ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΣ, Η ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Επιμέλεια: Ξενοφών Οικονομικός (31.8.2014)

 

Η Ελλάδα μας είναι μια χώρα με τεράστιο ορυκτό πλούτο. Με την παρούσα μελέτη μας (θα ακολουθήσουν αρκετές σχετικές αναρτήσεις), ανοίγοντας το στρατηγικής σημασίας αυτό θέμα που αφορά την πατρίδα μας και όλους του Έλληνες θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε τις βασικές πτυχές του. Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold, στις περισσότερες των περιπτώσεων, είναι δικές μας.  

 

Σύμφωνα με τον κ. Πέτρο Τζεφέρη (δρ. μηχανικού μεταλλείων): Με βάση τα αποθέματα και το μεταλλικό περιεχόμενο σε βασικά και πολύτιμα μέταλλα (χρυσό, άργυρο, χαλκό, μόλυβδο και ψευδάργυρο, νικέλιο κλπ.) η Χώρα μας είναι από τις πλουσιότερες κοιτασματολογικές περιφέρειες της Ευρώπης και μπορεί με την αξιοποίηση των κοιτασμάτων αυτών να δημιουργήσει θέσεις εργασίας άμεσης απασχόλησης για την ανάπτυξη της χώρας. 

Στην Ελλάδα απαντώνται και ορυκτά από εκείνα (14 τον αριθμό) που θεωρούνται κρίσιμα και στρατηγικής σημασίας για την ευρωπαϊκή βιομηχανία: είναι το Αντιμόνιο (Sb), τα Πλατινοειδή μέταλλα (PGE), οι Σπάνιες γαίες (REE), τα Ga (Γάλλιο) - Ge (Γερμάνιο) - In (Ίνδιο) αλλά και ο Γραφίτης. 

Η πατρίδα μας, διαθέτει επιπλέον μεταλλικά ορυκτά με ειδικό στρατηγικό ενδιαφέρον για τον τόπο μας όπως: βωξίτη-αλουμίνιο, λατερίτη, νικέλιο κλπ, βιομηχανικά ορυκτά και μάρμαρα με παγκόσμιες περγαμηνές όπως: περλίτης, χουντίτης, ατταπουλγίτης, λευκόλιθος-μαγνησία, άστριος, κλπ επίσης αδρανή δομικά, πολλά υποσχόμενο γεωθερμικό δυναμικό, πετρέλαιο και φυσικό αέριο σε χερσαίους ή και υποθαλάσσιους ορίζοντες κλπ. 

ανωτέρω: χάρτης της Ελλάδος: βιομηχανικά ορυκτά, μάρμαρα, μεταλλεύματα κλπ

Στα 28 δισ. ευρώ αποτιμάται από το ΙΓΜΕ το μεταλλευτικό απόθεμα σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους στο υπέδαφος της Ελλάδας. Στα 30 δις. εκτιμήθηκε η ίδια αξία σε πρόσφατο άρθρο του προέδρου του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ), ενώ η εκτίμηση αυτή «ξεπέρασε» τα 40 δισ. ευρώ σε επίσης πρόσφατες δηλώσεις εκπροσώπων του ΥΠΕΚΑ στον τύπο αλλά και σε ημερίδα (1) στο τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου της Κρήτης. Από αυτά τα 27,6 δισ. ευρώ είναι εκείνα των μεταλλικών ορυκτών που προαναφέρθηκαν (εκ των οποίων τα 18 δισ. πιστώνονται στα χρυσοφόρα κοιτάσματα) και που εκτείνονται κυρίως σε διάφορες περιοχές της Κεντρικής-Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σε 10 δισ. ευρώ υπολογίζεται η αξία των ορυκτών που αξιολογήθηκαν μέχρι τώρα από το ΥΠΕΚΑ, σε μια πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια καταγραφής και αξιολόγησης του συνόλου των 100 δημόσιων μεταλλευτικών χώρων για τους οποίους υπάρχουν κοιτασματολογικά δεδομένα, μια προσπάθεια όμως που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και δεκαετίες. Επτά (7) από τους χώρους αυτούς, ανακοίνωσε, ότι επιδιώκει να εκμισθώσει το ΥΠΕΚΑ με άμεσους διεθνείς διαγωνισμούς. 

μονάδα παραγωγής της "Δελφοί-Δίστομον Α.Ε." θυγατρική της "Αλουμίνιο της Ελλάδος" πρώην Pechiney (ΠΕΣΙΝΕ)

Αν συμπεριληφθούν και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και πετρελαίων τα παραπάνω νούμερα ωχριούν. Ξεκινούν από 1,5 ή και 2 τρις ευρω ποσό στο οποίο εκτιμώνται τα ορυκτά μας αποθέματα από ομάδα γεωλόγων καθηγητών για να φτάσουν σε πολύ μεγαλύτερο ποσό (βλέπε 7η παράγραφο της υπερσύνδεσης - σημ.δική μας: πρόκειται προφανώς για υπερβολή) όπως ισχυρίστηκε μετά βεβαιότητας (!!) έλληνας δημοσιογράφος (από το Σύδνεϋ) απαντώντας μάλιστα σε δημόσια διαβούλευση για την εθνική μεταλλευτική πολιτική, χωρίς φυσικά (!) να αποκαλύπτει τις πηγές του!

Ο δρ. Πέτρος Τζεφέρης επισημαίνει όμως ότι: 

-χρειάζεται προσοχή στην αποτόμηση του ορυκτού πλούτου σε χρηματική αξία καθώς η μεταλλευτική εκτιμητική είναι μια εξειδικευμένη επιστήμη. 

-στις εκτιμήσεις για την περιεχόμενη στα κοιτάσματα συνολική μεταλλική αξία με βάση τις τρέχουσες χρηματιστηριακές συναλλαγές των μετάλλων δεν έχουν -πολλές φορές- υπολογιστεί ενδεχόμενα σφάλματα στην αποτίμηση, σφάλματα που φορούν την αποτίμηση των οικονομικά εκμεταλλεύσιμων αποθεμάτων όταν επιλεγεί κι εφαρμοστεί συγκεκριμένη μέθοδος εκμετάλλευσης για συγκεκριμένο κοίτασμα, ούτε οι απώλειες επεξεργασίας του μεταλλεύματος (εμπλουτισμού, μεταλλουργίας κλπ.) με σκοπό την ανάκτηση συγκεκριμένου προϊόντος.
Για παράδειγμα, ο περίφημος χουντίτης/υδρομαγνησίτης στα Λεύκαρα Κοζάνης, ακατέργαστος έχει αξία 30-40 ευρώ ενώ κατεργασμένος με πολλές χρήσεις ως πληρωτική ή χρωστική ύλη, 300 ευρώ. Και από τα δύο όμως νούμερα πρέπει να αφαιρεθούν τα κόστη εξόρυξης και επεξεργασίας αντίστοιχα.

-Κι ακόμη σε όλους τους παραπάνω υπολογισμούς γίνεται ένα λογικό άλμα, προεξοφλούμε δηλαδή ότι θα καθετοποιήσουμε την παραγωγή και θα έχουμε τελικά προϊόντα με την μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία. Αυτό μπορεί να είναι το δέον γενέσθαι δεν αποτελεί όμως το σύνηθες. Ο βωξίτης, για παράδειγμα, και οι πάνω από 2 εκατ. τον. που εξορύσσονται ετησίως, στην μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγό χώρα της ΕΕ, την Ελλάδα μας, δεν οδηγούνται όλοι στην καθετοποιημένη παραγωγή αλουμινίου αλλά πάνω από 800 χιλ. εξάγονται αυτούσιοι χωρίς επεξεργασία. Το ίδιο συμβαίνει και στα περισσότερα βιομηχανικά ορυκτά και φυσικά στο λιγνίτη που ούτως ή άλλως οδηγείται στους ΘΗΣ της ΔΕΗ ΑΕ και δεν τιμολογείται.

Η Ελλάδα είναι από τις μεγαλύτερες βωξιτοπαραγωγές χώρες στον κόσμο και 1η στην Ευρώπη.

 

- Στην περίπτωση της γεωθερμίας, ελλείψει περιεχομένου μετάλλου, έχει αποφευχθεί η προσπάθεια αποτύπωσης της προσδοκώμενης αξίας του ενεργειακού ρευστού πριν την αξιοποίησή του. Τέλος, στα κοιτάσματα πετρελαίου-φυσικού αερίου τα προβλήματα εκτίμησης είναι ακόμη δυσκολότερα, ελλείψει ερευνητικών δεδομένων, διότι το ελληνικό υπέδαφος χαρακτηρίζεται ως ανεξερεύνητο (terra incognita!), στο οποίο έχουν γίνει συνολικά ελάχιστες γεωτρήσεις (180 περίπου αν σκεφτεί κανείς ότι μόνο στην Αλβανία έχουμε πάνω από 2.500) ενώ οι σεισμικές έρευνες που κι αυτές μόνο για το Ιόνιο έχουν προκηρυχθεί, δεν επιτρέπουν ασφαλείς εκτιμήσεις.

Πηγή: τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από το άρθρο του δρ. Πέτρου Τζεφέρη (εδώ: http://www.oryktosploutos.net/2011/09/i.html#.VALW4aMcaoE)

                                                                             ***

Σημειώσεις: 

Σημείωση 1: Η εν λόγω ημερίδα πραγματοποιήθηκε το 2011 και διοργανώθηκε από το Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις και εισηγήσεις των επιστημόνων η ελληνική κοινωνία μπορεί να βασίσει την ανάπτυξή της στην βέλτιστη αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου. Ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας απαραίτητος γιοα σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη.

