Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΩΣ MIDDLE POWER

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 
Αναπληρωτή Καθηγητή Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Επανειλημμένως ο γράφων έχει αναφερθεί στην ανάγκη εθνοκεντρικής στρατηγικής και αυτόνομου γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, μακριά από εξαρτήσεις, ταυτίσεις και πάσης φύσεως "ανήκειν". Η συνήθης αντίδραση σε παρόμοιες απόψεις είναι ο χλευασμός, δεδομένου ότι η "μικρή", "ασήμαντη" και "χρεωκοπημένη" Ελλάδα δεν μπορεί –κατά την τρέχουσα αντίληψη– παρά να αποτελεί χώρα-εξάρτημα κάποιας Μεγάλης Δύναμης.

Στο παρόν άρθρο θα επιχειρήσουμε μια προέκταση της άποψης για εθνικά ανεξάρτητη, αδέσμευτη και αυτόφωτη γεωπολιτική λειτουργία. Θα εξετάσουμε, σε πολύ γενικές γραμμές πώς η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως μεσαία δύναμη (Middle Power) στο σύνθετο σημερινό διεθνές σύστημα. Η κυρίαρχη αντίληψη για τη μορφή που έχει το σημερινό διεθνές σύστημα είναι πως μετατρέπεται σε πολυπολικό.

Όμως, αυτός ο όρος εκφράζει μια πιο πολύπλοκη κατάσταση από ότι συνήθως εννοείται. Μεταξύ των άλλων, σήμερα φαίνεται πως βρισκόμαστε στη φάση αποκρυστάλλωσης της δεύτερης γενεάς του σύγχρονου πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Η πρώτη γενεά προέκυψε από την έμπρακτη αποδόμηση της φαντασίωσης ενός μονοπολικού κόσμου, ελεγχόμενου, υποτίθεται, από τις ΗΠΑ.

Η μετεωρική άνοδος της Κίνας, η λιγότερο εντυπωσιακή, αλλά επίσης σημαντική, άνοδος της Ινδίας και η αναγέννηση της Ρωσίας, σε συνδυασμό με τον εγκλωβισμό των ΗΠΑ στον χιμαιρικό και αυτοκαταστροφικό "Πόλεμο ενάντια στην Τρομοκρατία", οδήγησαν στη λήθη το όνειρο της αμερικανικής μονοκρατορίας. Αυτή η δομή ακολουθήθηκε από την εξέλιξη πολλών μεσαίων χωρών, που αποτελούν τη δεύτερη γενεά του πολυπολικού συστήματος, σε φιλόδοξους αυτόνομους δρώντες.

Ορισμένες από τις χώρες αυτές είναι η Ινδονησία, το Πακιστάν, το Ιράν και η Τουρκία. Οι χώρες αυτές δεν έχουν, φυσικά, τα μεγέθη των ΗΠΑ της Ρωσίας ή της Ινδίας. Αξιοποιώντας, όμως, τα κενά μεταξύ των μεγαλύτερων δυνάμεων, μπορούν να έχουν και αυτές σημαντικό μερίδιο στη διεθνή κατανομή ισχύος. Με ποδοσφαιρικούς όρους, θα μπορούσαμε να πούμε ότι παίζουν και αυτές στην Α' Εθνική του διεθνούς συστήματος. Ως ουραγοί μεν σήμερα, αλλά με φιλοδοξίες για το μέλλον. Έτσι, οι νέες δυνάμεις δημιουργούν ανησυχίες στην "παλιά φρουρά" που βλέπει τα προνόμιά της να απειλούνται.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2020

ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ 2020 Α’ ΜΕΡΟΣ. 100 χρόνια από την δολοφονία του. (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ)

Η Επιτροπή Ενημερώσεως Επί Των Εθνικών Θεμάτων(ΕΕΕΘ) πραγματοποίησε με επιτυχία την Τετάρτη 29 Ιουλίου 2020 το Α΄ μέρος της ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ 2020 που φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την δολοφονία του. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο σημείο της δολοφονία του, στη Λευκή Στήλη Λεωφόρος Βας. Σοφίας 73 στην Αθήνα στις 19:30 (7:30) το απόγευμα. Την κεντρική ομιλία της εκδήλωσης έκανε η γενική γραμματέας της «Κίνησης για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου» Αθηνά Κρεμμύδα, ενώ είχαν προηγηθεί χαιρετισμοί εκπροσώπων φορέων. Η σεμνή τελετή έκλεισε με την κατάθεση στεφάνων και τον Εθνικό ύμνο. Τον γενικό συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος ενώ την βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης έκανε όπως πάντα ο αγαπητός φίλος Βασίλης Στυλιανέσης της ιστοσελίδας ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΊΣΤΗ. Λόγω της επετείου των 100 χρόνων θα ακολουθήσουν αρκετές εκδηλώσεις της ΕΕΕΘ για τον μεγάλο Έλληνα στοχαστή Ίωνα Δραγούμη και φυσικά το Β’ μέρος της ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΙΩΝΑ το φθινόπωρο.





















100 χρόνια Ίων Δραγούμης
 

ΕΓΩ ΜΑΣΚΑ ΔΕΝ ΦΟΡΑΩ. ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΧΑΤΗΡΙ ΚΑΝΕΝΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΟΣ ΧΑΡΔΑΛΙΑ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

Του Πολύδωρα Ιππ. Δάκογλου 
 
Έκοψα το SUPER MARKET αμέσως μόλις επεβλήθη η υποχρεωτική χρήση μάσκας στους πελάτες. Όσο αυτοί θα  παρατείνουν την χρονική διάρκεια της παράλογης εντολής τους, τόσο εγώ θα παρατείνω και εγώ την αποχή μου.

Το έκανα, με την ψευδαίσθηση ότι μια εκτεταμένη αποχή θα μπορούσε να αλλάξει την μεθοδευμένη κυβερνητική πράξη βοήθειας εκ μέρους των γνωστών κύκλων στα συμφέροντα των κουμπάρων -παραγωγών μάσκας.

Πίστευα απολύτως ότι, η οργανωμένη αποχή όλων μας από τα SUPER MARKET και η διοχέτευση των αγορών μας στα μικρά μαγαζιά, όπου η μάσκα δεν ήταν υποχρεωτική, θα δημιουργούσε μια κρίσιμη και μετρήσιμη πτώση του τζίρου τους με ταυτόχρονη διοχέτευση της κατανάλωσης στους μικρούς επαγγελματίες. Ότι, το Super Market θα έχαναν εκτός από τα κέρδη τους και μια σημαντική ποσότητα ρευστότητας και ένα σοβαρό μερίδιο της αγοράς. Αυτά όλα θα ήταν αρκετά για να τους οδηγήσουν μέσα σε λίγες ημέρες να πιέσουν την κυβέρνηση και να καταργηθεί το ανεδαφικό και αλυσιτελές μέτρο της υποχρεωτικής μάσκας στους καταναλωτές. Σκέφθηκα πως θα μας κόστιζε, ίσως, λίγα ευρώ παραπάνω αλλά ότι άξιζε τον κόπο να υψώσουμε το ανάστημά μας στους ξαδιάντροπους που παίζουν με την υγεία και την αξιοπρέπειά μας, οδηγώντας τους σε πολιτική ήττα από μια μαχόμενη κοινωνία.

Έπεσα έξω! 

Για την ακρίβεια δεν είχα υπολογίσει την αποφασιστικότητα των εξουσιαστών μας και των συμφερόντων που εκφράζουν. 

Η σκέψη μου ότι, αν πιεστούν τα ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ χάνοντας ρευστότητα, θα αντιδράσουν ήταν σωστή. Στον τρόπο αντίδρασης του συστήματος έπεσα έξω.

Αντί να ανακαλέσουν το καταφανώς ανόητο (από υγειονομικής πλευράς) μέτρο, έκαναν το απολύτως αντίθετο. Όταν ένιωσαν ότι ο κόσμος αντιδρά, προχώρησαν και με μία άθλια απόφασή του επέβαλαν τη μάσκα ακόμα και στους πελάτες των μικρών μαγαζιών. Οπότε μας έκοψαν την εναλλακτική λύση προμήθειας βασικών αγαθών. Απομένει όμως ακόμη, η λύση της τηλεφωνικής παραγγελίας στον μπακάλη και η παραλαβή στο σπίτι, στο γραφείο ή έξω από την πόρτα του μαγαζιού, χωρίς να αγοράσουμε και να φορέσουμε τη μάσκα. Η ιδέα της πίεσης μέσω της πτώσης του τζίρου των Super Market  παραμένει ζωντανή και αν γίνει κίνημα καταναλωτών, θα φέρει τρία σοβαρά αποτελέσματα:

ΠΡΩΤΟΝ: Θα στηριχτούν οικονομικά τα μικρά μαγαζιά.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Οι μεγάλοι της αγοράς θα υποχρεωθούν να πιέσουν τους κυβερνητικούς (αυτοί έχουν τον τρόπο τους).

ΤΡΙΤΟΝ: Οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν την ανάγκη και την δυνατότητα να μην είναι πρόβατα αλλά αυτό που το Σύνταγμα προβλέπει ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ!

Είναι πολλοί που θα έχουν διαφορετική άποψη. Είτε γιατί θεωρούν πως είναι μάταια πράξη αντίστασης, είτε γιατί θεωρούν πως δεν θα ακολουθήσει ο κόσμος ώστε να υπάρξει ένα γενικευμένο κίνημα, είτε διότι θεωρούν ότι οι Λοιμωξιολόγοι και οι κυβερνητικοί έχουν δίκιο να επιβάλλουν την μάσκα στους πολίτες. Υπάρχουν τέλος και αυτοί που θα πουν «μα δεν βλέπετε τους άλλους λαούς»;

Στα ερωτήματα αυτά θα απαντήσω με αυριανό μου άρθρο, δηλώνοντας εκ προοιμίου ότι σέβομαι και δεν κατηγορώ όποιους έχουν άλλη άποψη από την δική μου. Άποψη που -ακόμη- μπορώ και την διατυπώνω δημοσίως και ενυπογράφως!


ΑΚΡΟΜΟΛΙΟ


ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ : Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Του Παναγιώτη Σαββίδη

 

Μια ιστορική αναδρομή στις φρικαλεότητες του Ραφέτ Πασά της Σαμψούντας και του ηρωισμού των Ποντίων - Μετά από 18 ημέρες μαχών, 95 γυναικόπαιδα ζήτησαν από τους αντάρτες να τους σκοτώσουν για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων

Την περίοδο 1915 – 1922 στο δυτικό τμήμα του Πόντου, όπου μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ήταν τουρκόφωνοι, αναπτύχθηκαν και έδρασαν ένοπλα αντάρτικα σώματα, προκειμένου να προστατεύσουν τα ελληνικά χωριά της περιοχής, από τους διωγμούς και τη μανία των Τούρκων. Η ένοπλη οργάνωση στάθηκε σχετικά σωτήρια για τον Ελληνισμό του δυτικού Πόντου, αφού έως τότε είχε πληρώσει βαρύ φόρο αίματος από τις συνεχείς εκτοπίσεις, που αφάνισαν σημαντικό μέρος του πληθυσμού.
Σπουδαιότερα κέντρα αντίστασης ήταν η Αμισός, η Πάφρα, η Οινόη, η Θέρμη (Τέρμε), α Αμάσεια, η Ορντού κ.α. Ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης, στα Απομνημονεύματά του για τον Πόντο αναφέρει για τη δημιουργία των αντάρτικων σωμάτων : «Η βίαιη ένταξη στα «Τάγματα Εργασίας» (ΑμελέΤαμπουρού) έγινε αφορμή να γεννηθούν τ' ανταρτικά σώματα των Ποντίων. Πολλοί άνθρωποι αντιδρώντας και ζητώντας να γλιτώσουν από βέβαιο θάνατο δραπέτευσαν απ' τα εργατικά τάγματα και κατέφευγαν στα βουνά, όπου ζούσαν κατά μικρές ομάδες που συχνά κατέβαιναν ως τα χωριά τους. Εφοδιάστηκαν σιγά-σιγά με όπλα και πολεμοφόδια και έτσι μπορούσαν τώρα ν' αποκρούουν τις επιθέσεις των Τούρκων».

Η αιματοβαμμένη σπηλιά …

Στο βιβλίο του «Πάφρα του Πόντου. Η χώρα των γενναίων» ο πρωτοπρεσβύτερος, και διδάκτωρ του ποιμαντικού τμήματοςτης Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, Νικόλαος Κυνηγόπουλος περιγράφει την τραγωδία της σπηλιάς της Παναγίας στο βουνό Ότκαγια, στον δυτικό Πόντο, όπου είχαν αναζητήσει καταφύγιο Έλληνες αντάρτες και γυναικόπαιδα χωριών της περιοχής.Στο ίδιο σημείο, υπήρχε παλαιότερα το μοναστήρι της Παναγίας του ΟτΚαγιά, γνωστή και ως ΠαχατσάχΠαναγιασί (σημαίνει «Η Παναγία που κάνει τον τυφλό να βλέπει»), ερείπια του οποίου ακόμη διασώζονται. Το τέλος ανταρτών και γυναικόπαιδων στη σπηλιά της Παναγίας, συγκλονίζει …
Γράφει συγκεκριμένα ο π.ΝικόλαοςΚυνηγόπουλος:



«Στην περιοχή Ότκαγια του δυτικού Νεπιέν της Πάφρας μέσα σε μια σπηλιά που οι Ρωμιοί της περιφέρειας την έλεγαν, «Της Παναγίας η μάγαρα», είχαν κρυφτεί 600 γυναικόπαιδα της περιοχής και 60 αντάρτες με οπλαρχηγούς το Χατζηγιώργη, τον καπετάν Κώστη και τον καπετάν Παπάζογλου. Ήταν μια ευκαιρία να χορτάσει την αιμοβόρα δίψα του ο Ραφέτ Πασάς της Σαμψούντας.

Ήταν δε πολύ ανήσυχος και νευριασμένος που δεν μπόρεσε να υποτάξει τους αντάρτες της περιοχής της Σαμψούντας. Ο Ραφέτ πήρε τηλέφωνο στη στρατιωτική διοίκηση της Πάφρας και έδωσε αυστηρή εντολή στον μπίνμπαση Μεχμέτ Αλή να αφανίσει τους γκιαούρηδες που τρύπωσαν στην απόκρυφη κουφάλα του βουνού.

Ο Μεχμέτ την όλη επιχείρηση την ανέθεσε στον αιμοβόρο Τούρκο υπαξιωματικό της περιοχής, τον Ταλίπτσαούς και του είπε: «Πεντακόσιες λίρες από μένα και όλα όσα βρεις στα κουφάρια των απίστων. Την άλλη μέρα χαράματα ξεκίνησαν τα μπουλούκια των Τούρκων φορτωμένα με τρόφιμα και πυρομαχικά, με ζουρνάδες και νταούλια σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι.
Το μεσημέρι έφτασαν στα απόκρημνα βράχια του Ότκαγια και η επίθεση άρχισε. Οδηγήθηκε όμως σε αποτυχία, αφού σκοτώθηκαν πολλοί Τούρκοι.

Ο Ταλίπ φώναζε στους ζαπτιέδες του βγάζοντας το μαστίγιό του:
«Κιοτήδες! Γομάρια! Να σκαρφαλώσετε γρήγορα στα βράχια και να μου φέρετε αμέσως τα κεφάλια αυτών που τόλμησαν να αντισταθούν»! Και δεύτερη επίθεση απέτυχε. Ώρες ολόκληρες ο τούρκικος στρατός δέχονταν τις βρισιές και τις απειλές του Τσαούς αδιαμαρτύρητα. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και τη δεύτερη μέρα αλλά όλες απέτυχαν. Στις επιθέσεις της τρίτης ημέρας ο ίδιος ο Ταλίπ τραυματίστηκε στον ώμο και έχασε δέκα Ζαπιτιέδες. Παρά ταύτα οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και την τέταρτη ημέρα. Τέλος απελπισμένος και τσακισμένος ο Τσαούς αναγκάστηκε να ζητήσει ενίσχυση από την Πάφρα.
 

Όταν έμαθε τις αποτυχίες του ο Μεχμέτ αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος την επιχείρηση. Για το σκοπό αυτό πήρε μαζί του ένα σύνταγμα στρατού και τρία ορεινά πυροβόλα. Την πρώτη μέρα περικύκλωσε τη σπηλιά σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων και τα πυροβόλα του ετοίμασαν το έδαφος για επίθεση.
Άρχισε νέα επίθεση που κράτησε τρεις ώρες. Τελικά απέτυχε και αυτή. Ο Μεχμέτ έγινε θηρίο από το κακό του. Δεν ήθελε να δει κανέναν μπροστά του. Όλη τη νύχτα δεν έκλεισε μάτι. Τη δεύτερη μέρα έγινε νέα επιχείρηση, η οποία όμως είχε χειρότερα αποτελέσματα. Τότε προσπαθώντας να βρει λύσεις για αποτελεσματικότερη ενέργεια, βρίσκει άλλο καταλληλότερο μέρος για τα κανόνια του και σφυροκοπεί το στόμιο της σπηλιάς επί μια ώρα. Σε λίγη ώρα άλλη επίθεση αρχίζει, το αίμα χύνεται άφθονο στη γη και βάφει με κόκκινο χρώμα τα βράχια. Οι χαράδρες γεμίζουν από πτώματα.

Ύστερα από τις αποτυχίες αυτές, μοναδική ελπίδα για την κατάληψη της σπηλιάς απέμεινε να πέσει από μόνη της, αφού εξαντληθούν τα πολεμοφόδια των γκιαούρηδων. Την άλλη μέρα φάνηκε από τη μεριά των Ρωμιών έλλειψη πυρομαχικών. Έστειλε το απόγευμα ο Μεχμέτ Ντελάλη για να ζητήσει ειρήνευση.

Επειδή δε φαίνονταν καμιά άσπρη σημαία έστειλε τον Ντελάλη με τρεις αξιωματικούς για να πλησιάσουν πιο κοντά στη σπηλιά. Μετά από τρία λεφτά η απάντηση ήρθε με πυροβολισμούς. Οι δύο τραυματίστηκαν και επέστρεψαν άπρακτοι.

Ο Μεχμέτ από το κακό του έσπασε το σπαθί του, γκρέμισε τη σκηνή του και κυλίστηκε χάμω. Τα χείλη του έτρεμαν. Οι αξιωματικοί του νόμισαν ότι τρελάθηκε. Όταν συνήλθε λίγο, διέταξε τα πυροβόλα να φράξουν την πόρτα της σπηλιάς με οβίδες. Μετά διέταξε γενική επίθεση, αφού προειδοποίησε όλους πως όποιος γυρίσει πίσω χωρίς να κυριευτεί η σπηλιά θα αποκεφαλιστεί σαν το πρόβατο.

Οι στρατιώτες του στη συνέχεια χύμηξαν απάνω και σκαρφάλωσαν στα μονοπάτια. Κοντά στη σπηλιά άναψε θανατερή μάχη. Ο Μεχμέτ ρίχτηκε και εκείνος στη φωτιά με το πιστόλι του. Ξαφνικά σταμάτησαν τα πυρά των στρατιωτών και των Ρωμιών.

Σε λίγο παρατηρήθηκε ένα παράξενο θέαμα. Οι αντάρτες φιλιόντουσαν μεταξύ τους και αποχαιρετούσαν τα γυναικόπαιδα. Ακούστηκαν πυροβολισμοί. Αυτοκτονούσαν για να μην πιαστούν στα χέρια των Τούρκων. Ένας αντάρτης σε ψηλό βράχο έβγαλε άσπρη σημαία και φώναξε ότι τα γυναικόπαιδα παραδίδονται.

Οι Τούρκοι μόλις άκουσαν τη φωνή χάρηκαν και χωρίς εμπόδιο πλέον όρμησαν στη σπηλιά μέσα πατώντας στα πτώματα των ανταρτών, που ήσαν αγκαλιασμένα. Σε τρία λεπτά η σπηλιά έγινε κόλαση. Ακούγονταν ουρλιαχτά και κλάματα. Οι φρικτές σκηνές της βίας, ατίμωσης, των οργίων και του θανάτου διαδέχονταν η μια την άλλη ώρες ολόκληρες. Οι κραυγές πόνου, ντροπής, φρίκης αντιλαλούσαν στη σπηλιά της Παναγιάς χωρίς τελειωμό. Τα μπουλούκια των αποκτηνωμένων κακούργων, αφού κόρεσαν όλα τα βρωμερά και βάρβαρα ένστικτά τους έσυραν τα γυναικόπαιδα έξω από τη σπηλιά και τα οδήγησαν στο κοντινό τούρκικο χωριό Τζαχιούρ.

Ο ίδιος ο Μεχμέτ πήγε στην Πάφρα και ανήγγειλε στο Ραφέτ την επιτυχία του. Στην πλατεία του χωριού Τζαχιούρ ατίμασαν ομαδικά τις γυναίκες και τα κορίτσια και ντουφέκισαν τα παιδιά. Το αχαλίνωτο όργιο και η σφαγή συνεχίστηκε μέχρι το βράδυ. Την άλλη μέρα ο Μεχμέτ διέταξε και έκοψαν τα κεφάλια τριάντα ανδρών. Τα έβαλε σ’ ένα τσουβάλι και τα έστειλε στη Σαμψούντα για τρόπαιο νίκης από την σπηλιά της Παναγιάς στον προϊστάμανό του Ραφέτ. Τα τριακόσια γυναικόπαιδα που έμειναν στάλθηκαν εξορία στην Παφλαγονία με προορισμό την Κασταμονή, στην οποία έφτασαν τελικά μόνο 83 μισοπεθαμένα γυναικόπαιδα.

Η τραγωδία του Ότκαγια μαθεύτηκε παντού και οι Ρωμιοί περισσότερο αγανακτισμένοι με μεγαλύτερο πείσμα μάχονταν και προστάτευαν τα γυναικόπαιδα. Σε μια σπηλιά ήταν κρυμμένα 95 γυναικόπαιδα με δεκαπέντε αντάρτες. Ένα τάγμα Τούρκων για δεκαοχτώ μέρες έριχνε καυτό μολύβι, χωρίς να μπορούν να λυγίσουν την αντίσταση των ανταρτών. Τη δέκατη μέρα τα βόλια των ανταρτών τελείωσαν.
Τα γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων ζήτησαν να τους σκοτώσουν οι αντάρτες. Έτσι και έγινε. Στο τέλος αφού έσπασαν τα όπλα τους οι αντάρτες έπεσαν οι ίδιοι στα βράχια, στο γκρεμό και σκοτώθηκαν. Έτσι από τα 95 γυναικόπαιδα και τους δεκαπέντε άνδρες δεν έμεινε κανένας».
 
To 2018 oOικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφθηκε την περιοχή της Μπάφρας και βρέθηκε στο Ότκαγια στην είσοδο της αιματοβαμμένης σπηλιάς και τέλεσε τρισάγιο στη μνήμη των θυμάτων. Η ενέργεια αυτή, εξόργισε Τούρκους εθνικιστές και εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους περί προσπάθειας αναβίωσης της «Δημοκρατίας του Πόντου».

Φωτογραφίες: ΓιάννηςΓκόσιος


ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Ἡ ρήτρα τύπου Ἰμίων γιά «ἀποχή ἀπό ἑκατέρωθεν ἐνέργειες» καί ἡ παραβίασίς της ἀπό τόν Ἐρντογάν
 
Με τούς χειρότερους δυνατούς οἰωνούς ἄρχισε στήν πράξη ὁ ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης διάλογος μεταξύ Ἑλλάδος – Τουρκίας ὁ ὁποῖος συνεφωνήθη μυστικῶς στό Βερολῖνο μεταξύ τῶν δύο κυβερνήσεων ἀμέσως μετά τήν μετατροπή τῆς Ἁγίας Σοφίας σέ τέμενος. Ἡ ἔξοδος τοῦ τουρκικοῦ στόλου στό Αἰγαῖο τά δύο προηγούμενα εἰκοσιτετράωρα ἀποτελεῖ στήν πραγματικότητα ὠμή παραβίαση τῶν συμπεφωνηθέντων μεταξύ τῆς ἔμπειρης διπλωματικῆς συμβούλου τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη Ἑλένης Σουρανῆ καί τοῦ στενοῦ συνεργάτου καί ἐξ ἀπορρήτων τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν, Ἰμπραχίμ Καλίν. Εἶχε δέ ὡς στόχο νά διαμηνύσει τόσο στήν Ἑλλάδα ὅσο καί στήν διεθνῆ κοινότητα ποιός ἔχει τό πάνω χέρι στόν διάλογο. Ποιός καθορίζει τούς ὅρους. Σύμφωνα μέ ἀπολύτως ἀξιόπιστες πληροφορίες τῆς «Ἑστίας» στό Βερολῖνο δέν συνεζητήθη ἡ ἀτζέντα τοῦ συμβουλίου Γενικῶν Ὑποθέσεων ὅπως διέρρευσε ἀρχικῶς, ἀλλά:
Πρῶτον, συνεφωνήθη ὅτι ἀρχίζει καί πάλι ἀπ’ εὐθείας διμερής διάλογος μεταξύ Ἑλλάδος – Τουρκίας γιά ὅλα τά ἐκκρεμῆ θέματα. Γιά νά μήν ὑπάρχει ἀμφιβολία μάλιστα ἀμέσως μετά τήν ἀποκάλυψη τῆς μυστικῆς συμφωνίας (ἡ ὁποία ἔγινε γνωστή μέ πρωτοβουλία τοῦ ἰδίου τοῦ Μεβλούτ Τσαβούσογλου), ἔδωσε συνέντευξη σέ τουρκικό ΜΜΕ ὁ Ἰμπραχήμ Καλίν γιά νά προκαταλάβει καί τά θέματα τῆς ἀτζέντας: ἀποστρατιωτικοποίησις νησιῶν τοῦ Αἰγαίου, διαμοιρασμός φυσικῶν πόρων τῆς Μεσογείου, ἀμφισβητούμενα νησιά, γκρίζες ζῶνες, μουφτεῖες Θράκης, τέμενος Ἀθηνῶν κ.ἄ. Ἡ Ἑλλάς δέν ἐπιβεβαίωσε οὔτε καί διέψευσε τούς ὅρους, πολύ δέ περισσότερο δέν ἀπήντησε στόν κύριο Καλίν τό γνωστό, ὅτι «ἔχουμε μόνο μία διαφορά», ἐνδεικτικό τῆς καταστάσεως.
Δεύτερον, συνεφωνήθη μεταξύ τῶν δύο μερῶν «ἀποχή ἀπό ἑκατέρωθεν ἐνέργειες πού προκαλοῦν ἔνταση.» Ἤτοι, σέ ἐλεύθερη μετάφραση γιά τήν Ἑλλάδα, ἡ ἀποχή ἀπό ἔρευνες ὑδρογονανθράκων στά ἑλληνικά οἰκόπεδα ἐντός τῆς ἑλληνικῆς ὑφαλοκρηπῖδος, ἡ ἀναστολή τοῦ δικαιώματος ἐπεκτάσεως τῶν χωρικῶν ὑδάτων σέ 12 μίλια, ἡ ἀναβολή καταθέσεως συντεταγμένων κ.ἄ. Ὁτιδήποτε θά μποροῦσε νά προκαλέσει τούς Τούρκους. Ὁμοίως τό ἴδιο ἐδεσμεύθησαν οἱ Τοῦρκοι: ὅτι θά ἀπέχουν ἀπό ἐπιθετικές ἐνέργειες ἔναντι ἡμῶν. Ρήτρα τήν ὁποία ἡ Ἑλλάς τήρησε ἔστω καί ἐπί ζημία τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων της, ἐνῶ ἡ Τουρκία προσπάθησε προχθές νά τήν παραβιάσει μέ τήν γνωστή Navtex. Δεῖγμα τοῦ ὅτι ἰσχύει ἡ ρήτρα ἀποχῆς ἀπό ἑκατέρωθεν ἐνέργειες, εἶναι καί τό γεγονός ὅτι χθές ἡ ἐντυπωσιακά ντυμένη στά κόκκινα Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε στόν τηλεοπτικό σταθμό «Σκάι» ὅτι «πρέπει νά ἀποφεύγονται οἱ μονομερεῖς ἐνέργειες» καί ὅτι ἡ ΑΟΖ μπορεῖ νά συμφωνηθεῖ «μέ βάση τό Διεθνές Δίκαιο εἴτε μέ διμερεῖς συμφωνίες εἴτε μέ προσφυγή στήν Χάγη». Σύμφωνα μέ ἐκτιμήσεις ἐγκύρων διπλωματικῶν κύκλων, ἡ ἐνέργεια τῶν Τούρκων νά προκαλέσουν ἦταν ἀπολύτως ἀναμενομένη καθώς ἡ προϊστορία μᾶς ἔχει δείξει πώς πάντα πρίν ἀρχίσει ὁ ὅποιος ἑλληνοτουρκικός διάλογος κάνουν μιά ἐπιθετική ἐνέργεια γιά νά δείξουν τόσο σέ ἐμᾶς ὅσο καί στούς ἔξω:
α. Ποιός ἔχει τήν ἰσχύ καί τό πάνω χέρι στόν διάλογο καί τί μπορεῖ νά συμβεῖ ἄν δέν γίνουν δεκτοί οἱ ὅροι τοῦ ἰσχυροῦ στόν διάλογο.
β. Ποιός ἔχει στήν ἰδιοκτησία του τήν διεκδικούμενη περιοχή.
γ. Πώς εἶναι σέ ἰσχύ τό τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, τό ὁποῖο θά ἀποτελέσει βάση συζητήσεως γιά τίς διεκδικήσεις τους στό Αἰγαῖο καί τήν Ἀνατολική Μεσόγειο.
Μέ λύπη παρατηρήσαμε ὅτι οἱ τουρκικοί ἰσχυρισμοί γιά τό Καστελλόριζο, τήν ὑφαλοκρηπῖδα του καί τήν ἀπόστασή του ἀπό τήν ἠπειρωτική Ἑλλάδα ἔμειναν χθές ἀναπάντητοι. Ἐπιβεβαιωτικό τῆς ὑπάρξεως μυστικῆς συμφωνίας εἶναι:
* Ἡ ανακοίνωσις τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ γιά τήν ἐπικοινωνία Παναγιωτόπουλου – Ἄσπερ κατά τήν ὁποία συνεφωνήθη «νά ὑπάρξει αὐτοσυγκράτηση ἀπό τά δύο μέρη.» Ἐπιβεβαιώθηκε δηλαδή ἡ ρήτρα τοῦ Βερολίνου.
* Ἡ προκλητική ἀνακοίνωσις τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ γιά «ἀμφισβητούμενα ὕδατα». Δεῖγμα ὅτι τό συγκεκριμένο ἀποτελεῖ διαφορά πού θά ἐπιλυθεῖ στόν διάλογο. Ἡ παλαιότερη θέσις Πάυατ, ὅτι τά νησιά ἔχουν πλήρη δικαιώματα, κατηργήθη σέ μία βραδυά.
* Ἡ πρόσφατη δήλωσις τοῦ Εὐρωπαίου ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Μπορρέλλ γιά «διάλογο γιά τούς ὑδρογονάνθρακες στήν Μεσόγειο». Κινεῖται στήν ἴδια κατεύθυνση: «Βρεῖτε τα».
* Ἡ παρέμβασις Μέρκελ γιά τήν ἀποκλιμάκωση, τήν ὁποία ὁ Ἐρντογάν ἀναγκάζει νά σπαταλᾶ προσωπικό κεφάλαιο γιά νά ἀποσοβεῖ εἰκονικές κρίσεις. Ἡ Καγκελλάριος παγιδεύεται ἀπό τόν Τοῦρκο Πρόεδρο. Ἐάν ἡ Ἑλλάς ἀρνηθεῖ νά συμβιβασθεῖ στόν διάλογο μέ τήν Τουρκία καί ἡ Ἄγκυρα προκαλέσει πραγματική κρίση, τότε ἡ Μέρκελ δέν θά ἔχει τήν πειθώ νά παρέμβει. Καθισταμένη μέρος τοῦ προβλήματος ἡ Καγκελλάριος θά ἀναγκασθεῖ νά μεταφέρει τήν πίεση σέ ἐμᾶς καί τήν ἀποτυχία αὐτῆς, καί θά παρακολουθήσει χωρίς δυνατότητα ἀντιδράσεως τό τυχόν θερμό ἐπεισόδιο. Μόλις ἀρχίσαμε. Ἡ πρωτοτυπία αὐτήν τήν φορά εἶναι ὅτι δεσμευτήκαμε ὅπως στά Ἴμια (no ships, no flags, no troops) γιά «ἀποχή ἀπό ἑκατέρωθεν ἐνέργειες» πρίν γίνει θερμό ἐπεισόδιο, χωρίς νά διασφαλίζουμε ὅτι δέν θά συμβεῖ!

ΕΣΤΙΑ

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020

Η ''ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΛΥΣΗ'' ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ : ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

Ένα άρθρο της DW, αποκαλύπτει σε πολύ μεγάλο βαθμό την “λύση” που προωθεί το Βερολίνο για το Αιγαίο και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Με μία λέξη: συνεκμετάλλευση, μέχρι να προκύψει κάποια απόφαση από κάποιο “διαιτητικό δικαστήριο” ,αλλά όπως αναφέρει αυτή η “κοινή οικονομική ανάπτυξη Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου” θα μπορούσε να γίνει και μόνιμη “λύση”.
Αν αυτά γράφονται στα φανερά καταλαβαίνουμε τι συζητείται στα “κρυφά”.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι ότι στην Αθήνα, πολλοί σε πολύ υψηλό επίπεδο έχουν ήδη εφησυχάσει ότι “η Γερμανία θα βοηθήσει να επιλυθεί η κρίση με την Τουρκία”!

Αν η “λύση” είναι αυτή που περιγράφεται στο άρθρο, δεν πάμε καθόλου καλά.

Το άρθρο:

Η σχέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία θα είναι ένας από τους κύριους στόχους της 6μηνης προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Γερμανία. “Χρειαζόμαστε μια συνεκτική στρατηγική για την Τουρκία”, δήλωσε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ στο γερμανικό κοινοβούλιο την 1η Ιουλίου. Η πολιτική της ΕΕ για την Τουρκία θα πρέπει να καλύπτει όλα όσα σχετίζονται με τις σχέσεις της με τη χώρα, είπε, από θέματα που αφορούν τις συγκρούσεις στη Συρία και τη Λιβύη και το ζήτημα των προσφύγων και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ωστόσο, η Μέρκελ στάθηκε σ’΄ ένα εμπόδιο  για τις καλές μακροπρόθεσμες σχέσεις μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας: τις γεώτρησεις της Τουρκίας, για πετρέλαιο και φυσικό αέριο από την Κύπρο μέχρι την  Κρήτη. Οι γεωτρήσεις στην  Κύπρο συνεχίζονται από το 2019, ενώ ανακοινώθηκαν γεωτρήσεις  κοντά στην Κρήτη για το φθινόπωρο .

Η διαμάχη έχει να κάνει με τις τουρκικές αξιώσεις για θαλάσσιες περιοχές  στην ανατολική Μεσόγειο . Για δεκαετίες, η Άγκυρα είναι της γνώμης ότι τα πολλά ελληνικά νησιά στα ανοικτά της Τουρκικής ακτής του Αιγαίου πρέπει να έχουν δικαίωμα μόνο σε μια πολύ μειωμένη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), εάν υπάρχει….

…Σε μια συνέντευξη στη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung στα τέλη Ιουνίου, ο υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu είπε ότι είναι απαράδεκτο το Καστελόριζο, “ένα μικρό νησί”, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από την ηπειρωτική Τουρκία και απέχει περισσότερο από 500 χιλιόμετρα (311 μίλια) από την Αθήνα ,να  έχει μια περιοχή θαλάσσιας δικαιοδοσίας που εκτείνεται  στα 200 ​​ναυτικά μίλια (230 μίλια, 370 χιλιόμετρα) προς κάθε κατεύθυνση. “Ποια χώρα θα δεχόταν μια τέτοια κατάσταση;” ρώτησε.

Η αρχή της δικαιοσύνης

Ωστόσο, παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας, η ΑΟΖ του Καστελόριζου είναι νόμιμη, σύμφωνα με την Nele Matz-Lück, στέλεχος του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου Walther Schücking στο Πανεπιστήμιο Kiel, στη βόρεια Γερμανία. Αναφέρει το παράδειγμα της Γαλλίας, η οποία διεκδικεί πολλά μικρά νησιά στον Νότιο Ειρηνικό και τον Ανταρκτικό Ωκεανό μαζί με τα αντίστοιχα τεράστιες  θαλάσσιες περιοχές.

Μόνο νησιά που είναι κατοικήσιμα ή μπορούν να υποστηρίξουν ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα μπορούν να διεκδικήσουν ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων. Ωστόσο, εάν αυτή η ζώνη αλληλεπικαλύπτεται με εκείνη άλλου κράτους, και τα δύο κράτη πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία για το πού βρίσκονται τα σύνορα στο πλαίσιο της UNCLOS.

Η Matz-Lück λέει ότι υπάρχουν περιθώρια  σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι μια τέτοια συμφωνία. «Όταν τα κράτη συνάπτουν μια συνθήκη, είναι πολύ “ελεύθερη” όσον αφορά τη μέθοδο που χρησιμοποιούν και το αποτέλεσμα που επιτυγχάνουν. Εάν μια τέτοια υπόθεση παραπεμφθεί σε διεθνές δικαστήριο ή σε διεθνή διαιτητή, θα ληφθεί  απόφαση σύμφωνα με τις αρχές της δικαιοσύνης”.

Τέτοιες αρχές θα ισχύουν και στην περίπτωση μικρών ελληνικών νησιών στα ανοικτά των τουρκικών ακτών, λέει η Matz Lück. “Για λόγους δικαιοσύνης, σε ορισμένες περιπτώσεις τα μικρά νησιά δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από τα διαιτητικά διεθνή δικαστήρια σε  διαμόρφωση συνόρων, που θα οδηγούσαν σε στρέβλωση της κατάστασης”.

Η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει τη γεώτρηση πετρελαίου και φυσικού αερίου κοντά στην Κρήτη τον Σεπτέμβριο. Επικαλείται το μνημόνιο συμφωνίας που υπέγραψε με την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση της Λιβύης τον Νοέμβριο του 2019 σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων εδαφών στην ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, η Ελλάδα και άλλες μεσογειακές χώρες έχουν απορρίψει αυτήν τη συμφωνία, υποστηρίζοντας ότι η συμφωνία αγνοεί την Κρήτης, που βρίσκεται μεταξύ των ακτών της Τουρκίας και της Λιβύης.

Η Matz-Lück κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ακόμη και αν η συνθήκη έχει τεθεί σε ισχύ,  δεν μπορεί να έχει επιπτώσεις εις βάρος τρίτου κράτους». Λέει ότι μια συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης που αγνοεί εντελώς τους ισχυρισμούς της Ελλάδας σε θαλάσσιες ζώνες δεν μπορεί να έχει νομική ισχύ τουλάχιστον όσον αφορά την Ελλάδα.

Αντίθετα, λέει ότι η συμφωνία που επιτεύχθηκε από την Ιταλία και την Ελλάδα τον Ιούνιο, η οποία οριοθετεί την ΑΟΖ κάθε κράτους στο Ιόνιο Πέλαγος, είναι αποτελεσματική από νομική άποψη. “Το ζήτημα εάν πρέπει να ρωτηθούν τα γειτονικά κράτη αποφασίζεται ανάλογα με το εάν υπάρχουν αλληλεπικαλυπτόμενα σύνορα. Κατά γενικό κανόνα, αρκεί να οριοθετείται μια περιοχή που διεκδικείται από δύο μόνο κράτη, δεν χρειάζεται να συμπεριληφθούν άλλα κράτη”, λέει η Matz-Lück,η οποία αποκαλώντας την κατεχόμενη Κύπρο, “βορεια Κύπρο” στην οποία η κατάσταση είναι…αμφιλεγόμενη υποστηρίζει:«Ακόμα κι αν η κατάσταση της Βόρειας Κύπρου είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, η τουρκική γεώτρηση πετρελαίου και φυσικού αερίου στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα είναι νομικά αμφίβολη»!

Μια πιθανή λύση για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία

Μέχρι τώρα, η Ελλάδα και η Κύπρος αρνούνται να διαπραγματευτούν με την Τουρκία για το ζήτημα των θαλάσσιων συνόρων. Έχουν τη θέση ότι έχει ήδη διευθετηθεί με διεθνείς συνθήκες. Αλλά είναι αμφισβητήσιμο εάν αυτή η θέση παραμένει αξιοποιήσιμη. Εάν η Άγκυρα, η Αθήνα και η Λευκωσία αποφασίσουν να παρουσιάσουν το θέμα σε ανεξάρτητο όργανο, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή ένα διεθνές δικαστήριο διαιτησίας είναι ανάμεσα στις   πιθανές επιλογές.

Μέχρι να εκδοθεί απόφαση, οι χώρες θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια προσωρινή λύση που προβλέπει την κοινή οικονομική ανάπτυξη των επίμαχων θαλάσσιων εδαφών, χωρίς να διατυπώνονται ισχυρισμοί και να μην υπάρχει πρόβλεψη για τη μορφή μιας μεταγενέστερης συμφωνίας, λέει η Matz-Lück. “Τα κέρδη μοιράζονται έως ότου μπορεί να συμφωνηθεί κάποια στιγμή”, λέει, προσθέτοντας ότι μια τέτοια “κοινή χρήση” μπορεί τελικά να γίνει μόνιμη λύση.



Militaire.gr
https://www.militaire.gr/i-quot-germaniki-lysi-quot-gia-to-aigaio-synekmetalleysi-synekmetalleysi-synekmetalleysi/




Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΛΗ ΣΤΙΣ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ 1822

















Μετά την πτώση της Τριπολιτσάς, καθώς και των φρουρίων της Μονεμβασιάς και του Νεοκάστρου, ο Κολοκοτρώνης πρότεινε στο πολεμικό συμβούλιο την άμεση πολιορκία της Πάτρας. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας όμως, πρωτοστατούντων του Ανδρέα Ζαΐμη και του Παλαιών Πατρών Γερμανού, συνειδητοποίησαν ότι ο Κολοκοτρώνης αποκτούσε ολοένα μεγαλύτερη δύναμη και διεμήνυσαν στον Δημήτριο Υψηλάντη ότι δεν επιθυμούσαν τη βοήθεια του Κολοκοτρώνη αλλά μπορούσαν μόνοι τους να απαλλαγούν από τους Τούρκους της Πάτρας. Επειτα από πολλές αμφιταλαντεύσεις και διαφωνίες ανετέθη τελικά στον Κολοκοτρώνη η πολιορκία της Πάτρας, δίχως όμως ουσιαστική βοήθεια. Ο Κολοκοτρώνης, με μόλις 600 άνδρες και πικραμένος από τις συνωμοσίες που γνώριζε ότι υπήρχαν, παραιτήθηκε από την πολιορκία στις 23 Ιουνίου 1922. Τότε ήταν όμως που φάνηκε ο πραγματικά μεγάλος κίνδυνος για τη νεαρή επανάσταση των Ελλήνων.

Η στρατιά του Πασά της Δράμας Μαχμούτ, του επονομαζόμενου Δράμαλη, συγκεντρώθηκε και προετοιμάστηκε στην Ηπειρο, μετά την ήττα του εξεγερμένου Αλή Πασά. Ο νικητής Χουρσίτ Πασάς, που είχε καταπνίξει την εξέγερση, είχε πέσει στη δυσμένεια του Σουλτάνου και έτσι σερασκέρης (δηλαδή αρχιστράτηγος) ανακηρύχθηκε ο Δράμαλης. Ο Μέντελσον Μπαρτόλντι και πάλι περιγράφει το πλήθος της στρατιάς: «Είκοσι τέσσαρες χιλιάδες πεζοί,εξακισχίλιοι ιππείς και ισχυρόν πυροβολικόν απετέλουν αυτήν· από του έτους δε 1715, ότε ο Αλή Κουμουρτζής διέβη τον Σπερχειόν, απερχόμενος όπως ανακτήση Μωρέαν από τους Ενετούς, ουδέποτε είχεν ίδει η Ελλάς τοιαύτην στρατιωτικήν πομπήν...».
 
Χωρίς αντίσταση η στρατιά του Δράμαλη έφτασε στη Βοιωτία, λεηλάτησε την πεδιάδα της Κωπαΐδας, έκαψε τη Θήβα και επέβαλε φρικτά αντίποινα στην Αττική. Καθώς ο Δράμαλης προήλαυνε προς τον Ισθμό, αντιλήφθηκε ότι οι Ελληνες είχαν εγκαταλείψει αμαχητί τα στενά των Γερανείων και φαίνεται ότι η αλαζονεία του, η οποία ήδη ήταν μεγάλη λόγω του διορισμού του, εντάθηκε ακόμη πιο πολύ. Οταν μάλιστα βρήκε εγκαταλειμμένο και το φρούριο του Ακροκόρινθου, πίστεψε, καθώς φαίνεται, πως κάθε αντίσταση είχε εκλείψει και ότι ο ίδιος ήταν πλέον ο αδιαμφισβήτητος νικητής της Πελοποννήσου και ο καταστολέας της επανάστασης των Ελλήνων. Στην Κόρινθο ο Δράμαλης συγκάλεσε πολεμικό συμβούλιο, κατά το οποίο πολλοί αξιωματούχοι με επικεφαλής τον Γιουσούφ Πασά συμβούλευσαν τον Δράμαλη να χρησιμοποιήσει την Κόρινθο ως βάση και ορμητήριο και να χτίσει εκεί αποθήκες για πολεμοφόδια. Με τη βοήθεια μάλιστα του τουρκικού στόλου στον Κορινθιακό και στον Σαρωνικό κόλπο, η Πελοπόννησος θα αποκλειόταν εντελώς, αφήνοντας εκτεθειμένους τους επαναστάτες της Στερεάς. Τότε, με την Κόρινθο ως ασφαλή έδρα, ο Δράμαλης θα μπορούσε να αποστείλει εκστρατευτικά σώματα για να καταλάβουν την Τριπολιτσά και, εν τέλει, τη Μάνη.

Ο Δράμαλης όμως, καθώς είχε φτάσει ως την Κόρινθο δίχως αντίσταση, ήταν πια πεπεισμένος για την πολεμική ανικανότητα των αντιπάλων του. Μολονότι λοιπόν ελάχιστα γνώριζε τη μορφολογία της Πελοποννήσου, δεν άκουσε τη συμβουλή των αξιωματούχων του και διέταξε σχεδόν αμέσως να προελάσει σύσσωμη η στρατιά προς το Ναύπλιο, να ανεφοδιαστεί εκεί από τον τουρκικό στόλο και τότε να επιτεθεί στην Τριπολιτσά.



Ο συντομότερος δρόμος για το Ναύπλιο ήταν μέσω των στενών περασμάτων των Δερβενακίων. Οι Ελληνες ωστόσο δεν προέβλεψαν να υπερασπιστούν τα περάσματα, τυφλωμένοι καθώς ήταν από τον όγκο της εκστρατείας του Δράμαλη. Ετσι ο τούρκος αρχιστράτηγος πέρασε τα στενά χωρίς μάχη και έφτασε στο Αργος. Τόσο ικανοποιημένος ήταν μάλιστα από την πορεία του ως εκείνο το σημείο, ώστε εγκατέλειψε τα Δερβενάκια και τα χωριά που δέσποζαν στις πλαγιές τους δίχως φρουρά, αφήνοντας έτσι εκτεθειμένη τη γραμμή υποχώρησής του. Η εμπροσθοφυλακή της τουρκικής στρατιάς, υπό τον Πασά του Αργους, έφτασε στο Ναύπλιο, το οποίο ήδη διαπραγματευόταν την παράδοσή του στους Ελληνες, και αποπειράθηκε να το ανεφοδιάσει, λίγα όμως μπορούσε να κάνει, καθώς το κύριο σώμα της στρατιάς είχε ήδη αρχίσει να μην έχει αρκετά εφόδια: ο Δράμαλης είχε υπερτιμήσει την πειθαρχία του τουρκικού στόλου, ο οποίος αγνόησε τις διαταγές και αντί να καταπλεύσει στο Ναύπλιο περιέπλευσε τον Αργολικό κόλπο και κατευθύνθηκε προς την Πάτρα. Η στρατιά του Δράμαλη βρέθηκε στρατοπεδευμένη κοντά στο Αργος, περικυκλωμένη από βουνά, με τα εφόδια να λιγοστεύουν. Φαίνεται μάλιστα ότι εκείνο το καλοκαίρι του 1822 ήταν ιδιαίτερα θερμό, ώστε είχαν καταστραφεί τα σιτηρά και πολύ σύντομα τα άλογα του τουρκικού ιππικού δεν έβρισκαν ούτε τροφή ούτε νερό.



Εν τω μεταξύ ο Υψηλάντης και περίπου 700 άνδρες έσπευσαν να ενισχύσουν το οχυρό φρούριο του Αργους, Λάρισα, το οποίο ως τότε υπερασπιζόταν με λίγους άνδρες ο μανιάτης οπλαρχηγός Καραγιάννης. Ηταν προφανές ότι με την αύξηση των υπερασπιστών τα εφόδια θα τελείωναν γρηγορότερα και συνεπώς η Λάρισα θα υποτασσόταν στον Δράμαλη. Ο Δράμαλης από την άλλη

Δημήτριος Υψηλάντης
γνώριζε ότι δεν ήταν δυνατόν να στραφεί προς την Τριπολιτσά δίχως να καταλάβει τη Λάρισα και έτσι οι Ελληνες πέτυχαν τον στόχο τους, δηλαδή να κρατήσουν την τουρκική στρατιά κοντά στο Αργος.
Οσο ο τουρκικός στρατός πολιορκούσε τη Λάρισα του Αργους ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αγωνιζόταν να συγκεντρώσει αρκετούς άνδρες. Πολλοί έχουν επιτημήσει τον Γέρο του Μοριά για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε σε αυτή του την προσπάθεια, οι οποίες φαίνεται ότι ήταν πράγματι σκληρές αλλά απαραίτητες. Στα τέλη Ιουλίου ξεκίνησε ο Κολοκοτρώνης από την Τριπολιτσά διακηρύσσοντας ότι όποιος ικανός να φέρει όπλα βρισκόταν στην πόλη ύστερα από δύο ώρες θα τουφεκιζόταν αμέσως. Ο Κολοκοτρώνης κατέλαβε τα στενά περάσματα που οδηγούν προς την Κόρινθο, οι δε έγκλειστοι στη Λάρισα κατόρθωσαν, λίγες ημέρες αργότερα, να εγκαταλείψουν το φρούριο, καθ' ότι ο σκοπός τους είχε επιτευχθεί. Η κύρια δύναμη των Ελλήνων είχε καταφύγει στους Μύλους, στα δυτικά της πόλης του Αργους.

Χάνοντας σιγά σιγά τις ελπίδες του ότι ο στόλος θα καταφθάσει στο Ναύπλιο, ο Δράμαλης άρχισε να συνειδητοποιεί πως η μόνη λύση στην έλλειψη εφοδίων ήταν η υποχώρηση και αυτήν προσπάθησε να οργανώσει με πανουργία. Εστειλε λοιπόν τον χριστιανό γραμματέα του στο στρατόπεδο των Ελλήνων για να τους προσφέρει αμνηστία. Οπως το περίμενε, οι Ελληνες αρνήθηκαν και τότε ο γραμματέας τούς συμβούλευσε τάχα φιλικά ότι έπρεπε να σπεύσουν να φυλάξουν τα περάσματα προς την Τριπολιτσά, διότι η στρατιά του Δράμαλη ετοιμαζόταν να ξεκινήσει. 
Η στρατηγική σκέψη του
Γρηγόριος Δίκαιος (Παπαφλέσσας)
Θεόδωρου Κολοκοτρώνη όμως προέβλεψε για ακόμη μία φορά την αδυναμία του αντιπάλου του· ήταν προφανές ότι δίχως εφόδια η τουρκική στρατιά δεν θα μπορούσε να πορευθεί προς την Τριπολιτσά και ότι επρόκειτο απλώς για αντιπερισπασμό.

Ο Κολοκοτρώνης προσπάθησε να επιβάλει τη γνώμη του στο πολεμικό συμβούλιο, ότι δηλαδή το σημαντικό ήταν να εμποδιστεί η υποχώρηση του Δράμαλη προς την Κόρινθο. Καθώς όμως για άλλη μια φορά το συμβούλιο ήταν δύσπιστο απέναντι στις παραινέσεις του, ο Κολοκοτρώνης άφησε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού στους Μύλους και με ένα μικρό σώμα εγκαταστάθηκε στο χωριό Αγιος Γεώργιος, το οποίο δεσπόζει στα στενά των Δερβενακίων. «Πηγαίνει να ξαναγίνει κλέφτης στα βουνά και να πιάση τα κορφοβούνια και τους Αηλιάδες...» λέγεται ότι είπε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με περιφρόνηση.



Στις 26 Ιουλίου από το στρατόπεδο του Δράμαλη ακούστηκαν οι πυροβολισμοί που ανήγγειλαν την εκκίνηση της μεγάλης στρατιάς. Λέγεται ότι τότε ο Κολοκοτρώνης μίλησε στους Ελληνες, διηγούμενος ότι στο όνειρό του η ίδια η θεά Τύχη τον είχε βεβαιώσει για τη νίκη. Τόσο σίγουρος ήταν μάλιστα, ώστε λέγεται ότι είπε: «Εχω τόσην βεβαιότητα να σας ειπώ να μην πάρετε ούτε τα άρματά σας, για να πάρωμε των Τούρκων. Σήμερα ο καθένας από εμάς θα καταδιώκη πολλούς...». Για να κρύψει μάλιστα τον μικρό αριθμό των συμπολεμιστών του - υπολογίζονται σε περίπου 2.300 άνδρες - ο έλληνας οπλαρχηγός κατέφυγε σε ένα «κλέφτικο» τέχνασμα: Αφού παρέταξε σχεδόν όλους τους άνδρες του στην πλαγιά όπου βρισκόταν το χωριό Αγιος Σώστης, ο ίδιος, μαζί με τους ηλικιωμένους και τους άμαχους, πήγε απέναντι στον Αγιο Γεώργιο και, αφού μάζεψε ολόγυρα όσο περισσότερα ζώα μπορούσε για να κάνουν φασαρία, κρέμασε κάπες, φέσια και σημαίες από διάφορα ξύλα, ώστε από μακριά να φαίνεται ότι εκεί ενέδρευε ανυπόμονος στρατός.
Το πρώτο τμήμα της τουρκικής στρατιάς, η εμπροσθοφυλακή των Αλβανών, πέρασε τα στενά δίπλα από τον «πλαστό» στρατό του Κολοκοτρώνη, δίχως σημαντικές απώλειες. Το δεύτερο όμως κατατροπώθηκε. «Από εκάστου λόφου», κατά τον Μπαρτόλντι, «ανεπήδων ένοπλοι Ελληνες και καπνός πυρίτιδος κατεκάλυψε όλας τας κλιτύς του όρους.Οι Τούρκοι ιππείς, υποχωρήσαντες τάχιστα, προσεπάθησαν να αναβώσι την δεξιάν όχθην του χειμάρρου, αφ' ης ανελίσσεται η ανωφέρεια του Αγίου Σώστη. Οι πεζοί παρηκολούθουν όπως ηδύναντο, τα όπλα δε και αι αποσκευαί και παν ό,τι παρεκώλυε την πορείαν απερρίφθησαν. Αλλ' οι Ελληνες έσπευδον διώκοντες τους φεύγοντες και το λαμπρόν όνειρον του Κολοκοτρώνη ήρχιζε να πραγματοποιήται».

Και θα είχε πράγματι πραγματοποιηθεί το όνειρο, αν οι οπλαρχηγοί που είχε καλέσει ο Κολοκοτρώνης είχαν καταφθάσει εγκαίρως. Ο μόνος που απάντησε στο κάλεσμα ήταν ο Νικηταράς ο «Τουρκοφάγος», με τους άνδρες του οποίου όμως είχαν ενωθεί και αυτοί του Παπαφλέσσα και του Υψηλάντη. Ο Νικηταράς έσπευσε να ανακόψει την υποχώρηση των Τούρκων προς την Κόρινθο και έτσι στη χαράδρα μπροστά στον Αγιο Σώστη οι Τούρκοι άφησαν περισσότερους από 3.000 νεκρούς. Η δε μεγάλη τουρκική στρατιά διασπάστηκε και ένα μέρος της κατέφυγε στην Κόρινθο, ενώ το άλλο γύρισε πίσω στο Αργος, όπου ο Δράμαλης παρέμεινε άπραγος για μία ημέρα, προσπαθώντας να συνέλθει από την πανωλεθρία.

Ηταν όμως αδύνατον να παραμείνει άλλο η τουρκική στρατιά στο Αργος, δίχως εφόδια. Μη θέλοντας ασφαλώς να δοκιμάσει την τύχη του από το ίδιο πέρασμα, ο τούρκος αρχιστράτηγος επέλεξε το

Σχεδιάγραμμα της μάχης στο Αγιονόρι
πέρασμα του Αϊνορίου, ανατολικότερα από το σημείο όπου είχε ηττηθεί το πρώτο τμήμα της στρατιάς του. Το ελληνικό πολεμικό συμβούλιο, υπό την καθοδήγηση του Κολοκοτρώνη, είχε βεβαίως εκπονήσει σχέδιο για αυτή την περίπτωση, το οποίο όμως δεν εκτελέστηκε σωστά. Το σχέδιο ήθελε τους Ελληνες που ως τότε είχαν στρατοπεδεύσει στους Μύλους να χτυπήσουν τα νώτα του Δράμαλη, μόλις αυτός άφηνε πίσω του το Αργος. Αντ' αυτού, τους Ελληνες προσήλκυσαν τα λάφυρα του εγκαταλειμμένου τουρκικού στρατοπέδου και άφησαν τα νώτα του Δράμαλη ανενόχλητα. Ο Νικηταράς και ο Υψηλάντης βέβαια επιτέθηκαν στους Τούρκους από τον Αγιο Σώστη, ο δε Παπαφλέσσας από το Αϊνόρι, οι τούρκοι ιππείς όμως κατόρθωσαν να ανοίξουν δρόμο, καθώς δεν τους κατεδίωκε κανένας. Τα σώματα που έστειλε ο Κολοκοτρώνης, υπό τη διοίκηση του γιου του, Γενναίου Κολοκοτρώνη, και του Πλαπούτα, έφτασαν πολύ αργά, ώστε μεγάλο μέρος της τουρκικής στρατιάς διέφυγε, αφήνοντας πίσω μόλις 1.000 νεκρούς. Ηττημένος και καταδιωκόμενος ο μεγάλος σερασκέρης έφτασε στην Κόρινθο.

Ο Κολοκοτρώνης διέταξε να φυλαχθούν όλα τα περάσματα προς τη Δυτική Πελοπόννησο ή προς τη Στερεά τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον ανεφοδιασμό της Κορίνθου. Υστερα από λίγο ό,τι είχε απομείνει από τη λαμπρή τουρκική στρατιά άρχισε να υποκύπτει στην πείνα και στις αρρώστιες που επέφερε η στέρηση. Και ο ίδιος ο τρομερός Δράμαλης, ο «κατακτητής της Πελοποννήσου», πέθανε στην Κόρινθο, εξουθενωμένος.

Η νίκη των Ελλήνων στα Δερβενάκια ήταν αναμφίβολα η μεγαλύτερη σε μέγεθος από όλες τις Ελληνικής Επανάστασης. Αναπτέρωσε το ηθικό των επαναστατών, τους προμήθευσε με πολύτιμο οπλισμό και λάφυρα, ενώ έφερε σε πολύ δύσκολη θέση την ασθμαίνουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία που αδυνατούσε να αναπληρώσει γρήγορα τόσο εκτεταμένες απώλειες. Ταυτόχρονα ο θρίαμβος στα Δερβενάκια αύξησε το γόητρο του Κολοκοτρώνη ανάμεσα στους Έλληνες, ενώ ανάδειξε και τους οπλαρχηγούς ως εν δυνάμει διεκδικητές της κεντρικής εξουσίας, κάτι όμως που βαθμιαία οδήγησε στους δύο εμφυλίους πολέμους.



http://derbenakia.blogspot.com
www.pare-dose.net
http://www.pyrgoskymis.gr/index.php
ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

  

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2020

ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΜΕΡΟΣ Β'


Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.

“ΑΤΤΙΛΑΣ Ι”
 Στίς 20 Ἰουλίου 1974 ἡ Τουρκία εἰσέβαλε στήν Κύπρο. Ἡ ἐπι­χείρησις βαπτίσθηκε ἀπό τούς Τούρκους “ΑΤΤΙΛΑΣ”.

Οἱ εὐθύνες τοῦ καθεστῶτος Ἰωαννίδη, τά ἐγκληματικά λάθη  καί ἡ προδοσία τῶν παραγόντων του, ὑπῆρξαν τεράστιες.

 Τό Σ.Α.Κ. “φροδίτη 1973” δέν φαρμόζεται

        Στίς 22-10-1973 ἡ Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου εἶχε συντάξει τό νέο “Σχέδιο Ἀμύνης Κύπρου” μέ τήν κωδική ὀνομασία “ΑΦΡΟ­ΔΙΤΗ 1973”. Περίπου ἕνα μῆνα μετά ἀνετράπη.

       Ἐπρόκειτο γιά σχέδιο πού προέβλεπε ἀποστολή ἀεροναυ­τι­κῶν δυνάμεων ἀπό τήν Ἑλλάδα γιά προσβολή τοῦ ἀποβατικοῦ στόλου σέ περίπτωσι εἰσβολῆς.

       πιστή φαρμογή το Σ.Α.Κ. φροδίτη 1973ταν ρκε­τή γιά τήν καθολική συντριβή το “ΑΤΤΙΛΑ”. Κι ὅμως! Οὐδέποτε ἐφαρμόστηκε. Συγκεκριμένα:

       - Στίς 18 ουλίου 1974 ἐλήφθη συρροή πληροφοριῶν γιά προετοιμασία ἀποβατικῶν δυνάμεων τῶν Τούρκων σέ Μερσίνη καί Ἀ­λεξανδρέττα. Οδεμία προληπτική διαταγή “τοιμότητος φαρ­μο­γς” το Σ.Α.Κ. δόθηκε!...

       - Στίς 19 ουλίου 1974 τήν νύκτα, τό δίκτυο Ραντάρ τοῦ ΓΕΕΦ ἐπεσήμανε τόν ἀπόπλου τῆς τουρκικῆς ἀρμάδος πρός τήν Κύπρο. Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. ἔπρεπε ἄμεσα νά διαταχθῆ:

       α) ἀπόπλους τοῦ ἑνός Ὑποβρυχίου καί τῶν δύο Τορπιλλακάτων,

       β) ἑτοιμότητα ἀπογειώσεως τῶν Phantoms F4E ἀπό Κρήτη,

       γ) προεπιστράτευσις πυρήνων μονάδων Ε.Φ. καί

       δ) ἀνάπτυξις μονάδων ΕΛΔΥΚ καί Ε.Φ. στούς “Χώρους Δια­σπορᾶς”.

       Τίποτε πό τά ἀνωτέρῳ  δέν συνέβη! Τό Α.Ε.Δ. στήν Ἀθήνα ἰσχυρίζετο ὅτι ἐπρόκειτο γιά «τουρκικές ἀσκήσεις»(!) καί συνι­στοῦ­σε: «Κύριοι, πᾶτε γιά ὕπνο»!...

       - Στίς 20 ουλίου 1974 στίς 02:00’ τό πρωΐ τά 10 ἀπό τά 16 σκάφη τῆς τουρκικῆς ἀρμάδος εἰσέρχονται στά χωρικά ὕδατα τῆς Κύπρου.

Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἐκείνη τήν στιγμή ἔ­πρεπε νά δοθῆ ἡ ἐντολή προσβολῆς τοῦ ἀποβατικοῦ στόλου, ἀπό θαλάσσης μέ ἕνα Ὑποβρύχιο καί δύο Τορπιλλακάτους, καί ἀπό ἀ­έρος μέ μία μοίρα Phantoms. Δέν φαρμόστηκε! τουρκική ρ­μάδα κατέφθασε νενόχλητη στίς κτές τς Κύπρου!

Ὁ Δ. Ἰωαννίδης σέ Δήλωσί του τό 1987 ὁμολόγησε ὅτι ἡ ἄφιξις τοῦ Σίσκο στήν Ἀθήνα: «… ἀ ν έ σ τ ε ι λ ε  τήν ἀποστολήν ἐνισχύσεων μέχρις τῆς ἐ­πισ­τροφῆς τῶν Ἀμερικανῶν ἀπό τήν Ἄγκυραν, ὅπου οὗτοι θά μετέβαινον ἐν συνεχείᾳ».

       - Στίς 20 ουλίου 1974 καί ὥρα 05:20 ἡ τουρκική εἰσβολή ἄρχισε μέ βομβαρδισμό καί ρίψι ἀλεξιπτωτιστῶν. Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἡ ἐφαρμογή σχεδίων καί ἀποδέσμευσις πυρός ἔ­πρεπε ν᾽ ἀρχίση αὐτομάτως μέ τήν ἐκδήλωσι εἰσβολῆς.

Καί ὅμως: ἡ ἀνάπτυξις τῶν μονάδων ἔγινε στίς 06:00’ (μετά ἀπό 40 κρίσιμα λεπτά) καί ἡ ἐντολή “ἐφαρμογῆς σχεδίων” κατέφ­θασε ἀπό τό ΑΕΔ στίς 08:40’ (μετά ἀπό 3 ὧρες καί 20 λεπτά…).  Τό ΑΕΔ στήν Ἀθήνα ἰσχυριζόταν ὅτι δέν πρόκειται για ρίψι ἀλε­ξι­πτω­τιστῶν ἀλλά… ἐφοδίων (!) [1]

       - Σύμφωνα μέ τό Σ.Α.Κ. “Ἀφροδίτη 1973” ἡ ΕΛΔΥΚ ἔπρεπε νά τηρηθῆ ὡς κύρια ἐφεδρεία μέ ἀποστολή τήν ἀντεπίθεσι γιά ἐξά­λειψι τυχόν “προγεφυρώματος” τοῦ ἐχθροῦ.

Καί ὅμως: Στίς 09:00’ ἡ ΕΛΔΥΚ ἔλαβε ἐντολή νά ἐπιτεθῆ πρός τό Κιόνελι! Στίς 10:15’ οἱ Τοῦρκοι ἀποβίβασαν τμήματα στό “Πέντε Μίλι” Κηρυνείας[2] καί δημιούργησαν μικρό προγεφύρωμα. Ἡ ἐ­πίθεσις τῆς ΕΛΔΥΚ θά ἐξάλειφε τό προγεφύρωμα. Ἡ ἐμπλοκή της στήν μάχη τοῦ Κιόνελι τήν ἐμπόδισε. παραποίησις το ΣΑΚ πέτρεψε τήν μοιραία πιβίωσι τοπρογεφυρώματος”!...

      - Μετά τήν εἰσβολή τό Ὑπουργικό Συμβούλιο δέν συγκαλεῖται οὔτε μία φορά! Ὅλα ἀποφασίζονται ἀπό τό “διευθυντήριο” τοῦ κα­θεστῶτος (Ἰωαννίδης - Γκιζίκης - Μπονάνος - Ἀνδρουτσόπουλος). Στίς 21 ουλίου 1974 συγκαλείται τό Πολεμικό Συμβούλιο τοῦ κα­θεστῶτος Ἰωαννίδη.

ωαννίδης[3] καί ὁ νδρουτσόπουλος[4] ἰσχυρίσθηκαν ὅτι ἔδωσαν τήν ἐντολή προσβολῆς τοῦ τουρκικοῦ στόλου.

Ὁ Α/ΕΔ Γρηγόριος Μπονάνος ἀντιθέτως ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἀπόφασις ἦταν δική του.[5]

Ὁ Ἀνδρουτσόπουλος ἀπό τήν ἄλλη γράφει ὅτι ὁ Μπονάνος τόν ρώτησε ἄν «καλύπτει πολιτικῶς τόν βομβαρδισμόν».[6]

Ὁ Ἀρχηγός Ναυτικοῦ Πέτρος Ἀραπάκης ἀναρωτιέται: «Ἡ ὁ­ποιαδήποτε ἀπόφαση γιά τήν προσβολή ἐχθρικῶν δυνάμεων ἐκδί­δε­ται γραπτῶς. Ποῦ εἶναι οἱ γραπτές ἐντολές;».[7]

       Ὁ Ἀρχηγός Ἀεροπορίας Ἀλέξανδρος Παπανικολάου ἀγνοεῖ τήν ὕπαρξι τῆς ἐντολῆς.

       Ἐν πάση περιπτώσει, ὁ Πρωθυπουργός Ἀδ. Ἀνδρουτσόπουλος ἰσχυρίζεται ὅτι ἔδωσε ἐντολή στήν ἡγεσία τῶν Ε.Δ. γιά προσβολή του τήν ἐπομένη μέ δύο (2) Ὑποβρύχια καί ἕξι (6) Phantoms. 

       Δηλαδή αὐτό πού τό ΣΑΚ “Ἀφροδίτη 1973” προέβλεπε νά γίνη τήν νύκτα τῆς 19ης πρός 20η ουλίου, ἀπεφασίσθη νά γίνη τήν πρω­ΐα τῆς 22ας ουλίου καί μάλιστα παραποιημένο.[8]

       - Στίς 22 ουλίου 1974 καί πάλι καμμία ἐντολή δέν ἐκτελεῖται!

Τά Ὑποβρύχια δέν πλήττουν τήν τουρκική ἀρμάδα.

Τά Phantoms δέν ἀπογειώνονται.

Τό ὀχηματαγωγό “Ρέθυμνον” ἔμφορτο ὑλικοῦ γιά τήν Κύπρο, φτάνει στήν… Ρόδο (!).

Ἡ ἀποστολή “Νίκη” μέ μία Μοίρα Καταδρομῶν πλήττεται ἀ­πό “φίλια” πυρά.

τελευταία εκαιρία φαρμογς το ΣΑΚ φροδίτη 1973 χάνεται. Οἱ Τοῦρκοι ἀποβιβάζουν καί ἄλλες δυνάμεις καί καταλαμβάνουν τήν Κυρήνεια!...

       Ὁ Ἀνδρουτσόπουλος γράφει: «Ο ρχηγοί τν πιτελείων δέν ξετέλεσαν τάς διαταγάς τς πιθέσεως, λλά συνεμορφώθησαν πρός τάς κκλήσεις τν Σίσκο καί Τάσκα καί δίως το δευτέρου, μετά τν ποί­ων λθον ες παφήν διά τς CIA».[9]

       Ὁ Μπονάνος ὅμως ἐπισημαίνει: «… ωαννίδης θελε μέν τόν πόλεμον, τόν πεδίωκε, λλά δέν νελάμβανε τήν εθύνην τς κηρύξεώς του. θελε κάποιος λλος νά πατήση τό κουμπί».[10]

       Ὁ πρέσβυς τῶν ΗΠΑ Χ. Τάσκα στίς 27-9-1975 κατέθετε στό Κογκρέσσο: «… ωαννίδης θελε πράγματι τόν πόλεμον καί ο λληνες στρατηγοί πού πείσθησαν (πό τόν Τάσκα) τι δέν πρεπε νά γίνη πόλεμος, πεσπάσθησαν πό τόν ωαννίδη καί παυσαν πλέον νά τόν πακούουν…».

       Ἐπρόκειτο γιά τήν ἀπόλυτη διάσπασι καί ἀκυβερνησία τοῦ καθεστῶτος. Καί προκύπτει τό ἐρώτημα: Τί ἔπραξε ὁ Δ. Ἰωαννίδης ὅταν ἡ ἡγεσία τῶν Ε.Δ. δέν ἐκτέλεσε τήν “ἐντολή” του, στίς 22-7-1974;      

 Τό ΓΕΕΦ κέφαλο

        Στίς 10 Αὐγούστου 1973 ἡ Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου ἀνέ­θεσε τήν ἡγεσία τοῦ Γ.Ε.Ε.Φ. στόν Ἀντιστράτηγο Γεώργιο Ντενίση. Ὁ νέος Α/ΓΕΕΦ Γ. Ντενίσης ἦταν συμμαθητής καί φίλος τοῦ Γ. Παπαδοπούλου. Ἐπρόκειτο γιά ἐξαίρετο καί σώφρονα ἀξιωματι­κό μέ μεγάλες ἐπιτελικές ἱκανότητες. Ἦταν προσκείμμενος στήν ἐθνική πολιτική τοῦ Γ. Παπαδοπούλου καί ἐθεωρεῖτο ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος στήν κατάλληλη θέσι.

       Ὁ Δημ. Ἰωαννίδης, μετά τήν 25η Νοεμβρίου 1973, καιροφυλα­κτοῦσε γιά τό πότε θά ἀπαλλαγῆ ἀπό τόν “παπαδοπουλικό” Ντε­νίση, ὥστε νά ἐκπληρώση τά ἐπικίνδυνα σχέδιά του στήν Κύπρο…

       Στίς 11 Ἰουλίου 1974 τό καθεστώς Ἰωαννίδη ἀπεφάσισε τό “πρα­ξικόπημα” κατά τοῦ Μακαρίου. Ὅμως ὁ Α/ΓΕΕΦ Γ. Ντενίσης ποτέ δέν θά ἀπεδέχετο ν᾽ ἀναλάβη τέτοια ἀποστολή ἡ Ε.Φ.

       Ἔτσι στίς 13 Ἰουλίου 1974 -δύο μόλις ἡμέρες πρίν τό “πραξικόπημα”- ὁ Ντενίσης ἐκλήθη ἀπό τό ΑΕΔ στήν Ἀθήνα μέ πρόσχη­μα τήν συμμετοχή του σέ σύσκεψι. Καί ἔπειτα ἀπό τήν ἐκδήλωσι -ἐν ἀγνοίᾳ καί ἀπουσίᾳ του- τοῦ “πραξικοπήματος” ὁ Α/ΕΔ Γρ. Μπο­νάνος τοῦ εἶπε νά ἐπιστρέψη, ἀλλά ἐκεῖνος ἀρνήθηκε καί ὑπέβα­λε τήν παραίτησί του εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας γιά τά γεγονότα…

       Ὁ Δ. Ἰωαννίδης καί ὁ Α/ΕΔ Γρ. Μπονάνος ἀνέθεσαν ἀρχικά τήν ἡγεσία τοῦ “πραξικοπήματος” καί κατόπιν τήν ἡγεσία τοῦ ΓΕΕΦ στόν Ταξίαρχο Μιχαήλ Γεωργίτση.

       Ἡ ἐπιλογή ἦταν ὀλέθρια. Ὁ Γεωργίτσης ἐστερεῖτο παντελῶς σθένους καί ἡγετικῆς προσωπικότητος. Ἀκόμη καί στήν ἐκδήλωσι τοῦ “πραξικοπήματος” ὑποσκελίστηκε ἀπό τόν Δ.Δ.Κ.Κ. Συνταγματάρχη Κ. Κομπόκη.

       Τό καθεστώς Ἰωαννίδη δέν στέρησε ἁπλῶς τήν φυσική ἡγεσία τοῦ ΓΕΕΦ. Τό φησε στήν οσία κέφαλο τήν πιό κρίσιμη στιγ­μή!...

       Ὁ ἀνεπαρκέστατος Μ. Γεωργίτσης ὑπῆρξε ὁ μεγάλος ἀπών κατά τήν τουρκική εἰσβολή. Τό πιό χαρακτηριστικό:

       Ὅταν ἐνετοπίσθη ὅτι ἡ τουρκική ἀρμάδα κατευθυνόταν πρός Ἀμμόχωστο τό ΓΕΕΦ διέταξε νά ἀναληφθῆ ἡ κεντρική ἀποστολή ἀμύνης ἀπό τήν Ι Α.Τ.Δ. πού εἶχε ὡς ζώνη εὐθύνης τήν Ἀμμό­χω­στο. 

Ὅμως ξαφνικά ἡ πορεία τῆς ἀρμάδος ἐστράφη πρός Κυρήνεια. Κι ὅμως ὁ Α/ΓΕΕΦ  δ έ ν  διέταξε τήν ἀλλαγή τῆς κυρίας ἀπο­στολῆς πρός τήν ΙΙΙ Α.Τ.Δ. μέ ζώνη εὐθύνης τήν Λευκωσία - Κυρήνεια!...      

       Ὅταν ἐκδηλώθηκε ἡ εἰσβολή, ὁ Γεωργίτσης τά ἔχασε. Δέν ἀνέ­πτυξε καμμία πρωτοβουλία καί ζητοῦσε ἀπεγνωσμένα ὁδηγίες ἀ­πό τό ΑΕΔ! Ὁ Γρ. Μπονάνος γράφει: «Ἐνεφανίζετο νά ἀντιδρᾶ περίπου ὡς διοικητής λόχου, ὁ ὁποῖος ζητεῖ ὁδηγίας ἀπό τόν ταγματάρχην του, πού εὑρίσκεται εἰς ἀ­πόστασιν χιλιομέτρου… Κατέληξα λοιπόν, κατά φυσικήν συνέπειαν, στό συμπέρασμα ὅτι ἡ διεύθυνσις τοῦ ἀγῶνος ὑπό τοῦ Γεωργίτση ἦτο ἕνα τεράστιον λάθος».[11]

Καί σέ ἄλλο σημεῖο ὁ τότε Α/ΕΔ ἀναφέρει καί πάλι: «… ρ­χηγός τς θνικς Φρουρς, εχεν πωλέσει τόν λεγχον τς καταστάσεως καί το αυτο του».[12]  
                   
       Τό ἀποκορύφωμα ὑπῆρξε τό ἑξῆς: Μετά τήν λήξι τῆς πρώτης φάσεως τῆς εἰσβολῆς (“ΑΤΤΙΛΑΣ Ι”) ὁ Γεωργίτσης ὑπέβαλε κατά­λογο ὀνομάτων ἀξιωματικῶν «πρός ἄμεσον ἐπαναπατρισμόν δι᾽ εἰ­δικούς λόγους». Καί στόν κατάλογο κενο Α/ΓΕΕΦ (κατ᾽ εὐ­φημισμόν) εχε τοποθετήσει πρτο τό δικό του νομα!

Τά σχόλια περιττεύουν. Δέν περιττεύουν ὅμως γιά τούς Ἰωαν­νίδη - Μπονάνο πού κατά τήν διάρκεια τοῦ “ΑΤΤΙΛΑ” στέρησαν τό ΓΕΕΦ ἀπό τήν φυσική ἡγεσία του καί τήν ἀντικατέστησαν ἀπό τό πλέον ἀκατάλληλο πρόσωπο, ἀφήνωντας τήν Ἐθνική Φρουρά νά δώση τόν ὑπέρ πάντων ἀγῶνα κυριολεκτικά ἀκέφαλη!...

  πιστράτευσις το 1974: μύθος καί λήθεια

        Ἀπό τήν λῆξι τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τό ἔτος 1967 ἡ Ἑλλάς δέν εἶχε δαπανήσει οὔτε μία δραχμή γιά ὑλικό Ἐπισ­τρα­τεύσεως.

       Ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος μέσα ἀπό τό 5ετές Πρόγραμμα Ἐ­ξοπλισμῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων 1968 - 1972 δέν προχώρησε μόνο στίς μεγαλύτερες ἐξοπλιστικές προμήθειες καί πολεμικό ὑλικό ἐξ᾽ ἐθνικῶν πόρων στήν ἱστορία τῶν Ε.Δ.

       Δαπάνησε καί 450.000.000 δρχ. γιά λικό πιστρατεύσεως, γιά πρώτη φορά. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά δημιουργηθῆ περε­πάρ­κεια ποθεμάτων πρωτοφανής γιά τά δεδομένα τῆς μεταπολεμι­κῆς Ἑλλάδος!

       Ἐνῶ -ὅπως εἴδαμε- γιά πρώτη φορά δημιουργήθηκε καί ὑπο­δομή Πολεμικς Βιομηχανίας γιά τήν αὐτάρκεια τῆς Ἑλλάδος σέ ἀποθέματα καί πολεμικό ὑλικό…

       Ὁ Α/ΕΔ Στρατηγός Ὀδυσσεύς Ἀγγελῆς τήν περίοδο 1968 - 1973 εἶχε συντάξει ἕνα ἐξαιρετικό “Σχέδιο Ἐπιστρατεύσεως” τό ὁποῖο ἀναθεωρεῖτο καί ὑφίστατο τελειοποιήσεις σέ τακτά χρονικά διαστήματα. Προέβλεπε συμπλήρωσι τῶν ἐπιστρατευομένων Μονάδων στό 100% τῆς δυνάμεώς τους σέ χρόνο ρεκόρ!  Καί κάθε χρόνο γινόταν ἄσκησις ἐπιστρατεύσεως μίας Μεγάλης Μονάδος γιά νά ἐλέγχεται ἡ ταχύτητα καί ἡ ἀπόδοσις!

       Ἡ Ἑλλάς λοιπόν, τό 1974 διέθετε ἕνα ἀπό τά τελειότερα συστήματα Ἐπιστρατεύσεως στόν κόσμο!...

       Στίς 20 Ἰουλίου 1974 - κατά τήν ἔκτακτη συνεδρίασι τοῦ ΑΣΕΑ λόγῳ τῆς εἰσβολῆς - μέ εἰσήγησι τοῦ Δ. Ἰωαννίδη ἀπεφασίσθη ἡ κήρυξις Γενικς πιστρατεύσεως!

       Ἡ ἐνέργεια αὐτῆς καί ὁ τρόπος πού ἐκτελέστηκε ὑπῆρξε ἐπιει­κῶς ἀπαράδεκτος: Τό Σχέδιο πιστρατεύσεως δέν τηρήθηκε! Καμμία ἀπό τίς διαδοχικές ἐνέργειες πού προέβλεπε, δέν ἔγινε.

       Σύμφωνα μέ τά ἐπιτελικά σχέδια, ἡ Ἐπιστράτευσις διεξάγεται κλιμακωτά: 1) Ἀρχικά συγκαλοῦνται οἱ  “πυρῆνες”,  2) ἀκολουθεῖ τό ἄνοιγμα τῶν ἀποθηκῶν, 3) κατόπιν γίνεται διασπορά τῶν εἰδι­κοτήτων, 4) ἔπειτα οἱ πρῶτες ἡλικίες, 5) μετά οἱ ἀμέσως ἐπόμενες κ.ο.κ.
       Τίποτε ἀπό τά ἀνωτέρῳ  δέν ἔγινε!...

       Ἡ κήρυξις Γενικῆς Ἐπιστρατεύσεως ἦταν μέτρο ἐντελῶς περιτ­τό καί ἀνώφελο. Διότι σήμαινε πρόσκλησι δυνάμεως 6 φορές μεγαλύτερης ἀπό αὐτήν πού χρειαζόταν γιά τήν ἐπάνδρωσι τῶν ἐπιστρατευομένων Μονάδων στό 100% τῆς δυνάμεώς τους!

       Π.χ.: Σέ ἕνα Κέντρο Ἐπιστρατεύσεως πού σύμφωνα μέ τά σχέ­δια ἔπρεπε νά παρουσιαστοῦν 1.000 ἐπίστρατοι, κλήθηκαν ἄσκο­πα 7.000 ἐπίστρατοι! Ὅπως εἶναι εὐνόητο, οἱ πλεονάζοντες 6.000 δεινοπάθησαν ἄσκοπα. Διότι οἱ ἀποθῆκες ἐπιστρατεύσεως διέθεταν ὑλικό γιά τούς προβλεπομένους 1.000 καί ὄχι γιά τούς ὑπολοί­πους πού δέν προβλεπόταν νά καταταγοῦν σύμφωνα μέ τά σχέδια.

       Ἡ Γενική Ἐπιστράτευσις εἶναι ἕνα ἀκραῖο μέτρο πού γίνεται διαδοχικά καί κλιμακωτά σέ διάστημα 15 ἡμερῶν. ρχική της φάσις προβλέπει μόνον τήν πιστράτευσι τν ποστολν συμπληρώσεως τν νεργν Μονάδων. Δηλαδή γίνεται κλῆσις ὁρισμένων ἡλικιῶν. Καί κατόπιν σταδιακά καλοῦνται καί οἱ ὑ­πό­λοιπες μέ διαδοχικές κλήσεις σύμφωνα μέ τά προβλεπόμενα σχέδια.

       Κανένα πό τά ἀνωτέρῳ σχέδια δέν φαρμόστηκε! Ἔγινε ἁπλά μία σύντακτη καί μαζική κλσις λων τν λικιν χωρίς ἐφαρμογή τῶν προβλεπομένων σχεδίων καί χωρίς τήν τήρησι τῶν διαδοχικῶν σταδίων.

       Ἀποτέλεσμα; Νά παρουσιαστον περεξαπλάσιοι πό ὅ­σους πρεπε νά κληθον τίς πρτες μέρες!...

       Γιατί ὅμως συνέβη αὐτό; Ὁ τότε Α/ΕΔ Γρ. Μπονάνος ὁμολογεῖ ξεδιάντροπα: «Χωρίς τήν γενικήν ἐπιστράτευσιν, ἡ ὁποία ἀπεδυνάμωσε τόν ἰστόν τοῦ μηχανισμοῦ τοῦ Ἰωαννίδη, πιθανότατα ἡ ἀποκατά­στα­σις τῆς δημοκρατίας τήν ὁποίαν ἡμεῖς ἐπεβάλαμε, θά ἐκινδύ­νευε»!...[13]

       Δηλαδή ὁ Μπονάνος ὁμολογεῖ ἀνενδοίαστα ὅτι ὁ λόγος κηρύξεως τῆς Γενικῆς Ἐπιστρατεύσεως χωρίς τήν τήρησι καί ἐφαρ­μο­γή τῶν σχεδίων, ἔγινε γιά νά προκληθῆ χάος καί ν᾽ ἀνατραπῆ ὁ Ἰωαννίδης!...

       Τί νά σχολιάση κανείς γιά τό ἀνωτέρῳ ; Τά σχόλια ἐπαφίενται στόν ἀναγνώστη…

       Ἔτσι διέρρευσαν οἱ φῆμες γιά «ἀποτυχημένη ἐπιστράτευσι», γιά «χαώδη κατάσταση», γιά «ἄδεια κιβώτια τῶν ἀποθηκῶν», γιά «ἐπιστράτους μέ σαγιονάρες», κ.λπ.

       Μά ἦταν φυσικό: Ο ποθκες τν πιστρατευομένων νερ­γν Μονάδων διέθεταν λικό γιά τόν προβλεπόμενο γκο τν 1.000 πιστράτων πού τίς πάνδρωνε στό 100%. Καί χι γιά τούς λλους 6.000 πού σκόπως κλήθησαν!...

       Ἡ ἐσκεμμένη “προβοκάτσια” τῆς Ἐπιστρατεύσεως τοῦ 1974 πέτυχε τόν σκοπό της:

       Ἡ ταλαιπωρία τῶν ἀσκόπως χιλιάδων κληθέντων ἐπιστρά­των κλόνισε τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ πρός τίς Ε.Δ. Καί ἔδωσε τό δικαίωμα στούς ἐπανακάμψαντες πολιτικούς μετά τήν “μεταπολίτευση” νά ἰσχυρίζονται ψευδέστατα ὅτι οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις ἦ­σαν «ἄοπλες» καί ὅτι εὑρίσκοντο «ἐν διαλύσει»…

       Ο σχυρισμοί ατοί ποτελοσαν συνειδητό ψεδος!

       Στίς ἀρχές Σεπτεμβρίου τοῦ 1974 ὁ τότε Ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης Εὐάγγελος Ἀβέρωφ διέταξε νά διενεργηθοῦν Ε.Δ.Ε. (Ἔνορ­κες Διοικητικές Ἐξετάσεις) σέ ὅλες τίς Μεγάλες Μονάδες γιά τό ζήτημα τῆς Ἐπιστρατεύσεως.

       Τά πορίσματα τν νακρίσεων παγορεύτηκε νά δοθον στήν δημοσιότητα πό τήν Κυβέρνησι Κ. Καραμανλ!

       Ποιός ἦταν ὁ λόγος; Μά φυσικά νά μή ἀποκαλυφθῆ ἡ ἀλή­θεια…

Ὁ τότε Τμηματάρχης τοῦ 1ου Ε.Γ. τοῦ Ἀρχηγείου Στρατοῦ, Ταξίαρχος Χρῆστος Τσίτος ἀπεκάλυψε τό 1977 ποιά ἦταν ἡ ἀλήθεια στόν Τύπο:

«Ἐπί τῶν ἀνωτέρῳ  φημῶν καί δημοσιευμάτων, διετάχθησαν τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1974 οἱ σχηματισμοί (Μεγάλες Μονάδες) εἰς οὖς ὑπήγοντο τά συγκροτήματα (Συντάγματα) καί αἱ Μονάδες Ἐπιστρατεύσεως, νά διενεργήσουν Ἐνόρκους Διοικητικάς Ἐξετά­σεις ὑπό ἀνωτάτου ἀξιωματικοῦ, βαθμοῦ Ταξιάρχου ἤ Ὑποσ­τρατήγου. Πράγματι, αἱ ἐν λόγῳ ΕΔΕ διενεργήθησαν, τά πορίσματα ὑπεβλήθησαν εἰς 5ον/1ον Ε.Γ./Α.Σ. τοῦ ὁποίου ἐτύγχανα Τμηματάρχης. Τά ἀποτελέσματα ἦσαν καταπληκτικά ἐν σχέσει μέ τά διαδιδόμενα καί ἀναγραφόμενα εἰς τάς ἐφημερίδας, καθ’ ὅσον: Τά ἀναγραφόμενα εἰς τόν Τύπον περί μή ὑπάρχοντος ὁπλισμοῦ, κενῶν κιβωτίων κ.λπ. καί διά τήν ἀποτυχίαν τῆς Ἐ­πι­στρατεύσεως ἦσαν ἀσύστολα ψεύδη. πιστράτευσις ση­μεί­ωσεν πόλυτον πιτυχίαν καί πραγματοποίησε ρεκόρ χρόνου. γένετο ες μικρότερον χρόνον πό κενον στις προεβλέπετο διά τήν τοιμότητα κάστης Μονάδος πιστρα­τεύ­σε­ως. Οἱ διοικηταί τῶν μονάδων ἐπιστρατεύσεως καί οἱ ἐπίσ­τρα­τοι ἐδέχθησαν τά συγχαρητήρια τῶν διοικητῶν τῶν συγκροτημάτων (Μ. Μονάδων). νας μόνον σάκκος ες μονάδα πισ­τρατεύσεως τς VIII Μεραρχίας, ερέθη νά περιέχη ράκη καθάρσεως πλισμο, ν νδειξις το ποδεῖα (κάλτσες). 
Ατή το μόνη νωμαλία τς πιστρατεύσεως!... Ὁ τότε διευθυντής τοῦ 6ου Ε.Γ./Α.Σ. Ταξίαρχος Δημητρόπουλος, ὅστις ἦτο ὑ­πεύθυνος ἐπί τῆς ἐπιστρατεύσεως, ὅταν τοῦ ἔδειξα τά πορίσματα -διότι ἀνησυχοῦσε καί καθημερινῶς εὑρίσκετο εἰς τό γρα­φεῖ­ον μου- μοῦ εἶπε: “Ἔφερα εἰς πέρας τήν ἀποστολήν μου: τώρα ἔχω ἥσυχη τήν συνείδησίν μου κύριε Τσίτο”. Ἐπί τῶν ἀνωτέρῳ  ὑπεβλήθη σχετική εἰσήγησις τῆς ὁποίας γνῶσιν ἔλαβεν ἅπασα ἡ Ἱεραρχία. Εἰς πρότασίν μου πρός τόν τότε Ἀρχηγόν Στρατοῦ, ἀντιστράτηγον κ. Ντάβον, ὅπως γίνη διάψευσις τῶν ἀναγραφο­μέ­νων εἰς τάς ἐφημερίδας καί φημολογουμένων, περί ἀπο­τυ­χί­ας τῆς ἐπιστρατεύσεως, μοῦ ἀπήντησεν: χι”! Αὐτή εἶναι ἡ ἀ­λήθεια».[14]

       Ὁ Ντάβος λοιπόν, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ τότε ΥΠΕΘΑ Εὐάγγ. Ἀ­βέ­ρωφ δέν ἐπέτρεψε τήν δημοσίευσι τῶν Πορισμάτων τῶν ΕΔΕ πού ἀπεδείκνυαν τήν ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῆς Ἐπιστρατεύσεως.  Ἔτσι  ὁ  μύθος διαιωνίστηκε!...

       Τό γεγονός ὅτι παρά τήν “προβοκάτσια” τῆς Επιστρατεύσεως καί τήν μή τήρησι τῶν ἐπιτελικῶν σχεδίων -μέ συνέπεια τήν ἄ­σκοπη κλῆσι καί ταλαιπωρία χιλιάδων ἐπιστράτων- αὐτή ἔγινε μέ ἀπόλυτη ἐπιτυχία, ἀποδεικνύει ὅτι: Οἱ Κυβερνήσεις Γ. Παπαδοπούλου εἶχαν τόσο ἐξοπλίσει καί ὀργανώσει τίς Ε.Δ., ὥστε ἀκόμη καί μέ τό “σόκ” τῆς μή ἐφαρμογῆς τοῦ Σχεδίου Ἐπιστρατεύσεως, ὁ μηχανισμός νά λειτουργήση τόσο καλά ὥστε ἡ Ἐπιστράτευσις νά γίνη χωρίς ἐλλείψεις καί σέ χρόνο ρεκόρ!   
   
Ὅπως γράφει ὁ Γ. Κάρτερ: «Φυσικά δέν εἶναι δύσκολο νά διανοηθεῖ κανείς τί θά συνέβαινε ἐάν ἐπί διακυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου ἡ Τουρκία ἀπετόλμα ἀπόβαση στήν Κύπρο… λλάς ταν πανέτοιμη καί θικς καί στρατιωτικς νά ἀποστείλη δυνάμεις γιά τήν ἀπόκρουσή της καί ἐν ἀνάγκῃ γιά πολεμική ἀναμέτρηση στό Αἰγαῖο. Ατός ταν σημαντικός λόγος γιά τόν ποον πρεπε νά κλείψη Παπαδόπουλος! Κι αὐτή ὑπῆρξε ἡ ὀλισθηρή “πεπονόφλουδα” πού πάτησε ὁ Ἰωαννίδης καί ἄνοιξε τόν δρόμο πρός τόν “ΑΤΤΙΛΑ”…».[15]

  πάνοδος Κ. Καραμανλῆ καί “ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ”

 Στίς 22 Ἰουλίου 1974 τό δράμα φτάνει στό ἀποκορύφωμά του. Οἱ ἐντολές τοῦ Ἰωαννίδη νά πληγῆ ὁ ἀποβατικός στόλος τῶν Τούρ­κων, δέν ἐκτελεῖται. Τό ὀχηματαγωγό “Ρέθυμνον” ἀντί τῆς Κύπρου, βρίσκεται στήν... Ρόδο. Οἱ Τοῦρκοι ἀποβιβάζουν καί ἄλλες δυνάμεις καί καταλαμβά­νουν τήν Κυρήνεια!

Στίς 23 ουλίου 1974, οἱ Ἀρχηγοί τῶν Ἐπιτελείων κατάργησαν τόν Δ. Ἰωαννίδη, γιά νά καλέσουν τούς παλαιούς πολιτικούς...

Ὅσο γιά τόν Δ. Ἰωαννίδη; Ὅταν ὁ Φ. Γκιζίκης καί οἱ Ἐπιτελάρ­χες του, τοῦ ἀνήγγειλαν ὅτι τόν καταργοῦν, ἀρκέσθηκε σέ ἕνα μοιρολατρικό καί παθητικό: «Δέν συμφων, λλά δέν θά ντιδρά­σω». Καί αὐτό, παρότι κατά τόν ἴδιο τόν τότε Α/ΕΔ Γρ. Μπονάνο: «το το εκολον μέ να νεμα του μόνον, νά μς νταφιάση στόν περίβολον το ρχηγείου».[16]

Ἐν συνέχειᾳ ἔπραξε αὐτό πού γνώριζε καλλίτερα: Ἐξαφανί­σθηκε! Αὐτό ὑπῆρξε τό οἰκτρό τέλος τοῦ καθεστῶτος Δ. Ἰω­αν­νί­δη.[17]

Στό παρασκήνιο τῶν διαβουλεύσεων κάποιοι μεθοδικά ἠργά­ζοντο γιά τήν λύσι Καραμανλῆ. Ἡ ἐπάνοδός του ἐμεθοδεύετο ἀπό τά σκοτεινά κέντρα πού εἶχαν ὁδηγήσει στήν δημιουργία τῆς “ἐθ­νικῆς περιπετείας”. Δέν εἶναι διόλου τυχαῖο ὅτι ὁ Ὑπουργός Ἐξω­τερικῶν τῶν ΗΠΑ Χ. Κίσσιγκερ ἀπό τίς 22 Ἰουλίου ἀκόμη, ἔλεγε μετά βεβαιότητος ὅτι: «αριον θά πάρξη πολιτική μεταβολή στήν λλάδα».

       Τό σχέδιο τῆς συναντήσεως τῆς Μάρνης τόν Μάϊο τοῦ 1974 ἔ­πρεπε νά ὁλοκληρωθῆ. 

       Παρασκηνιακό ρόλο ἔπαιξε ὁ Ἀρχηγός Ναυτι­κοῦ Π. ρα­πά­κης[18], ὁ Διοικητής τῆς ΚΥΠ Λ. Σταθόπουλος καί ὁ Διοικητής τοῦ Γ.Σ.Σ. Ἰωάν. Ντάβος. Ἐπίσης παρασκηνιακό ρόλο διεδραμάτισε τόσο ὁ Τάσκα ὅσο καί ὁ Ἀντισυνταγματάρχης Μάρ­ντερ τῆς πρεσβείας τῶν ΗΠΑ. Γράφει χαρακτηριστικά ὁ Μπονάνος:

«Ἕνα περίεργον δίκτυον ἐπαφῶν, διασυνδέσεων, συζητή­σεων καί ἀνταλλαγῆς τηλεφωνημάτων ἐδῶ καί εἰς τό ἐξωτερι­κόν, ἐλει­τούρ­γει γύρω μου…».[19] 

       Τόν κυριώτερο ρόλο, τόν ἔπαιξε ὁ Εάγγελος βέρωφ. Προφασισθείς κάποια στομαχική ἀδιαθεσία, ὅταν οἱ ὑπόλοιποι πολιτικοί ἀνεχώρησαν, πλησίασε τόν Γκιζίκη καί τόν Μπονάνο καί τούς εἶπε: «Μά γιατί ταλαιπωρεῖσθε; Δέν φέρνετε τόν Καραμανλή νά λύση ἀμέσως τήν κατάστασιν;».

Ἔτσι, στίς 4 τά ξημερώματα τῆς 24ης ουλίου 1974, ὁ Κ. Καρα­μαν­λῆς ὁρκιζόταν Πρωθυπουργός: Ἡ ὁρκωμοσία του ἔγινε ἐνώπι­ον τοῦ Προέδρου τοῦ Ἰωαννιδικοῦ καθεστῶτος Στρατη­γοῦ Φ. Γκιζίκη.

 Τό  νειδος τς Γενεύης

          Ὅταν ὁ Καραμανλῆς ἀνέλαβε τήν ἐξουσία τήν 24η Ἰουλίου 1974, οἱ Τοῦρκοι κατεῖχαν στήν Κύπρο τήν πόλι τῆς Κυρη­νείας καί ὁρισμένα σημεῖα ἀνατολικά της, στήν περιοχή Ἁγίου Γεωργίου ὅ­που εἶχε ἀποτελέσει καί τό ἀρχικό προγεφύρωμα τῆς εἰσβολῆς τους. Οἱ ἡρωϊκές μάχες τῆς Ἐθνικής Φρουράς καί τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ., εἶχαν ἐξα­σφαλίσει τόν ἔλεγχο τοῦ Πενταδάκτυλου, τήν ἀποτρο­πή διευρύν­σεως τοῦ μικροῦ προγεφυρώματος καί τήν ἐξάλειψι σχεδόν ὅλων τῶν τουρκοκυπριακῶν “θυλάκων” πού ἀπό τό 1964 καί ἔπειτα ἤλεγ­χαν τό 12% τῆς νήσου! Δηλαδή οἱ Τοῦρκοι κατεῖχαν μόλις τό 4% τῆς Κύπρου!  

       Ἐπρόκειτο ἀπό στρατιωτικῆς ἀπόψεως, γιά μία ἀναστρέψιμη κατάστασι, ἰσως ἀκόμη καί εὐνοϊκή. Ἡ Ἑλλάς διέθετε ἀκό­μα τό πλεονέκτημα…

       Στις 25 ουλίου 1974 ἄρχισαν στήν Γενεύη οἱ ἐργασίες τῆς Τρι­μεροῦς Διασκέψεως γιά τήν Κύπρο μέ ἐκ­πρόσωπο τής Ἑλλάδος τόν νέο Ἀντιπρόεδρο καί Ὑπουργό Ἐξωτερι­κῶν, Γεώργιο Μαρο. Ἦταν αὐτός πού τήν παραμονή τῆς εἰσβολῆς δήλωνε στό Β.Β.C. ὅτι «α γγυή­τριαι δυνάμεις φείλουν νά πέμβουν διά τήν πο­κατάστασιν τς νομιμότητος ν Κύπρ»!
Καί 5 ἡμέρες μετά, ἐχειρίζετο τό Κυπριακό ὡς Ὑπουργός Ἐ­ξω­τε­ρικῶν!…

       Τήν ἴδια ὥρα, οἱ Τοῦρκοι παραβίαζαν τήν κατάπαυσι το πυρός καί ἀπεβίβαζαν δυνάμεις στήν Κύπρο χωρίς καμμία ἀντί­δρασι τῆς Ἑλλάδος!

       Στίς 26 ουλίου 1974 ἡ Ἑλλάς ἀπεδέχθη τήν «Διακήρυξι τῆς Γενεύης» ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἕνα ἐθνικό ὄνειδος:

       - Διεκήρυττε ὅτι οἱ τουρκικές δυνάμεις εἰσβολῆς θά παρέ­με­ναν κα­τέχοντας ὅσο ἔδαφος εἶχαν κατακτήσει!

       - Ὑποχρέωνε τήν Ἐθνική Φρουρά νά ἀποχωρήση ἀμέσως ἀπ᾽ ὅλους τούς τουρκοκυπριακούς ”θυλάκους” πού εἶχε καταλά­βει!

       - Δημιουργοῦσε “ζώνη ἀσφαλείας” πού οὐσιαστικά ἀποτε­λοῦ­σε γραμμή διχοτομήσεως τῆς Κύπρου!

       Ἐπρόκειτο γιά νευ ρων παράδοσι στόν ΑΤΤΙ­ΛΑ, πού ἀνε­γνώριζε τά στρατεύματα κατοχῆς, τήν διχοτόμησι τῆς Κύπρου καί τήν ὑποχώρησι ὅσων εἶχε κατακτήσει ἡ Ἐ­θνική Φρουρά στό πεδίο τῆς μάχης!

       Καί ὅλα αὐτά γιά τήν σταθεροποίησι μίας καταπαύσεως πυρός πού δέν ἐτηρήθη οὔτε ἕνα 24ωρο.

       Ἐπρόκειτο γιά ἐπονείδιστη συμφωνία. Ἡ Ἑλ­λάς θά ἔπρεπε νά ἀποχωρήση τῆς Διασκέψεως καί ν᾽ ἀπειλήση προσφυγή στά ὅπλα. Καί ὅμως ὁ Καραμανλῆς δήλωσε: «… ὅτι δύναται νά ἀποτελέση ἀφετηρίαν μίας δικαίας διευθε­τή­σεως τοῦ Κυπριακοῦ».

       Καί ὁ Γ. Μαῦρος ὅτι: «… διανοίγει τήν ὁδόν διά προσεχή διαρκῆ λύσιν τοῦ Κυπριακοῦ προβλήματος».         

       Φυσικά, οἱ Τοῦρκοι πανηγύρισαν τήν νίκη τους. Ὁ Ἐτσεβίτ δήλωσε ἐπαιρόμενος δικαίως: «Διησφαλίσαμεν ες τήν τράπεζαν τν διαπραγματεύσεων ὅ,τι κερδίσαμεν διά το πολέμου»!…  Καί μία ἡμέρα μετά, ἀποθρασυνθείς ἀπό τήν ἀπίστευτη ἑλλη­νική ὑποχωρητικότητα, ἔθετε καί θέμα Δωδεκανήσου:

«Ἡ συμφωνία τῆς Γενεύης διά τήν Κύπρον ἐπεβεβαίωσε ἐπισή­μως τό δικαίωμα τῆς Τουρκίας, πως διατηρε μονίμως τά στρα­τεύματά της ες τήν Νήσον καί ἐν ἀνάγκη τά ἐνισχύει… Τό ζήτημα τῆς παρουσίας Ἐνόπλων Δυνάμεων εἰς τήν Δωδε­κάνησον διέπεται ὑπό συνθηκῶν καί ἐάν ἡ ἐπαναστρατικοποίησίς της εἶ­ναι ἀναγκαία διά τήν κοινήν ἄμυνά μας, ὀφείλομεν νά συν­ερ­γασθώμεν πρός τοῦτο μετά τῆς Ἑλλάδος»!

       Μέσα στίς ἑπόμενες ἡμέρες οἱ Τοῦρκοι, παραβιάζοντας συνε­χῶς τήν ἐκεχειρία ἐπέκτειναν σταδιακά τήν κατοχή τῆς νήσου ἀ­πό τό 4% στό 12% περίπου. Ἀντίδρασις τῆς Κυβερνήσεως Καρα­μανλῆ; Στίς 27 Ἰουλίου 1974 ἔδωσε ἐντολή γιά σταδιακή ἀποστρά­τευσι!..

 ΑΤΤΙΛΑΣ II: “Ἡ Κύπρος κεῖται μακράν!

       Στίς 8 Αὐγούστου 1974 ἄρχιζε ἡ δεύτερη φάσις τῆς Διασκέψεως τῆς Γε­νεύης. Παρά τούς ἐξευτελισμούς ἡ Ἑλλάς ἐδέχθη καί πάλι νά παραστῆ. Ἡ Ἑλληνική Ἀντιπροσωπεία εὐρέθη ἐνώπιον ἰτα­μοῦ τελε­σιγράφου τοῦ Ἐτσεβίτ, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή οἱ τουρκικές δυνάμεις στήν Κύπρο εἶχαν ἤδη προωθηθῆ στήν “πράσινη γραμμή” τῆς Λευκωσίας.

       Καί ἔξαφνα στίς 14 Αγούστου 1974, οἱ μάσκες ἔπεσαν. Ἡ Τουρκία ἐξαπέλυσε δεύτερη εἰσβολή στήν μαρτυρική Κύπρο. Τόν “ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ”!

       Στίς 6:30’ τό πρωΐ τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ Καραμανλῆς προήδρευσε ἐκτάκτου Πολε­μικοῦ Συμβου­λίου. Ἐάν ἐξαιρέσει κανείς τήν ἀπου­σία τοῦ Ἰωαν­νίδη,  ἡ σύνθεσίς του ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἴδια μέ ἐκείνην τοῦ προηγουμένου καθεστῶτος, τό ὁποῖο νομικῶς ἐσυνεχίζετο: Γκι­ζίκης, Mπονάνος, Γαλατσάνος, Ἀραπάκης, Παπανικολάου! Δηλαδή ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο ὡς ὑπαίτιοι γιά τό “πραξικόπημα” κατά Μακαρίου καί γιά τήν ἐγκατάλειψι τῆς Κύπρου, παρέμεναν οἱ στενοί συνεργάτες τοῦ Καραμανλῆ στήν νέα εἰσβολή!…

       Φυσικά, οἱ ἀνωτέρῳ Στρατηγοί, γνωστοί πλέον γιά τήν ἡτ­το­πάθειά τους, ὑπῆρξαν ἀποτρεπτικοί στήν κήρυξι πολέμου.

       Κατά μία θεωρία τοῦ Ἀβέρωφ, ὁ Καραμανλῆς ρώτησε ἐάν θά ἦταν δυνατόν νά ἑτοιμασθῆ μία Μεραρχία γιά νά πάη νά πο­λε­μήση στήν Κύπρο καί νά ἀνακοινώσουν ὅτι στά πλοῖα πού θά τήν μεταφέρουν θά ἐπιβιβασθῆ ὁ ἴδιος καί ὁ Ἀβέρωφ ὥστε νά μή τά βομβαρδίσουν οἱ Τοῦρ­κοι![20]

       Καί ἐάν ἀκόμη εἶναι ἀλήθεια, πρόκειται γιά τελείως εὐτρά­πε­λο αἴτημα. Ὁ Καραμανλῆς προσεποιεῖτο τόν “παλληκαρά”, γνω­ρίζoντας πο­λύ καλά ποιά θά ἦταν ἡ ἀπάντησις. Πολύ ἐπιτυ­χη­μένα ὁ Σπ. Ζουρνατζῆς εἶχε γράψει σέ ἄρθρο του μέ τίτλο «Ὁ  Καραγκιόζης Μέραρχος»:

«πως Καραγκιόζης, δερόμενος πό τόν Βεληγκέκα, φω­νά­ζει στόν Χατζηαβάτη "κράτα με γιά νά μή σκοτώσω τόν ρ­βα­νίτη", τσι καί Καραμανλς διατάζει νά τοιμασθ Μεραρχία γιά νά πολεμήσει τόν ττίλα, λλά φωνάζει ταυτόχρονα τόν βέρωφ καί τήν νοχη στρα­τιωτική γεσία νά τόν συγκρατήση, γιά νά "μήν μπλακομε σέ πόλεμο μέ τήν Τουρκία"».[21]

       Ἡ ἀλήθεια ὅμως ἦταν ἄλλη. Καί ἦταν πικρή. Ἡ Ἑλλάς δέν εἶ­χε πλέον τόν “φιλοπόλεμο” Ἰωαννίδη πού τόν πρόδωσαν οἱ Στρατηγοί του, ἀλλά κάποιον πού συνταυτιζόταν πλήρως μέ τούς τελευταίους σέ ἐνδο­τισμό. Καί στό τέλος τοῦ Πολεμικοῦ Συμβου­λί­ου ὁ Καραμανλῆς ἀνεφώ­νησε τό περίφημο: « Κύπρος κεται μακράν»!   
         
        Τήν ἑπομένη, 15 Αὐγούστου, ὁ Καραμανλῆς ἀνέλυσε αὐτήν τήν θεωρία του πρός τόν Ἑλληνικό λαό, ἀπό ραδιοφώνου καί τη­λε­ο­ράσεως:

«Διά τήν Ἑλλάδα ἐτέθη ἄμεσον καί μέγα δίλημμα: πρέπει νά ἀντιδράση μέ βίαν εἰς τήν βίαν; Μέ δολιότητα εἰς τήν δολιότητα; Πρέπει νά προσφύγη καί ἐκείνη εἰς τόν νόμον τῆς ζούγ­κλας;… νοπλος ντιμετώπισις τν Τούρκων ες τήν Κύπρον καθίσταται δύνατος καί λόγῳ ποστάσεως καί λόγῳ τῶν γνω­στῶν τετελεσμένων γεγονότων. Καί δέν ἦτο δυνατόν νά ἐπιχειρηθῆ χωρίς τόν κίνδυνον ἐξασθε­νήσεως τῆς ἀμύνης τῆς Ἑλλάδος.»!…

       Καί ἐρωτάται: Ἕνα ὑπερήφανο Ἔθνος ὅταν ὑφίσταται ἀναι­τίως τήν βία, δέν πρέπει νά προσφύγη καί αὐτό στήν βία; Καί ἡ ἀ­πάντησις στήν δολιότητα θά ἦταν καί αὐτή δολιότητα; Ὅταν δε ὁ ἐχθρός προσφεύγει στόν “νόμο τῆς ζούγκλας” ἐσύ θά τόν ἀφή­σης νά σέ κατασπαράξη;

       Ἡ Κύπρος γιά πρώτη φορά στήν στορία της ταν τόσο κο­ντά στήν λλάδα. Καί αὐτό διότι τήν περίοδο 1968 - 1973 εἶχε ἐπιτευχθῆ εροναυτική περ­οπλία στό Αἰγαῖο καί τήν Κύπρο. Δέν ἦταν λοιπόν μακρυά ἡ Κύπρος γιά τά ὑπερσύγχρονα PHA­N­TOMS, τίς Πυραυλακάτους καί τά Ὑποβρύχια πού μόλις εἶχαν ἀγο­ρασθῆ, ταν ταν κοντά γιά τίς Τριήρεις το Κίμωνος τό 450 π.Χ.! [22]

 ποχώρησις πό τό ΝΑΤΟ

       Ἀντί ὁ Καραμανλῆς νά πολεμήση γιά τήν Κύπρο, ἀπεφά­σισε μία ἄλλη “ἡρωϊκή” ἐνέργεια. Νά ποχωρήση πό τό στρα­τιω­τι­κό σκέλος το ΝΑΤΟ! Πράγματι ἡ Κυβερνητική ἀνακοίνω­σις ἔ­λεγε:
«Κατόπιν τῆς ἀποδειχθείσης ἀνικανότητος τῆς Ἀτλαντικῆς Συμ­μα­χίας ὅπως ἀναχαιτίσει τήν Τουρκίαν ἀπό τοῦ νά δημιουργήση κατάστασιν συρράξεως μεταξύ δύο συμμάχων, ὁ πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλῆς ἔδωκεν ἐντολήν ὅπως αἱ Ἑλληνικαί Ἔνο­πλοι Δυνά­μεις ἀποσυρθοῦν ἀπό τήν Συμμαχίαν τοῦ ΝΑΤΟ. Ἡ Ἑλλάς θέλει παραμείνει μέλος τῆς Συμμαχίας μόνον ὡς πρός τό πολιτικόν σκέ­λος αὐτῆς».

       Καί διερωτᾶται κανείς: Ἐδῶ ἡ Ἑλλάς ἡ ἴδια «ἀπεδείχθη ἀνί­κανος» νά ὑπερασπίσει τά ἐθνικά της συμφέροντα καί περιμένα­με νά τό πράξη ἀντί ἡμῶν τό ΝΑΤΟ; Κατά εὔστοχο σχόλιο τῆς “Ἑστίας”, ἡ ἐνέργεια θύμιζε «σύζυγον πού ατοευνουχίσθηκε γιά νά κδικηθ τίς πιστίες τς συμβίας του»!…

       Στήν πραγματικότητα, ἡ πράξις ἐκείνη ὑπῆρξε ἁπλῶς μία δη­μα­γωγική ἐνέργεια πού ἀπετέλεσε γκληματικό σφάλμα. Ὁ Κα­ραμανλῆς, μέ διπλωματία τοῦ τύπου “ἀπόψε αὐτοσχεδιάζου­με” χά­ρισε ἕνα θεο δρο στήν Τουρκία εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος:

       Παρουσίασε τήν Ἑλλάδα ὡς ἀναξιόπιστο σύμμαχο καί ἡ Τουρ­κία ἐμφανίσθηκε στό Αἰγαῖο ὡς ἰσότιμος ἐνδιαφερόμενος. Μέ τήν ἀπώλεια δηλαδή τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶχε τήν εὐθύνη τοῦ ἀερο­ναυτικοῦ ἐλέγχου τοῦ Αἰγαίου καί γιά λογαριασμό τοῦ ΝΑ­ΤΟ, ὁ ρόλος αὐτός ἀνετέθη στήν Τουρκία!

       Λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀποχωρήσεως ἐκείνης ἀπό τό ΝΑΤΟ, ἡ Τουρ­κία μπόρεσε ἔκτοτε καί μέχρι σήμερα νά προβάλλη θέματα Ὑ­φα­λοκρηπίδος, ναερίου Χώρου (F.I.R.), Βέτο ἐπεκτά­σεως τῶν χω­ρι­κν μας δάτων, Μειονοτήτων, Πατριαρχείου καί διανομς το Αγαίου καί τοῦ ὑποθαλασσίου πλούτου του!…

       Ἐπρόκειτο γιά ἕνα ἀκόμη θνικό γκλημα, τό ὁποῖο τήν ὥρα πού ἐχύνετο ἑλληνικό αἷμα στήν Κύπρο, ὁ Καραμανλῆς διέπραξε δημαγω­γικῶς, μόνον καί μόνον γιά νά ἀντιπολιτευθῆ τόν τότε ἀ­φιχθέντα Ἀνδρέα Παπανδρέου καί τήν ἀντινατοϊκή συνθηματολογία του![23]

       Ἔπειτα ἀπό 3 ὁλόκληρα χρόνια, ὁ Καραμανλῆς ἀντελήφθη τό λά­θος του καί “φίλησε κατουρημένες ποδιές” -κατά τήν προσ­φιλή του ἔκ­φρασι- προκειμένου νά ἐπανενταχθοῦμε στό ΝΑΤΟ. Ἦταν ὅμως πλέον ἀργά. Ἡ ζημιά εἶχε ἤδη γίνει καί ἡ Ἑλλάς τήν πληρώ­νει μέχρι σήμερα!…

       Ἡ ἀλήθεια λοιπόν, δυστυχῶς εἶναι μία: Ὁ Καραμανλῆς ἔφυγε ἀπό τό ΝΑΤΟ ἀκριβῶς γιά νά μή ὁδηγηθῆ σέ ἀναμέτρησι μέ τήν Τουρκία. Μέ ὡμότητα τό παρεδέχθη:

« ποχώρηση πό τό ΝΑΤΟ δέν ταν πλς δικαιολογη­με­νη λλά ναγκαία. ργή το λληνικο λαο το τόσο σ­χυρή κείνη τήν ποχή στε ναλλακτική λύση τς πο­χω­ρήσεως θά ταν πόλεμος».[24]    
   
 Τά στάδια τς προδοσίας 

       Ἡ Κύπρος εἶχε προδωθῆ. Ὅ­ταν ὁ Καραμανλῆς ἀνέλαβε τήν ἐ­ξουσία ἡ Τουρκία κατεῖχε μόλις τό 4%. Καί μέσα σέ 20 ἡμέρες πρωθυπουργίας του ἔφθα­σε νά κατέχη τό 38%!…

      Ὅσο γιά τόν Καραμανλῆ, ἐξαργύρωνε τίς ἐπιταγές τῆς συν­αν­τή­σεώς του μέ τόν Ἐτσεβίτ καί τόν Κίσσινγκερ τόν Μάϊο τοῦ 1974 στήν Μάρνη. Μόλις λίγο μετά  τόν “ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ” ὁ Ἐτσεβίτ ἔλεγε μέ νόημα: «πανεφέραμεν τήν Δημοκρατίαν ες τήν λλάδα. πανε­φέ­ραμεν τόν κ. Καραμανλ.»!…

      Καί ἀργότερα, ἕνας ἄλλος Τοῦρκος πρωθυπουργός, ὁ Τοργκούτ Ὀζάλ ἐπανελάμβανε: «…Χάρις ες τούς Τούρκους στρατιώτας πανλθεν Δη­μο­κρατία ες τήν λλάδα. μες βοηθήσαμε νά πανέλθη Κα­ραμανλς»!…

       Ἐξ᾽ ἄλλου, ὁ ἴδιος ὁ Καραμανλῆς δικαίωνε τήν πρώτη εἰσβολή λέγωντας πρός τόν Ἐτσεβίτ στήν συνάντησί τους στό Μοντρέ στίς 10-3-1978 τό ἑξῆς ἀπαράδεκτο: «Εχατε δίκαιο πραγματοποιοντες τήν πρώτη φάση τν πο­λε­μι­κν σας πιχειρήσεων, λλά δέν πρεπε νά πραγματο­ποι­ή­σετε τήν δευτέ­ρα φάση»!

       Ἀντίστοιχη δήλωσι ἔκαμε καί ὁ Ἀβέρωφ στήν τουρ­κική ἐφημε­ρίδα “Σαμπάχ” (30-10-1986), ἐνῶ ἡ Ἑλένη Βλάχου δήλωνε ξεδιάν­τροπα: «Δέν εμαι ναντίον τν Τούρκων. Εμαι ναντίον τς Χούν­τας»![25]    
                                     
       Εἶναι πασιφανές ὅτι ὁ Καραμανλῆς εἶχε δεσμευθῆ στήν Μάρνη νά γίνη ἡ εἰσβολή τῶν Τούρκων ἡ ὁποία «βοήθησε νά ἐπα­νέλ­θη» καί κατόπιν ἡ Τουρκία τόν κρα­τοῦσε δέσμιο καί ἐξαπέλυσε καί τήν δεύτερη εἰσβολή!…

       Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια! Καί ἡ ἐνοχή ὁμο­λογεῖται ἀπό τήν κραυγαλέα ἀπόφασι τόν Φε­βρουάριο το 1975 -μέ συμφωνία ὅλων τῶν κομμάτων- ν᾽ να­σταλ κάθε νέργεια διερευνήσεως τοφακέλου τς Κύ­πρου καί διώξεως τν νόχων!…

[1]    βλπ. Ἔκθεσι ΓΕΕΦ Δεκ. ᾽74.
[2]   Ἐπειδή τό παρόν ἔργο ἀσχολεῖται ἀποκλειστικά μέ τούς πολιτικούς χειρισμούς τῶν κυβερνήσεων καί μόνον, ἀναφορικά μέ τίς πολεμικές ἐ­πιχειρήσεις τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς, ΑΤΤΙΛΑ Ι καί ΙΙ, προτείνουμε πρός μελέτη τῶν πολεμικῶν γεγονότων τά ἐξαιρετικά ἔργα α) τοῦ Κώστα Ἀλ. Δημητριάδη «1974 Κύπρος Ἡ Μεγάλη Προδοσία» καί β) τοῦ ἀεί­μνη­στου ταξρχου ἐ.ἀ. Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου «Ἡ μάχη τῆς ΕΛ.­ΔΥ.Κ.», ἀμ­φότερα ἀπό τίς ἐκδόσεις Πελασγός.
[3]    Δήλωσις 1987.
[4]    «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ», σελ. 326 - 327.
[5]    «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 258.
[6]    «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ», σελ. 330.
[7]    «Τό τέλος τῆς σιωπῆς», σελ. 193.
[8]  Τό Σ.Α.Κ. προέβλεπε ἕνα (1) Ὑποβρύχιο, δύο (2) Τορπιλλακάτους καί δεκαοκτώ (18) Phantoms.
[9]   «Ἡ μαρτυρία ἑνός Πρωθυπουργοῦ», σελ. 330.
[10]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 268.
[11]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 247.
[12]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 273.
[13]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 320.
[14]   «Ἐλεύθερος Κόσμος» φ. 2-11-1977.
[15]   «Τά καύσιμα ἐτελείωσαν», σελ. 142 – 143.
[16]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 273.
[17]  Χαρακτηριστικό εἶναι αὐτό πού εἶπε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος στήν κατάθεσί του στήν Βουλή τό 1987: «Ἐάν μουν στήν θέσι τοῦ Ἰωαννίδη καί τν τότε ρχηγν τν πιτελείων, θά εχα ατοκτονήση!...» «Μεσημβρινή» 7-5-1987, ρεπορτάζ Δημ. Καλάκου.
[18]  Ὁ Ἀραπάκης ἰδίως, πρέπει νά ἦταν σέ συνεχή ἐπαφή τόσο μέ τόν Κα­ραμανλῆ ὅσο καί μέ τόν Ἀβέρωφ ὅπως φαίνεται ἀπό διάφορα περι­στα­τικά πού ἀναφέρει ὁ Μπονάνος («Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 291, 298).
[19]   «Ἡ Ἀλήθεια», σελ. 298.
[20]  Αὐτό κατέθεσε ὁ Εὐάγ. Ἀβέρωφ στήν Ἐπιτροπή ἐξετάσεως τοῦ Φακέλου τό 1987.
[21]  «Ἑλλ. Κό­σμος», φ. 14-6-87.
[22]  Παρ᾽ ὅλα αὐτά ἡ ἀπαράδεκτη πράξις τοῦ Κ. Καραμανλῆ βρήκε σύμμαχο στόν πρώην Βασιλέα Κωνσταντῖνο ὁ ὁποῖος γράφει τά ἐξής ἀπί­στευτα: «Ὁ Καραμανλῆς πιστεύω ὅτι ἔκανε λάθος ὅταν λίγο ἀργότερα δή­λωσε “Ἡ Κύπρος εἶναι μακριά”. Δέν εἶχε κανένα λόγο νά τό πεῖ αὐτό… Δέν συμφων πάντως μέ σους τόν κατηγοροῦν γιά προδοσία, πειδή δέν νέπλεξε καί τήν λλάδα στήν πολεμική ατή σύγκρουση. Ετε μᾶς ρέσει ετε χι, Κύπρος ταν καί εναι να λλο κράτος»! («Βασιλεύς Κωνσταντῖνος χωρίς τίτλο», Τόμος Γ’ σελ. 138,139,140).
[23]  Κατά ἐνυπόγραφο ἄρθρο τοῦ Σ. Κωνσταντόπουλου, ὁ Καραμανλῆς ὅταν ἀνήγγειλε στούς συνεργάτες του τήν ἀποχώρησι ἀπό τό ΝΑΤΟ, συμπλήρωσε: «Τοῦ τήν ἔφερα.» Ἐννοῶντας τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου…
[24]   «Τάϊμς Νέας Ὑόρκης», 27-5-1987.
[25]    βλπ. «Μιλλιέτ», 16-6-1976.



Ε.ΠΟ.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/136-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%83-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B2 

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters