ΓΡΙΒΑΣ ΣΤΟ NEWSBREAK : «Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙΣΕΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ» «Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας

Συνέντευξη του του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στον Ιωάννη Παναγιωτακόπουλο 

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Περνώντας στο καθαρά στρατιωτικό σκέλος, ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων καταρρίπτει τον μύθο ότι η Τουρκία έχει αποκτήσει συντριπτική υπεροχή έναντι της Ελλάδας. Με βάση τα υλικά δεδομένα, η στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο διατηρείται, καθώς η Ελλάδα διαθέτει κρίσιμα ποιοτικά πλεονεκτήματα, ενώ οι εξοπλιστικές κινήσεις των τελευταίων ετών κάλυψαν σοβαρά κενά.

Το πραγματικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν εντοπίζεται στα F-35, αλλά στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει εναρμονιστεί ταχύτερα με τη σύγχρονη τεχνολογία του πολέμου, επενδύοντας στην εγχώρια παραγωγή ρομποτικών συστημάτων, drones και βαλλιστικών πυραύλων. Ο κ. Γρίβας υπογραμμίζει ότι η παραδοσιακή ελληνική λογική των ακριβών αγορών «από ξένα μαγαζιά» έχει φτάσει στα όριά της. Τονίζει ότι η απαξίωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να σταματήσει αμέσως και ότι η χώρα δεν χρειάζεται πλέον απλά, δειλά βήματα, αλλά «άλματα και μεταλλάξεις μεγάλης κλίμακας» προκειμένου να μην βρεθεί προ εκπλήξεων στο άμεσο μέλλον.

Ακούστε όσα ανέφερε στο Newsbreak ο Κώστας Γρίβας 

 

NEWSBREAK

Η Κα ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΟΦΙΣΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

Του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου

Το άρθρο της προέδρου του καθεστώτος κυρίας Σακελλαροπούλου, που δημοσιεύθηκε στις 2/1/2021 στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και συγκέντρωσε ποικίλες αντιδράσεις, αποτελεί ένα κείμενο σταθμό. Είθισται ο διορισμένος πρόεδρος να είναι η  αντιπροσώπευση της εθνικής ενότητας και της προάσπισης της Δημοκρατίας. Νομίζω ότι το κείμενο της νέας ενοίκου του πολυτελούς μεγάρου απέτυχε και στα δύο.

Αρχικά, προβάλλοντας τις ιδεολογικές της θέσεις με φρασεολογία που στιγματίζει πολιτικές απόψεις των Ελλήνων πολιτών, εξασφάλισε μία ασυνήθιστα διχαστική θέση, που σπάνια εκφράζεται με τέτοια ένταση από τον εκπρόσωπο του θεσμού. Ως γνωστόν, ο ευρωσκεπτικισμός και η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, αποτελούν πολιτικές απόψεις μιας μεγάλης μερίδας του λαού· σύμφωνα μάλιστα με τις ποιοτικές δημοσκοπήσεις, μάλλον πλειοψηφικής.

Επομένως, ο στιγματισμός τους ως «λαϊκιστικές», συνιστά μία θέση που δεν συνάδει με την έκφραση του θεσμού, ρόλος του οποίου (υποτίθεται πως) είναι οι ίσες αποστάσεις και η διασφάλιση της ελεύθερης έκφρασης όλων των πολιτικών αντιλήψεων.  Υπό αυτή την έννοια, ή η κ. Σακελλαροπούλου δεν έχει κατανοήσει καλά τον ρόλο της ή δεν έχουμε καταλάβει καλά τον ρόλο της εμείς.

Εκείνο όμως που προκαλεί μεγαλύτερη εντύπωση, ήταν η παρακάτω –εκ πρώτης όψεως αινιγματική-  φράση: «Στη λαϊκιστική στρέβλωση της δημοκρατίας η λαϊκή βούληση συγχέεται με τη βούληση της πλειοψηφίας».

Τί ακριβώς εννοεί η πρόεδρος; Στην φιλελεύθερη στρέβλωση της δημοκρατίας, η λαϊκή βούληση με τί συγχέεται; Με τον δικαιωματισμό; Με την διορισμένη «δικαιοσύνη»; Με τους κρατικούς ή υπερκρατικούς θεσμούς; Με τον «νέο ανθρωπισμό της Ευρώπης»; Σε κάποιες αυτοκρατορίες η λαϊκή βούληση συγχεόταν με την βούληση του αυτοκράτορα-θεού. Στην παπική χριστιανοσύνη με την βούληση του Πάπα. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα με την βούληση του αρχηγού ή του Γενικού Γραμματέα του κόμματος. Στη νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα με τί συγχέεται;  

Νεφελώδης η ερμηνεία... Όταν όμως η κορυφή του κράτους εκφράζει νεφελώδεις ερμηνείες σχετικά με την έννοια της λαϊκής βούλησης, δικαιούμαστε, ή μάλλον οφείλουμε, να ζητήσουμε ξεκάθαρες διευκρινίσεις.

Πριν δύο χρόνια (22 Ιανουαρίου του 2019), ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε μιλήσει με παρόμοια φρασεολογία, στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, κρίνοντάς την όλο και αυξανόμενη απαίτηση των ευρωπαϊκών λαών για αμεσο-δημοκρατικότερους θεσμούς. Μεταξύ άλλων επισήμανε: «Η εποχή της δημοκρατικής «ιερότητας» του δημοψηφίσματος ως άμεσης έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, πέρασε δυστυχώς προ πολλού. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία βρίσκεται σχεδόν διαρκώς υπό συνθήκες πίεσης [...].

Το δημοψήφισμα όμως, παρότι είναι θεσμικά βαρυσήμαντο και αναντικατάστατο, δεν συνιστά απάντηση στην κρίση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Αντιθέτως, συχνά λόγω της διχαστικής και απλουστευτικής τοποθέτησης των διλημμάτων, γίνεται το όχημα για τη θεσμική έκφραση του λαϊκισμού. Έχουμε δει σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες τα δημοψηφίσματα να βοηθούν στην εγκαθίδρυση της λεγόμενης αυταρχικής ή μη φιλελεύθερης (illiberal) δημοκρατίας».

Η Ντόρα Μπακογιάννη πολλάκις και σε όλους τους τόνους έχει εκφράσει την αντίθεσή της στον θεσμό των δημοψηφισμάτων. Στις 17 Νοεμβρίου του 2019, στην επιτροπή αναθεώρησης του Συντάγματος τόνιζε, πως διαφωνεί με τα δημοψηφίσματα, διότι μέσω αυτών εκφράζονται οι φόβοι των πολιτών, «δεν είναι η ελεύθερη βούληση ενός λαού» (;) και ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου που εκμεταλλεύονται οι λαϊκιστές.    

Άν σας δημιουργείται η εντύπωση ότι η Πτ«Δ» και οι δύο κορυφαίοι εκφραστές του πολιτικού κατεστημένου, αναπαράγουν τα ίδια «non paper», έχετε δίκιο. Μέσα στα κορυφαία προτάγματα της ατζέντας των «θεσμών» της Ε.Ε. είναι η αναχαίτιση της δημοψηφισματικής (δηλαδή της άμεσης) Δημοκρατίας. Μίας τάσης που τα τελευταία χρόνια επιβάλλεται από τα κάτω, ακυρώνοντας σχεδιασμούς δεκαετιών.

Το Brexit και μία σειρά δημοψηφισμάτων που έγιναν ή κυοφορούνται σε χώρες της Ευρώπης, έχουν ανησυχήσει σοβαρά τις ολιγαρχικές ελίτ. Τελευταία τους άμυνα η περιχαράκωση πίσω από σοφιστείες που συγχέουν την Δημοκρατία με την κομματοκρατία, τους «θεσμούς» και τον φιλελευθερισμό, ανάγοντάς τα σε αρχές ιερότερες της λαϊκής κυριαρχίας, της πλειοψηφίας και της άμεσης – δίχως μεσάζοντες - έκφρασης της λαϊκής βούλησης.

