Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΣΧΕΔΙΟ 2008-2025 ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Του Ιωάννη Δ Παπακωνσταντίνου

Η παρούσα μονογραφία αποτελεί προσαρμοσμένο απόσπασμα (σσ. 35-47)
από τό βιβλίο με τίτλο
δωρεάν προσβάσιμο (freely readable/downloadable) εδώ.

Η «Συμφωνία τών Πρεσπών» δεν απετέλεσε «κεραυνό εν αιθρία» στην Ελλάδα. Τό σύνολο τών δημοσιογράφων (όλων τών συστημικών ΜΜΕ), τού πολιτικού προσωπικού (όλων τών κομμάτων) τής χώρας, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες με «στοιχειώδη» μνήμη, εγνώριζαν εδώ και δέκα (10) χρόνια τούς τρείς (3) βασικούς άξονες τού Αμερικανο-Σκοπιανού Σχεδίου για τήν ονοματοδοσία αυτής τής νεοσύστατατης χώρας, ήτοι: (1) όνομα «Republic of Northern Macedonia» ή «Republic of  
North Macedonia», (2) γλώσσα «Macedonian language» και (3) εθνικότητα «Macedonian nationality».

       Το Αμερικανο-Σκοπιανό Σχέδιο για την ονοματοδοσία τής πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας (fYROM), πρωτοδιατυπώθηκε εγγράφως και εξ απορρήτων (διαβαθμισθέν ως «confidential») από τήν Αμερικανική Πρεσβεία στα Σκόπια στις 29 Ιουλίου 2008. Μετά όμως από μόλις τρεις (3) μήνες, το Αμερικανο-Σκοπιανό Σχέδιο έπαυσε να είναι... απόρρητο, αφού διέρρευσε από άγνωστη πηγή και πρωτοδημοσιεύθηκε με πηχυαίους τίτλους στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» στις 19 Οκτωβρίου 2008 (Έκθ. 1), και μάλιστα αναδημοσιεύθηκε ως πολύκροτη είδηση σχεδόν σε όλα τα ελληνικά έντυπα ΜΜΕ, και όχι μόνον.

Α΄ Φάση τού Αμερικανο-Σκοπιανού Σχεδίου (2008-2019)

Συγκεκριμένα, στο τελευταίο δεκαήμερο τού Ιουλίου 2008, τρεις μήνες μετά τό πρώτο ΟΧΙ τών Καραμανλή και Μπακογιάννη στη Σύνοδο τού ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (3 Απριλίου 2008), έλαβαν χώρα στα Σκόπια σημαντικές διαβουλεύσεις μεταξύ αξιωματούχων τών Η.Π.Α. και τής fYROM σχετικά με τό θέμα τής ονοματοδοσίας τους.

      
Μετά από αλλεπάλληλες συναντήσεις τής ικανότατης Αμερικανίδος Πρέσβεως στα
Εκθ. 2.  Gillian A. Milovanovic, U.S. Ambassador to fYROM (2005-2007),
Condoleezza Rice, U.S. Secretary of State (2005-2008),
Christopher R. Hill, U.S. Assistant Secretary of State (2005-2008) /
first U.S. Ambassador to fYROM (1996-1999).
Σκόπια Gillian AMilovanovic (Έκθ. 2, αριστερά) με τούς πολιτικούς ηγέτες τών Σκοπίων, συνεπικουρουμένης από τόν τότε Υφυπουργό Εξωτερικών τών Η.Π.Α Christopher RHill (Έκθ. 2, δεξιά) που στις 25 και 27 Ιουλίου είχε συναντήσεις επί τούτου στα Σκόπια με τόν (μετριοπαθή) Πρόεδρο τής fYROM Branco Crvenkovski 
και τόν (εθνικιστή) Πρωθυπουργό Nikola Gruevski προσδιορίσθηκαν οριστικά («κλείδωσαν») οι ως άνω τρείς βασικοί πυλώνες ονοματοδοσίας τής fYROM («Northern/North Macedonia», «Macedonian language» και «Macedonian nationality») και διατυπώθηκαν ρητώς στο από 29 Ιουλίου 2008 διαβαθμισμένο τηλέγραμμα τής Αμερικανικής Πρεσβείας στα Σκόπια προς τήν Ουάσινγκτον (Έκθ. 3).

       Εκείνο τό υψίστης στημασίας τηλέγραμμα απευθύνετο μεταξύ άλλων προς τις υπηρεσίες
Εκθ. 3
πληροφοριών τών Η.Π.Α. (
CIADIA), τό Γεν. Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων τών Η.Π.Α. (Joint Chiefs of Staff), τό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας τών Η.Π.Α. (National Security Council), τόν Αμερικανό Υπουργό Αμύνης (Secretary of Defence), και τόν Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών (Secretary of State). Στο τηλέγραμμα, η μελλοντική λύση τού ονοματολογικού θέματος τής fYROM προσδιορίζετο επί λέξει ως εξής:



 “ Η Πρεσβεία τών Σκοπίων εκτιμά ότι στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που θα ανοίξει τόν δρόμο για τήν ένταξη στο ΝΑΤΟ και τήν έναρξη τών ενταξιακών συνομιλιών με τήν ΕΕ, η Μακεδονική κυβέρνηση θα αποδεχτεί τελικά τούς ακόλουθους όρους:
— ΌνομαΔημοκρατία τής Βόρειας Μακεδονίας 
(Republic of Northern Macedoniaή Republic of North Macedonia).
— Πεδίο εφαρμογής: Σε όλους τούς διεθνείς οργανισμούς, καθώς και στις διμερείς σχέσεις με οποιαδήποτε χώρα δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τό συνταγματικό όνομα. (Παρόλο που δεν τό έχουμε συζητήσει ρητά, πιθανώς οι διεθνείς συμφωνίες θα ακολουθήσουν τό ίδιο μοτίβο, με τίς πολυμερείς να χρησιμοποιούν τό νέο όνομα και τίς διμερείς να έχουν τήνευχέρεια επιλογής.) Η Μακεδονία θα χρησιμοποιεί τό συνταγματικό της όνομα οσάκις αναφέρεται στον εαυτό της, σε διαβατήρια, σε ετικέτες προϊόντων, σε μέσα ενημέρωσης κ.λπ.
— Ταυτότητα: Η γλώσσα (languageκαι η εθνικότητα (nationality) θα αποκαλούνται Μακεδονική (Macedonian), αλλά αυτό θα μπορούσε να διευθετηθεί σιωπηρώς, ίσως σε μεταγενέστερο παράρτημα σε μια απόφαση τού Συμβουλίου Ασφαλείας τών Ηνωμένων Εθνών, ή σε κάποιο άλλο εσωτερικό έγγραφο τού ΟΗΕ που δεν υπόκειται σε ελληνική εξέταση/έγκριση. Σε τελική ανάλυση, η Μακεδονία χρειάζεται διασφαλίσεις ότι η γλώσσα, η εθνικότητα κ.τ.λ. θα συνεχίσουν να αποκαλούνται Μακεδονική (Macedonian) και όχι Βόρεια Μακεδονική (North Macedonian).

Στο πρωτότυπο, στην Αγγλική, τό εν λόγω κείμενο, είναι προσβάσιμο εδώ και έχει επί λέξει ως εξής:

“ Embassy Skopje assesses that in the context of an agreement that clears the way for NATO membership and the start of EU accession talks, the Macedonian government would ultimately accept the following terms:
— Name: Republic of Northern Macedonia (or: Republic of North Macedonia)
— Scope: Ιn all international organizations, plus bilaterally by any country that does not want to use the constitutional name. (Although we have not discussed this explicitly, presumably international agreements would follow the same pattern, with multilateral ones using the new name and bilateral ones having the option.) Macedonia would use its constitutional name in referring to itself, on passports, product labels, in the media, etc.
— Identity: The language and nationality would be called Macedonian, but this could be handled tacitly, perhaps as a subsequent annex to a UNSCR, or in some other internal UN document not subject to Greek review/approval. Bottom line is Macedonia needs assurance that their language, nationality, etc. would continue to be called Macedonian, not North Macedonian.

Μετά από μόλις 3 μήνες, τό εν λόγω κείμενο προκάλεσε πραγματικό σάλο στην Ελλάδα, αφότου δημοσιοποιήθηκε αρχικά ως πρωτοσέλιδο και 5σέλιδο εσωτερικό αφιέρωμα τής εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» (19 Οκτωβρίου 2008) και στη συνέχεια από τόν υπόλοιπο ελληνικό Τύπο, δηλαδή τό διάβασαν τότε δεκάδες χιλιάδες Έλληνες αναγνώστες. Οι «αποκαλύψεις τού ΕΘΝΟΥΣ» προκάλεσαν «θύελλα αντιδράσεων από τήν αντιπολίτευση», επερωτήσεις βουλευτών και προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή τών Ελλήνων περί εκείνου τού πολύκροτου δημοσιεύματος και τών πολλαπλών αναδημοσιεύσεών του σχετικά με τό «Στημένο παιγνίδι από ΗΠΑ-Σκόπια». Επομένως,  οι Έλληνες πολίτες που με τόν ένα ή άλλο τρόπο έλαβαν γνώση τού Αμερικανο-Σκοπιανού Σχεδίου τότε, τό 2008, είτε ως αναγνώστες εφημερίδων είτε ως ραδιοακροατές είτε ως τηλεθεατές, ανήρχοντο σε εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια.  [Τό πολυσέλιδο δημοσίευμα τής εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» τής 19ης Οκτωβρίου 2008, στις σελίδες  211-214 τού ως άνω βιβλίου εδώ.]

       Στις τότε «θυελλώδεις αντιδράσεις» τής αντιπολίτευσης προσετέθησαν μάλιστα και εκείνες τής εκλογικής συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ.: Τότε (2008),  «από τον ΣΥΝ ο Γ. Μπαλάφας τόνισε ότι η αποκάλυψη της προ τριμήνου παρέμβασης των ΗΠΑ, έξω και πάνω από το διαπραγματευτικό πλαίσιο του ΟΗΕ, γεννά πολλά ερωτηματικά και ανησυχίες τόσο για την πορεία των αναγκαίων διαπραγματεύσεων όσον και για τα γενικότερα σχέδια τών ΗΠΑ στην πολύπαθη περιοχή τών Βαλκανίων». Προφανώς, μετά από δέκα χρόνια (2018), ο μνημονιακώς μεταλλαχθείς ΣΥΡΙΖΑ και οι συνοδοιπόροι του διεπίστωσαν εξαίφνης ότι είχαν κάνει λάθος και δεν υφίστανται πλέον τέτοια «πολλά ερωτηματικά και ανησυχίες»... [Περί τών αντιδράσεων τής αντιπολίτευσης τότε (2008), ιδέ ολοσέλιδο άρθρο τής εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ» τής 20ής Οκτωβρίου 2008, στη σελίδα 215 τού ως άνω βιβλίου εδώ.]

Δεύτερο ΟΧΙ των Καραμανλή-Μπακογιάννη (2008)

Εκθ. 4. Παρίσι, 19 Σεπτεμβρίου 2008:
Συνάντηση τής Ελληνίδος ΥΠΕΞ Ντόρας Μακογιάννη (δεξιά)
και τού ομολόγου της τής  fYROM Antonio Milošoski (δεύτερος αριστερά).
Στο μεταξύ όμως, έναν ακριβώς μήνα πριν τήν ως άνω δημοσιοποίησή του, τό Αμερικανο-Σκοπιανό Σχέδιο είχε ήδη προσκρούσει σε ένα δεύτερο ΟΧΙ τών Καραμανλή-Μπακογιάννη όσον αφορά στη σιωπηρά αποδοχή από τήν Ελλάδα —όπως τό Αμερικανο-Σκοπιανό σχέδιο επέτασσε τότε— τού προσδιορισμού «Macedonian» για τήν γλώσσα/εθνικότητα τών Σκοπιανών: Στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, αντί ρητής ή έστω σιωπηράς αποδοχής τού «Macedonian» από τήν Ελλάδα, η Ελληνίδα ΥΠΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη, σε επίσημη συνάντησή της στο Παρίσι με τον Σκοπιανό ομόλογό της Antonio Milošoski (Έκθ. 4), αντιπρότεινε τό «Makedonski», εκ μεταγραφής τού «Македонски» στη Λατινική, αμετάφραστο στην Αγγλική, ως προσδιοριστικό τής γλώσσας και εθνικότητας τών Σκοπιανών. Οι Σκοπιανοί όμως απέρριψαν ασυζητητί τήν αντιπρόταση τών Ελλήνων, με συνέπεια οι διαπραγματεύσεις να περιέλθουν τότε σε πλήρες αδιέξοδο.

       Προς μεγάλη απογοήτευση τής τότε ΥΠΕΞ τών Η.Π.Α. Condoleezza Rice (Έκθ. 2, κέντρο), που ματαίως ήλπιζε και πάσχιζε τότε (2008) να επιλύσει «οριστικά» τό ονοματολογικό θέμα τής fYROM, προκειμένου αυτό το νεόκοπο κράτος να προσκληθεί να συμμετάσχει στην ευρωατλανική συμμαχία (ΝΑΤΟ) επί Προεδρίας George WBush, τά αλλεπάλληλα ΟΧΙ τών Καραμανλή-Μπακογιάννη τό 2008 ματαίωσαν τότε τό Αμερικανο-Σκοπιανό Σχέδιο για τήν ταμπακιέρα τής Ελληνο-Σκοπιανής διαφοράς, ήτοι για τήν διεθνή «εκχώρηση» τής λέξεως  «Macedonian» στους κατ' ουσίαν βουλγαροφώνουςΣλαβογενείς Σκοπιανούς με συναίνεση (ρητή ή σιωπηρά) τής Ελλάδος προς (παραπλανητικό) προσδιορισμό τής γλώσσας (language), ταυτότητας (identity) και εθνικότητάς τους (nationality).

Ιώβεια υπομονή των ΗΠΑ (2008-2019)

Έκτοτε οι Η.Π.Α. χρειάσθηκαν να περιμένουν μία δεκαετία και τρείς Αμερικανικές Προεδρίες για να εφαρμόσουν επί τέλους τό Αμερικανο-Σκοπιανό σχέδιο. Τό «πλήρωμα τού χρόνου» επήλθε όταν ανήλθαν στη μεν εξουσία τής Ελλάδος οι «αριστεροί διεθνιστές» (2015), στη δε εξουσία τής fYROM ο «διαλλακτικός» Zoran Zaev (2017), ενώ στο μεταξύ ο φερόμενος ως αδιάλλακτος «εθνικιστής» πρώην πρωθυπουργός τής χώρας Nikola  Gruevski είχε εξουδετερωθεί πολιτικά (2016-2017).

       Σε εκείνο τό πλαίσιο, που είχε πλέον καταστεί ευνοϊκό για τίς Αμερικανικές επιδιώξεις]
 

Eκθ. 5. Washington, 18 Οκτωβρίου 2017: Ιστορική συνάντηση τού Αντιπρέδρου τών Η.Π.Α. 
Mike Pence
με τήν ηγεσία τής ελληνικής κυβερνώσας παράταξης
περί τού Αμερικανο-Σκοπιανού Σχεδίου.
στα Βαλκάνια και τήν Ν.Α. Ευρώπη, οι Η.Π.Α. επανεκκίνησαν τήν διαδικασία εφαρμογής τού Αμερικανο-Σκοπιανού Σχεδίου στις 18 Οκτωβρίου 2017, με τήν κομβικής σημασίας συνάντηση τών Ελλήνων κυβερνώντων με τόν Αμερικανό Αντιπρόεδρο Mike Pence στην Ουάσινγκτον (Έκθ. 5), όπου ετέθη αρμοδίως ενώπιόν τους τό ονοματολογικό θέμα τής fYROM ως ζήτημα κορυφαίας προτεραιότητος για τίς Η.Π.Α. Οι τότε Έλληνες κυβερνώντες («ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ») ανταπεκρίθησαν με ενθουσιώδη προθυμία στα κελεύσματα τών Αμερικανών και εφήρμοσαν τό (επικαιροποιημένο) Αμερικανο-Σκοπιανό Σχέδιο πλήρως (ή και με τό παραπάνω) και μάλιστα αμέσως, εντός μηνών.