Η αξία των βεβαιωμένων κοιτασμάτων μεταλλικών ορυκτών ανέρχεται σε 40 δισεκατομμύρια ευρώ με τις τρέχουσες τιμές των μετάλλων, τα εναπομένοντα λιγνιτικά κοιτάσματα υπερβαίνουν τα 3 δισεκατομμύρια τόνους, ενώ ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα αποθέματα και η αξία των παραγόμενων βιομηχανικών ορυκτών και λατομικών προϊόντων. 

Η αξία των εξαγωγών ανέρχεται σε 1 δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως, ενώ στον κλάδο απασχολούνται άμεσα 23.000 εργαζόμενοι και έμμεσα 100.000.

Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, μετά και την νέα ευρωπαϊκή πολιτική για τις πρώτες ύλες που δίνει προτεραιότητα στην εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών πρώτων υλών με αντίστοιχη σωστή διαχείριση αποβλήτων, αποκτά νέες σαφώς ευνοϊκότερες προοπτικές. (Πηγή: http://www.thebest.gr/)

Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, μετά και την νέα ευρωπαϊκή πολιτική για τις πρώτες ύλες που δίνει προτεραιότητα στην εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών πρώτων υλών με αντίστοιχη σωστή διαχείριση αποβλήτων, αποκτά νέες σαφώς ευνοϊκότερες προοπτικές. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf

                                                                            ***

Το 2003 ο πρ.Διευθύνων Σύμβουλος της Χρω.Πει. Σωτήρης Σοφιανόπουλος έγραφε στο πόνημα του: "Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία" στο Κεφάλαιο 2: Υπέδαφος-Πηγές Ενέργειας. Οι υπογραμμίσεις δικές μας.

"Η Ελλάδα είναι πλούσια σε ορυκτό πλούτο και κατέχει ξεχωριστή θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών σε μεταλλεύματα όπως ο βωξίτης, ο μαγνησίτης, οι λατερίτες, τα μάρμαρα, ο μπεντονίτης, ο περλίτης, κ.α. Επειδή, η μεταλλευτική δραστηριότητα αποτελεί υποδομή της οικονομίας και την βάση της βαρείας βιομηχανίας, όπως εξάλλου διαπίστωσαν και κορυφαίοι επιστήμονες, όπως ο Δημήτριος Μπάτσης (2) στο περίφημο βιβλίο που συνέγραψε το 1947, «Η βαρεία βιομηχανία στην Ελλάδα» (Εκδόσεις Κέδρος, 1977), αλλά και οι συγγραφείς του σημαντικού βιβλίου «Ο Ελληνικός Ορυκτός Πλούτος» (Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (3), Αθήνα, 1979), η οποία όμως εξαρτάται από την ηλεκτρική ενέργεια. Οι υδατοπτώσεις της Ελλάδος και τα λιγνιτικά μας αποθέματα, άνω των 20 δις τόνων μέχρι σήμερα διαπιστωμένα (σημερινή παραγωγή μας 70 εκατομμύρια τόνοι ετησίως) δίδουν την δυνατότητα στη χώρα μας να έχει ένα τεράστιο μεταλλευτικό και μη μεταλλευτικό βιομηχανικό πλούτο, ο οποίος—εάν εξαιρέσει κανείς την ΠΕΣΙΝΕ (4), η οποία κερδίζει εις βάρος της Ελλάδος—δεν υπάρχει.

Πρέπει ο ελληνικός λαός να αντιληφθεί ότι ζει στην πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης, η οποία όμως εκ των προδοτικών ενεργειών των κυβερνήσεων, ανεξαρτήτως της ονομασίας των είναι όλες κεντροαριστερές και έχουν καταπροδώσει την πατρίδα μας και από πρώτη την έχουν κάνει τελευταία.
 
Πρέπει επίσης να πατήσουμε πόδι και να λειτουργήσουμε την υψικάμινο της οικογενείας Αγγελοπούλου, αλλά να κατασκευάσουμε και άλλες για να εκμεταλλευτούμε τα 100 εκατομμύρια τόνους σιδηρομετάλλευμα της Ελλάδος. Αυτά μπορείτε όλοι να τα δείτε στα δύο προαναφερθέντα βιβλία.

ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας, απαραίτητος για σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf

ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας, απαραίτητος για σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf  

ο μεταλλευτικός κλάδος είναι σημαντικός οικονομικός τομέας της χώρας, απαραίτητος για σειρά βιομηχανικών κλάδων, εξωστρεφής, έντονα εξαγωγικός και συμβάλει ουσιαστικά στην περιφερειακή απασχόληση και ανάπτυξη. - See more at: http://www.sigmalive.com/archive/news/greece/383102#sthash.bMmjfrkL.dpuf

λατομείο στην Πεντέλη (Μάρμαρα Διονύσου Α.Ε.Β.Ε.) το παγκοσμίου φήμης Πεντελικό Μάρμαρο

                                                                               

 ***

 Σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές του ο κ. Σ.Σοφιανόπουλος εξηγούσε ότι είναι αδιανόητο να μην υπάρχει καθετοποιημένη παραγωγή στην αξιοποίηση των πρώτων υλών της πατρίδος μας, όπως στον βωξίτη, τη στιγμή μάλιστα που είμαστε μια από τις πρώτες βωξιτοπαραγωγές χώρες στον κόσμο. Εκτός από τις σκανδαλώδεις, αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεις που εκμεταλλεύτηκαν τον ορυκτό πλούτο της πατρίδος μας (βλέπε ΠΕΣΙΝΕ) η πατρίδα μας έχασε και εξακολουθεί να χάνει τεράστια ποσά από την πώληση πρώτων υλών σε ακατέργαστη μορφή. Το ελληνικό κράτος στάθηκε απέναντι σε πολλές προσπάθειες που έγιναν για να δημιουργηθεί βαρειά βιομηχανία, να αξιοποιεί η πατρίδα μας τον ορυκτό πλούτο και όπως επισημαίνει και ο δρ.Π.Τζεφέρης να έχουμε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας αλλά και τεράστιο κύκλο μικρότερων βιομηχανιών και βιοτεχνειών οι οποίες θα εμπλέκονταν στην επεξεργασία και μεταποίηση των πρώτων υλών. Αυτό θα σήμαινε χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, περιορισμό εισαγωγών, αύξηση εξαγωγών, ισχυροποίηση του βασικού παραγωγικού "κορμού" της οικονομίας (που σήμερα είναι σχεδόν ανύπαρκτος) και τόσα άλλα πολλαπλασιαστικά οφέλη.  Σημειώνουμε για παράδειγμα ότι η Ιαπωνία δεν έχει καμία πρώτη ύλη στο υπεδαφός της αλλά έχει βαρειά βιομηχανία, αυτοκινητοβιομηχανίες κλπ.  Γιατί όχι και η πατρίδα μας;

Σημείωση 2:  Σχετικά με τον εξαίρετο οικονομολόγο-νομικό Δημήτριο Μπάτση και το μνημειώδες έργο του "Η βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα" βλέπε εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/08/blog-post_12.html
Σημείωση 3: (είναι από το βιβλίο του Σ.Σοφιανόπουλου) Πρόεδρος ήταν ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης Μποδοσάκης, το οποίον σκότωσε η 17 Νοέμβρη. Τον Δημ. Μπάτση τον σκότωσε η πατρίδα μας (ήτοι το ελληνικό κράτος) με ψέμματα, όπως πήγε να κάνει και με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Σημείωση 4: ΠΕΣΙΝΕ, πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών. Ο Κ.Καραμανλής ο πρεσβύτερος με πρόσχημα την προσέλκυση της επένδυσης παραχώρησε το 1960 το σκανδαλώδες προνόμιο να μπορεί να αγοράζει η ΠΕΣΙΝΕ ρεύμα από τη ΔΕΗ σε τιμή χαμηλότερη του κόστους. Η ΠΕΣΙΝΕ πλήρωνε 7 δρχ. την κιλοβατώρα τη στιγμή που οι αγρότες για την παραγωγή τους (αντλιοστάσια) πλήρωναν 14 δρχ, ενώ οι οικιακοί καταναλωτές 22 δρχ! την κιλοβατώρα.

Επιμέλεια: Ξενοφών Οικονομικός (31.8.2014)

https://hellas-economy.blogspot.com/2014/08/blog-post_31.html

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ : ΑΝΑΤΟΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ. ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΑ ΤΑ ΓΕΩΘΕΡΜΙΚΑ ΠΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΣΕ ΟΡΥΚΤΑ, ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ Η ΚΑΘΕΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΦΘΗΝΗ ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ

Ο Σωτήρης Αρ. Σοφιανόπουλος αγωνίσθηκε ακούραστα για την Ελλάδα μας και την ανάδειξη των οικονομικών δυνατοτήτων της. Στα πλαίσια της δημόσιας δράσης του απέστειλε επιστολές σε πολλούς πολιτικούς, τους προέτρεψε να προχωρήσουν στην εκτέλεση έργων (υδροηλεκτρικά, αξιοποίηση ορυκτού πλούτου, καλλιέργεια σόγιας κλπ) ενώ παράλληλα εμφανιζόταν σχεδόν καθημερινά σε επαρχιακούς κυρίως αλλά και μικρούς τηλεοπτικούς σταθμούς των Αθηνών με σκοπό να αφυπνήσει τον έλληνα πολίτη. 

Η παρακάτω συζήτηση, που μέρος της έχουμε απομαγνητοφωνήσει, πραγματοποιήθηκε -κατά προσέγγιση διότι δεν έχουμε ακριβή στοιχεία- το 1997 στο ραδιοφωνικό σταθμό των Αθηνών ''Ηρόδοτος 107,4 fm'' με τον δημοσιογράφο Κώστα Χούντα. Ο αναγνώστης μας θα βρει ενεργούς συνδέσμους στο παρακάτω κείμενο, που παραπέμπουν σε περαιτέρω πληροφόρηση για το αντίστοιχο θέμα ενώ στο τέλος της ανάρτησης θα βρεί σημειώσεις ώστε το όλο θέμα να γίνεται κατανοητό. Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. 

***

 

Ανατοκισμός και παρασιτική οικονομία. Τα είχαν προείπει ο Δ.Μπάτσης και ο Ν.Κιτσίκης.

 

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος επισημαίνει στην συζήτηση με τον Κώστα Χούντα: Ο Νικόλαος Κιτσίκης, πρύτανης του Πολυτεχνείου Αθηνών, σημειώνει στο μνημειώδες έργο του Δ.Μπάτση ''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα'' : 

 

''...ο Δ. Μπάτσης βλέπει τον πλούτο του ελληνικού εδάφους και υπεδάφους όχι μόνον σαν μια πηγή εθνικού εισοδήματος... αλλά και σαν στοιχείο που θα βοηθήσει ''την πραγματοποίηση της εσωτερικής συσσώρευσης σε μεγάλη κλίμακα, συσσώρευσης που ματαιώνεται με την εξάρτηση της οικονομίας μας απο την αγορά του εξωτερικού'' και με την προσπάθεια της ''τοκογλυφικής δράσης του ντόπιου κεφαλαίου μέσα απο μορφές τεχνητού μονοπωλίου''.

Συνεχίζει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος: ο Αριστοτέλης γράφει πως ''Τόκος πάντων δεινών εστί''. Τότε που τα έγραφε αυτά ο Δ. Μπάτσης ο τόκος ήταν 8%. Στην Ιαπωνία όμως ήταν 1,25%. Το χρήμα που φυλάσσεται πχ για ένα χρόνο αποδίδεται με επιπλέον τόκο, απο το αρχικό κεφάλαιο. Δηλαδή αποδίδεται σε κάποιον που δεν παράγει, επιπλέον απο το αρχικό κεφάλαιο που είχε καταθέσει. Όσο λοιπόν χαμηλότερος είναι ο τόκος τόσο λιγότεροι άνθρωποι ζουν παρασιτικά και εργάζονται σε παρασιτικές εργασίες. Η Ελλάδα είναι γεμάτη με παρασιτικές εργασίες.

Όταν έχεις δικά σου χρήματα, κεφάλαια κε Χούντα, τι να τους κάνεις τους ξένους; Αυτά επισημαίνει ο καθηγητής Ν. Κιτσίκης στον πρόλογο του βιβλίου του Δ.Μπάτση. Και αυτό που αναφέρει ''τοκογλυφικής δράσης του ντόπιου κεφαλαίου μέσα απο μορφές τεχνητού μονοπωλίου'' προφητικά εννοεί εδώ ο καθηγητής Ν. Κιτσίκης και την Τράπεζα της Ελλάδος. Δηλαδή το κράτος δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να σηκώσει κεφάλι. Κι έρχεται η κυβέρνηση Ράλλη (1980) η οποία όχι μόνον αυξάνει τα επιτόκια αλλά έρχεται και κάνει νόμο του κράτους την εντολή 289 της Νομισματικής Επιτροπής της Τράπεζας της Ελλάδος -που δεν υπάρχει αντίστοιχο πουθενά στον κόσμο- και διέλυσε τον τόπο μας. Και όταν καταρρίφθηκε αυτός ο επαίσχυντος νόμος 1083/30.10.1980 το 1996 έρχεται ο υπ.οικονομικών Παπαντωνίου του Κ.Σημίτη και τον υποστηρίζει και δηλώνει πως δεν αναγνωρίζει αναδρομικά καμία αποζημείωση (1). 

***

Και συνεχίζει ο Ν.Κιτσίκης στον πρόλογο του βιβλίου ''Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα'': ''...δικαιολογείται έτσι η μελλοντική προοπτική που εκφράζει το κήρυγμα (του Δ.Μπάτση) : ''Αξιοποιείστε τον φυσικό πλούτο κάθε τόπου στον ανώτερο δυνατό βαθμό''.

Και αυτό είναι η ουσία κε Χούντα. Τι έχουμε αξιοποιήσει απο τον ελληνικό πλούτο; Ουσιαστικά ούτε το 5%. Τον λιγνίτη μερικώς, τις υδατοπτώσεις ελάχιστα, το φυσικό αέριο καθόλου, την γεωθερμία καθόλου. Αντιδρούν οι κάτοικοι για την γεωθερμία γιατί; Ατμός είναι που γυρνάει μια τουρμπίνα. Ξέρετε πόσα γεωθερμικά πεδία έχουμε στην Ελλάδα; Ανεξάντλητα και πάνε στην θάλασσα. Θερμοπύλες δεν λέει σε πολλά σημεία της Ελλάδος; Θερμές πύλες δηλαδή εξαιτίας της γεωθερμίας. Είναι δυνατόν να μην αξιοποιούμε την γεωθερμία σε τεράστια θερμοκήπια που θα έπρεπε να έχουμε κατασκευάσει και να εισάγουμε λουλούδια απο την Ολλανδία; Είναι δυνατόν;

Γιατί δεν κατασκευάζει το κράτος φράγματα; Ξέρετε σε πόσα σημεία στον Ελλαδικό χώρο μπορούμε να κατασκευάσουμε φράγματα; Και αφήνουμε το νερό και τρέχει στην θάλασσα. Σημειώνω δε ό,τι η κατασκευή φράγματος είναι ευεργετική για όλη την γύρω περιοχή για δεκάδες λόγους.

 

Γεωθερμικά πεδία στην Ελλάδα

 

***

Τόσο έχουν αποκρύψει απο τον ελληνικό λαό την στρατηγική αξία της γεωργο-κτηνοτροφίας ώστε ακόμη κι ένας πρύτανης του Πολυτεχνείου, μοναδικός στην επιστημοσύνη του, όπως ο Νικόλαος Κιτσίκης, εξαιτίας βέβαια του ό,τι δεν είναι η ειδικότητά του δεν αναφέρει τίποτε γι΄αυτήν στον μνημειώδη προλογό του στο βιβλίο του Δ. Μπάτση.

Αναλογιστείτε κε Χούντα, 10 εκατομμύρια έλληνες με 2.000 δρχ (1997) για την διατροφή τους, είναι 20 δις δρχ και με 365 ημέρες είναι 7,5 τρις δρχ. Και απο τα 7,5 αυτά τρις το έτος, το 1 τρις δρχ το έδωσε για γάλα, κρέας, τυρία (εισαγωγές). Είμαστε κε Χούντα χαμένοι απο χέρι πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση περί ανορθώσεως της ελληνικής οικονομίας.

Λυπάμαι κε Χούντα που είμαι κάτοικος μιάς χώρας που η κυβέρνησή της είναι προδοτική, οργανωμένα προδοτική εις βαθμόν ανεπίτρεπτον.

 

*** 

Πλούσιοι σε ορυκτά. Ανύπαρκτη η καθετοποιημένη παραγωγή. Ωφέλεια μόνον για τους ξένους.

 

Κι επανέρχομαι στον πρόλογο του πρύτανη Ν. Κιτσίκη στο βιβλίο του Δ.Μπάτση. Γράφει μεταξύ άλλων ο Κιτσίκης: 

 

''Η ενεργειακή αξιοποίηση συμβαδίζει με την ανάπτυξη βαρειάς βιομηχανίας. Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σε σίδερο, σε αργίλιο, σε μαγνήσιο, που διαθέτει ο τόπος, η παραγωγή σόδας και νιτρικών ενώσεων είναι τα στερεά βάθρα που θα βαστάξουν επιβλητικό το οικοδόμημα της ελληνικής βιομηχανίας. Παράλληλα θα γίνει η εκμετάλλευση των άλλων ορυκτών. Το νικέλιο, το χρώμιο, το μαγγάνιο, το αντιμόνιο, το μολυβδαίνιο, το θειάφι, το βάριο, ο χαλαζίας, η σμύριδα ακόμη το χρυσάφι και το ασήμι, υπάρχουν στον τόπο μας. Η ορθολογική διάρθρωση της οικονομίας μας δεν μπορεί να αμελήσει τον ακριβέστερο προσδιορισμό τους και την εκμετάλλευσή τους''.

Προσέξτε τώρα σχετικά με το θειάφι. Λένε κάποιοι ό,τι όταν το πετρέλαιο έχει υψηλή περιεκτικότητα σε θειάφι είναι κακής ποιότητας. Τι λέτε ρε παλιάνθρωποι; Το θειάφι και το πετρέλαιο είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Παίρνεις το θειάφι με το οποίο κάνεις το θειϊκό οξύ, το οποίο είναι η βάση της οποιασδήποτε χημικής βιομηχανίας. Για παράδειγμα χωρίς θειϊκό οξύ δεν γίνεται το αζωτούχο λίπασμα. 

 

ο Σ. Σοφιανόπουλος στο Κερί Ζακύνθου όπου έκανε την εξόρυξη πετρελαίου (εδώ)

 

Το βάριο. Ξέρετε τι είναι το βάριο; Στοιχείο της φύσεως. Η βαρυτίνη, ένα παρά πολύ βαρύ στοιχείο το οποίο χρησιμοποιείται και στις ακτινογραφίες εντέρου. Βαρύτης υπάρχει άφθονος στην Ελλάδα στις νήσους Μύκονος, Μήλος, Κίμωλος, Τυρός (παραθαλάσσια πόλη του Νομού Αρκαδίας). Την βαρυτίνη αυτή κε Χούντα την πέρνουν οι ξένοι, κυρίως Αμερικανοί, απο τα νησιά μας, την αλέθουν, την βάζουν σε μικρές συσκευασίες, τσουβάλια και απο εκεί την πουλάνε σε όλο τον κόσμο, την ελληνική βαρυτίνη. Κι εμείς ως Ελλάδα τι κερδίζουμε;

Επίσης γράφει ο Ν.Κιτσίκης για τον Χαλαζία, η ορεία κρύσταλλος, το τρίτο πιο σκληρό ορυκτό στον πλανήτη, διαμάντι, κορούνδιο και χαλαζίας. Γεμάτη η Ελλάδα μας με χαλαζία (3). 

 

****

 

Σημειώσεις: 

 

Σημείωση 1: Νόμος 1083/30.10.1980 ή νόμος των πανωτοκίων

 

Έχουμε γράψει σχετικά σειρά 5 αναρτήσεων σχετικά με τον επαίσχυντο αυτόν καταστροφικό νόμο. Δείτε εδώ το Α' μέρος κι εδώ το Ε' μέρος. Ενδεικτικά καταγράφουμε παρακάτω:

 

Εις τον νόμον αυτόν, εις το άρθρον 8, παράγραφος 6, υπάρχει η επίμαχος φράσις , «Η Νομισματική Επιτροπή δι'αποφάσεών της, δύναται να επιτρέπει τον άνευ οιουδήποτε χρονικού ή άλλου περιορισμού εκτοκισμών των οφειλομένων εις τα εν Ελλάδι λειτουργούντα πιστωτικά ιδρύματα τόκων». Την ιδίαν ημέραν εξεδόθη και η απόφασις 289 της Νομισματικής Επιτροπής.

Ο Νόμος 1083/1980 και η Απόφαση 289 της Νομισματικής Επιτροπής έγιναν σκοπίμως για να διαλύσουν την ελληνική βιομηχανία και παραγωγή γενικότερα.

Για παράδειγμα παίρνοντας ως υπόθεση εργασίας ότι το νόμισμα τότε, (δηλαδή η δραχμή) ήταν το σημερινό ευρώ και ότι κάποια βιομηχανία δανειζόταν από τις τράπεζες 1.000.000 ευρώ, στα δυο χρόνια θα όφειλε 2.000.000 ευρώ -διπλασιασμός του αρχικού κεφαλαίου!-, στα 10 χρόνια 32.000.000 ευρώ -32 φορές το αρχικό κεφάλαιο!- και στα 20 χρόνια 1.024.000.000 ευρώ! που φυσικά και η πιο κερδοφόρα επιχείρηση του πλανήτη να ήταν δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε καμία περίπτωση.

Κολοσιαίες επιχειρήσεις -αναφέρουμε ελάχιστα παραδείγματα- όπως η ΙΖΟΛΑ (ψυγεία, πλυντήρια, κουζίνες κλπ.), η ΧΡΩ.ΠΕΙ. (φάρμακα, όπλα, ζωοτροφές, τορπιλάκατοι κλπ.), ΜΑΛΚΟΤΣΗΣ (δίχρονες, τετράχρονες μηχανές, τρακτέρ), ΒΙΑΜΑΞ (αμαξώματα λεωφορείων, 3η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις), ΒΟΜΒΥΞ και ΒΟΜΒΥΚΡΥΛ (κλωστοϋφαντουργίες), ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ (κλωστοϋφαντουργίες), ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ (ατμάμαξες, γέφυρες, πλοία), ΔΗΜΑΔΗΣ-ΚΑΝΑΚΗΣ (Βόλος-εργοστάσια πετρελαιοκινητήρων), ΑΞΕΛΟΣ (πετρελαιοκινητήρες), ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ (πετρελαιοκινητήρες), ΕΛ.ΒΙ.Λ. (βιομηχανία λιπαντικών) διαλύθηκαν και τα περιουσιακά τους στοιχεία περιήλθαν στις τράπεζες με πρώτη εξ΄ αυτών την Εθνική Τράπεζα. Ο σπουδαίος οικονομολόγος Δ, Μπάτσης είχε επισημάνει τον αντεθνικό ρόλο των τραπεζών και κυρίως της Εθνικής τράπεζας ήδη από τη δεκαετία του 1940. (βλέπε εδώ)

Σημείωση 2: Η γεωθερμία στην Ελλάδα

Ο Ελλαδικός χώρος διαθέτει σημαντικές γεωθερμικές πηγές και των τριών κατηγοριών (υψηλής, μέσης και χαμηλής ενθαλπίας) τα οποία συναντώνται σε συγκριτικά οικονομικά βάθη (100-1500 μ). Επιγραμματικά, στην νότια Ελλάδα, τα δύο γεωθερμικά πεδία υψηλής ενθαλπίας στη Μήλο, τη Νίσυρο και στο ίδιο ηφαιστειακό τόξο το πεδίο των Μεθάνων και το Σουσάκι, ενώ στη βόρεια Ελλάδα (Δέλτα Νέστου, Λεκάνες Αλεξανδρούπολης, Μυγδονίας και Στρυμόνα) και σε νησιά του Αιγαίου (νότια Χίος, Λέσβος, Σαμοθράκη) εντοπίζονται επίσης σημαντικά γεωθερμικά πεδία μέσης, χαμηλής και ενδεχομένως υψηλής ενθαλπίας.

Η έρευνα για την αναζήτηση γεωθερμικής ενέργειας άρχισε ουσιαστικά το 1971 με βασικό φορέα το ΙΓΜΕ και μέχρι το 1979 (πριν από τη δεύτερη ενεργειακή κρίση) αφορούσε μόνο τις περιοχές υψηλής ενθαλπίας. Κατά την εξέλιξη των εργασιών η ΔΕΗ, σαν άμεσα ενδιαφερόμενη για την ηλεκτροπαραγωγή, ανέλαβε τις παραγωγικές γεωτρήσεις υψηλής ενθαλπίας και την ανάπτυξη των πεδίων, χρηματοδοτώντας επιπλέον τις έρευνες στις πιθανές για τέτοια ρευστά γεωθερμικές περιοχές. Συντάχθηκε ο προκαταρκτικός χάρτης γεωθερμικής ροής του ελληνικού χώρου, όπου φάνηκε ότι η γεωθερμική ροή στην Ελλάδα είναι σε πολλές περιοχές εντονότερη από τη μέση γήινη. Από το 1971 ερευνήθηκαν οι περιοχές: Μήλος, Νίσυρος, Λέσβος, Μέθανα, Σουσάκι, Καμένα Βούρλα, Θερμοπύλες, Υπάτη, Αιδηψός, Κίμωλος, Πολύαιγος, Σαντορίνη, Κως, Νότια Θεσσαλία, Αλμωπία, Σιντική, Βισαλτία, Ηράκλεια, περιοχή Ξάνθης, Σαμοθράκη και άλλες.

Στην Μήλο και Νίσυρο έχουν ανακαλυφθεί σπουδαία γεωθερμικά πεδία και έχουν γίνει γεωτρήσεις παραγωγής (5 και 2 αντίστοιχα). Στην Μήλο μετρήθηκαν θερμοκρασίες μέχρι 325 °C σε βάθος 1000 m. και στην Νίσυρο 350 °C σε βάθος 1500 m. Οι γεωτρήσεις αυτές θα μπορούσαν να στηρίξουν μονάδες ηλεκτροπαραγωγής 20 και 5 ΜW, ενώ το πιθανό συνολικό δυναμικό υπολογίζεται να είναι την τάξης των 200 και 50 MW αντίστοιχα.

Στην Βόρεια Ελλάδα η γεωθερμία προσφέρεται για θέρμανση, θερμοκήπια, ιχθυοκαλλιέργειες κ.λ.π. Στην λεκάνη του Στρυμόνα έχουν εντοπισθεί τα πολύ σημαντικά πεδία Θερμών - Νιγρίτας, Λιθότοπου - Ηράκλειας, Θερμοπηγής - Σιδηρόκαστρου και Αγκίστρου. Πολλές γεωτρήσεις παράγουν νερά μέχρι 75 °C, συνήθως αρτεσιανά και πολύ καλής ποιότητας και παροχής. Μεγάλα και μικρότερα γεωθερμικά θερμοκήπια λειτουργούν στην Νιγρίτα και το Σιδηρόκαστρο.

Στην πεδινή περιοχή του Δέλτα Νέστου έχουν εντοπισθεί δύο πολύ σημαντικά γεωθερμικά πεδία, στο Ερατεινό Χρυσούπολης και στο Ν. Εράσμιο Μαγγάνων Ξάνθης. Νερά άριστης ποιότητας μέχρι 70 °C και σε πολύ οικονομικά βάθη παράγονται από γεωτρήσεις στις εύφορες αυτές πεδινές περιοχές. Στην Ν. Κεσσάνη και στο Πόρτο Λάγος Ξάνθης, σε μεγάλης έκτασης γεωθερμικά πεδία, παράγονται νερά θερμοκρασίας μέχρι 82 °C.

Στην λεκάνη των λιμνών Βόλβης και Λαγκαδά έχουν εντοπισθεί τρία πολύ ρηχά πεδία με θερμοκρασίες μέχρι 56 °C. Στην Σαμοθράκη υπάρχουν ενθαρρυντικά στοιχεία καθώς γεωτρήσεις βάθους μέχρι 100 μ. συνάντησαν νερά της τάξης των 100 °C.

 

 

Για πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με την αξιοποίηση της γεωθερμίας διαβάστε εδώ. 

 

***

Σημείωση 3: Χαλαζίας 

 

Μεταλλευτικές εγκαταστάσεις στην θέση Βούδια της Μήλου

 

 

Ένας μεγάλος αριθμός χαλαζιακών φλεβών, συνήθως μικρών διαστάσεων, τέμνει τα μεταμορφωμένα πετρώματα της Ροδοπικής, Σερβομακεδονικής, Πελαγονικής και Αττικοκυκλαδικής Ζώνης. Επίσης, μικρές αποθέσεις χαλαζιακής άμμου έχουν εντοπιστεί στο Άργος Ορεστικό Καστοριάς και χαλαζιακών κροκαλών 400.000 τόνων στην Αχλάδα Φλώρινας. Επιπλέον, πυριτιόλιθος έχει εντοπιστεί στο Δορίσκο Έβρου και πορσελανίτες στην Αριδαία και Κοζάνη. Ο χαλαζίας της Ρούσσας Έβρου είναι πολύ καλής ποιότητας, δεν έχει όμως εξορυχθεί ακόμη. Χαλαζιακή άμμος 1,2 εκατ. τόνων έχει εντοπιστεί στο Σκαλοχώρι Κοζάνης, που μετά από επεξεργασία έδωσε 94-96% SiO2 και 0,04-0,08% Fe. Άμορφη πυριτία με τη μορφή του οπάλιου-Α ή/και οπάλιου-CT βρίσκεται στη Μήλο, σχηματίζοντας σημαντικές αποθέσεις με περιεχόμενο >92% SiO2 που σχεδόν όλο είναι άμορφο, με μεγάλη δραστικότητα και μεγάλη ειδική επιφάνεια (25-30 m2/g για μεγέθη κόκκων <65 μm). Είναι προϊόν υδροθερμικής εξαλλοίωσης των όξινων ηφαιστειακών πετρωμάτων. Κοιτάσματα γαλακτώδους χαλαζία βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη (Εξαμίλι), στο Κιλκίς, στη Χαλκιδική, στη Λάρισα, στα Τρίκαλα, στην Κοζάνη και στην Ημαθία. Τα ενδεικτικά αποθέματα χαλαζία και άμορφης πυριτίας είναι 5 εκατ. τόνοι.

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

http://hellas-economy.blogspot.com/2021/09/blog-post.html 

Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ. ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΠΟΘΕΜΑ ΣΙΔΗΡΟΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΕΥ ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΥ

 Επιμέλεια: Ξενοφών Οικονομικός (18.5.2022)

Ο Σωτήρης Αρ. Σοφιανόπουλος, όπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενα κείμενά μας (εδώ, εδώ) αγωνίσθηκε ακούραστα για την Ελλάδα μας και την ανάδειξη των οικονομικών δυνατοτήτων της. Στα πλαίσια της δημόσιας δράσης του απέστειλε επιστολές σε πολλούς πολιτικούς, τους προέτρεψε να προχωρήσουν στην εκτέλεση έργων (υδροηλεκτρικά, αξιοποίηση ορυκτού πλούτου, καλλιέργεια σόγιας κλπ) ενώ παράλληλα εμφανιζόταν σχεδόν καθημερινά -σε επαρχιακούς κυρίως αλλά και μικρούς- τηλεοπτικούς σταθμούς των Αθηνών με σκοπό να αφυπνήσει τον έλληνα πολίτη.

Και η παρακάτω συζήτηση, που μέρος της έχουμε απομαγνητοφωνήσει, αποδίδοντας περιγραφικά τα όσα λέει ο Σ.Σοφιανόπουλος, πραγματοποιήθηκε το 1997 στο ραδιοφωνικό σταθμό των Αθηνών ''Ηρόδοτος 107,4 fm'' με τον δημοσιογράφο Κώστα Χούντα. 

Ο αναγνώστης μας θα βρει ενεργούς συνδέσμους στο παρακάτω κείμενο, που παραπέμπουν σε περαιτέρω πληροφόρηση για το αντίστοιχο θέμα, έχουν τοποθετηθεί επικεφαλίδες ανά θεματική ενότητα στο περιεχόμενο της συζήτησης και στο τέλος του κειμένου σημειώσεις για την καλύτερη πληροφόρηση των καλοπροαιρέτων αναγνωστών. Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. 

Σημειώστε ότι το νόμισμα που αναφέρει ο Σ.Σ. είναι η δραχμή βέβαια (εν έτει 1996-97) εφόσον η χώρα δεν είχε ενταχθεί στο ευρώ ακόμη. Ωστόσο, τα συμπεράσματα είναι προφανή και χωρίς μετατροπή νομίσματος. 

Η ουσία της προσφοράς των λόγων του Σωτήρη Αρ. Σοφιανόπουλου

Ίσως κάποιος νομίζει ότι τα παρακάτω δεν έχουν καμμία αξία σε μια σύγχρονη παγκόσμια οικονομία στην οποία έχει επικρατήσει η χρηματοοικονομική και χρηματιστική οικονομία. Ωστόσο πιστεύουμε πως αυτό είναι ολότελα λανθασμένη τοποθέτηση. Οι βασικοί πυλώνες των Δημόσιων Οικονομικών όπως η πρωτογενή παραγωγή (γεωργία, κτηνοτροφία, αξιοποίηση ορυκτού πλούτου, υδρενέργεια κλπ), η μεταποίηση-δευτορογενής παραγωγή και όλοι οι τομείς της βαρειάς βιομηχανίας θα αποτελούν -ίσως έως εσχάτων καιρών- την ραχοκοκαλιά της τοπικής, περιφερειακής και παγκόσμιας οικονομίας. Ποια υπερδύναμη, ποιά μεγάλη χώρα δεν έχει ανεπτυγμένη πρωτογενή παραγωγή, δευτερογενή και βαρειά βιομηχανία; Ποιά; 

Εκτός των άλλων για εμάς τους έλληνες η οικονομική ιστορία, η ιστορία της βιομηχανίας μας που καταστράφηκε συνειδητά απο εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς αποτελεί ένα μεγάλο μάθημα για να μην ξανασυμβούν τα ίδια όταν πάλι κάποτε μπορέσουμε να κτίσουμε εξαρχής την παραγωγική οικονομία που πρέπει στην χώρα μας. Αρκετά άλλωστε με τις ουδέτερες οπτικές περί της οικονομίας, τις φιλοευρωπαϊκές ή φιλοδυτικές των -ισμών: φιλελευθερισμού, σχολής του Σικάγου κλπ- που και αυτές μάς κατέστρεψαν. 

Ας σκεφτούμε κάποτε πρώτα και μόνον την Ελλάδα, τις οικονομικές της δυνατότητες, την ιστορία των προγόνων μας -που όταν άκμασαν βασίστηκαν στην οικονομική τους ανάπτυξη πρώτα- και το τι της πρέπει. 

**** 

Η υψικάμινος της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Το σχετικό άρθρο στο οποίο αναφέρομαι -σημειώνει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος- είναι απο την

εφημερίδα ''Το Βήμα'' του 1966. Δυο σημεία μάς ενδιαφέρουν και εστιάζουμε: 

α. ενώ οι άλλες χώρες της Κοινής Αγοράς μείωναν την εισαγωγή χαλυβουργικών προϊόντων στις οικονομίες τους η Ελλάδα τις αύξησε κατά 98%

β. έφεραν σε απόγνωση την ελληνική χαλυβουργία με την Ιταλία τότε να κάνει τιμές dumping (1) συναγωνιζόμενη την ελληνική. Διπλή τιμή χρέωνε τότε η ΔΕΗ την ελληνική χαλυβουργία σε σχέση με την Ιταλική. 

Σημειώνω τα εξής: η υψικάμινος της χαλυβουργίας είναι αυτό το βιομηχανικό συγκρότημα το οποίο εκμεταλλεύεται το σιδηρομετάλλευμα που υπάρχει στην φύση. Κατόπιν το παραγώμενο το χρησιμοποιείς σε πολλαπλές χρήσεις. 

Γράφει σχετικά ο Δημήτρης Μπάτσης στο έργο του:  

''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα'': ''...Αναφέρουμε ενδεικτικά για το σίδερο, στις διάφορες ποικιλίες που εμφανίζεται ότι ''εκτιμήσεις ξένων μεταλλειολόγων'' (Α.Δεληγιάννης: ''Η μεταλλουργία σιδήρου στην Ελλάδα'', ''Οικονομικά χρονικά'' αριθμ.9-10/15-10-1945) ''τα αναβιβάζουν εις την τάξιν μεγέθους των 100 εκατομμυρίων τόννων''. Αν και αυτό το ποσό θεωρήθηκε υπερβολικό (Δεληγιάννης, στο ίδιο) απο άλλους πιο συντηρητικούς μελετητές, πάντως είναι στοιχείο ενδεικτικό του μεγέθους των αριθμών γύρω απο τους οποίους στρέφεται η μελέτη των ειδικών. Υπάρχουν όμως εκτός απο τα πέντε κυριότερα μεταλλεία (Δεληγιάννης, στο ίδιο) και άλλα μεταλλεία που θεωρήθηκαν εξαντλημένα χωρίς να είναι (Σίφνος, Σέριφος, Γραμματικό Αττικής κ.α.). Απο την ορατή έκταση κοιτασμάτων Β. Ευβοίας θεωρείται σίγουρο ότι κλείνουν αποθέματα αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων τόννων (Δεληγιάννης, στο ίδιο). 

Ό γεωλόγος – γεωφυσικός Δ. Κίσκυρας: (Βλ. «Ό ορυκτός μας πλούτος και οι δυνατότητες ανάπτυξης βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα», «’Ανταίος», άριθ. 9, σελ. 210 – 212) υπολογίζει από τις συνθήκες μεταλλογένειας και των ως τώρα παραγωγή που προέρχεται από την εκμετάλλευση μέρους μόνο των γνωστών κοιτασμάτων ότι τα αποθέματα σιδηρομεταλλευμάτων φτάνουν τους 150.000.000 τόνους. Εκτός αυτό στη σιδηρομεταλλουργία χρησιμοποιούνται και υπολείμματα από την καύση του σιδηροπυρίτη (Δεληγιάννης, στο ίδιο), που πρέπει να θεωρούνται έτσι εφεδρική – βοηθητική ύλη της σιδηρομεταλλουργίας''.

Τώρα ο σιδηροπυρίτης είναι ένα άλλο ορυκτό το οποίο έχει η Ελλάδα σε πολύ μεγάλες ποσότητες και θα μπορούσε και αυτό να χρησιμοποιηθεί. Ο σιδηροπυρίτης είναι βασικά σίδερο υπό την μορφή κάποιου κράμματος, κάποιου άλατος (2). 

Η Ελληνική Χαλυβουργία των αδελφών Αγγελόπουλου

 

Η εκάστοτε κυβέρνηση υπονόμευσε την Ελληνική Χαλυβουργία 

Το συμπέρασμα κε Χούντα είναι -για να ξεκαθαρίσουμε το πράγμα και να μάς καταλάβει ο κόσμος- όταν βλέπουμε τους παλιατζήδες, τους τσιγγάνους κλπ οι οποίοι μαζεύουν το σκράπ, αυτά καταλήγουν στην χαλυβουργία η οποία και τα λιώνει με βολταϊκό τόξο και τα ξανακάνει σίδηρο. Είναι ηλεκτροβόρος βιομηχανία η χαλυβουργία. Η υψικάμινος αξιοποιεί το κοκ ήτοι το σιδηρομετάλλευμα που διαθέτει η Ελλάς ως ορυκτό.

 

Επανέρχομαι λοιπόν, η Ιταλία έδινε στις χαλυβουργίες της ηλεκτρικό ρεύμα στην μισή τιμή από ό,τι έδινε η ΔΕΗ στην ελληνική χαλυβουργία. Αυτό σε καταντάει να είσαι τελείως εκτός συναγωνισμού με αποτέλεσμα την τριετία 1990-1993 να μειώσει η ελληνική χαλυβουργία την παραγωγή της κατά 300.000 τόνους. Σημειώστε ότι η Πεσινέ, με αυτή την αποικιοκρατική σύμβαση που είχε υπογράψει έπαιρνε το ηλεκρτικό ρεύμα κάτω του κόστους.

Προσέξτε τώρα, είπαμε ό,τι η ελληνική χαλυβουργία μείωσε την παραγωγή της κατά 300.000 τόνοι, η χαλυβουργία των Αγγελοπουλαίων εννοώ. Όμως 300.000 τόνοι είναι 300.000.000 κιλά, κι αν βάλουμε μια δραχμή το κιλό είναι 300.000.000 δρχ. Αν βάλουμε 2 δρχ το κιλό είναι 600.000.000 δρχ. Αν βάλουμε 4 δρχ το κιλό είναι 1 δις 200 εκατομμύρια δρχ. Για να καταλήξουμε λοιπόν, η Ιταλική κυβέρνηση προάσπιζε την Ιταλική χαλυβουργία. Η ελληνική κυβέρνηση δεν προάσπισε την ελληνική χαλυβουργία.

Δεν είναι το θέμα της Χαλυβουργίας προσωπικό κε Χούντα, δεν είναι θέμα των Αγγελοπουλαίων που ξεκίνησαν το 1925 απο την ορεινή Αρκαδία είναι ότι κάποιος κάτι ξεκίνησε και αυτό πρέπει να το διατηρούμε ως κόρην οφθαλμού. Η ΧΡΩ.ΠΕΙ. ξεκίνησε το 1883, 42 χρόνια νωρίτερα απο τους Αγγελοπουλαίους. Ούτε την ΧΡΩ.ΠΕΙ. στήριξε το ελληνικό κράτος. Εγώ δεν ζήτησα στήριξη απο το κράτος ζήτησα ελευθερία: ''αφήστε με κύριοι να κάνω την δουλειά μου όπως εγώ ξέρω''. Και η απάντηση του ελληνικού κράτους ήταν: ''όχι δεν θα την κάνεις και θα σε κλείσουμε''. Και τελικά έκλεισαν την ΧΡΩ.ΠΕΙ. 

Ο Δημήτρης Αγγελόπουλος (1907-1986), ο ιθύνων νους της Ελληνικής Χαλυβουργίας (μαζί με τα δυο του αδέλφια) τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο ο οποίος επίσης μόχθησε στην Χαλυβουργική και υπήρξε μέγας ευεργέτης και τον Άγγελο Αγγελόπουλο (1904-1995) Πανεπιστημιακό και διοικητή της Εθνικής Τράπεζας.

 

Οι ΗΠΑ δεν ήθελαν την παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδος
 

Το 1958 ένας γερμανός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπραουνσβάϊχ είπε: ''...ότι για να καταλάβετε κύριοι ότι βιομηχανία δεν είναι μόνον τα μηχανήματα αλλά και το επίπεδο του λαού πόσο είναι γνώστης των τεχνολογιών αυτών και η βιομηχανοποίηση της οικονομίας κλπ...'' Και ανέφερε ως παράδειγμα την Ελλάδα. Δηλαδή ανέφερε την Ελλάδα στην οποία είχαν δώσει οι Γερμανοί μια υψικάμινο της Βρέμης το 1947 ως μέρος πολεμικής αποζημείωσης κι έχουμε -είπε- σήμερα 1958, δηλαδή την έχουμε δώσει 13 χρόνια και πληρώνουν του κόσμου τα ενοίκια και η υψικάμινος είναι ακόμη στην Γερμανία.

Προσέξτε όμως την ουσία της υποθέσεως κύριε Χούντα, έστω κι αν δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Η ουσία λοιπόν είναι πως οι Αμερικάνοι (και εδώ) δεν επέτρεψαν την μεταφορά στην Ελλάδα και λειτουργία της υψικαμίνου. Σχετική βιβλιογραφία έχει στην διάθεσή του ο κος Βασιακώστας. Κι εγώ ερωτώ με την σειρά μου: γιατί κύριοι Αμερικανοί δεν θέλατε να έλθει η υψικάμινο στην Ελλάδα; Τι είχατε κατά της Ελλάδος; Αλλά αν πάμε λίγο πιο πίσω ακόμη θα δείτε ότι οι σιωνιστές της Αμερικής ήταν αυτοί που εμπόδισαν στην πραγματικότητα.

Όταν μετά απο πολλά χρόνια οι Αγγελοπουλαίοι στήσανε την υψικάμινο της χαλυβουργίας τους τέθηκε το ερώτημα πως θα την λειτουγήσουν. Διότι δεν έχεις σε καμία χώρα άνοδο της μεταλλουργίας και της μεταλλοπαραγωγής του σιδήρου εάν δεν έχεις αποθέματα διότι τα μεταφορικά και οι αποστάσεις παίζουν σημαντικό ρόλο εις το κόστος.

Επανέρχομαι στα αποθέματα σιδηρομεταλλέυματος της Ελλάδας απο τα οποία ετροφοδοτείτο και δύναται να ξανατροφοδοτηθεί η υψικάμινος της ελληνικής χαλυβουργίας. Προσέξτε όσα γράφει ο Δημήτρης Μπάτσης για το θέμα. Διότι η συμβολή του Δημήτρη Μπάτση ποιά ήταν; Η μεγάλη του συμβολή ήταν ότι συγκέντρωσε σε ένα πόνημα όσα στοιχεία υπήρχαν διάσπαρτα απο πλείστους όσους συγγραφείς-επιστήμονες και τα πρόσφερε σε ένα συγκροτημένο ευρετήριο με το οποίο μπορείς να ασχοληθείς. Διότι όταν ασχοληθείς με την σιδηρομεταλλουργία είναι δεκάδες οι τόμοι που μπορείς να ασχοληθείς και θα χάσεις τον μπούσουλα. Κανένας πολιτικός δεν μπορεί να μπει σε αυτήν την διαδικασία. Ο πολιτικός πρέπει να έχει μια σφαιρική εικόνα των πραγμάτων και να δώσει την κατεύθυνση. Η οποία κατεύθυνση όχι μόνον δεν δόθηκε στην Ελλάδα αλλά σταμάτησε, μποϋκοταρίστηκε, τορπιλίστηκε και όχι μόνον φθάσαμε σε αυτό το σημείο αλλά ακόμη και σκοτώσανε ανθρώπους οι οποίοι είχαν το θάρρος να γράψουν και να μιλήσουν. Όπως ακριβώς έγινε με τον Μπάτση. 

 

Η εκτέλεση του Δημ.Μπάτση, η καπηλεία του ονοματός του απο το ΚΚΕ και η εξαφάνιση του βιβλίου του: ''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα''.

 

Διότι όταν μιλάμε για τον Δ.Μπάτση που έγραψε το βιβλίο το 1947, τον εκτέλεσαν το 1952. Τούς πήρε 7 ολόκληρα χρόνια για να σκηνοθετήσουν αυτό το αίσχος της δολοφονίας του. Εγώ κε Χούντα, αν με αξιώσει ο Θεός, θα κάνω αναψιλάφηση της δίκης του Δημήτρη Μπάτση για να αποδείξω στον ελληνικό λαό ότι το κράτος το ελληνικό είναι ανθελληνικό. Ο δε τότε πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας δεν ήτο ο Πλαστήρας που ξέραμε διότι ήτο παρά πολύ άρρωστος και απόδειξη ήτο ότι τον επόμενο χρόνο πέθανε και δεν είχε τις σωματικές δυνάμεις να αντιδράσει σε αυτό το αίσχος. Εγώ ντρέπομαι που πήραμε αυτόν τον άνθρωπο που γράφει τόσο ωραία πράγματα για την πατρίδα του, ανεξαρτήτως αν ήτο αριστεράς ιδεολογίας όσον αφορά την γενική πολιτική του κατεύθυνση. Είχε άλλωστε μια άποψη ο άνθρωπος, αυτό δεν είναι κατακριτέο. Ούτε ο άνθρωπος, ο ψηφοφόρος είναι κατακριτέος. Η φιλοσοφία του κομμουνισμού είναι κατακριτέα όπως την ανέπτυξε και την έφθασε εδω που την έφθασε ο σιωνισμός, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. 

 

Πιάσανε λοιπόν τον Μπάτση, τον εξετέλεσαν και θάψανε το βιβλίο του για 30 ολόκληρα χρόνια. Είναι τόσο ξεκάθαρο ότι το ελληνικό κράτος δολοφόνησε αυτόν τον άνθρωπο που το θέμα δεν σηκώνει καμία αμφιβολία, ούτε τόση δα. Διότι γιατί δεν έγινε το ίδιο με κάποιον άλλον; Ό,τι ο Μπάτσης ήξερε για την Ελλάδα είναι γραμμένο σε αυτό το βιβλίο. Πως είναι δυνατόν να κατακρίνεται κάποιος για ένα βιβλίο που έχει γράψει; Έχει καμία λογική αυτό; Εν πάση περιπτώσει, τι έγινε στην συνέχεια; Έβαλαν το Κομμουνιστικό Κόμμα και καπέλωσε το βιβλίο εμφανίζοντας τον Μπάτση σαν κομμουνιστή, οι έλληνες που σε ποσοστό άνω του 90% δεν είναι κομμουμιστές σου λένε: ''άστο αυτό είναι κομμουνιστικό πόνημα'' και το περιφρόνησαν, άνευ λογικής, συναισθηματικά. Απο την άλλη το κομμουνιστικό κόμμα δεν το προώθησε και το βιβλίο εξαφανίσθηκε και παραμένει εξαφανισμένο. Είναι η πρώτη φορά που μέσα απο την εκπομπή σας στο Ράδιο-Ηρόδοτος και στο High-channel και το Τηλετώρα που κάνω γνωστό το βιβλίο αυτό του Δημήτρη Μπάτση.

 

Ελλάς: η πρώτη χώρα της Ευρώπης σε αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος 

Είμαστε πιθανώς η μοναδική χώρα της Ευρώπης που έχει αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος άνω των 150 εκατομμυρίων τόνων και επομένως όχι μόνον είναι αυτάρκης σε σίδηρο, δηλαδή οτιδήποτε απο σίδηρο θα μπορούσε να γινόταν στην Ελλάδα αλλά και να είχαμε τεράστιες εξαγωγές στο εξωτερικό. Αν πάρουμε την Ιαπωνία για παράδειγμα δεν έχει κανένα μετάλλευμα, τα κάνει όλα εισαγωγή και παρόλα αυτά έχει αυτοκινητοβιομηχανία και την μεγαλύτερη ναυπηγική βιομηχανία παγκοσμίως. Προσεγγίζοντας την γενική προς την ειδική εικόνα τώρα προσέξτε: οι έλληνες έχουν το 27% της παγκόσμιας ναυτιλίας στον έλεγχό τους, κάθε χρόνο επιπλέον ναυπηγούν 50 νέα πλοία. Εάν λοιπόν η Ελλάδα έβαζε ως στόχο να αξιοποιήσει το σιδηρομετάλλευμά της, να προχωρήσει στην παραγωγή χάλυβα της ναυπηγικής βιομηχανίας -υπάρχουν πολλών ειδών- και κατόπιν προχωρούσε στην ναυπήγηση αυτών των 50 νέων πλοίων εντός Ελλάδας τότε οι έλληνες θα τρώγαμε με χρυσές μασέλες μόνον απο την καθετοοποίηση αυτή της οικονομίας μας. Γιατί τώρα είναι εφικτό αυτό; Διότι σύμφωνα και με το πόνημα του Δημητρίου Μπάτση η Ελλάδα έχει την δυνατότητα παραγωγής κωκ απο 6.000 έως 8.000 θερμίδες ανά κιλό με 700 έως 800 δρχ το κιλό όταν το εισαγώμενο κάρβουνο κόστιζε 1.200 δρχ. ανά κιλό. 

 

Η εκτέλεση του ιθύνοντος νου της Ελληνικής Χαλυβουργίας Δημητρίου Αγγελοπούλου 

Ο εις εκ των αδελφών Αγγελόπουλου, ο ιθύνων νους της Χαλυβουργικής, ο Δημήτριος Αγγελόπουλος,  είχε ζητήσει αντί να κλείσει η μοναδική υψικάμινος της Ελλάδος, όπως απαιτούσε η Κοινή Αγορά της ΕΟΚ να κλείσει μια άλλη απο τις δεκάδες που είχαν κάποιες χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία κλπ. Πράγμα που δεν έγινε απο την ελληνική κυβέρνηση αποδεκτόν ούτε δόθηκε καμία μάχη απο αυτήν. Και όλα αυτά ενώ η Γερμανία είχε δεκάδες υψικαμίνους αλλά δεν έχει δικό της σιδηρομετάλλευμα το οποίο εισήγαγε απο την Ισπανία και Σουηδία. Επομένως αυτό που πήγε να ανθίσει δηλαδή η ανάπτυξη της ελληνικής χαλυβουργίας με την υψικάμινο κόπηκε βίαια με την απόφαση αυτή της κυβέρνησης και την εκτέλεση του Δημήτρη Αγγελόπουλου (3) απο την 17 Νοέμβρη. Ο Δημήτρης Αγγελόπουλος ήταν τότε 82 ετών κι έδινε μάχες με τους πολιτικούς να παραμείνει ανοιχτή η υψικάμινος για το καλό της Ελλάδος και της βιομηχανίας της. Η 17 Νοέμβρη όμως σκότωσε και τον Αλέξανδρο-Αθανασιάδη Μποδοσάκη ο οποίος ήταν ανιψιός του Πρόδρομου Μποδοσάκη (4) και ανέλαβε τα ηνία των μεγάλων βιομηχανιών μετά τον θάνατο του θείου του. 

Ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης-Μποδοσάκης (1929-1988) ο οποίος διήυθυνε τις επιχειρήσεις που κληροδότησε απο τον θείο του και ίσως τον μεγαλύτερο βιομήχανο της Ελλάδος Πρόδρομο Μποδοσάκη. Ο Αλέξανδρος Μποδοσάκης υπήρξε φίλος και συνεργάτης του Σωτήρη Σοφιανόπουλου.

 

Σημειώσεις:

Σημείωση 1: Dumping: Ότι δεν µπορούν να αγοράσουν οι εισβολείς (βλέπε Γερμανία, ΔΝΤ, πολυεθνικές κλπ) σε τιµές ευκαιρίας, φροντίζουν να το κλείσουν – µε τη µέθοδο του damping (σηµαίνει ότι, κερδίζω στη δική µου χώρα, οπότε µπορώ να πουλάω κάτω από το κόστος σε µία άλλη, µέχρι να κλείσω τους ανταγωνιστές µου, αυξάνοντας µετά τις τιµές).

Σε γενικές γραµµές λοιπόν, µειώνουν τις τιµές πώλησης τους κάτω από το κόστος, µε αποτέλεσµα οι τοπικές βιοµηχανίες να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν µε τον ανταγωνισµό. Εποµένως, είτε χρεοκοπούν, είτε πωλούνται σε εξευτελιστικές τιµές στους εντολοδόχους του ∆ΝΤ (ή της Γερµανίας, στην περίπτωση της Ελλάδας).

Σημείωση 2: Ο σιδηροπυρίτης (αγγλ. pyrite) είναι θειούχο ορυκτό του σιδήρου. Η ονομασία του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «σίδηρος» και «πυρ», επειδή πιστευόταν ότι γεννά πυρ (φωτιά), καθώς παρήγαγε σπίθες, όταν τριβόταν σε σκληρές μεταλλικές επιφάνειες. Ο όρος παρέμεινε και διεθνοποιήθηκε, αν και παλαιότερα αναφερόταν σχεδόν σε όλα τα μικτά θειούχα. Παλαιότερα ονομαζόταν και ψευδοχρυσός (αγγλ. "fools gold"), λόγω του χρώματός του, που μοιάζει με αυτό του αυτοφυούς χρυσού, από τον οποίο, ωστόσο, διακρίνεται εύκολα λόγω της πολύ μεγαλύτερης σκληρότητάς του (6,5 έναντι 2,5 του χρυσού) και της μέλαινας γραμμής κόνεως (η του χρυσού είναι κίτρινη).

Ανευρίσκεται σε όλα τα γεωλογικά περιβάλλοντα: Αποτελεί επουσιώδες ορυκτό σε πυριγενή πετρώματα, ανευρίσκεται σε υδροθερμικές φλέβες συνδεόμενος με τα υπόλοιπα μικτά θειούχα (γαληνίτη, σφαλερίτη, μαρκασίτη, χαλκοπυρίτη, αρσενοπυρίτη) και σε κοιτάσματα προερχόμενα από μεταμορφώσεις επαφής, καθώς και σε ιζηματογενείς αποθέσεις.

Μολονότι κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα, εμφανίζει ατελή συμμετρία, επειδή οι κρυσταλλικές έδρες (ιδιαίτερα των κυβικών κρυστάλλων) εμφανίζουν ραβδώσεις. Η πολυμορφική παραλλαγή του ονομάζεται μαρκασίτης και κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα.

Στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη νήσο Σέριφο, κ.α. Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου μαζί με άλλα μικτά θειούχα. Από τα σημαντικότερα κοιτάσματά του είναι αυτά στην Βολιβία, στις ΗΠΑ, στο Περού στην Ισπανία και στη νήσο Έλβα. Κοιτάσματά του απαντούν επίσης στην Ναμίμπια, στην Γκάνα, στην Ζάμπια και στην Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. 

Χρησιμοποιείται κυρίως στην βιομηχανία παρασκευής του θειικού οξέος. Χρησιμοποιείται, επίσης, στην παρασκευή θειικών αλάτων του σιδήρου, τα οποία έχουν ευρύτατη εφαρμογή στην παρασκευή μελανιών, χρωμάτων και βαφών συντήρησης, καθώς και απολυμαντικών. 

 

Σημείωση 3: Ο Δημήτριος Αγγελόπουλος (Βλαχορράπτης Αρκαδίας, 1907 – 8 Απριλίου 1986) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πρόεδρος της Χαλυβουργικής.

Γεννήθηκε στο χωριό Βλαχορράπτη της Αρκαδίας και ήταν γιος του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, προέδρου του χωριού, και της Χριστίτσας Παπαθανασίου. Αδέλφια του ήταν οι Άγγελος Αγγελόπουλος, Παναγιώτης Αγγελόπουλος, και Γιάννης Αγγελόπουλος, και ανηψιός του ο Γιάννης Παπαθανασίου, πρώην υπουργός Οικονομικών. Από το 1922 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ο πατέρας του είχε ιδρύσει μια βιοτεχνία κατασκευής συρματοπλεγμάτων. Υπήρξε στενός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Απρίλιο του 1986, και ενώ περπατούσε στην οδό Κανάρη στο Κολωνάκι, δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Ειδικότερα, πυροβολήθηκε εν ψυχρώ από έναν ένοπλο (που αργότερα επικηρύχθηκε με 50 εκατ. δρχ.), μπροστά στα μάτια δεκάδων ανθρώπων. Κατοικούσε στο Κολωνάκι. Ήταν παντρεμένος με την Τασία Σταυροπούλου και δεν είχε αποκτήσει παιδιά.

Επιχειρηματική δραστηριότητα Δημήτρη Αγγελόπουλου

Σε νεαρή ηλικία άρχισε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση. Με τον πατέρα του και τα αδέλφια του άρχισαν το 1925 εμπόριο ειδών σιδήρου και ξύλου. Το 1932 ίδρυσαν[2] μαζί με τον πατέρα του Θεόδωρο και τους αδερφούς του Δημήτρη και Γιάννη, στην οδό Πειραιώς 197, επιχείρηση με την επωνυμία «Ελληνικά Συρματουργεία Θ. Α. Αγγελόπουλος & Υιοί». Τα σύρματα που παρασκεύαζαν αποτελούσαν την πρώτη ύλη για γαλβανισμένα συρματοπλέγματα, καρφιά και τα πεταλόκαρφα «Άλφα». Το 1938 δημιούργησαν μια εγκατάσταση ηλεκτρικών κλιβάνων 6 έως 8 τόνων, στους οποίους έκαναν παραγωγή χάλυβα για οπλισμό σκυροδέματος.

Η επιχειρηματική του δραστηριότητα σταμάτησε στη διάρκεια της Κατοχής, όμως στις 3 Μαρτίου 1948 ίδρυσαν τη Χαλυβουργική Α.Ε., που στα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκε και αποτέλεσε την πρώτη βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα και το 1951, με τη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ, μετέφεραν την επιχείρηση στην Ελευσίνα. Το 1953 άρχισε η λειτουργία ηλεκτρικών κλιβάνων των 20 τόνων και στις 27 Ιουλίου 1963 άρχισε η παραγωγή χυτοσίδηρου και χάλυβα από σιδηρομετάλλευμα, όταν έγιναν τα εγκαίνια της πρώτης υψικαμίνου στην Ελλάδα.

Ο ιδρυτής της Ελληνικής Χαλυβουργίας κος Δημήτρης Αγγελόπουλος μεταφέρεται νεκρός στο νοσοκομείο. Λίγο πριν είχε μιλήσει το 45άρι της οργάνωσης 17 Νοέμβρη made in USA by CIA.

 
Τον Σεπτέμβριο του 1972 η εταιρεία εγκαινίασε τη δεύτερη υψικάμινό της και άρχισε εξαγωγές σιδήρου, ενώ σταδιακά δημιούργησε επιχειρήσεις όπως, η «Geselschaft» στην Ελβετία, η «Alpha Steel» στο Κάρντιφ της Ουαλίας, η «Beta Steel» στην Ιντιάνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον έλεγχο της «Crédit Industriel Société Anonyme». Στη δεκαετία του 1980 ήταν ο μεγαλύτερος ιδιώτης παραγωγός χάλυβα παγκοσμίως, ενώ η ετήσια παραγωγή της Χαλυβουργικής στην Ελλάδα έφτανε τους 2,5 εκατ. τόνους. Παράλληλα τοποθέτησε κεφάλαια σε ναυτιλιακές και άλλες επιχειρήσεις δημιουργώντας τη «Metrofin», τη «Metrostar» και τη «Navistar», με πλοία κυρίως δεξαμενόπλοια, ενώ επένδυσε σε τίτλους τραπεζών όπως η «Union Bank of Switzerland» στην Ελβετία και σε ακίνητα.

Μέχρι και τον θάνατό του θεωρείτο ο «ιθύνων νους» της οικογένειας Αγγελόπουλου.

Σημείωση 4: Ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης-Μποδοσάκης (1929 - 1 Μαρτίου 1988) ήταν Έλληνας βιομήχανος. Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιορδάνη Αθανασιάδη. Μετά τον θάνατο του θείου του, Πρόδρομου Μποδοσάκη - Αθανασιάδη, κληρονόμησε τις επιχειρήσεις του αναλαμβάνοντας διευθύνων σύμβουλος της Ανώνυμου Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων.

Ο Αλέξανδρος Μποδοσάκης με την κόρη του (φώτο). Θα δολοφονηθεί άνανδρα απο τα πρακτοράκια της 17 Νοέμβρη. Υπήρξε ένα ακόμη θύμα στην σειρά των μεγαλοβιομηχάνων της Ελλάδος. Τον θανατό του θα ακολουθήσει το κλείσιμο και η στοχευμένη χρεωκοπία απο την πλευρά του κράτους των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας που είχε ιδρύσει και συνδιευθύνει με τον θείο του Πρόδρομο Μποδοσάκη (ΠΥΡΚΑΛ, ΛΙΓΝΙΤΟΛ, ΧΗΜΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ ΑΕ κ.α.)

Κατοικούσε στην Εκάλη. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παναγιωτοπούλου και είχαν αποκτήσει δύο κόρες.Την 1η Μαρτίου 1988 δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση ''17 Νοέμβρη'' μέσα στο αυτοκίνητό του, το οποίο ήταν ακινητοποιημένο προ φωτεινού σηματοδότη επί της λεωφόρου Κηφισίας στο ύψος του Ψυχικού. Δέχθηκε πέντε σφαίρες και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου και εξέπνευσε.

Ο Πρόδρομος Μποδοσάκης (1890-1979) με τον ανιψιό του Αλέξανδρο Αθανασιάδη-Μποδοσάκη. (φώτο)

 Επιμέλεια: Ξενοφών Οικονομικός (18.5.2022) ©

 

Copyright 4481/2017

Οι οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδας

https://hellas-economy.blogspot.com/2022/05/blog-post.html?fbclid=IwAR0cMQD3sTCDJVqJ1bIZ67-n9me9457Z0Ov71nnctOyFXXRrKY6vJCxUGCE