Όταν η κα Σακελλαροπούλου μας λέει ότι η βούληση της πλειοψηφίας δεν εκφράζει την λαϊκή βούληση, μας εισάγει σε μία εξόχως ολιγαρχική σοφιστεία. Εννοεί, ότι η λαϊκή βούληση (μπορεί να) εκφράζεται μόνο μέσα από τα κόμματα, τους διορισμένους θεσμούς, την ελίτ.

Μας θέτει ξεκάθαρα το ερώτημα: Ποιοί θέλουμε να αποφασίζουν, αυτοί ή εμείς; Μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε θέση, όχι σε ἀλλη μία μάχη οπισθοφυλακών, όπως έχουμε συνηθίσει τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά σε μία μάχη που το σύστημα τρέμει να δώσει...

https://www.pronews.gr/opinion-makers/954181_i-ka-sakellaropoyloy-kai-oi-sofisteies-tis-oligarhias

ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ (Α' ΜΕΡΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ)

Του Ιωάννου Παναγιωτακόπουλου

Το παρόν άρθρο είναι προδημοσίευση από το βιβλίο “Οι βυζαντινές ρίζες του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού” που θα κυκλοφορήσει από τις “Εκδόσεις Πελασγός”

«Ο ρόλος πού έπαιξε το Βυζάντιο στη δημιουργία του πολιτισμού του Ισλάμ ήταν τεράστιος. Οι Άραβες, πού είχαν έρθει από την έρημο, ήταν άνθρωποι απλοϊκοί, λίγοι ήξεραν γράμματα, και αποπνέανε τον ασκητισμό. Όλες σχεδόν τις λεπτότητες που απέκτησαν αργότερα, τις πήραν από τους λαούς που υπέταξαν, μερικές από τους Πέρσες, αλλά πολύ περισσότερες από τον ελληνίζοντα σημιτικοχριστιανικό πολιτισμό της Συρίας και της Αιγύπτου. Ο πολιτισμός αυτός ήταν ήδη βυζαντινός, εξακολουθούσε να τροφοδοτείται συνεχώς από το Βυζάντιο και μετά την κατάκτηση» Στίβεν Ράνσιμαν (1)
Η γἐνηση του Ισλάμ και η εκπληκτική επέκταση του αραβοϊσλαμικού κόσμου κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ., άλλαξαν άρδην τον πολιτικό και πολιτιστικό χάρτη της Μεσσογείου. Η ταχύτατη κατάληψη από τους νομάδες πολεμιστές των Αραβικών φυλών, τεράστιων εκτάσεων οι οποίες πριν ανήκαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τους έφερε άμεσα σε επαφή με τον τρόπο ζωής και τον πολιτισμό των πρώην Βυζαντινών υπηκόων τους. Οι νέες ανάγκες που προέκυψαν, καθώς οι Ομεϋάδες Χαλίφες καλούνταν να διοικήσουν πλέον μία τεράστια αυτοκρατορία, εκ των πραγμάτων τους ώθησε στην επιλογή να εμπιστευτούν μεγάλο κομμάτι της αυτοκρατορικής διοίκηση, στους Χριστιανούς και στους Πέρσες υπηκόους τους, που γνώριζαν εδώ και αιώνες πώς να την ασκούν (2). Τα ελληνικά στις Δυτικές περιοχές του Χαλιφάτου και τα μεσοπερσικά στην Ανατολή, παρέμειναν ως επίσημες γλώσσες τις διοίκησης για πολλές δεκαετίες.

Η ταχύτατη κατάληψη από τους νομάδες πολεμιστές των Αραβικών φυλών, τεράστιων εκτάσεων οι οποίες πριν ανήκαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τους έφερε άμεσα σε επαφή με τον τρόπο ζωής και τον πολιτισμό των πρώην Βυζαντινών υπηκόων τους

 
Η επιλογή της Δαμασκού, μίας πρώην Βυζαντινής πόλης, προκειμένου να ιδρυθεί η πρωτεύουσα του πρώτου Χαλιφάτου, έφερε το κέντρο του πρώιμου Αραβοϊσλαμικού πολιτισμού σε μία περιοχή όπου ανθούσαν τα πνευματικά κέντρα του ήδη ώριμου Βυζαντινού πολιτισμού. Η Αντιόχεια, η Γάζα, η Αλεξάνδρεια, η Έδεσσα ήταν μεγαλουπόλεις με τεράστια πνευματική ακτινοβολία και με πλήθος φιλοσοφικών, ρητορικών και καλλιτεχνικών σχολών. Αντιστοίχως τα χριστιανικά μοναστήρια της περιοχής, ορθόδοξα, νεστοριανά και ιακωβιτικά, αποτελούσαν πνευματικά κέντρα με μεγάλη φιλολογική και καλλιτεχνική παραγωγή.
Εκτός από την σκληρή, σχεδόν αδιάληπτη, και μακροχρόνια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ισλάμ και Βυζαντίου, η επαφή των δύο κόσμων γινόταν λιγότερο πολεμικά σε όλα τα επίπεδα της έκφρασης του βίου, φυσικά δε και σε αυτό της τέχνης. Ο ισλαμικός κόσμος βρισκόταν στην γέννηση του πολιτισμού του, με κύριο στόχο και αντίπαλο την μεγάλη χριστιανική Αυτοκρατορία της Ανατολής, την οποία μισούσε τόσο όσο την θαύμαζε.
Η τέχνη αποτέλεσε ένα βασικό σημείο επαφής, ειλικρινούς θαυμασμού, μίμησης και ανταγωνισμού στο διάβα των αιώνων αυτής της συγκρουσιακής σχέσης. Αξίζει να δούμε το πώς, και σε τι βαθμό, η βυζαντινή τέχνη πού ανθούσε στις περιοχές του Χαλιφάτου, αλλά και η αίγλη εκείνης που δημιουργούταν στην Κωνσταντινούπολη και στις πόλεις της Αυτοκτατορίας, επηρέασε την ισλαμική τέχνη σε εκείνα τα κρίσιμα χρόνια της γέννησής της.
Στην συνοπτική παρουσίαση που ακολουθεί, θα βασιστούμε κυρίως σε μελέτες και γνώμες ειδικών, προκειμένου να ανιχνεύσουμε χωρίς υπερβολές και προσωπικές θεωρήσεις, πεδία στα οποία είμαστε επί το πλείστων αναρμόδιοι επιστημονικώς, ως απλοί εραστές της τέχνης και της ιστορίας της. 

Α) Αρχιτεκτονική 

Σύμφωνα με τις αραβικές πηγές, ο Ομαϋάδης χαλίφης παρήγγειλε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, να τ)ου στείλει 1200 ειδικευμένους τεχνίτες για την κατασκευή και διακόσμηση του τεμένους της Δαμασκού

Η βυζαντινή τέχνη γοήτευσε τους Άραβες σε όλες της της μορφές, εκτός φυσικά από την αγιογραφία που την θεωρούσαν προσβολή προς τον Θεό. Κυρίως όμως σε εκείνες τις μορφές τέχνης, που απέπνεαν αίγλη και μεγαλοπρέπεια, ήταν ιδιαιτέρως δεκτικοί. Πρώτη και κύρια εξ’ αυτών η αρχιτεκτονική. Σύντομα, όταν και οι συνήθειες των νομαδικών Αραβικών φυλών, άρχισαν σε μεγάλο ποσοστό να αντικαθίστανται από αυτές της μόνιμης εγκατάστασης και δη της αστικής, ανέκυψε η ανάγκη μεγάλων χώρων συγκέντρωσης και λατρείας. «Οι πρώτοι χώροι κοινής προσευχής, τα τζαμιά (μασνίντ), χρησιμοποιήθηκαν και για τις συναθροίσεις τους προκειμένου να διεξαχθούν διάφορες εργασίες. Δεν έφεραν διακριτικά σημάδια ώστε να ξεχωρίζουν από άλλα είδη κτιρίων –στην πραγματικότητα, ορισμένα ήταν παλαιά κτίσματα πού είχαν επιλεγεί για τον συγκεκριμένο σκοπό, ενώ κάποια άλλα ήταν νέες κατασκευές στο κέντρο των μουσουλμανικών οικισμών».(3)
Κατά τις πρώτες δεκαετίες της ισλαμικής επέκτασης, στις περισσότερες περιπτώσεις όπου δεν βρισκόταν κάποιο παλαιό κτήριο κατάλληλο να χρησιμοποιηθεί ως λατρευτικός χώρος από τους μουσουλμάνους, αρκούσε ένας περιφραγμένος χώρος, με μία ένδειξη προσανατολισμού προς την Μέκα. Τέτοιοι χώροι, διέθεταν υποτυπώδεις υποδομές και πολλές φορές ούτε καν σκεπή.
«Στην Κούφα του σημερινου Ιράκ. Διαμορφώθηκε το 638 ένας τετράγωνος χώρος, ενώ δύο σειρές κίονες από γειτονικά κτήρια τοποθετήθηκαν στο νότιο τμήμα του (εκείνο που βλέπει προς την Μέκα), έτσι ώστε να σχηματιστεί μια κιονοστοιχία. Στην Ιερουσαλήμ, που καταλήφθηκε από τους Άραβες το 637, δεν ηπήρχε για αρκετά χρόνια παρά “ένας τετράπλευρος χώρος προσευχής που μπορούσε να φιλοξενήσει 3.000 άτομα, και που είχε κατασκευαστεί εντελώς πρόχειρα, με την τοποθέτηση μεγάλων δοκαριών πάνω από κάποια ερείπια ή κατάλοιπα παλαιότερων κτηρίων” (σύμφωνα με την περιγραφή ενός χριστιανού επισκέπτη της πόλης). Οι εργασίες για το πρώτο μεγάλο έργο ισλαμικής αρχιτεκτονικής, τον Τρούλο του Βράχου, άρχισαν μόλις το 685, με εντολή του Αμπντ αλ-Μαλίκ, ενός από τους πρώτους χαλίφες της Δυναστείας των Ομεϋἀδων». (4)  
Η μεγαλοπρέπεια πού απέπνεαν τα αυτοκρατορικά κτίσματα και οι μεγάλες Βυζαντινές εκκλησίες, προκαλούσαν δέος στους νέους εποίκους των ακτών της Αν. Μεσογείου. Έτσι ο χαλίφης Αμπντ αλ – Μαλίκ θέλησε να ανταγωνιστεί στα ίσα αυτή την αίγλη, και να αναγγείλει με έναν εμβληματικό τρόπο την έλευση της νέας πολιτικοθρησκευτικής δύναμης στην περιοχή. Ο τρόπος δεν θα μπορούσε να είναι εμβληματικότερος από την κατασκευή ενός μεγαλοπρεπούς μνημείου και το σημείο δεν θα μπορούσε να ήταν καταλληλότερο, από το ιερό κέντρο των δύο προηγούμενων θρησκευτικών παραδόσεων της περιοχής.
Η πόλη που επελέγη προκειμένου να αναγγελθεί μεγαλοπρεπώς η έλευση του Ισλάμ, ήταν η Ιερουσαλήμ, πού άλλωστε αποτέλεσε την Τρίτη ιερότερη πόλη του Ισλάμ μετά την Μέκκα και την Μεδίνα (5). Το σημείο το όρος Μορία, όπου βρισκόταν παλιά ο Ναός του Σολομώντα, και όπου σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον Ισαάκ. Εκεί το 690 ο Μαλίκ κατασκεύασε το πρώτο μεγαλειώδες μνημείο του Ισλάμ, ένα τεράστιο μαρμάρινο οκτάγωνο κτήριο, που σκεπάζεται από έναν χρυσό θόλο διαμέτρου 18 μέτρων. «Ο Θόλος του Βράχου είχε έπίσης ανεγερθεί, ωστόσο, έτσι ώστε “να αντέχει σε σύγκριση με την μεγάλη εκκλησία των χριστιανών” (όπως ένα γραπτό του Αλ-Μουκάντασι δηλώνει ευθέως σχετικά με το αλ-Ακσά. Σχεδόν σίγουρα αναφέρεται στο Ναό του Παναγίου Τάφου)»(6). Αυτό το πρώτο εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα του Ισλάμ στέκεται ακόμα μεγαλοπρεπώς στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ, επισκιάζοντας τα υπόλοιπα χριστιανικά και εβραϊκά κτίσματα.

