Ο ΣΠ.ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΔΝΤ ΠΡΙΝ 35 ΧΡΟΝΙΑ!

Είχε αναρτηθεί ξανά απο την Αιώνια Ελληνική Πίστη την Τρίτη 26 Οκτωβριου 2010

Του Γεωργίου Λεονταρίτη

ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΠ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1980

Ποιος ήταν αυτός, που πρώτος διέβλεψε και προειδοποίησε ότι η χώρα με την αλόγιστον οικονομικήν πολιτικήν, βαδίζει ολοταχώς προς πτώχευσιν; Κανείς δεν θυμάται, ότι ο αείμνηστος Σπύρος Μαρκεζίνης, από τον Φεβρουάριον του 1980, σε δημόσια ομιλία του, επεσήμανε αυτόν τον κίνδυνον!

Ο πλέον έμπειρος στα οικονομικά ζητήματα παλαιός πολιτικός και κορυφαίος ιστορικός, ήταν ο μόνος που είχε αντιληφθεί τόσο νωρίς, πού οδηγούσε ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κόσμος την χώρα, με «την απιθάνου εκτάσεως σπατάλη εις τας δημοσίας δαπάνας». Ένα χρόνο αργότερα, με την άνοδον του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, με καλπάζοντα πλέον ρυθμόν, η χώρα οδηγείτο στο βάραθρον.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ

ΟΧΙ - 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 : Η ΜΠΑΤΕΡΦΛΑΥ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

 

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, από ένα γεύμα με ψαροφαγία και κρασί ρετσίνα, δίπλα στην έρημη τότε παραλία της Γλυφάδας, ξεκίνησε ο πρόλογος του τελεσιγράφου του Μουσολίνι! Δύο άνθρωποι ήσαν οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Οι δύο συνδαιτημόνες: Ο Ιταλός Γκράτσι, και ο Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Κωστής Μπαστιάς. Έπαιξαν μεταξύ τους ένα θέατρο. Τα λόγια του «ρόλου» τους όμως, είχαν «γράψει» οι δύο κυβερνήτες:

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΟΣΑ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ «ΙΟΥΛΙΑΝΑ» ΤΟΥ 1965

Ιστορική αναφορά, από τον ΓΙΩΡΓΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ

Πρίν 3 χρόνια, η εφημερίς «Το Βήμα», αφιέρωσε ειδικόν ένθετον για την επέτειον των «Ιουλιανών» του 1965. Πρόκειται για την γνωστήν πολιτικήν κρίσιν που ανεστάτωσε τότε την χώραν, με οδυνηρές συνέπειες. Πολλά αναφέρθησαν στο «Βήμα», αλλά – ως συνήθως – αποσιωπάται ο πραγματικός αίτιος της πολιτικής αναταραχής, εκείνος που οδήγησε την Ελλάδα στο χείλος του κρημνού, και ευθύνεται για την επέμβασιν του Στρατού.

Πρόκειται για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο ρόλος του οποίου παραμένει σκοτεινός. Επεσε στην πολιτικήν ζωήν του τόπου ως αερόλιθος, και διέλυσε τα πάντα. Ηλθε από την Αμερικήν – χάρις στον Κ. Καραμανλήν – και επολιτεύθη κατά έναν περίεργον τρόπον, που ακόμη και σήμερα γεννά πολλά ερωτηματικά. Από τα πρώτα του βήματα ως υφυπουργός και υπουργός στην κυβέρνησιν της Ενώσεως Κέντρου, προκάλεσε προβλήματα, με σκάνδαλα, με δημιουργίαν προσωπικής φατρίας μέσα στο Κόμμα, και με ανάμειξιν σε μυστικήν στρατιωτικήν οργάνωσιν, τον ΑΣΠΙΔΑ. Θα μπορούσε να γραφεί βιβλίον ολόκληρον για αυτήν την περίοδον.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ

ΟΣΑ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ''21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ ''

Του Γεωργίου Α.Λεονταρίτη

Όταν άρχισα να γράφω το βιβλίο μου "Βασιλεύς και Γεώργιος Παπαδόπουλος" το οποίον κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Προσκήνιο"), διεπίστωσα ότι υπάρχουν πολλές πτυχές στο κεφάλαιο της "21ης Απριλίου", που όχι μόνον ήσαν άγνωστες, αλλά έδιναν και άλλη διάσταση σε κρίσιμα γεγονότα. Για να συγκεντρώσω το υλικό του βιβλίου, ήλθα σ' επαφή με πρόσωπα φιλικά προσκείμενα στο στρατιωτικό καθεστώς, όπως και με άλλα που αντετάχθησαν στην Επανάσταση ή Κίνημα των "Απριλιανών". Έχει λεχθεί κατ' επανάληψιν ότι η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, οι οποίοι έχουν, φυσικά, την τάση να τονίζουν τις δικές τους αρετές και να δίνουν έμφαση στις αδυναμίες των αντιπάλων τους. Έτσι, τα περισσότερα απ' όσα εγράφησαν μεταπολιτευτικά για την περίοδο της "Επταετίας", διακρίνονται για τον φανατισμό και την εμπάθεια εκείνων που ασχολήθηκαν με το θέμα. Τίποτε δεν είναι "άσπρο" ή "μαύρο". Υπάρχουν και άλλες αποχρώσεις. Θετικά και αρνητικά. Εάν διαγράψουμε με μια μονοκονδυλιά το πρώτο ή το δεύτερο σκέλος, τότε δεν γράφουμε Ιστορία, αλλά ασκούμε προπαγάνδα. Για την "21η Απριλίου", στα σχετικά "αφιερώματα", αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται κυρίως τα ακόλουθα βασικά σημεία: 1ον ) Ποίοι προκάλεσαν την επέμβαση μεγάλης μερίδας του Στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας. 2ον) Εάν και άλλοι πλην των "Συνταγματαρχών" είχαν τα ίδια σχέδια. 3ον) Τα επιτεύγματα κυρίως στον οικονομικόν τομέα της Επαναστάσεως. 4ον) Τα πλεονεκτήματα του Συντάγματος που κατήρτισε ο Γ. Παπαδόπουλος. 5ον) Το πλάνο που είχε ο Γ. Παπαδόπουλος το οποίον προέβλεπε λήξιν της Επαναστάσεως και επιστροφήν στον Κοινοβουλευτισμόν πάνω σε νέες βάσεις, τις οποίες τώρα μόνον μπορούμε να εκτιμήσουμε, κάνοντας σύγκριση με το σημερινόν κατάντημα του πολιτικού κόσμου. Στο βιβλίο μου καταγράφω και το άγνωστο παρασκήνιον των σχέσεων μεταξύ του Βασιλέως Κωνσταντίνου με το Γεώργιον Παπαδόπουλον. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι όλα ήσαν ρόδινα κατά την "Επταετίαν". Αλλά οι πολιτικοί - οι περισσότεροι τουλάχιστον - της Μεταπολιτευτικής περιόδου, με τον βίον και την πολιτεία τους, εδικαίωσαν στα μάτια του κόσμου την Επανάστασιν, σε σημείον που στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, να αναζητούμε κάποιον "Συνταγματάρχη". Γι' αυτόν τον λόγον, το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά δεν δικαιούνται να ολοφύρονται για το τι συνέβη τότε. Τα γεγονότα είναι εις βάρος τους. Η αδυναμία της Επαναστάσεως, εντοπίζεται στο γεγονός ότι δεν είχαν όλοι οι παράγοντες το ίδιο "σκεπτικό". Μόνον ο Γ. Παπαδόπουλος (και λίγοι συνεργάτες του) είχαν ολοκληρωμένο πρόγραμμα με αρχή, μέση και τέλος της επαναστατικής πορείας. Κι' άλλωστε, είναι γνωστό, ότι ο Παπαδόπουλος δεν ανετράπη από τους αντιπάλους του, αλλά από εκείνους που ενόμιζε δικούς του. Σε ανάλογη πλάνη υπέπεσε και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος. Στηρίχθηκε σε ανθρώπους που αργότερα - κάποιοι απ' αυτούς τουλάχιστον - θα τον εγκατέλειπαν για ιδιοτελείς λόγους και δεν έδειξε εμπιστοσύνη στον μόνον άνθρωπο που πραγματικά υπήρξε βασιλόφρων και ήθελε να τον στηρίξει στον θρόνο, τον Γ. Παπαδόπουλο! Άλλη θα ήταν η εικόνα της χώρας σήμερα, εάν τότε Βασιλεύς και Αρχηγός της Επαναστάσεως είχαν συνεργαστεί. Στο βιβλίο μου, καταγράφεται όλο το άγνωστο παρασκήνιο των προσπαθειών του Γ. Παπαδοπούλου να πείσει τον Βασιλέα να μην προχωρήσει σε αντικίνημα. Κι όταν αυτό εκδηλώθηκε την 13ην Δεκεμβρίου 1967, ο Γ. Παπαδόπουλος κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να μην κλονισθεί ο θεσμός της Βασιλευομένης Δημοκρατίας. Βρισκόταν όμως μέσα σε Συμπληγάδες. Από την μια μεριά αντιμετώπιζε την εχθρότητα των κατωτέρων αξιωματικών κατά του Στέμματος και από την άλλη, είχε την δυσπιστία και καχυποψία του Κωνσταντίνου. Ρόλον διαμεσολαβητού μεταξύ Αθηνών - Ρώμης, διεδραμάτισε κυρίως ο μεγάλος δημοσιογράφος Σάββας Κωνσταντόπουλος. Προσπάθησε να πείσει τον Βασιλέα για τις προθέσεις και το σχέδιον του Παπαδόπουλου να υπερνικήσει τις εσωτερικές αντιδράσεις, ώστε να επιστρέψει ο Κωνσταντίνος στον θρόνο του. Στο βιβλίο μου αποκαλύπτεται για πρώτη φορά, η τελική πρότασις του Παπαδόπουλου στον Βασιλέα για λύση του αδιεξόδου.
Ο αρχηγός της Επαναστάσεως έστειλε συνεργάτη της εμπιστοσύνης του στο σπίτι του Χριστόφορου Στράτου, στην Γλυφάδα. Ο "απεσταλμένος" είπε στον Στράτο, ότι ο Παπαδόπουλος επρότεινε να συμφωνήσουν μαζί με τον Κωνσταντίνο τα πρόσωπα μιας νέας κυβερνήσεως, η οποία θα προχωρούσε σε εκλογές, εντός τακτής προθεσμίας. Έτσι, ο Βασιλεύς θα μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα και θα έσβηναν οι πικρίες του παρελθόντος. Η σημασία της προτάσεως Παπαδοπούλου έχει μεγαλύτερη αξία, αν σκεφθεί κανείς την πλήρη αντίδραση που αντιμετώπιζε ο ίδιος για το θέμα του Βασιλέως, όχι μόνον από τους κατώτερους αξιωματικούς, αλλά ακόμη και από τον Μακαρέζο. Ο Χριστόφορος Στράτος εμφανίσθηκε μουδιασμένος. Ο Κωνσταντίνος, επηρεαζόμενος - προφανώς - από τον Μάκη Αρναούτη, έδωσε αρνητική απάντηση. Ο Γ. Παπαδόπουλος, με έκδηλη απογοήτευση, αντελήφθη πλέον ότι ο Βασιλεύς είχε λάβει ολέθρια απόφαση για τον ίδιο και την Δυναστεία. Είχε ανατινάξει την τελευταία γέφυρα επιστροφής του. Η ανταρσία στο Ναυτικό με το "Βέλος" που θα ακολουθούσε - μια κίνηση που είχε χάσει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, αφού ήταν γνωστή στην Κυβέρνηση - ανετίναξε κυριολεκτικά το θέμα της Βασιλείας στην Ελλάδα. Το στρατιωτικό καθεστώς τον είχε ξεγράψει, ενώ άλλοι που εμφανίζονταν φίλοι του Βασιλέως θα τον επρόδιδαν αμέσως μετά την Μεταπολίτευση.

Καραμανλής -Μακαρέζος
Το είπαμε και στην αρχή ότι το κεφάλαιον της "Επταετίας" έχει πολλές πτυχές. Και κάποιες απ' αυτές έμειναν άγνωστες για πολύ καιρό. Πέπλος σιγής είχε επιβληθεί στις επαφές του Κ. Καραμανλή με τον Νικ. Μακαρέζο. Κατά το διάστημα των επτά ετών, ο ιδρυτής της ΕΡΕ είχε προβεί σε αραιές δηλώσεις ή με επιστολές προς συνεργάτες του, διετύπωνε σωστές επισημάνσεις για τα αίτια της Επαναστάσεως. Τα δύο υπομνήματα που έστειλε στον Νικ. Μακαρέζο θα έμεναν άγνωστα, εάν δεν τα απεκάλυπτε ο πρώην υφυπουργός και ευρωβουλευτής Αριστείδης Δημόπουλος. Διότι ο Καραμανλής επρότεινε να του αναθέσει το Στρατιωτικό καθεστώς την Προεδρίαν της Δημοκρατίας και εκείνος θα εστήριζε σαν πρωθυπουργό τον Νικ. Μακαρέζο , για τον οποίον διετύπωνε πολύ κολακευτικά σχόλια. Μοναδικός όρος του ήταν να μείνει εκτός των εξελίξεων αυτών ο Γ. Παπαδόπουλος! Για όλα αυτά, θα έπρεπε να πεισθεί βεβαίως και ο ισχυρός παράγων της εποχής, ο Δημ. Ιωαννίδης. Πιθανόν, τα πράγματα να ακολουθούσαν αυτήν την οδόν, εάν δεν εστήνετο το "Πολυτεχνείον" και εάν ο αμερικανικός παράγων δεν προωθούσε διαφορετικό σενάριο, το οποίο ευνόησε τον Καραμανλή. Το "φινάλε" της "Επταετίας", με αχρηστευμένο τον Γ. Παπαδόπουλο, συνδέεται με την τραγωδία της Κύπρου. Αυτό το τελευταίο κεφάλαιο είναι πολύ σκοτεινό. Ουδείς έχει διάθεση να ανοίξει ο περιβόητος "Φάκελλος της Κύπρου". Και τούτο, διότι εμπλέκονται πολύ γνωστά ονόματα τα οποία κρύβουν ένα παρασκήνιο, το οποίον εάν έλθει στο φως, τότε θα πρέπει να ξαναγραφεί η νεοτάτη Ιστορία μας. Ας αφήσουν λοιπόν οι σημερινοί κυβερνώντες τους κομπασμούς και τα μεγαλόστομα "μηνύματα" κατά της 21ης Απριλίου. Καλλίτερα να σιωπήσουν και να προβληματιστούν από τα μαθήματα της Ιστορίας. Με τον βίον και την πολιτείαν τους πολλοί από τον σημερινόν πολιτικόν κόσμον, ίσως καθίσουν στα εδώλια κάποιου ειδικού δικαστηρίου με βαρειές κατηγορίες. Οι κ. κ. Καρατζαφέρης και Σαμαράς το ετόνισαν και προσφάτως: το μεταπολιτευτικόν πολιτικόν σύστημα απέτυχε. Κι' αυτό, αποτελεί μια πικρή αλήθεια. Γι' αυτό, ΠΑΣΟΚ και Αριστερά, ας περιορίσουν τις "δημοκρατικές ευαισθησίες" τους και τα "αναθέματα" κατά της "21ης Απριλίου". Πρόκειται για θέατρο κακής ποιότητας. Ειδικότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι αυτός που μας παρέδωσε στην χειρότερη δικτατορία: εκείνην του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της "Goldman Sachs" και της παγκοσμιοποίησης.

Ε.Κ.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ «ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

Μιά πολιτική ανάλυση του Γεωργίου Λεονταρίτη

Σε προηγούμενον άρθρον μας, είχαμε αναφερθεί στην ανάγκη να σχηματισθεί νέα κυβέρνησις από προσωπικότητες μακράν των υφισταμένων κομμάτων, προκειμένου να χαράξει άλλην πολιτικήν για την αντιμετώπισιν της κρίσεως. Οι λόγοι που απαιτούν την ανάληψιν οικονομικών και εθνικών ευθυνών, από κυβέρνησιν εκτός του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού, είναι προφανείς:

α) Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί δημόσιον κίνδυνον. Εχει αποτύχει σε όλους τους τομείς και επιβάλλεται η ταχεία απομάκρυνσίς του από το πηδάλιον του εθνικού σκάφους.

β) Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει επιδείξει δυναμικήν αντιπολίτευσιν, και δεν έχει αποκτήσει την εμπιστοσύνην των μαζών. Την βλέπουν με καχυποψίαν και δισταγμόν. Φοβούνται όλοι, μήπως πρόκειται απλώς για «αλλαγή φρουράς» προκειμένου να παρέλθη χρόνος, χωρίς να υπάρξει ουσιαστική μεταβολή.

γ) Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι διαφορετική περίπτωσις. Θα μπορούσαν
στελέχη του, να μετάσχουν σε ένα καινούργιο κυβερνητικό σχήμα, διότι δεν βαρύνεται με τις αμαρτίες των άλλων κομμάτων. Μόνος του όμως ο ΛΑΟΣ, δεν αποτελεί λύσιν.

δ) Ολη η Αριστερά, αποκλείεται παντελώς, και δεν χρειάζεται να αναλυθούν οι αιτίες.

ε) Αποκλείεται και το κομματίδιον της κυρίας Μπακογιάννη, το οποίον αποτελεί «εξαπτέρυγον» της ολέθριας πολιτικής του «Μνημονίου».
Τα νέα πρόσωπα, πρέπει να διέπονται από εθνικές αρχές. Επιστήμονες, οικονομολόγοι, καθηγητές, διπλωμάτες και στρατιωτικοί, μπορούν να στελεχώσουν ένα τέτοιο σχήμα.
Εάν ο υφιστάμενος παρηκμασμένος πολιτικός κόσμος, θέλει να προσφέρει μίαν υπηρεσίαν, οφείλει να στηρίξει αυτή την προσπάθειαν.

Είναι ανάγκη, να ακουστεί επιτέλους και η φωνή του Στρατού, τον οποίον συστηματικά απαξιώνουν και αποδυναμώνουν οι έχοντες μειωμένην ή καθόλου εθνικήν συνείδησιν.  Εν ενεργεία, αλλά και απόστρατοι αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων, να συνυπογράψουν  κοινήν διακήρυξιν, με την οποίαν να καλούν όλους, όπως βοηθήσουν και κατανοήσουν την ανάγκην εθνικής κυβερνήσεως, μακράν των υφισταμένων κομμάτων. Ο Στρατός έχει οξυτέραν αντίληψιν των εθνικών κινδύνων, και ίσταται μακράν της διαφθοράς και των αθεμίτων συναλλαγών.

στ) Καίριος εδώ, μπορεί να είναι ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Πιστεύουμε, ότι δεν αποτελεί επιθυμίαν του Ανωτάτου Αρχοντος, να συνδέσει την προεδρικήν του θητείαν, με την περίοδον που η χώρα βυθίζεται.

Θα γράψει όμως ιστορίαν ο κ. Καρ. Παπούλιας, εάν λάβει πρωτοβουλίαν για τον σχηματισμόν κυβερνήσεως εθνικής σωτηρίας. Θα προσφέρει μεγίστην υπηρεσίαν στο Εθνος και άπαντες θα του το αναγνωρίσουν. Θα ξεχωρίσει από όλους τους προκατόχους του.
Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι  λόγω της εκτάκτου ανάγκης, δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια για σχηματισμόν νέου κόμματος, το οποίον να ζητήσει την ψήφον του Λαού. Η κυβέρνησις αυτή, δεν θα έχει κομματικόν χαρακτήρα, αλλά εθνικόν. Το τι μπορεί να γίνει στο μέλλον, είναι άδηλον. Τώρα, ένα τέτοιο σχήμα, θα έχει ειδικήν αποστολήν, και δεν πρέπει να φθαρεί μέσα σε σκοτεινούς δαιδάλους μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Σε μια κυβέρνησιν εθνικής σωτηρίας, κρίνεται απαραίτητη η παρουσία στρατιωτικών, τουλάχιστον για τους τομείς του υπουργείου Αμύνης και Δημοσίας Τάξεως. Πρόσωπα προερχόμενα μέσα από τις Ενοπλες Δυνάμεις, είναι τα πλέον κατάλληλα για τους δύο τόσον ευαίσθητους τομείς, οι οποίοι έχουν δεινοπαθήσει από ανίκανους πολιτικούς.

Επιπλέον, η παρουσία διακεκριμένων στρατιωτικών, αποσπά την εμπιστοσύνην των πολιτών. Ολοι γνωρίζουν, ότι οι αξιωματικοί έχουν ακέραιον χαρακτήρα, διδάσκονται και διδάσκουν την απόλυτον αφοσίωσιν στις αξίες του Εθνους. Κι αυτό, δεν συναντάται σε πολλούς πολιτικούς. Αντιθέτως, κατά την μεταπολιτευτικήν εποχήν, πλείστοι πολιτικοί εκινήθησαν μέσα στην διαφθορά, γεγονός που έχει φουντώσει την λαϊκήν οργήν.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ;

Εύλογον είναι το ερώτημα: Ποιος θα μπορούσε να ηγηθεί μιας κυβερνήσεως εθνικής σωτηρίας, μακράν των κομμάτων; Υπάρχουν πρόσωπα, αλλά η απάντησις δεν μπορεί να δοθεί εκ του προχείρου. Ωστόσο, μπορούμε να προτείνουμε διακεκριμένον επιστήμονα με διεθνές κύρος, που απολαμβάνει γενικής εκτιμήσεως. Πρόκειται για τον διαπρεπή καθηγητήν κ. Βασίλειον Μαρκεζίνην.

Δεν είναι μόνον η μοναδική πανεπιστημιακή και επιστημονική καριέρα του, που τον έχουν κάνει παγκοσμίως γνωστόν. Ούτε οι τιμητικές διακρίσεις που τον ξεχωρίζουν μεταξύ πολλών ξένων διακεκριμένων προσωπικοτήτων.

Είναι κυρίως, το γεγονός ότι ο κ. Β. Μαρκεζίνης είναι ίσως ο μόνος που έχει μελετήσει σε τόσον βάθος τα προβλήματα που βιώνει σήμερα η χώρα μας, οικονομικά, διπλωματικά, εθνικά. Ουδείς έχει καλύτερη γνώση, γύρω από τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, τον οποίον σήμερον διαχειρίζονται ερασιτέχνες, με δυσμενή αποτελέσματα. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι η λύσις του σημερινού οικονομικού αδιεξόδου, συναρτάται από τον επιδέξιον χειρισμόν των κινήσεων που πρέπει να κάνουμε στην «σκακιέρα» της εξωτερικής πολιτικής.

Η κυβέρνησις του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου ουσιαστικώς έχει παραδώσει την διακυβέρνησιν της χώρας, στην «Τρόικα», δηλαδή στο Δ’  Ράιχ της Μέρκελ. Εχουμε απωλέσει την εθνικήν μας ανεξαρτησίαν, κι ας μην φανεί η διαπίστωσις υπερβολική.
Ο καθηγητής Μαρκεζίνης, είναι ο μόνος που με άρθρα, βιβλία και ομιλίες δημόσιες, ανέλυσε τις επιδιώξεις των τουρκικών βλέψεων, τις αδυναμίες της εξωτερικής μας πολιτικής, τον μικροπολιτικό τρόπον σκέψεως εκείνων που χειρίζονται τα κρίσιμα ζητήματα του τόπου, ανέλυσε το θέμα των συμμαχιών, που πρέπει να αναθεωρηθούν, υπέδειξε λύσεις στα οικονομικά αδιέξοδα, επέκρινε δριμύτατα την μυστικήν διπλωματία, και επεσήμανε το θλιβερόν φαινόμενον του σημερινού πολιτικού κόσμου – στο μεγαλύτερον ποσοστόν του – που πεθαίνει και έχει ζημιώσει την χώραν.

Όπως, ο ίδιος έχει επισημάνει πολύ εύστοχα, «Η γενιά των Ελλήνων πολιτικών της μεταπολίτευσης, πρόκειται σύντομα να εξαφανιστεί – σαν άλλοι δεινόσαυροι. Ελπίζω ότι θα τους διαδεχθεί μια γενιά νεαρών ανδρών και γυναικών, οι οποίοι θα μπουν στην πολιτική, αφού πρώτα έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους στο επάγγελμα που έχουν επιλέξει, και δεν θα αντιμετωπίζουν την πολιτική ως το μόνο επικερδές επάγγελμα που έχουν ποτέ ασκήσει ή – κάτι χειρότερο – έχουν κληρονομήσει…».
Ισως κάποιοι δυσφορήσουν και σπεύσουν να παρατηρήσουν, ότι συνεχίζεται η οικογενειοκρατία: Παπανδρέου, Καραμανλής, Μητσοτάκης κ.ά. Τώρα θα έχουμε και Μαρκεζίνη;

Πρόκειται περί άκρως λανθασμένης σκέψεως. Ο κ. Βασ. Μαρκεζίνης δεν έλαβε τις τιμητικές διακρίσεις στο εξωτερικό και δεν εδημιούργησε λαμπράν επιστημονικήν καριέραν λόγω επιθέτου. Αυτά έξω δεν περνάνε. Είναι αυτόφωτος. Ο,τι σπουδαιότεραν εδημιούργησε στο εξωτερικό, το επέτυχε με την εντελώς προσωπικήν του ιστορία. Ξεχωρίζει μεταξύ πλείστων ξένων επιστημόνων, ως Βασίλειος Μαρκεζίνης, και όχι ως υιός του Σπύρου Μαρκεζίνη.

Το αντίθετον,  δηλαδή, απ’ ό,τι συμβαίνει με τους άλλους γόνους πολιτικών οικογενειών, που εκμεταλλεύονται το επίθετόν τους, ως μοναδικό «προσόν». Και, βεβαίως, ο κ. Μαρκεζίνης, δεν έχει ανάγκην της πολιτικής. Δεν περιμένει να διακριθεί απ’ αυτήν, ούτε να καρπωθεί κάποια άλλα οφέλη, ούτε και ο ίδιος επιζητεί την ανάμειξίν του στον πολιτικόν στίβον. Οι κατά καιρούς παρεμβάσεις του στα πολιτικά μας προβλήματα, έχουν αφετηρίαν τον πόνον που αισθάνεται, ως πατριώτης αντικρύζοντας την πατρίδα του να βυθίζεται ως «Τιτανικός».

Ο κομματισμός, είναι τελείως ξένος προς την ιδιοσυγκρασίαν του.
Ας μη νομισθεί, ότι το άρθρον αυτό, γράφεται με ιδικήν του ενθάρρυνσιν.  Αυτό, οφείλομεν να το τονίσωμεν κατηγορηματικώς. Τον καθηγητήν Μαρκεζίνην, δεν τον γνωρίζω προσωπικώς, ούτε είχα ποτέ προσωπικήν επαφήν μαζί του.

Πιθανώς και ο ίδιος, να δυσαρεστηθεί όταν διαβάσει αυτό το άρθρον. Ρόλος του δημοσιογράφου όμως, δεν είναι να καταγράψει μόνον τα γεγονότα, αλλά και να υποδεικνύει λύσεις, σκέψεις και προτάσεις στα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Αυτό τουλάχιστον συνέβαινε την εποχήν της παλιάς καλής δημοσιογραφίας, την οποίαν εμείς οι παλαιότεροι ενγωρίσαμε και βιώσαμε.

Οι βουλευτικές εκλογές – κατά την παρούσαν φάσιν  - πέραν της οικονομικής αιμορραγίας που θα προκαλέσουν, δεν αποτελούν λύσιν στα μεγάλα αδιέξοδα της σημερινής εποχής. Θα είναι ανακύκλωσις των ίδιων χρεοκοπημένων πολιτικών δυνάμεων των δύο «μεγάλων» κομμάτων. Πρέπει να δούμε το θέμα σοβαρά. Η Ελλάς έχει προσβληθεί από γάγγραιναν. Το κακό καλπάζει ακάθεκτον.

Ηδη, μεταβάλλεται σε ανίατον και θανατηφόρον. Σωτηρία δεν φαίνεται από πουθενά. Αι πολιτικαί δυνάμεις του τόπου (ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, Αριστερά και Μπακογιάννη) απετελματώθησαν. Τα κόμματα αυτά, μετεβλήθησαν σε συστατικά στοιχεία του αδιεξόδου, και κανένα δεν κατορθώνει να ενσαρκώσει και να πραγματοποιήσει την λύσιν αυτού. Το ΠΑΣΟΚ – χειρότερον όλων – μετέβαλε τον εαυτόν του εις γέφυραν δια να περάσει προς την εξουσίαν ο ξένος παράγων. Είναι κόμμα βυθισμένο στον βούρκον των ταπεινοτέρων επινοήσεων.

Κάθε περαιτέρω προσδοκία, είναι ματαία. Εάν δεν στηριχθεί εξωκομματική κυβέρνησις εθνικής σωτηρίας, τότε το μέλλον της Ελλάδος φοβούμεθα, ότι θα είναι σκοτεινόν. Η δημοκρατία και το Εθνος, θα περιέλθουν σε κατάστασιν εσχάτου κινδύνου…

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ...ΡΟΚΦΕΛΕΡ

Του Γιώργου Λεονταρίτη

Ένα έγγραφο-ντοκουμέντο σχετικά με τη χρηματοδότηση του ΠΑΣΟΚ από τον Ροκφέλερ, το 1974

Tο μεταπολιτευτικό σκηνικό στην Ελλάδα, ούτε διαυγές είναι, ούτε εμπνέει εμπιστοσύνη. Ο παλαιός πολιτικός κόσμος - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - έσβησε, και ο καινούργιος που εμφανίστηκε, δεν είχε καμμία σχέση με τους παλαιούς άρχοντες και πατριώτες της πολιτικής ζωής. Διάφορα σκοτεινά κέντρα - εκτός και εντός Ελλάδος - είχαν εργασθεί από μακρού χρόνου, ώστε να κυριαρχήσουν στο προσκήνιο πρόσωπα και κόμματα πρόθυμα για συνεργασία με την "νέα τάξη πραγμάτων". Η ιστορία τώρα, δεν καταγράφεται αμέσως με την πραγματικήν της όψιν. Κάθε τόσο έρχονται στο φως ντοκουμέντα και παρασκήνια, που δίνουν διαφορετική εικόνα των γεγονότων. Πρόσφατον παράδειγμα, τα όσα απεκαλύφθησαν με το τελευταίον βιβλίον του Νικολάου Μακαρέζου, για τις σχέσεις και τις διαβουλεύσεις μεταξύ Καραμανλή και του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Είναι βέβαιον, ότι εάν υπάρξει ενδελεχής έρευνα προς διαφόρους πολιτικούς χώρους της μεταπολιτευτικής εποχής, θα βρεθούμε προ εκπλήξεων. Δεν είναι τυχαία η απογοήτευσις και η απαξίωσις του λαού προς τους σημερινούς πολιτικούς. Μόνο, που οι πολίτες δεν σκέπτονται ή δεν έχουν την δυνατότητα να ερευνήσουν τα βαθύτερα αίτια. Αυτό, κανονικά είναι καθήκον των ΜΜΕ, αλλά δυστυχώς η πλειονότης των κινείται μέσα στο "σύστημα" που άλλοι έχουν χαράξει και επομένως δεν επιτελούν την αποστολήν των. Οι αμετανόητοι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, έχουν μουδιάσει με την πολιτικήν του κυβερνώντος κόμματος. Από την Μεταπολίτευσιν, εγοητεύθησαν από την άκρατον δημαγωγίαν αυτού του πολιτικού φορέως, και συμπορεύθηκαν με τον λαϊκισμόν που καθιέρωσε.
Ο εθνικός μας ποιητής Δ. Σολωμός, είχε αναφερθεί στον λαόν, τον "πάντα ευκολοπίστευτον και πάντα προδομένον"... Υπήρξε προφητικός ο στίχος του. Ποιός κάθισε να ερευνήσει ή έστω να προβληματιστεί, τι ακριβώς ήταν το ΠΑΣΟΚ, από την στιγμήν της παρουσίας του στην πολιτική σκακιέρα; Ο ιδρυτής του, ήλθεν από την Αμερικήν, σε σύντομον χρόνον, επέτυχε να διαλύσει το κόμμα του πατέρα του, και υπήρξεν ο κυρίως υπεύθυνος για την επέμβασιν του Στρατού. Επαρουσιάζετο, ως ο εκφραστής του αντιαμερικανικού κινήματος στην Ελλάδα, υπερακοντίζοντας ακόμα και την Αριστεράν, η οποία αφελώς- ως συνήθως- ενόμισεν ότι είχε βρει τον... "άνθρωπόν της", και κατέστη στην ουσία, όργανον των σχεδίων του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά την επέμβασιν του Στρατού, οι πολιτικοί συνελήφθησαν. Η Αμερικανική κυβέρνησις - δια της εδώ πρεσβείας - για τον μόνον που ενδιαφέρθηκε, ήταν ο ηγέτης του... "αντιαμερικανικού κινήματος"! Ο πρεσβευτής Τάλμποτ, ηξίωσε από το στρατιωτικόν καθεστώς, να μην θιγεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, και να του δοθεί διαβατήριον, προκειμένου να φύγει στο εξωτερικόν. Κι' αυτό ακριβώς έγινε! Μετά την Μεταπολίτευσιν, ο κυνηγημένος και εξόριστος Ανδρέας Παπανδρέου, ιδρύει κόμμα. Αλλά για την δημιουργία πολιτικού φορέως, απαιτούνται τεράστια έξοδα, τα οποία δεν συγκεντρώνονται - φυσικά - με εράνους. Που βρέθηκαν λοιπόν, όλα αυτά τα χρήματα;
Ο συγγραφέας ιστορικών έργων Κων. Μπαρμπής, στο βιβλίον του "Η Ελλάδα ξανασταυρώνεται" (εκδόσεις Νέα Θέσις) δημοσιεύει φωτοτυπίαν επισήμου εγγράφου του "Αμερικανικού Γραφείου Στρατιωτικής Συνεργασίας", και με στοιχεία αναγνωρίσεως "Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29" ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει θέσει φαρδιά - πλατιά την υπογραφήν του σε "οδηγίες" που δίδονται απ' εκείνους που θα τον χρηματοδοτούσαν με απίστευτη γενναιοδωρία, και... εναντίον των οποίων υποτίθεται ότι θα στρεφόταν... Το έγγραφο αυτό υπέγραψε τον Αύγουστον του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, και εφόσον απεδέχθη τις "οδηγίες", προεβλέπετο καταβολή από την Τσέϊς Μανχάταν Μπανκ ( των Ροκφέλερ ) ποσού 100.000.000 δολλαρίων για την ίδρυση νέου κόμματος! Οι Αμερικανοί χρηματοδότες του... "σοσιαλιστικού" κινήματος στην Ελλάδα, καθόριζαν σαφώς στον αρχηγό του, τι κινήσεις μπορούσε να κάνει, τι στάση θα τηρούσε επί συγκεκριμένων θεμάτων, και τι περιθώριο ελιγμών διέθετε. Από τους "κανόνες" που υπέγραφε ο Ανδρέας, επιτρέποντο μόνον "φραστικές παρεκκλίσεις". Χαρακτηριστική είναι η παράγραφος που αναφέρει, ότι: "Προς ικανοποίησιν των ριζοσπαστών (αριστερών) ψηφοφόρων, θα επιτραπεί αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος - ΗΠΑ. Κι' ακόμη, "επιτρέπονται φραστικές ‘' συγκρούσεις ‘' με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, όχι όμως (ανοιχτός) πόλεμος..."! Φυσικά, οι Αμερικανοί ενδιαφέρονταν και για την καταπολέμηση του Κομμουνισμού. Ετόνιζαν στον αρχηγό του "σοσιαλιστικού" κινήματος, ότι επεβάλλετο "ελαχιστοποίησης της δυνάμεως του ΚΚΕ. Η μείωσις αυτή όμως, δεν θα πρέπει να υπερβεί το όριον που συμφωνήθηκε με τους συναδέλφους της K.G.B."! Έδινε επίσης εντολή η αμερικανική υπηρεσία, τονίζοντας ότι: "Η κυβέρνησις Παπανδρέου δεν θα ανακινήσει το θέμα της Κύπρου, με αντίδωρον την μη ύπαρξιν προβλημάτων με την Τουρκίαν...". Αυτές και άλλες εντολές έδιναν οι Αμερικάνοι στον αρχηγόν του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να φτιάξει ισχυρόν "σοσιαλιστικό" κόμμα, με δολλάρια των Ροκφέλερ. Αυτά τα έχει δημοσιεύσει ο κ. Μπαρμπής στο βιβλίο του, μαζί με φωτοτυπία του δεσμευτικού εγγράφου, και ποτέ δεν διαψεύστηκαν.
Συνάγεται λοιπόν, λογικώς, το συμπέρασμα, ότι ο υιός του Ανδρέα και σημερινός πρωθυπουργός, λειτουργεί κάτω από τους ίδιους δεσμευτικούς κανόνες. Κι' αυτό, λέει πολλά. Ίσως η Αμερικανίδα μητέρα του πρωθυπουργού, η κυρία Μάργκαρετ Τσαντ, γνωρίζει περισσότερα. Εμείς προτείνουμε για τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, ένα νέον σύνθημα:"Ροκφέλερ ζεις, εσύ μας οδηγείς..."!

http://www.elkosmos.gr

ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΞΙ - ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΞΑ ΣΤΗ ΣΥΜΦΟΡΑ 1915 - 1922

Στο εδώλιο (πρώτη σειρά-από αριστερά προς τα δεξιά) οι κατηγορούμενοι: Μιχαήλ Γούδας, Γεώργιος Μπαλτατζής, Ξενοφών Στρατηγός, Δημήτριος Γούναρης, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος Θεοτόκης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Απουσιάζει ο Γεώργιος Χατζηανέστης.

Του Γεωργίου Λεονταρίτη
Δημοσιογράφου

Μπορούσε ο Βενιζέλος να εμποδίσει, την εκτέλεση των Έξι; Στο ερώτημα αυτό απαντά σ' ένα άρθρο του ο παλαιός ιδιαίτερός του και ιστορικός συγγραφέας Στ. Στεφάνου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής:

«Ο μεγάλος πολιτικός δεν έπαυε να είναι Έλλην, ήτο δε φυσικόν να συμμερίζεται, εις εκείνας τας τραγικάς στιγμάς τα συναισθήματα όλου του κόσμου της Βενιζελικής παρατάξεως. Έχων ενώπιον των οφθαλμών του, απτά, τα αποτελέσματα της πολιτικής των αντιπάλων του, ήτο ανδρώπινον να ελαύνεται και αυτός από ψυχικάς αντιδράσεις οξύτατες. Η επιβεβλημένη στάσις δια την προσωπικήν του περίπτωσιν ήτο, λοιπόν, να συγκρατήση τα συναισθήματά του, να μη εκδηλωθή καθόλου και να ειπή αυτό που είπεν εξ αρχής, ότι αυτός ήτο εκτός της πολιτικής ζωής και δεν είχε δικαίωμα επεμβάσεως. Η στάσις αυτή του Βενιζέλου αρχίζει να γίνεται κάπως δύσκολος καθώς τα πράγματα σχετικώς με την δίκην προχωρούν πολύ γρήγορα προς την μοιραίαν κατάληξιν. Διότι τώρα αρχίζει να υπεισέρχεται, εκτός και πέραν πάσης άλλης σκοπιμότητας, ο καθαρώς ανθρωπιστικός παράγων. Δεν επρόκειτο πλέον, απλώς δια δίκην αλλά δι' εκτελεστικόν απόσπασμα!

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

«Εκδόσεις Πελασγός» Ιωάννη Χρ. Γιαννάκενα

Βιβλιοπωλείο «Η Αλληλεγγύη των Φίλων»

Χαρ. Τρικούπη 14, ΑΘΗΝΑ 106 79 και τηλ.: 2106440021, 2103628976, τοτ. 2103638435

yyiannak@otenet.gr και acroceramo@hellasbooks.gr

Οι φίλοι και οι εχθροί της Δημοκρατίας

Αυτό το βιβλίο, όταν είχε εκ­δοθεί το 1959, δεν έτυχε μεγάλης προσοχής, διότι εθεωρήθη ως μία κυ­βερνητική προ­παγανδιστική «μπρο­σούρα» στα πλαίσια της αντικομ­μουνιστικής πολιτικής, της τότε κυ­βερνήσεως, δηλαδή της ΕΡΕ.

Έπρεπε να κυλήσουν πολλά χρό­νια, να δούμε και να υποστούμε πολλά από την τακτική της Αριστε­ράς, για να αξιολογήσουμε διαφορε­τι­κά αυτήν την παλιά έκδοση. Πρό­κειται για αποσπά­σμα­τα από συνε­δριά­σεις της Βουλής, όταν συζητού­σαν το θέμα της υποθέσεως κατασκο­πείας ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, που είχε προκαλέσει σάλο…

Για να κατανοήσουν όμως -κυρίως οι νεώτεροι- τα γεγονότα εκείνα, που δεν τα έζησαν, και άλλοι, οι οποίοι τα έζη­σαν, αλλά δεν τα θυμούνται (ή τα από­σιωπούν) πρέπει να περιγράψουμε όσα συνέβησαν τότε, και την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής, που τώρα φαίνεται πολύ μακρινή…

Το βιβλίο αυτό, «Οι φίλοι και οι εχθροί της Δημοκρατίας», θα μπορούσε σήμερα να έχει τον τίτλο: «Οι φίλοι και οι εχθροί του Έθνους». Διότι στις μέρες μας, δεν απειλείται το πολίτευμα –που έχει παραμορφωθεί– αλλά το Ελληνικό Έθνος.

Είναι ένα βιβλίο διδακτικό, διότι εκθέτει την προϊστορία των ηττημένων του 1946-1949, οι οποίοι επί των ημερών μας επήραν την «ρεβάνς», επειδή η μεγάλη εθνική παράταξις, βρέθηκε διασπασμένη και προδομένη.

Έτσι, εγίναμε η χλεύη των ηττημένων…

Γιώργος Λεονταρίτης

(επιμελητής)

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