ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ “Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ” ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΙΝΑΣ-ΗΠΑ;

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών 

Κατά συνάντηση του προέδρου της Κίνας με τον Αμερικανό πρόεδρο, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση η αναφορά του Σι Τζινπίνγκ στην “Παγίδα του Θουκυδίδη”, την θεωρία που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο της γεωπολιτικής συζήτησης γύρω από τις αμερικανοκινεζικές σχέσεις. Ο Σι δήλωσε συγκεκριμένα ότι «η Ιστορία και ο κόσμος παρακολουθούν για να δουν αν οι δύο χώρες μπορούν να υπερβούν την “Παγίδα του Θουκυδίδη” και να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο σχέσεων ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις».

Η έννοια αυτής της θεωρίας, όπως πρωτοδιατυπώθηκε από τον Graham Allison, παρουσιάζει την άνοδο μιας νέας Δύναμης και την ανασφάλεια της κατεστημένης Δύναμης ως νομοτελειακά συγκρουσιακή διαδικασία. Έτσι, έχει έλθει ξανά στο προσκήνιο η συζήτηση περί “νομοτελειακής” σύγκρουσης ΗΠΑ-Κίνας, η οποία συμπυκνώνεται εν πολλοίς στην περιβόητη θεωρία για την “Θουκυδίδεια Παγίδα” – παρουσιάζει την άνοδο μιας νέας Δύναμης και την ανασφάλεια της κατεστημένης Δύναμης ως νομοτελειακά συγκρουσιακή διαδικασία.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS

(ΒΙΝΤΕΟ) ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ - Ανάλυση του καθηγητή Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνου Γρίβα στο “Αχελώος Tv”

Σε μια συζήτηση με έντονο ιδεολογικό, ιστορικό και γεωπολιτικό φορτίο στην εκπομπή «Λόγος Ρωμαϊκός», ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνος Γρίβας επιχείρησε να δώσει μια συνολική ερμηνεία της Ελληνικής Επανάστασης, όχι ως ενός στενά εθνικού γεγονότος, αλλά ως μιας ιστορικής τομής με βαθιές διεθνείς συνέπειες. 

Ο κ. Γρίβας υποστήριξε ότι η Επανάσταση του 1821 δεν μπορεί να διαβαστεί μέσα από τα στενά σχήματα που κυριάρχησαν επί δεκαετίες στη δημόσια αφήγηση. Όπως τόνισε, δεν υπήρξε προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης, ούτε μια ξαφνική αφύπνιση των Ελλήνων, αλλά η κορύφωση ενός μακρού, αδιάκοπου αγώνα του ελληνισμού απέναντι στην οθωμανική κυριαρχία. Στη συλλογιστική του, το 1821 ήταν το τελευταίο και αποφασιστικό επεισόδιο ενός διαρκούς πολέμου και μιας διαχρονικής άρνησης ήττας.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρέθηκε η άποψη ότι η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε μια «γεωπολιτική βόμβα» για το διεθνές σύστημα της εποχής. Ο καθηγητής συνέδεσε το ’21 με τις μεγάλες ανατροπές που είχαν προηγηθεί με την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, επιμένοντας όμως ότι η ελληνική περίπτωση είχε μια ιδιαιτερότητα: δεν επεδίωκε απλώς τη δημιουργία ενός μικρού εθνικού κράτους, αλλά εξέφραζε, κατά τη δική του ανάγνωση, μια δυναμική ιστορικής και πολιτισμικής επαναφοράς του ελληνισμού ως ευρύτερου γεωπολιτικού μεγέθους.

Κατά τον Κωνσταντίνο Γρίβα, αυτή ακριβώς η δυναμική εξηγεί γιατί οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής αντιμετώπισαν την Επανάσταση με βαθιά καχυποψία. Όπως ανέφερε, ούτε η Ρωσία ούτε οι δυτικές δυνάμεις επιθυμούσαν την ανάδυση ενός ισχυρού ελληνικού πόλου στον πιο κομβικό, όπως είπε, γεωπολιτικό χώρο του πλανήτη. Στο σκεπτικό του, οι ξένες παρεμβάσεις δεν έγιναν πρωτίστως για να «σωθεί» η Ελλάδα, αλλά για να περιοριστεί, να ελεγχθεί και να ενταχθεί σε ένα καλούπι συμβατό με τις ισορροπίες ισχύος της εποχής.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη διπλωματική ωριμότητα των επαναστατημένων Ελλήνων, σημειώνοντας πως, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε ακόμη συγκροτημένο κράτος, ήδη συγκροτούνταν πολιτικά σχήματα, θεσμικές μορφές εκπροσώπησης και μηχανισμοί εξωτερικής πολιτικής. Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και το γεγονός ότι οι επαναστατημένοι Έλληνες μπόρεσαν να κινηθούν σε ένα σύνθετο διεθνές περιβάλλον, αξιοποιώντας ανταγωνισμούς και παίζοντας, όπως είπε, ένα πολυπολικό παιχνίδι ισορροπιών ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Αναφερόμενος στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο καθηγητής Γρίβας τον περιέγραψε ως την κατεξοχήν προσωπικότητα που διέθετε συνείδηση τόσο του ιστορικού βάθους του ελληνισμού όσο και της πραγματικής λειτουργίας του διεθνούς συστήματος. Τόνισε ότι ο Καποδίστριας δεν έβλεπε την Ελλάδα ως ένα απλό μικρό κρατίδιο, αλλά ως φορέα ιστορικής συνέχειας, πολιτισμικής ισχύος και δυνητικά αυτόνομης γεωπολιτικής παρουσίας. Στην ανάλυσή του, εάν ο πρώτος κυβερνήτης είχε περισσότερο χρόνο, η πορεία του ελληνικού κράτους θα μπορούσε να ήταν ριζικά διαφορετική.

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας στάθηκε επίσης στη στρατιωτική διάσταση της Επανάστασης, απορρίπτοντας τις προσεγγίσεις που απαξιώνουν τους αγωνιστές ως άτακτες και ανοργάνωτες δυνάμεις. Αντίθετα, ανέδειξε τη μαχητική κουλτούρα των κλεφτών και αρματολών, τη βαθιά πολεμική εμπειρία τους, αλλά και την αίσθηση ιστορικής συνέχειας που, κατά τον ίδιο, έφερε μέσα του ο ελληνικός πολεμιστής της εποχής. Στην οπτική του, αυτή η παράδοση φτάνει αργότερα μέχρι τον εύζωνα, τον οποίο χαρακτήρισε ως πρότυπο απόλυτου πολεμιστή στο ελληνικό στρατιωτικό φαντασιακό.

Σημαντικό μέρος της συνέντευξης αφιερώθηκε στη σχέση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, με τον κ. Γρίβα να υποστηρίζει ότι η σύζευξη αυτών των δύο στοιχείων παράγει μια πολιτισμική δύναμη με πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από το περιορισμένο μέγεθος του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα, πέρα από τα στενά κρατικά της όρια, εξακολουθεί να διαθέτει χαρακτηριστικά πολιτισμικής υπερδύναμης, εφόσον κατανοήσει το ιστορικό της βάθος και λειτουργήσει με αυτοσυνείδηση.

Κλείνοντας, ο καθηγητής συνέδεσε ανοιχτά το 1821 με το σήμερα, λέγοντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται ξανά σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων, σε μια περιοχή εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας και απέναντι σε μια Τουρκία με αυξημένες φιλοδοξίες. Το βασικό του μήνυμα ήταν ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται φοβικά ή εξαρτημένα, αλλά οφείλει να επανανακαλύψει την ιστορική της αυτοσυνειδησία, να κινηθεί πολυπολικά και να διεκδικήσει ρόλο πρωταγωνιστή και όχι παθητικού παρατηρητή των εξελίξεων.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=L5hCTGtvHBQ

GEOPOLITICO

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ : Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΩΣ «ΥΨΗΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ» - «Το αφήγημα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι εκτός τόπου, εκτός χρόνου και εκτός γεωπολιτικής πραγματικότητας», ανέφερε ο καθηγητής (ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ)

Σε μια παρέμβαση που χαρακτηρίστηκε ορόσημο, ο καθηγητής Κώστας Γρίβας έθεσε τις βάσεις για μια νέα εθνική πορεία στο Κυπριακό. Μιλώντας στη Λευκωσία, στο πλαίσιο της εκδήλωσης του Κινήματος «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 2025», ο αναλυτής ξεκαθάρισε ότι το όραμα της απελευθέρωσης της Κύπρου δεν αποτελεί ένα ουτοπικό σύνθημα, αλλά μια ρεαλιστική και απαραίτητη Υψηλή Στρατηγική.

Πέρα από τη ΔΔΟ: Το τέλος ενός ξεπερασμένου αφηγήματος

Ο Κώστας Γρίβας άσκησε δριμεία κριτική στο μοντέλο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), χαρακτηρίζοντάς το ως ένα σχήμα «εκτός τόπου, χρόνου και γεωπολιτικής πραγματικότητας». Σύμφωνα με τον αναλυτή, η εμμονή σε τέτοιου είδους λύσεις αγνοεί τις θεμελιώδεις αλλαγές στο σύστημα ισχύος της Ανατολικής Μεσογείου και αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση του Ελληνισμού, την ώρα που το διεθνές περιβάλλον μεταβάλλεται ραγδαία.

Η στρατηγική πίεση της Άγκυρας και η Εθνική Φρουρά

Μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες πτυχές της ανάλυσης αφορούσε την αποδόμηση του αισθήματος της τουρκικής παντοδυναμίας. Ο καθηγητής εξήγησε ότι η Άγκυρα βρίσκεται πλέον σε καθεστώς έντονης στρατηγικής πίεσης, καθώς η αναθεωρητική της πολιτική την οδηγεί σε συγκρούσεις με πολλαπλά κέντρα ισχύος.

Σε αυτό το πλαίσιο, υποστήριξε ότι η Εθνική Φρουρά, ενισχυμένη με τα κατάλληλα δόγματα και τεχνολογίες, διαθέτει τη δυνατότητα να επιφέρει στρατηγικό πλήγμα και να επικρατήσει έναντι των τουρκικών δυνάμεων, ανατρέποντας τα δεδομένα της κατοχής.

Ενιαίος Ελληνισμός: Η προϋπόθεση για το μέλλον

Το κεντρικό συμπέρασμα της ομιλίας, που έλαβε χώρα στη Δημοσιογραφική Εστία στις 17 Ιανουαρίου 2026, ήταν η ανάγκη για έναν Ενιαίο Ελληνισμό. Η απελευθέρωση δεν αντιμετωπίζεται ως μια νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως μια δυναμική προσαρμογή στο μέλλον. Ο κ. Γρίβας κάλεσε σε μια συντονισμένη προσπάθεια Αθήνας και Λευκωσίας ώστε να λειτουργήσουν ως ένας ενιαίος γεωστρατηγικός πόλος, ικανός να προστατεύσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα μέσα στο νέο, ανταγωνιστικό περιβάλλον ισχύος.

Άμυνα και Γεωστρατηγική 

https://www.newsbreak.gr/ethniki-grammi/964924/kostas-grivas-i-apeleytherosi-tis-kyproy-os-ypsili-stratigiki/ 

ΓΙΑΤΙ ΤΑ 12 ΜΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΕΤΕΥΤΑ

Γράφει ο Κώστας Γρίβας

Ο απόλυτος ελληνικός έλεγχος του Αιγαίου είναι αναγκαίος για την ίδια την επιβίωση της χώρας. Αυτή η θέση στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε μαξιμαλιστική, ούτε ουτοπική και φυσικά ούτε εθνικιστική! Δεν είναι τίποτα παραπάνω από την παραδοχή της πραγματικότητας.

Η Ελλάδα δεν θέλει να κυριαρχήσει στο Αιγαίο για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο γιατί το Αιγαίο αποτελεί κομμάτι της επικράτειάς της. Αυτήν την απλή αλήθεια, την επιβεβαίωση της οποίας μας δίνει αβίαστα μια ματιά στον χάρτη, μας την κρύβει από τα μάτια μας μια συντονισμένη επίθεση πληροφοριακού πολέμου που διεξάγει εδώ και χρόνια η Άγκυρα εναντίον της πατρίδας μας. Κορυφαίο παράδειγμα, οι τελευταίες δηλώσεις του Χακάν Φιντάν για τα 12 μίλια.

Σε συνέντευξη του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι ελπίζει «να λυθούν τα προβλήματα του Αιγαίου, όσο είναι ο Μητσοτάκης στην εξουσία», συμβουλεύοντας τα εξής: «Εγώ δεν αποδέχομαι τα 12 μίλια, εσύ δεν αποδέχεσαι τα έξι, αυτά μπορούν να συζητηθούν», αποκαλύπτοντας μάλιστα ότι «σε ορισμένα σημεία αυτά συζητήθηκαν με τις διερευνητικές επαφές και προχώρησαν σε κάποια σημεία».

Ο Φιντάν ζητά παζάρεμα επί ενός κυριαρχικού δικαιώματος της χώρας, το οποίο προβλέπει και το διεθνές δίκαιο, παζάρεμα που μόνο κέρδη θα αποφέρει στην Τουρκία. Στην απάντησή του το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ανέφερε ότι «η Η Ελλάδα ασκεί ενεργητική και συνεπή εξωτερική πολιτική που στηρίζεται στις οικουμενικές αξίες του διεθνούς δικαίου και δεν ετεροκαθορίζεται. Από τις αρχές αυτές δεν πρόκειται να αποστεί και όποιος ενοχλείται οφείλει να το αποδεχθεί, διότι υποδείξεις και μομφές δεν είναι αποδεκτές».

Όμως, οι δηλώσεις Φιντάν ουδόλως είναι “στον αέρα”, με δεδομένο ότι στην χώρα μας υπάρχει ένα πολυπλόκαμο και πολυεπίπεδο δίκτυο Ελλήνων διαμορφωτών γνώμης, το οποίο είναι άκρως δεκτικό στην τουρκική επιχειρηματολογία. Το δίκτυο αυτό δεν περιορίζεται σε διαδικτυακούς στρατούς trolls στα social, αλλά εδώ και δεκαετίες αποτελεί μέρος του συστήματος εξουσίας. Το γεγονός ότι αντικειμενικά λειτουργούν σαν φερέφωνα των τουρκικών απόψεων δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι είναι όργανα της Άγκυρας. Σε κάποιες περιπτώσεις αρκεί και η ιδεολογική τύφλωση.

Τουρκικοί ισχυρισμοί και πραγματικότητα

Αυτοί οι δημοσιολόγοι, λοιπόν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιβάλουν στον ελληνικό λαό την αντίληψη ότι υπάρχουν δύο χώρες, η Ελλάδα και η Τουρκία, και ανάμεσά τους βρίσκεται μια θάλασσα, το Αιγαίο. Το οποίο, φυσικά, χάρη καλής γειτονίας, πρέπει να το μοιράσουν “δίκαια”. Η άποψη αυτή θα είχε νόημα αν το Αιγαίο ήταν μια κενή θάλασσα. Δεν είναι όμως. Αντιθέτως, είναι γεμάτο νησιά. Και τα νησιά αυτά είναι ελληνικά. Τόσο απλά.

Το Αιγαίο είναι γεμάτο νησιά, τα νησιά αυτά κατοικούνται, εδώ και χιλιάδες χρόνια, από ελληνικές κοινότητες και με βάση τους θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου έχουν πλήρη δικαιώματα, όπως τα ηπειρωτικά εδάφη. Το δε περιβόητο ψευδό-επιχείρημα για τη μεγάλη ακτογραμμή της Τουρκίας, η οποία υποτίθεται ότι της προσφέρει δικαιώματα στο Αιγαίο, θα είχε νόημα μόνο αν απέναντι από τις τουρκικές ακτές υπήρχε ανοικτή θάλασσα.

Όμως, ακριβώς έξω από τις ακτές της Μικράς Ασίας βρίσκεται μια ενιαία και αδιαίρετη αλυσίδα ελληνικών νησιών που ξεκινά από τη Σαμοθράκη και φθάνει στο Καστελλόριζο. Κι αυτό προέκυψε επειδή ιστορικά και οι μικρασιατικές ακτές κατοικούνταν από Έλληνες. Η σημερινή συνοριακή γραμμή είναι αποτέλεσμα των εξελίξεων στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα (Βαλκανικοί Πόλεμοι και Μικρασιατική Καταστροφή).

Με βάση, λοιπόν, τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και των Παρισίων του 1947 (για τα Δωδεκάνησα), τα όποια τουρκικά δικαιώματα φθάνουν μέχρι εκεί που συναντούν την ελληνική νησιώτικη αλυσίδα με τα νόμιμα δικαιώματά της σε θαλάσσιες ζώνες. Δηλαδή, αν υπήρχε απέναντι από τις ακτές της Μικράς Ασίας μια χερσόνησος, η Τουρκία θα δικαιούνταν να διεκδικεί τις θάλασσες βορειοδυτικά και νοτιοδυτικά από αυτήν, προβάλλοντας το μήκος της ακτογραμμής της; Προφανώς όχι. Πολλώ δε μάλλον, που πίσω από την αλυσίδα νησιών του ανατολικού Αιγαίου δεν υπάρχει ανοικτή θάλασσα, αλλά ένα πλέγμα αρχιπελαγικών δομών και μεμονωμένα ελληνικά κατοικημένα νησιά.

Το Αιγαίο είναι ελληνικό

Το Αιγαίο λοιπόν, δεν είναι ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία είναι στο συντριπτικό μέρος του μέσα στην Ελλάδα. Δεν είναι ούτε “η θάλασσα που μας ενώνει”, ούτε “η θάλασσα που μας χωρίζει”. Δεν είναι τυπική θάλασσα. Είναι πρωτίστως “θαλάσσιο έδαφος”. Για την ακρίβεια το Αιγαίο αποτελείται από ελληνικά εδάφη με τη θάλασσα που τα περιβάλλει. Και φυσικά είναι νομικά και εθνικά απαράδεκτο να συζητάμε για το αν τα ελληνικά νησιά θα έχουν χωρικά ύδατα μικρότερα των 12 ναυτικών μιλίων. Και είναι απαράδεκτο νομικά, επειδή είναι σε πλήρη αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πρακτική.

Χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων αναγνωρίστηκαν ακόμη και σε μεμονωμένα, ακατοίκητα νησιά, που βρίσκονταν σε μεγάλες αποστάσεις από τον κύριο κορμό των χωρών τους, δίπλα σε άλλες χώρες. Σε αρχιπελαγικές δε δομές, όπως αυτές του Αιγαίου, τα δώδεκα ναυτικά μίλια είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία για να υπάρχει ενότητα των νησιών. Παρεμπιπτόντως, η συζήτηση για το αν τα ελληνικά νησιά θα έχουν χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, δεν θα υπήρχε αν για παράδειγμα η ελληνική επικράτεια περιοριζόταν μόνο στα νησιά του Αιγαίου, η ηπειρωτική Ελλάδα δεν υπήρχε και στη θέση της ήταν ανοικτή θάλασσα.

Σε αυτήν την περίπτωση η Ελλάδα θα ήταν μια νησιωτική αρχιπελαγική χώρα και όλες οι αιτιάσεις της Τουρκίας για μειωμένα χωρικά ύδατα και για ανυπαρξία υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ δεν θα υπήρχαν, ή τουλάχιστον δεν θα υπήρχαν ως “λογικές” τουρκικές αξιώσεις, όπως προσπαθεί να μας πείσει η εγχώρια διακομματική προέκταση (με την έννοια που προσδιορίσαμε παραπάνω) της τουρκικής προπαγανδιστικής μηχανής.

Τα 12 ναυτικά μίλια, η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου θα ήταν αυτονόητα σε αυτήν την υποτιθέμενη μισή Ελλάδα που θα περιλάμβανε μόνον τα νησιά του Αιγαίου. Όμως, οι θιασώτες της τουρκικής “αλήθειας”, προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και η ηπειρωτική Ελλάδα. Με άλλα λόγια, με κάποιον παράδοξο τρόπο, κατανοητό μόνον σε αυτούς, επειδή η Ελλάδα δεν περιορίζεται στα νησιά του Αιγαίου, αλλά έχει και ηπειρωτικό κομμάτι, τα δικαιώματα των νησιών μειώνονται μέχρις εξαφανίσεως!

Ήττα συμβιβασμός για τα 12 μίλια

Επιπροσθέτως, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι τυχόν “συμβιβασμός” με την Τουρκία, που θα συνεπάγεται την αποδοχή από πλευράς της Ελλάδας ότι τα νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με την ηπειρωτική ακτή, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός από την υπόλοιπη διεθνή κοινότητα. Είναι αδιανόητο για νησιωτικές χώρες, όπως είναι η Βρετανία, η Ινδονησία, η Ιαπωνία ή οι Φιλιππίνες, ή χώρες που έχουν αρχιπελαγικές δομές μακριά από τον ηπειρωτικό κορμό, όπως η Ισπανία, να δεχθούν κάτι τέτοιο ως γενικό κανόνα.

Δεν μπορούν καν να το αντιμετωπίσουν ως “ειδική περίπτωση”, όπως το πλασάρει η Άγκυρα, γιατί η Ελλάδα έχει ξεκάθαρα και απόλυτα δίκιο, ενώ η Τουρκία ξεκάθαρα και απόλυτα άδικο, όσο διευρυμένη και αυθαίρετη ανάγνωση του διεθνούς δικαίου και αν κάνει κανείς. Θα αντιμετωπίσουν, λοιπόν, ολόκληρη την Ελλάδα ως ειδική περίπτωση. Η Ελλάδα θα αντιμετωπιστεί ως κάτι λιγότερο από χώρα. Θα θέσει αυτοβούλως τον εαυτό της εκτός του διεθνούς δικαίου και έτσι αυτομάτως θα υποβαθμιστεί στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας. Θα γίνει ένα θολό γεωπολιτικό σχήμα, ασήμαντο και θνησιγενές.

Όσοι λοιπόν προωθούν, συζητάνε και αποδέχονται “συμβιβασμό” με την Τουρκία, για “Πρέσπες του Αιγαίου” ή για “διζωνικό, δικοινοτικό Αιγαίο”, όπως εμπνευσμένα είχε γράψει ο Μάριος Πουλλικκάς στον “Φιλελεύθερο”, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τυχόν παρόμοια εξέλιξη δεν θα σημάνει απλώς εθνική ήττα, ταπείνωση και ακρωτηριασμό. Θα αποτελέσει και ένα συντριπτικό και πιθανώς θανατηφόρο πλήγμα στην υπόσταση της χώρας εν συνόλω…

https://epitropiellinismou.gr/post/4039

Η ''ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ'' ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ''ΓΑΛΑΖΙΟ ΕΔΑΦΟΣ''

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών

Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αρκετές παθογένειες, αλλά μια σημαντική, αν και σχετικά παραγνωρισμένη, είναι ο επαρχιωτισμός της. Το ότι δηλαδή λειτουργεί μέσα στο στενό πλαίσιο της γεωπολιτικής “γειτονιάς”, σχεδόν αδιαφορώντας για το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Όμως, το διεθνές σύστημα είναι ένα και ενιαίο και ό,τι συμβαίνει σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου ασκεί επιδράσεις στο σύνολο. Ο λόγος για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, την ΑΟΖ και την τάση μετατροπής της σε “γαλάζιο έδαφος”.

Πρόκειται για μία τάση, η οποία μας αφορά άμεσα, αφού συνδέεται με την τουρκική “Γαλάζια Πατρίδα”, η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να καταργήσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, μη αναγνωρίζοντας ότι τα ελληνικά νησιά έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Το πρόσφατο περιστατικό στην Κάσο, όπως και παλαιότερα στο Καστελόριζο είναι άκρως ενδεικτικά των επιδιώξεων της Άγκυρας, η οποία έχει κατανοήσει τη σημασία που έχει και σήμερα, αλλά και προοπτική η έννοια της ΑΟΖ και ειδικότερα η τάση να μετεξελιχθεί σε “γαλάζιο έδαφος”.

Στην Ελλάδα, όμως, ο κοσμογονικός ανταγωνισμός, που βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια εν εξελίξει αναφορικά με τον έλεγχο των εγγύς ευρασιατικών υδάτων, έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητος από τη δημόσια συζήτηση. Όμως, ο ανταγωνισμός αυτός θέτει νέα δεδομένα και στο Δίκαιο της Θάλασσας, που με τη σειρά τους έχουν τεράστιες δυνητικές επιδράσεις στο ελληνοτουρκικό σύστημα. υπενθυμίζουμε ότι ο ανταγωνισμός αυτός ξεκίνησε από τις αξιώσεις της Κίνας στη Νότιο Σινική Θάλασσα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS 

ΑΤΥΠΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΚΑΣΟ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών

Η Τουρκία στην Κάσο αμφισβητεί, όχι ρητορικώς, αλλά δια των όπλων, όχι κάποια κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά τον σκληρό πυρήνα της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Αυτό το πράττει, καταρχάς, δια της ένοπλης παρουσίας της μέσα σε χώρο ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή στα 12 ναυτικά μίλια των χωρικών υδάτων.

Ακόμη και αν η Ελλάδα δεν έχει προβεί στην (επιβεβλημένη από το διεθνές δίκαιο αλλά και τη διεθνή πρακτική) επέκταση των χωρικών της υδάτων, ο χώρος μεταξύ έξι και δώδεκα ναυτικών μιλίων δεν παύει να αποτελεί αναντίρρητο χώρο εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, η Τουρκία, δια της ένοπλης παρουσίας της και όχι απλώς δια ρητορικών διακηρύξεων, αμφισβητεί το δικαίωμα των ελληνικών νησιών να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Προσοχή, δεν αμφισβητεί το εύρος της ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, αλλά γενικώς το να έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, επιδιώκοντας να επιβάλει το παρανοϊκό αφήγημά της ότι τα ελληνικά νησιά αποτελούν προέκταση της μικρασιατικής ακτής και “κάθονται” πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Μικράς Ασίας, σαν να ήτανε πλωτές εξέδρες.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS.GR

ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΣΕ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΓΑΖΑ ΓΙΑ ΤΟΥΝΕΛ ΚΑΙ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών

Οι “πρωτόγονες υποδομές”, όπως τα τούνελ, δεν είναι αναγκαστική επιλογή τριτοκοσμικών χωρών και οργανώσεων, όπως πιστεύεται στην χώρα μας. Ο νέος πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς έχει φέρει στο προσκήνιο το τεράστιο δίκτυο σηράγγων που διατηρεί η ισλαμική οργάνωση στην Γάζα.

Τα δίκτυα σηράγγων, ωστόσο, δεν ταυτίζονται με τακτικές οργανώσεων, όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Στην πραγματικότητα συστήματα πυροβολικού σε συνδυασμό με δίκτυα τούνελ, δηλαδή σε συνδυασμό με “πρωτόγονες υποδομές”, όπως έχει επικρατήσει να αναφέρονται, προσφέρουν περισσότερες δυνατότητες και σε ένα σύγχρονο στρατό από το να λειτουργούν απλώς ως ορμητήριο για πολλαπλούς εκτοξευτές ρουκετών και πυροβόλων.

Μεταξύ των άλλων, μπορούν να αποτελέσουν βάση ασφαλούς δράσης και για εκτοξευτές πυραύλων εναντίον πλοίων, τόσο Cruise όσο και βαλλιστικών (ASCM και ASBM αντιστοίχως) αλλά και για εποχούμενα συστήματα αεράμυνας. Εδώ βέβαια μπορεί να προκύψει η αντίρρηση ότι αν εγκλωβίσεις παρόμοια όπλα μέσα σε τούνελ ναι μεν μπορεί να τα προστατεύσεις, αλλά τα εμποδίζεις ταυτοχρόνως να κάνουν τη δουλειά τους. Όμως δεν είναι έτσι. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέξεις εσύ το πότε θα χρησιμοποιήσεις την αεράμυνά σου ή τα αντιπλοϊκά σου όπλα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : Slpress.gr

 

  Type rest of the post here

ΑΣ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ ΟΙ ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΟΙ ΤΩΝ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών

Οι εξελίξεις στην Σουηδία, όπου σχεδιάζεται να κατέβει στους δρόμους ο στρατός έναντι της εγκληματικότητας που προέρχεται από τις συμμορίες μεταναστών, τα πλήθη που κατακλύζουν την Λαμπεντούζα, επαναφέρουν στην επικαιρότητα το μεταναστευτικό, το οποίο συνδέεται και με την ευρωπαϊκή ασφάλεια, εκτός από την ελληνική. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη, όταν η εγκληματικότητα στην Σουηδία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που πλέον χαρακτηρίζεται ως το “Μεξικό της Ευρώπης”, όπου μαίνεται ανοιχτός πόλεμος συμμοριών μεταναστών που στρατολογούν ακόμα και ανηλίκους.

Αφήνοντας στην άκρη τους “μεταναστοπατέρες”, αξίζει να εστιάσουμε σε όσους καλοπροαίρετα αντιδρούν σε τέτοιες ανησυχίες. Το βασικό επιχείρημα που προβάλουν είναι ότι η αιτία για τη μαζική παράνομη μετανάστευση προς την Ευρώπη είναι η επιθετική πολιτική της Δύσης. Τόσο στο παρελθόν, δια της αποικιοκρατίας, όσο και σήμερα δια των στρατιωτικών επεμβάσεών της, έχει αποδομήσει πολλές χώρες, από τις οποίες έρχονται οι μετανάστες. Οι ευθύνες αυτές φυσικά υπάρχουν.

Όμως, η σημερινή αντίληψη περί “ανοιχτών συνόρων” αποτελεί ενιαίο μέγεθος με τις αντιλήψεις που προώθησαν την Αποικιοκρατία, ενώ οι επιθέσεις εναντίον του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας υποστηρίχθηκαν εν πολλοίς από τους “μεταναστοπατέρες”. Το επιχείρημα είναι γνωστό: σ’ αυτές τις χώρες κυβερνούσαν δικτάτορες και έπρεπε να επιβληθεί η “δημοκρατία” δια των όπλων!

Η ιμπεριαλιστική πολιτική της Δύσης, όμως, μπορεί μεν να ευθύνεται για πολλά, αλλά δεν ευθύνεται για τα πάντα. Μεγάλο κομμάτι των μεταναστευτικών κυμάτων προς την Ελλάδα και την Ευρώπη δεν προέρχεται καν από χώρες που σπαράσσονται από πολέμους. Επιπροσθέτως, πολλές εξ αυτών όχι μόνο δεν είναι αποδομημένες, αλλά και στο οικονομικό επίπεδο αναπτύσσονται ενίοτε και δυναμικά.

 

Πακιστάν και Αλγερία

Για παράδειγμα, το Πακιστάν, απ’ όπου προέρχεται σημαντικό μέρος των μεταναστευτικών ροών, είναι πυρηνική δύναμη με ανερχόμενες βιομηχανικές ικανότητες (μεταξύ των άλλων παράγει και δικά του μαχητικά αεροσκάφη), ενώ διεκδικεί ρόλο αυτόνομου δρώντα στο διαμορφούμενο πολυπολικό διεθνές σύστημα. Μια άλλη χώρα που εξάγει μετανάστες προς την Ελλάδα και την Ευρώπη είναι η Αλγερία, η οποία έχει τεράστιο πετρελαϊκό πλούτο και τα τελευταία χρόνια υλοποιεί ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αγοράζοντας όπλα αξίας δεκάδων δισ. δολαρίων πρωτίστως από τη Ρωσία.

Σε αυτά περιλαμβάνονται συστήματα αεράμυνας S-400 και S-300, Pantsyr S1, υποβρύχια Kilo, μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-30 και άλλα. Αξίζει δε να αναφερθεί ότι τα οπλικά αυτά συστήματα δεν στοχεύουν να αντιμετωπίσουν κάποια άμεση απειλή για την εδαφική κυριαρχία της Αλγερίας, αλλά αποσκοπούν να την καταστήσουν περιφερειακή δύναμη στη Δυτική Μεσόγειο και τη Βόρειο Αφρική και ισχυρό δρώντα στο παγκόσμιο σύστημα.

Η πολιτική των “ανοιχτών συνόρων” ουσιαστικά διευκολύνει τις χώρες αυτές, αλλά και άλλες όπως η πλούσια σε πετρέλαια Νιγηρία, να “ξεφορτώνονται” το πληθυσμιακό τους πλεόνασμα, έτσι ώστε να έχουν περισσότερα λεφτά για να αγοράζουν και να παράγουν όπλα, να προωθούν ιμπεριαλιστικές πολιτικές και να διατηρούν ολοκληρωτικά και ανελεύθερα καθεστώτα στην εξουσία, χρησιμοποιώντας τη μετανάστευση προς την Ευρώπη σαν βαλβίδα εκτόνωσης της εσωτερικής δυσαρέσκειας. Και σ’ αυτό βρίσκουν πολύτιμους συμμάχους τους επαγγελματίες “μεταναστοπατέρες”.

 

Αμείλικτα δημογραφικά δεδομένα

Το καίριο ερώτημα, όμως, είναι πόσους ανθρώπους μπορεί να φιλοξενήσει, να απορροφήσει και να τους προσφέρει μια καλύτερη ζωή η Ευρώπη γενικώς και η Ελλάδα ειδικότερα. Το ερώτημα τίθεται ανεξαρτήτως από τα αίτια που ώθησαν και ωθούν αυτούς τους ανθρώπους να φύγουν από τις χώρες τους. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να θέσουμε τη ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις, ας ρίξουμε μια ματιά στα διεθνή δημογραφικά δεδομένα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Μπαγκλαντές, μια χώρα που επίσης εξάγει παράνομους μετανάστες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ασιατική αυτή χώρα, λοιπόν, έχει έκταση όχι πολύ μεγαλύτερη της Ελλάδας, αλλά ο πληθυσμός της έχει ξεπεράσει τα 160 εκατομμύρια! Μια άλλη περίπτωση είναι η Νιγηρία, η οποία μέχρι το 2050 εκτιμάται ότι θα έχει πάνω από 400 εκατομμύρια κατοίκους. Από μόνες τους αυτές οι δύο χώρες μπορούν να κατακτήσουν πληθυσμιακά την Ευρώπη και να εξαφανίσουν τον ελληνικό λαό από το ιστορικό γίγνεσθαι αν αφεθούν να εξαγάγουν ανενόχλητες πληθυσμιακά κύματα, όπως επιβάλει η αντίληψη των “ανοιχτών συνόρων”.

Το θέμα, λοιπόν, είναι πρωτίστως ποσοτικό. Άρα, δεν τίθεται θέμα ρατσισμού, όσο διευρυμένη έννοια και αν δώσουμε σ’ αυτόν τον όρο. Εκτός και αν ως “ρατσισμός” θεωρείται η αγωνία για την ίδια την επιβίωση του ελληνικού έθνους. Γιατί ομιλούμε περί επιβίωσης. Όχι περί “φόβου ανάμειξης” κι όλα τα παρόμοια στερεοτυπικά αναθέματα που προβάλουν οι εγχώριοι και αλλοδαποί “μεταναστοπατέρες” στο όνομα του “αντιρατσισμού” για να δαιμονοποιήσουν την αγωνία των Ελλήνων και των Ευρωπαίων για το μέλλον τους σαν “ρατσισμό νέου τύπου”!

Αν τα πράγματα αφεθούν στην αντίληψη των ανοιχτών συνόρων τότε η Ελλάδα ως χώρα, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, δύσκολα θα αντικρίσει το δεύτερο μισό του 21ου αιώνα. Από τον Ελληνισμό θα έχουν απομείνει μερικά ξέφτια σε διάφορα μέρη του κόσμου, που θα σβήνουν σταδιακά. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε αυτήν την εξέλιξη παίρνοντας κάποιες αποφάσεις κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον.

Στην πραγματικότητα, το σημείο χωρίς επιστροφή βρίσκεται πολύ πιο κοντά από όσο πολλοί νομίζουν. Δεδομένου του δημογραφικού δυναμισμού που παρουσιάζουν οι εισερχόμενοι μετανάστες και της δημογραφικής παρακμής των Ελλήνων, η στιγμή που η πληθυσμιακή μετάλλαξη με τη μετατροπή των Ελλήνων σε μειονότητα μέσα στη χώρα τους θα καταστεί μη αναστρέψιμη, δεν βρίσκεται κάπου στο απώτερο μέλλον, πόσο μάλλον όταν ακόμα και εντός της κυβέρνησης υπάρχουν διαφορετικές γραμμές για το ζήτημα, όπως έδειξαν τα “μπρος-πίσω” με το σχέδιο νομιμοποίησης 300.000 μεταναστών.

 

Ερωτήματα για “μεταναστοπατέρες”

Πρέπει, λοιπόν, να δούμε ρεαλιστικά και χωρίς εμμονές και ιδεοληψίες το φαινόμενο, πόσο μάλλον όταν είναι πια κοινή παραδοχή πως η πολιτική ενσωμάτωσης των μεταναστών απέτυχε μέχρι και στην Σουηδία, μέχρι πρότινος πολυπολιτισμική χώρα πρότυπο. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τις δυνητικές του συνέπειες σε βάθος χρόνου και να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Και τις αποφάσεις θα πρέπει να τις πάρει το κυρίαρχο πολιτικό υποκείμενο, ο ελληνικός λαός και όχι κάποια κέντρα του εξωτερικού, οι γνωστοί ιδεοληπτικοί και οι επίσης γνωστοί επαγγελματίες “μεταναστοπατέρες” που κάνουν χρυσοφόρες μπίζνες μέσω ΜΚΟ.

Αν τουλάχιστον θέλουμε να διατηρούμε κάποια επίφαση έστω δημοκρατίας, θέλω να κλείσω με κάποια ερωτήματα στα οποία οι “αντιρατσιστές” “μεταναστοπατέρες” οπαδοί των “ανοικτών συνόρων” οφείλουν κάποια στιγμή να απαντήσουν:

• Πόσους μετανάστες θεωρούν ότι μπορεί να φιλοξενήσει η Ευρώπη γενικώς και η Ελλάδα ειδικότερα; Τρία εκατομμύρια; Πέντε; Δέκα; Εκατό; Ένα δισ; Πόσους;
• Υπάρχει κάποιο όριο στον αριθμό των ανθρώπων που θα εισέλθουν στην πατρίδα μας, μετά από το οποίο πρέπει να κλείσουμε τα σύνορα, ή αυτά θα πρέπει να είναι μονίμως ανοιχτά, ή “μισάνοιχτα”, όπως τώρα;
• Πόσους μετανάστες θεωρούν ότι μπορεί να φιλοξενήσει η Ελλάδα, χωρίς να υποστεί τον κίνδυνο εξάλειψης της εθνοπολιτισμικής της ταυτότητας;
• Τους ενδιαφέρει αυτός ο κίνδυνος ή αδιαφορούν; Μήπως το επιδιώκουν στο πλαίσιο κάποιας αντίληψής τους περί “ιδανικού κόσμου”, ο οποίος θα έχει αφήσει πίσω του τα έθνη και τους λαούς;
• Σε πόσους μετανάστες θεωρούν ότι η Ευρώπη μπορεί να προσφέρει καλύτερη ζωή, ακόμη κι αν θυσιάσει την εθνοπολιτισμική της ταυτότητα; Υπάρχει κάποιο αριθμητικό όριο, ή η Ευρώπη θεωρείται ικανή να προσφέρει “καλύτερη ζωή” σε όλους όσοι θα εισέλθουν, ακόμη και αν είναι εκατοντάδες εκατομμύρια;
• Ο ελληνικός λαός έχει, κατά την άποψή τους, δικαίωμα να αποφασίσει για το πώς θα διαχειριστεί τη μαζική μετανάστευση, ή δεν το δικαιούται γιατί, κατ’ αυτούς, η απρόσκοπτη είσοδος αποτελεί “θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα”, που δεν τίθεται στην κρίση της πλειοψηφίας;

Όταν λοιπόν υπάρξουν απαντήσεις σε αυτά τα απλά ερωτήματα τότε μόνο μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για το ποιος είναι ρατσιστής και ποιος όχι, για το ποιες ιδεολογικές-πολιτικές απόψεις έχει και ποιους στόχους προωθεί. Μέχρι τότε, η οχύρωση πίσω από έναν συναισθηματικό ανθρωπισμό, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να τον ακυρώνει και βεβαίως να εξωθεί τους απλούς Έλληνες, Γάλλους, Ιταλούς και όποιους άλλους Ευρωπαίους σε μία αρνητική στάση, η οποία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από ακραίους κύκλους.

https://www.eoneolaia.com/as-doyn-tin-soyidia-oi-ideoliptikoi-twn-anoixtwn-synorown-kwstas-grivas/ 

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΡΥΒΕΙ ΣΥΧΝΑ ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών

Εδώ και πολλά χρόνια, η ελληνική στρατηγική –αν μπορεί να ονομαστεί έτσι αυτή η καρικατούρα– θεωρεί ότι το σύστημα στην περιοχή μας ελέγχεται αποτελεσματικά από τις ΗΠΑ. Άρα, αν μη τι άλλο, έχουμε εξασφαλισμένο τον πυροσβεστικό ρόλο των Αμερικανών σε περίπτωση που συμβεί μία στρατιωτική εμπλοκή με την Τουρκία. Συνεπώς, έλεγαν, καθώς η Τουρκία γίνεται το “κακό παιδί” της περιοχής, η Ουάσινγκτον θα την τιμωρήσει.

Φτάσαμε, λοιπόν –με βάση αυτή τη λογική– και επειδή το ελληνικό σύστημα εξουσίας δεν δέχεται την πολυπολική φύση του διεθνούς συστήματος (έχει μείνει σε παρελθόντα χρόνο, όταν οι ΗΠΑ ήταν η μοναδική υπερδύναμη, κλείνοντας τα μάτια σε σημαίνουσες εξελίξεις όπως την διεύρυνση των BRICS) να εγκλωβιστούμε. Έχουμε εγκλωβιστεί σε μία εθνική στρατηγική, η οποία οδηγεί στην αυτοεξάλειψη της Ελλάδας. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο ταύτισης με τον αμερικανικό παράγοντα, που αν το έβλεπε ακόμα και ο Παναγιώτης Πιπινέλης, (υπουργός Εξωτερικών επί Χούντας, 1967-1970) θα συνιστούσε στις εγχώριες ελίτ να συγκρατηθούν, να μην ταυτίζονται τόσο με τους Αμερικανούς!

Δεν είναι μόνο η ταύτιση. Είναι ότι δεν έχει δημιουργηθεί ένα πλέγμα συνεργασιών με τις ΗΠΑ, που θα ήταν κάτι το συζητήσιμο. Είναι η λογική ότι εξαφανιζόμαστε ως γεωπολιτικός δρών στην περιοχή και περιμένουμε ότι δια της αυτοεξάλειψής μας θα εμφανιστεί κάποιος μεγάλος παράγοντας για να αναχαιτίσει την επεκτατική Τουρκία. Αυτό είναι χειρότερο από φαντασίωση. Είναι σαν να περιμένουμε ότι θα έρθουν οι εξωγήινοι να μας βοηθήσουν! Είναι τέτοιου επιπέδου στρατηγική ανάλυση…

Έχουμε ενώπιον μας μία νέα Τουρκία, που έχει αποδείξει ότι είναι πολύ πιο φιλόδοξη από ό,τι πιστεύαμε, ότι λειτουργεί μέσα σε ένα διεθνές σύστημα που αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο αργό από ό,τι πιστεύαμε. Επειδή, λοιπόν, δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από τη γεωγραφία, η Ελλάδα και η Τουρκία βρίσκονται σε ένα γεωγραφικό σημείο του πλανήτη, η κυριαρχία του οποίου είναι κρισιμότατης σημασίας για την παγκόσμια κυριαρχία στο μέλλον. Ταυτοχρόνως, η Τουρκία, παρά το “φιλειρηνικό” προσωπείο που δείχνει, εξακολουθεί να ομογενοποιεί την εξωτερική της πολιτική με πυρήνα την προβολή στρατιωτικής ισχύος, όπως έδειξαν τα επεισόδια εις βάρος των δυνάμεων του ΟΗΕ στην Κύπρο.

Το επεισόδιο στην Κύπρο

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να αναφερθώ στο γεγονός ότι επικαλούμαστε συνεχώς το Διεθνές Δίκαιο, λες και υπάρχει ο “παγκόσμιος χωροφύλακας” που με βάση το Διεθνές Δίκαιο θα τιμωρήσει τον παρανομούντα. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τo πρόσφατο επεισόδιο στην περιοχή Άρσους-Πύλας στην Κύπρο. Στόχος της Τουρκίας, μέσω των εγκαθέτων της στα κατεχόμενα, είναι η υφαρπαγή εδαφών στην νεκρή ζώνη της Κύπρου, δηλαδή εδάφους που έχει παραχωρηθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ, ως ζώνη ασφαλείας. Οι ενέργειες της συνιστούν σημαντική παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Αποδυναμώνει αμυντικά την Ελλάδα η κυβέρνηση 

Και όμως η λεγόμενη διεθνής κοινότητα, οι υποτιθέμενοι μεγάλοι παίκτες του διεθνούς συστήματος περιορίζονται σε ρητορικές καταδίκες. Αν, λοιπόν, μία κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου ουσιαστικά μένει ατιμώρητη, υπάρχει κανείς που πιστεύει ακόμα ότι θα εκφέρει ο οποιοσδήποτε ακόμα και έναν λόγο συμπάθειας π.χ. για την ΑΟΖ του Καστελλόριζου;

Όποιος το πιστεύει είναι, μάλλον, εκτός πραγματικότητος. Άρα, είναι δεδομένο ότι βρισκόμαστε μόνοι μας σε έναν εχθρικό κόσμο με έναν πολύ φιλόδοξο και επεκτατικό γείτονα. Αν θέλουμε, λοιπόν, να αντιμετωπίσουμε την Τουρκία πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτήν τη ρεαλιστική ανάλυση.

Από την αμερικανολαγνεία στην τουρκολαγνεία

Φοβάμαι, όμως, ότι οι ελληνικές ελίτ παθαίνουν αναφυλαξία, όταν τους λες ότι πρέπει να λειτουργήσουν εθνικά και ανεξάρτητα. Το μόνο που συζητούν είναι το ποιος θα είναι ο αφέντης πάνω από το κεφάλι τους. Δεν διανοούνται να κάνουν πράξη την εθνική ανεξαρτησία, ότι θα λειτουργούμε με βάση τα εθνικά μας συμφέροντα. Αυτό είναι μία επικίνδυνη ουτοπία, αν όχι έγκλημα καθοσιώσεως στα μάτια των ελληνικών ελίτ, πολιτικών και όχι μόνο.

Το επόμενο στάδιο μετά την αμερικανολαγνεία είναι η τουρκολαγνεία. Ήδη ακούμε ότι αφού η Τουρκία “είναι ο φυσικός ηγεμόνας της περιοχής”, “πρέπει να προσαρμοστούμε”, παραχωρώντας της κυριαρχικά δικαιώματα που διεκδικεί (π.χ. ΑΟΖ) και γιατί όχι και έδαφος (βραχονησίδες), προκειμένου να εξασφαλίσουμε την ειρήνη! Το “Ελευθερία ή Θάνατος” των προγόνων μας, μάλλον ακούγεται στα αυτιά τους σαν επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός!

Προς το παρόν τουλάχιστον, το δίλημμα δεν είναι για τους Έλληνες το “Ελευθερία ή Θάνατος”. Το δίλημμα είναι εάν θα προσπαθήσουμε η Ελλάδα να επαναδιεκδικήσει τον εαυτό της ως ανεξάρτητο μέγεθος μέσα στο διεθνές σύστημα. Γιατί εάν δεν κάνουμε αυτό, δια παραλείψεως θα παραδοθούμε, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να υποστεί μεγάλο και βίαιο γεωπολιτικό ακρωτηριασμό. Καλά τα εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά για να παίξουν τον ρόλο τους πρέπει να συνοδεύονται από την αντίστοιχη και δεδηλωμένη πολιτική βούληση.

https://www.eoneolaia.com/h-amerikanolagneia-kryvei-syxna-tourkolagneia/

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΑ ΕΚΤΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η πυραυλική αρχιτεκτονική τεράστιων δυνατοτήτων, που αναπτύσσουν οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσε να έχει μόνο θεωρητικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα σε ό,τι αφορά στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, εάν η φιλοσοφία αυτής της αρχιτεκτονικής, όπως και ορισμένες πτυχές της, δεν ήταν σαν να έχουν φτιαχτεί για το περιβάλλον του Αιγαίου. Ειδικότερα για να θέσει τους Τούρκους επιχειρησιακά εκτός Αιγαίου, εάν βεβαίως, η Ελλάδα αξιοποιήσει τη δυνατότητα.

Για όσους, λοιπόν, θέτουν στον πυρήνα της ελληνικής στρατηγικής την ενίσχυση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, προκύπτει μια πρωτοφανής ευκαιρία για ελληνοαμερικανική συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα. Η συνεργασία αυτή μπορεί να ξεκινήσει από το θεμελιώδες επίπεδο της στρατιωτικής επιστήμης, όσον αφορά τη μελέτη και τις δυνατότητες εφαρμογής στην Ελλάδα των νέων δογμάτων του Αμερικανικού Στρατού, όπως είναι η Πολυχωρική Μάχη και τα Διαχωρικά Πυρά.

Εν συνεχεία, μπορεί να εξεταστεί, στο πλαίσιο των ανανεωμένων ελληνοαμερικανικών σχέσεων, πως σχετικά συστήματα κρούσης και οι περιφερειακές τους αρχιτεκτονικές συλλογής πληροφοριών, έρευνας, αναγνώρισης, επιτήρησης και πρόσκτησης στόχων (ISTAR), μπορούν να δημιουργήσουν ένα συμπαγές θαλασσοχερσαίο φράγμα στο Αιγαίο και να διαχωρίσουν απόλυτα και ολοκληρωτικά τη Μαύρη Θάλασσα από την Ανατολική Μεσόγειο, εγκλωβίζοντας τη Ρωσία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η στρατηγική στόχευση της Τουρκίας να μετατραπεί σε ρυθμιστή των εξελίξεων στην Ευρασία και να ισορροπήσει μεταξύ των δύο μεγάλων διαμορφούμενων παγκόσμιων πόλων ισχύος μας  Σ’ αυτό το πλαίσιο έχουμε εξετάσει τις πιθανότητες να θέλει να διαμορφώσει στην ευρασιατική σκακιέρα ένα είδος μακρινού συγγενή του παλαιού Κινήματος των Αδεσμεύτων, σε συνεργασία με το Πακιστάν και κάποιες από τις τουρκόφωνες πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.

Όμως, η κατάσταση ενδέχεται να είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Αν πράγματι αυτό το σχήμα αποκτήσει υπόσταση, τότε είναι πολύ πιθανόν να επηρεάσει σημαντικά τη γεωπολιτική συμπεριφορά και άλλων χωρών. Οι πρώτες εξ’ αυτών είναι άλλες μουσουλμανικές χώρες της Ασίας, όπως η Μαλαισία και η Ινδονησία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ενδεχομένως να προκύψουν σοβαρές επιδράσεις, ακόμη και στο “βαθύ εσωτερικό” της Ευρώπης, συγκεκριμένα στη Γερμανία.

Η τελευταία έχει παραδοσιακά στραμμένο το βλέμμα της προς Ανατολάς. Με την ένωση των γερμανικών κρατών, μετά τη νίκη των Πρώσων επί της Γαλλίας το 1870, έγινε υπερβολικά ισχυρή για να “χωράει” στη Δυτική Ευρώπη. Από την κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού το 1989-90 και την ενοποίησή της, η Γερμανία κατάφερε να ηγεμονεύσει στην ΕΕ και να αρχίσει δειλά-δειλά να αναζητεί ένα νέο ρόλο στον αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο, θεωρώντας πως έχουμε εισέλθει στη μετά-αμερικανική εποχή.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΥΒΡΙΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

 Με τις παράνομες τουρκικές έρευνες και γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, με το εκτός διεθνούς δικαίου τουρκολιβυκό μνημόνιο, με την υβριδική επίθεση στον Έβρο το Μάρτιο 2020, με τις παράνομες έρευνες του Oruc Reis στην δυνάμει ελληνική ΑΟΖ το καλοκαίρι του 2020, με την επαναφορά της απαίτησης για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και με το πρόσφατο μπαράζ δηλώσεων του Ερντογάν και των υπουργών του ότι “θα έρθουν νύχτα” στα νησιά του Αιγαίου, τελειώνουν και οι τελευταίες δικαιολογίες, με τις οποίες τρέφεται ο ελληνικός μιθριδατισμός. Η οδυνηρή πραγματικότητα είναι ότι ο Ελληνισμός δέχεται επίθεση. Μπορεί προς το παρόν να είναι υβριδική, αλλά δεν παύει να είναι επίθεση.

Οι δικαιολογίες έχουν προ πολλού τελειώσει, αλλά ο ελληνικός μιθριδατισμός όχι. Κάποιοι στην Κύπρο συνεχίζουν να μιλάνε για λύση τύπου Ανάν, λες και δεν έχει μεσολαβήσει τίποτα. Και κάποιοι στην Ελλάδα συνεχίζουν να μιλάνε για ελληνοτουρκικό διάλογο, ακόμα και για συνεκμετάλλευση –αν και με χαμηλότερη φωνή– επίσης λες και δεν έχει μεσολαβήσει τίποτα. Όμως, έχουν μεσολαβήσει πολλά –τα προαναφερθέντα είναι μερικά εξ αυτών– τα οποία έχουν αλλάζει ποιοτικά την εικόνα.

Θα πρέπει λοιπόν να αντικρύσουμε κατάφατσα την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και στη Μεγαλόνησο και στην ελληνική ΑΟΖ και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η πραγματικότητα είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία και σε ένα άλλο επίπεδο η Ελλάδα, δέχονται επίθεση και μάλιστα στρατηγικού χαρακτήρα. Αναίμακτη μεν (μέχρι στιγμής) αλλά επίθεση. Ο Ερντογάν δεν κρύβει τις προθέσεις του.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ : ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΗ ΘΥΣΙΑ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΒΩΜΟ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η ένταξη της Ελλάδας στην λίστα των “μη φιλικών χωρών” που ανακοίνωσε η Μόσχα είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις επιδεινώνονται κατά τρόπο που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Σήμερα, βρίσκονται σε πολύ χειρότερο επίπεδο ακόμα κι από τις πιο σκληρές ημέρες του παλαιού Ψυχρού Πολέμου. Tόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν από αυτόν, είχαν επιλέξει να διατηρούν μια καλή σχέση με την τότε Σοβιετική Ένωση και τις κομμουνιστικές χώρες των Βαλκανίων, ως αντίβαρο στην αποφασιστική επιρροή της Δύσης και ειδικά των Αμερικανών στην Ελλάδα.

Αντιθέτως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει να έχει επιλέξει μια πολιτική απόλυτης ταύτισης με το πιο σκληρό αντιρωσισμό στη Δύση, η οποία μηδενίζει τις ελληνορωσικές σχέσεις. Η αλήθεια είναι ότι το πριν από αυτήν, ο Νίκος Κοτζιάς, ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα, είχε πρώτος τραυματίσει βαριά τις ελληνορωσικές σχέσεις με τις γνωστές απελάσεις.

Στη Δύση υπάρχει ένα ισχυρό πολιτικό ρεύμα, το οποίο προπαγανδίζει την άποψη ότι η Ρωσία είναι ιστορικά διαρκής απειλή για την Ευρώπη. Αυτή η δαιμονοποίηση της Ρωσίας εμφανίζει, εμμέσως πλην σαφώς, τους Ναζί σαν πρώιμους και παρεξηγημένους υπερασπιστές της Ευρώπης, παρά τις “υπερβολές” τους. Η εν λόγω συζήτηση αρχίζει και έχει πέραση και στην Ελλάδα, αν ρίξουμε μια ματιά στα social media.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΩΣ MIDDLE POWER

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η ανάγκη εθνοκεντρικής στρατηγικής και αυτόνομου γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, μακριά από εξαρτήσεις, ταυτίσεις και πάσης φύσεως “ανήκειν” είναι ένα ζήτημα, στο οποίο έχει αναφερθεί επανειλημμένως ο γράφων. Η συνήθης αντίδραση σε παρόμοιες απόψεις είναι ο χλευασμός, δεδομένου ότι η “μικρή”, “ασήμαντη” και “ημιχρεωκοπημένη” Ελλάδα δεν μπορεί –κατά την τρέχουσα αντίληψη– παρά να αποτελεί χώρα-εξάρτημα κάποιας Μεγάλης Δύναμης. Κι όμως, η Ελλάδα θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να λειτουργήσει ως Middle Power.

Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια προέκταση της θέσης για την ανάγκη εθνικά ανεξάρτητης, αδέσμευτης και αυτόφωτης γεωπολιτικής λειτουργίας. Θα εξετάσουμε, σε πολύ γενικές γραμμές πώς η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως Middle Power (Μεσαία Δύναμη) στο σύνθετο σημερινό διεθνές σύστημα. Η κυρίαρχη αντίληψη για τη μορφή που έχει το σημερινό διεθνές σύστημα είναι πως μετατρέπεται σε πολυπολικό.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr