Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ

Γράφει ο Δημήτριος Δημόπουλος

Πηγή:Εισαγωγή στην Βιοπολιτική (Το Εθνικό Δόγμα)
εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις

    Η εναργέστερη εκδήλωσι του ανθρώπου στην Γή είναι ο χωρισμός σε Κράτη, η διαίρεσι σε Έθνη.Οι έννοιες Έθνος και Κράτος βέβαια δεν συμπίπτουν, αλλά η ανθρωπότης είχε πάντοτε σαφή την τάσι της διαιρέσεώς της.Ολόκληρη η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά σχέσεις, αγώνες,πόλεμοι μεταξύ ανθρωπίνων ομάδων, που ονομάζονται Έθνη η Κράτη. Ή Ιστορία φυσικά διδάσκει, ότι τα Κράτη συχνά αλλάζουν μέσα στο χρόνο,όχι μόνον ως πρός την έκτασι και τα σύνορά τους, ούτς ακόμη και ώς πρός την ονομασία η το πολίτευμά τους, αλλά καμμιά φορά αλλάζουν επί πλέον και ως πρός τους λαούς που περιλαμβάνουν. Εν τούτοις φαίνεται, ότι υπάρχει κάτι το σταθερό, που δεν αλλάζει η τουλάχιστον δεν αλλάζει κατά τρόπο αντιληπτό:οι λαοί, τα έθνη.Στούς λαούς δηλαδή παρατηρούμε μιά διαχρονική σταθερότητα, η οποία είναι εκπληκτική.
Τι είναι Λαός και τι Έθνος;
    Λαός είναι μία μεγάλη ομάς ανθρώπων, η οποία συνοικεί σε ένα ευρύτερο αλλά ορισμένο, γεωγραφικό χώρο επί σειρά γενεών.Αυτή η συνοίκησι έχει ώς αποτέλεσμα να συνάπτονται γάμοι πάντοτε μεταξύ των ανθρώπων της ίδιας ομάδος και, άρα, τα άτομα ολοκλήρου  του λαού να είναι μεταξύ τους συγγενή. Η συγγένεια λοιπόν χαρακτηρίζει τα άτομα ενός Λαού.
    Η έννοια του Έθνους είναι ευρύτερη της έννοιας Λαός και κατά χώρο και κατά χρόνο. Ενώ δηλαδή Λαός είναι μιά ομάς συγγενών ανθρώπων, η οποία κατοικεί μία συγκεκριμένη συνήθως εποχή ένα συγκεκριμένο χώρο, το Έθνος θεωρείται ως μία συγκεκριμένη αλυσίδα  συγγενών ανθρώπων, οι οποίοι έζησαν παλαιότερα, σήμερα ζούν τα τέκνα τους και αύριο οι απόγονοί τους, όλοι δε αυτοί όχι κατ΄ανάγκην σε ένα και τον αυτό χώρο.Επομένως η έννοια του Έθνους προβάλλει την έννοια της Συγγεννείας εντονώτερα, αφού την βλέπει υπό την διαχρονική της διάστασι και χωρίς συγκεκριμένο χώρο ζωής.Δεν είναι λίγα πράγματι τα παραδείγματα Εθνών διασκορπισμένων σε πολλούς χώρους, τα οποία εν τούτοις διατήρησαν την συνείδησι της συγγενείας τους, δηλαδή την εθνική τους συνείδησι. Άλλο ζήτημα είναι, μέχρι ποιού σημείου μπορεί να αντέξει ένα έθνος σε τέτοια διασπορά.
    Εκείνο το οποίο όμως συνάγεται, είναι ότι η Συγγένεια δημιουργεί de facto ισχυρότατους δεσμούς, αφού αυτή είναι η αιτία της εθνικής σταθερότητας μέσα στο χρόνο. Διότι, αν κάτι αποτελεί πραγματική Δύναμι στην ανθρώπινη ιστορία, αυτό υπήρξε πάντοτε η Εθνική Συνείδησι.
''Ό,τι έγινε ώς τώρα μέσα στήν Ιστορία, έγινε με τα έθνη και από τα έθνη'' τονίζει ο φιλόσοφος Ι.Θεοδωρακόπουλος.
    Στην επιστήμη της Κοινωνιοβιολογίας υπήρξε ένα σηματικό συμπέρασμα : ότι πράγματι η Συγγένεια δημιουργεί την ομαδοποίηση και την κοινωνικότητα, αποτελεί δε αυτή τό θεμέλιο της όλης δομής των κοινωνιών.
Και εδώ πρέπει να θυμηθούμε τον μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη, ο οποίος πρίν τόσους αιώνες είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, ότι δηλαδή μόνος πραγματικός συνεκτικός δεσμός των κοινωνιών είναι η Συγγένεια.Έγραφε λοιπόν ο Αριστοτέλης:''Για να συστηθεί μία πολιτεία δεν αρκούν ούτε η επί το αυτό κατοικία ούτε το να μην αδικούν οι πολίτες ο ένας τον άλλον ούτε οι εμπορικές σχέσεις. Αυτά είναι απαραίτητα για να υπάρξη μία πολιτεία, αλλά και όταν υπάρξουν, δεν υπάρχει μια πολιτεία.Πολιτεία είναι λοιπόν η κοινωνική ένωσις των συγγενικών ομάδων, χάριν τελείου και αυτάρκους βίου'' (Αριστοτέλους Πολιτικά 1280β 32-45)
    Η Κοινωνιοβιολογία, της οποίας θεμελιωτής υπήρξε ο Κόνραντ Λόρεντς (βραβείο Νόμπελ) έχει διαπιστώσει, ότι στα ζώα και στον άνθρωπο υπάρχει εκ γενετής δεδομένο το αίσθημα του διαχωρισμού στους ''δικούς μας''και στους ''άλλους''.Η ομαδοποίηση με τους συγγενείς σημαίνει αυτομάτος συνεργασία με αυτούς και άπωσι πρός τους άλλους -ακόμη δέ και επιθετικότητα.Πολλές έρευνες κοινωνιοβιολόγων στον χώρο των ζώων, και κυρίως των γοριλλών-έχουν αποδείξει ότι η επιθετικότης είναι ενστικτώδες χαρακτηριστικό τών όντων. Ήδη από τον περασμένο αιώνα είχε επισημανθή τούτο απο τον πολύν Χέρμπερτ Σπένσερ ''Τόσο τα πρωτόγονα φύλα, όσο και οι πολιτισμένες κοινωνίες έπρεπε πάντοτε να αμύνονται πρός τα έξω και να συσφίγγονται πρό τα μέσα: Εχθρότης πρός τα έξω και φιλία μεταξύ τους.Έτσι τα μέλη τους απέκτησαν την διπλή αυτή αντίληψι και κατευθυντήρια θέσι''.
    Αυτό το πνεύμα της ομαδικότητας με τους συγγενείς συντοπίτες και της απώσεως πρός τους ξένους έχει ώς επακόλουθα τον κλειστό κοινωνικό βίο κάθε ομάδος και τον σχηματισμό κράτους.Έτσι η Ομάς με την ενδογαμία της γίνεται προοδευτικά συνεχώς ομοιογενέστερη και διαπλάθονται ιδιαίτερη γλώσσα συννενοήσεως και ιδιαίτερα ήθη.Δημιουργείται δηλαδή το Έθνος, η εθνική του γλώσσα και τα ήθη και έθιμά του.
Ταυτόχρονα όμως δημιουργείται και η Εθνική Φυλή.
    Τι είναι Φυλή; Για να το εξηγήσουμε με απλό εισαγωγικό τρόπο, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην βιολογική βάσι της Συγγενείας. Είπαμε δηλαδή ότι η Ομάς έχει ενδογαμία, πράγμα που σημαίνει σύναψι γάμων πάντοτε μεταξύ ατόμων της ίδιας Ομάδος. 
    Όπως μας λέγει η Κοινωνιοβιολογία, η ομαδοποίησι έχει ως σκοπό την καλλίτερη δυνατή αξιοποίηση του βιωτικού περιβάλλοντος, το οποίο όμως δια της Επιλογής λίγο-λίγο μορφοποιεί την Ομάδα.Έχουμε δηλαδή από τη μία πλευρά τον βιολογικό νόμο της Κληρονομικότητος και απο την άλλη τον νόμο της Επιλογής.Αποτέλεσμα του συνδιασμού τους είναι διαφοροποίησι των Φυλών.Κάθε φυλή χαρακτηρίζεται τότε από την ομοιότητα των ατόμων της,αλλά και απο την διαφοροποίησί της από άτομα άλλων φυλών.
    Φυλή είναι λοιπόν ομάς ατόμων συνδεομένων δια συγγενείας ομοιαζόντων σωματικώς, πνευματικώς και ψυχικώς, διαφερόντων δε περισσότερο η λιγότερο από άλλες αντίστοιχες ομάδες.Αυτή η κοινότης των πνευματικών και ψυχικών χαρακρητιστικών των ατόμων μιάς φυλής συμβάλει στην χάλκευσι των κοινών ηθών και εθίμων, αλλά και της αλληλοκατανοήσεως των ατόμων μεταξύ τους.Αυτό δε το κοινό πνεύμα που χαρακτηρίζει την Ομάδα-Φυλή, αποτελεί την σημαντικότερη αιτία της συσφίγξεως της εθνικής συνειδήσεως, δηλαδή τον θεμέλιο λίθο επί του οποίου οικοδομείται το Έθνος.
    Δεν υπάρχει Έθνος συγκείμενο από ετερογενή άτομα. Έθνος δηλαδή χωρίς φυλετική υπόστασι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει.Άνθρωποι διαφόρου καταγωγής συγκατοικούντες σε ένα τόπο αποτελούν Πληθυσμό και τίποτε περισσότερο.  Η λέξις ''έθνος'' στα ελληνικά προέρχεται απο την λέξι ''έθω'' προϋποθέτει δηλαδή κοινά ήθη, αποτέλεσμα πάντοτε κοινής καταγωγής.
Η φυλή είναι λοιπόν πράγματι η ρίζα του Έθνους.Η συγγένεια, η ομοιότης των σωμάτων και ψυχών, το κοινό Πνεύμα, τα οποία χαρακτηρίζουν-και μάλιστα διαχρονικώς-τα άτομα μιάς φυλής, όπως επίσης και η αντίστοιχη διαδοροποίησί τους από άλλες ανθρώπινες ομάδες, αποτελούν την εθνική ιδιοσυστασία.
   Η ύπαρξη φυλετικής ομοιογενείας (έστω και σχετικής) αποτελεί-όπως λέμε στην μαθηματική γλώσσα-αναγκαία, αλλ΄όχι και ικανή συνθήκη για την ύπαρξι Έθνους. Η φυλή αποτελεί  την ρίζα του Έθνους απαιτείται-πέραν της φυλετικής ομοιογενείας-και η εθνική συνείδησι.
   Χωρίς φυλή δεν υπάρχει εθνική συνείδησι.Δυνατόν να υπάρχουν κοινά συμφέροντα μεταξύ των πολιτών από την συγκατοίκησι, δυαντόν να τους διέπουν κοινοί νόμοι υπό ενιαία κρατική αρχή.Αλλά αγάπη και ομοψυψία δεν υπάρχει μεταξύ τους, όταν δεν έχουν δεσμούς συγγενικούς, όταν δηλαδή δεν έχουν το ίδιο αίμα.Εθνική συνείδησι είναι αδιανόητη σε σύνολο φυλετικώς ετερογενές.
    Για την ύπαρξι Έθνους και εθνικής συνειδήσεως απαιτείται όμως επί πλέον κοινή ιστορία του λαού-προερχόμενη από την ύπαρξη κοινού Κράτους, με ενιαίο παρελθόν και μοίρα-και κοινός πολιτισμός-ο οποίος προϋποθέτει κοινή γλώσσα.Κατά τον Ηρόδοτο, απαιτούνται το ''όμαιμον, το ομόγλωσσον, τα όμοια ήθη, τα κοινά ιερά και αι θυσίαι'' δηλαδή φυλετική ταυτότης, ομογλωσσία και ομοθρησκεία.Εν τούτοις το όμαιμον παρωθεί ένα λαό στην σύστασι Κράτους-άρα και στην δημιουργία κοινής ιστορίας.Το ''όμαιμον'' είναι ακόμη η κυρία αιτία της ομογλωσσίας, των κοινών ηθών και συχνά της ομοθρησκείας, όπως και της δομήσεως ενιαίου πολιτισμού.Άρα, το όμαιμον αποτελεί όντως την αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη Έθνους.
    Ο Άγγελος Σικελιανός είχε διακηρύξει :  ''Η Ιδέα του Έθνους πρέπει μέσα μας να ξαναπάρει ακέραια την μοναχή αυθεντική, την πιό βαθιά Ελληνική της εκδοσή, εκδοχή ως μιάς κοινωνίας κατά βάθος ομοαίματων ανθρώπων, συνδεμένων απ΄το ίδιο χώμα, από την ίδια γλώσσα κι απ΄τους ίδιους μακρινότατους ιστορικούς αγώνες''

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ (ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΜΙΛΟΥΜΕΝΗ) ''Η ΝΕΑ ΤΑΞΙΣ - ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΟΘΕΩΡΙΑ'' ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ

Βιβλιοπωλείο ''ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ''
Μαυρομιχάλη 86,  114 72 Αθήναι
Τηλέφωνο : 210 36.34.932
www.neathesis.gr
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ

Η Νέα Εποχή έρχεται, είτε το θέλουμε είτε όχι.Το λιγώτερο τό οποίο έχουμε νά πράξουμε, είναι νά προσπαθήσουμε νά τήν κατανοήσουμε, το περισσότερο δέ, νά βοηθήσουμε δυναμικώς στήν ομαλή έλευσή της.Τό μεγαλύτερο προσόν τού αγωνιστού είναι ή διορατικότης.Ασφαλώς δέ ό καλλίτερος επαναστάτης ήτο πάντοτε ό προφήτης.
Τό βιβλίο αυτό προσπαθεί νά δείξει, ποιά πρέπει νά είναι ή Νέα Τάξις ή μάλλον ποιά πρόκειται νά είναι.Δέν έχει όμως αξιώσεις εγχειριδίου.Γιά τήν εξέτασι αυτής τής Νέας Τάξεως από κάθε άποψι έχουν ήδη γραφή βιβλιοθήκες, ασφαλώς δέ θά γραφούν πολύ περισσότερες στό μέλλον. 

Θέματα όπως : ΦΥΛΗ, ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ.

ΥΣ : Το βιβλίο θα το βρείτε επίσης και στίς εκδόσεις Πελασγός, Χαριλάου Τρικούπη 14 στο βιβλιοπωλείο ''Η αλλυλεγγύη τών φίλων'' 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ : Ο ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ

Δημ. Π. Δημόπουλος

Το πρόβλημα της Κοινωνικής Πειθούς είναι το δυσχερέστερο στήν Ιστορία των Κοινωνιών. Την λύσι σ’ αυτό το πρόβλημα αναζητούσαν πάντοτε όλοι οι κερδισμένοι και όλοι οι χαμένοι της Διεθνούς Ιστορίας. Συνταγή στο πρόβλημα αυτό δεν υπάρχει άλλη, παρά μόνον Μία: ΑΓΩΝΑΣ αδιάκοπος -αλλά κι αυτός δεν εγγυάται ποτέ σίγουρη την Νίκη!

Άλλο, όμως, αυτό και άλλο να εκνευριζόμαστε και να τα βάζουμε εναντίον του Λαού, που δεν μπορούμε να πείσουμε. Ίσως άλλες ιδεολογίες να δικαιούνται να το κάνουν. Οι Εθνικισταί, όμως, ΟΧΙ. Ο Εθνικιστής προσπαθεί να πείσει τον Λαό του απο Αγάπη σ’ Αυτόν, κι όχι από εγωισμό… Όπως δεν πετροβολάμε την Μητέρα μας, την Αδελφή μας ή την Κόρη μας, όταν δεν συμφωνούν μαζί μας, έτσι δεν το κάνουμε και έναντι του Λαού μας. Κρίμα, που δεν μας ακούει – θα προσπαθήσουμε ξανά καί ξανά. Αλλά εμείς, ως γνήσιοι Εθνικισταί, ποτέ δεν θα πάψουμε να αγαπάμε αυτον τον Λαό και να είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε και την ζωή μας γι’ Αυτόν.

Και κάτι άλλο : Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «η Αρχή τον άνδρα δείκνυσι». Εγώ θα προσέθετα «Και η Ήττα, επίσης»! Μετά την ήττα, ας σταθούμε όρθιοι κι αξιοπρεπείς ως Άνδρες. Κι όχι με πείσματα και κλαψουρίσματα σαν παιδιά…

Ελλάς Ηρώων Μητέρα

ΣΤΟ ΑΔΥΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΑΝΤΕΙΩΝ

 

Του Δημητρίου Δημοπούλου

 

Απο το βιβλίο : Στο άδυτο των Ελληνικών Μαντείων.εκδ.Ελεύθερη Σκέψη

 

Ο Προμηθεύς Δεσμότης[1]

---

  «Μύθος λόγου τινος έμφασις εστιν, ανα­κλώντος επ’ άλλα την διάνοιαν» (Πλούταρ­χος). Ο μύθος, κάθε μύθος, είναι συμβολι­σμός. Πίσω από τις εικόνες του πρέπει να αναζητήσει κανείς τον βαθύτερο «λόγον», αυτόν πού οδήγησε στην πλάσι του. Τούτο είναι συχνά δυσχερέστατο για την πρόσθε­τη αιτία, ότι οι μύθοι ήσαν παμπάλαιες εικονικές περιγραφές, μεταδιδόμενες προ­φορικώς από γενεάς εις γενεάν, κάθε μία των οποίων προσέθετε ή αφαιρούσε κάποιο ακόμη στοιχείο της περιγραφής τους, έτσι ώστε να ανακλώνται και άλλοι «λόγοι» - πέραν του αρχικού. Μπορεί επομένως ένας μύθος να υποκρύπτει ενίοτε δύο ή και τρεις «λόγους», και μάλιστα διαφορετικού βαθ­μού βαθύτητος ή μυήσεως.

Ένας τέτοιος πανάρχαιος μύθος είναι αυτός του Προμηθέως Δεσμώτου. Οι προσ­θήκες, που κατά καιρούς τού έγιναν, δημιούργησαν πολλές παραλλαγές, από τις ο­ποίες όμως εμείς θα σταθούμε στην πιο επίσημη, αυτήν πού διεσώθη από το κορυ­φαίο πνεύμα της αρχαιότητος, τον Αισχύλο. Ο μέγιστος αυτός Τραγικός δεν ήταν δυνα­τόν πράγματι να διάλεξε άλλη, από την πιο αυθεντική εκδοχή του μύθου, από εκείνην πού δεν θα ήταν απλώς ένα τερπνό σενά­ριο θεατρικής παραστάσεως, αλλά μια διδα­σκαλία οδηγούσα στο άδυτο του βαθύτερου «λόγου».

 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

 

ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ

Ο Δημήτριος Δημόπουλος, εκτός από ιδεολόγος και αγωνιστής, υπήρξε και δάσκαλος· προσηνής πάντοτε, πρόθυμος να συμβουλεύσει φιλικά κάθε νέον εθνικιστή. Η συμμετοχή του και η συζητήσεις του με τους νέους στην ηλεκτρονική λίστα συζητήσεων <<Εθνικισμός>> αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Ανωριμότητες (9-3-2004)

«Τα βιολογικά σκουπίδια, που έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται Έλληνες»
!
Τι σημαίνει αυτό ;
Είναι Εθνικισμός αυτό ;
Ούτε ο χειρότερος κομμουνιστής δεν θα εξεστόμιζε τέτοια κουβέντα!
Φίλε, σύνελθε !
Το ότι δεν πείθουμε τους ΄Ελληνες, είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ ευθύνη. Όχι των Ελλήνων.
Ίσως ακόμη πάσχει το «Δημοκρατικό» μας σύστημα. Όχι όμως οι Έλληνες.
Οι Εθνικισταί είναι υπερήφανοι για τον Λαό τους. Τούτο αποτελεί την Αναγκαία, αλλά και Ικανή συνθήκη, να καλείται κανείς Εθνικιστής.

Δημ. Π. Δημόπουλος

ΕΛΛΑΣ ΗΡΩΩΝ ΜΗΤΕΡΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ

Δημήτριος Δημόπουλος

Οι επισημάνσεις του … για την έννοια της υπαγωγής στο Έθνος είναι κατά βάσιν ορθές. Αναγκαία προϋπόθεσι είναι η Καταγωγή. Ο Έλληνας γεννιέται. Αλλά η γέννησι μόνη δεν καθιστά τούτον Έλληνα. Πρέπει και να ενταχθή ενσυνείδητα στην ελληνική Κοινότητα. Επομένως, ο Έλληνας και γεννιέται και γίνεται. Στην μαθηματική γλώσσα θα λέγαμε, ότι το «γεννιέται» είναι αναγκαία συνθήκη και το «γίνεται» [εάν έχει γεννηθεί] ικανή. Πρέπει να ισχύουν συνδυαστικά και οι δύο συνθήκες, για να πούμε ότι ένας είναι Έλληνας.

Αυτή η συζήτησι μας φέρνει στην μνήμη την τόσο παρεξηγημένη φράσι του Ισοκράτους «μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας» (Πανηγυρικός, 50). Αυτήν την φράσι την είχε πει ο Αθηναίος ρήτορας από καμάρι για την Αθήνα, συγκρίνοντάς την με τους άλλους Έλληνες. Μόνον οι Αθηναίοι, έλεγε, είναι καθαυτό Έλληνες – οι μη Αθηναίοι, καίτοι Έλληνες στην καταγωγή, δεν δικαιούνται να ονομάζονται «Έλληνες», διότι δεν μετέχουν της αθηναϊκής παιδείας. Ο λόγος λοιπόν του Ισοκράτους ήταν άκρως σωβινιστικός (και όχι, βέβαια, …διεθνιστικός), διότι υπερτόνιζε το «γίνεται» έναντι του «γεννιέται».

Η φράσι αυτή του Ισοκράτους, αποκεκομμένη από τον όλο του Λόγο, χρησιμοποιείται από μερικούς, για να εξαχθούν αντίθετα συμπεράσματα – ότι ο Αθηναίος ρήτωρ δεχόταν το «γίνεται» και απέκλειε δήθεν το «γεννιέται». Αυτό όμως είναι πλαστογράφησι. Στον ίδιο του «Πανηγυρικό» ο Ισοκράτης μιλάει περιφρονητικά γιά τους μη Έλληνες, ονομάζοντάς τους «βαρβάρους» (34), και καταφρονητικά γιά τους «εκ πολλών εθνών μιγάδας συλλεγέντας» (24). Κορυφαία δε υπήρξε στον ίδιο Λόγο του η φράσι: «Χρη την αρχήν του Γένους έχοντας φαίνεσθαι» (25), δηλ. οι πολίτες πρέπει να αποδεικνύουν την εξ αρχής καταγωγή τους !

Ελλάς Ηρώων Μητέρα

ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ Η «ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

Του Δημήτρη Δημόπουλου

Ὁ λόγος τοῦ Πώλ ντέ Λαγκάρντ «εἶμαι πολύ συντηρητικός, γιά νά μήν εἶμαι καί ριζοσπάστης» δέν θά εἶχε καλλίτερη ἐφαρμογή ἀπό ἐμᾶς σήμερα, στό πολιτικό καί πνευματικό περιβάλλον πού ζοῦμε.
Ἀπαξίωσι τῶν ἐθνικῶν ἰδεωδῶν,  ἄγνοια καί περιφρόνησι στήν ἑλληνική Ἱστορία, ἀδιαφορία γιά τίς καθημερινές παραβιάσεις τῶν ἐναερίων καί θαλασσίων συνόρων μας, ἀθρόα εἰσροή λαθρομεταναστῶν, γιγάντωσι τοῦ ἀτομισμοῦ καί τῆς διαφθορᾶς.

Ἀγνοοῦμε τήν σημασία τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων καί τήν Ἑλληνική Ἱστορία, ἀλλά δίνουμε τήν σημαία μας νά τήν κρατοῦν ξένοι.
Ὑποβαθμίζουμε τραγικά τήν γλωσσική μας παιδεία, ἀλλά ἐντάσσουμε στά σχολεῖα μας τά παιδιά τῶν λαθρομεταναστῶν.
Λησμονοῦμε τούς Βορειοηπειρῶτες, ἀλλά ὑποδεχόμαστε μαζικά τούς Ἀλβανούς.
Ξεχάσαμε τό ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ γιά τήν εἰσβολή στήν Κύπρο, ἀλλά στρώνουμε μέ ροδοπέταλα τήν εὐρωπαϊκή προοπτική τῆς Τουρκίας.

Κι ὅλα αὐτά εἶναι συμπτώματα τῆς γνωστῆς ἀρρώστιας, τῆς Παγκοσμιοποίησης. Καί τήν παρουσιάζουν σάν φυσική ἐξέλιξι, σάν ἱστορική ἀναγκαιότητα, σάν ἐπίτευγμα προόδου, σάν νά εἶναι τάχα πολιτιστικό ἀγαθό.
Οἱ θιασῶτες τῆς Παγκοσμιοποίησης δέν συζητοῦν γιά τήν ἀξία της. Μᾶς καλοῦν ἁπλά νά συμβιβασθοῦμε μέ τήν νέα ἐποχή. Δέν διερωτῶνται, ἄν αὐτή ὄντως ἀποτελεῖ πρόοδο ἤ παρακμή. Τήν θεωροῦν ἀνέκκλητα ἐπιβληθεῖσα, καί τό μόνο πού μένει, εἶναι νά σκύψουμε τό κεφάλι στήν ἐπικράτησί της. Ποιοί εἶναι αὐτοί ἆραγε, πού 'χουν τήν εὐθύνη τῆς εἰσαγωγῆς αὐτῆς τῆς ἀρρώστιας;

Τήν εὐθύνη δέν θά ἀναζητήσουμε στόν ὑπερατλαντικό ἰμπεριαλισμό, πού προσπαθεῖ νά ἀπονευρώσει τούς λαούς τοῦ κόσμου, γιά νά μπορεῖ νά τούς ἐλέγχει καλλίτερα, οὔτε στά ξένα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα, πού θέλουν τήν ἀνθρωπότητα μόνον ἕνα πλαδαρό, ὁμοιόμορφο πλῆθος καταναλωτῶν. Τήν εὐθύνη πρέπει νά τήν ἀναζητήσουμε ἐδῶ, μέσα στήν χώρα μας, διότι ἄν δέν ὑπῆρχαν πρόθυμοι λακέδες στίς ξένες ἐπιδιώξεις, αὐτές δέν θά εἶχαν καμμία τύχη.

Ἄν ἐξαιρέσουμε κάποιους ἀριστερούς κύκλους, πού ἀπεργάζονται μέ ἐμπάθεια τόν καμβά τῆς Παγκοσμιοποίησης, τήν κύρια εὐθύνη δυστυχῶς φέρουν τά μεγάλα δημοκρατικά κόμματα τῆς χώρας. Οἱ πολιτικοί, χωρίς νά βαρύνονται βέβαια μέ ἐνσυνείδητη ἀντεθνική διαγωγή, ἀλλά μέ βαρειά ἀμέλεια καί ἐλαφρότητα συνειδήσεως, ἔχουν παρασυρθῆ ἀπό τόν συρμό καί συγκατανεύουν στά ἐπιχειρήματα τῆς Παγκοσμιοποίησης.

Κόπτονται, φέρ' εἰπεῖν, γιά τίς ἀτομικές ἐλευθερίες, πού 'χουν βαφτίσει "ἀνθρώπινα δικαιώματα". Εἶναι σάν νά ἔχει συσταθῆ τό Κράτος μόνο καί μόνο, γιά νά προστατεύει τίς ἐλευθερίες τοῦ ἀτόμου, ὄντας "τό ἀναγκαῖο κακό", ὅπως ἔλεγε ἄλλοτε ὁ Ιερεμίας Μπένθαμ. Ἐν τούτοις, δικαιώματα ζητοῦν οἱ δοῦλοι ἀπ' τά ἀφεντικά, κι ὄχι τά παιδιά ἀπ' τήν οἰκογένεια. Οἱ πολίτες δέν εἶναι δοῦλοι τῆς πατρίδας τους. Γιά νά θυμηθοῦμε τήν μνη-μειώδη φράσι τοῦ Ζάν Πώλ, "ἡ ἀγάπη στήν πατρίδα εἶναι τό μέτρο τῆς ἐλευθερίας" : Ὅταν ὑπάρχει ἀγάπη καί πίστι στήν πατρίδα, ποιά θέσι ἔχουν οἱ ἀπαιτήσεις γιά ἀτομικά δικαιώματα ; Τίς ἐλευθερίες παραχωρεῖ οἰκειοθελῶς ἡ εὐνομουμένη Πολιτεία στούς πολίτες της -- παραχωρεῖ "ἐλευθερίες", κι ὄχι "δικαιώματα".

Λένε ἀκόμη, ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ Ἔθνους εἶναι πιά παρωχημένη, ἦταν μιά ἰστορική σελίδα τῶν τελευταίων αἰώνων, πού τώρα γύρισε, καί ὅτι οἱ σύγχρονες τάσεις, ὅπως δείχνειἡ ἵδρυσι τῆς Ε.Ε., εἶναι διεθνεῖς συσπειρώσεις ὅλο καί πιό εὐρεῖες.
Ἡ εἰκόνα ὅμως τῆς Ε.Ε. δείχνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο : συσπείρωσι μέν τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἀπό ἔνστικτο αὐτοσυντηρήσεως ἔναντι μελλοντικοῦ ἐξωευρωπαϊκοῦ κινδύνου, ἀλλά, ταυτόχρονα, διατήρησι τῆς βασικῆς ἀνεξαρτησίας τῶν κρατῶν-μελῶν. Κι ἀντίθετα πρός ὅ,τι λεγόταν, ἡ συνθήκη Σέγκεν δέν προκάλεσε ἐθνικές ἀναμείξεις, διότι οἱ εὐρωπαϊκοί λαοί εἶναι ὥριμοι -- παρέμειναν στίς πατρίδες τους.
Ὅσοι δέ ἀνάγουν τήν ἔννοια τοῦ Ἔθνους σέ λίγων αἰώνων ἱστορία, εἶναι τελείως ἀκατατόπιστοι. Τό Ἔθνος ὡς ἔννοια, ὡς ἀξία, ἀκόμη καί ὡς λέξι, ἀριθμεῖ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν. Εἶναι σύμφυτο μέ τήν ἀνθρώπινη φύσι.

Αὐτή ἡ παγκοσμιοποίησι, λένε ἀκόμη, ὅτι ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς τεχνολογικῆς ἐξελίξεως, τῆς πληροφορικῆς καί τοῦ διαδικτύου καί τήν παρουσιάζουν σάν ἀναπόδραστο ἀποτέλεσμα τῆς προόδου.
Καί ἄλλοτε λέγονταν αὐτά, ὅταν ἐφευρέθηκαν τό αὐτοκίνητο καί τό ἀεροπλάνο. Ποτέ ὅμως ὁ πολιτισμός δέν συναρτᾶται μέ ἐγκατάλειψι τῶν ἠθῶν καί τῶν παραδόσεων, δηλαδή τῶν ἐθνικῶν ἰδιομορφιῶν, ἀλλά μέ τήν ἐντονώτερη ἀνάδειξί τους. Ποτέ ἡ τεχνολογική πρόοδος δέν προώθησε κοσμοπολιτικά σχέδια. Οὔτε τά γρήγορα μέσα μεταφορᾶς οὔτε κι οἱ τηλεπικοινωνίες κατήργησαν ποτέ ἐθνικά σύνορα. Τό ἀντίθετο, μάλιστα. Ὅσο πιό καλά γνωρίζονται οἱ λαοί μεταξύ τους, τόσο περισσότερο τονίζουν τήν ταυτότητά τους καί θέλουν νά ἐξάρουν τήν ἰδιοπροσωπία τους. Κι ὅσοι λαοί ὑποχρεώθηκαν ἱστορικά σέ συμβίωσι, ἀμέσως ὅταν τό ἐπέτρεψαν οἱ περιστάσεις, διαχωρίσθηκαν, κι ὄχι πάντα ἀναίμακτα.
Ὄχι, ἡ παγκοσμιοποίησι δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τεχνολογικῆς προόδου, ἀλλά πολιτιστικῆς παρακμῆς. Καί δέν εἶναι γεγονός τετελεσμένο, ὅπως λένε, ἀλλά μόνον εὐσεβής πόθος καί προσπάθεια τῶν θιασωτῶν της.

Γεγονός πάντως εἶναι, ὅτι μέ τήν ἀνοχή τῶν μεγάλων κομμάτων, πού διοικοῦν αὐτήν τήν χώρα τίς τελευταῖες δεκαετίες, πολλές ἀξίες τοῦ λαοῦ μας ἔχουν περιέλθει σέ κρίσι. Χωρίς νά λέγεται καί νά ὁμολογεῖται, ἕρπει στήν κοινωνία μας μιά ἀπαξίωσι τῆς ἰδέας Ἔθνος καί μιά μεγιστοποίησι τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος.
Ποιός ἐπαινέθηκε γιά τήν ἀφοσίωσι καί τήν προσφορά του στήν πατρίδα ; Ἀντιθέτως, θαυμάζονται καί γίνονται ἰνδάλματα αὐτοί πού παρακάμπτουν τόν νόμο, γιά νά πλουτίσουν, αὐτοί πού κερδίζουν χωρίς νά προσφέρουν τίποτε, αὐτοί πού τά "κονομᾶνε", χωρίς νά τούς πιάνει ὁ νόμος.

Κι ἀπό ἐκεῖ, φούντωσε πιά ἡ διαφθορά, πού ἐπεκτάθηκε βαθμηδόν σ' ὅλες τίς πτυχές τῆς κοινωνίας μας, δημοσίας καί ἰδιωτικῆς, μιᾶς διαφθορᾶς πού μᾶς πνίγει.  Μέχρι καί θεσμοί, πού μέχρι τώρα θεωρούσαμε ὑπεράνω ὑποψίας, ἔχουν πληγῆ βαρειά. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ Δικαιοσύνη, οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις δέν ἐξαιροῦνται δυστυχῶς.
Ἄν δέν ἀναστηλώσουμε ἐπειγόντως τίς ἀξίες τοῦ Ἔθνους μας, τίποτε δέν θά μᾶς σώζει ἀργότερα ἀπό τήν σῆψι.

Ἡ ἐκτεταμένη διαφθορά ὅμως στήν ἑλληνική κοινωνία προκαλεῖ καί πλῆθος ἁλυσιδωτῶν παρενεργειῶν. Ἡ κρατική μηχανή γίνεται δυσλειτουργική, γραφειοκρατική, ἀναξιόπιστη καί ἀποθαρρύνει προθέσεις γιά οἰκονομικές ἐπενδύσεις. Ἐξ ἄλλου, ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῆς διαφθορᾶς καί τοῦ ἀνεύθυνου, πού ἔχει εἰσχωρήσει καί στήν ἰδιωτική οἰκονομία, ἔχουν ἀφαιρέσει ἀπό τούς καταναλωτές τήν ἐμπιστοσύνη πρός τά ἑλληνικά προϊόντα καί ὑπηρεσίες. Οἱ καταναλωτές, ἐγχώριοι καί ξένοι, ὑποπτεύονται κάποια κομπίνα ἤ κρυφό ἐλάττωμα σέ ὁποιοδήποτε ἑλληνικό προϊόν. Κι ὕστερα ἀποροῦμε, γιατί αὐξάνονται οἱ εἰσαγωγές καί πέφτουν οἱ ἐξαγωγές μας, γιατί τό ἐμπορικό μας ἔλλειμμα πηγαίνει ἀπό τό κακό στό χειρότερο.
Οἱ Ἕλληνες, βαθμηδόν, χάνουμε τήν αὐτοεκτίμησί μας. Ἄν δέν ἀποκαταστήσουμε τήν διαφάνεια, τήν τιμιότητα καί τήν ΕΥΘΥΝΗ στήν ἑλληνική κοινωνία, δέν μποροῦμε νά ἐλπίσουμε οὔτε σέ οἰκονομική ἀνάκαμψι οὔτε σέ περιστολή τῆς ἀνεργίας. Εἶναι ἀξιοσημείωτο, τό πόσο ἐξαρτᾶται ἀπό ἠθικές καί ἐθνικές ἀξίες ἡ Οἰκονομία, κι ἄς ἐπιμετρεῖται αὐτή μέ ἀριθμούς.

Ἡ πολυπολιτισμικότητα ζημιώνει, ἀφ' ἑτέρου, καί τόν τουρισμό μας, διότι ὁ ἐπισκέπτης τῆς χώρας μας ἐνδιαφέρεται νά γνωρίσει τόν ἑλληνικό τρόπο ζωῆς, κι ὄχι μιά χώρα Βαβέλ χωρίς χρῶμα καί παραδόσεις.
Μᾶς καλοῦν νά δεχθοῦμε τήν πολυπολιτισμικότητα, νά συγκατοικοῦμε μέ οἰκονομικούς πρόσφυγες, νά γράφουμε μέ φράγκικα γράμματα, ν' ἀκοῦμε μόνο ξένη μουσική, νά πηγαίνουν τά παιδιά μας στό σχολεῖο μαζί μέ τ' ἀλβανάκια, ν' ἀνεγείρουμε στίς πόλεις μας τζαμιά, νά πλημμυρίσουν οἱ δρόμοι μας μέ μαντίλες. Αὐτά εἶναι, πού θεωροῦν πρόοδο καί ἐξέλιξι ;

Μᾶς καλοῦν, δηλαδή, νά ἀποδεχθοῦμε τήν λαθρομετανάστευσι, μιά κατάστασι ἐξ ἀρχῆς παράνομη, ὅπως δείχνει τό πρόθεμα "λαθρο". Ποτέ ἡ χώρα μας δέν ζήτησε μετανάστες ἀπό τό ἐξωτερικό, διότι κατά βάσιν ποτέ δέν τούς χρειάσθηκε. Δέχθηκε τά κύματα τῶν λαθρομεταναστῶν κατ' ἀνάγκην, διότι καί τά σύνορα, ὅπως ὅλα στήν διοίκησι, εἶναι διάτρητα. Καί ἀποφάσισε ἐκ τῶν ὑστέρων, τήν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιουμένη, νά τούς νομιμοποιεῖ.
Μᾶς καλοῦν λοιπόν ν' ἀποδεχθοῦμε τά ἐπίχειρα τῆς κρατικῆς ἀνικανότητας, μιά κραυγαλέα παρανομία, ἡ ὁποία οὔτε ἀπό τήν Ε.Ε. ἐπιδοκιμάζεται -- διότι καί ἡ Ε.Ε. θεωρεῖ τήν λαθρομετανάστευσι παράνομη καί μᾶς καλεῖ νά θωρακίσουμε τά σύνορά μας.

Τά μεγάλα κόμματα μᾶς λένε ὅτι οἱ μετανάστες θά μᾶς λύσουν τό ἀσφαλιστικό πρόβλημα. Ἐπειδή, δηλαδή, δέν μποροῦν αὐτά νά λύσουν τό δημογραφικό καί τό ἀσφαλιστικό, καταφεύγουν στήν ἐνσωμάτωσι ξένων στήν Ἑλλάδα. Εἶναι σοβαρή πολιτική αὐτή ;
Καί ἡ οἰκονομική ἐνσωμάτωσι μπορεῖ θεωρητικά νά ἐπιχειρηθῆ. Ἡ πολιτιστική ἀφομοίωσι ὅμως ;
Ὄχι, μᾶς λένε, πρέπει νά ἀποδεχθοῦμε τήν πολυπολιτισμικότητα !
Καί ποῦ ξέμεινε τό "ὅμαιμον", πού μᾶς λέει ὁ Ἡρόδοτος γιά τήν Ἑλλάδα ; Χάριν τῆς ἀνικανότητος τῶν πολιτικῶν στήν λύσι τοῦ ἀσφαλιστικοῦ, θά πάψουμε νά 'μαστε Ἔθνος, θυσιάζοντας τό Ὅμαιμον, πού χιλιάδες χρόνια διέκρινε τούς Ἕλληνες στόν κόσμο ;

Ἐν τούτοις, ἐντύπωσι κάνει ἡ κραυγαλέα διάστασι ἀπόψεων μεταξύ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί κομμάτων του. Σύμφωνα μέ ὅλες τίς δημοσκοπήσεις, ὁ λαός σέ ποσοστά 70-80% ἀπορρίπτει τήν ἔλευσι μεταναστῶν, διαφωνεῖ μέ τήν διαφημιζόμενη πολυπολιτισμικότητα καί, σέ ποσοστό 50% περίπου, ζητεῖ μάλιστα τόν επαναπατρισμό ὅλων τῶν λαθρομεταναστῶν.
Ποιό ἀπό τά μεγάλα κόμματα τῆς χώρας συμφωνεῖ μέ αὐτές τίς θέσεις ; Ποιοί πολιτικοί ἔχουν τό θάρρος νά πᾶνε κόντρα στήν παγκοσμιοποίησι καί νά ὑπερασπισθοῦν τίς ἐπιθυμίες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ;
Σ' αὐτό τό κορυφαῖο θέμα τῆς κοινωνικῆς μας ζωῆς χαίνει, ὄχι μόνον ἔλλειμα, ἀλλά χάσμα δημοκρατίας !

Ἀλλά μήπως ἆραγε ἡ Πολιτική τῶν μεγάλων κομμάτων συμφωνεῖ μέ τήν κατηγορηματική ἄρνησι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στήν εἴσοδο τῆς Τουρκίας στήν Εὐρώπη ; Ἐδῶ ἡ ἀντιδημοκρατική αὐθαιρεσία ἀποθεώνεται. Ἀρνοῦνται καί τό δημοψήφισμα ἐπ' αὐτοῦ, μιάν πρωτεύουσα δημοκρατική διαδικασία.
Κι ὁ ἑλληνικός λαός, ἀντί νά ἔχει τούς πολιτικούς του νά τόν προστατεύουν ἀπό τήν τουρκική ἐποίκισι στά νησιά τοῦ Αἰγαίου μας, ἐλπίζει νά σωθῆ ἀπό τό γαλλικό καί τό αὐστριακό δημοψήφισμα !
Ἀπό τήν ἀφασία ὅμως, μέ τήν ὁποία παρακολουθοῦμε κάθε μέρα τίς τουρκικές παραβιάσεις τῶν συνόρων μας, ποιός θά μᾶς σώσει ;  Οἱ Γάλλοι καί οἱ Αὐστριακοί στρατιῶτες εἶναι πολύ μακριά !

Ἐπέστη ἡ ὥρα, κυρίες καί κύριοι, νά βγοῦμε ἑνωμένοι πρός τόν λαό, γιά νά ἐκφράσουμε τούς μύχιους πόθους του, αὐτούς πού τά μεγάλα κόμματα θέλουν νά ἀγνοοῦν καί παραποιοῦν.
Ἐμεῖς, οἱ συντηρητικοί στήν ἑλληνικότητά μας, καλούμεθα νά γίνουμε ριζοσπάστες, κατά τόν λόγο τοῦ Λαγκάρντ, ἐπαναστάτες στήν ἀποχαύνωσι τῆς παρακμῆς.
Στήν Ἀνίερη Συμμαχία τῶν παγκοσμιοποιητῶν, ἄς ἀντιτάξουμε τήν ἑνότητα τῶν Πατριωτικῶν Δυνάμεων.
Ἄς μή μᾶς πτοεῖ, ὅτι μέχρι τώρα δέν καρπωθήκαμε τά ὑψηλά ποσοστά τῆς συμφωνίας μας μέ τόν λαό.
Τόν Ἀγώνα πρέπει νά τόν νοιώθουμε πάντα, ὄχι ὅτι συνεχίζεται, ἀλλά ὅτι τώρα μόλις ἀρχίζει !

Το Άρθρο έχει δημοσιευθεί στις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