Η ΠΟΝΗΡΗ ΑΙΓΥΠΤΟΣ ΚΑΙ Η ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ : ΤΟ ΚΑΪΡΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ...

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Ξαφνικά η Αίγυπτος άρχισε να μοιράζει οικόπεδα μέσα στην ελληνική ΑΟΖ και εμείς δηλώνουμε έκπληκτοι και προδομένοι, ενώ γνωρίζαμε τις αιγυπτιακές θέσεις από την εποχή που Υπουργός Εξωτερικών ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν  είχε καταφέρει να πείσει την αιγυπτιακή κυβέρνηση να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Ελλάδα.

Η Αίγυπτος από τότε μέχρι σήμερα έδειχνε ξεκάθαρα ότι δεν ήθελε να απομονώσει την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο και επιθυμούσε να έχει θαλάσσια σύνορα μαζί της. Δεν είχε κανένα λόγο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Ελλάδα, με τέτοιο τρόπο ώστε να  φαίνεται ότι δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.

Έτσι όταν ο Νίκος Μελέτης έγραψε πρόσφατα  για τα νέα οικόπεδα που σχεδιάζει να παραχωρήσει η Αίγυπτος στην δική μας θάλασσα, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών δεν διαμαρτυρήθηκε, γιατί γνώριζε ότι αυτό θα ήταν αναπόφευκτο μετά την τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ που υπέγραψε με την Αίγυπτο στις 6 Αυγούστου 2020.

Η Ελλάδα γνωρίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να πετύχει μια ολική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο και, προς τιμήν της, δεν έκανε ένα υποκριτικό διάβημα διαμαρτυρίας προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση γιατί παραχώρησε οικόπεδα για εξερεύνηση υδρογονανθράκων στην μη οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ.

Όπως, σωστά, γράφτηκε για την ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση:

• (α) δεν αποτελεί την μέση γραμμή μεταξύ των ακτών των δύο χωρών, αφού η αναλογία είναι τουλάχιστον 45%-55% υπέρ της Αιγύπτου, και συνεπώς υπάρχει πλέον επίσημη ελλαδική παραδοχή για μειωμένη βαρύτητα και επιρροή των νησιών στην οριοθέτηση ΑΟΖ·
• (β) το ανατολικό όριο της γραμμής φθάνει μέχρι τον 28^ο μεσημβρινό, με αποτέλεσμα να «συμπίπτει» με την ανωτέρω τουρκική αμφισβήτηση και αξίωση για κοινό σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου με ανατολικό όριο τουλάχιστον μέχρι τον 28^ο μεσημβρινό·
• (γ)  δεν προσδιορίζει κατά πόσο η Αίγυπτος αναγνωρίζει την επιρροή του συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλορίζου), το οποίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο για την ύπαρξη κοινού συνόρου της Κύπρου με την Ελλάδα (και την ΕΕ), που έχει την δική του σημασία ιδιαίτερα σε ότι αφορά την τοποθέτηση υποθαλάσσιων αγωγών και καλωδίων·
• (δ) υποβαθμίζει την διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος στο μέλλον για το υπόλοιπο μη οριοθετημένο τμήμα, δηλαδή από τον 28^ο μεσημβρινό μέχρι το δυτικότερο σημείο της γραμμής οριοθέτησης Κύπρου-Αιγύπτου (30°05’00”), καθότι αφέθηκε μόνο του το Καστελλόριζο σε όλο αυτό το τμήμα. Εφόσον μάλιστα η Ελλάς αποδέχθηκε ήδη 45%-55% για την επιρροή Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου και Ρόδου, διερωτάται κανείς τί ποσοστό θα απαιτήσει η Αίγυπτος για το Καστελλόριζο.

Η Ελλάδα, για να μη φανεί ότι εγκαταλείπει την ολική οριοθέτηση, στην συμφωνία με την Αίγυπτο υποστήριξε  ότι το Άρθρο 1(ε) προβλέπει ότι κάθε μεταγενέστερη οριοθέτηση πέρα ​​από το καθορισμένο όριο της συμφωνίας (ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ή νοτιοδυτικά της Κρήτης) θα ολοκληρωθεί «σε συνεννόηση με τα γειτονικά κράτη».

Η Ελλάδα, στη βιασύνη της να απαντήσει, με κάποιο τρόπο, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο δυστυχώς έθεσε σε κίνδυνο τα δικαιώματά μας στον ορυκτό πλούτο που μας ανήκει στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλαμε να εμβολίσουμε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και καταλήξαμε σε ένα οδυνηρό συμβιβασμό με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ, που πολύ φοβούμαι ότι μπορεί να μας κοστίσει και άλλο μακροπρόθεσμα.

Ο επόμενος χάρτης δείχνει την σωστή οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, βάσει της UNCLOS.

Χάρτης οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου

Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014.

Όπως είχα παλαιότερα επισημάνει :

«Η πιο σημαντική, από όλες τις εκκρεμούσες οριοθετήσεις της Ελλάδας, είναι αυτή με την Αίγυπτο. Θα αντιτείνει κάποιος ότι η  σημαντικότερη είναι αυτή με την Τουρκία, αλλά δεν θα έχει δίκιο. Η οριοθέτηση με την Τουρκία είναι όντως η δυσκολότερη. Η οριοθέτηση όμως με την Αίγυπτο είναι η πιο σημαντική και κρίσιμη, εφόσον δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη).  Με αυτή την σωστή οριοθέτηση η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, αποτελεί το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.»

Όμως όλα αυτά πλέον αποτελούν παρελθόν. Τώρα περιμένουμε να μας σώσουν οι Αμερικανοί μια και ο φίλος του Ερντογάν δεν είναι πλέον στον Λευκό Οίκο. Ο ελληνισμός περιμένει με ειλικρινή αγωνία τις κινήσεις του προέδρου Μπάιντεν, αλλά  φοβάμαι μήπως απογοητευτούμε για μια άλλη φορά, επειδή η Αμερική δεν θέλει να χάσει την Τουρκία.

Hellas Journal

ΑΟΖ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΟΖ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ - ΜΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Του Θεώδορου Καρυώτη

Εδώ ΑΟΖ, εκεί ΑΟΖ, που είναι η ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη); Εδώ και 38 χρόνια προσπαθώ να πείσω τους συμπατριώτες μου για την αξία αυτής της τόσο ζωτικής για τα εθνικά μας συμφέροντα έννοιας. Ξεκίνησα, λοιπόν, έναν ανηφορικό δρόμο, γράφοντας και δημοσιεύοντας βιβλία και άρθρα στα ελληνικά και αγγλικά, προφανώς εις ώτα μη ακουόντων. Το φάντασμα της ΑΟΖ συνεχίζει να καταδιώκει την Τουρκία.

Είναι γνωστό σε όλους ότι η Άγκυρα θεωρεί την έννοια της ΑΟΖ τον μεγαλύτερο εχθρό της στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πένθιμο ύφος της τουρκικής αντιπροσωπείας στην διάρκεια της ψηφοφορίας για το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών στη έδρα του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, την 30η Απριλίου του 1982. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας κατέγραψε 130 ψήφους υπέρ, τέσσερεις κατά και 17 αποχές.

Τα τέσσερα κράτη, που έριξαν αρνητική ψήφο ήταν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Ισραήλ και η Βενεζουέλα. Μπορώ τώρα να εκμυστηρευτώ κάτι που κράτησα μυστικό για πάνω από 38 χρόνια. Την επόμενη της ψηφοφορίας, πριν επιστρέψω στην Ουάσιγκτον, είχα μια συζήτηση με τους μεγάλους δασκάλους μου, το νομικό σύμβουλο του υπουργείο Ντόρη Χαλκιόπουλο και τον εμπειρογνώμονα του Δικαίου της θάλασσας Μανώλη Γούναρη.

Προσγείωση στην ελληνική πραγματικότητα

 

Εγώ τους μίλησα με ενθουσιασμό για την ΑΟΖ, αλλά αυτοί πολύ γρήγορα με προσγείωσαν στην ελληνική πραγματικότητα, όταν μου είπαν: «Θόδωρε μη ενθουσιάζεσαι, η ΑΟΖ είναι το ίδιο πράγμα με την υφαλοκρηπίδα». Έτσι, η επιστροφή μου στην αμερικανική πρωτεύουσα δεν ήταν καθόλου ευχάριστη. Μερικές ημέρες αργότερα κατάλαβα ότι με τη νομική τους παιδεία δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν την οικονομική διάσταση της ΑΟΖ, που ήταν το κυρίαρχο μέρος του καινοφανούς θεσμού του διεθνούς δικαίου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ - ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΜΠ

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Ο μεγάλος μου δάσκαλος Ανδρέας Παπανδρέου μου είχε πει κάποτε «να διαβάζεις πάντα τις υποσημειώσεις των Αμερικανών στα κείμενά τους». Τον θυμήθηκα, διαβάζοντας ένα κείμενο που δεν μπορώ να δημοσιεύσω. Αλλά ζώντας στην Ουάσιγκτον για σχεδόν μισό αιώνα, διαισθάνομαι ότι οι Αμερικανοί ζεσταίνουν τις μηχανές τους, για την επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς.

Δεν γνωρίζω εάν υπάρχει συνεννόηση του Τραμπ με την Μέρκελ, αλλά γνωρίζω ότι και οι δυο επιθυμούν τον ελληνοτουρκικό διάλογο. Η ελληνική λέξη "διάλογος" έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη από αρχαιοτάτων χρόνων και παίζει καθοριστικό ρόλο σε πολλές παγκόσμιες διαφορές. Ο διάλογος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία που ετοιμάζεται για να αρχίσει πριν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές θα είναι καθοριστικός για το μέλλον της Ελλάδας.

Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η Χάγη δεν μπορεί να λύσει την ελληνοτουρκική διαφορά, με βάση το προηγούμενο που δημιουργεί η συμπεριφορά της Κίνας. Από την δεκαετία του 1960 προωθούν την ιδέα συνεκμετάλλευσης, ή καλύτερα της συνδιαχείρισης των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Οι Αμερικανοί, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον εντοπισμό του μεγάλου ορυκτού πλούτου της περιοχής.

Τι θέλουν οι Αμερικανοί 

Από το 1922 οι Τούρκοι θεωρούσαν ότι είχαν μεγάλες ακτές, αλλά δεν διέθεταν μεγάλη θάλασσα και μετά το 1982 συνειδητοποίησαν ότι η θάλασσά τους περιορίστηκε ακόμη περισσότερο. Έτσι άρχισαν έναν επικίνδυνο ρητορικό πόλεμο, εκτός δύο θερμών εξαιρέσεων (1987 και 1996), αλλά από το 2018 προβάλλουν και περαιτέρω εκτός διεθνούς δικαίου απαιτήσεις με την "Γαλάζια Πατρίδα", που σίγουρα θα συνεχιστούν και στο μέλλον.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ «ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ», ΑΠΑΙΤΕΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ...ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΠΡΑΞΟΥΜΕ;

Του Θεόδωρου Καρυώτη

 

Ξεχνάμε ότι οι ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου είναι συγχρόνως και ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, η Ε.Ε. πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία και να ζητήσει από την Ελλάδα και την Κύπρο να οριοθετήσουν τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες τους.

Την πρωτοβουλία μπορεί να αναλάβει ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν της Γαλλίας και να ζητήσει από τις Βρυξέλλες, μια και η ΑΟΖ εμπίπτει στις δικαιοδοσίες της, να απαιτήσει από την Αθήνα και την Λευκωσία να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ τους.

Ξαφνικά ο πρόεδρος της Γαλλίας έγινε ήρωας στην Ελλάδα διότι κατήγγειλε απερίφραστα της κινήσεις του Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο, όταν το τουρκικό ναυτικό στοχοποίησε ένα πολεμικό πλοίο της Γαλλίας έξω από την Λιβύη. Μέχρι τότε  γαλλική συμπαράσταση δεν είχε εκδηλωθεί τόσο έντονα.

Θα ήταν σοβαρό σφάλμα για την Ε.Ε. να αφήσει την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου στα χέρια άλλων «παικτών», ιδίως της Τουρκίας, δήλωσε ο Εμανουέλ Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος τόνισε επίσης, ότι δεν είναι αποδεκτό ο θαλάσσιος χώρος ενός μέλους της ΕΕ να παραβιάζεται ή να απειλείται. Πρόσθεσε μάλιστα, ότι όσοι  συμβάλλουν σε αυτό θα πρέπει να υποστούν κυρώσεις επισημαίνοντας  ότι το Παρίσι στηρίζει αυτήν την επιλογή.

• Ο πρόεδρος Μακρόν γνωρίζει ότι η ασφάλεια της Ε.Ε. ισοδυναμεί με την ασφάλεια των θαλασσίων συνόρων της και η καλύτερη προστασία των συνόρων της Ευρώπης εξασφαλίζεται από την ΑΟΖ της Ευρώπης!

Ο ίδιος στις δηλώσεις του, πριν τη συνάντηση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, έστειλε μήνυμα με βασικό αποδέκτη την κατοχική δύναμη:

«Θα ήταν πολύ σοβαρό λάθος αν αφήναμε τα ζητήματα της ασφάλειας μας στα χέρια άλλων παικτών, αυτό δεν είναι μια επιλογή για την Ευρώπη και είναι κάτι το οποίο η Γαλλία δεν θα επιτρέψει να συμβεί. Για μια ακόμη φορά θέλω να εκφράσω την πλήρη αλληλεγγύη της Γαλλίας προς την Κύπρο, αλλά και την Ελλάδα, απέναντι στις τουρκικές παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους. Είναι απαράδεκτο ο θαλάσσιος χώρος ενός κράτους μέλους της ΕΕ να παραβιάζεται ή να απειλείται. Αυτοί που συμβάλλουν σε αυτό πρέπει να υποστούν κυρώσεις, και μπορείτε να υπολογίζετε στην υποστήριξη της Γαλλίας επ΄ αυτού».

• Γαλλία: Η μεγαλύτερη ΑΟΖ του πλανήτη Γη

Λόγω των πολυάριθμων υπερπόντιων νησιών και εδαφών που είναι διάσπαρτα σε όλους τους ωκεανούς, η Γαλλία διαθέτει τη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο. Τα γαλλικά υπερπόντια νησιά και διαμερίσματα έχουν ΑΟΖ 3.791.998 τετραγωνικών μιλίων, που αντιπροσωπεύει το 96,7% της ΑΟΖ της Γαλλίας. Η συνολική έκταση της ΑΟΖ της Γαλλικής Δημοκρατίας είναι 4.514.000 τετραγωνικά μίλια, που αντιστοιχεί περίπου στο 8% των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών του κόσμου, ενώ η χερσαία έκταση της χώρας αντιπροσωπεύει μόνο το 0,45% της παγκόσμιας έκτασης.

Κύριε Μακρόν, η Ελλάδα διαθέτει περισσότερα νησιά από την Γαλλία και πρέπει και εσείς, που επιθυμείτε την προστασία των νησιών μας, να απαιτήσετε από τις Βρυξέλλες να ζητήσουν άμεση οριοθέτηση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου αυξάνοντας έτσι και  την ΑΟΖ της Ευρώπης.

