Δευτέρα 29 Αυγούστου 2022

ΠΡΟΑΛΕΙΦΟΝΤΑΣ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Του Πέτρου Ι. Νικολού
Ασκούμενου Δικηγόρου, Νομική ΕΚΠΑ

 

Ἕνα ἀπὸ τὰ πλεῖστα ὅσα εὐχολόγια, τὰ ὁποῖα στὸ καθεστὼς τῆς κυνοβολευτικῆς ἀγυρτείας ἐκστομίζονται μὲ περισσὴ ἄνεση, ἐντυπωσιακὴ φυσικότητα καὶ δογματικὴ βεβαιότητα εἶναι πὼς στὶς σύγχρονες δημοκρατίες ἀδιέξοδα δὲν ὑφίστανται. Ἀκόμα κι ἂν ὑποχρεωθοῦμε, ὅπως καὶ γίνεται, ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ κατεστημένου μέσα μαζικῆς τρομοκρατήσεως ὅτι ὄντως δὲν ὑπάρχουν, κανεὶς ἀπὸ τοὺς θιασῶτες τοῦ ἀστικοῦ καπιταλισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν γνωρίζει οὔτε πατρίδες οὔτε θρησκεῖες οὔτε οἰκογένεια, δὲν μᾶς εἶπε γιὰ ποιοὺς καὶ ὑπὲρ ποίων δὲν ὑφίστανται ἀδιέξοδα. Ἡ πολυπολιτισμικότητα, τὴν ὁποία προάγει σχεδιασμένα καὶ ἐσκεμμένα ὁ εὐαγγελιζόμενος τὸν ἐκσυγχρονισμὸ δυτικὸς κόσμος, διαχώρισε, πολλῷ δὲ μᾶλλον στὸ ἡμέτερο ἑλληνώνυμο προτεκτορᾶτο, τὸ ἀνθρώπινο εἶδος σὲ δύο κατηγορίες. Κατὰ πρῶτον, στοὺς γηγενεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐν εἴδει ἀμνῶν γαλακτοπαραγωγῆς ἀρμέγονται ὑπερφορολογούμενοι, μαντρώνονται ὑποβαλλόμενοι σὲ περιορισμοὺς ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τέλος σφαγιάζονται ἐθνικῶς, κοινωνικῶς καὶ πολιτισμικῶς, μὴ ἐρωτώμενοι, μὴ -ἔστω καὶ προσχηματικῶς- ὑπολογιζόμενοι, καὶ κατὰ δεύτερον στοὺς κατ’ εἰσαγωγὴν ἐπήλυδες ἢ ἄλλως φερέλπιδες ‘‘μπολιαστὲς’’ τῆς κοινωνικῆς μας πολυχρωμίας, τὶς ἀπειράριθμες ἀφροασιατικὲς ὀρδὲς τῆς λαθραίας καὶ παρανόμου μεταναστεύσεως, οἱ ὁποῖες ἀπολαύουσες κανονικὲς πληρωμένες διακοπὲς ἐξόδοις τῶν αὐτοχθόνων ὑποζυγίων μὲ δωρεὰν σίτιση, στέγαση καὶ διαμονὴ στὴν Πατρίδα μας, χωρὶς καμμία ὑποχρέωση προσφορᾶς καὶ ἐργασίας, ἀναγορεύονται σὲ πολῖτες πρώτης τάξεως, μὲ πολλαπλὰ προνόμια καὶ ἀφειδῶς παραχωρούμενα δικαιώματα.

Τὸ φρικῶδες, εἰδεχθὲς καὶ ἀσυλλήπτου βαρβαρότητος διαπραχθὲν ἔγκλημα στὸ Περιστέρι, ἤτοι ἡ στυγερὰ δολοφονία τῆς ἀνήλικης Ἑλληνίδος ἀπὸ Πακιστανὸ ἐποικιστή, χαραμοφάϊ παχυλῶν ἐπιδομάτων, κλεμμένων ἀπὸ τὶς τσέπες τῶν κορόϊδων, ἐπέχει θέση μιᾶς προσέτι ἀδιαψεύστου μαρτυρίας ἐκείνης τῆς βαθειᾶς, καισαρικῆς, διαιρετικῆς τομῆς ἀνάμεσα στοὺς ὅλο καὶ αὐξανομένους μουσαφιραίους ὡς ἐπιδόξους νέους ἰδιοκτῆτες τῆς γῆς τοῦ Ὁμήρου καὶ τοὺς ἐντοπίους εἴλωτες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν ἀτυχία νὰ γεννηθοῦν Ἕλληνες. Ἡ ἐμπράγματη ἀντίληψη νομῆς καὶ κυριότητος, τὴν ὁποία ἐπιδεικνύουν τὰ ἔγχρωμα καραβάνια ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ πάνω στὴν χώρα στὴν ὁποία εἰσέβαλαν μαζικῶς, μὲ τὴν ἀγαστὴ συνέργεια τῶν ‘‘ἀνθρωπιστικῶν’’ ΜΚΟ καὶ λοιπῶν μαγαζιῶν λαθρεμπορίας, δὲν ἐξαντλεῖται μόνο στὰ περιούσιακά μας ἀγαθά, τὰ κτήματα, τὶς ἐκκλησιές μας, τὶς παροχὲς τοῦ Δημοσίου, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται πλέον, ὡς φαίνεται, ἀποφασιστικὰ καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων μας καὶ δη τῶν τέκνων μας. Τὸ κοσμοείδωλο τοῦ Ἰσλάμ ἐκτυλίσσεται, ἐγκαθίσταται καὶ τείνει ταχύτερα τοῦ ἐκτιμωμένου νὰ ἐπικυριαρχήσει πάνω στὸ ἀφιονισμένο μεταφυσικὰ χριστιανικό, ἕνεκα τῆς ἰμπερεαλίστικῆς του δυναμικῆς καὶ ταυτότητος, ἀποκαλύπτοντας ὅλο τὸ εὖρος του καὶ δὴ τὴν σύλληψή του γιὰ τὴν γυναῖκα, τὸν ἀλλοδαπὸ ἄπιστο, τὸν μὴ μουσουλμᾶνο. Ὁ ἀγγελικὰ πλασμένος κόσμος τῶν εὐτυχισμένων, μονιασμένων καὶ στοργικὰ σφιχταγκαλιασμένων ἑτεροκλήτων λαῶν, τὸν ὁποῖο ὀνειρεύετο καὶ ἀπηργάζετο ἡ προοδόπληκτη ἐλιτοκρατία, ἡ ὁποία ἀσκεῖ τὴν ἐγχωρία δημοσία ἐξουσία, ἐξελίσσεται στὴν πράξη σὲ σ’ ἕνα ἰδιώνυμο ἀπαρτχάϊντ ὅπου οἱ λεγεῶνες ἰσλαμιστῶν σὲ ῥόλο κατακτητοῦ ἀπειλοῦν τὸν γηγενῆ ὄχι ἁπλῶς μὲ ἀνατροπὴ τῆς πολιτισμικῆς ἰδιοπροσωπίας τῆς χώρας, ἀλλὰ μὲ ἀφαίρεση ζωῶν καὶ γιατί ὄχι μὲ ὁσονούπω συλλογικὲς ἐκτελέσεις, ὅ,τι ἀκριβῶς ἔζησε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ ἡ κοσμικὴ Γαλλία, ἤτοι πολύνεκρες τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις. Ἡ ἐξάπλωση τῆς ἰσλαμιστικῆς ἡγεμονίας ἐφ’ ἡμετέρου ἐδάφους ἀντὶ νὰ κάμπτεται συναντῶσα προσκόμματα στὸν πληττόμενο, ὑποτιμούμενο καὶ αἰσχρῶς μεταχειριζόμενο ἑλληνικὸ πληθυσμό, εὐδοκιμεῖ εὐνοουμένη ἀπὸ τὸν ὄζοντα συρφετὸ τῶν ἀμίσθων συνηγόρων τῆς μεταλλάξεως τῆς ἐθνικῆς μας κοινωνίας σὲ μία ἀηδιάζουσα πολυφυλετικὴ κουρελοῦ. Πρόκειται γιὰ τὸν ἴδιο ἑσμὸ ἀπάτριδων, ὁ ὁποῖος συγκεντρώνοντας ὅλο τὸ τόξο τῆς δικαιωματιστικῆς παρανοίας, ἐνῷ διαρρηγνύει κάθιδρος ἀπὸ ἀγανάκτηση τὰ μοντέρνα ἰμάτια του γιὰ τὴν ἀπαξίωση τῆς γυναικὸς στὴν μόνο κατ’ ὄνομα καὶ κατὰ διαστροφικὴ φαντασίαν πατριαρχικὴ κοινωνία, εἰσηγούμενος τὴν τυποποίηση σὲ ποινικὸ ἀδίκημα τῆς ‘‘γυναικοκτονίας’’, ἀποδέχεται τὴν ἐπέλαση τῶν στρατιῶν ἀναφομοιώτων μουσουλμάνων, οἱ ὁποῖοι δὲν χαμπαριάζουν οὔτε ἀπὸ ὑψηλὴ διανόηση οὔτε ἀπὸ διαφωτισμοὺς οὔτε ἀπὸ ἀνθρωπιστικὲς εὐαισθησίες, ἀλλὰ ὅπου ἐπικρατήσουν θὰ ἐπιβάλλουν βίαια, ἀδυσώπητα καὶ ἀνεξέλεγκτα τὸν νόμο τῆς Σαρία καὶ τοὺς δικαιϊκοὺς κανόνες τοῦ Κορανίου, χωρὶς ἐξαιρέσεις, ἀστερίσκους καὶ ὑποσημειώσεις γιὰ κανένα φέροντα μπλουζάκια μὲ τὸ οὐράνιο τόξο χαζοχαρούμενο ὑποστήρικτή τους.

Τὸ τσίρκο τῶν προοδευτικῶν τσαρλατάνων, οἱ ὁποῖοι λειτουργῶντας ὡς προαγωγοὶ τοῦ χρηματοδοτουμένου ἰσλαμικοῦ ἐποικισμοῦ ὠρύονται γιὰ τὴν χειραφέτηση τοῦ κατὰ δική τους συλλογιστικὴ ἀδυνάμου φύλου, δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἐπικροτοῦν, ὑποστηρίζουν καὶ ἐνθαρρύνουν τὸν μοναδικὸ ῥατσισμό, ὁ ὀποῖος ἀντικειμενικῶς λαμβάνει χώρα, ἐκεῖνον σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων τόσο μὲ τὴν ἐκκωφαντικὴ σιωπή τους ἀπέναντι στὴν ἐξαθλίωση, φτωχοποίηση καὶ προλεταριοποίηση τῶν ὁμοεθνῶν τους ὅσο καὶ μὲ τὴν προώθηση μιᾶς παράλογης ἀτζέντας οὐτοπικοῦ φεμινισμοῦ καὶ κοινωνικοῦ μαρασμοῦ. Μεθοδικῶς, ἐνσυνειδήτως καὶ συστηματικῶς στρώνεται ὁ δρόμος πρὸς τὴν ἀπόλυτη ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλάμ, ἀφ’ ἑνὸς τῶν πολυπληθῶν λαῶν ποὺ καθοδηγεῖ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ ἰσχυροῦ πολιτισμικοῦ στίγματος, τὸ ὁποῖο πρεσβεύει, ὑπηρετεῖ καὶ φέρει. Ὁ ἐχθρὸς τῆς Ἐθνικῆς μας συνεχείας καὶ ὑπάρξεως βρίσκεται ἤδη ἐντὸς τῶν τειχῶν.


https://www.eoneolaia.com/proaleifontas-to-islam/

ΓΡΑΜΜΟΣ - ΒΙΤΣΙ 1949 : ΚΩΔΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ''ΠΥΡΣΟΣ'' Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Η επιχείρηση των εθνικών δυνάμεων με την κωδική ονομασία ΠΥΡΣΟΣ διεξήχθη καθ’ όλο τον μήνα Αύγουστο σε τρεις διαδοχικές φάσεις με αποτέλεσμα την οριστική συντριβή των κομμουνιστών και το τέλος της αιματοβαμμένης σύγκρουσης η οποία τόσα δεινά είχε επιφέρει στην, ήδη καθημαγμένη από την κατοχή, χώρα.
Tον Αύγουστο του 1949 ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) είχε περιέλθει σε δεινή θέση. Σε στρατιωτικό επίπεδο, μετά από απανωτές αποτυχίες είχε περιοριστεί στο λεγόμενο «Κράτος του Γράμμου» και έπασχε πολύ σοβαρά στον τομέα του ανεφοδιασμού και των εφεδρειών. Σε πολιτικό επίπεδο η επιλογή του ΚΚΕ, κατόπιν πίεσης της Μόσχας, να λάβει θέση υπέρ της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη διαμάχη της πρώτης με τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Τίτο αποδείχθηκε καταστροφική.
 
Η κατάσταση των δύο αντιπάλων
 
Στις 11 Ιουλίου 1949 το Βελιγράδι αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων του με τη χώρα μας. Αυτό πρακτικά απέκοπτε τον ΔΣΕ από τις βάσεις ανεφοδιασμού του και του στερούσε τα στρατόπεδα εκπαίδευσης που είχε ιδρύσει στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Εκτός όμως του θέματος που προέκυψε με το «αδελφό» γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα, την ίδια εποχή, δηλαδή το καλοκαίρι του 1949, ο ΔΣΕ αντιμετώπιζε και άλλα σημαντικά προβλήματα.
Η επιμονή της κομμουνιστικής ηγεσίας να μετατρέψει τις ανταρτικές ομάδες σε τακτικό «λαϊκό» στρατό στέφθηκε από πλήρη αποτυχία. Οι μεγάλες μονάδες που προέκυψαν δεν είχαν το πλεονέκτημα της ευελιξίας, της ευκαμψίας και της ταχείας κίνησης (χαρακτηριστικά των αντάρτικων σχηματισμών). Επιπλέον η απόφαση για διατήρηση βάσεων (Βίτσι-Γράμμος) καθήλωσε τις μονάδες αυτές σε μια στατική άμυνα. Ως αποτέλεσμα ο ΔΣΕ αναλώθηκε σε μάχες εκ παρατάξεως με δυσαναπλήρωτες φθορές προσωπικού και υλικού. Το ζήτημα της αναπλήρωσης του προσωπικού ήταν ιδιαίτερα οξυμένο για τον ΔΣΕ. Στο γεγονός αυτό είχαν συντελέσει αποφασιστικά τόσο η τακτική των «σαρωμάτων» που εφάρμοζε ο Εθνικός Στρατός, όσο και η εγκατάλειψη της υπαίθρου από τους κατοίκους της. Ο ΕΣ με την προαναφερθείσα τακτική των διαδοχικών «σαρωμάτων» είχε καταφέρει αρχίζοντας από την Πελοπόννησο και κατευθυνόμενος προς τη Στερεά Ελλάδα-Θεσσαλία και στη συνέχεια Μακεδονία να εξαφανίσει ουσιαστικά κάθε παρουσία του ΔΣΕ σε αυτές τις περιοχές, αφήνοντας μόνο ολιγομελείς ομάδες καταπονημένων ανταρτών οι οποίες εξουδετερώνονταν πλήρως από τις μονάδες της Εθνοφυλακής, των ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) και της Χωροφυλακής. Επίσης λόγω του πολέμου η ύπαιθρος είχε εγκαταλειφθεί από τον πληθυσμό, στερώντας με αυτό τον τρόπο τον ΔΣΕ από μια δυνητικά σημαντική πηγή στρατολόγησης. Επιπλέον εκατοντάδες αντάρτες λιποτακτούσαν η παραδίδονταν αυτοβούλως σε μονάδες του ΕΣ απογοητευμένοι από την εξέλιξη του πολέμου και προδομένοι από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της ηγεσίας τους περί «οριστικής συντριβής του μοναρχοφασισμού». Για να αντιμετωπίσει τη δυσμενή αυτή κατάσταση ο ΔΣΕ ενέτεινε την (ήδη ανακαινισθείσα από το 1946) βίαιη στρατολόγηση από περιοχές που ακόμα ο ίδιος έλεγχε, με τα όποια επακόλουθα μπορούσε να έχει μια τέτοια τακτική στο ηθικό και στο αξιόμαχο των τμημάτων, καθώς και η χρησιμοποίηση σε σημαντικό αριθμό γυναικών σε μάχιμα τμήματα για την κάλυψη των κενών. Ήδη από τον Νοέμβριο του 1948 ο επικεφαλής του ΔΣΕ Μάρκος Βαφειάδης ομολογούσε «…Από τα μέσα του 1947 η στρατολόγηση του ΔΣΕ είχε πάρει σχεδόν ολότελα βίαιο χαρακτήρα. Η εθελοντική κατάταξη δεν έφτανε ούτε το 10%.». Μοναδικός σύμμαχος του ΔΣΕ εκείνες τις δύσκολες ώρες ήταν οι ομάδες των σλαβόφωνων ανταρτών. Επρόκειτο για πρώην βουλγαρίζοντες και νυν αναβαπτισμένους «Μακεδόνες» αυτονομιστές. Η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των ελληνικών πληθυσμών της δυτικής Μακεδονίας θύμιζε στους βετεράνους του Μακεδονικού Αγώνα ανάλογες ενέργειες των κομιτατζήδων.   Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά η διάσταση μεταξύ των «άκαπνων» στελεχών του ΚΚΕ, τα οποία αυτοαναγορεύονταν σε «πολέμαρχοι» και επέμεναν να εμπλέκονται στην εκπόνηση των σχεδίων επιχειρήσεων, και των ολιγάριθμων εμπειροπόλεμων επαγγελματιών στρατιωτικών του ΔΣΕ λάμβανε δραματικές διαστάσεις. Χαρακτηριστικό της μεγαλομανίας των στελεχών του ΚΚΕ ήταν η απονομή του βαθμού του στρατηγού σε τρείς αντιστράτηγους και 14 υποστράτηγους. Στρατηγοί χωρίς στρατό!  Επιπλέον οι ανάγκες τακτικού εφοδιασμού του ΔΣΕ είχαν εξελιχθεί σε αληθινό βρόγχο. Με «κλειστά» τα γιουγκοσλαβικά σύνορα, έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου στην ύπαιθρο χώρα της υπόλοιπης Ελλάδας, έλλειψη δυνατότητας ελεύθερης επικοινωνίας με τα μεγάλα αστικά κέντρα και δυσχερή (ως απόλυτα ανέφικτη σε ορισμένες περιπτώσεις και περιοχές) συλλογή εφοδίων και την περίθαλψη των τραυματιών του ο ΔΣΕ παρουσίαζε σημαντικά προβλήματα διοικητικής μέριμνας, τα οποία μερικές φορές ήταν καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων.   Από την άλλη πλευρά η κατάσταση ήταν ευοίωνη. Τον Ιανουάριο του 1949 ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέλαβε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αποτελούμενης από μέλη από όλες τις μη αριστερές πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Πρώτη ενέργεια της κυβέρνησης ήταν η επιλογή του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου για τη θέση του αρχιστρατήγου του ΕΣ, με ευρύτατες δικαιοδοσίες. Ο Παπάγος είχε το δικαίωμα να αποφασίζει για τη διεύθυνση και τον σχεδιασμό των επιχειρήσεων, για τη σύνθεση και τη συγκρότηση των μονάδων, για τις τοποθετήσεις και τις προαγωγές των αξιωματικών, ενώ θα μπορούσε να ανακαλεί στην ενέργεια όποιον απόστρατο αξιωματικό επιθυμούσε. Υπό τις διαταγές του τέθηκαν, εκτός από τον ΕΣ, το Βασιλικό Ναυτικό, η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία και η Βασιλική Χωροφυλακή. Παράλληλα αποφασίστηκε η διάλυση του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης στο οποίο συμμετείχαν, με δικαίωμα ψήφου, αρχικά οι Βρετανοί και στη συνέχεια οι Αμερικανοί. Έτσι φθάσαμε στον απόλυτο συγκεντρωτισμό του ενός, ο οποίος σε στρατιωτικά θέματα δεν έδινε λογαριασμό ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στους Αμερικανούς οι οποίοι περιορίστηκαν στον συμβουλευτικό τους ρόλο. Ο Παπάγος επέβαλλε αυστηρότατη πειθαρχία στο στράτευμα και ιδιαίτερα στους διοικητές των μεγάλων σχηματισμών. Παράλληλα εμφύσησε ένα νέο επιθετικό πνεύμα και εφάρμοσε ευρέως την αρχή της συγκέντρωσης των δυνάμεων. Οι επιχειρήσεις που διεξάγονταν ήταν πλέον συγκεντρωτικές, με μάζα ελιγμού η οποία αποσκοπούσε και επιζητούσε είτε την αποφασιστική εμπλοκή με τον αντίπαλο, είτε την πλήρη εκκαθάριση κάθε περιοχής. Επιπλέον ο ΕΣ είχε αρχίσει να παραλαμβάνει άφθονο σύγχρονο πολεμικό υλικό, καθώς και κάθε είδους εφόδια, και το ένοπλο προσωπικό είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται εντατικά στη χρήση τους. Ακόμα η ευρεία στρατολογία που είχε εφαρμοστεί πέτυχε κατά την κρίσιμη χρονική στιγμή της τελικής προσπάθειας οι ΕΔ, να έχουν περίπου 300.000 άνδρες υπό τα όπλα. Πέρα όμως από τους αριθμούς οι στρατιώτες του ΕΣ διακρίνονταν για την ποιότητά τους. Σήμερα η αριστερή ρητορεία έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο πλέγμα μύθου γύρω από αυτό το θέμα ώστε να πιστεύει κανείς ότι οι άνδρες του ΕΣ στρατολογούντο σχεδόν βίαια, οδηγούντο στη μάχη υπό την απειλή των όπλων αγροίκων υπαξιωματικών και φανατισμένων αξιωματικών, λιποτακτούσαν με την πρώτη ευκαιρία και όταν βρίσκονταν απέναντι από τους «συντρόφους» αστοχούσαν επίτηδες. Τώρα πως ένας τέτοιος στρατός νίκησε είναι απορίας άξιον! Οι άνδρες του ΕΣ ήταν άριστα εκπαιδευμένοι, με υψηλότατο ηθικό και πλήρη επίγνωση της αποστολής τους. Στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από αγροτικές περιοχές. Αυτό αφενός μεν τους καθιστούσε σκληροτράχηλους, αφετέρου διψασμένους για εκδίκηση καθώς οι περιοχές των περισσοτέρων είχαν αποτελέσει στόχων επιδρομών αντάρτικών ομάδων. Οι υπαξιωματικοί και οι αξιωματικοί διακρίνονταν τόσο για την άρτια εκπαίδευση όσο και για την πολύτιμη εμπειρία τους καθώς οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν βετεράνοι των πολεμικών επιχειρήσεων της περιόδου 1940-1948. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλαν τα μέγιστα στη νίκη των εθνικών δυνάμεων στα κακοτράχαλα βουνά του Γράμμου και του Βιτσίου. Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του ΕΣ σε Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία και σε άλλες περιοχές της χώρας, ήταν φανερό πως τα πράγματα όδευαν προς την τελική σύγκρουση. Ο ΕΣ είχε καταφέρει να απαγκιστρώσει ισχυρές δυνάμεις από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο και να τις στρέψει προς τον Γράμμο και το Βίτσι, όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένος ο κύριος όγκος των ανταρτικών δυνάμεων. Στην τελική σύγκρουση ο ΕΣ μπορούσε να υπολογίζει σε οκτώ μεραρχίες (Ι, ΙΙ, VIII, IX, X, XI, XV, III Καταδρομών), 14 ελαφρά συντάγματα πεζικού, 150 πεδινά και ορειβατικά πυροβόλα, 200 άρματα μάχης και ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα και περισσότερα από 100 μαχητικά και ελαφρά βομβαρδιστικά αεροσκάφη. Σύνολο δύναμης 150.000 άνδρες. Απέναντι σε αυτή τη μεγάλη δύναμη του αντιπάλου ο ΔΣΕ είχε να αντιπαρατάξει 9.000 περίπου μαχητές στο Βίτσι και 6.500 περίπου μαχητές στον Γράμμο. Επίσης διέθετε 45 ορειβατικά πυροβόλα, 15 αντιαεροπορικά και άγνωστο αριθμό αντιαρματικών.

Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
 
Οι ορεινοί όγκοι του Γράμμου και του Βιτσίου σχηματίζουν ένα νοητό τετράπλευρο το οποίο έχει ως βάση τα αλβανικά σύνορα, ενώ προς τα ανατολικά «συνορεύει» με τα όρη Χάσια, προς τα νότια με τον ποταμό Αλιάκμονα και προς τα δυτικά με το όρος Σμόλικας. Το μήκος της κάθε πλευράς του νοητού τετραγώνου είναι-σε ευθεία γραμμή-περίπου 120 χιλιόμετρα, με εξαίρεση την προς Αλβανία πλευρά, που φθάνει σε μήκος τα 40 χιλιόμετρα. Η περιοχή αυτή αποτελεί την «καρδιά» της Πίνδου, με πολλές υψηλές κορυφές 1500-2500 μέτρων. Πυκνά δάση κάλυπταν την περιοχή και προσέφεραν αποτελεσματικότατη κάλυψη στους αμυνόμενους. Μοναδικοί οδικοί άξονες ήταν αυτοί που συνδέουν την Καστοριά, τη Νεάπολη, τα Γρεβενά, το Μέτσοβο και τα Ιωάννινα, με παρακαμπτηρίους που οδηγούσαν στην Κόνιτσα, στον Πεντάλοφο και στο Νεστόριο. Βορείως του Γράμμου και στην περιοχή μεταξύ των λιμνών των Πρεσπών, της λίμνης της Καστοριάς και της Φλώρινας δεσπόζει ο ορεινός όγκος του Βαρνούντα, από τον οποίο εκτείνονται δύο οροσειρές: αυτή του Γκόρμπες-Ορλοβο, που αποτελεί τη συνδετήρια με τον Γράμμο και αυτή του Βίτσι-Μαρίκι-Σινιάτσικο. Το σύνολο της ορεινής αυτής περιοχής ονομάζεται Βίτσι. Από το 1947 ο Γράμμος και το Βίτσι κατέχονταν από τους αντάρτες οι οποίοι είχαν οχυρώσει με ένα δαιδαλώδες δίκτυο πολυβολείων, συρματοπλεγμάτων, καταφύγιων ναρκοπεδίων και κάθε είδους αμυντική κατασκευή η οποία μεγιστοποιούσε στο έπακρο τις φυσικές δυσκολίες του χώρου. Η περιοχή ονομάζονταν «Ελεύθερη Ελλάδα», προφανώς σε αντιδιαστολή με την υπόλοιπη Ελλάδα την οποία θεωρούσαν υπό κατοχή. Η συνολική έκταση της περιοχής έφθανε τα 1.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα ενώ ο πληθυσμός της-πολίτες και αντάρτες-έφθανε τις 45.000-50.000 άτομα. Εκεί βρίσκονταν οι έδρες της «κυβέρνησης» των ανταρτών, του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, καθώς και του ΚΚΕ.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΥΡΣΟΣ
 
Το σχέδιο των επιχειρήσεων του ΕΣ είχε την κωδική ονομασία «Πυρσός». Προβλεπόταν να διεξαχθεί σε τρεις φάσεις.  «Πυρσός Α΄» (2-8 Αυγούστου): Στη φάση αυτή προβλέπονταν παραπλανητικές επιθέσεις στον Γράμμο, με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση στον ΔΣΕ ότι εκεί θα εκδηλωνόταν η κύρια επίθεση του αντιπάλου και να καθηλωθούν οι δυνάμεις του. «Πυρσός Β΄»(10-16 Αυγούστου): Η φάση αυτή του σχεδίου προέβλεπε ότι η κύρια ενέργεια του ΕΣ, μετά την εφαρμογή του «Πυρσός Α΄», θα εξελισσόταν στην περιοχή του Βίτσι με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση των ανταρτών. «Πυρσός Γ΄» (24-30 Αυγούστου): Η φάση αυτή προέβλεπε αποφασιστική ενέργεια στην περιοχή του Γράμμου, με σκοπό την κατάληψή της και την εξολόθρευση των ανταρτικών δυνάμεων, καθώς και απόφραξη των αλβανικών συνόρων, για να μην υπάρχει καμία διέξοδος στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Για την αντιμετώπιση της εκστρατείας του ΕΣ το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καθόρισε το σχέδιο δράσης των δυνάμεων του ΔΣΕ. Σε γενικές γραμμές οι αντάρτες θα αντέτασσαν ενεργητική άμυνα η οποία θα συνίστατο στην άμεση εκτόξευση αντεπιθέσεων για ανακατάληψη απολεσθέντος στρατηγικού σημείου. Δράση στα μετόπισθεν του εχθρού και αποκοπή των συγκοινωνιών του ώστε το τελευταίος να καθηλώσει αρκετές δυνάμεις και να μην τις διοχετεύσει στην κύρια επίθεση του. Σε περίπτωση που ένα στρατηγικό σημείο πιεζόταν πολύ οι αντάρτες θα εκτόξευαν αντεπιθέσεις σε διαφορετικά σημεία ώστε να ανακουφίσουν τους αμυνόμενους συμπολεμιστές τους. Σε μια ευνοϊκή στιγμή των επιχειρήσεων το Γενικό Αρχηγείο των ανταρτών μπορούσε να αποφασίσει μαζικό συγκεντρωτικό χτύπημα για ανατροπή του εχθρού. Το σχέδιο αντιμετώπισης της επίθεσης ήταν άρτιο πλην όμως ο ΔΣΕ στερείτο των απαραίτητων εφεδρειών για τη διενέργεια αντεπιθέσεων.

Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ
 
Την νύχτα της 2ας προς 3η Αυγούστου ο αντιστράτηγος Θρασύβουλος Τσακαλώτος, έχοντας στη διάθεση του δύο μεραρχίες, μια ανεξάρτητη ταξιαρχία, τρία ελαφρά συντάγματα πεζικού, δύο ίλες αναγνωρίσεως και έναν ουλαμό αρμάτων έδωσε την διαταγή για την εφαρμογή της επιχείρησης «Πυρσός Α΄». Ο «Πυρσός Α΄»  (2-8 Αυγούστου) ήταν, όπως προαναφέρθηκε, μια παραπλανητική επίθεση για να δοθεί η εντύπωση ότι η κύρια προσπάθεια ήταν κατά των ανταρτικών δυνάμεων στον Γράμμο, οι οποίες ενδεχομένως θα ενισχύονταν από άλλες που θα άφηναν τις θέσεις τους στο Βίτσι σπεύδοντας προς βοήθειά τους. Έχοντας απέναντι τους δύο ανταρτικές μεραρχίες ελαττωμένης σύνθεσης, οι δυνάμεις του ΕΣ, υποστηριζόμενες από δύο συντάγματα πεδινού πυροβολικού και από την Αεροπορία, όχι μόνο πέτυχαν τον αντικειμενικό τους σκοπό, αλλά κατέλαβαν και στρατηγικής σημασίας υψώματα τα οποία θα αποτελούσαν βάσεις εξόρμησης για τις κατοπινές επιχειρήσεις στον Γράμμο. Στις 10 Αυγούστου τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση «Πυρσός Β΄» στο Βίτσι, μια ισχυρά οχυρωμένη από τους αντάρτες περιοχή. Στις 0.6.30 της 10ης Αυγούστου, η 22η Ταξιαρχία εξαπέλυσε την πρώτη έφοδο. Ύστερα από πεντάωρη σκληρή αναμέτρηση κατέλαβε τα οχυρά σημεία ύψωμα 1585 και Πολενάτα. Από τον διάδρομο που άνοιξαν οι ηρωικώς μαχόμενοι άνδρες της ταξιαρχίας, διείσδυσε η ΧΙ Μεραρχία με την Ε΄ Μοίρα Καταδρομών και το πρωί της επόμενης ημέρας οι εθνικές δυνάμεις κατείχαν την οχυρή θέση Τσούκα σε μικρή απόσταση από το ύψωμα Λέσιτς, πίσω ακριβώς από τους αντάρτες. Την ίδια νύχτα καταδρομείς επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στην τοποθεσία που κατείχαν οι αντάρτες. Την επόμενη ημέρα οι καταδρομείς κατέλαβαν το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Μπάρο, προσβάλλοντας ταυτόχρονα το ύψωμα Λέσιτς από τον Νότο. Την ίδια στιγμή εναντίον του Λέσιτς εφορμούσε ακάθεκτη άλλη μοίρα Καταδρομών ξεκινώντας από την περιοχή Κουλκουθούρια. Η μάχη συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση μέχρι την 16η Αυγούστου. Οι αντάρτες μάχονταν απεγνωσμένα, αλλά η αντίστασή τους κάμφθηκε μπροστά στην επιμονή των επιτιθέμενων. Έτσι το Βίτσι έπεσε στα χέρια των εθνικών δυνάμεων μαζί με το μέγιστο μέρος του βαρέως πολεμικού υλικού των ανταρτών και τις εγκαταστάσεις της κυβέρνησής τους. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης επέφερε την κατάρρευση στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Ισχυροί σχηματισμοί του ΕΣ διέσπασαν τις γραμμές άμυνας των ανταρτών και διείσδυσαν σε βάθος καταλαμβάνοντας το ύψωμα Λέσιτς. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ απωθήθηκαν βορειοδυτικά και αναζήτησαν καταφύγιο στη χερσόνησο Πηξός, μεταξύ Μεγάλης και Μικρής Πρέσπας. Εκεί όμως δέχθηκαν σαρωτικές αεροπορικές επιθέσεις. Έτσι αναγκάστηκαν να ελιχθούν προς τον Γράμμο μέσω αλβανικού εδάφους.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ
 
Μετά το πέρας των δύο πρώτων φάσεων της επιχείρησης «Πυρσός» όλα ήταν έτοιμα για τη διεξαγωγή της τρίτης και τελευταίας φάσης, με την οποία πιστευόταν ότι θα δινόταν το τελειωτικό χτύπημα κατά του ΔΣΕ. Το σχέδιο επιχειρήσεων του ΓΕΣ προέβλεπε ότι σε πρώτο χρόνο έπρεπε να καταληφθεί ο βόρειος Γράμμος, με παράλληλη παρενόχληση του ΔΣΕ στον νότιο Γράμμο, ενώ θα απαγορευόταν η διαφυγή των ανταρτών νοτίως του Σαραντάπορου προς την περιοχή της νότιας Πίνδου. Σε δεύτερο χρόνο οι δυνάμεις του ΕΣ θα εξασφάλιζαν την κατοχή του βόρειου Γράμμου, μέχρις ότου ολοκληρωθεί η εκκαθάριση της νότιας περιοχής του ορεινού όγκου. Σε τρίτο χρόνο ο ΕΣ έπρεπε να εξασφαλίσει το σύνολο του Γράμμου, να αποκαταστήσει την ακεραιότητα του εθνικού εδάφους και να προβεί στη συστηματική εκκαθάριση του δασωμένου και δυσπρόσιτου ορεινού όγκου του Γράμμου από υπολείμματα ανταρτικών δυνάμεων. Η ηγεσία του ΓΕΣ πίστευε-σωστά όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια-ότι με αυτό το σχέδιο θα διασπάτο η διάταξη των ανταρτικών δυνάμεων στο κέντρο, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να εξαναγκαστούν να εμπλακούν σε μάχες φθοράς και να συγκεντρώσουν εκεί το σύνολο των εφεδρειών τους, γεγονός που θα επέτρεπε την αποτελεσματικότερη δράση του φίλιου πυροβολικού. Από πλευράς ΔΣΕ, έτσι όπως είχε εξελιχθεί η κατάσταση «νίκη» θα ήταν η απόκρουση των δυνάμεων του ΕΣ και η πρόκληση μεγάλων απωλειών σε αυτόν, ώστε στο τέλος να αναγκαστεί η ηγεσία του-ακριβώς λόγω των μεγάλων απωλειών-να διατάξει τη διακοπή των επιχειρήσεων. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στον ΔΣΕ και κατ’ επέκταση στο ΚΚΕ να διατηρήσει τις θέσεις του στην περιοχή, ευελπιστώντας για κάτι καλύτερο στο μέλλον, που δεν θα ήταν άλλο από τη διεθνή αναγνώριση της ανεξαρτησίας της περιοχής από τη Σοβιετική Ένωση και τις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες. Το πόσο ουτοπική ήταν η επίτευξη αυτών των στόχων είναι πασιφανές. Οι προοπτικές για τον καταπονημένο ΔΣΕ διαγράφονταν ζοφερές. Τούτο δεν απέτρεψε τον Ζαχαριάδη από το ακόλουθο διάγγελμα: «Ο εχθρός συγκεντρώνεται στον Γράμμο για μια αποφασιστική αναμέτρηση. Στον Γράμμο έχουμε όλες τις δυνατότητες να καταφέρουμε το θανάσιμο πλήγμα στον εχθρό. Έχουμε αρκετές δυνάμεις και μέσα. Πιο πλεονεκτικό έδαφος. Στον Γράμμο απέτυχε πάλι ο μοναρχοφασισμός. Στον Γράμμο φέτος του καταφέραμε σοβαρό πλήγμα…Στον Γράμμο από τις 2 μέχρι τις 8 Αυγούστου έσπασε τα μούτρα του. Έχουμε και την πείρα του Βίτσι και το σοβαρό μάτωμα που προκαλέσαμε στον εχθρό στο Βίτσι… Εδώ μπορούμε και πρέπει να θάψουμε τον μοναρχοφασισμό». Από τις 24 έως τις 30 Αυγούστου η επιχείρηση «Πυρσός Γ΄» «έβαλε φωτιά» στον Γράμμο. Μετά τις κατάλληλες προωθήσεις των μεραρχιών του ΕΣ στις 0.5.30 τις 25ης Αυγούστου εξαπολύθηκε η κύρια επίθεση υπό τα βλέμματα του βασιλιά Παύλου και του επικεφαλής της Αμερικανικής Αποστολής στη χώρα μας στρατηγού Τζέημς Βαν Φλητ. Προς το μεσημέρι και ενώ οι επίσημοι γευμάτιζαν πρόχειρα στο παρατηρητήριο της Αμμούδας, έφθασε η πληροφορία ότι η Ι Μεραρχία είχε καταλάβει το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Τσάρνο. Τότε ο Τσακαλώτος τσούγκρισε ένα ποτήρι κρασί με τον επιτελάρχη του υποστράτηγο Κετσέα φωνάζοντας: «Ζήτω το Εθνος!». Αμέσως μετά στράφηκε προς τον βασιλιά Παύλο και του είπε: «Μεγαλειότατε η μάχη εκρίθη. Ουσιαστικώς ο Γράμμος έπεσε». Στην πραγματικότητα η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά, αφού οι δυνάμεις του ΕΣ αντιμετώπισαν πολύ σοβαρές δυσκολίες από τη μορφολογία του εδάφους, την πληθώρα των ναρκοπεδίων, την καλά οργανωμένη αμυντική οχύρωση και την αποφασιστική άμυνα που αντέταξε ο ΔΣΕ. Όμως η επιμονή των ανδρών του ΕΣ και η αριθμητική τους υπεροχή δεν έδινε καμία πιθανότητα στους αντάρτες για αναχαίτιση. Στα πλαίσια αυτά οι επιτιθέμενοι ξεπέρασαν τις δυσκολίες και με τολμηρές ενέργειες πέτυχαν τους στόχους τους. Κρίσιμη ημέρα της μάχης υπήρξε αναμφίβολα η 27η Αυγούστου. Τότε η ΙΧ Μεραρχία ολοκλήρωσε με επιτυχία τον υπερκερωτικό ελιγμό που επιχείρησε, καταλαμβάνοντας τη διάβαση Πόρτα Οσμάν (η οποία μέχρι τότε αποτελούσε την πιο σημαντική δίοδο των ανταρτών με την Αλβανία) και εμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό κάθε προσπάθεια διαφυγής τους προς τη γειτονική χώρα-μέχρι τότε απέμενε υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ μόνο η δευτερεύουσας σημασίας διάβαση του αυχένα της Μπάρας. Η ηγεσία των ανταρτών αντιλήφθηκε τον μεγάλο κίνδυνο που αντιμετώπιζε, δηλαδή αυτόν της παγίδευσης του συνόλου των δυνάμεων της. Αμέσως συνεδρίασε το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ και αποφάσισε την διαφυγή του ΔΣΕ- μέσω Μπάρας-στην Αλβανία, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε (όχι για το σύνολο των δυνάμεων) κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Το βράδυ της 27ης Αυγούστου τμήματα της ΙΧ Μεραρχίας άναψαν τεράστιες φωτιές κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων για να σημάνουν τη νίκη του ΕΣ και την ουσιαστική έξοδο της πολύπαθης χώρας από την τρίχρονη δοκιμασία. Η επίσημη λήξη των εχθροπραξιών σημειώθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1949 όταν ο Μήτσος Παρτσαλίδης πρόεδρος της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» μιλώντας σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Ελλάδα» που έδρευε στη Σόφια ανακοίνωνε ότι «Ο ΔΣΕ δεν κατέθεσε τα όπλα, μα μονάχα τα έθεσε παρά πόδα. Υποχώρησε μπροστά στην τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού. Μα ο ΔΣΕ δεν συντρίφθηκε. Παραμένει ισχυρός και με ακέραιες τις δυνάμεις του. Γελιώνται θανάσιμα όσοι φαντάζονται ότι δεν υπάρχει πια ΔΣΕ. Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Αυτό το οποίο δεν αναρωτήθηκε ο Παρτσαλίδης ήταν από πού προήλθε η «τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού». Είναι σαφές ότι οι αναίτιες επιθέσεις του ΕΛΑΣ σε όλες τις μη Εαμικές αντιστασιακές οργανώσεις ήδη από το 1943, η αιματοχυσία στην Πελοπόννησο το φθινόπωρο του 1944 και στην Αθήνα τον τραγικό Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, το δράμα των χιλιάδων συλληφθέντων ανά την επικράτεια από τους αντάρτες, η συστράτευση με τους «Σλαβομακεδόνες»,  οι επιδρομές του ΔΣΕ σε χωριά και οι επιθέσεις στις πόλεις, την περίοδο 1946-49, οι οποίες συνοδεύονταν από ποικίλα έκτροπα, καθώς και το τραγικό παιδομάζωμα είχαν προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση όλων των μη κομμουνιστικών δυνάμεων της χώρας. Δυνάμεων που μέχρι πριν από λίγα χρόνια στην κυριολεξία αλληλοσπαράζονταν (βασιλικοί-βενιζελικοί). Τελικά το ΚΚΕ πέτυχε το ακατόρθωτο. Να τοποθετήσει στο ίδιο χαράκωμα απέναντι του από τον ακραιφνή βασιλικό μέχρι τον τροτσκιστή. Απορίες προκαλεί επίσης η τελευταία πρόταση του Παρτσαλίδη « Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Μάλλον λησμόνησε ότι γύρω στο 30% των μαχητών του ΔΣΕ («Σλαβομακεδόνες») μάχονταν για την απόσπαση της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό, υπό τις ευλογίες της ηγεσίας του ΚΚΕ βεβαίως!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ-ΚΡΙΣΕΙΣ
 
Η επιτυχής για τον ΕΣ διεξαγωγή της επιχείρησης «Πυρσός Γ΄» σήμανε το ουσιαστικό τέλος των αντιανταρτικών επιχειρήσεων. Στην κατάληξη αυτή συνέβαλαν αποφασιστικά οι παρακάτω παράγοντες:  Η ικανή και στιβαρή ηγεσία του ΕΣ, η οποία εκπόνησε και εφάρμοσε, χωρίς επεμβάσεις από πολιτικά πρόσωπα, το σχέδιο επιχειρήσεων. Το πολύ υψηλό ηθικό των στρατιωτών του ΕΣ, οι οποίοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο εχθρός ήταν εγκλωβισμένος και η πολυπόθητη νίκη ήταν πλέον πολύ κοντά. Η άριστη εκπαίδευση, η αριθμητική υπεροχή (αν και αυτή πολλές φορές δεν έπαιζε κανένα ρόλο εξαιτίας των εξαιρετικά δυσπρόσιτων και άριστα οργανωμένων αμυντικών θέσεων των ανταρτών) και ο πλήρης εφοδιασμός με κάθε είδους υλικό των δυνάμεων του ΕΣ. Ο αιφνιδιασμός των δυνάμεων του ΔΣΕ, κυρίως με τη διενέργεια του υπερκερωτικού ελιγμού κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων από την ΙΧ Μεραρχία. Τα σοβαρά εσωτερικά πολιτικά και στρατιωτικά προβλήματα που ελλόχευαν στους κόλπους του ΔΣΕ και του ΚΚΕ (προσπάθεια μετατροπής του αντάρτικου στρατού σε τακτικό. Απομάκρυνση του Μάρκου Βαφειάδη από τη στρατιωτική ηγεσία του ΔΣΕ. Ανάληψη της στρατιωτικής ηγεσίας από τον «άκαπνο» Νίκο Ζαχαριάδη. Κλείσιμο γιουγκοσλαβικών συνόρων. Διάσταση μεταξύ πολιτικών επιτρόπων του ΚΚΕ και μονίμων αξιωματικών του ΔΣΕ. Σήμερα 60 ακριβώς χρόνια μετά την λήξη της επιχείρησης «Πυρσός» οι εναπομείναντες βετεράνοι του ΕΣ νοιώθουν ηττημένοι και προδομένοι. Σταδιακά η πολιτεία, πιεζόμενη από την αριστερή ρητορεία, τους λησμόνησε και τους αποκαθήλωσε από τη θέση που είχαν κερδίσει με το αίμα τους, δίπλα σε εκείνη των ηρώων του 1940 (πολλοί άλλωστε ήταν οι ίδιοι άνθρωποι). Έφτασε μάλιστα στο σημείο να τους δαιμονοποιήσει και να χαρακτηρίσει τα μνημόσυνα προς τιμήν των πεσόντων συμπολεμιστών τους ως «γιορτές μίσους». Φυσικά δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει έτσι τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα από τους βετεράνους του ΔΣΕ, υπό την αιγίδα του ΚΚΕ.    Και όμως χάρη στους αξιωματικούς και τους οπλίτες του ΕΣ αυτή η πολιτεία χρωστά την ύπαρξή της. Χάρη στη θυσία αυτών των ανθρώπων κάποιοι χρωστούν όχι μόνο την πολιτική αλλά και την βιολογική τους ύπαρξη. Χάρη στο αίμα αυτών των ανθρώπων κάποιοι και κάποιες σήμερα πίνουν αμέριμνα τον καφέ τους και σχολιάζουν, με βαθυστόχαστο φιλοσοφικό ύφος, τα «κακώς κείμενα», νοσταλγώντας τον χαμένο «σοσιαλιστικό παράδεισο» και σχεδιάζοντας την «επανάσταση» από τον καναπέ. Λησμονούν ότι αν οι «φασίστες» έχαναν τον πόλεμο πολλοί απ’ αυτούς θα αναζητούσαν το μεροκάματο στις πόλεις της Δυτικής Ευρώπης και πολλές απ’ αυτές θα γέμιζαν τους οίκους ανοχής και τα μπαρ των αντίστοιχων πόλεων. Κάποιοι πιο τολμηροί (η καλύτερα πιο θρασείς) εκμεταλλεύονται την κρατική ανεπάρκεια και «πολεμούν καθημερινά τον φασισμό στους δρόμους» καταστρέφοντας και λεηλατώντας. Αγνοούν ότι αν ο ΔΣΕ επικρατούσε στον «παράδεισο» που θα οικοδομούσε οι διαδηλώσεις, (πόσο μάλλον οι λεηλασίες και οι καταστροφές) δεν θα είχαν θέση, γιατί πολύ απλά θα απαγορεύονταν! Σήμερα ο πρωθυπουργός της χώρας εγκαινιάζει χώρους μνήμης για τους «αγωνιστές της δημοκρατίας». Λησμονεί όμως ότι αν αυτοί οι «αγωνιστές» επικρατούσαν πιθανώς σήμερα η ιδιαίτερη του πατρίδα να μην ήταν ελληνική. Όσον αφορά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτός δεν λησμονεί, απλά αγνοεί! Αγνοεί τα λόγια του παππού του ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό «εις τας Ενόπλους Δυνάμεις, αι οποίαι με τον ηρωισμόν και την αυτοθυσίαν των, ακόμη μιαν φοράν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησίαν και την αιωνιότητα της Ελλάδος. Και το Εθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των αθανάτων Νεκρών μας, του Γράμμου και του Βίτσι. Εις την συνείδησιν των επερχομένων Ελληνικών γενεών αιώνια θα είναι η μνήμη των». Ο Γέρος της Δημοκρατίας διαψεύσθηκε. Η συντριπτική πλειοψηφία των επερχόμενων γενεών λησμόνησε τους μαχητές του Γράμμου και η «δημοκρατία» μας τους περιθωριοποίησε. Όμως οι νεαροί άνδρες του ΕΣ δεν πολέμησαν για τη δημοκρατία, όπως ίσως ψελλίζουν εκπρόσωποι της ροζ κεντροδεξιάς. Πολέμησαν για να σώσουν το σπίτι τους από την λεηλασία, την οικογένειά τους από τον αφανισμό, το χωράφι τους από την καταστροφή. Πολέμησαν γιατί τα ακατανόητα γι’ αυτούς κηρύγματα του «σοσιαλισμού» και της «διεθνιστικής επανάστασης» απειλούσαν οικείες τους φιγούρες: τον ιερέα, τον δάσκαλο και τον πρόεδρο του χωριού. Ο πρώτος τους βάπτισε, τους πάντρεψε και έκλεισε τα μάτια των γερόντων γονιών τους, ο δεύτερος τους έμαθε τα πρώτα γράμματα, ο τρίτος προσπαθούσε να λύσει τα μεγάλα προβλήματα του καθημερινού τους βίου. Πως ήταν δυνατόν αυτοί να ήταν «αντιδραστικοί, αντεπαναστάτες και εχθροί του λαού»; Πολέμησαν γιατί έτσι αντιδρούν οι ελεύθεροι άνθρωποι ενάντια σε κάθε απειλή. Πολέμησαν γιατί έτσι έπραξαν οι παππούδες και οι πατέρες τους στον βάλτο των Γιαννιτσών, στις όχθες του Σαραντάπορου, στις πλαγιές του Μπιζάνιου, στα χαρακώματα του Εσκί Σεχήρ, στις κορυφές της Τρεμπεσίνας, στις χαράδρες της Κλεισούρας, στην έρημο του Ελ Αλαμέιν και στα σοκάκια του Ρίμινι. Πολέμησαν γιατί πολύ απλά έτσι είχαν μάθει να κάνουν
 

http://www.elkosmos.gr/epikairotita/h-/kathimerinotita/15261----1949-------.html



Παρασκευή 5 Αυγούστου 2022

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΣ, Η ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ


Επιμέλεια: Ξενοφών Οικονομικός (31.8.2014)
 
Η Ελλάδα μας είναι μια χώρα με τεράστιο ορυκτό πλούτο. Με την παρούσα μελέτη μας (θα ακολουθήσουν αρκετές σχετικές αναρτήσεις), ανοίγοντας το στρατηγικής σημασίας αυτό θέμα που αφορά την πατρίδα μας και όλους του Έλληνες θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε τις βασικές πτυχές του. Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold, στις περισσότερες των περιπτώσεων, είναι δικές μας.  
 
Σύμφωνα με τον κ. Πέτρο Τζεφέρη (δρ. μηχανικού μεταλλείων): Με βάση τα αποθέματα και το μεταλλικό περιεχόμενο σε βασικά και πολύτιμα μέταλλα (χρυσό, άργυρο, χαλκό, μόλυβδο και ψευδάργυρο, νικέλιο κλπ.) η Χώρα μας είναι από τις πλουσιότερες κοιτασματολογικές περιφέρειες της Ευρώπης και μπορεί με την αξιοποίηση των κοιτασμάτων αυτών να δημιουργήσει θέσεις εργασίας άμεσης απασχόλησης για την ανάπτυξη της χώρας. 

Στην Ελλάδα απαντώνται και ορυκτά από εκείνα (14 τον αριθμό) που θεωρούνται κρίσιμα και στρατηγικής σημασίας για την ευρωπαϊκή βιομηχανία: είναι το Αντιμόνιο (Sb), τα Πλατινοειδή μέταλλα (PGE), οι Σπάνιες γαίες (REE), τα Ga (Γάλλιο) - Ge (Γερμάνιο) - In (Ίνδιο) αλλά και ο Γραφίτης. 
Η πατρίδα μας, διαθέτει επιπλέον μεταλλικά ορυκτά με ειδικό στρατηγικό ενδιαφέρον για τον τόπο μας όπως: βωξίτη-αλουμίνιο, λατερίτη, νικέλιο κλπ, βιομηχανικά ορυκτά και μάρμαρα με παγκόσμιες περγαμηνές όπως: περλίτης, χουντίτης, ατταπουλγίτης, λευκόλιθος-μαγνησία, άστριος, κλπ επίσης αδρανή δομικά, πολλά υποσχόμενο γεωθερμικό δυναμικό, πετρέλαιο και φυσικό αέριο σε χερσαίους ή και υποθαλάσσιους ορίζοντες κλπ. 
ανωτέρω: χάρτης της Ελλάδος: βιομηχανικά ορυκτά, μάρμαρα, μεταλλεύματα κλπ

Στα 28 δισ. ευρώ αποτιμάται από το ΙΓΜΕ το μεταλλευτικό απόθεμα σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους στο υπέδαφος της Ελλάδας. Στα 30 δις. εκτιμήθηκε η ίδια αξία σε πρόσφατο άρθρο του προέδρου του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ), ενώ η εκτίμηση αυτή «ξεπέρασε» τα 40 δισ. ευρώ σε επίσης πρόσφατες δηλώσεις εκπροσώπων του ΥΠΕΚΑ στον τύπο αλλά και σε ημερίδα (1) στο τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου της Κρήτης. Από αυτά τα 27,6 δισ. ευρώ είναι εκείνα των μεταλλικών ορυκτών που προαναφέρθηκαν (εκ των οποίων τα 18 δισ. πιστώνονται στα χρυσοφόρα κοιτάσματα) και που εκτείνονται κυρίως σε διάφορες περιοχές της Κεντρικής-Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σε 10 δισ. ευρώ υπολογίζεται η αξία των ορυκτών που αξιολογήθηκαν μέχρι τώρα από το ΥΠΕΚΑ, σε μια πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια καταγραφής και αξιολόγησης του συνόλου των 100 δημόσιων μεταλλευτικών χώρων για τους οποίους υπάρχουν κοιτασματολογικά δεδομένα, μια προσπάθεια όμως που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και δεκαετίες. Επτά (7) από τους χώρους αυτούς, ανακοίνωσε, ότι επιδιώκει να εκμισθώσει το ΥΠΕΚΑ με άμεσους διεθνείς διαγωνισμούς. 

μονάδα παραγωγής της "Δελφοί-Δίστομον Α.Ε." θυγατρική της "Αλουμίνιο της Ελλάδος" πρώην Pechiney (ΠΕΣΙΝΕ)

Αν συμπεριληφθούν και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και πετρελαίων τα παραπάνω νούμερα ωχριούν. Ξεκινούν από 1,5 ή και 2 τρις ευρω ποσό στο οποίο εκτιμώνται τα ορυκτά μας αποθέματα από ομάδα γεωλόγων καθηγητών για να φτάσουν σε πολύ μεγαλύτερο ποσό (βλέπε 7η παράγραφο της υπερσύνδεσης - σημ.δική μας: πρόκειται προφανώς για υπερβολή) όπως ισχυρίστηκε μετά βεβαιότητας (!!) έλληνας δημοσιογράφος (από το Σύδνεϋ) απαντώντας μάλιστα σε δημόσια διαβούλευση για την εθνική μεταλλευτική πολιτική, χωρίς φυσικά (!) να αποκαλύπτει τις πηγές του!

Ο δρ. Πέτρος Τζεφέρης επισημαίνει όμως ότι: 
-χρειάζεται προσοχή στην αποτόμηση του ορυκτού πλούτου σε χρηματική αξία καθώς η μεταλλευτική εκτιμητική είναι μια εξειδικευμένη επιστήμη. 
-στις εκτιμήσεις για την περιεχόμενη στα κοιτάσματα συνολική μεταλλική αξία με βάση τις τρέχουσες χρηματιστηριακές συναλλαγές των μετάλλων δεν έχουν -πολλές φορές- υπολογιστεί ενδεχόμενα σφάλματα στην αποτίμηση, σφάλματα που φορούν την αποτίμηση των οικονομικά εκμεταλλεύσιμων αποθεμάτων όταν επιλεγεί κι εφαρμοστεί συγκεκριμένη μέθοδος εκμετάλλευσης για συγκεκριμένο κοίτασμα, ούτε οι απώλειες επεξεργασίας του μεταλλεύματος (εμπλουτισμού, μεταλλουργίας κλπ.) με σκοπό την ανάκτηση συγκεκριμένου προϊόντος.
Για παράδειγμα, ο περίφημος χουντίτης/υδρομαγνησίτης στα Λεύκαρα Κοζάνης, ακατέργαστος έχει αξία 30-40 ευρώ ενώ κατεργασμένος με πολλές χρήσεις ως πληρωτική ή χρωστική ύλη, 300 ευρώ. Και από τα δύο όμως νούμερα πρέπει να αφαιρεθούν τα κόστη εξόρυξης και επεξεργασίας αντίστοιχα.

-Κι ακόμη σε όλους τους παραπάνω υπολογισμούς γίνεται ένα λογικό άλμα, προεξοφλούμε δηλαδή ότι θα καθετοποιήσουμε την παραγωγή και θα έχουμε τελικά προϊόντα με την μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία. Αυτό μπορεί να είναι το δέον γενέσθαι δεν αποτελεί όμως το σύνηθες. Ο βωξίτης, για παράδειγμα, και οι πάνω από 2 εκατ. τον. που εξορύσσονται ετησίως, στην μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγό χώρα της ΕΕ, την Ελλάδα μας, δεν οδηγούνται όλοι στην καθετοποιημένη παραγωγή αλουμινίου αλλά πάνω από 800 χιλ. εξάγονται αυτούσιοι χωρίς επεξεργασία. Το ίδιο συμβαίνει και στα περισσότερα βιομηχανικά ορυκτά και φυσικά στο λιγνίτη που ούτως ή άλλως οδηγείται στους ΘΗΣ της ΔΕΗ ΑΕ και δεν τιμολογείται.


Η Ελλάδα είναι από τις μεγαλύτερες βωξιτοπαραγωγές χώρες στον κόσμο και 1η στην Ευρώπη.
 
- Στην περίπτωση της γεωθερμίας, ελλείψει περιεχομένου μετάλλου, έχει αποφευχθεί η προσπάθεια αποτύπωσης της προσδοκώμενης αξίας του ενεργειακού ρευστού πριν την αξιοποίησή του. Τέλος, στα κοιτάσματα πετρελαίου-φυσικού αερίου τα προβλήματα εκτίμησης είναι ακόμη δυσκολότερα, ελλείψει ερευνητικών δεδομένων, διότι το ελληνικό υπέδαφος χαρακτηρίζεται ως ανεξερεύνητο (terra incognita!), στο οποίο έχουν γίνει συνολικά ελάχιστες γεωτρήσεις (180 περίπου αν σκεφτεί κανείς ότι μόνο στην Αλβανία έχουμε πάνω από 2.500) ενώ οι σεισμικές έρευνες που κι αυτές μόνο για το Ιόνιο έχουν προκηρυχθεί, δεν επιτρέπουν ασφαλείς εκτιμήσεις.

Πηγή: τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από το άρθρο του δρ. Πέτρου Τζεφέρη (εδώ: http://www.oryktosploutos.net/2011/09/i.html#.VALW4aMcaoE)
                                                                             ***

Σημειώσεις: 

Σημείωση 1: Η εν λόγω ημερίδα πραγματοποιήθηκε το 2011 και διοργανώθηκε από το Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις και εισηγήσεις των επιστημόνων η ελληνική κοινωνία μπορεί να βασίσει την ανάπτυξή της στην βέλτιστη αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου. Ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας απαραίτητος γιοα σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη.
Η αξία των βεβαιωμένων κοιτασμάτων μεταλλικών ορυκτών ανέρχεται σε 40 δισεκατομμύρια ευρώ με τις τρέχουσες τιμές των μετάλλων, τα εναπομένοντα λιγνιτικά κοιτάσματα υπερβαίνουν τα 3 δισεκατομμύρια τόνους, ενώ ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα αποθέματα και η αξία των παραγόμενων βιομηχανικών ορυκτών και λατομικών προϊόντων. 
Η αξία των εξαγωγών ανέρχεται σε 1 δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως, ενώ στον κλάδο απασχολούνται άμεσα 23.000 εργαζόμενοι και έμμεσα 100.000.
Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, μετά και την νέα ευρωπαϊκή πολιτική για τις πρώτες ύλες που δίνει προτεραιότητα στην εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών πρώτων υλών με αντίστοιχη σωστή διαχείριση αποβλήτων, αποκτά νέες σαφώς ευνοϊκότερες προοπτικές. (Πηγή: http://www.thebest.gr/)
Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, μετά και την νέα ευρωπαϊκή πολιτική για τις πρώτες ύλες που δίνει προτεραιότητα στην εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών πρώτων υλών με αντίστοιχη σωστή διαχείριση αποβλήτων, αποκτά νέες σαφώς ευνοϊκότερες προοπτικές. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf

                                                                            ***

Το 2003 ο πρ.Διευθύνων Σύμβουλος της Χρω.Πει. Σωτήρης Σοφιανόπουλος έγραφε στο πόνημα του: "Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία" στο Κεφάλαιο 2: Υπέδαφος-Πηγές Ενέργειας. Οι υπογραμμίσεις δικές μας.

"Η Ελλάδα είναι πλούσια σε ορυκτό πλούτο και κατέχει ξεχωριστή θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών σε μεταλλεύματα όπως ο βωξίτης, ο μαγνησίτης, οι λατερίτες, τα μάρμαρα, ο μπεντονίτης, ο περλίτης, κ.α. Επειδή, η μεταλλευτική δραστηριότητα αποτελεί υποδομή της οικονομίας και την βάση της βαρείας βιομηχανίας, όπως εξάλλου διαπίστωσαν και κορυφαίοι επιστήμονες, όπως ο Δημήτριος Μπάτσης (2) στο περίφημο βιβλίο που συνέγραψε το 1947, «Η βαρεία βιομηχανία στην Ελλάδα» (Εκδόσεις Κέδρος, 1977), αλλά και οι συγγραφείς του σημαντικού βιβλίου «Ο Ελληνικός Ορυκτός Πλούτος» (Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (3), Αθήνα, 1979), η οποία όμως εξαρτάται από την ηλεκτρική ενέργεια. Οι υδατοπτώσεις της Ελλάδος και τα λιγνιτικά μας αποθέματα, άνω των 20 δις τόνων μέχρι σήμερα διαπιστωμένα (σημερινή παραγωγή μας 70 εκατομμύρια τόνοι ετησίως) δίδουν την δυνατότητα στη χώρα μας να έχει ένα τεράστιο μεταλλευτικό και μη μεταλλευτικό βιομηχανικό πλούτο, ο οποίος—εάν εξαιρέσει κανείς την ΠΕΣΙΝΕ (4), η οποία κερδίζει εις βάρος της Ελλάδος—δεν υπάρχει.

Πρέπει ο ελληνικός λαός να αντιληφθεί ότι ζει στην πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης, η οποία όμως εκ των προδοτικών ενεργειών των κυβερνήσεων, ανεξαρτήτως της ονομασίας των είναι όλες κεντροαριστερές και έχουν καταπροδώσει την πατρίδα μας και από πρώτη την έχουν κάνει τελευταία.
 

Πρέπει επίσης να πατήσουμε πόδι και να λειτουργήσουμε την υψικάμινο της οικογενείας Αγγελοπούλου, αλλά να κατασκευάσουμε και άλλες για να εκμεταλλευτούμε τα 100 εκατομμύρια τόνους σιδηρομετάλλευμα της Ελλάδος. Αυτά μπορείτε όλοι να τα δείτε στα δύο προαναφερθέντα βιβλία.
ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας, απαραίτητος για σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf
ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας, απαραίτητος για σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf  
ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας, απαραίτητος για σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf

λατομείο στην Πεντέλη (Μάρμαρα Διονύσου Α.Ε.Β.Ε.) το παγκοσμίου φήμης Πεντελικό Μάρμαρο
                                                                               
 ***
 Σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές του ο κ. Σ.Σοφιανόπουλος εξηγούσε ότι είναι αδιανόητο να μην υπάρχει καθετοποιημένη παραγωγή στην αξιοποίηση των πρώτων υλών της πατρίδος μας, όπως στον βωξίτη, τη στιγμή μάλιστα που είμαστε μια από τις πρώτες βωξιτοπαραγωγές χώρες στον κόσμο. Εκτός από τις σκανδαλώδεις, αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεις που εκμεταλλεύτηκαν τον ορυκτό πλούτο της πατρίδος μας (βλέπε ΠΕΣΙΝΕ) η πατρίδα μας έχασε και εξακολουθεί να χάνει τεράστια ποσά από την πώληση πρώτων υλών σε ακατέργαστη μορφή. Το ελληνικό κράτος στάθηκε απέναντι σε πολλές προσπάθειες που έγιναν για να δημιουργηθεί βαρειά βιομηχανία, να αξιοποιεί η πατρίδα μας τον ορυκτό πλούτο και όπως επισημαίνει και ο δρ.Π.Τζεφέρης να έχουμε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας αλλά και τεράστιο κύκλο μικρότερων βιομηχανιών και βιοτεχνειών οι οποίες θα εμπλέκονταν στην επεξεργασία και μεταποίηση των πρώτων υλών. Αυτό θα σήμαινε χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, περιορισμό εισαγωγών, αύξηση εξαγωγών, ισχυροποίηση του βασικού παραγωγικού "κορμού" της οικονομίας (που σήμερα είναι σχεδόν ανύπαρκτος) και τόσα άλλα πολλαπλασιαστικά οφέλη.  Σημειώνουμε για παράδειγμα ότι η Ιαπωνία δεν έχει καμία πρώτη ύλη στο υπεδαφός της αλλά έχει βαρειά βιομηχανία, αυτοκινητοβιομηχανίες κλπ.  Γιατί όχι και η πατρίδα μας;

Σημείωση 2:  Σχετικά με τον εξαίρετο οικονομολόγο-νομικό Δημήτριο Μπάτση και το μνημειώδες έργο του "Η βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα" βλέπε εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/08/blog-post_12.html
Σημείωση 3: (είναι από το βιβλίο του Σ.Σοφιανόπουλου) Πρόεδρος ήταν ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης Μποδοσάκης, το οποίον σκότωσε η 17 Νοέμβρη. Τον Δημ. Μπάτση τον σκότωσε η πατρίδα μας (ήτοι το ελληνικό κράτος) με ψέμματα, όπως πήγε να κάνει και με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Σημείωση 4: ΠΕΣΙΝΕ, πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών. Ο Κ.Καραμανλής ο πρεσβύτερος με πρόσχημα την προσέλκυση της επένδυσης παραχώρησε το 1960 το σκανδαλώδες προνόμιο να μπορεί να αγοράζει η ΠΕΣΙΝΕ ρεύμα από τη ΔΕΗ σε τιμή χαμηλότερη του κόστους. Η ΠΕΣΙΝΕ πλήρωνε 7 δρχ. την κιλοβατώρα τη στιγμή που οι αγρότες για την παραγωγή τους (αντλιοστάσια) πλήρωναν 14 δρχ, ενώ οι οικιακοί καταναλωτές 22 δρχ! την κιλοβατώρα.

Επιμέλεια: Ξενοφών Οικονομικός (31.8.2014)


https://hellas-economy.blogspot.com/2014/08/blog-post_31.html

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΛΕΝΘΙΟΥ (ΔΗΜΟΥ ΑΡΓΟΥΣ-ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ) ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1943

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕΛΑΝΘΙΟΥ

Το Μελάνθιο είναι χωριό χτισμένο στα ΝΔ του Ν. Καστοριάς. Κατοικείται από Έλληνες του Πόντου που έφτασαν σ’ αυτόν τον τόπο με την ανταλλαγή πληθυσμών μετά το άδοξο τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας το 1922. Αυτό καταμαρτυρά και το όνομα του χωριού που είναι φερμένο από τον Πόντο προς ανάμνηση του Μελάνθιου ποταμού. Οι κάτοικοι, κατά βάση γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ζούσαν και ζουν ήρεμα και φιλειρηνικά. Γνώρισαν την οργή και την τιμωρία από τον Γερμανό κατακτητή λόγω της ύπαρξης αντιστασιακών πυρήνων και οδηγήθηκαν στην ολική καταστροφή τον Οκτώβριο του 1943.

Στα πλαίσια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεών τους, οι Γερμανοί έστειλαν μία φάλαγγα ώστε να εξοντωθούν όλοι οι πυρήνες ανταρτών μαζί με όσους τους προσέφεραν υποστήριξη. Η φάλαγγα ξεκίνησε στις 3 Οκτωβρίου από το Γερμανικό Φρουραρχείο Καστοριάς, πέρασε από το Άργος Ορεστικό και προωθήθηκε στα χωριά που υπήρχαν στα ΝΔ της Καστοριάς. Την φάλαγγα απάρτιζαν επίσης περίπου 200 Ιταλοί και μερικοί κομιτατζήδες. Το ανόσιο έργο της ολοκληρώθηκε το απόγευμα της 4ης Οκτωβρίου με την πυρπόληση και καταστροφή του Μελανθίου.

Το χωριό είχε ήδη γνωρίσει την βαναυσότητα των Ιταλών. Οι Γερμανοί είχαν πληροφορίες ότι το Μελάνθιο έκρυβε πολλούς αντάρτες που κινούνταν εναντίον τους και προξενούσαν ζημιές. Επίσης, πολύ σημαντικό ήταν το γεγονός ότι το ΕΑΜ διατηρούσε το πολιτικό του γραφείο εκεί, και υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο αρχείο που έπρεπε να πέσει στα χέρια τους. Ο ασύρματος των ανταρτών έπαιρνε ρεύμα από το μύλο του Γιάννη Μουρατίδη. Πριν λίγες μέρες, τα διοικητικά στελέχη του ΕΑΜ είχαν δώσει εντολή οι πολίτες να παραδώσουν τα όπλα τους ώστε να τα μοιράσουν στους αντάρτες, όπως και είχε γίνει. Υπήρχαν όμως ακόμα αρκετά όπλα στο γραφείο του Μελανθίου. Γι’ αυτό το λόγο, οι Γερμανοί είχαν ήδη συλλάβει κοπέλες του χωριού και τις είχαν μεταφέρει στο Φρουραρχείο Καστοριάς για να τις ανακρίνουν. Τις έβαλαν στην στριμωγμένη φυλακή και κατά την δεκαήμερη παραμονή τους εκεί τις τρομοκρατούσαν καθημερινά. Μετά από διαπραγματεύσεις του υπεύθυνου του χωριού, και αφού σιγουρεύτηκαν ότι οι κοπέλες δεν γνώριζαν τίποτα, τις απελευθέρωσαν. Όταν αυτές επέστρεψαν στο χωριό, η καταστροφή είχε ήδη συντελεστεί. Κι επιστρέφουμε στην 4η Οκτωβρίου. Ειδοποιημένοι από τους αντάρτες για την επικείμενη επίθεση, οι Μελανθιώτες εγκατέλειψαν το χωριό. Κάποιοι έφυγαν αμέσως για τα Όντρια και το Βόιο και άλλοι για την Κοτύλη μέσα στο Γράμμο. Οι περισσότεροι, από την πείρα τους ως τότε, είχαν ήδη φτιάξει καλύβες μέσα στο δάσος όπου κρύβονταν με τις οικογένειές τους κατά την διάρκεια των επιθέσεων και των βομβαρδισμών. Έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση εγκατέλειψαν τρέχοντας το χωριό. Δεν πρόλαβαν να κρυφτούν στην ασφάλεια του δάσους μέσα στις καλύβες τους και οι Γερμανοί τους ανακάλυψαν. Εγκατέλειψαν τις καλύβες τρέχοντας με τις σφαίρες να πέφτουν γύρω τους. Σε μια καλύβα μέσα μια γυναίκα γέννησε το μωρό της και ζητούσε από τη μικρή αδελφή της να κλείσει το στόμα του, επειδή έκλαιγε, για να μην προδοθεί η κρυψώνα τους. Όμως τους αντιλήφθηκαν οι Γερμανοί και τους ανάγκασαν αν παραδοθούν με τα χέρια ψηλά. Ευτυχώς την τελευταία στιγμή τους άφησαν να φύγουν τρέχοντας, γιατί εκείνη την ώρα άρχισαν να σκάνε οι κρυμμμένες μέσα στην καλύβα σφαίρες. Και οι Γερμανοί τους πυροβολούσαν στα πόδια. Σκότωσαν όλα τα ζώα που βρήκαν και στην επιστροφή τους, αφού δεν βρήκαν αυτό για το οποίο έψαχναν, έκαψαν το χωριό, ώστε να σβηστεί κάθε ίχνος αντίστασης απέναντι τους και κάθε ελπίδα να ξανασυγκροτηθεί.

Οι κάτοικοι, όταν σιγουρεύτηκαν ότι οι κατακτητές είχαν φύγει, επέστρεψαν στο χωριό, μόνο και μόνο για αν αντικρύσουν καμμένη γη. Έφυγαν τότε και κατευθύνθηκαν προς τα Όντρια και γενικότερα προς το Βόιο, και φιλοξενήθηκαν σε καλύβες συγγενών τους μέσα στο δάσος για αρκετούς μήνες. Επέστρεψαν όμως και ξανάχτισαν την ζωή τους.

Ο απολογισμός των υλικών ζημιών της πυρπόλησης ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή 110 οικειών και 35 διασωθέντων με μικρές υλικές ζημίες σε σύνολο 145. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές στο σύνολό τους ήταν οι εξής:

Αλέξανδρος Μουρατίδης        ετών 44

Γεώργιος Μουρατίδης

 

Τραυματίας εκ βομβαρδισμού

Μαγδαληνή Τσολακίδου

 

Ανάπηροι εκ ναρκών

Γιάννης Παναγιωτίδης

Αχιλλέας Γαβριηλίδης

Μιλτιάδης Σπυρόπουλος

Κυριακή Βασιλειάδου

Νικόλαος Σπυρόπουλος

Το Μελάνθιο ξαναχτίστηκε στα θεμέλια του παλαιού χωριού και πέρα από τις μνήμες, τίποτε άλλο πλέον δε θυμίζει το μαύρο παρελθόν.

Το Μελάνθιο ανακυρήχθηκε Μαρτυρικό Χωριό τον Φεβρουάριο του 2018.


http://www.greek-holocausts.gr/index.php/2020-02-19-11-16-15/%CE%BC%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B8%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7/%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D/%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B9%CE%BF

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ


«Ὅταν ὁ Φίλιππος τριγύριζε, ὑποτάσσοντας Ἰλλυριοὺς καὶ Τριβαλλούς, καθὼς καὶ μερικοὺς ἄλλους Ἕλληνες, ὅταν ἀποκτοῦσε σταδιακὰ τὸν ἔλεγχο μεγάλων στρατιωτικῶν δυνάμεων καὶ ὁρισμένοι ἀπὸ τὶς πόλεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοῦτος ἐδῶ, ἐπωφελοῦνταν ἀπὸ τὴν ἐλευθερία τῆς εἰρήνης γιὰ νὰ πηγαίνουν ἐκεῖ καὶ νὰ δωροδοκοῦνται, τότε δέχονταν ἐπίθεση ὅλοι ἐκεῖνοι ἐναντίον τῶν ὁποίων ὁ Φίλιππος ἔκανε τὶς κινήσεις αὐτές. Ἄν δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονταν, εἶναι μία ἄλλη ἱστορία ποὺ δὲ μὲ ἀφορᾶ. Οἱ προβλέψεις καὶ οἱ διαμαρτυρίες μου ἦταν ἀδιάκοπες τόσο ἐδῶ σὲ σᾶς ὅσο καὶ ὅπου εἶχα σταλεῖ.

Μὰ οἱ πόλεις νοσοῦσαν. Οἱ ἄνθρωποι τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς δράσης εἶχαν ἐξαγορασθεῖ καὶ διαφθαρεῖ μὲ χρήματα, ἐνῶ ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς πολίτες πολλοὶ δὲν προέβλεπαν τὸ μέλλον ἤ δελεάζονταν μὲ τὴν ἀνεμελιὰ καὶ τὴν καθημερινὴ καλοπέραση. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀσθένεια εἶχαν προσβληθεῖ ὅλοι παντοῦ, ὥστε ὁ καθένας νόμιζε ὅτι δὲν θὰ τὸν βρεῖ ἡ συμφορὰ αὐτόν, ἀλλ’ ὅτι θὰ ἐξασφαλίσει τὰ συμφέροντά του, ἐὰν ἤθελε, ἐκμεταλλευόμενος τοὺς κινδύνους τῶν ἄλλων.

Ἦταν, νομίζω, ἐπακόλουθο νὰ τιμωρηθεῖ ἡ ὑπερβολικὴ καὶ ἄκαιρη ἀπάθεια τοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἀπώλεια τῆς ἀνεξαρτησίας του, ἐνῶ οἱ ἡγέτες του, ποὺ φαντάζονταν ὅτι πουλοῦσαν ὁτιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀντιλήφθηκαν πὼς τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ ξεπουλοῦσαν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός τους. Καὶ ἀντὶ νὰ ὀνομάζονται φίλοι καὶ φιλοξενούμενοι, ὅπως συνέβαινε τὸν καιρὸ ποὺ δωροδοκοῦνταν, τώρα προσαγορεύονταν κόλακες, ἐχθροὶ τῶν θεῶν καὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ἐπίθετα ποὺ τοὺς ἁρμόζουν.

Κανένας ὅμως, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, δὲν ξοδεύει τὰ χρήματα γιὰ τὸ καλὸ τοῦ προδότη οὔτε, ἀφοῦ ἔχει πάρει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο πλήρωσε, συνεχίζει νὰ ἔχει γιὰ σύμβουλό του τὸν προδότη ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα. Διαφορετικὰ δὲν θὰ ὑπῆρχε πιὸ εὐτυχισμένος ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν προδότη. Μὰ δὲν εἶναι ἔτσι. Ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ ἄλλωστε; Κάθε ἄλλο! Μόλις ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιζητεῖ τὴν ἐξουσία γίνει κύριος τῆς κατάστασης, γίνεται καὶ ἀφέντης ἐκείνων ποὺ τοῦ τὴν πρόσφεραν. Καὶ τότε, ναί, γνωρίζοντας τὴν κακοήθειά τους, τοὺς σιχαίνεται, δυσπιστεῖ ἀπέναντί τους καὶ τοὺς προπηλακίζει. Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω, γιατὶ ἂν καὶ εἶναι περασμένα, καὶ δὲν διορθώνονται, ὡστόσο εἶναι πάντα καιρὸς νὰ διδάσκονται ἀπ’ αὐτὰ οἱ μυαλωμένοι πολίτες».

Δημοσθένης, «Ὑπὲρ Κτησιφῶντος. Περὶ τοῦ στεφάνου»

https://ellinikosblog.wordpress.com/category/%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7/

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2022

Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (Ο ΚΩΡΟΝΟΪΟΣ) ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ


Του
Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Καθηγητού Ποινικού Δικαίου ΔΠΘ

Το καλοκαίρι του 1948, από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Ακταίον» στην πλατεία Βασιλέως Γεωργίου της Καλαμάτας, ο Στρατής Μυριβήλης έδωσε από μικροφώνου μια διάλεξη για τον Κομμουνισμό και το παιδομάζωμα με θέμα: «Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα».

Η διάλεξη εκείνη τυπώθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο της Λαϊκής Βιβλιοθήκης της Καλαμάτας και σήμερα κυκλοφορεί σε ακριβή ψηφιακή επανατύπωση από τις εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις. Ήδη στις εισαγωγικές σκέψεις του ποιητή καταγράφεται μια μεγάλη αλήθεια:

«Κάθε φορά που μια μεγάλη χαρά ή μια θλίψη έρχεται να συνταράξη ώς τις Εθνικές του ρίζες ένα λαό, τα άτομα που τον αποτελούν αισθάνονται τη βιολογική ανάγκη να συμπλησιαστούν και να συνειδητοποιήσουν όσο περισσότερο μπορούν την ομαδική τους αλληλεγγύη. Το ίδιο γίνεται όταν ένας μεγάλος κίνδυνος σταθεί πάνω από το Εθνικό σύνολο. Τότε κάθε άτομο υπακούει σε μια μυστική, κεντρομόλο δύναμη, που το σπρώχνει να συσπειρωθή γύρω στην κοινή, την παλιά και αγαπημένη εθνική εστία. Το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό. Το απομονωμένο άτομο αισθάνεται μέσα του τη δύναμη της ομοιογένειας του συνόλου, ο καθένας γίνεται η συνισταμένη όλων των συγκλινουσών θελήσεων. Μπορεί τώρα πια να δεχτεί κατάστηθα όλη τη χαρά και όλη τη θλίψη της ομάδας. Μπορεί ο καθένας να αντικρύσει τη φοβέρα του κινδύνου με όλη την τρομερή δύναμη των ενωμένων συνειδήσεων. Και αντίθετα πάλι. Το πλήθος των ατόμων που αποτελούν την ομογενή κοινότητα αποχτά ξαφνικά το αίσθημα της ασφάλειας, που ενώνει τις αμέτρητες προσωπικότητες σε μιαν ενιαία σύνθεση. Ο άπειρος αριθμός παραμερίζει τα διαχωριστικά γνωρίσματα και τις επί μέρους διαφορές, και αισθάνεται να συμπτύσσεται σε ένα πολυάνθρωπο και χιλιόψυχο εθνικό υπεράτομο».

Ο Μυριβήλης καταλήγει σε μια πολύ σημαντική διαπίστωση, η οποία είναι εξαιρετικά επίκαιρη στις μέρες μας:

«Κάθε φορά που το Γένος σύσσωμο αιστανθεί αυτό το θαύμα, νοιώθει συγχρόνως πως καμμιά υλική δύναμη δεν μπορεί να το καταπονέσει και να το βάλει κάτω. Αυτό το ξέρουν καλά –καλύτερα από μας– όλοι οι εχθροί που κατά καιρούς επιχείρησαν να εξαφανίσουν την Ελληνική φυλή που στέκεται πεισματικά ριζωμένη πάνω σε τούτο το βράχο σαν τα δυνατά πουρνάρια επί τριάντα αιώνες. Οι παλιοί καταχτητές το ήξαιραν από διαίσθηση. Οι σημερινοί το ξέρουν επιστημονικά. Γι’ αυτό και εφαρμόζουν για την υποταγή των λαών ολόκληρο σύστημα μιας ψυχοτεχνικής, σατανικά σοφής, μελετημένης και πειραματισμένης επί τριάντα χρόνια μέσα στα μυστικά εργαστήρια της ψυχολογίας των λαϊκών μαζών. Και γι’ αυτό οι επιθέσεις τους εκδηλώνουνται με λύσσα και μανία ενάντια σε όλους εκείνους τους παράγοντες που αποτελούν τους συνειδησιακούς κρίκους για την Εθνική μας ενότητα. Τη σημαία, τη θρησκεία, το σχολειό, τα ήθη και έθιμα, τη γλώσσα, τα τραγούδια και τις παραδόσεις της οικογένειας».

Εν συνεχεία, ο Μυριβήλης αναφέρεται στον Ναζισμό και «στον νέο τύπο ανθρώπου, που είχε επιτύχει να κατασκευάσει […] όσο κρατούσε η δυναστεία του». Συγκρίνοντάς τον με τον σλαυικό κομμουνισμό επισημαίνει την ακόλουθη διαφορά, χρησιμοποιώντας έναν όρο που σήμερα έχει την τιμητική του: «νέα τάξη»!

Στον Ναζισμό «η κυριαρχία πάνω στην ανθρωπότητα που θα είταν υποδουλωμένη στη “νέα τάξη” δεν εστηρίζετο σ’ ένα κόμμα, αλλά σε μια προνομιούχο φυλή, που πέρασε ολόκληρη μέσα από το κατηχητικό σύστημα ενός κόμματος, και υπέστη αυτό που οι σλαύοι λένε “διαφοροποίηση”. Δηλαδή έχασε τη συμπόνεση για τον άνθρωπο, και κατήργησε όλες τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η ανθρωπότητα και όλες οι θρησκείες της, ώς σήμερα, για να κάμουν τις σχέσεις των ανθρώπων όσο γίνεται πιο ανθρώπινες».

Προχωρώντας προς το μέσο της διαλέξεώς του, ο Μυριβήλης αρχίζει να μιλά για την «εποχή που γινόταν το παιδομάζωμα, μιαν εποχή άγριας βαρβαρότητας, που οι μητέρες δάκρυζαν αίμα, και οι πατέρες καταργιούνταν την ερωτική χαρά του γάμου που έσπερνε τόση θλίψη και τόσο σπαραγμό μέσα στο σπίτι τους», για να παρατηρήσει από την οπτική του έτους που έδινε την διάλεξή του, δηλαδή το 1948, ότι «ο κόσμος σ’ αυτό το αναμεταξύ προόδεψε».

«Υπάρχουν τώρα διεθνείς ερυθροί Σταυροί, υπάρχουν σύλλογοι προστασίας των ζώων, που δεν επιτρέπουν καν να κρατάς τα πουλερικά από τα πόδια και το κεφάλι κρεμασμένο προς τα κάτω, για να μην υποφέρουν από τούτη την αφύσικη στάση. Υπάρχουν διεθνείς οργανώσεις γυναικών, και ορφανοτροφεία και Υπουργεία περιθάλψεως. Υπάρχουν νόμοι και Δικαστήρια, που προστατεύουν τα παιδιά, ακόμα και από ένα μπάτσο που θα τους δώσει ο γονιός και ο δάσκαλος. Υπάρχουν ακόμα οργανώσεις ευαίσθητων ανθρώπων που έχουν ως μοναδικό σκοπό ν’ αγοράζουν και να ξελευτερώνουν από τα κλουβιά τους τα σκλαβωμένα πουλιά».

Κι όμως, σημειώνει ο Μυριβήλης:

«ο κόσμος που συντηρεί πολυτελή νεκροταφεία για τα σκυλιά και κλινικές για τις έγγυες γάτες», «ο καλοχορτασμένος κόσμος που μας έστειλε τη Βαλκανική επιτροπή παρατηρητών, ο κόσμος του ΟΗΕ και της ημέρας του παιδιού και της Ουνέσκο, ο κόσμος αυτός των υποκριτών και των φαρισαίων, κάθεται και σεργιανίζει το παιδομάζωμα του 1948. Που ατιμάζει όλη την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Σεριανίζει και συζητεί και γράφει άρθρα και φιλολογίες».

Εστιάζοντας την προσοχή του στα ελληνόπουλα, ο ποιητής αναρωτιέται: Τι κάνουμε εμείς;

«Που έχουμε τα παιδιά μας ακόμα δικά μας, που τακούμε ακόμα να μιλάν και να σκέφτωνται Ελληνικά; Εμείς που νιώθουμε όλες αυτές τις χιλιάδες τα Ελληνόπουλλα που μας αρπούν μέσ’ από την αγκαλιά μας, τα νιώθουμε δικά μας σπλάχνα, που τα ξεριζώνουν τα χέρια των βαρβάρων; Εμείς που αρνηθήκαμε να υποταχτούμε τόσο στο Γερμανό όσο και στο σλαύο κατακτητή; Εμείς που νιώθουμε δικά μας παιδιά όλα αυτά τα κοριτσάκια που οδηγούνται στην ατίμωση και την αποχτήνωση, εμείς τι κάνουμε; Τι κάνουμε σαν Κράτος; Τι κάνουμε σαν έθνος; Τι κάνουμε σαν εκπρόσωποι του Λαού; Τι κάνουμε σαν λόγιοι, σαν επιστήμονες, σαν μέλη ζωντανά του ζωντανού Ελληνικού Οργανισμού που τεμαχίζεται, που στρεβλώνεται, που μολύνεται, που μαχαιρώνεται και μαγαρίζεται, ώς τα πιο Ιερά, τα πιο άγιά του ύδατα; Φιλολογία κάνουμε. Και ψηφίσματα κάνουμε, που τα δημοσιεύουμε από βραδίς στις εφημερίδες μας, τα διαβάζουμε το πρωί και κοιμούμαστε με λαφριά συνείδηση το βράδυ».

«Και ανάμεσό μας ανεχόμαστε τους παιδοσυνάχτες του Μάρκου και τις μέγαιρες που εκπορνεύουν κατά διαταγή των σλαύων τις παρθένες Ελληνίδες».

«Τους ανεχόμεθα στα σπίτια μας σαν φίλους ιδεολόγους. Τους ανεχόμεθα και τους χειροκροτούμε στα θέατρά μας σαν προπαγανδιστές. Σαν ηθοποιούς και επιθεωρησεογράφους και σαν σκηνοθέτες και σαν ομιλητές ουδετέρων διαλέξεων».

«Και τους προστατεύουμε σαν βουλευτές. Και τους ενισχύουμε σαν πλούσιοι. Και παίζουμε άνανδρα με ηχηρές λέξεις που τις ρίχνουν οι σλαύοι στους ηλίθιους για δόλωμα και στους προπαγανδιστές τους για δίχτυα. Η δημοκρατία. Και η ελευθερία σκέψεως. Και η αστράτευτη τέχνη. Και ο αγνός ιδεολόγος. Και ο ουδέτερος αριστερός και ο πλερωμένος βιβλιοπώλης που πλασάρει μπροσούρες στους εφήβους. Και ο μυστικός δολοφόνος. Και ο ναρκισευόμενος αισθηματικός».

«Όλη αυτή η σαπρία είναι υπό την προστασία μας τη φανερή και την κρυφή. Είμαστε ένα φρούριο πολιορκημένο που δίνει το μεγάλο του αγώνα, και μέσα στο φρούριο αλωνίζει ελεύθερα ο εχθρός. Ακόμα δεν πήραμε είδηση πως σήμερα αγωνιζόμαστε για όλους τους αιώνες της υπάρξεώς μας».

«Ας προστατέψουμε λοιπόν τ’ άλλα παιδιά, τα παιδιά της Αθήνας και τα παιδιά της Επαρχίας από το παιδομάζωμα που οργανώνουν κατ’ από τα μάτια μας οι στρατολόγοι των σλαύων».

«Αυτή είναι η νέα γενιά της Ελλάδας για την οποία πρέπει να αγωνιστούμε όλοι. Με πάθος, με φανατισμό, με επιμονή. Τα παιδιά, τα νιάτα. Αυτά είναι το νέο θεμέλιο, η ελπίδα μας για το μέλλον. Αυτό το ξέρει ο σλαύος Ελληνομάχος, γι’ αυτό ζητά να μεταδώσει τη σαπίλα της προπαγάντας του στο Εθνικό μας θεμέλιο. Αλλιώτικα, όταν θα μεστώσουν λιγάκι οι μικροί γενίτσαροι του παιδομαζώματος που γίνεται στο εξωτερικό και εξαπολυθούν ενάντια στην Πατρίδα μας μόλις θα τους το διατάξει ο σλαύος, θα είναι πια τότε αργά».

Άραγε, πώς θα σχολίαζε ο Μυριβήλης την σημερινή εποχή, που μιμείται τον Ναζισμό και τον «ομογάλακτο αδελφό του», τον κομμουνισμό, ο οποίος «στάθηκε ο δάσκαλος και ο οργανωτής του Ναζισμού»;

Στην αλλόκοτη σημερινή εποχή του υβριδικού υγειοναζισμού, οι δικτάτορες με τις λευκές ρόμπες και οι κυβερνητικοί με τις μαύρες μπότες απομόνωσαν τα άτομα σε ιδιωτική καραντίνα, απαγορεύοντάς τους να «αντικρύσ[ουν] τη φοβέρα του κινδύνου με όλη την τρομερή δύναμη των ενωμένων συνειδήσεων». Εν συνεχεία, φόρεσαν στα τρομοκρατημένα άτομα μονά και διπλά φίμωτρα, εξαναγκάζοντάς τα να ανέχονται στα ρουθούνια τους έναν βαμβακοφόρο στυλεό και στις αρτηρίες τους ένα αγνώστου προελεύσεως φάρμακο (που για κάποιους έγινε φαρμάκι), θέτοντάς του το ντοστογιεφσιανό δίλημμα: ψωμί από την μια, Χριστός από την άλλη.

Η συντριπτική πλειονότητα των γονέων παρέδωσε τα παιδιά τους στους σχολικούς αγρούς του Κεραμέως, για να εκπαιδευθούν ως γενίτσαροι του νέου τύπου ανθρώπου, που θα απεμπολήσει τα θεμελιώδη συστατικά στοιχεία του ανθρώπινου πλάσματος, δηλαδή το αυτεξούσιο και την αξία του ανθρώπου, και στην θέση τους θα λατρέψει την ασφάλεια της σωματικής του υγείας, φροντίζοντάς την σύμφωνα με τις προπαγανδιστικές οδηγίες των ιατροφαρμακευτικών εταιρειών.

Η σημερινή υγειοναζιστική νέα τάξη πραγμάτων διαθέτει κι αυτή το δικό της παιδομάζωμα, τα δικά της τάγματα των γενιτσάρων, αλλά έχει τους ίδιους υποκριτές και φαρισαίους με εκείνους που στηλίτευε ο Στρατής Μυριβήλης το 1948. 

Ας ξαναδιαβάσουμε τα λόγια του, που μοιάζουν γραμμένα κάποια ημέρα της σατανικής διετίας 2020-2022: «Είμαστε ένα φρούριο πολιορκημένο που δίνει το μεγάλο του αγώνα, και μέσα στο φρούριο αλωνίζει ελεύθερα ο εχθρός. Ακόμα δεν πήραμε είδηση πως σήμερα αγωνιζόμαστε για όλους τους αιώνες της υπάρξεώς μας».

Το ελληνικό φρούριο είναι πολιορκημένο από τους σφουγγοκωλάριους του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, οι οποίοι, είτε ανήκουν στην ελίτ της πολιτικής είτε σε εκείνη της θρησκευτικής ηγεσίας, έχουν βαλθεί να κατακρημνίσουν τους στύλους του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Τα τσιράκια του διαβόλου, γνωστού και με το παρατσούκλι «αόρατος εχθρός» («χαίρε αοράτων εχθρών αμυντήριον»), αλωνίζουν πράγματι ελεύθερα.

Όπλο του εχθρού για την υποταγή του λαού, σύμφωνα με τον Μυριβήλη, είναι η ψυχοτεχνική: «σατανικά σοφή, μελετημένη και πειραματισμένη επί τριάντα [Σ.Σ.: πλέον εβδομήντα τέσσερα] χρόνια μέσα στα μυστικά εργαστήρια της ψυχολογίας των λαϊκών μαζών». Αυτός είναι και ο λόγος που οι επιθέσεις των επίδοξων κατακτητών «εκδηλώνουνται με λύσσα και μανία ενάντια σε όλους εκείνους τους παράγοντες που αποτελούν τους συνειδησιακούς κρίκους για την Εθνική μας ενότητα».

Και φυσικά, για να κοιμάται ήσυχος ο εχθρός ότι η κατάκτησή του θα αντέξει στο πέρασμα του χρόνου, θα πρέπει να πειράξει τους βλαστούς της κοινωνίας, δηλαδή τα παιδιά. Αλλάζοντας τις συνήθειές τους και ακυρώνοντας τα καθιερωμένα ταμπού, δηλαδή εκπαιδεύοντάς τα εξ αποστάσεως μέσω της οθόνης και εκ του σύνεγγυς με χρήση μάσκας, η κοινωνία –όπως στο δυστοπικό μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι «Ο Δωρητής»– θα πάψει να έχει μνήμη, εν προκειμένω: προσωποποιημένων πολιτών, και έτσι θα αυτοπροσδιορίζεται ως ένα αριθμοποιημένο και, επομένως, πανεύκολα χειραγωγήσιμο συνονθύλευμα μαζανθρώπων στερούμενων προσώπου και κατ’ επέκτασιν προσωπικότητας.

Κατόπιν αυτών, ο εν έτει 1948 τίτλος της ομιλίας του Μυριβήλη «Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα» θα μπορούσε να παραλλαχθεί υπό την εξής μορφή: «Ο κορωνοϊός και το παιδομάζωμα»!  

Σημείωση: Συνεπτυγμένη μορφή του ανωτέρω κειμένου δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία, φ. της 3.7.2022, σελ. 08β/24.

 

https://kvathiotis.substack.com/p/-3-?utm_source=substack&utm_medium=email&fbclid=IwAR3ld2nxiO89_Bn9mi2-vQV5Ys_X0Fg5lVzUU2NxVvtV72zZARejbiAoUnc 


https://www.eoneolaia.com/k-vathwitis-retro-3-o-kommounismos-o-korwnoios-kai-to-paidomazwma/

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9AYAjQboFh1_5M3bFMvoiwdv6qY5bDyiuBuwvPV3Yjtp1ZG3BAXNnY5CWdpxeWu7FvNRIyWEpe_RHBqBZHx93XDCYKW4LJe3j_4jgmwduvaKGVqaTsCSNu7bWjJSewd6rxVoBPh5kloo/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters