ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ : ''ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ''

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Ιστορικού, Πολιτικού επιστήμονος και Διδάκτωρος του Πανεπιστημίου του Μονάχου

Κλαυθμός και οδυρμός της Υπερεθνικής Ελίτ για την «Ουκρανία». Ας υποθέσομε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος είχε διαφορετικόν τέλος: ότι η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωσις είχε νικήσει και ότι ο Οργανισμός Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) είχε διαλυθεί και, συνακολούθως, οι ΗΠΑ είχαν στρατιωτικώς αποσυρθεί εκ της Δυτικής Ευρώπης. Ας υποθέσομε δε ότι, παρά την έκλειψιν της απειλής εκ μέρους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η Σοβιετική Ένωσις απεφάσιζε να διατηρήσει τον ιδικόν της στρατιωτικοπολιτικόν συνασπισμόν, ήτοι το Σύμφωνον της Βαρσοβίας, εν ζωή, επεκτείνουσα, μάλιστα, την ακτίνα δράσεώς του διά της εντάξεως νέων κρατών-μελών, και δη ουχί άπαξ αλλά διαδοχικώς.

Ας υποθέσομε, λοιπόν, ότι η Μόσχα – μακράν του να διαλύσει το στρατιωτικοπολιτικόν bloc, του οποίου ηγείτο, άμα τη εκλείψει του «αντιπάλου δέους» – επεξέτεινε, αντιθέτως, το Σύμφωνον της Βαρσοβίας προς την Δυτικήν Ευρώπην, την Δυτικήν και Νότιον Χερσόνησον του Αίμου, ου μην αλλά και προς το Δυτικόν Ημισφαίριον του πλανήτου, αποκτώσα πάμπολλα νέα κράτη-μέλη, π.χ., «Δυτική» Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιον, Ολλανδία, Μ. Βρεταννία, Νορβηγία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Γιουγκοσλαυΐα, Ελλάς, Τουρκία, αλλά και Κούβα, Νικαράγουα,Βολιβία, Ονδούρα.

Ειρήσθω εν παρόδω: Ας υποθέσομε επίσης ότι η («εναπομείνασα Υπερδύναμις») ΕΣΣΔ απεφάσιζε, αίφνης, την κατασκευήν και εγκατάστασιν ενός Συστήματος Στρατηγικής Αντιβαλλιστικής Αμύνης του Συμφώνου της Βαρσοβίας επί της νήσου Κούβας ή επί της Ονδούρας, ισχυριζομένη ότι το εν λόγω σύστημα υπηρετούσε αμιγώς …«αμυντικούς» σκοπούς, αποσκοπούσε απλώς και μόνον στην …άμυνάν της έναντι της «τρομοκρατίας» και άλλα ευτράπελα!

Ας υποθέσομε, τώρα, ότι η Μόσχα ενορχήστρωνε και εξαπέλυε, διά των ποικίλων υπηρεσιών της, ένα «μεταμοντέρνον πραξικόπημα» (post-modern coup d’ état), μία από τις ούτω καλούμενες «έγχρωμες επαναστάσεις» (coloured revolutions), στο Μεξικόν, με συνέπειαν την ανατροπήν του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου της χώρας και την εγκατάστασιν στον προεδρικόν θώκον και στην κυβέρνησιν, φερ’ ειπείν, μιας σπείρας βαρώνων των ναρκωτικών και λοιπών gangsters καθώς και ακτιβιστών των «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων» ενός κυρίου ονόματι …Γεωργίου Μαύρου (György Schwartz, ευρέως γνωστού ως George Soros).

Και τώρα, ας διερωτηθούμε, παρακαλώ: Τι θα έλεγαν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Joe Biden, ο προϊστάμενος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ και σύμπασα η ιθύνουσα πολιτικογραφειοκρατική ελίτ της Ουάσιγκτων περί της ανωτέρω εκτεθείσης αλληλουχίας γεγονότων; Θα επεδοκίμαζαν, μήπως, τις ενέργειες της Μόσχας, θεωρώντας τες ως αδιάψευστες αποδείξεις ότι η παλαιά εχθρότης έληξεν οριστικώς; Θα …πανηγύριζαν, άραγε, για την επέκτασιν του Συμφώνου της Βαρσοβίας μέχρι των συνόρων των ΗΠΑ προς Μεξικόν, ως διατράνωσιν τού γεγονότος ότι η Σοβιετική Ένωσις είναι, πλέον, ειλικρινής φίλη και σύμμαχος των ΗΠΑ;

Όχι, βεβαίως! Σύμπαν το λεγόμενον «Foreign Policy Establishment» (το κατεστημένον της Εξωτερικής Πολιτικής) της Ουάσιγκτων θα είχε «βγει στα κεραμίδια», κατά το κοινώς λεγόμενον! Μαζί με ολόκληρον τον μηχανισμόν προπαγάνδας, τα θηριώδη Μέσα Μαζικής Επιρροής, τις «ταξιαρχίες Ταλιμπάν» των επιδοτουμένων «ΜΚΟ» και την «οργανική διανόηση» των κατ’ επάγγελμα προοδευτικών και των «διεθνολόγων»!

Μπορούμε, ασφαλώς, να φαντασθούμε τι θα έλεγαν:
– «Οι Ρώσσοι μας εξαπάτησαν! Μας δούλεψαν ψιλό γαζί!»
– «Οι Ρώσσοι μας την έφεραν! Μας είπαν ότι τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Μας είπαν ότι δεν θέλουν νέες διαχωριστικές γραμμές. Μας είπαν ότι θέλουν ένα κοινό σπίτι για όλους. Διαλύσαμε το ΝΑΤΟ. Και αυτοί επεξέτειναν τον δικόν τους στρατιωτικό συνασπισμό και τον έφεραν μέχρι τα σύνορά μας! Μας βρήκαν πεσμένους καταγής και μας περιέπαιξαν! Μας χλεύασαν, μας ταπείνωσαν, μας εξευτέλισαν! Και τώρα ετοιμάζονται να μας την πέσουν και να μας κόψουν φέτες-φέτες. Μας έλεγαν διαρκώς ψέμματα! Ο Ψυχρός Πόλεμος ουδέποτε έληξε για δαύτους!»

Και τι θα ζητούσαν από τον Πρόεδρον Biden οι Αμερικανοί ιθύνοντες και γνωμηγήτορες; Το αυτονόητον, εύλογον και απολύτως θεμιτόν: Να θέσει τέρμα, επί τέλους, εις αυτήν την κατάστασιν! Να αποστείλει ένα σαφές – και μη δυνάμενον να αμφισβητηθεί – μήνυμα προς την Μόσχαν ότι «ως εδώ και μη παρ’ έκει!»

Ήγουν: Να χαράξει μίαν «κόκκινη γραμμή», όπως λέγεται εσχάτως στην πολιτικοδημοσιογραφικήν διάλεκτον του συρμού (με ανεξίτηλη μπογιά – όχι σαν αυτές του ελλαδικού πολιτικού συστήματος!). Και να διαμηνύσει στους Ρώσσους ότι οι ΗΠΑ επ’ ουδενί θα ανέχονταν ένταξιν του Μεξικού στο Σύμφωνον της Βαρσοβίας και μετατροπήν του εις ορμητήριον επιθέσεως κατά του εδάφους των.

Και τι άλλο θα εζήτουν η γραφειοκρατία του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, το Πεντάγωνον, το πολιτικόν σύστημα και τα Μέσα Μαζικής Επιρροής από τον ένοικον του Λευκού Οίκου; Μα, προδήλως, να …«μπουκάρει» στο γειτονικόν Μεξικόν και να επαναφέρει στην εξουσίαν τον νόμιμον, δημοκρατικώς εκλεγέντα και πραξικοπηματικώς ανατραπέντα Πρόεδρον της χώρας.

Ε, λοιπόν, αυτή ακριβώς, όπως περιεγράφη στα προηγούμενα, υπήρξε η συμπεριφορά της «Δύσεως» – των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων και δορυφόρων τους – έναντι της Ρωσσίας κατά την τελευταίαν τριακονταετίαν!

Έχουμε και λέμε: Απέσπασαν από την (τότε ακόμη εν ζωή) ΕΣΣΔ την δέσμευσιν ότι:
– πρώτον, θα διαλυθεί ο στρατιωτικοπολιτικός συνασπισμός, του οποίου εκείνη ηγείτο (Σύμφωνον της Βαρσοβίας) – όπερ και εγένετο –,
– ότι, δεύτερον, η Μόσχα θα επιτρέψει την Επανένωσιν των δύο Γερμανιών (Wiedervereinigung), μη προβαίνουσα εις χρήσιν των δικαιωμάτων και εξουσιών της, για να την παρεμποδίσει – δικαιωμάτων και εξουσιών που διέθετε η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωσις ως εκ της θέσεώς της, ως μιας εκ των Τεσσάρων Νικητριών Δυνάμεων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ενός εκ αντισυμβαλλομένων μερών της Διασκέψεως του Πότσδαμ (1945) – όπως και έπραξε, πράγματι, η Μόσχα –,
– ότι, τρίτον, η ΕΣΣΔ (και, μετά την πτώσιν αυτής, ο διεθνοδικαϊκός διάδοχός της, ήτοι η Ρωσσική Ομοσπονδία) θα απέσυρε άπαντα τα στρατεύματά της, τα οποία εστάθμευαν, επί μισόν αιώνα σχεδόν, επί του εδάφους της Ανατολικής Γερμανίας (της πάλαι ποτέ Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας), και μάλιστα εντός ορατού χρονικού διαστήματος και όχι π.χ. εις βάθος χρόνου – όπερ και συνέβη, δοθέντος ότι η αποχώρησις των ρωσσικών στρατευμάτων εκ του ανατολικογερμανικού εδάφους είχε περατωθεί μέχρι του έτους 1994.

Από πλευράς της, η Ουάσιγκτων εδεσμεύθη έναντι του Κρεμλίνου, δι’ ενός «Gentlemen Agreement» από έτους 1991, ότι δεν θα επεκτείνει το πεδίον δράσεως του ιδικού της στρατιωτικοπολιτικού συνασπισμού προς Ανατολάς, συνάμα διεκήρυξε δε ότι «δεν επιθυμεί την χάραξιν μιας νέας διαχωριστικής γραμμής διά μέσου της Ευρώπης».

Εν τούτοις, και ενώ το Σύμφωνον της Βαρσοβίας είχε ήδη διαλυθεί – για να επακολουθήσει μάλιστα, μετ’ ου πολύ, η διάλυσις και αυτής ακόμη της ΕΣΣΔ –, το ΝΑΤΟ προέβαινε εις αλληλοδιάδοχες επεκτάσεις προς Ανατολάς, εντάσσον στις τάξεις του ένα εντυπωσιακώς μεγάλον αριθμόν νέων κρατών-μελών: τόσον κράτη, που, έως χθες, ήσαν μέλη του αντιπάλου συνασπισμού, όσον και νεοσύστατα κράτη, τα οποία ήσαν, μέχρι πρό τινος, γεωγραφικά διαμερίσματα της διαλυθείσης Σοβιετικής Ενώσεως.

Σημειωτέον δε ότι δεν ομιλούμε περί του …Ερυθρού Σταυρού ή, έστω, της …UNESCO, αλλά περί του ΝΑΤΟ! Ήτοι περί ενός ιδιαζόντως επιθετικού στρατιωτικοπολιτικού συνασπισμού, ο οποίος βαρύνεται, συν τοις άλλοις, με την διενέργειαν εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητος, όπως οι (εξ επόψεως Διεθνούς Δικαίου) παράνομες και πειρατικές επιδρομές εναντίον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαυΐας, οι ωσαύτως παράνομες και πειρατικές επιδρομές καθώς και Κεκαλυμμένες Επιχειρήσεις και Επιχειρήσεις Αποσταθεροποιήσεως της Λιβύης, της Συρίας, του Ιράκ κ.λ.π.

Υπό το φως των ανωτέρω εκτεθέντων δεδομένων είναι να απορεί κανείς με την (πραγματικήν ή προσποιητήν) άγνοιαν διαφόρων «Δυτικών», ου μην αλλά και νεολλήνων (!) πολιτικών, δημοσιογραφούντων και «διεθνολόγων», οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά των, ολοφύρονται αλλά και ωρύονται, επειδή ανεκάλυψαν, αίφνης (με …καθυστέρησιν μερικών δεκαετιών, από της 24ης Μαρτίου 1999!), την …παραβίασιν της Τελικής Πράξεως του Ελσίνκι του 1975 περί απαραβιάστου των συνόρων (!), την …παραβίασιν της αρχής της Εθνικής Κυριαρχίας (!) και την …ανατροπήν της διεθνούς νομιμότητος!

Το πτώμα της οποίας διεθνούς νομιμότητος σαπίζει άταφον, εδώ και είκοσι-τρία χρόνια, εν μέσω των χιλιάδων βεβηλωμένων και πυρπολημένων σερβικών ορθοδόξων εκκλησιών και κοιμητηρίων του Κοσσυφοπεδίου…

 

https://www.defence-point.gr/news/krisi-stin-oykrania-quot-o-ai-m-n-grammate-s-kai-farisa-oi-pokritai-quot

«ΔΟΓΜΑ ΜΟΝΡΟΕ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΣΙΑ - ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Ιστορικού, Πολιτικού επιστήμονος και Διδάκτωρος του Πανεπιστημίου του Μονάχου

Η κρίσις περί την ούτω καλουμένην Ουκρανίαν προέκυψε, ωξύνθη και επεδεινώθη, φθάσασα μέχρι συρράξεως, υπαιτιότητι αποκλειστικώς και μόνον της Υπερεθνικής Ελίτ και των εκτελεστικών οργάνων της, ήτοι του κυβερνώντος σήμερα «War Party» της Ουάσιγκτων και των εν Ευρώπη παραρτημάτων της. Σκόπιμον είναι, συνεπώς, να θυμηθούμε κάποιες αλήθειες, τις οποίες παγίως αποσιωπούν τα συστημικά Μέσα Μαζικής Επιρροής της Υπερεθνικής Ελίτ της ούτω καλουμένης «Δύσεως». 

Μετά το πέρας του (προηγουμένου) Ψυχρού Πολέμου (1989) και την επακολουθήσασαν διάλυσιν της πάλαι ποτέ Ενώσεως Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ε.Σ.Σ.Δ.) εις τα εξ ων συνετέθη (1991), οι Η.Π.Α., ως «εναπομείνασα Υπερδύναμις», και δη οιονεί ηγεμονεύουσα και πλανητικού βεληνεκούς, επεξέτειναν προς Ανατολάς την ακτίνα δράσεως του στρατιωτικοπολιτικού συνασπισμού των, ήτοι του Οργανισμού Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού (Ν.Α.Τ.Ο.), κατά παράβασιν όλων των συμπεφωνημένων μετά της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ηγεσίας. 

Μάλιστα δε, η Ουάσιγκτων δεν ηρκέσθη «απλώς» στην απορρόφησιν χωρών, όπως, φερ’ ειπείν, η Τσεχία ή η Ουγγαρία, οι οποίες, εν πάση περιπτώσει, παραδοσιακώς ανήκαν, από γεωπολιτισμικής επόψεως, στην λεγομένην Μεσευρώπην (Mitteleuropa). Αλλ’ ενέταξε στον προαναφερθέντα στρατιωτικοπολιτικόν συνασπισμόν και τις Βαλτικές Χώρες ή την Ρουμανίαν, επεκτείνουσα το Ν.Α.Τ.Ο. μέχρι των συνόρων της (εναπομεινάσης, πλέον) Ρωσσικής Ομοσπονδίας. Συγχρόνως, η Ουάσιγκτων εξήγγειλε την πρόθεσιν εγκαταστάσεως Συστημάτων Στρατηγικής Αντιβαλλιστικής Αμύνης (Strategic Antimissile Defense Systems) επί του εδάφους των νέων κρατών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο., εις απόστασιν ολίγων χιλιομέτρων από των προς Ρωσσίαν συνόρων των – ομοίως κατά κατάφωρον παραβίασιν των από 6ης Μαρτίου 1991 προς την Μόσχαν παρασχεθεισών διαβεβαιώσεων. 

Ένα μόνον απέμενε, ίνα ολοκληρωθή η στρατηγική και στρατιωτική περικύκλωσις της Ρωσσίας: η υπαγωγή της ούτω καλουμένης «Ουκρανίας» (ήτοι των περιοχών που, ιστορικώς, απετέλεσαν την Αρχαίαν ή Μικράν Ρωσσίαν, την Νέαν Ρωσσίαν, την Ανατολικήν Γαλικίαν και την Βολυνίαν) – καθώς και της Γεωργίας – στο Ν.Α.Τ.Ο. Όπερ θα συνεπήγετο: 

• πρώτον, την απώλειαν του στρατηγικώς κρισίμου ναυστάθμου της Σεβαστουπόλεως, επί της Ταυρίδος (Κριμαίας), ιστορικού αγκυροβολίου του Ρωσσικού Στόλου του Ευξείνου Πόντου επί αιώνας, 
• δεύτερον, την τελείαν περικύκλωσιν της Ρωσσίας και, 
• τρίτον, την μετατροπήν της «Ουκρανίας», παραδοσιακώς αποδειχθείσης ως ιδεώδους γεωφυσικής λεωφόρου ξένων στρατευμάτων κρούσεως κατά της Μείζονος Ρωσσίας, εις ορμητήριον στρατιωτικής επιθέσεως εναντίον της Ρωσσικής Ομοσπονδίας.

Συνεκτιμωμένων των προαναφερθέντων, ο Πρόεδρος της Ρωσσικής Ομοσπονδίας κ. Βλαδίμηρος Πούτιν (Vladimir Putin) λίαν ευλόγως εθεώρησε την (έξωθεν σχεδιασθείσαν και διοργανωθείσαν) πραξικοπηματικήν ανατροπήν του νομίμου Προέδρου της Ουκρανίας (21 Φεβρουαρίου 2014) ως το εναρκτήριον λάκτισμα της τελικής εφόδου προς άλωσιν αυτής ταύτης της Μόσχας. Και απήντησε διττώς: 

• Αφ’ ενός μεν αποδεχόμενος την έκφρασιν της συλλογικής βουλήσεως του Ρωσσικού Λαού τής (από εποχής Μεγάλης Αικατερίνης ρωσσικής) Κριμαϊκής Χερσονήσου (της αρχαίας ελληνικής Ταυρίδος), αδιαμφισβητήτως διατρανωθείσης, διά μεγαλειώδους δημοψηφίσματος, υπέρ επιστροφής της χερσονήσου στην Μητέρα Πατρίδα και ενσωματώσεώς της στον εθνικόν κορμόν της Ρωσσικής Ομοσπονδίας. 
• Αφ’ ετέρου δε ανταποκρινόμενος, έστω και με οκταετή καθυστέρησιν, εις το πάνδημον αίτημα διπλωματικής αναγνωρίσεως της ανεξαρτησίας των περιοχών των κατοικουμένων υπό συμπαγών ρωσσικών και ορθοδόξων πληθυσμών της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής «Ουκρανίας», οι οποίοι εξηγέρθησαν μετά την ανατροπήν της νομίμου κυβερνήσεως του Κιέβου (μεθοδευθείσαν υπό της κυρίας Βικτωρίας Νούλανδ και του κυρίου Γοδεφρείδου Πάϋαττ, αμφοτέρων θεωρουμένων ως οιονεί πνευματικών τέκνων της κυρίας Μαγδαληνής Ωλμπράϊτ), την εγκατάστασιν ανδρεικέλων της Υπερεθνικής Ελίτ και, κυρίως, την επιχειρηθείσαν επιβολήν ενός καταπιεστικού καθεστώτος εις βάρος των ρωσσικών πληθυσμών της «Ουκρανίας».  

Δι’ αυτού του τρόπου, ο Βλαδίμηρος Πούτιν – άριστος στρατηγιστής και, αναντιλέκτως, ο κορυφαίος «statesman» της εποχής μας – εξέπεμψε ευκρινέστατον μήνυμα ότι εννοεί μέχρι τελευταίου ιώτα όσα ειλικρινώς, καλοπίστως και εναγωνίως έλεγε και επανελάμβανε προς τους ομολόγους του της Ουάσιγκτων και των λοιπών Δυτικών πρωτευουσών από του έτους 2007, τουλάχιστον, και εντεύθεν – ομιλών, φευ, εις ώτα μη ακουόντων: Ότι δηλαδή η χώρα του επ’ ουδενί λόγω και εν ουδεμιά περιπτώσει επρόκειτο να ανεχθεί την εγκατάστασιν στρατιωτικών και ναυτικών βάσεων των Η.Π.Α. ή/και του Ν.Α.Τ.Ο. επί της «Ουκρανίας» και της Ταυρίδος, ου μην αλλά και την μετατροπήν της «Ουκρανίας» είτε εις ορμητήριον στρατιωτικών ενεργειών κατά της Ρωσσίας είτε εις βατήραν προς εξαπόλυσιν της …«μητρός όλων των εγχρώμων επαναστάσεων»! Ήτοι της τελικής επιθέσεως κατά της ιδίας της Μόσχας, πλέον, η οποία θα απέβλεπε εις: 

• την υπονόμευσιν και ανατροπήν του Προέδρου και των λοιπών νομίμων Οργάνων της Ρωσσικής Ομοσπονδίας, 
• την εκμηδένισιν της Εθνικής Κυριαρχίας της, 
• την έκλειψιν της Ρωσσίας ως υπολογισίμου γεωστρατηγικού δρώντος, 
• την εν νέου ταπείνωσιν του μεγάλου και ιστορικού Ρωσσικού Έθνους, 
• τον εθνοπολιτικόν κατακερματισμόν της (εναπομεινάσης!) Ρωσσίας, κατά το δραματικόν προηγούμενον της Σερβίας, και, εν τέλει, 
• την έκπτωσιν της Μείζονος Χερσαίας/Ηπειρωτικής Δυνάμεως (Kontinentalmacht / Land Power) του Ευρασιατικού «Heartland» εις το γεωπολιτικόν «status» μιας «Ελβετίας» (ή, έτι χειρότερον, «Βοσνίας»)! 

Επαναλαμβάνομε ότι ο κ. Πούτιν είχε ρητώς και επανειλημμένως προειδοποιήσει την Ουάσιγκτων περί των μοιραίων συνεπειών των επιλογών της. Κατά τον αυστηρότερον τρόπον το έπραξε δε διά της ιστορικής εκείνης ομιλίας του από του βήματος της Διεθνούς Διασκέψεως επί της Πολιτικής Ασφαλείας του Μονάχου (Munich Conference on Security Policy) από έτους 2007 (όρα Ηλιόπουλου, Ηλία, «Διάσκεψη Μονάχου: Μόναχο – Μόσχα – Μπακού: Ο Πόλεμος των Αγωγών» εις: Στρατηγική, τεύχος 150, Μάρτιος 2007, σσ. 116-119), εξ αφορμής των διαδοχικών επεκτάσεων του Ν.Α.Τ.Ο. προς Ανατολάς αλλά και εν όψει της επικειμένης, τότε, διπλωματικής αναγνωρίσεως, και de jure, της προηγηθείσης αποσχίσεως, de facto, της περιοχής του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων εκ της  Σερβίας, υπαιτιότητι της «Δύσεως» και κατόπιν της παρανόμου και πειρατικής επιδρομής των Η.Π.Α. και των συμμάχων και δορυφόρων των εναντίον Κυριάρχου Κράτους (24 Μαρτίου 1999). 

Παρεμπιπτόντως, «νωρίς θυμήθηκαν» (!) να καταγγείλουν την …παραβίασιν της Τελικής Πράξεως του Ελσίνκι του 1975 (!), τον …«Αναθεωρητισμόν» (!) αλλά και της εν γένει διεθνούς νομιμότητος (!), εξ αφορμής της «παραβιάσεως της Εθνικής Κυριαρχίας της Ουκρανίας», ορισμένοι νεοέλληνες πολιτικοί, «διεθνολόγοι» και λοιποί δημοσιολογούντες, προσποιούμενοι ότι ελησμόνησαν ότι το «προπατορικόν αμάρτημα» της μεταψυχροπολεμικής «Νέας Τάξεως» υπήρξεν: 

• η ωμή καταπάτησις και κατάλυσις της Εθνικής Κυριαρχίας ανεξαρτήτου Κράτους (της πάλαι ποτέ Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαυΐας), 
• η κατάφωρος παραβίασις της πλέον θεμελιώδους και ιεράς αρχής του διακρατικού συστήματος από εποχής της Ειρήνης της Βεστφαλίας (1648), ήτοι της αρχής της Μη Αναμείξεως εις τα εσωτερικά Κυριάρχου Κράτους,
• και, εν τέλει, ο ριζοσπαστικός Αναθεωρητισμός, η διά της βίας μεταβολή διεθνώς ανεγνωρισμένων εθνικών συνόρων και η ανατίναξις της μεταπολεμικής διεθνούς τάξεως υπό των Η.Π.Α. και της Ε.Ε., υπό το απατηλόν και δόλιον πρόσχημα της προστασίας των Αλβανών Μωαμεθανών Κοσσοβιτών από υποτιθεμένης «εθνοκαθάρσεως», διενεργουμένης δήθεν εις βάρος των, υπό των Σέρβων! 

