. Μόλις λίγο μετά  τόν “ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ” ὁ Ἐτσεβίτ ἔλεγε μέ νόημα: «Ἐπανεφέραμεν τήν Δημοκρατίαν εἰς τήν Ἑλλάδα. Ἐπανε­φέ­ραμεν τόν κ. Καραμανλῆ.»!…

      Καί ἀργότερα, ἕνας ἄλλος Τοῦρκος πρωθυπουργός, ὁ Τοργκούτ Ὀζάλ ἐπανελάμβανε: «…Χάρις εἰς τούς Τούρκους στρατιώτας ἐπανῆλθεν ἡ Δη­μο­κρατία εἰς τήν Ἑλλάδα. Ἐμεῖς βοηθήσαμε νά ἐπανέλθη ὁ Κα­ραμανλῆς»!…

       Ἐξ᾽ ἄλλου, ὁ ἴδιος ὁ Καραμανλῆς δικαίωνε τήν πρώτη εἰσβολή λέγωντας πρός τόν Ἐτσεβίτ στήν συνάντησί τους στό Μοντρέ στίς 10-3-1978 τό ἑξῆς ἀπαράδεκτο: «Εἴχατε δίκαιο πραγματοποιοῦντες τήν πρώτη φάση τῶν πο­λε­μι­κῶν σας ἐπιχειρήσεων, ἀλλά δέν ἔπρεπε νά πραγματο­ποι­ή­σετε τήν δευτέ­ρα φάση»!

       Ἀντίστοιχη δήλωσι ἔκαμε καί ὁ Ἀβέρωφ στήν τουρ­κική ἐφημε­ρίδα “Σαμπάχ” (30-10-1986), ἐνῶ ἡ Ἑλένη Βλάχου δήλωνε ξεδιάν­τροπα: «Δέν εἶμαι ἐναντίον τῶν Τούρκων. Εἶμαι ἐναντίον τῆς Χούν­τας»!^[25]    

                                     

       Εἶναι πασιφανές ὅτι ὁ Καραμανλῆς εἶχε δεσμευθῆ στήν Μάρνη νά γίνη ἡ εἰσβολή τῶν Τούρκων ἡ ὁποία «βοήθησε νά ἐπα­νέλ­θη» καί κατόπιν ἡ Τουρκία τόν κρα­τοῦσε δέσμιο καί ἐξαπέλυσε καί τήν δεύτερη εἰσβολή!…

       Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια! Καί ἡ ἐνοχή ὁμο­λογεῖται ἀπό τήν κραυγαλέα ἀπόφασι τόν Φε­βρουάριο τοῦ 1975 -μέ συμφωνία ὅλων τῶν κομμάτων- ν᾽ ἀνα­σταλῆ κάθε ἐνέργεια διερευνήσεως τοῦ “φακέλου” τῆς Κύ­πρου καί διώξεως τῶν ἐνόχων!…

[1]    βλπ. Ἔκθεσι ΓΕΕΦ Δεκ. ᾽74.

[2]   Ἐπειδή τό παρόν ἔργο ἀσχολεῖται ἀποκλειστικά μέ τούς πολιτικούς χειρισμούς τῶν κυβερνήσεων καί μόνον, ἀναφορικά μέ τίς πολεμικές ἐ­πιχειρήσεις τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς, ΑΤΤΙΛΑ Ι καί ΙΙ, προτείνουμε πρός μελέτη τῶν πολεμικῶν γεγονότων τά ἐξαιρετικά ἔργα α) τοῦ Κώστα Ἀλ. Δημητριάδη «1974 Κύπρος Ἡ Μεγάλη Προδοσία» καί β) τοῦ ἀεί­μνη­στου ταξρχου ἐ.ἀ. Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου «Ἡ μάχη τῆς ΕΛ.­ΔΥ.Κ.», ἀμ­φότερα ἀπό τίς ἐκδόσεις Πελασγός.

[3]    Δήλωσις 1987.

[4]    «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ», σελ. 326 - 327.

[5]    «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 258.

[6]    «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ», σελ. 330.

[7]    «Τό τέλος τῆς σιωπῆς», σελ. 193.

[8]  Τό Σ.Α.Κ. προέβλεπε ἕνα (1) Ὑποβρύχιο, δύο (2) Τορπιλλακάτους καί δεκαοκτώ (18) Phantoms.

[9]   «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ», σελ. 330.

[10]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 268.

[11]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 247.

[12]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 273.

[13]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 320.

[14]   «Ἐλεύθερος Κόσμος» φ. 2-11-1977.

[15]   «Τά καύσιμα ἐτελείωσαν», σελ. 142 – 143.

[16]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 273.

[17]  Χαρακτηριστικό εἶναι αὐτό πού εἶπε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος στήν κατάθεσί του στήν Βουλή τό 1987: «Ἐάν ἦμουν στήν θέσι τοῦ Ἰωαννίδη καί τῶν τότε Ἀρχηγῶν τῶν Ἐπιτελείων, θά εἶχα αὐτοκτονήση!...» «Μεσημβρινή» 7-5-1987, ρεπορτάζ Δημ. Καλάκου.

[18]  Ὁ Ἀραπάκης ἰδίως, πρέπει νά ἦταν σέ συνεχή ἐπαφή τόσο μέ τόν Κα­ραμανλῆ ὅσο καί μέ τόν Ἀβέρωφ ὅπως φαίνεται ἀπό διάφορα περι­στα­τικά πού ἀναφέρει ὁ Μπονάνος («Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 291, 298).

[19]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 298.

[20]  Αὐτό κατέθεσε ὁ Εὐάγ. Ἀβέρωφ στήν Ἐπιτροπή ἐξετάσεως τοῦ Φακέλου τό 1987.

[21]  «Ἑλλ. Κό­σμος», φ. 14-6-87.

[22]  Παρ᾽ ὅλα αὐτά ἡ ἀπαράδεκτη πράξις τοῦ Κ. Καραμανλῆ βρήκε σύμμαχο στόν πρώην Βασιλέα Κωνσταντῖνο ὁ ὁποῖος γράφει τά ἐξής ἀπί­στευτα: «Ὁ Καραμανλῆς πιστεύω ὅτι ἔκανε λάθος ὅταν λίγο ἀργότερα δή­λωσε “Ἡ Κύπρος εἶναι μακριά”. Δέν εἶχε κανένα λόγο νά τό πεῖ αὐτό… Δέν συμφωνῶ πάντως μέ ὅσους τόν κατηγοροῦν γιά προδοσία, ἐπειδή δέν ἐνέπλεξε καί τήν Ἑλλάδα στήν πολεμική αὐτή σύγκρουση. Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὅχι, ἡ Κύπρος ἦταν καί εἶναι ἔνα ἄλλο κράτος»! («Βασιλεύς Κωνσταντῖνος χωρίς τίτλο», Τόμος Γ’ σελ. 138,139,140).

[23]  Κατά ἐνυπόγραφο ἄρθρο τοῦ Σ. Κωνσταντόπουλου, ὁ Καραμανλῆς ὅταν ἀνήγγειλε στούς συνεργάτες του τήν ἀποχώρησι ἀπό τό ΝΑΤΟ, συμπλήρωσε: «Τοῦ τήν ἔφερα.» Ἐννοῶντας τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου…

[24]   «Τάϊμς Νέας Ὑόρκης», 27-5-1987.

[25]    βλπ. «Μιλλιέτ», 16-6-1976.

Ε.ΠΟ.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/136-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%83-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B2