      Ως αποτέλεσμα τής παρεμβάσεως τών Η.Π.Α. και τής προθυμίας τών Ελλήνων κυβερνώντων τό 2017-2019, οι μεν Σκοπιανοί πήραν όλα τά μεγάλα και σπουδαία τά «Macedonian language» και «Macedonian nationality» (2018), δικά τους εξ ολοκλήρου πλέον από τόν Φεβρουάριο 2019 οι δε Έλληνες έμειναν με κάποιους «αστερίσκους» στο χέρι, ή και κάποιες πρόσκαιρες «κυβερνητικέςδιακοινώσεις», «διευκρινιστικές δηλώσεις» και «συνταγματικές τροπολογίες» τών Σκοπιανών στο... άλλο χέρι.

Β΄ Φάση τού Αμερικανο-Σκοπιανού Σχεδίου (2019-2025)
(τί μας έχουν για μετά...)

Επικαλούμενο σχετικό σχόλιο τού Προέδρου τής fYROM Branco Crvenkovski, τό Αμερικανο-Σκοπιανό Σχέδιο εμπεριέχει ειδική ρητή αναφορά σε μελλοντική, ελεύθερη ή και ανεξέλεγκτη «κάθοδο» τών επιλεγομένων «Αιγαιατών Μακεδόνων» («Aegean Macedonians») στην Ελλάδα μετά τήν επίλυση τού θέματος τής ονοματοδοσίας τής fYROM (2018-2019) —κάθοδο που θα είναι φυσική, περιουσιακή, νομική και πολιτισμική, ήτοι μαζική και σαρωτική για τήν βόρεια Ελλάδα και ειδικά για τήν (ελληνική) Μακεδονία. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τόν Crvenkovski και τό κείμενο τού εν λόγω τηλεγράμματος (παρ. «15»)τής Αμερικανικής πρεσβείας στα Σκόπια:

...τό θέμα τών αποζημιώσεων για τούς Αιγαιάτες Μακεδόνες και τό θέμα τών παρενοχλήσεών τους στα Ελληνικά σύνορα και τής άρνησης εισόδου στην Ελλάδα για αυτούς τούς ανθρώπους, θα λυθούν μόνον όταν λυθεί τό θέμα τής ονομασίας και η Μακεδονία εισέλθει στην Ε.Ε. Διότι τότε οι ελληνικές κατεργαριές [sic] θα αντίκεινται προς τό δίκαιο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, τής οποίας μέρος θα αποτελεί η Μακεδονία. 
(...the issue of compensation for Aegean Macedonians and the issue of harassment at the Greek border and denial of entry for these people will only be solved when the name issue is solved and Macedonia is in the EU. Because then Greek shenanigans will be contrary to EU law of which Macedonia is a part.)
Οι περαιτέρω επιπτώσεις (μεσοπρόθεσμες και μακροχρόνιες) τής επικειμένης πλέον «καθόδου» τών «Αιγαιατών Μακεδόνων» στην (ελληνική) Μακεδονία κατά τήν επομένη δεκαετία καθόν χρόνο οι Έλληνες θα επιδίδονται (αμέριμνοι, πρόσχαροι ή και αδιάφοροι) σε γιορτές και πανηγύρια για τήν Διακοσιετηρίδα τους παραλείπονται στο παρόν (συνοπτικό-υπενθυμιστικό) άρθρο, ως ευκόλως (ευλόγως ή ευφαντάστως) εννούμενες.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

(ΑΦΙΕΡΩΜΑ) ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ : Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΥΠΑΙΤΙΟΥΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Ένας από τους βασικότερους συντελεστές της τελικής ήττας του Ελληνικού στρατού και της συνεπακόλουθης Μικρασιατικής Καταστροφής υπήρξε η σημαντική μπολσεβικική υλικοστρατιωτική βοήθεια που παρείχαν οι Ρώσοι κομμουνιστές στον Κεμάλ. Ήδη από τις αρχές του 1919 χάρις την γεωμετρική αριθμητική αύξηση του Κόκκινου στρατού και την πετυχημένη στιβαρή ηγεσία του Τρότσκι, η αντεπανάσταση των "Λευκών" είχε ουσιαστικά αποτύχει όπως και η συμμαχική εκστρατεία στην Ουκρανία στην οποία η Ελλάδα συμμετείχε με μια μεραρχία. Έτσι το νέο κομμουνιστικό καθεστώς κατάφερε να στερεωθεί στο εσωτερικό και ξεκίνησε τις επεμβάσεις στο εξωτερικό υποβοηθώντας κομμουνιστικές εξεγέρσεις στην Γερμανία (Σπαρτακιστές) και στην Ουγγαρία το 1920 (Μπέλα Κουν).

Η αντιιμπεριαλιστική εκστρατεία του Λένιν ταίριαζε απόλυτα με το πολιτικό πρόγραμμα του Κεμάλ που ουσιαστικά στρεφόταν κατά των νικητών του Α΄παγκοσμίου πολέμου. Ταυτόχρονα το νεοπαγές κομμουνιστικό καθεστώς είχε βρεθεί σε Διεθνή απομόνωση και αναζητούσε ερείσματα και διεθνή
διπλωματικά στηρίγματα, ενώ είχε προκαλέσει οργή στους Ρώσους κομμουνιστές η Ελληνική συμμετοχή στην εκστρατεία της Ουκρανίας την οποία είχαν χαρακτηρίσει ως ιμπεριαλιστική. Έτσι τα δύο καθεστώτα ήρθαν σε συννενόηση και διαπραγματεύσεις ήδη από το δεύτερο εξάμηνο του 1920, και υπέγραψαν το πολύ σημαντικό Τουρκοσοβιετικό Σύμφωνο Φιλίας (3 Μαρτίου 1921).
Το σύμφωνο αυτό ουσιαστικά διένειμε ανάμεσα στις δύο χώρες τα έδάφη του "Αρμενικού κράτους" το οποίο είχε ιδρυθεί "στα χαρτιά" της Συνθήκης των Σεβρών χάρις την Αμερικανική επιμονή. Σύμφωνα με την σημαντική αυτή διμερή συμφωνία η Κεμαλική Τουρκία κρατούσε το Κάρς και το Αρδαχάν ενώ οι Ρώσοι κομμουνιστές διατηρούσαν υπό τον έλεγχο τους το Βατούμ, ενώ οι δύο χώρες αποκτούσαν πλέον κοινά σύνορα. Eπίσημες αναφορές του Υπουργείου Eξωτερικών της σοβιετικής Pωσίας

o Κεμάλ με Ρώσους ιθύνοντες
καταγράφουν με λεπτομέρειες την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που έδωσε ο Λένιν στο Mουσταφά Kεμάλ. Ιδού ελάχιστα από τα τεκμήρια από το Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης και μάλιστα από το προσωπικό αρχείο του Λένιν.

H πρώτη δόση ήταν το καλοκαίρι του 1920. O Γ. Oρτζονικίτζε παρέδωσε σε αντιπροσώπους της M.E.T. 6 χιλιάδες όπλα, 5 εκατομμύρια σφαίρες και 17.600 οβίδες. Tο Σεπτέμβριο παραδόθηκαν στο Eρζερούμ 200,6 χιλιόγραμμα χρυσού σε ράβδους. Tο Nοέμβριο του 1920 διακόπηκε προσωρινά η παράδοση χρυσού και όπλων εξαιτίας της εισβολής του κεμαλικού στρατού στην Aρμενία. Tο Δεκέμβριο επαναλήφθηκε η παράδοση χρυσού και όπλων. Tον Iανουάριο και Φεβρουάριο του 1921 παραδόθηκαν στον Tουαψή για λογαριασμό της κεμαλικής κυβέρνησης 1.000 βόμβες, 1.000 εγκαιροφλεγείς πυροσωλήνες, 1.000 γομώσεις, 1.000 σωλήνες στροφαλοτριβής, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Aυτές οι παροχές ήταν το πρόγευμα για το μεγάλο φαγοπότι που υπογράφτηκε στις 16 Mαρτίου 1921. Tότε ο Λένιν προσέφερε 33.275 τυφέκια, 57.986.000 φυσίγγια, 327 πολυβόλα, 54 τεμάχια πυροβολικού, 129.479 οβίδες, 1.500 σπάθες, 20.000 αντιασφυξιογόνες προσωπίδες και μεγάλες ποσότητες άλλων στρατιωτικών ειδών. H σοβιετική κυβέρνηση συνέχισε να βοηθά το Mουσταφά Kεμάλ ως το τέλος της μικρασιατικής περιπέτειας. Στις 23 Mαρτίου 1921 η κυβέρνηση του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν έστειλε δωρεάν για τις ανάγκες του κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, 2 δεξαμενές με βενζίνη και 8 δεξαμενές με κηροζίνη.

Tον Aπρίλιο του 1921 η σοβιετική κυβέρνηση προσέφερε στον Tουρκικό Eρυθρό Σταυρό 30.000 χρυσά ρούβλια για τις ανάγκες των πληθυσμών που είχαν πληγεί από τους κατακτητές (εννοούσε τους Έλληνες). O M. Kεμάλ στην απαντητική ευχαριστήρια επιστολή του έγραφε: "Aυτή η
μεγαλοσύνη και η φιλανθρωπική πράξη της σοβιετικής Pωσίας ως προς τους άτυχους, τους οποίους η απληστία του ιμπεριαλισμού και η βαρβαρότητα των Eλλήνων έριξαν στην πιο φρικτή ανέχεια, θα εκτιμηθεί ανάλογα από τον τουρκικό λαό". Στις 29 Iουνίου 1921 δόθηκε η δεύτερη δόση των 5.000.000 χρυσών ρουβλίων.

Από το Σαρίκαμις ο Pούσντι ενημέρωνε, στις 19 Mαρτίου 1922, το γενικό πρόξενο της κεμαλικής Tουρκίας στο Bατούμ και τον αντίστοιχο εκπρόσωπο της Tιφλίδας για την τέταρτη νηοπομπή που ξεκίνησε από το Kαρς και μετέφερε "2.000 βλήματα για πυροβόλα των 10,5 εκατοστών τα οποία ελήφθησαν τοποθετημένα σε 494 κιβώτια, σε επτά φορτηγά βαγόνια, καθώς επίσης ελήφθησαν, σε ένα βαγόνι, τοποθετημένα μέσα σε 52 κιβώτια, 2.000 σραπνέλ (μύδροι) και σε 5 κιβώτια 2.200 τεμάχια τα οποία θα μεταφερθούν για μελέτη και δοκιμές στην Άγκυρα. Eκτός από αυτά έφερε σε 8 κιβώτια έτοιμα βλήματα Pωσίας για πυροβόλα των 12 εκατοστών και 20 τεμάχια... Σ' ένα βαγόνι 103 κιβώτια άκαπνης πυρίτιδας και σε ένα άλλο βαγόνι 288 τεμάχια δυναμίτιδας, 828 πήχεις καλώδια, 289 τεμάχια κονταρόξυλα, 190 τεμ. καθίσματα, 180 τεμ. λουριά για χαλινάρια και 170 λουριά για τουφέκια, 288 λουριά, 210 λουράκια, 126 ζώνες, 269 τεμ. λουριά για νίγλες, 136 τεμ. λίγο μεταχειρισμένα εφίππια, 97 περιαυχένια, 528 τεμ. αγκράφες και αναρτήρες.".

Tον Aπρίλιο του 1922 η Mόσχα ενίσχυσε οικονομικά την αγορά όπλων για τους Kεμαλικούς από τη Γερμανία. O οπλισμός αυτός μεταφερόταν στην Άγκυρα με πλοία, ως την Aγία Πετρούπολη, και από εκεί με τον οργανισμό σιδηροδρόμων της Pωσίας. Στην ίδια έκθεση γίνεται αναφορά και για αγορά οπλισμού από τη Γαλλία "Επειδή δεν έφτασαν οι 760 χιλιάδες φράγκα, δεν μπορούσε να γίνει η αγορά στο Παρίσι και ο Nουρή μπέης ζητεί να του επιτραπεί να ξαναπάει εκεί, για να αποφασίσει επί τόπου με ποιον τρόπο θα είναι δυνατόν να κλείσουμε τη συμφωνία για την πραγματοποίηση της εμπορικής συναλλαγής με περισσότερο ευνοϊκούς όρους ή για την αγορά τουλάχιστον ενός μέρους των απαιτούμενων πραγμάτων". Επομένως χάρις στον M. Φρούντζε οι Kεμαλικοί ενισχύθηκαν με μεγαλύτερες ποσότητες στρατιωτικού υλικού, το οποίο αξιοποιήθηκε στην πιο κρίσιμη στιγμή του ελληνοκεμαλικού πολέμου.

H νίκη των Kεμαλικών στο Σαγγάριο ήταν πρωτίστως νίκη των σοβιετικών όπλων. Tο σοβιετικό σύνδρομο στην Eλλάδα δεν επέτρεψε την ανοιχτή παραδοχή ότι ο ελληνικός στρατός στη Mικρά Aσία δε νικήθηκε από τον γυμνό κεμαλικό στρατό, αλλά κατά πρώτον από τα σοβιετικά όπλα και τους σοβιετικούς συμβούλους και κατά δεύτερον από τα ιταλο-γαλλικά συμμαχικά όπλα και την ανθελληνική συμμαχική διπλωματία. Το πλησίασμα των δύο καθεστώτων μέσα στο 1920 θορύβησε τους Αγγλογάλλους που είχαν ως πολιτικό στόχο να δημιουργήσουν μια "υγειονομική ζώνη" γύρω από την Ρωσία ώστε να εμποδίσουν την εξάπλωση του κομμουνισμού, που τότε είχε πρωτοεμφανιστεί στην παγκόσμια πολιτική σκηνή και οι δραστηριότητες του προκαλούσαν δέος στα αστικά καθεστώτα της Ευρώπης. Ο φόβος για μια προσχώρηση του Κεμάλ στο ιδεολογικό στρατόπεδο του κομμουνισμού, είχε σημαντικό αντίκτυπο στις εξελίξεις καθώς η περιοχή που ήλεγχε στο κεντρική Μικρά Ασία εμπόδιζε την ασφαλή διακίνηση των αντλούμενων κοιτασμάτων πετρελαίου από την Μοσούλη και τον Καύκασο και δημιουργούσε έτσι διεθνείς οικονομικές περιπλοκές. Έτσι η Ελληνική παρουσία στην Σμύρνη αποτελούσε πλέον μια ενοχλητική σφήνα για πολλούς Διεθνείς παράγοντες και κυβερνήσεις και η τύχη της ήταν προδιαγεγραμμένη.


Ι. Β. Δ.

Πηγές
Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Περί Μπολσεβίκων, ιστορικών και συλλογικής μνήμης, άρθρο στα Νέα 
Δημήτριος Τσάκωνας, εμβάθυνση στις αιτίες της αποτυχίας της Μικρασιατικής εκστρατείας, περιοδικό ΤΟΤΕ τεύχος 4 
http://www.larkoslarkou.org.cy/history_004.shtml
http://www.odyssey.com.cy/main/default.aspx?tabID=147&itemID=3028&mid=2028 
Δημήτριος Χονδροκούκης, Η Αθέατη πλευρά της Τουρκίας, εκδόσεις κέδρος 
http://www.danielpipes.org/comments/130577



ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

(ΑΦΙΕΡΩΜΑ) ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΞΤΡΑΤΕΙΑ : ΜΑΙΝΕΜΕΝΗ - ΜΑΓΝΗΣΙΑ - ΑΪΒΑΛΙ

Βιβλιογραφία

Ambassador Morgenthau's Story 1918
Μεγάλη Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια 1971
The Blight of Asia - GEORGE HORTON 1926
Μαύρη Βίβλος (1914-1918) - Οικουμενικό Πατριαρχείο
Το νούμερο 31328 - Ηλίας Βενέζης
1922 Μαύρη Βίβλος - Γιάννης Καψής 1992
Χαμένες Πατρίδες - Γιάννης Καψής 1992
Τοπάλ Οσμάν - Λαμψίδης Γεώργιος, 1969
Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας - Χρήστος Αγγελομάτης
Η Ελλάς εν Μικρά Ασία - Ξενοφών Στρατηγός 1925
Ιστορία του Ελληνικού Εθνους - Παπαρρηγόπουλου, Καρολίδη
Ιστορία του Ελληνικού Εθνους - Εκδοτική Αθηνών


Την 6η Μαΐου το Ανώτατο Διασυμμαχικό Συμβούλιο, το οποίο αποτελείτο από τον Πρόεδρο Ουίλσων, τον Λόυδ Τζωρτζ, τον Κλεμανσώ και τον Σοννίνο, συνήρχετο εκτάκτως. Ο Βενιζέλος έδραξε τήν ευκαιρία νά ζητήσει διεύρυνση του προγεφυρώματος προκειμένου νά αντιμετωπίσει τίς επιθέσεις των Τούρκων ατάκτων αλλά καί γιά νά επαναπατριστούν 300.000 πρόσφγες πού είχαν καταφύγει στά νησιά, όταν ξεκίνησαν οι σφαγές του 1914. Η έγκριση δόθηκε καί ο ελληνικός στρατός ήταν έτοιμος νά πατήσει καί άλλα ιερά χώματα ύστερα από πέντε αιώνες βάρβαρης καί ξενικής κατοχής.

Ας παρακολουθήσουμε τόν Γιάννη Καψή πώς περιγράφει τήν απελευθέρωση των πόλεων πού βρίσκονταν πρός βορρά στήν κοιλάδα του Έρμου ποταμού.


«Όταν ελήφθη η διαταγή επέκτασης της Κατοχής, η τάξη είχε αποκατασταθεί πλήρως στην περιοχή της Σμύρνης. Το σχέδιο του διοικητή της 1ης Μεραρχίας συνταγματάρχη Ζαφειρίου απέβλεπε στη περικύκλωση της πόλης και της τουρκικής συνοικίας περιλαμβανομένης. Ήλπιζε ότι με τον τρόπο αυτό οι Τούρκοι δεν θα τολμούσαν να κινηθούν - θα ησύχαζαν. Και δικαιώθηκε απόλυτα. Ο Τούρκος είναι Ασιάτης, βάρβαρος και μόνο την ισχύ σέβεται.

Η κατάληψη της Μαινεμένης είχε μεγάλη στρατηγική σπουδαιότητα, γιατί ο πληθυσμός της, στο μεγαλύτερο ποσοστό τουρκικός, υποστήριζε την κίνηση των Νεότουρκων, ήταν οπλισμένος και θα πλευροκοπούσε το Στρατό μας στη κατάλληλη ευκαιρία. Εφόσον παρέμενε ελεύθερη, το φρόνημα των Τούρκων θα ήταν υψηλό. Έπρεπε να καταληφθεί με κάθε θυσία. Κι όμως, ο αντισυνταγματάρχης Τσάκαλος, διοικητής του 5ου συντάγματος Πεζικού, κατέλαβε τη πόλη χωρίς να χυθεί αίμα και δέχονταν την παράδοση του εκεί τουρκικού τάγματος.

Η αναίμακτη κατάληψη της Μαινεμένης οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σ' έναν Μικρασιάτη δημοσιογράφο, τον Κώστα Μισαηλίδη. Ήταν εκείνος, που με κίνδυνο της ζωής του έπεισε τους δημογέροντες της πόλης να μη παρασυρθούν από το Κομιτάτο και να υποταχθούν στο «Κισμέτ». Αν δεν τους έπειθε, θα τον έσφαζαν - κι όμως δεν δείλιασε.
Το ηθικό τους κλονίσθηκε κι οι αρχηγοί τους αποφάσισαν να δώσουν την αποφασιστική μάχη στην Μαγνησία - την ακρόπολη του τουρκικού μισελληνισμού. Στην πόλη αυτή, που παρά το ελληνικότατο όνομα της ήταν τουρκική (μόνο 8.000 Έλληνες υπήρχαν σε πληθυσμό 80.000), είχαν εγκατασταθεί από το 1912 πολυάριθμοι Τουρκοκρήτες, άνθρωποι, που είχαν το μίσος του Ασιάτη και την παλικαριά του Κρητικού. Μισούσαν πιο πολύ κι από την Ελλάδα τους Έλληνες, πιο πολύ κι από τους Έλληνες τον Βενιζέλο. Δεν λησμονούσαν ότι από την Μαγνησία ξεκίνησε ο Μωάμεθ ο Πορθητης για να καταλάβει την Πόλη, την Αγιά Σοφιά. Και κατά την διάρκεια του μεγάλου πολέμου υπέβαλαν τους λίγους Χριστιανούς συντοπίτες τους σε φρικτά βασανιστήρια.



Οταν ο αντισυνταγματάρχης Κωνσταντίνος Τσάκαλος, με δύο τάγματα πεζικού, ένα ουλαμό πυροβολικού και ένα ουλαμό ιππικού, προχωρούσε πρός Μαγνησία ήλπιζε ότι οι Τούρκοι θα προέβαλλαν αντίσταση. Τον γέλασαν όμως, του έκλεψαν μια σίγουρη νίκη. Έφτανε να διαδοθεί η φήμη, ότι «οι Έλληνες έρχονται» για να εξανεμισθεί το πολεμικό μένος των Τούρκων έφτανε οι σαλπιγκτές να σαλπίσουν επέλαση, για να τραπούν σε άτακτο φυγή οι Τσέτες. Αυτός ήταν ο Στρατός μας την εποχή εκείνη, κέρδιζε μάχες με μόνο τη φήμη της ανδρείας του - φήμη μεγάλη, κατώτερη, όμως, της πραγματικότητας. Το μεσημέρι της 12ης Μαΐου ο αντισυνταγματάρχης Τσάκαλος, έφιππος, επικεφαλής των ανδρών του, έμπαινε με υψωμένη την Γαλανόλευκη στην πατρίδα του Μωάμεθ. Ασφαλώς τη στιγμή εκείνη η ψυχή του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου θ' αγαλλίασε.

Η κατάληψη της Μαινεμένης και της Μαγνησίας άνοιξε το δρόμο προς βορρά, προς τις Κυδωνιές, το θρυλικό Αϊβαλή. Πριν περιγράψει κανείς την απελευθέρωση της, πρέπει να περιγράψει την ίδια τη πόλη, την αδούλωτη πρωτεύουσα της Αιολίας. Κι ήταν πραγματικά αδούλωτη. Μετά τη Σμύρνη, το Αϊβαλί (Κυδωνιές) ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Δυτικής Μικράς Ασίας. Οι 40.000 κάτοικοι της ήταν όλοι σχεδόν Έλληνες κι ακόμη περισσότερο: Ήταν υπέροχοι Έλληνες, που στα θαρραλέα στήθια τους έκαιγε άσβηστη η φλόγα της Μεγάλης Ιδέας. Ήταν γενναίοι, ατίθασοι και δεν έσκυψαν ποτέ τον τράχηλο στον Τούρκο. Τους έλεγαν ραγιάδες, μα δεν ήταν. Είχαν κατορθώσει ν' απελευθερώσουν την πόλη τους, πολύ πριν αποβιβασθεί ο Στρατός μας στη Σμύρνη. Οι Αϊβαλιώτες, ατρόμητοι κοντραμπατζήδες, έφθαναν μέχρι τα βάθη της Ανατολίας κι εφοδίαζαν τους Χριστιανούς με όπλα τους θέρμαιναν την ψυχή τους μ' ελπίδα. Είχαν, μάλιστα, επεκτείνει την... ηγεμονία τους και σε αρκετό βάθος, σ' όλα τα χωριά του Αϊβαλί. Οι Τούρκοι τους έτρεμαν αλλά και τους σέβονταν. Και μεταξύ τους υπήρχε μια σιωπηρά συμφωνία: Οι Αϊβαλιώτες θ' άφηναν τις Αρχές να παραμένουν στην πόλη τους και τις λίγες τουρκικές οικογένειες να ζουν ανενόχλητα. Αρκεί να μη τους πείραζε κανείς, αρκεί να μη τολμούσε ζαπτιές να σηκώσει το χέρι του στα παλληκάρια της, άπιστος το βλέμμα του στις όμορφες Αϊβαλιώτισσες.

Το βράδυ της 15ης προς 16η Μαΐου η «Υπεροχή» κι η «Εσπερία», με τρεις λόχους Κρητών, ένα λόχο πολυβόλων και μια πυροβολαρχία, καταπλέουν στο λιμάνι των Κυδωνιών. Ο διοικητής της αποβατικής δύναμης, αντισυνταγματάρχης Θωμάς, αποβιβάζει αμέσως την διλοχία Βλαστού και καταλαμβάνει τη χερσόνησο Ποντικονήσι, για υποστήριξη της κύριας απόβασης, που θα γίνει την αυγή. Κι αυτός, όμως, δεν πρόλαβε. Λίγο πριν αρχίσει η απόβαση, η διλοχία Βλαστού συμπλέκεται με τμήμα Τούρκων άτακτων. Τους συντρίβει και τους καταδιώκει και οι τρομοκρατημένοι Τσέτες σκορπίζουν τον πανικό και στους υπόλοιπους. Πριν αρχίσει η απόβαση, ο Καϊμακάμης παίρνει τ' ασκέρια του και σπεύδει να εγκαταλείψει το Αϊβαλή. Και η απόβαση, που το Στρατηγείο περίμενε, ότι θα ήταν πολυαίμακτη, μεταβάλλεται σε στρατιωτικό περίπατο. Οι Τούρκοι φεύγουν... κι οι Αϊβαλιώτες πανηγυρίζουν. Είναι ελεύθεροι.»
Γιάννης Καψής, Χαμένες Πατρίδες

"Βέβαια δέν μπορώ νά μήν κάνω ένα πολιτικό σχόλιο γιά τήν Ελλάδα του 2010. Τό ΠΑΣΟΚ, έπειτα από εντολές άνωθεν, έθαψε τό πατριωτικό του πρόσωπο κάνοντας στροφή 180 μοιρών στήν εθνική πολιτική, κάτι πού μόνο οι οπαδοί του δέν έχουν καταλάβει. Ο Καψής, παλαιό κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μέ τήν σημερινή ιδεολογιά του κυβερνωντος κόμματος θά χαρακτηρίζονταν ως εθνικιστής, ακροδεξιός, φασίστας καί ιδιαίτερα μέ βάση αυτά πού γράφει στό εθνοκεντρικό του βιβλίο τό οποίο αφενός υπερασπίζεται τήν εκστρατεία μας πρός τήν Ανατολή αφετέρου αποκαλεί τούς Τούρκους βαρβάρους καί τίς πράξεις τους θηριωδίες καί εγκλήματα. Αμοιρε Ελληνα πασοκτζή ψηφοφόρε πως ακολουθείς ένα κόμμα πού κινείται σέ αντίθετη κατεύθυνση από αυτή πού ξεκίνησε; Ο σοσιαλισμός μετατράπηκε σέ καπιταλισμό. Τά ζιβάγκο έγιναν πανάκριβα κουστούμια, τά διαμερίσματα στά Πατήσια έγιναν βίλλες στήν Εκάλη, ο πατριωτισμός μεταλάχτηκε σε ελληνοτουρκική φιλία. Τό "έξω από τό Νάτο" έγινε "ευχαριστούμε τούς Αμερικάνους", τό "βυθίσατε τό Χόρα" έγινε "πετάξτε τή σημαία από τά Ιμια", τό "η Ελλάδα ανήκει στούς Ελληνες" έγινε "η Ελλάδα ανήκει στούς Ασιάτες", τό "ο λαός στήν εξουσία" μεταλάχτηκε σέ "οι ΜΚΟ καί τά ΜΜΕ στήν εξουσία", τό "δέν παραχωρούμε τίποτα" έγινε "ας δώσουμε μερικά στρέμματα γιά νά κοιμόμαστε ήσυχοι", οι κρατικοποιήσεις μετατράπηκαν σέ μετοχοποιήσεις, καί δέν συμμαζεύεται...." 


ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.