Ειρήσθω εν παρόδω: Πάντα τα ανωτέρω συνέβησαν με την ρητήν έγκρισιν αλλά και ενεργόν και ουσιώδη συνδρομήν του εν Ελλάδι κρατούντος καθεστώτος!

Ο Πρόεδρος Πούτιν είχε, λοιπόν, προειδοποιήσει – και δη, πολλάκις! Εσχάτως, όταν εζήτησε το αυτονόητον και απολύτως θεμιτόν: την παροχήν γραπτών δεσμευτικών εγγυήσεων παρά των Η.Π.Α. ότι δεν θα προέβαιναν εις υπαγωγήν της «Ουκρανίας» εις την σφαίραν επιρροής των διά της εντάξεως του ως άνω τεχνητού κρατικού μορφώματος εις το Ν.Α.Τ.Ο. – για τους προαναφερθέντες μείζονες και επιτακτικούς λόγους. Πλην όμως, οι (ανιστόρητες, ιδεοληπτικές και επηρμένες) ιθύνουσες γραφειοκρατικές ελίτ της «Δύσεως» – τόσον στην Ουάσιγκτων όσον και στο υπερεθνικόν υβριδικόν κρατικόν μόρφωμα, το οποίον αυτοαποκαλείται, με επηρμένην αυταρέσκειαν, «Ευρωπαϊκή Ένωσις» – δεν ήθελαν να ακούσουν! Μετά δε την πραξικοπηματικήν ανατροπήν του Προέδρου των Η.Π.Α. κ. Donald Trump – ο οποίος και μόνον, κατ’ αξιέπαινον εξαίρεσιν, ανταπεκρίθη εις την πρότασιν της Ρωσσίας περί αμοιβαίας στρατηγικής συνεννοήσεως (προκαλέσας την μήνιν της Υπερεθνικής Ελίτ και του Βαθέος Κράτους της Ουάσιγκτων και, εν τέλει, την ανατροπήν του) – το «War Party» ανέλαβε, εκ νέου, τα ηνία του Λευκού Οίκου και του Σταίητ Ντηπάρτμεντ. 

Και, αντί μιας εντίμου και πραγματιστικής συνεννοήσεως με έναν ηγέτη, όστις αποτελεί, άνευ υπερβολής, τον ορισμόν του Πολιτικού Ρεαλισμού, όπως ο κ. Πούτιν – και, κατ’ ακολουθίαν, αντί μιας λελογισμένης, εξισορροπημένης, αποϊδεολογικοποιημένης και αμοιβαίως επωφελούς στρατηγικής συνεργασίας μετά της μετασοβιετικής Ρωσσίας –, η ιθύνουσα γραφειοκρατική ελίτ της Ουάσιγκτων, συνεπικουρουμένη υπό του «Πολίτ-Μπυρώ» των «Κομμισσαρίων» των Βρυξελλών,  προέκρινε την οδόν της ρήξεως, διά της απροκαλύπτου υπαγωγής της «Ουκρανίας» εις τον κατά της Ρωσσίας επιθετικόν σχεδιασμόν της Υπερεθνικής Ελίτ.  

Και όμως! Υπήρξε κάποτε εποχή, καθ’ ην οι Αμερικανοί – και λοιποί Δυτικοί – ιθύνοντες αντελαμβάνοντο πλήρως και απεδέχοντο ως το πλέον αυτονόητον ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις του διεθνούς συστήματος τείνουν να συντηρούν μίαν περίμετρον ασφαλείας, μίαν ζώνην αμέσου ιδίου ενδιαφέροντος στο εγγύς γεωπολιτικόν περιβάλλον των.

Μάλιστα δε οι Η.Π.Α. – ως ανερχομένη ακόμη Μέση, Περιφερειακή Δύναμις του Δυτικού Ημισφαιρίου – προέβησαν, ήδη πολύ ενωρίς, εν έτει 1823 (!), στον καθορισμόν της ιδικής των σφαίρας επιρροής, υπό μορφήν εθνικού στρατηγικού δόγματος, αλλά και διά της δημοσίας διακηρύξεως του περιλαλήτου Δόγματος Μονρόε («Τα της Ευρώπης υπό των Ευρωπαίων, τα της Αμερικής υπό των Αμερικανών»). 

Και το έπραξαν με απροσχημάτιστον ευθύτητα. Διά την ιστορίαν του πράγματος αξίζει να θυμηθούμε την κατά λέξιν διατύπωσιν του Προέδρου Μονρόε: «Θα υποχρεωθώμεν να θεωρήσωμεν πάσαν απόπειραν εκ μέρους των (εννοούσε: των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων), όπως επεκταθώσιν εις οιοδήποτε τμήμα αυτού του ημισφαιρίου, ως κίνδυνον διά την ημετέραν ειρήνην και ασφάλειαν.» Αλλά και ενάμισυ σχεδόν αιώνα μετέπειτα (1962), ας θυμηθούμε πόσον σφοδρά υπήρξε η αμερικανική αντίδρασις, άμα τω ακούσματι της πληροφορίας περί εγκαταστάσεως σοβιετικών πυραύλων επί της Κούβας! Παρ’ ολίγον να αχθεί η ανθρωπότης εις Τρίτον (και Πυρηνικόν!) Παγκόσμιον Πόλεμον!

Είναι καιρός οι ιθύνοντες της Ουάσιγκτων να αρχίσουν και πάλιν να συμπεριφέρονται ως ορθολογικοί δρώντες και υπεύθυνοι «statesmen» – όχι ως φανατικοί Τροτσκιστές «εξαγωγείς επανάστασης» (!) ούτε ως ακτιβιστές διαφόρων «Μ.Κ.Ο.» ενός πολυπράγμονος κυρίου ονόματι …Γεωργίου Μαύρου (György Schwartz, ευρέως γνωστού ως George Soros)! Και να αναγνωρίσουν ένα ανάλογον «Δόγμα Μονρόε» στην Ρωσσίαν, προκειμένου περί του χώρου, τον οποίον η ιδία θεωρεί ως «Εγγύς Εξωτερικόν».

Αρχής γενομένης από της «Ουκρανίας», της αρχαίας κοιτίδος του Ρωσσικού Έθνους και λίκνου της Ρωσσικής Ορθοδοξίας! Η «Ουκρανία» (ή ό,τι απομείνει από αυτήν, μετά την επιβαλλομένην διαρρύθμισιν συνόρων, ένεκεν λόγων ασφαλείας της Ρωσσίας αλλά και προς – μερικήν έστω – αποκατάστασιν, επί τέλους, της ιστορικής αδικίας της διαπραχθείσης εις βάρος του Ρωσσικού Έθνους υπό της σπείρας των Μπολσεβίκων του 1917) δεν θα υπαχθεί εις το Ν.Α.Τ.Ο.  Τελεία και παύλα!  Όπως δεν υπήχθη και η Αυστρία, βάσει του ιδρυτικού της «Staatsvertrag» του 1955 – και «δεν έχασε η Βενετιά βελόνι»! Απ’ εναντίας, τα Σοβιετικά Στρατεύματα Κατοχής απεχώρησαν εκ του αυστριακού εδάφους πολύ ενωρίτερα από τα …Αμερικανικά! Και η Αυστρία μια χαρά πρόκοψε εκτός Ν.Α.Τ.Ο.! 

Εάν, εν τούτοις, η Υπερεθνική Ελίτ και, κατ’ ακολουθίαν, η ιθύνουσα γραφειοκρατική ελίτ της Ουάσιγκτων, αποφασίσουν να ανοίξουν την παροιμιώδη θύραν του φρενοκομείου – δέσμιες των τροτσκιστικών ιδεοληψιών και δοξασιών των, και δη του παθολογικού μίσους των εναντίον της Ρωσσίας – τότε θα φέρουν ακεραίαν την ιστορικήν ευθύνην των συνεπειών της αφροσύνης των. 

https://www.militaire.gr/dogma-monroe-gia-tin-rossia-ilias-iliopoylos/

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΤΟΥ 1821

Του Ηλία Ηλιόπουλου

Re-definition of Meaning [of words, narratives, symbols, etc.]: Επανα-νοηματοδότησις (και επί της ουσίας: διαστροφή!) του νοήματος λέξεων...

... αφηγήσεων, συμβόλων, που αποτελούν ερμηνευτικούς/αξιακούς «κώδικες» και στοιχειώδη συστατικά της εθνικής ταυτότητος και της συλλογικής υπάρξεως ενός λαού. Αυτό, προδήλως, επιχειρείται (και) με την Επιτροπή «Ελλάδα 2021» (ή όπως άλλως λέγεται).

Διότι, φίλοι αναγνώστες, εάν, αίφνης, το (από τεσσάρων δεκαετιών κρατούν εν Ελλάδι) τροτσκιστικόν καθεστώς καταργούσε, διά νόμου και εν μια νυκτί, μίαν εθνική εορτή ή ένα εθνικόν σύμβολον ή άλλης μορφής κώδικα της συλλογικής ταυτότητος, θα «ξεσηκωνόταν ο κόσμος» (τρόπος του λέγειν, διότι οι Νεοέλληνες απέδειξαν ότι τα «καταπίνουν» όλα – ακόμη και την εισβολή, τον εποικισμό και την υφαρπαγή της εθνικής εστίας των από πολλά εκατομμύρια αλλοφύλων και, εν πολλοίς, αλλοπίστων εποίκων, καθώς και τη συνεπακόλουθη αντικατάσταση του αυτόχθονος πληθυσμού!). Ή, πάντως, θα εξεδηλούντο κάποιες αντιδράσεις, οσονδήποτε περιορισμένης εκτάσεως. Ενώ διά της δολίας μεθόδου της επανανοηματοδοτήσεως (ανάγνωθι: διαστροφής) της εννοίας των λέξεων, συμβόλων, αφηγήσεων, το καθεστώς επιτυγχάνει τον σκοπόν του σταδιακώς και χωρίς αντιδράσεις.

Οπως το επέτυχε, ήδη από ετών, με την 28η Οκτωβρίου, φέρ’ ειπείν. Από τον ετήσιον εορτασμόν της οποίας έχει εξαφανισθεί (!) ολοσχερώς πάσα αναφορά όχι «μόνον» στον Μεταξά (Θεός φυλάξοι!) ή στον Παπάγο, αλλά ακόμη και στον... Ελληνικό Στρατό (!) ή και στο ίδιο το... 1940, τελικώς! Εξ ου και τα παιδιά, έπειτα από κάθε σχολική εορτή, δεν έχουν ούτε την παραμικράν ιδέαν για τα πραγματικά περιστατικά! Οι εν προκειμένω έμμισθοι ινστρούχτορες του κρατούντος τροτσκιστικού καθεστώτος, ήγουν οι εκπαιδευτικοί (πωρωμένοι εθνομηδενιστές και αρνησιπάτριδες, σε ποσοστόν δυσαναλόγως υψηλόν, εν συγκρίσει προς εκείνα άλλων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων - εξαιρουμένων των «δημοσιογράφων», φυσικά!), έχουν μετατρέψει την εορτή, εδώ και χρόνια, σε ημέρα καθεστωτικής προπαγάνδας «κατά του ρατσισμού, του ναζισμού και της ξενοφοβίας» (της οποίας το πρόγραμμα, στα δημόσια σχολεία, όπως και στα ΜΜΕ άλλωστε, αρχίζει με… ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και λήγει με... Π. Φύσσα!!!).

Κάπως έτσι θα το κάνουν και με την 25η Μαρτίου! Ηδη η κυρία Αγγελοπούλου [-Δασκαλάκη-Παρθένη κ.λπ.] υπήρξε σαφής, όταν προέβη στην ακόλουθη δήλωσι προθέσεων: «Μπορεί να έχουμε μνήμες χωριστές, ζωές διαφορετικές και όνειρα αλλιώτικα. Ομως εμείς όλοι είμαστε η Ελλάδα».

Γιατί προέβη σε μίαν τόσον ασαφή έως… περίεργη δήλωσι η πρόεδρος της επιτροπής «Ελλάδα 2021»; Δήλωσιν εκτός τόπου και χρόνου, εκ πρώτης όψεως! Αφού τότε, το 1821, οι Ελληνες:

-Και κοινές μνήμες είχαν - και τις συντηρούσαν επί αιώνες, από πάππου προς πάππον και από γιαγιά σε γιαγιά (οι παλαιότεροι προλάβαμε και μάθαμε στο -τότε ακόμη ελληνικό- σχολείο τον περιλάλητο διάλογο του Κολοκοτρώνη με τον Βρετανό στρατηγό Hamilton και τις αναφορές του Γέρου μας του Μωρηά στον «Βασιληά μας, που δεν παρεδόθη», στα «κάστρα του» και στη «φρουρά του», και εικάζω βασίμως ότι θα τον έμαθε αυτόν τον διάλογο και η κυρία Αγγελοπούλου, δοθέντος ότι δεν είναι δα και κοριτσόπουλο!).

-Και μαζί ζούσαν (οι Ελληνες) τότε (=επί Τουρκοκρατίας - ουδεμία νύξις του όρου!). Και ζούσαν μαζί (οι Ελληνες) υπό τουρκικόν ζυγόν βεβαίως (ομοίως, περί αυτού ουδεμία αναφορά ούτε στο τηλεοπτικό «διαφημιστικό» μήνυμα ούτε στις λοιπές -αφορήτως ανιαρές- ομιλίες της κυρίας Αγγελοπούλου ή άλλων καθεστωτικών παραγόντων - του κ. Μητσοτάκη, φέρ’ ειπείν).

-Και κοινόν όνειρον είχαν τότε (οι Ελληνες): «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ» (επίσης ούτε «κιχ», ουδεμία αναφορά, ούτε στο «διαφημιστικό» της κυρίας Προέδρου ούτε στις ομιλίες της ιδίας ή του κ. Μητσοτάκη - ούτε και στην ήδη διαβόητη… κορδέλα!). Και πρωτίστως είχαν το μέγα κοινόν όνειρον: «Και στην Πόλιν να δώση ο Θεός!» (μην ψάχνετε, αδίκως, να το βρείτε στα -ασύλληπτα χαμηλής ποιότητος- λογύδρια της κυρίας Αγγελοπούλου, του κ. Μητσοτάκη και των ομοίων τους).

Γιατί, λοιπόν, η κυρία πρόεδρος της επιτροπής «Ελλάδα 2021» έκαμε μίαν τόσον... κουλή (που λένε και οι νεαροί στη δική τους ιδιόλεκτο) δήλωσι; Μα, προδήλως, διότι είναι εξαγγελία ιδεολογικού-πολιτικού προγράμματος! Οπως ακριβώς έπραξε η κυρία Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη εν έτει 2005 (καίτοι η κυρία Αγγελοπούλου δεν ομίλησε με την αυτήν σαφήνειαν και ευθύτητα, όπως τότε η κυρία Μπενάκη).

Οπερ έστι μεθερμηνευόμενον: Ξεχάστε κοινή καταγωγή και κοινή μνήμη και κοινούς πόθους, μύθους και θρύλους! Ξεχάστε, οριστικώς πλέον, όμαιμον, ομόγλωσσον, ομότροπον, κοινές μνήμες κοινών επών, ηρώων και θυσιών και τα τοιαύτα! «Ελλάδα», μας είπε, εμμέσως πλην σαφώς, η κυρία πρόεδρος της Επιτροπής Αποδομήσεως του 1821, είναι ο… πρώτος τυχών, ο οποίος εισέβαλε στην πατρίδα μας, τις τελευταίες δεκαετίες, από την Αλβανία, την Αλγερία, το Πακιστάν ή τη Νιγηρία.

Επίκειται, λοιπόν, άρδην «re-definition of meaning» της 25ης Μαρτίου! Οπως το έκαμαν ήδη με την άλλη μεγάλη εθνική εορτή. Και όπως το έκαμαν επί χρόνια, λίαν επιτυχώς, με τη διαστροφή της εννοίας των λέξεων «μετανάστης», «πρόσφυγας», «γάμος» (όρα: «γάμος ομοφυλοφίλων»!) κ.λπ.

Πρόκειται περί παγίας στρατηγικής των (τροτσκιστικής, κυρίως, καταγωγής) δυνάμεων του Ολοκληρωτικού Μετα-εθνικού Προοδευτισμού (γνωστού και ως Cultural Marxism), οι οποίες έχουν αλώσει από πολλών ετών τους ιδεολογικούς μηχανισμούς των δυτικών κοινωνιών. Την οποίαν στρατηγική οι δυνάμεις αυτές (η

Υπερεθνική Γραφειοκρατική Ελίτ, τα ανά χώραν παραρτήματά της και οι οργανικοί διανοούμενοί τους) εφαρμόζουν ευρέως και επιτυχώς, στο πλαίσιο του ιδιότυπου ιδεολογικού εμφυλίου πολέμου (Cultural War) που σοβεί εντός των δυτικών κοινωνιών. Τη στρατηγική τους αυτή είχε πρώτος εκθέσει ο Αμερικανός συντηρητικός στοχαστής John Fonte στο έγκριτον περιοδικόν «Orbis» προ 20ετίας.

Μην παραξενευθείτε, λοιπόν, αν δείτε την 25η Μαρτίου, τα προσεχή χρόνια, να μετατρέπεται σε «γιορτή της πολυπολιτισμικής συνύπαρξης (!!!) - κατά του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας» και τα συναφή φαιδρά!

Ηδη έχει αναγορευθεί, άλλωστε, από πολλών ετών, εις σύμβολον επικρατήσεως, δήθεν, των δυνάμεων του Διαφωτισμού και του Προοδευτισμού έναντι των καθ’ ημάς Traditionalists. Αλλ’ ως έχει ιστορικώς καταδειχθεί, ο Διαφωτισμός και ο Προοδευτισμός εγκαινιάζουν πανηγυρικώς την εκτέλεσιν του προγράμματός τους την 14η Ιουλίου 1789, με τη φρικώδη σφαγή μερικών δεκάδων (παραδοθέντων!) ηλικιωμένων αναπήρων πολέμου (τους οποίους το Παλαιόν Καθεστώς είχε «παρκάρει» σε μιαν παμπάλαια, ημιεγκαταλελειμμένη και κατεδαφιστέα φυλακή των Παρισίων), συνεχίζουν με την ευφυή και εμβληματική εκείνην εφεύρεσιν της Δημοκρατίας που ακούει εις το όνομα «γκιλοτίνα», κλιμακούνται με τη Γενοκτονία του είκοσι τοις εκατόν του συνολικού πληθυσμού της Γαλλίας από τις δημοκρατικές «Colonnes Infernales» και το Ολοκαύτωμα της Βανδέας του 1793-94 (όταν, για πρώτη φορά στην Ιστορία, έκαιγαν -τα δημοκρατικά στρατεύματα- ανθρώπους σε φούρνους!), και φθάνουν μέχρι τη Γενοκτονία του Ρωσικού Εθνους, το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ και την Καμπότζη του Πολ-Ποτ.

Επί των ημερών μας δε οι «Ταλιμπάν» του Προοδευτισμού και της Κοινωνικής Μηχανικής (Social Engineering) έχουν ήδη σαλπάρει προς μία «κοινωνία» ανθρώπου χωρίς εθνική, γλωσσική, συλλογική ταυτότητα, ούτε καν ταυτότητα φύλου!

Ή, όπως το είχε ονομάσει εις εξ αυτών ήδη το 1999, προς την Εποχή του Μετα-Ανθρώπου (Post-human Era)…

Αντί υστερογράφου: Πριν αλέκτορα φωνήσαι, ήλθε και η (νέα) ιλαρότης: της «κορδέλας του 2021»! Ούτε σημαία ούτε σταυρός ούτε φοίνιξ ούτε «ΕΗΘ» ούτε τίποτε εξ όλων αυτών! Δεν γνωρίζω, βεβαίως, εάν η πρεσβεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ως διεθνοδικαϊκώς Διαδόχου Κράτους της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ) θα εγείρει ζήτημα… copyright του πασίγνωστου μοτίβου, που είχε φιλοτεχνηθεί, επί εποχής Κωνσταντίν Τσερνιένκο, εξ αφορμής του εορτασμού της νίκης του Ερυθρού Στρατού επί της Βέρμαχτ…

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

https://www.dimokratianews.gr/content/103849/peri-tis-epitropis-apodomisis-toy-1821?fbclid=IwAR0wax9Y6ebIX9kSqArUBByUTwhLI5dX2DU7Lf2_RszeyiSxWZMBet3abps#.XlBWfkjqeE4.facebook

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΩΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΥΝΑΜΙΣ

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Επίκουρου Καθηγητού του τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
 

Η σύγχρονη Τουρκία διανύει μία μεταβατική περίοδο, μεστή προκλήσεων, αντιφάσεων και ευκαιριών, με επιδιωκόμενο τερματικό σταθμό την ανάδειξή της σε Ηγεμονεύουσα Περιφερειακή Δύναμη (Regional Hegemonic Power) του γεωπολιτικού υποσυστήματος Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου – με άλλους λόγους: την ολική επαναφορά της στην γεωπολιτική λειτουργία, που επιτελούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι λόγοι, επί των οποίων βασίζει την ηγεμονική φιλοδοξία της, είναι οι ακόλουθοι:

Η Τουρκία διαθέτει αξιοσημείωτη δημογραφική ευρωστία και, συναφώς, αστείρευτες δεξαμενές βιολογικής ενεργείας και γεωπολιτικού δυναμικού.

Η Τουρκία διαθέτει τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο Στρατό σε ολόκληρο το γεωπολιτικόν υποσύστημα. Στρατό με τεραστία σωρευμένη πραγματική πολεμική πείρα – και όχι διακοσμητικό στρατό παρελάσεων ή οργανισμό ανούσιας υποαπασχολήσεως μερικών δεκάδων χιλιάδων ενστόλων δημοσίων υπαλλήλων. Και το κυριώτερον, διαθέτει (αποδεδειγμένη) πολιτική βούληση και ικανότητα να τον χρησιμοποιεί ως εργαλείον πολιτικής (policy tool) υποστηρικτικόν της διπλωματίας, ασκώντας, με υψηλότατο δείκτη επιτυχίας, Στρατηγικές Εξαναγκασμού, Εκβιασμού, Περιορισμένης και Ανακλήσιμης Προκλήσεως, Τετελεσμένων και ούτω καθ’ εξής.

Η Τουρκία διαθέτει άριστα κατηρτισμένη και αφοσιωμένη εις την υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος (national interest) πολιτική, στρατιωτική, διπλωματική και εν γένει ιθύνουσα γραφειοκρατική ελίτ καθώς και Ιδεολογικούς Μηχανισμούς Κράτους αρτίως λειτουργούντες και τεταγμένους στην υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος.

Οι ιθύνουσες τουρκικές ελίτ εμφανίζονται εμφορούμενες από ιστορική συνείδηση, αυτοκρατορική μνήμη και εξόχως ανεπτυγμένη εθνική αυτοπεποίθηση – στοιχεία τα οποία τους επέτρεψαν να συνδιαλέγονται, ως ίσος προς ίσον, με άπαντες τους μείζονες γεωστρατηγικούς δρώντες (κοινώς: τις Μεγάλες Δυνάμεις) του διεθνούς συστήματος, δηλαδή τις ΗΠΑ και την Ρωσσία (σημειωτέον ότι το υβριδικό υπερεθνικό μόρφωμα της ούτω καλουμένης Ευρωπαϊκής Ενώσεως ούτε είναι ούτε θα γίνει ποτέ Μεγάλη Δύναμις, όπως γράφαμε από το 2007, ερχόμενοι σε ευθεία αντίθεση προς τις πολιτικές, παραπολιτικές και «ακαδημαϊκές» μετριότητες των Αθηνών).

Τα ανωτέρω ισχύουν καθ’ ολοκληρίαν για τον (επί δύο δεκαετίες σχεδόν) ηγέτη της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan. Ο οποίος έχει ήδη καταλάβει στα ιστορικά συγγράμματα μία θέση μεταξύ των μεγαλυτέρων ηγετών της συγχρόνου Τουρκίας (του Γαζή Mustafa Kemal Atatürk, του Ali Adnan Ertekin Menderes και του Turgut Özal). Και ο οποίος Erdoğan είναι, αναμφιβόλως, ο ένας εκ των δύο σπουδαιοτέρων ηγετών της εποχής μας, μαζί με τον Vladimir Vladimirovich Putin.
Περαιτέρω, η Τουρκία επέτυχε, επί εποχής Erdoğan, αλματώδη οικονομική ανάπτυξη, η οποία της επέτρεψε να καταστεί μέλος της Ομάδος των Είκοσι οικονομικώς σπουδαιοτέρων χωρών του πλανήτου (G-20). Οι όποιες συγκυριακές δυσκολίες (τις οποίες σπεύδουν να υπερεκτιμήσουν οι ανιστόρητοι και ιδεοληπτικοί του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ των Αθηνών) δεν αποτελούν, φυσικά, ανυπέρβλητο πρόβλημα για μία μεγάλη χώρα, η οποία διαθέτει τεραστία εσωτερική αγορά και, βεβαίως, νομισματική και οικονομική κυριαρχία. Συνάμα, η Τουρκία επέτυχε να αναδειχθεί σε κόμβο των (κρισίμων για τις ενεργειοβόρες Οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης) οδών υδρογονανθράκων του 21ου αιώνος.

Τέλος, η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει καμμία άμεση και ορατή Απειλή εκπορευομένη από εθνοκρατικό γεωστρατηγικό Δρώντα.

Η άρδην μεταβολή του διεθνούς γεωστρατηγικού περιβάλλοντος, η επελθούσα εξ αιτίας της πτώσεως της ΕΣΣΔ (Δεκέμβριος 1991), σήμανε ότι εξέλιπεν για την Τουρκία η από Βορρά Απειλή – εξέλιξις μείζονος σημασίας για την Εθνική Ασφάλεια του Κράτους των Στενών. Από το 1991 και εντεύθεν, και για πρώτη φορά από εποχής Μ. Αικατερίνης, η Τουρκία εφάνη να απελευθερώνεται από την παραδοσιακή ρωσσοφοβία της.

Στην μηδενική Εκτίμηση Απειλής από Βορρά, μετά το 1991, οφείλει να αναζητηθεί και η αληθής αιτία της αποκλίσεως μεταξύ Αγκύρας και Ουάσιγκτων.

Η ψύχρανσις του διπλωματικού κλίματος, συνεπεία της αρνήσεως της Κυβερνήσεως Ερντογάν να παραχωρήσει διευκολύνσεις στα αμερικανικά στρατεύματα εν όψει της εισβολής εις το Ιράκ, τον Μάρτιο του 2003, υπήρξε μόνον η συγκυριακή αφορμή – όπως και άλλες, έκτοτε. Άπαξ ληφθείσης της (πράγματι, ιστορικής) Αποφάσεως της Τουρκίας να μη συνδράμει την επί μισόν αιώνα σύμμαχόν της (ΗΠΑ), τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά, εφ’ εξής, όπως ήσαν τον καιρό των ψυχροπολεμικών σταθερών και βεβαιοτήτων.

Προς αποφυγή παρερμηνειών, ορισμένοι επισημαίναμε από πολλών ετών ότι τούτο δεν εσήμαινε κατ’ ανάγκην και ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ, και προειδοποιούσαμε ότι καλόν θα ήτο να αποφεύγονται απλουστευτικές προσεγγίσεις.

Μακράν του να συνεπάγεται οπωσδήποτε ρήξη στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, η τουρκική ενέργεια του 2003 ώφειλε να εκληφθεί ως εκπομπή ενός σαφούς μηνύματος εκ μέρους της Άγκυρας προς την υπερατλαντική Σύμμαχό της: ότι δηλαδή, στο νέο, μετα-διπολικό γεωστρατηγικό περιβάλλον, η Τουρκία (ακριβώς επειδή απηλλάγη από το άγχος της Ρωσσικής Απειλής), όποιαν τροπή και αν ελάμβαναν τα πράγματα εις το μέλλον, σε καμμία περίπτωση δεν θα συμπορεύετο, πλέον, με τις ΗΠΑ ως άβουλος εντολοδόχος τους (εάν υποτεθεί ότι το έπραξε ποτέ κατά το παρελθόν).

Όπως και στην περίπτωση της δευτέρας αγγλοσαξονικής επεμβάσεως στο Ιράκ (2003), έτσι και τώρα, στην περίπτωση της δικής της στρατιωτικής επεμβάσεως στην Συρία, η Άγκυρα στάθμισε τις επιθυμίες της Συμμάχου της (ΗΠΑ) με γνώμονα τα δικά της εθνικά συμφέροντα.

Διέγνωσε τον κίνδυνο να απελευθερωθεί τέτοια δυναμική σχετικά με το Κουρδικόν Ζήτημα, που θα απειλούσε να τραυματίσει σοβαρώς την Εθνική Ασφάλειά της και να επιφέρει ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Συνεπώς, η Τουρκία ενήργησε, καθιστώντας, και τώρα όπως και το 2003, απολύτως σαφές ότι θα προτάσσει πάντοτε την δική της στρατηγική θεώρηση και τα εθνικά της συμφέροντα έναντι εκείνων του παραδοσιακού εταίρου της.

Κατά την περίφημη ρήση του Νέστορος των Διεθνών Σχέσεων, Καθηγητού Ahmet Sükrü Esmer: «Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν αιώνιες φιλίες και αιώνιοι εχθροί, υπάρχει μόνον το ζήτημα του αιωνίου συμφέροντος.»

Αλλά αυτά είναι «ψιλά γράμματα» και «terra incognita» για τις πολιτικές (και «πολιτειακές»!) μετριότητες των Αθηνών, που εξακολουθούν να φαντασιώνονται μίαν «ενωμένη Ευρώπη» (sic!) και να αναμηρυκάζουν πομφόλυγες περί «διεθνούς δικαίου»…

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
https://www.dimokratianews.gr/content/102238/i-toyrkia-toy-erntogan-os-perifereiaki-dynamis 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΠΡΟΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΙΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΔΙΑ ΤΟΥ… ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ ΣΕ “ΕΥΡΑΒΙΑ”

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Ιστορικού, Πολιτικού επιστήμων και Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μονάχου
 

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, εξ όσων συμβαίνουν σήμερα – Η Νομενκλατούρα των Βρυξελλών επιδιώκει την εθνοπολιτισμική μετάλλαξη της Λευκής Χριστιανικής Ευρώπης, σε ένα Ευρώ-Ισλαμικό μόρφωμα – Ακόμα και με ποινικοποίηση της σκέψεως και των ιδεών, με νομοθετήματα κατά του ρατσισμού και της Ξενοφοβίας

 

 Το 2004, ο διαπρεπής Βρεττανός ιστορικός Niall Ferguson έθετε το ερώτημα εάν η Ευρώπη μεταλλάσσεται εις «Ευραβίαν».

Το ερώτημα απήντησε, ένα έτος μετέπειτα, η διακεκριμένη Ισραηλινή ιστορικός Bat Ye’ or στο βαρυσήμαντο βιβλίο της υπό τον τίτλον «Ευραβία», χρησιμοποιούσα τον νεολογισμό, κατασκευασθέντα εκ των λέξεων «Ευρώπη» και «Αραβία».

Η συγγραφεύς κατέδειξε, με αδιάσειστα στοιχεία, ότι η δημιουργία της Ευραβίας αποτελούσε, ήδη από μακρού, και εξακολουθεί να αποτελεί υπέρτατο πολιτικό σκοπό της Υπερεθνικής Γραφειοκρατικής Ελίτ της ούτω καλουμένης «Ε.Ε.».

Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξηγείται το (όντως αξιοπερίεργον) γεγονός της (σχεδόν ψυχωτικής) εμμονής αλλά και της υποδειγματικής μεθοδικότητος, μετά των οποίων η Υπερεθνική Γραφειοκρατική Ελίτ των Βρυξελλών επιδιώκει την εθνοπολιτισμική και γεωπολιτισμική μετάλλαξη της Λευκής Χριστιανικής Ευρώπης και την κατασκευή ενός «πολυπολιτισμικού», ευρωϊσλαμικού μορφώματος, στερουμένου διακριτής ταυτότητος, ιστορικής συνειδήσεως και συναισθήσεως πεπρωμένου.

Έτσι εξηγείται δε και η ολοκληρωτική πρακτική, μετά της οποίας η Υπερεθνική Γραφειοκρατική Ελίτ επιχειρεί – και κατόρθωσε, εν μέρει, μέχρι τούδε – να επιβάλει το σχέδιό της, ερήμην και εις πείσμα της (επανειλημμένως εκφρασθείσης!) αντιθέτου βουλήσεως των Κυριάρχων Λαών των ευρωπαϊκών χωρών.

Προς επίτευξιν των σκοπών της, η βαθύτατα αντιδημοκρατική, νεο-σοβιετική «Νομενκλατούρα» των Βρυξελλών μετέρχεται παντός αθεμίτου μέσου:

– Άσκησις διαρκούς και εντόνου πιέσεως και εκβιασμών στις Κυβερνήσεις των επί μέρους Εθνών-Κρατών, προκειμένου να αποδεχθούν εγκατάστασιν αλλοφύλων και αλλοθρήσκων (ανάγνωθι: Μωαμεθανών) εποίκων στις χώρες τους,

– Ενορχήστρωσις διαρκούς, συστηματικής αντι-ρατσιστικής υστερίας με πλήρη και καταχρηστική εκμετάλλευση όλων αδιακρίτως των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Υπερεθνικού Ολοκληρωτικού Κράτους («Ε.Ε.») αλλά και των επί μέρους Κρατών-Μελών (Μέσα Μαζικής Επιρροής, Ιστορικά και λοιπά Θεωρητικά Τμήματα Α.Ε.Ι., Υπουργεία Παιδείας, Πολιτισμού και Μεταναστεύσεως, Παιδαγωγικά Ινστιτούτα και λοιπές «Δεξαμενές Σκέψεως», «Μ.Κ.Ο.» κ.ο.κ.),

– Σοβιετικού τύπου «πλύσις εγκεφάλου» των πολιτών υπέρ του ολοκληρωτικού ιδεολογήματος της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», με έμφασιν στους ανηλίκους (μαθητές σχολείου και νηπιαγωγείου!) και στους νέους (φοιτητές, σπουδαστές),

– Επιβολή (απαραδέκτων για την Δυτική φιλοσοφική παράδοση και αυτοσυνειδησία!) φραγμών σκέψεως, «πολιτικού ευσεβισμού» ( politicalcorrectness), δεσμών λογοκρισίας και μηχανισμών ακαδημαϊκού και κοινωνικού εξοστρακισμού των αντιφρονούντων,

– Και, last but not least, ποινικοποίησις της σκέψεως, των ιδεών και του πολιτικού λόγου, μέσω των αθλιεστάτων, σοβιετικής-τροτσκιστικής συλλήψεως νομοθετημάτων κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της εχθροπαθείας κ.ο.κ.

Προσέτι, ωσάν να μη έφθαναν πάντα ταύτα, η Νομενκλατούρα των Βρυξελλών επιχειρεί, από δεκαετιών, να επιβάλει το σχέδιό της, παράγουσα αμείλικτα, μη αναστρέψιμα, δεδομένα επί του εδάφους:

τον εποικισμό του Μητροπολιτικού Γεωϊστορικού Χώρου των Ευρωπαϊκών Εθνών με δεκάδες εκατομμυρίων αλλοφύλων και αλλοθρήσκων εισβολέων.

Τον οποίον εποικισμό ενεθάρρυνε, υπεδαύλισε και υπεστήριξε διαρκώς, μεθοδικώς και παντοιοτρόπως η Υπερεθνική Ελίτ με αλλεπάλληλα διατάγματά της («Κοινοτικές Οδηγίες») και αλληλοδιάδοχες «δράσεις» και προπαγανδιστικές εκστρατείες της.

Εάν δεν συνεκτιμηθούν τα ανωτέρω, είναι αδύνατον να ερμηνευθεί, π.χ., το οξύμωρον γεγονός ότι η Υπερεθνική Γραφειοκρατική Ελίτ της «Ε.Ε.» εξακολουθούσε πάντοτε να πιέζει τις Εθνικές Κυβερνήσεις, ώστε να μη εφαρμόζουν την (νομίμως προβλεπομένην) πολιτικήν Ανασχέσεως της εισβολής εκατομμυρίων εποίκων στις χώρες τους – ενώ ήτο, πλέον, κοινόν μυστικόν ότι τα πειράματα κατασκευής πολυπολιτισμικής κοινωνίας είχαν παταγωδώς αποτύχει.

Και ενώ ήτο επίσης γνωστόν ότι, ακόμη και υπό την μυωπική, αμιγώς οικονομιστική θεώρηση, ουδεμία λογική εξυπηρετούσε ο συνεχιζόμενος εποικισμός (καθώς όλες οι θέσεις ανειδίκευτης εργασίας είχαν, πλέον, μεταφερθεί στην Κίνα και αλλαχού, εκτός Ευρώπης).

Χάριν της ιστορίας, ας αναφερθεί ότι ο όρος «Ευραβία» ενεφανίσθη για πρώτη φορά περί τα μέσα της δεκαετίας του 1970 (!): ως τίτλος του περιοδικού, που εξέδιδε ο Lucien Bitterlin, Πρόεδρος της «Ενώσεως για την Γαλλο-ΑραβικήAλληλεγγύη». Σκοπός: μία πολιτισμική και πολιτική ένωσις της Ευρώπης και του Μουσουλμανικού Κόσμου…

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ Δ΄ΡΑΪΧ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ - Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ - ΟΤΑΝ Ο ΝΕΟ-ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ

Του Ηλία Ηλιόπουλου

Πηγή: ΝΕΜΕCΙS – Τεύχος 15 Οκτωβρίου 1998

Από της Αμερικανικής και της Γαλλικής επαναστάσεως και έπειτα, η σύγχρονη δημοκρατική σκέψη αναγνωρίζει δικαι­ώματα του ανθρώπου και πολίτου. Το (ναζιστικής κατα­γωγής) ιδεολόγημα των «εθνοτικών ομάδων» σηματοδοτεί ιστο­ρικών διαστάσεων αναστροφή κατά τη μακρά πορεία του ανθρώπου για τη χειραφέτηση και απελευθέρωσή του από αρχαϊκά προ-πολιτικά δεσμά (θρησκοληψία – φυλετισμός), σημαίνει δε, εν τέλει, την ακύρωση του ουμανισμού, του Διαφωτισμού και του νεωτερικού δημοκρατικού έθνους-κράτους και την επιστροφή στον Μεσαίωνα.

Η αντίληψη ότι ουδείς άνθρωπος επιτρέπεται του λοιπού να διωχθεί ή να τύχει αρνητικής μεταχειρίσεως μόνον και μόνον επειδή έχει την τάδε ή τη δείνα εθνικότητα ή θρησκευτική πίστη, απετέλει κοινή πεποίθηση των απανταχού της γης ελευθέρων πνευ­μάτων, την επαύριο του τελευταίου μεγάλου πολέμου.

Συγκλονισμένη από τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και από το πρωτοφανές και ασύλληπτον («einmalig und unvorstellbar») των εγκλημάτων του φασισμού (ακόμη και εν αντιπαραβολή προς προηγουμένους πολέμους ή γενοκτονίες), ακριβώς δε επειδή τα εγκλήματα αυτά διεπράχθησαν αδιακρίτως εις βάρος αμάχων ανθρώπων μόνον και μόνον εξ αίτιας του »ανήκειν» σε μία άλφα ή βήτα εθνική ή θρησκευτική κοινότητα (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η γενοκτονία κατά των Εβραίων), η ανθρωπότης αισθάνθηκε την ανάγκη να εκδηλώσει πανηγυρικώς την ευαισθησία της ειδικά ως προς το ζήτημα των διακρίσεων εις βάρος ατόμων λόγω εθνικότητος, χρώματος ή θρησκεύματος.

Υπό την έννοια αυτήν, λοιπόν, ο νεοϊδρυθείς τότε Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών συνομολόγησε το 1948 την »Σύμβασιν προς πρόληψιν και δίωξιν της γενοκτονίας». Η συμφωνία απετέλεσε το νομικό πλαίσιο (λίαν αυστηρό, υπό το κράτος και των αλγεινών εμπειριών του φασισμού) γιά την προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Πολίτου.

Όλως ενδιαφέρον, σε σχέση με το εξεταζόμενο θέμα μας, είναι το γεγονός ότι ή σύμβαση του ΟΗΕ αφορά πρόσωπα, όχι σύνολο. Ο άνθρωπος, ο πολίτης, είναι πού προστατεύεται από ενδεχόμενη δίωξη ή διάκριση εις βάρος του, επειδή ανήκει στην άλφα ή τη βήτα μειονότητα, θρησκευτική ή εθνική. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι »ή» μειονότης χ ή ψ πρέπει να έχει, ως τοιαύτη, συλλογικά δικαιώματα.

Ήγουν: Η Διακήρυξη του ΟΗΕ αναφέρεται σε δικαιώματα του προσώπου, του Ανθρώπου και του Πολίτου! Συλλογικά »δικαιώμα­τα» αρχαϊκών συνόλων (»εθνοτική ομάδα / μειονότης») δεν γνωρί­ζει ο ΟΗΕ! Τούτο δε όχι επειδή ίσως ο ΟΗΕ »ξέχασε» τις μειονότη­τες, όπως κατ’ επανάληψιν ισχυρίσθηκε τον τελευταίο καιρό ο κ. Σωτήρης Νταλής, παρουσιάζων τις δήθεν «μοντέρνες» εκδόσεις κάποιων ανιστόρητων «ευρωπαϊστών» προφεσόρων για τις «μειο­νότητες» στην Ελλάδα. Ο Ισχυρισμός ότι ή «διεθνής κοινότης» είχε »ξεχάσει» τις »εθνοτικές και γλωσσικές μειονότητες» επί σαράντα και πλέον χρόνια (1945-1990), προδίδει ασύγγνωστη πολιτική αφέλεια και τερατώδη άγνοια κρίσιμων ιστορικών αληθειών. Και καλόν θα ήτο όσοι αναλαμβάνουν κατά καιρούς να «μετακενώσουν» στους εν Ελλάδι “ιθαγενείς» τα »φώτα της Εσπερίας (πανεπιστημιακοί αστέρες του συρμού, αρθρογράφοι-βιβλιοπαρουσιαστές του «Βήματος», του «Αντί», της «Ελευθεροτυπίας” κ.α). να υιοθετούν μια κριτική στάση και να μη λειτουργούν απλώς ως πρακτορεία αναμεταδόσεως των κυριάρχων ιδεολογημάτων της «Νέας Τάξεως».

Για να επανέλθουμε όμως, η διεθνής κοινότης (ότι και αν σημαίνει τούτο) δεν ήταν ποτέ δυνατόν να αναφερθεί σε «εθνοτικές και γλωσσικές μειονότητες» το 1954, την επαύριο του «μεγά­λου σφαγείου», για δύο λόγους:

Πρώτον, η ενδεχόμενη αναγνώριση δικαιωμάτων όχι προσώπων αλλά συνόλων θα εσήμαινε αποδοχή, εκ μέρους των Ηνωμένων Εθνών, της αρχής της συλλογικής ευθύνης, η οποία όμως είναι παντελώς ξένη στην προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική και νομική σκέψη, μετά το 1789, και αντίκειται προς πάσαν έννοιαν δημοκρατίας (όρα τα προαναφερθέντα περί ιστορικής αναστροφής). Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι, κατά τους τελευταίους αιώνες, η αρχή της συλλογικής ευθύνης εξακολουθούσε να ισχύει μόνον σε κοινωνίες με «παρωχημένη πολιτική κουλτούρα» (»parochial culture»). Τυπικό παράδειγμα το οσμανικό κράτος, όπου δεν ανεγνωρίζετο το πρόσωπο, αλλά το «μιλλέτ» (Ρωμιοί, Εβραίοι κ.λπ.).

Δεύτερον, επί της ιδίας αρχής της συλ­λογικής ευθύνης είχε βασισθεί η όλη πολιτική και πολιτειακή σκέψη της ναζιστικής Γερμανίας. Οι πολιτειολόγοι, νομομαθείς και λοιποί διανοούμενοι του ναζισμού είχαν αναγάγει σε ύπατο αξίωμα την προ-νεωτερική, προ-πολιτική, προ-αστική και προ-δημοκρατική αρχή της συλλογικής ευθύνης (η οποία δεν απαντούσε πλέον πουθενά στην Ευρώπη, παρά μόνον, ως προελέχθη, στην Οθωμανική Αυτο­κρατορία ή σε εκτός Ευρώπης αποικιοκρατούμενες κοινωνίες).

Για τούς θεωρητικούς του ναζισμού δεν υπήρχαν πλέον πρόσω­πα, αλλά εθνοφυλετικές ομάδες. «Ελευθερία είναι η συμφωνία με το είδος», εξηγούσε ο κορυφαίος εξ αυτών Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Και το αξίωμα αυτό απετέλεσε τη λυδία λίθο της ευρωπαϊκής σχεδιάσεως του ναζισμού, όπως θα δούμε κατωτέρω (η γνωστή »διεθνιστική» παρέα της «Ελευθεροτυπίας» και οι λοιποί φωνασκούντες για την καταπίεση των «εθνοτικών ομάδων» εν Ελλάδι για «Μακεδόνες» καί »Αρωμούνους» και τα τοιαύτα, θα εξεπλήσσοντο, εάν μάθαιναν πόθεν κατάγονται τα ιδεολογήματά τους).

Επομένως, οι στοχαστές και οι διανοούμενοι οι οποίοι συνέτασσαν το 1948 διακηρύξεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – διακατεχόμενοι από την ιδεαλιστική πίστη ότι, τώρα πλέον, μετά το πέρας της τραγωδίας και δια της ιδρύσεως του ΟΗΕ, η ανθρωπότης θα εύρει τον δρόμο της ειρήνης και της συναδελφώσεως (πίστη ανθρωπίνως εύλογη και αξιέπαινη, ασχέτως του πώς κατήντησε αργότερα ο ταλαίπωρος ο διεθνής οργανισμός!)- δεν θα διενοούντο ποτέ να υιοθετήσουν τη φασιστική αρχή της συλλο­γικής ευθύνης -πολλώ μάλλον, καθ’ όσον είχαν ακόμη νωπές τις οδυνηρές μνήμες από την ακατάσχετη χιτλερική ρητορεία υπέρ των «μειονοτήτων» και «έθνοτικών ομάδων».

Αλλά ακόμη και σήμερα, η «διεθνής επιστημονική κοινότης» (ότι και αν σημαίνει αυτό) δεν έχει κατασταλάξει σε ένα κοινής αποδοχής ορισμό περί «μειονοτήτων», ακόμη λιγότερο δε αναγνωρίζει τη βεβα­ρημένου ναζιστικού παρελθόντος έννοια της «εθνοτικής ομάδος» – παρά τις ενταθείσες μετά το 1990 προσπάθειες της γερ­μανικής διπλωματίας και παρ’ όλον τον εκκωφαντικό θόρυβο διαφόρων, υπόπτου προελεύσεως, «Ινστιτούτων» και «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων»!

Το χαρίεν της υποθέσεως έγκειται στο ότι, πολύ προτού… ανακαλυφθούν, τα τελευταία χρόνια, από τους κατ’ επάγγελμα «διεθνιστές», οι «εθνοτικές ομάδες» και «μειονότητες» είχαν αναχθεί από τους ναζιστές ιθύνοντες σε ακρογωνιαίο λίθο του «νεο-ταξικού» ευρωπαϊκού οικοδομή­ματος τους!

Οι ευφυέστεροι και διορατικότεροι εκπρόσωποι των γερμα­νικών οικονομικών, πολιτικών και διπλωματικών ελίτ είχαν διαγνώσει. ήδη από της επομένης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ότι οι στρατηγικοί στόχοι της Γερμανίας στην Ευρώπη, πρωτίστως δε στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, έπρεπε να προσλάβουν μίαν τινά «ήθική” νομιμοποίηση στα όμματα της διεθνούς κοινής γνώμης, πράγματι, η Γερμανική Δημοκρατία του Μεσοπολέμου, η αποκληθείσα και Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η οποία, όπως έχει, εν τω μεταξύ, μετά βεβαιότητος αποφανθεί η σύγχρονη ιστο­ρική επιστήμη, ακολουθούσε σαφώς αναθεωρητική πολιτική (πολι­τική αναθεωρήσεως/ακυρώσεως των δυσμενών για τη Γερμανία γεωπολιτικών αποτελεσμάτων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), αξιοποίησε το ιδεολόγημα των «εθνοτικών ομάδων» και ενέταξε την «προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων» στην εξωτερική πολιτική της.

Η άμα τη λήξει του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ιδρυθείσα Κοινω­νία των Εθνών δημιούργησε, συν τοις άλλοις, και ένα όργανο για την προστασία των πολιτών-μελών διαφόρων εθνικών μειονοτήτων. Το πρόσωπο το οποίο θεωρούσε ότι ετύγχανε αρνητικής μεταχειρίσεως εκ μέρους του κράτους του, εξ αίτιας της εθνικής καταγωγής του, διέθετε για πρώτη φορά θεσμούς στους οποίους και ηδύνατο πλέον να απευθύνεται, προκειμένου να προστατεύσει τα δικαιώματα του (Γραμματεία Κοινωνίας των Εθνών, εδρεύουσα εν Γενεύη, Διεθνές Δικαστήριο Χάγης).

Δεν πρόλαβε, καλά-καλά, να εγκαθιδρυθεί το νέο σύστημα και η Γερμανία του «άλλαξε τα φώτα”, κατά το κοινώς λεγόμενον, χρησιμοποιούσα αυτό καταχρηστικώς και καθ’ υπερβολήν, προς επίτευξιν των στρατηγικών στόχων της στην Ευρώπη. Η σημαντι­κότερη πολιτικώς διαστρέβλωση συνίστατο στο ότι, ενώ το νομικό πλαίσιο της ΚτΕ (όπως και το μεταγενέστρο του ΟΗΕ, περί του οποί­ου εγένετο λόγος) αφορούσε πρόσωπα, οι Γερμανοί ιθύνοντες επέμεναν να το εννοούν και να το ερμηνεύουν ως αναφερόμενο σε σύνολα («έθνοφυλετικές ομάδες»).

Η εμμονή αυτή εκλαμβάνεται συνήθως, και ορθώς, ως τυπική απόδειξη της θεμελιώδους διαφωνίας μεταξύ της συγχρόνου, πολιτικής και δημοκρατικής περί έθνους αντιλήψεως («γαλλική / αγγλοσαξονική σχολή») και της αντίστοιχης αρχαϊκής και φυλετιστικής περί έθνους αντιλήψεως της «γερμανικής σχολής». Πέραν αυτού, όμως, η γερμανική στάση πρέπει να εξηγηθεί και σε συνάρτηση προς τις στρατηγικές επιδιώξεις της Γερμανίας στην Ευρώπη.

Διακεκηρυγμένος, ήδη από το 1914, στρατηγικός στόχος του γερμανικού κεφαλαίου ήταν η συγκρότηση ενός ηνωμένου γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού χώρου της ηπειρωτικής Ευρώπης, υπό γερμανική ηγεμονία. Η ναζιστική Γερμανία (1933-1945) εξήγγειλε την πρόθεσή της να εκπληρώσει αυτόν τον στόχο. Τα επίσημα και ημιεπίσημα γερμανικά κείμενα της περιόδου βρίθουν αναφορών στον σχεδιαζόμενο Μεγάλο Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο («Europaische Grossraumwirtschaft») και στην ιδρυθησομένη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα («Europaische Wirschaftsgemeinschaft»)!

Απαραίτητος όρος, όμως, της δημιουργίας αυτού του υπερεθνικού ευρωπαϊκού Ράιχ ήταν η διάλυση ή σημαντική αποδυνάμωση των σχετικώς (ισχυρών εθνών-κρατών τής Ευρώπης. Όσον και αν, εκ πρώτης και μόνον όψεως, φαίνεται οξύμωρον, η επιδιωκομένη υπό του γερμανικού ιμπεριαλισμού «ευρωπαϊκή ενοποίηση» συνεβάδιζε με τον εθνοφυλετικό κατακερματισμό της Ευρώπης. Και ένα θαυμάσιο εργαλείο προς τον σκοπόν αυτό συνιστούσαν οι διάσπαρ­τες ανά την Ευρώπη γερμανικές μειονότητες (συνεπεία της ήττας της, το 1918, η Γερμανία απώλεσε σημαντικές εκτάσεις υπέρ της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, του Βελγίου, της Δανίας κ.λπ., οπότε εκατομμύρια Γερμανών κατέστησαν αίφνης πολίτες άλλων κρατών), αλλά και οι μη γερμανικές εθνοφυλετικές ομάδες.

Ήδη λοιπόν από της επομένης του πολέμου, η Γερμανία (σημειωτέον: η δημοκρατική Γερμανία των Σοσιαλδημοκρατών του Γουσταύου Στρέζεμαν!) ανήγαγε τις μειονότητες σε μοχλό της αναθεωρητικής πολιτικής της. Προς τον σκοπό αυτό συνεστήθησαν διά­φορες «μη κυβερνητικές» οργανώσεις για τα δικαιώματα των «εθνοτικών ομάδων», οι οποίες, ενισχυόμενες με κρατικούς πόρους και δρώσες βάσει κρατικών οδηγιών, ανέλαβαν να προω­θήσουν την πρώτιστη επιδίωξη της Γερμανίας στην Ευρώπη: την αναθεώρηση της Συνθήκης Ειρήνης και των συνόρων στην Ανατο­λική Ευρώπη.

Ο χειρισμός της υποθέσεως απαιτούσε μεγίστη προσοχή και εχεμύθεια. Σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να διαρρεύσει ή, έστω, να δοθεί η εντύπωση ότι το γερμανικό κράτος ήταν αναμεμειγμένο. Αντιθέτως, έπρεπε να φαίνεται ότι όλα είναι προϊόν της τοπικής δράσεως, των εκπροσώπων διαφόρων γερμανικών μειο­νοτήτων, καθηγητών, δημοσιογράφων, δικηγόρων, πολιτικών. Η εντολή του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών προς την Ομοσπονδία Γερμανικών Εθνοτικών Ομάδων Ευρώπης ήταν σαφής: «Στην προκειμένη περίπτωση, το κράτος πρέπει να δράσει λίαν προσεκτικώς και να κρατηθεί στο παρασκήνιο«. Σημειωτέον ότι τούτα ελέγοντο τον Απρίλιο του 1922, ήτοι ένδεκα χρόνια προ της ανόδου του ναζισμού στην αρχή!

Απόρρητο υπόμνημα του (Σοσιαλδημοκράτη) Στρέζεμαν όριζε τα της μυστικής χρηματοδοτήσεως των ανά την Ευρώπη δραστηριοποιουμένων μειονοτικών οργανώσεων της Γερμανίας. Το υπουργείο Οικονομικών εκλήθη να καταβάλει τριάντα εκατομμύ­ρια (παλαιά) μάρκα, ποσό σημαντικό για την εποχή εκείνη. Διάφοροι «σύνδεσμοι» ανέλαβαν την προώθηση των χρημάτων αυτών στις μειονοτικές οργανώσεις του εξωτερικού, ούτως ώστε να «εξασφαλίζεται το απόρρητο της πηγής των χρημάτων», όπως σημείωνε ο προαναφερθείς Γερμανός υπουργός Εξωτερικών. Τον ρόλο των συνδέσμων επεφορτίσθησαν ορισμένα γραφεία, ιδρυθέντα, κατά προτίμησιν, σε παραμεθόριες περιοχές.

Και από που θαρρείτε ότι ξεκίνησε η εκστρατεία αποσταθεροποιήσεως; Από το… Φλένσμπουργκ, στη γερμανοδανική μεθό­ριο! Τό Φλένσμπουργκ της Βορείου Γερμανίας επέλεξε ο «μακεδονολόγος» κ. Στέφαν Τρέμποτ και η βεβαρημένου παρελθόντος παρέα του (μεταξύ αυτών σεσημασμένοι παλαιοναζί!) ως έδρα, από τον Δεκέμβριο του 1996, του «Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτή­των» (όρα σχετική αρθρογραφία στην ΝΕΜΕCΙΝ). Και το ίδιο Φλένσμπουργκ είχαν επιλέξει, κατά τη δεκαετία του 1920, οι ομογάλακτοί τους, ως αφετηρία της εξορμήσεώς τους για τη διάλυση της Ευρώπης των κυριάρχων και ισοτίμων εθνών-κρατών και τη μετα­τροπή της σε μιά μάζα από εκατοντάδες «ανεξάρτητα» εθνάρια («εύκολη τροφή» πλέον για τον τευτονικό «Γαργαντούα”).

Ιδρύθηκε, λοιπόν, ένα «Συνοριακό Γραφείο Συνδέσεως Βορρά» στο Φλένσμπουργκ, το οποίο και ανέλαβε αμέσως δράση από την άλλη πλευρά της γερμανοδανικής μεθορίου. Η γεωγραφική γειτνίαση με την Δανία συνιστούσε για τούς ιθύνοντες ένα πρώτης τάξεως άλλοθι: Αφού υφίστατο μία γερμα­νική μειονότης «απέναντι», η οποιαδήποτε «πολιτιστική» δραστηριότης επί δανικού εδάφους όχι μόνον δεν εφάνταζε ύποπτη, αλλά έμοιαζε, αντιθέτως, ως αυθόρμητη και δικαιολογημένη συνεργασία των ανθρώπων των διαβιούντων ένθεν και ένθεν των συνόρων («διπλωματία των πολιτών», που θα έλεγαν σήμερα και οι ευρωλάγνοι του »Aristera»!).

Η ομοιότης με τη σημερινή τακτική του «Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων» είναι συγκλονιστική: Για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις και να πείσουν περί των… καλών προθέσεων τους, ο κ. Τρέμποτ και η παρέα του δεν διεκδίκησαν, βεβαίως, από τη Δανία την «επιστροφή», του «Βορείου Σλέσβιχ” στη Γερμανία (ανόητοι δεν είναι -κάθε άλλο- είναι πανέξυπνοι και μεθοδικότατοι, και γι’ αυτό λίαν επικίνδυνοι!), αλλά χρησιμοποίησαν ευφυώς την ύπαρξη μιάς… δανικής μειονότητος στη βορειότερη περιοχή της Γερμανίας, στο ομόσπον­δο κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χολστάιν! Τι πιό λογικό και θεάρεστον, επομένως, από το να… «προωθήσουμε» τον «διαπολιτισμικό διά­λογο» εμείς εδώ στο Φλένσμπουργκ, που έχουμε και έναν λόγο παραπάνω, λόγω των δανικής καταγωγής συμπολιτών μας – αυτό το επιχείρημα επικαλούνται κατά κόρον (και αυτό επανελάμβανε, προμηνών, στον γράφοντα, κατά τη διάρκεια προσωπικής συνο­μιλίας, ο υπεύθυνος σημαντικού γερμανικού «think-tank»).

Πράγματι, μεγαλοφυές! Όθεν και επέτυχαν να συμπαρασύ­ρουν, ως «τσόντα», κάποιους ανυποψίαστους Δανούς (και τους προβάλλουν τώρα ως άλλοθι!) καθώς και μερικούς καλοκάγαθους Γερμανούς αριστερούληδες του Σλέσβιχ-Χολστάιν. Εδώ επιβάλλεται μία επεξήγηση: Πολλοί καλλιεργημένοι Γερμανοί, καταγόμε­νοι, κατά κανόνα, από την λεγομένη «γενιά του 1968», προερχό­μενοι δηλαδή, κυρίως, εκ του αριστερού χώρου της δεκαετίας του 1970, τρέφουν, υπό το βάρος και του εβραϊκού Ολοκαυτώματος, μίαν ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μειονοτήτων. Καλοπροαί­ρετοι όντες, ενίοτε μέχρις αφελείας, κιν­δυνεύουν πολύ συχνά να παρασυρθούν σε ύποπτες ατραπούς, μόλις τους «παραμυθιάσει» κανείς με «προστασία μειονοτή­των» και «πολυπολιτισμικά» φούμαρα! Έτσι, άλλωστε, «την πάτησαν» μόλις προ ετών πολλοί πρώην ειρηνιστές, Σοσιαλ­δημοκράτες και Πράσινοι Οικολόγοι, οι οποίοι, παγιδευμένοι από την ενορχηστρωμένη αντισερβική παραπληροφόρη­ση των κυριάρχων ΜΜΕ περί «Σέρβων σφαγέων, συμμοριτών και βιαστών», έφθασαν στο σημείο, προς μεγίστην έκπληξιν και αυτών των παλαιών και νέων ναζί, να ζητούν εξ ίσου επιτακτικώς τον… βομβαρδισμό των Σέρβων. Υποθέ­τουμε ότι κάπως έτσι πρέπει να «την έπαθαν» και στην προκειμένη περίπτωση όσοι καλόπιστοι βοήθησαν την ίδρυση του Κέντρου Μειονοτήτων, όπως η, κατά τα λοιπάν λίαν αξιόλογη, θαρραλέα και δυναμική, Σοσιαλδημοκράτισσα τοπική πρωθυπουργός του Σλέσβιχ-Χολστάιν κ. Χάιντε Ζιμόνις.

Ας αφήσουμε, όμως, επί του παρόντος, το σύγχρονο αποσταθεροποιητικό «κέντρο μειονοτήτων» του Φλένσμπουργκ και ας επιστρέψουμε στους πνευματικούς του πατέρες του Μεσοπολέ­μου. Η ναζιστική Γερμανία (1933-1945), η οποία διεδέχθη τη Δημοκρατία της βαϊμάρης (1918-1933), συνέχισε την περί μειονοτήτων πολιτική της τελευταίας. Όπως και παλαιότερα από των στηλών της ΝΕΜΕCΕΩS επισημάναμε, ο Γερμανός καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ επέτυχε να ανατρέψει άπαντα σχεδόν τα αρνητικά για τη χώρα του γεωπολιτικά αποτελέσματα του πρώτου πολέμου ειρηνικώς, μέχρι του θέρους του 1939, και το επέτυχε τούτο ομιλών διαρκώς για δύο μόνον πράγματα: για την ειρήνη στην Ευρώπη και για τα δικαιώματα των γερμανικών (και άλλων) μειο­νοτήτων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Μία σημαντική μερίς της γαλλικής και της αγγλικής πολιτικής ελίτ και διανοήσεως έβλεπε, επί χρόνια, με έκδηλη συμπά­θεια και κατανόηση τον Γερμανό καγκελάριο, που δεν ζητούσε παρά… σεβασμό των μειονοτήτων! Στην Αγγλία, μάλιστα, όπου είχαν το πάνω χέρι οι «ειρηνιστές» οπαδοί της πολιτικής κατευνα­σμού (ομογάλακτοι των «ειρηνιστών” του σημερινού αθηναϊκού «Μετώπου Λογικής κατά του εθνικισμού»), οι πάντες σχεδόν, από τους «ευρωπαϊστές» Συντηρητικούς τύπου Τσάμπερλεν μέχρι τους Φιλελευθέρους και τους μετριοπαθείς Εργατικούς, εφαίνοντο να μη θεωρούν δα και τόσο τραγικό το ότι οι Γερμανοί ζητούσαν «απλώς» μειονοτικά δικαιώματα για τους συμπατριώτες τους στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη (στην προκειμένη περίπτωση: στην Τσεχοσλοβακία).

Μόνον μερικοί πολιτικοί και αναλυτές, προερχόμενοι εκ των «δύο άκρων», οι «υπερεθνικιστές» Συντηρητικοί τύπου Τσόρτσιλ και η αριστερά πτέρυγα των Εργατικών (οι… αντιευρωπαίοι «εθνικοκομμουνιστές», που θα έλεγε και ο κ. Ριχάρδος Σωμερίτης!), έβλεπαν προς τα πού πήγαινε το πράγμα και έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά ουδείς τους ελάμβανε σοβαρώς υπ’ όψιν.

Η περαιτέρω έκβαση της ιστορίας μας είναι σήμερα γνωστή: Αρχικώς, οι Γερμανοί ζητούσαν «απλώς» να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα της μειονότητας τους στην Τσεχοσλοβακία (Σουδήτες), και ουδείς λογικός και φιλειρηνικός Ευρωπαίος πολι­τικός διεφώνει. Την επομένη επανήρχοντο, προβάλλοντες πλέον αίτημα αυτονομίας της μειονότητάς τους, «άπλώς» για να μπορεί η τελευταία να προάγει δήθεν τον πολιτισμό της και να προστα­τεύσει την… εθνοφυλετική της ταυτότητα.

Μεθ’ ου πολύ εγένετο και τούτο δεκτό, οπότε οι εκπρόσωποι των Γερμανών Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας, υποκινούμενοι εκ Βερολίνου, αξίωσαν να παύσει το «καθεστώς τρομοκρατίας και καταπιέσεως» της Πράγας εις βάρος της γερμανικής μειονότητος και απήτησαν πλέον την αποχώρηση των τσεχικών δυνάμεων ασφαλείας, αλλά και των εν γένει τσεχικών Αρχών από την αυτόνομη «Σουδητία», διαβεβαιούντες τους Αγγλογάλλους ότι τα κίνητρά τους ήσαν αγαθά και ότι δεν σκόπευαν να αποσχισθούν από την Τσεχοσλοβακία (δεν σας θυμίζει το σημερινό «θέατρο» με το Κοσσυφοπέδιο;).

Αφού συνέβη δε και αυτό, η Γερμανία σκηνοθέτησε μία «εθνοτική σύγκρουση» στη Σουδητία, μεταχειριζόμενη ως «acteur provocateur» τη μειονότητά της. Ο δυτικός Τύπος κατεκλύζετο από ειδήσεις και ανταποκρίσεις περί «ταραχών» και περί «καταπιέσεως» της γερμανικής μειονότητος στην Τσεχοσλοβακία -η οποία, σημειωτέον, στη Σουδητία δεν ήταν καθόλου μειοψη­φία, αλλά συντριπτική πλειοψηφία. Οι (τηλεκατευθυνόμενες) γερμανικές οργανώσεις για τα δικαιώματα των μειονοτήτων είχαν «λυσσάξει», οι Άγγλοι (οι «πλανητάρχες» της εποχής!), στην προσπάθειά τους να ηρεμήσουν τους Γερμανούς και να αντιμετωπίσουν την κρίση, αξίωναν επιτακτικώς από τους Τσέχους περίπου να «αυτοευνουχισθούν» ως κράτος, και, τέλος, οι ταλαί­πωροι οι Τσέχοι (οι… Σέρβοι της εποχής!), διερωτώμενοι τι διά­βολο συμβαίνει και τους χτυπά όλος ο κόσμος, αναγκαστικώς υπέκυψαν. Αποτέλεσμα; Η απόσχιση της Σουδητίας και η προσάρ­τησή της στη Γερμανία (Συμφωνία Μονάχου, φθινόπωρο 1938).

Τουλάχιστον, το ζήτημα έληξε, θα σκεφθεί κανείς. Τέσσερα εκατομμύρια Γερμανών πήγαν και «κόλλησαν» στους υπολοίπους, όπερ και θεμιτόν στο κάτω-κάτω της γραφής! Και η Τσεχοσλοβα­κία έμεινε με τους Τσέχους της και τους Σλοβάκους της. Τέλος καλό, όλα καλά!

Αυτό ακριβώς εσκέφθησαν οι Άγγλοι και οι λοιποί. Και, ως γνωστόν, την »πάτησαν»! Διότι, ήδη από της επομένης, οι Γερ­μανοί ξεκίνησαν νέο παιχνίδι: Μπορεί μεν να «επανενώθησαν» με τους δικούς τους, αλλά τώρα άρχισαν να «κόπτονται” για τις λοι­πές «εθνοτικές ομάδες» και «μειονότητες» της Τσεχοσλοβακίας (Σλοβάκους, Ούγγρους, Πολωνούς κ.λπ.). Τι θα γίνει μ’ αυτές, ρωτούσαν ξανά και ξανά. Δεν έχουν και αυτές οι «μειονότητες” ιερό και θεμιτό δικαίωμα «να προστατεύσουν την εθνοφυλετική ταυτότητά τους»;

Προσεταιρίσθησαν, λοιπόν, την ηγεσία των Σλοβάκων και, υποσχόμενοι «λαγούς με πετραχήλια» (υποστήριξη της μεγάλης και κραταιάς Γερμανίας στή νέα και ηνωμένη Ευρώπη που σχεδίαζε ο Χίτλερ κ.λπ.), τους μετέβαλαν σε εργαλείο τους, το οποίο και χρησιμοποίησαν προς διάλυσιν (οριστική πλέον) της Τσεχοσλοβα­κίας. Ήτοι, ενώ οι Γερμανοί είχαν πάρει ήδη από το 1938 αυτό που υποτίθεται ότι ήθελαν από την Τσεχοσλοβακία (την περιοχή της γερμανικής μειονότητος), εν τούτοις προήλασαν την άνοιξη του 1939 μέσα στην ίδια την Πράγα πλέον.

Είναι αυτονόητο ότι, άφ’ ης στιγμής αφηρέθη από την (ήδη «κολοβή») Τσεχοσλοβακία και η περιοχή των Σλοβάκων, η Τσε­χοσλοβακία έπαυσε να υφίσταται ως κράτος. Η εναπομείνασα Τσεχία δεν ήταν πλέον παρά ένα φάντασμα κράτους, στερουμένου πάσης πραγματικής ανεξαρτησίας, εξ ου και η ηγεσία των Τσέχων εξηναγκάσθη να θέσει τη χώρα υπό την «προστασία» του Γερμανικού Ράιχ, μετονομασθείσα σε «Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας» (και, όπως φαίνεται, αυτήν την τύχη θα έχει και πάλι, εντός της «Ευρωπαϊκής Ενώσεως», το τραγικό έθνος που έδωσε στην ανθρωπότητα πλειάδα ηρώων, μαρτυρησάντων στην πυρά υπέρ της ελευθερίας -από τον μεταρρυθμιστή Ιωάννη Χούς, τον οποίο έκαψαν ζωντανό οι Παπικοί προ τεσσάρων αιώνων, μέχρι τον φοιτητή Γιάν Πάλατς, τον αυτοπυρποληθέντα κατά τη σοβιετική εισβολή του 1968).

Και οι αφελείς Σλοβάκοι έμειναν να πανηγυρίζουν για την «ανεξαρτησία» τους, όπως έμελλε να κάνουν δύο χρόνια αργότερα, το 1941, και οι Κροάτες της διαλυθείσης υπό των Γερ­μανών Γιουγκοσλαβίας, καθώς και οι Τσετσένοι και Τάταροι της Ρωσίας, αλλά και οι Αλβανοί Κοσοβάροι και οι Αλβανοτσάμηδες της Θεσπρωτίας και οι Σλαβομακεδόνες των Σκοπιών και της Φλωρίνης (που ενώθηκαν με τη «μητέρα Βουλγαρία») και οι (ελάχιστοι ευτυχώς!) Ρουμανόβλαχοι που ίδρυσαν «Πριγκιπάτο» στην υπό ιταλική κατοχή Ελλάδα, και όλες αυτές οι ανά την Ευρώπη και τον Καύκασο «εθνοτικές ομάδες» και «μειονότητες», οι οποίες ελειτούργησαν ως «πέμπτη φάλαγγα” του φασισμού, χωρίς ίσως και οι ίδιες να αντιλαμβάνονται ότι απετέλεσαν απλώς «πιόνια» στην σκακιέρα του.

Σήμερα, ο γερμανικός Αναθεωρητισμός χρησιμοποιεί ξανά το όπλο των «μειονοτήτων” και των «εθνοτικών ομάδων», προκειμένου να πλήξει θανάσιμα την κυριαρχία και ακεραιότητα των ανεξαρτήτων εθνών-κρατών της Ευρώπης, με πρόδηλο απώτερο σκοπό την εξασθένηση τους και υποβάθμισή τους σε ρόλο επαρχιών του εκκολαπτομένου Ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου, δηλαδή του νέου γερμανικού Ράιχ. Ώς να μη ήρκει δε η χθόνια υπονομευτική εργασία δεκαετιών, εκ μέρους ποικίλων «ινστιτούτων» και «μη κυβερνητικών» οργανώσεων, έρχεται τώρα και επισήμως το γερμανικό κράτος να διακηρύξει τις μειονότητες σε εργαλείο ασκήσεως εξωτερικής πολιτικής:

Προφασιζομένη ότι κόπτεται δήθεν για τα δικαιώματα των «εθνοτικών ομάδων» της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, η γερμα­νική κυβέρνηση διεκήρυξε το 1992 «urbi et orbi», διά στόματος τού υπουργού Εξωτερικών Κλάους Κίνκελ, την πρόθεσή της να «γονατίσει» τη Σερβία («Serbien in die knie zwingen»), υπό τα ουρανομήκεις ζητωκραυγάς των ανθρωπιστικώς ευαίσθητων αριστερούληδων (!) και την αυτήν τακτική συνεχίζει και τώρα εξ αφορμής του Κοσσυφοπεδίου.

Εξάλλου, εσχάτως η γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή, δια της Διακηρύξεως της 29ης Μαΐου τρέχοντος έτος, έφθασε στο σημείο να εκβιάσει ανενδοιάστως την Πολωνία (αλλά και την Τσεχία), εξαρτήσασα εμέσως πλην σαφώς την ένταξη των χωρών αυτών στην Ε.Ε. από την αναγνώριση εκ μέρους των, του «δικαιώματος” επιστροφής των Γερμανών των εκπατρισθέντων το 1945, καθώς και από την απόδοση των περιουσιών τους.

Η διακήρυξη αυτή ήλθε να προστε­θεί σε χορεία δηλώσεων σημαι­νόντων πολιτικών, καθώς και σε σειρά άρθρων «εγκύρων” εντύπων, που επί χρόνια τώρα αξιούν (τους τελευταίους μήνες σε ολοένα και θρασύτερο τόνο!) να αναγνωρίσουν η Βαρσοβία και η Πράγα το «άδικον» («Unrecht») του εκπατρισμού εκατομμυρίων Γερμανών από την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία στα τέλη του πολέμου και συνεπείς της γερμα­νικής ήττας – χωρίς πλέον καν να αναφέρονται, έστω για τα προ­σχήματα, στο τι προηγήθη του 1945, στο «τις ήρξατο χειρών αδίκων» (όπως τουλάχιστον έπρατταν παλαιότερα, όταν παρίσταναν τις μεταμελημένες Μαγδαληνές).

Περισσότερα όμως περί της χρησιμοποιήσεως των «μειονο­τήτων” πρός αποδυνάμωσιν και δορυφοροποίησιν των εθνών-κρατών της Ευρώπης θα έχουμε τη δυνατότητα να εκθέσουμε σε επόμενο σημείωμα.

Olympia.gr
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