Επίσης, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το 2013 ήταν μια σημαντική και κρίσιμη χρονιά για τα θέματα της ΑΟΖ, γιατί η Κομισιόν παρουσίασε μία νέα μελέτη με τίτλο “Βελτιώνοντας τη διακυβέρνηση του θαλάσσιου χώρου: Μια ευκαιρία για Γαλάζια Ανάπτυξη στη Μεσόγειο Θάλασσα”. Αυτή η μελέτη επισημαίνει ότι η δημιουργία ΑΟΖ στη Μεσόγειο Θάλασσα θα ωφελήσει την Γαλάζια Ανάπτυξη της ΕΕ με την ενίσχυση της οικονομικής μεγέθυνσης και απασχόλησης στην θαλάσσια οικονομία, που με τη σειρά της θα βοηθήσει την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης. Έτσι η μελέτη αυτή προτρέπει στα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου να προβούν στην ανακήρυξη και οριοθέτηση των ΑΟΖ τους. Μεταξύ άλλων, αναφέρει συγκεκριμένα:

• «Μέσα στις ΑΟΖ των 200 ν.μ. των κρατών-μελών της ΕΕ, το μεγαλύτερο ποσοστό της Μεσογείου σε αλιεία και σε υδρογονάνθρακες θα είναι ευρωπαϊκή ιδιοκτησία. Χωρίς τις ΑΟΖ να έχουν συμφωνηθεί, να έχουν ανακηρυχθεί και οριοθετηθεί, η εκμετάλλευση των πόρων κάτω από την επιφάνεια του νερού είναι αδύνατη. Επομένως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα πρέπει, με εμμονή να ακολουθήσουν μια στρατηγική με βάση αυτά τα δεδομένα. Ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο από την εξασφάλιση ενεργειακής αυτάρκειας στην διψασμένη για υδρογονάνθρακες γερασμένη μας ήπειρο».

Με βάση τα παραπάνω, είναι  υποχρέωση δυο κρατών-μελών της Ε.Ε., της Ελλάδας και της Κύπρου,  να οριοθετήσουν τις ΑΟΖ του βάσει UNCLOS.

Όπως δείχνει ο επόμενος χάρτης η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου δείχνει ξεκάθαρα ότι η Αίγυπτος δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Αυτός ο χάρτης δείχνει ότι η ΑΟΖ της Ελλάδας εφάπτεται στο περιβόητο οικόπεδο 4 της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά, ακόμα πιο σημαντικό, εφάπτεται στο τριεθνές σημείο, που ενώνει τις ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου.

Έτσι διορθώνεται και το λάθος της κυβέρνησης Σημίτη, που δεν επιθυμούσε η οριοθέτηση των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου να δείχνει την πλήρη επήρεια του συμπλέγματος του Καστελλόριζου. Η Αίγυπτος, τότε, ήταν πολύ χαρούμενη με την παρέμβαση της Ελλάδας διότι της εξασφάλιζε θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και τώρα. Ο στρατηγός Ελ Σίσι πιέζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προχωρήσουν σε μια παράνομη τμηματική οριοθέτηση της ΑΟΖ των δυο κρατών, διότι δεν θέλει να ενοχλήσει την Τουρκία. Η Αίγυπτος έχει αντίπαλο την Τουρκία στο μέτωπο της Λιβύης και δεν θέλει να ανοίξει και ένα δεύτερο μαζί της στην Ανατολική Μεσόγειο.

• Μυστική Διπλωματία

Ξαφνικά προέκυψε και μυστική διπλωματία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρήκε τον μπελά του από τις ειδήμονες της διεθνούς διπλωματίας, όταν έστειλε τη διπλωματική σύμβουλό του να συναντηθεί στο Βερολίνο με ένα έμπιστο συνεργάτη του Ερντογάν!

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Νίξον Χένρι Κίσινγκερ ήταν μετρ της μυστικής διπλωματίας και ξεκίνησε μυστικές ειρηνευτικές συνομιλίες με τον εκπρόσωπο του Βόρειου Βιετνάμ Le Duc Tho, σε μια βίλα έξω από το Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1970. Τον Ιανουάριο του 1972 ο Νίξον αποκάλυψε ότι ο Κίσινγκερ είχε διεξαγάγει μυστικές συνομιλίες με το Βόρειο Βιετνάμ.

Ο Χένρι Κίσινγκερ και ο Le Duc Tho έλαβαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1973 για τη διαπραγμάτευση των ειρηνευτικών συμφωνιών του Παρισιού. Συνιστώ στους ειδήμονες, να διαβάσουν: Secret Diplomacy: The Practice of Back Channel Diplomacy by Liberal Democratic States

• Επίλογος

Οι οπαδοί του «διαλόγου» ας διαβάσουν προσεκτικά την παρακάτω ανακοίνωση της πρεσβείας της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, στις 25 Ιουλίου 2020:

«Το Καστελλόριζο δεν μπορεί να δημιουργήσει μια περιοχή θαλάσσιας δικαιοδοσίας πέρα από τα χωρικά του ύδατα και να διακόψει την  παράκτια προβολή της Τουρκίας προς τη Μεσόγειο, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος και την εγγύτητά του με την Τουρκία.

Είναι δύσκολο να τεκμηριωθούν οι ισχυρισμοί των Ελλήνων και των Ελληνοκυπρίων που στοχεύουν στην συμφόρηση της Τουρκίας σε μια στενή περιοχή θαλάσσιων περιοχών δικαιοδοσίας, παρά το γεγονός ότι η Τουρκία έχει τη μεγαλύτερη ηπειρωτική ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι τα νησιά αγνοούνται ή έχουν περιορισμένη επήρεια στην οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων,  εάν η παρουσία τους στρεβλώνει τη δίκαιη οριοθέτηση ή εάν επικρατούν άλλες ειδικές περιστάσεις.

Ομοίως, εάν το παράκτιο μήκος των νησιών απέναντι από τη σχετική περιοχή οριοθέτησης είναι πολύ ελάχιστο σε αντίθεση με άλλα ηπειρωτικά εδάφη, στα νησιά αυτά μπορούν να δοθούν μόνο χωρικά δικαιώματα στη θάλασσα.

Εάν τα νησιά απέχουν πολύ από την ηπειρωτική χώρα τους ή, από νομικής απόψεως, εάν βρίσκονται στη λάθος πλευρά της μέσης γραμμής μεταξύ των ηπειρωτικών συνόρων, αυτά μπορούν να αγνοηθούν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ πέρα από τα χωρικά τους ύδατα.

Πολλοί σχετικοί παράγοντες και ειδικές περιστάσεις, όπως η αναλογικότητα, η μη καταπάτηση, η εγγύτητα και η νομολογία του ICJ πρέπει να ληφθούν υπόψη στην οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα νομολογίας και κρατικής πρακτικής ως προς αυτό, όπως οι περιπτώσεις μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου-Γαλλίας, Ρουμανίας-Ουκρανίας, Λιβύης-Μάλτας, Νικαράγουας-Ονδούρας, Νικαράγουας-Κολομβίας και Τυνησίας-Ιταλίας.»

• Οι Ελληνες είμαστε αποφασισμένοι, όσο ποτέ, να υπερασπίσουμε την εθνική μας κυριαρχία και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υφίσταται πλέον η κεμαλική Τουρκία. Xρειαζόμαστε διαύλους επικοινωνίας αλλά για ποιο λόγο να καθίσουμε στο τραπέζι; Εμείς, μετά από πολλές δεκαετίες, έχουμε μια ξεκάθαρη θέση. Η μοναδική μας διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Το ίδιο ξεκάθαρη είναι και τοποθέτηση την νέο-οθωμανικής Τουρκίας. «Ελάτε να μοιράσουμε τα δικά σας.»

Θα ήθελα να τελειώσω, για μια ακόμα φορά, με τα λόγια του Κώστα Βενιζέλου που εξέφρασε τα αισθήματα των Κυπρίων αδελφών του όταν έγραψε:

«Είναι σαφές πως εάν η Ελλάδα προχωρήσει σε τμηματική συμφωνία με την Αίγυπτο για ΑΟΖ, αυτό θα σημαίνει πως εγκαταλείπει την Κύπρο. Αυτό σημαίνει πως εγκαταλείπει τον χώρο που ενώνει τα δυο κράτη. Κι αυτό γιατί δεν θέλει να προκαλέσει την Τουρκία. Θα πρόκειται για μια κίνηση αυτοχειρίας για τον ελληνισμό, μια ενέργεια προσαρμογής στις αξιώσεις της κατοχικής δύναμης».

Προσοχή, μην το κάνετε αυτό, κύριε Μητσοτάκη.

HELLASJOURNAL

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ : ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑΣ

Γράφει ο Νίκος Λυγερός - Καθηγητής Γεωστρατηγικής

Η συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ που πέτυχε η Ελλάδα με την Ιταλία είναι ιστορική. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, διότι αποτελεί ενίσχυση της συμφωνίας περί υφαλοκρηπίδας που είχαμε υπογράψει το 1977.

Διότι η γραμμή οριοθέτησης είναι η μέση γραμμή που είχαμε σχεδιάσει με τους μέγιστους κύκλους και τα 16 σημεία που είχαμε συμφωνήσει το 1977. Πρόκειται λοιπόν για την ενίσχυση της μέσης γραμμής σε πρώτο επίπεδο, αλλά και των νησιών μας σε δεύτερο επίπεδο, αφού η μέση γραμμή έχει υπολογιστεί μέσω των Διαποντίων Νήσων. Από μόνο του αυτό το σημείο είναι μια επιτυχία της διπλωματίας, αφού ξεκαθαρίζει ότι τα νησιά μας ακόμα και αυτά που είναι ακριτικά και με ελάχιστο πληθυσμό έχουν και υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Εκ των πραγμάτων η Ιταλία έρχεται να ενισχύσει ένα συμμαχικό πλαίσιο που είχε δημιουργηθεί με τα θαλάσσια οικόπεδα, τα συμβόλαια με τις πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά και με τη διακυβερνητική συμφωνία με την Κύπρο, Ισραήλ και Ιταλία. Όσοι λοιπόν έλεγαν ότι είναι προτιμότερο να λειτουργήσουμε με το πλαίσιο της υφαλοκρηπίδας τώρα πρέπει να παραδεχθούν ότι η ΑΟΖ είναι πιο ισχυρή επί του πρακτέου, αφού καλύπτει περισσότερα πεδία δράσης.

Είναι μια πολύ καλή εξέλιξη που θα συνεισφέρει και στα θέματα των γεωτρήσεων και των εξορύξεων στο Ιόνιο. Το όλο θέμα είναι και μια στρατηγική απάντηση σε όλες τις προκλήσεις της Τουρκίας που προσπαθεί πάντα να αμφισβητήσει τις θαλάσσιες ζώνες των νησιών μας αλλά και να θολώσει τα νερά όσο αφορά στην Ιταλία. Εδώ το πλαίσιο ξεκαθάρισε και σβήνει άλλη μια ηττοπάθεια. Έτσι ένας αγώνας που αρχίσαμε πριν δέκα χρόνια για την συγκεκριμένη οριοθέτηση, τώρα υλοποιήθηκε το όραμα και μετέτρεψε την πραγματικότητα.

Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα έχει συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ και με την έννοια της μέσης γραμμής και με τα νησιά μας. Τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε πιο δυναμικά τη στρατηγική μας.

Defenceline
http://defenceline.gr/index.php/sthn-anafora/item/5409-aoz 

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΕΕ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

Του Αντώνη Φώσκολου
Ομότιμου καθηγητή Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμου ερευνητή της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά.
 

Δεν πρόφτασε να στεγνώσει το μελάνη της υπογραφής για την κατασκευή του αγωγού EastMed από τα συμβαλλόμενα κράτη Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα και άρχισαν οι μπηχτές. Θα βρεθεί αγοραστής που θα αγοράσει το φυσικό αέριο; Η απάντηση είναι η εξής: Η ΕΕ δεν θα χρηματοδοτούσε την μελέτη ενός αγωγού που δεν έχει μέλλον και δεν θα την ωφελούσε. Κριτήριό της είναι οι αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες της. Η δεύτερη απάντηση έχει δοθεί το 2012 από την ΔΕΠΑ και από τον υπογράφοντα σε ένα συνέδριο που οργάνωσε το υπουργείο Εθνικής Άμυνας τον Απρίλιο του 2014, Αθήνα 2014, και ξανά τον Ιούνιο του 2015 σε ένα συνέδριο του ΝΑΤΟ ΚΕΝΑΠ.

Είχαμε αναφέρει, ΔΕΠΑ και εγώ, ότι οι ετήσιες ανάγκες της ΕΕ σε φυσικό αέριο μετά το 2020 θα αυξηθούν κατά 240 δισ. Μ3 (κυβικά μέτρα) φυσικού αερίου πέραν των 400 δισ. Μ3 φυσικού αερίου που είναι οι σημερινές απαιτήσεις της ΕΕ. Τα 200 δισ. Μ3 φυσικού αερίου ετησίως καλύπτονται από τις Νορβηγία, Ολλανδία, Αγγλία και Δανία, ενώ τα υπόλοιπα 200 δισ. Μ3 φυσικού αερίου ετησίως καλύπτονται από εισαγωγές. Κύριος τροφοδότης της ΕΕ είναι η Ρωσία, που στέλνει στην ΕΕ 125 δισ. Μ3 φυσικού αερίου ετησίως.

Στις διαλέξεις μου είχα εξηγήσει ότι αυτή την επιπρόσθετη ποσότητα των 240 δισ. Μ3 φυσικού αερίου ανά έτος που χρειάζεται η ΕΕ  δεν μπορεί να την ικανοποιήσουν ούτε η Ρωσία ούτε οι ΗΠΑ. Αυτή η λεπτομέρεια έχει κολοσσιαία σημασία για την Ελλάδα. Η Ρωσία παράγει ετησίως 620 δισ. Μ3 φυσικού αερίου, εκ των οποίων τα 410 δισ. Μ3 τα χρειάζεται για τις εσωτερικές τις ανάγκες.

Από τα υπόλοιπα, 125 δισ. Μ3 φυσικού αερίου τα εξάγει στην ΕΕ, 40 δισ. Μ3 φυσικού αερίου διοχετεύονται σε Τουρκία και Λευκορωσία και 38 δισ. Μ3 φυσικού αερίου θα τα διοχετεύσει μέσω του αγωγού Power of Siberia στην Κίνα που μελλοντικά θα έχει ανάγκη από 80 δισ. Μ3 φυσικού αερίου. Η σημερινή ετήσια παραγωγή της των 2,8 δισ. τόνων λιθάνθρακα και λιγνίτη, τους οποίους χρησιμοποιεί για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας η Κίνα, μετά από 20 χρόνια θα έχει μηδενιστεί.

Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία δεν θα μπορέσει να καλύψει το επερχόμενο έλλειμμα των 240 δισ. Μ3 φυσικού αερίου της ΕΕ. Για να το καλύψει, χρειάζεται μια ετήσια παραγωγή των 860 δισ. Μ3 φυσικού αερίου, πράγμα αδύνατον, διότι δεν διαθέτει κοιτάσματα, από τα οποία θα μπορούσε να εξορύξει τέτοια ποσότητα. Χρειάζονται αποθέματα των 40 τρισ. Μ3, τα οποία η Ρωσία δεν διαθέτει και ούτε καμία άλλη χώρα στον κόσμο.

Τα προβλήματα στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ, έχει αρχίσει η πτώση της παραγωγής του σχιστολιθικού αερίου. Το πρόβλημα με την παραγωγή φυσικού αερίου από τους αργιλικούς σχιστόλιθους είναι ότι μετά τα πρώτα τρία χρόνια παραγωγής, οι ποσότητες του φυσικού αερίου μειώνονται στο ήμισυ και μετά έρχεται η κατηφόρα. Άλλο πράγμα η παραγωγή από ένα ταμιευτήρα φυσικού αερίου και άλλο πράγμα η παραγωγή από ένα διαρκώς θρυμματιζόμενο γεωλογικό σχηματισμό.

Αποτέλεσμα αυτής της μείωσης, που θα πάρει μεγάλες διαστάσεις τα επόμενα χρόνια, είναι η μετακίνηση των εταιρειών παραγωγής σχιστολιθικού φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ στον βορειοδυτικό Καναδά. Συγκεκριμένα μετακινούνται στην βορειοανατολική περιοχή της Βρετανικής Κολομβίας, όπου τα αποθέματα σχιστολιθικού αερίου είναι πράγματι τεράστια.

Ήδη έχει γίνει ένας αγωγός που θα μεταφέρει σχιστολιθικό φυσικό αέριο στους σταθμούς υγροποίησης που βρίσκονται στα δυτικά παράλια του Καναδά με προορισμό την ικανοποίηση των αναγκών της Κίνας, Ινδίας και Ιαπωνίας. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το φυσικό αέριο δεν χρησιμοποιείται μόνο για ηλεκτροπαραγωγή, αλλά είναι και το βασικό υλικό της παγκόσμιας χημικής βιομηχανίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ SLPRESS
https://slpress.gr/oikonomia/ta-ellinika-koitasmata-kai-oi-energeiakes-anagkes-tis-ee-me-arithmoys/

ΑΙΓΙΑΛΙΤΙΔΑ ΖΩΝΗ ΚΑΙ ΑΟΖ - Ο ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΥ ΠΑΓΩΝΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Θα ξεκινήσουμε με έναν χάρτη, που δείχνει την τουρκική τραγωδία στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος. Ο παρακάτω χάρτης δείχνει την ΑΟΖ της Ελλάδας με αιγιαλίτιδα ζώνη 6 ναυτικά μίλια. Εάν ο χάρτης αυτός είχε σχεδιασθεί με αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μίλια, θα ήταν ακριβώς ο ίδιος! Πρέπει εδώ να εξηγήσουμε το εύρος της ΑΟΖ για να κατανοήσουμε γιατί η ΑΟΖ της Ελλάδας δεν αλλάζει σε σχέση με το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 57 για το εύρος της ΑΟΖ, η UNCLOS ορίζει ότι η ΑΟΖ δεν εκτείνεται πέραν των 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας. Το άρθρο 57 ορίζει ότι η ΑΟΖ δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 200 μίλια από τις γραμμές βάσης, από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Αυτό σημαίνει ότι το μέγιστο πλάτος της ΑΟΖ μπορεί να είναι 200 μίλια, χωρίς όμως το πλάτος αυτό να είναι υποχρεωτικό για όλα τα παράκτια κράτη που δικαιούνται ΑΟΖ. Μέχρι τώρα, όλα τα κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ έχουν επιλέξει τα 200 μίλια ως μέγιστο πλάτος, από το οποίο πρέπει βέβαια να αφαιρεθεί το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Έτσι, η Σιγκαπούρη με αιγιαλίτιδα ζώνη 3 μίλια, διαθέτει ΑΟΖ 197 μιλίων, οι ΗΠΑ που έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων, διαθέτουν ΑΟΖ 188 μιλίων και η Ελλάδα με αιγιαλίτιδα ζώνη 6 μιλίων διαθέτει ΑΟΖ 194 μιλίων. Εάν η Ελλάδα είχε αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων, τότε η ΑΟΖ της θα εκτείνονταν σε 188 μίλια. Το πλάτος της ελληνικής ΑΟΖ και όλων των κρατών της Μεσογείου δεν μπορεί να φτάσει τα 200 μίλια, διότι το μήκος και τα πλάτος της Μεσογείου είναι περιορισμένο.

Τα κέρδη που μπορούν να προκύψουν από τη δημιουργία ΑΟΖ μπορεί να είναι σημαντικά, αν π.χ. ένα πολύ μικρό κατοικήσιμο νησί βρίσκεται στρατηγικά τοποθετημένο σε απόσταση πέραν των 400 μιλίων από οποιαδήποτε γειτονική χώρα. Τέτοιου είδους περιπτώσεις παρουσιάζονται κυρίως στον Ειρηνικό Ωκεανό, αλλά και στον Ατλαντικό. Η Γαλλία έχει την δεύτερη στον κόσμο ΑΟΖ, μετά τις ΗΠΑ, διότι κατέχει νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό. Στον Νότιο Ειρηνικό ένα νησιωτικό κράτος, το Κιριμπάτι (πληθυσμός 60.000), που παλαιότερα είχε την ονομασία Νησιά του Γκίλμπερτ, διαθέτει σήμερα ΑΟΖ 770.000 τετραγωνικών μιλίων!

Αιγιαλίτιδα ζώνη

 

Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) αναφέρει για την αιγιαλίτιδα ζώνη (ή χωρικά ύδατα ή χωρική θάλασσα):

Άρθρο 2: Νομικό καθεστώς της αιγιαλίτιδας ζώνης, του υπερκειμένου εναερίου χώρου, του βυθού και του υπεδάφους της.

1. Η κυριαρχία ενός παράκτιου κράτους εκτείνεται, πέραν από την ηπειρωτική του επικράτεια και τα εσωτερικά του ύδατα και, στην περίπτωση αρχιπελαγικού κράτους, πέραν από τα αρχιπελαγικά του ύδατα, στην παρακείμενη θαλάσσια ζώνη που ορίζεται ως αιγιαλίτιδα ζώνη.

2. Η κυριαρχία αυτή εκτείνεται και στον εναέριο χώρο πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη, καθώς και στο βυθό και υπέδαφός της.

3. Η κυριαρχία στην αιγιαλίτιδα ζώνη ασκείται σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση και τους άλλους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ SLPRESS : https://slpress.gr/ethnika/aigialitida-zoni-kai-aoz-o-chartis-poy-pagonei-to-aima-tis-toyrkias/

ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΣΙΝΚΙ ΣΤΗ ΧΑΓΗ, ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το Ελσίνκι ήταν μια φαινομενικά ευφυής κίνηση, ένας διπλωματικός ελιγμός για να παραπεμφθούν τα λεγόμενα ελληνοτουρκικά προβλήματα στις Βρυξέλλες, να «απορροφηθεί» από τους θεσμικούς μηχανισμούς αλλά και από όλες τις χώρες της ΕΕ η τουρκική επιθετικότητα, και ταυτοχρόνως να πάψει η Ελλάδα να είναι η χώρα που σήκωνε για περίπου είκοσι χρόνια το βάρος του μπλοκαρίσματος των σχέσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις διεθνείς συμφωνίες και τα κοινά ανακοινωθέντα, τα οποία, κατά τον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, τις περισσότερες φορές (τουλάχιστον την τελική τους μορφή) τα γράφουν ξένοι διπλωμάτες, στις λεπτομέρειες κρύβεται ο… διάβολος.

Όσον αφορά το Ελσίνκι, ενώ η επίσημη θέση της Ελλάδας είναι διαχρονικά ότι το μόνο πρόβλημα που έχουμε με την Τουρκία, το οποίο χρήζει διευθέτησης, είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και όχι ζητήματα που άπτονται της εθνικής μας κυριαρχίας, στο Κείμενο Συμπερασμάτων της Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, 10 και 11 Δεκεμβρίου 1999, στην ουσία δεχτήκαμε, έστω και διά της τεθλασμένης, και ρύθμιση συνοριακών διαφορών και άλλων συναφών θεμάτων!
Συγκεκριμένα, το Κείμενο Συμπερασμάτων στην Παράγραφο Ι4 αναφέρει:
«Τα υποψήφια κράτη συμμετέχουν στη διαδικασία προσχώρησης επί ίσοις όροις. Πρέπει να συμμερίζονται τις αξίες και τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως ορίζονται στις Συνθήκες. Εν προκειμένω, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τονίζει την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων. Άλλως, θα πρέπει να φέρουν τη διαφορά ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Το αργότερο στα τέλη του 2004, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα επανεξετάσει την κατάσταση ως προς κάθε εκκρεμή διαφορά, ιδίως όσον αφορά τις επιπτώσεις στην ενταξιακή διαδικασία προκειμένου να προαγάγει την επίλυσή τους μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου…».
Για να αντιληφθούμε τη διολίσθηση από την εθνική θέση περί ύπαρξης ενός και μόνο προς επίλυση προβλήματος με την Τουρκία, και της παραπομπής του σε διεθνές δικαστήριο σε περίπτωση αδιεξόδου, αυτό της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και μόνον, να θυμίσουμε ότι ο Κ. Σημίτης είχε δεχτεί από το 1997 με το Κοινό Ανακοινωθέν της Μαδρίτης και την ύπαρξη ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο, που και μόνο η επίκληση υπεράσπισής τους νομιμοποιεί το Casus belli.

Λέει λοιπόν το Κοινό Ανακοινωθέν:

«Και οι δύο χώρες θα αναλάβουν προσπάθεια να ακολουθήσουν διμερείς σχέσεις που θα βασίζονται σε: […]
»- Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους.[…]»
Άρα, αφού δεχτήκαμε το 1997 ότι η Τουρκία έχει νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο, «με μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική της κυριαρχία», ήλθαμε το 1999 και αναγνωρίσαμε ότι έχουμε και συνοριακές διαφορές, τις οποίες μάλιστα πρέπει να παραπέμψουμε στη Χάγη.
Όμως αυτός ο φαινομενικά ευφυής διπλωματικός ελιγμός, ακόμα και χωρίς τις παγίδες που αφορούν τις υποτιθέμενες συνοριακές διαφορές, που για την Τουρκία είναι τα διεκδικούμενα από αυτήν «152 νησιά του Αιγαίου, τα οποία δεν μεταβιβάστηκαν με κάποια συμφωνία στην Ελλάδα», θα λειτουργούσε υπό μία βασικότατη προϋπόθεση:

Ότι η Τουρκία θα είχε ως πρωταρχικό στόχο της εξωτερικής της πολιτικής την είσοδό της στην ΕΕ.

Αυτό ίσως υποχρέωνε τις κυβερνήσεις της Τουρκίας σε μια σειρά δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων και ίσως σε κάποιες υποχωρήσεις από την εθνική της στρατηγική, που είναι η προσάρτηση της Δυτικής Θράκης και η κατάκτηση του μισού Αιγαίου και η διεκδίκηση στη συνέχεια του υπόλοιπου μισού.
Όμως, αν τότε η κυβέρνηση Σημίτη ρωτούσε έναν ειδήμονα στα περί Τουρκίας, εκείνος θα του έλεγε ότι η Τουρκία από τη δεκαετία του 1970 είχε αποφασίσει να μην γίνει ποτέ μέλος της ΕΟΚ, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε την αναγνώριση δικαιωμάτων στις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, κάτι που δεν αντέχει το τουρκικό κράτος, το οποίο εδράζεται στον σκληρό ρατσιστικό τουρκικό εθνικισμό, και αν δεχτεί εθνοθρησκευτικό πλουραλισμό, είναι βέβαιο ότι θα καταρρεύσει.
Άρα, ενώ τότε παρουσιάστηκε η Συμφωνία του Ελσίνκι ως διπλωματική νίκη με την οποία «την φέραμε» στους Τούρκους, στην ουσία μας την έφεραν οι Τούρκοι, αφού είχαν προαποφασίσει να μην εκπληρώσουν καμία από τις δεσμεύσεις που αναλάμβαναν και να τους έμεναν μόνο τα κέρδη, πράγμα που έγινε.
Και τώρα στην Ελλάδα ορισμένοι κάνουν μνημόσυνα για το Ελσίνκι, προσπαθώντας να ρίξουν σε άλλους τις ευθύνες, γιατί δεν ακολούθησαν τη «στρατηγική του Ελσίνκι», που δεν ήταν τίποτε άλλο από μια πορεία προς τη Χάγη, που θα έμπαιναν στο τραπέζι όλα όσα διεκδικεί η Τουρκία από την Ελλάδα.

Πάμε τώρα στη φιλολογία που έχει αναπτυχθεί εσχάτως για τη Χάγη.

Πρώτα απ’ όλα να αναγνωρίσουμε ότι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία, είναι ένα άκρως δυσεπίλυτο πρόβλημα, κυρίως λόγω της γεωγραφικής ιδιαιτερότητας του Αιγαίου. Όμως, αν η Τουρκία ήταν μια κανονική χώρα, αυτό θα μπορούσε να λυθεί από τεχνικές επιτροπές.
Και αν αυτό δεν ήταν δυνατόν, τότε θα μπορούσαμε να παραπέμψουμε το θέμα στη Χάγη, με την υπογραφή συνυποσχετικού.
Όμως ενώ η Ελλάδα δέχεται ότι στο συνυποσχετικό θα πρέπει σαφώς να αναγνωρίζουν οι δύο χώρες ως δικαιοδοσία του δικαστηρίου μόνο την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών και ότι δεσμεύονται να εφαρμόσουν την όποια απόφαση του δικαστηρίου, η Τουρκία θα απαιτήσει να συμπεριληφθούν σ’ αυτό θέματα όπως «η κυριαρχία των 152 νησιών, η αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου και το ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα πέραν της αιγιαλίτιδος ζώνης, αφού “επικάθονται” πάνω στην τουρκική υφαλοκρηπίδα».
Εάν όμως μπούμε σ’ αυτήν τη διαδικασία, η Ελλάδα θα έχει υποστεί μια μείζονος σημασία εθνική ήττα, ενώ η Τουρκία θα έχει καταφέρει να εγγράψει έστω και στο προσχέδιο του συνυποσχετικού όλες τις διεκδικήσεις της.

Ποια είναι η εθνική ήττα;

Στο περίφημο Κοινό Ανακοινωθέν της Μαδρίτης δεν δεχτήκαμε μόνο ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο και τα λοιπά απαράδεκτα. Δεχτήκαμε κι αυτό: «Δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξηγήσεις».
Τι σημαίνει αυτό και πού κρύβεται ο διάβολος.
Ότι δηλαδή θα αποφύγουμε να κάνουμε χρήση ενός καταφανώς και κατοχυρωμένου κυριαρχικού μας δικαιώματος, δηλαδή την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ.
Με το προσχέδιο του συνυποσχετικού για παραπομπή στη Χάγη, που μας οδηγούν αφρόνως συγκεκριμένοι πολιτικοί και ακαδημαϊκοί κύκλοι, οδηγούμαστε στην πλήρη απεμπόληση του δικαιώματος αυτού, αφού αλλιώς ορίζεται η υφαλοκρηπίδα με αιγιαλίτιδα ζώνη της Ελλάδας στα 12 ν.μ. και αλλιώς με 6 ν.μ. που είναι τώρα.
Αν δει κανείς το χάρτη του Αιγαίου με τα διεθνή ύδατα όταν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., τότε διαπιστώνει ότι ακόμα και αν «περάσουν» οι θέσεις της Τουρκίας για την υφαλοκρηπίδα που δικαιούνται τα νησιά, η έκταση των διεθνών υδάτων που θα κληθεί να μοιράσει το διεθνές δικαστήριο, θα είναι μόλις το 18% ολόκληρου του Αιγαίου.^*
Καλώ τους υπέρμαχους της Χάγης να ξαναδιαβάσουν το άρθρο και να εντοπίσουν τις λεπτομέρειες όπου κρύβεται ο τουρκοδιάβολος!
____ *Με 6 ν.μ. χωρικά ύδατα το 43,5% ανήκει στην Ελλάδα και το 7,5% στην Τουρκία, ενώ με 12 ν.μ. χωρικά ύδατα το 71,5% πηγαίνει στην Ελλάδα και μόλις 8,7% στην Τουρκία, ενώ το υπόλοιπο 19,8% γίνεται ανοιχτή θάλασσα (διεθνή ύδατα).

ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ
https://infognomonpolitics.gr/2019/12/%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%cf%83%ce%af%ce%bd%ce%ba%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%87%ce%ac%ce%b3%ce%b7-%cf%8c%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84/ 

ΑΝΑΚΗΡΥΞΤΕ ΑΟΖ ΤΩΡΑ - ΚΑΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ

Σε προηγούμενο άρθρο παρέμβαση καλούσαμε την κυβέρνηση να προχωρήσει ΤΩΡΑ στην ανακήρυξη ΑΟΖ.

Γράφαμε τότε ότι καλός είναι ο διπλωματικός μαραθώνιος καλές και οι -έστω στα λόγια δηλώσεις στήριξης από τους εταίρους μας- αλλά το σημαντικότερο όπλο μας είναι να ανακηρύξουμε ΑΟΖ. Μόνο έτσι κατοχυρώνουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Μην ανακηρύσσοντας ΑΟΖ είναι  σαν να έχεις ένα χωράφι και να μην το δηλώνεις στο κτηματολόγιο.

Από τότε πέρασαν περίπου δυο εβδομάδες στις οποίες ο διπλωματικός πυρετός της κυβέρνησης απέφερε την υπογραφή του αγωγού Eastmed, την επικείμενη επίσκεψη τεχνικού κλιμακίου του υπουργείου εξωτερικών στην Ρώμη για διευθέτηση των λεπτομερειών χάραξης θαλασσίων συνόρων με την Ιταλία, την ντε φάκτο αναγνώριση του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ αντιπάλου του Σαράτζ στην Λιβύη, καθώς και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη Τράμπ στις ΗΠΑ.

Όλα αυτά βεβαίως είναι πολύ καλά. Αλλά δεν μας λύνουν το πρόβλημα. Και το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία επιμένει για σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις στο χώρο νότια και ανατολικά της Κρήτης. Σε αυτό δηλαδή το κομμάτι που διεκδικεί βάσει της συμφωνίας της με την Λιβύη.

Και ο Ερντογάν ότι λέει το εννοεί και το κάνει. Το έχει άλλωστε αποδείξει και στο παρελθόν. Και τώρα είναι αρκετά στριμωγμένος και δεν μπορεί να κάνει πίσω. Ερωτούμε λοιπόν: τι θα κάνει η Ελλάς; Ο κόσμος δεν γνωρίζει πως αν δεν ανακηρύξουμε ΑΟΖ  τότε βάσει διεθνούς δικαίου δεν έχουμε δικαίωμα να υπερασπιστούμε τον συγκεκριμένο χώρο.

Είναι ακριβώς όπως όταν μαλώνουν στα χωριά για παλιά χωράφια. Ο ένας έχει χαρτιά ο άλλος δεν έχει. Λέει πως του το άφησε ο παππούς του αλλά τα χαρτιά που είναι; Έτσι είναι και αυτή η περίπτωση. Μόνο η ανακήρυξη ΑΟΖ μας κατοχυρώνει έναντι της διεθνούς κοινότητας.

Γιατί λοιπόν δεν το τολμάει η κυβέρνηση; Πληρώνουμε τώρα την φοβικότητα όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Φοβούμενη η Ελλάς το casus beli της Τουρκίας δεν προχωρούσε. Έτσι ήρθαν οι ντροπιαστικές υποχωρήσεις των Ιμίων και οι αναγνωρίσεις Τουρκικών διεκδικήσεων στην Μαδρίτη και το Ελσίνκι. Η δική μας ατολμία αποθράσυνε την Τουρκία και εξέθρεψε στο εσωτερικό της χώρας εκείνες τις φωνές που μιλούν για σύνεση και εννοούν την προσφυγή στην Χάγη που στην πράξη σημαίνει απεμπόλιση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων-ξεπούλημα.

Tι είπε ο Δένδιας στο Bloomberg

Για να δείτε που το πάνε διαβάστε και τις δηλώσεις Δένδια στο Bloomberg:«Πρέπει να βοηθήσουμε τις κοινωνίες μας να δημιουργήσουν ανάπτυξη, να δημιουργήσουν ευημερία, να δημιουργήσουν σταθερότητα στην περιοχή και επίσης στο τέλος της ημέρας να γίνουν φίλοι και πάλι…Υπάρχουν χιλιάδες συνέργειες από τον τουρισμό έως την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων»

Και απαντώντας σχετικά με το ενδεχόμενο της προσφυγής στην Χάγη ο υπουργός είπε:«Ο κ. Μητσοτάκης τοποθετήθηκε. Δεν είμαστε κατά της επίλυσης της διαφοράς μέσω δικαστικής οδού. Αλλά θα πρέπει να υπάρξει ένα σαφές πλαίσιο για να γίνει αυτό. Αλλά αυτό δεν υπάρχει τώρα. Θα θέλαμε να δούμε την Τουρκία να μπει σε μια διάθεση συνεννόησης. Αλλά δεν συζητάμε με την Τουρκία τους λεονταρισμούς. Αλλά είμαστε ανοιχτοί σε όποια πρόταση οδηγεί στη συνεργασία μεταξύ των λαών μας».

Καταλαβαίνεται λοιπόν που το πάνε; Πρώτα ο Ντόκος, ύστερα το άρθρο Σημίτη, μετά οι δηλώσεις της Ντόρας και τώρα ο ίδιος ο υπουργός. Μας προετοιμάζουν… Η ελίτ του Κολωνακίου, οι αριστεροί αλλά και δεξιοί εθνοαποδομητές, οι απόστολοι του εθνικού μας μαρασμού, η συμμαχία των προθύμων, μπορεί να είναι έτοιμοι για οποιαδήποτε παραχώρηση προκειμένου να συνεχίσουν να πίνουν αμέριμνοι τον καπουτσίνο τους στο ντα κάπο.

Πλανώνται όμως πλάνην οικτράν αν νομίζουν ότι ο Ελληνικός λαός συμπλέει μαζί τους. Σε οποιαδήποτε εθνική υποχώρηση θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Ας το έχουν αυτό υπόψη όλοι…

NEWSBREAK.GR
https://www.newsbreak.gr/politiki/62038/anakiryxte-aoz-tora-kamia-ethniki-ypochorisi/ 

ΘΗΡΙΩΔΕΣ ΚΟΙΤΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ''CASUS BELLI'' ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ''ΤΕΜΑΧΙΟ 7'' ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΑΟΖ

Την επικαιρότητα απασχολεί η τουρκική συμπεριφορά μετά την ανακοίνωση της υπογραφής της συμφωνίας της Κυπριακής Δημοκρατίας με την γαλλική TOTAL και την ιταλική ENI που αφορά στο “τεμάχιο 7” της κυπριακής ΑΟΖ. Μέσα σε λίγη ώρα, τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας της Τουρκίας, αλλά και ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είχαν εκδώσει ανακοινώσεις και είχαν προβεί σε δηλώσεις απειλητικές, οι οποίες ήταν τόσο αιχμηρές, που θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν ως ένα άτυπο casus belli (αιτία πολέμου). Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τι κάνει την Τουρκία να χάνει εντελώς την ψυχραιμία της, αναβιβάζοντας της προκλήσεις κατά της Κύπρου σε νέο επίπεδο;

Όπως φαίνεται στους χάρτες που μας παραχώρησε ευγενικά ο ειδικός του τομέα των υδρογονανθράκων, Δρ. Ηλίας Κονοφάγος, τον οποίο συμβουλευθήκαμε, οι σεισμικές έρευνες που έχουν διενεργήσει αμερικανικές εταιρίες στο “τεμάχιο 7”, έχουν εντοπίσει σημείο όπου υπάρχει – με ισχυρή πιθανότητα – κοίτασμα φυσικού αερίου το οποίο είναι μέχρι και πενταπλάσιο του αιγυπτιακού ZOHR!

Με απλά λόγια και ποσοτικοποιημένα, η υπολογισμένη αξία του ZOHR ανέρχεται στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ! Κατά συνέπεια, ένα κοίτασμα η αξία του οποίου μπορεί να ανέρχεται ακόμα και σε 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, είναι επαρκής λόγος να κάνει την Άγκυρα να “χάσει τον έλεγχο”… Στους χάρτες θα πρέπει να προσεχθεί, ότι η διεκδίκηση της Τουρκίας στο “οικόπεδο” των εταιριών TOTAL-ENI είναι στο βορειοδυτικό μέρος.

 
Είναι προφανές ότι η Τουρκία θα αυξήσει κατακόρυφα της προκλήσεις, όσο πλησιάζουμε προς τον Ιανουάριο που είναι προγραμματισμένη η γεώτρηση. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Τούρκοι έχουν ήδη στείλει ερευνητικά σκάφη να κάνουν υποτίθεται σεισμικές έρευνες στο “τεμάχιο 7” της κυπριακής ΑΟΖ και είναι εξαιρετικά πιθανό να έχουμε σύντομα νέες αφίξεις.
Το ενδιαφέρον, συνεπώς, μεταφέρεται στο τι σκοπεύουν να κάνουν οι Κύπριοι, ασφαλώς όμως και η Ελλάδα, για να υπερασπίσουν τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας από τον “απροσάρμοστο” κρατικό δρώντα της περιοχής, την Τουρκία. Υπενθυμίζεται, ότι στο πρόσφατο παρελθόν, η τουρκική αντίδραση “έπεισε” την ιταλική ENI να αποχωρήσει από την περιοχή.
Η ταραγμένη εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Ιταλία με τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις να έχουν διαφορετική οπτική επί των ενεργειακών θεμάτων (π.χ. τα δημοσιεύματα για τον Ματέο Σαλβίνι και την ειδική του σχέση με ρωσικά ενεργειακά συμφέροντα), αλλά και η ακυβερνησία εν πολλοίς, δεν επέτρεψε στη Ρώμη να εκπονήσει σαφή πολιτική για το ζήτημα, με αποτέλεσμα η εταιρία ENI να νιώσει απροστάτευτη και να φύγει.
Τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει και στην Ιταλία, καθώς μια άλλη κυβέρνηση, περισσότερο φιλική προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναλαμβάνει τα ηνία. Εάν υποτεθεί ότι η στάση της ΕΕ απέναντι στους υδρογονάνθρακες της ανατολικής Μεσογείου επικεντρώνεται σε ένα δυνητικό μελλοντικό “ταμιευτήρα αερίου” που θα συμβάλλει τα μέγιστα στη διαφοροποίηση των πηγών προμήθειας, άρα στην ενεργειακή ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου, αρκετά θα μπορούσαν να αλλάξουν.
Ρόλο θα παίξει πιθανώς και η προκλητική, στα όρια του προσβλητικού ενίοτε, στάση της Τουρκίας απέναντι στην ΕΕ. Ωστόσο, από τη στιγμή που μιλάμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση με τον γνωστό δυσκίνητο μηχανισμό λήψης αποφάσεων, δεν μπορεί κανείς να σχεδιάζει με βάση την ελπίδα ευρωπαϊκής στήριξης σε “κεντρικό επίπεδο”.

Διαφορετικός είναι ο υπολογισμός στην περίπτωση της Γαλλίας. Ούτε η κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας επιθυμεί να διαρρήξει τους όποιους δεσμούς με την Άγκυρα. Όμως, δηλώσεις ανώτατων στελεχών της γαλλικής κυβέρνησης, καθώς επίσης και του ίδιου του Εμανουέλ Μακρόν, συν αναφορές στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων με την Κύπρο και την Ελλάδα, υιοθετούν έναν εντελώς διαφορετικό τόνο από αυτόν της Ιταλίας.
Ας μην ξεχνούμε ότι η Γαλλία διαθέτει και το αεροπλανοφόρο Ντε Γκολ με το οποίο δύναται να κάνει προβολή ισχύος στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, μαζί με ισχυρά πλοία του γαλλικού Ναυτικού. Το Παρίσι διατηρεί ένα εξαιρετικό επίπεδο επικοινωνίας και με την Αίγυπτο του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι.

Το αιγυπτιακό Ναυτικό του οποίου έχει αγοράσει γαλλικά μαχητικά τέταρτης γενιάς Rafale, φρεγάτες FREMM και πυραυλακάτους Gowind, ενώ έχει παραλάβει και τα δυο ελικοπτεροφόρα κλάσεως Mistral τα οποία προορίζονταν για τη Ρωσία…
Αυτό από μόνο του δεν λέει και πολλά. Όμως, η Αίγυπτος, σε συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) θεωρούν την Τουρκία απειλή εθνικής ασφαλείας νούμερο ένα (λόγω της ειδικής σχέσης Ερντογάν με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, κυρίως).
Να υπενθυμιστούν οι πρωτοφανείς δηλώσεις του Σαουδάραβα υπουργού Εξωτερικών που υποστήριξε απερίφραστα τα δικαιώματα της Κύπρου για αξιοποίηση υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες ζώνες της, με αποτέλεσμα να προκαλέσει την οργή του Ερντογάν, ο οποίος κατηγόρησε το Ριάντ για αντι-ισλαμική συμπεριφορά, αφού οι Σαουδάραβες “άδειασαν” επιδεικτικά τα Κατεχόμενα!
Η παράθεση όλων αυτών των στοιχείων στόχο έχουν να καταδείξουν ότι περιθώρια κινήσεων για την ελλαδική και την κυπριακή διπλωματία υπάρχουν. Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται στην Ελλάδα για την υπογραφή συμφωνίας προμήθειας γαλλικών φρεγατών Balh@rra, ενός πλοίου που δεν έχει ακόμα ναυπηγηθεί, έναντι ποσού με το οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να αποκτήσει διπλάσιο αριθμό σκαφών από άλλους προμηθευτές, αναπόφευκτα γεννούνται και άλλες σκέψεις.
Είναι λογικό να θεωρεί αυτονόητο κάθε αναλυτής, ότι σε ένα τόσο περιπλεγμένο σκηνικό όπου τα πάντα μπορούν να καθορίσουν – στις λεπτομέρειες – το τελικό αποτέλεσμα, η Ελλάδα έχει θέσει ευθέως στη γαλλική πλευρά, ότι μια τέτοια επένδυση σε εποχές δύσκολες για την παγκόσμια ναυπηγική βιομηχανία, δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από συγκεκριμένες δεσμεύσεις στον τομέα της αξιοποίησης των υδρογονανθράκων.
Είναι επίσης δύσκολο(;) να φανταστεί κανείς, ότι οι ελληνικές κινήσεις δεν περιλαμβάνουν την Κύπρο και φροντίζουν μονάχα για την ασφάλεια των μελλοντικών προσπαθειών εντοπισμού και αξιοποίησης ευμεγέθων κοιτασμάτων νοτιοδυτικά της Κρήτης. Δεν μπορεί να μην έχει εξηγηθεί με σαφήνεια στο Μέγαρο Μαξίμου και τον καινούργιο ένοικο, η σημασία της ανατολικής Μεσογείου για την Ελλάδα.
Δεν μπορούν να θυσιαστούν τα πάντα στον βωμό της αποκλιμάκωσης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο περιλαμβάνοντας μονάχα το Αιγαίο και τις ελληνικές νήσους μέχρι το Καστελόριζο, διαχωρίζοντας από τους υπολογισμούς αυτούς την Κύπρο.
Ο πλέον προφανής λόγος – χωρίς να είναι ο μοναδικός – είναι το ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω και όποιος ιθύνων στην Ελλάδα το πιστεύει, είναι ένας ακόμα επικίνδυνος αφελής. Χρειάζεται μήπως να εξηγήσουμε εκ νέου το ανθελληνικό παιχνίδι της Τουρκίας στη Λιβύη; Να θυμίζαμε ποια πρόσωπα που παίζουν ρόλο στην περιοχή έχουν εμπειρία από την Ελλάδα στην οποία απευθύνθηκαν για βοήθεια και τι ακριβώς έχουν εξασφαλίσει;
Ελπίζουμε να καταλάβουν στο Μαξίμου και στη Βασ. Σοφίας, ότι για την Τουρκία η Κρήτη ΔΕΝ δικαιούται ως νήσος, τίποτα παραπάνω από 6 ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα. Δε δικαιούται υφαλοκρηπίδα, δεν δικαιούται ΑΟΖ. Μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό; Ποιες τουρκικές επιδιώξεις υποκρύπτονται;
Όσο η Ελλάδα δεν δείχνει βούληση να υπερασπίσει τα δικαιώματά της ακόμα και με τη χρήση ένοπλης βίας εάν απαιτηθεί, δίνοντας την εντύπωση ότι στο στρατιωτικό πεδίο περιμένει από άλλους να της λύσουν τα προβλήματα, τόσο η θέση της θα καθίσταται πιο επισφαλής. Ας τα θυμάται αυτά ο Κυριάκος Μητσοτάκης καθώς θα οδεύει για τις συναντήσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογτάν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο των εργασιών του ΟΗΕ…


DEFENCE POINT
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