Γκραβούρα του 1714. Άποψη της ἐκκλησίας του Παναγίου Τάφου στήν Ἱερουσαλήμ. Ἀπέναντι της στό βάθος ο Θόλος τοῦ Βράχου.

«Ο αλ-Μουκάντασι εξηγεί γιατί το μεγαλείο του τεμένους –και επομένως η ποιότητα της κατασκευής- είχαν τόση σημασία. Λέει ότι ρώτησε τον θείο του «γιατί ο αλ-Ουαλίντ ήταν τόσο σπάταλος και ξόδευε τα χρήματα των Μουσουλμάνων σε τέτοια κτίσματα, ενώ θα τα αξιοποιούσε καλύτερα στην ανακατασκευή φρουρίων και στην διόρθωση δρόμων”. Ο θείος του απάντησε:
“Μη σκέφτεσαι έτσι, γιέ μου. Ο αλ-Ουαλίντ είχε θεϊκή καθοδήγηση σε τέτοιο σπουδαίο θέμα. Παρατήρησε την Συρία, την γη των Χριστιανών, και είδε όμορφες εκκλησίες, όπως την Εκκλησία του Τιμίου Σταύρου και τις άλλες στη Λύδδα και στην Έδεσσα, και δελεάστηκε πολύ από την διακόσμηση και την μεγάλη φήμη τους. Γι αυτό ανήγειρε ένα τέμενος, που θα απέστρεφε την προσοχή των Μουσουλμάνων από τέτοιες εκκλησίες, και το έκανε ένα από τα θαύματα του κόσμου. Δεν καταλαβαίνεις γιατί ο Άμπντ αλ –Μαλίκ μόλις είδε τον επιβλητικό και εντυπωσιακό θόλο της Εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού, φοβήθηκε μην καταλάβει έναν εξίσου σημαντικό χώρο στην καρδιά των υπηκόων του; Γι αυτό κι έκτισε επάνω στον βράχο ένα θόλο, που βλέπουμε και σήμερα εκεί”
(…) Η σημασία της τελετουργικής αρχιτεκτονικής, γινόταν όλο και εμφανέστερη στους μουσουλμάνους κυβερνήτες, καθώς προσπαθούσαν να ανταγωνιστούν το Βυζάντιο και τους αυτοκράτορές του σε όλα τα επίπεδα». (7)
Ο Θόλος που κατασκεύασε ο Μαλίκ, κατά γενική ομολογία, αποτελεί αρχιτεκτονική αντιγραφή του οκταγωνικού τύπου ναού που χρησιμοποιήθηκε επί Ιουστινιανού. Η εσωτερική δε διακόσμησή του, κινείται στα πρότυπα τόσο της βυζαντινής παραδόσεως, όσο και της περσικής τέχνης των Σασσανιδών. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς το όλο κτίσμα σχεδιάστηκε από Έλληνα αρχιτέκτονα.(8)

Ο “Θόλος του Βράχου”, κατά γενική ομολογία, αποτελεί αρχιτεκτονική αντιγραφή του οκταγωνικού τύπου ναού, που χρησιμοποιήθηκε επί Ιουστινιανού

«Ο Θόλος του Βράχου συμβολίζει απόλυτα την επίδραση του Βυζαντίου στον αναδυόμενο πολιτισμό του Ισλάμ. Αυτό το πρώτο ισλαμικό δημόσιο οικοδόμημα, βασισμένο στις βυζαντινές χριστιανικές αρχιτεκτονικές παραδόσεις –η δομή έχει αντιγραφεί από τον κοντινό ναό της Αναστάσεως- δεν έγινε αντικείμενο μίμησης από τους μεταγενέστερους μουσουλμάνους κατασκευαστές»(9).  Όμως όσο και αν προσπάθησαν οι μεταγενέστεροι κατασκευαστές ισλαμικών μνημείων και τζαμιών να διαφοροποιηθούν από το βυζαντινό πρότυπο, η αδιαμφησβήτητη υπεροχή των βυζαντινών μαστόρων, τεχνιτών, ζωγράφων, ψηφιδοποιών παρέμενε αναγνωρισμένη για πολλούς ακόμα αιώνες, και ως εκ τούτου η συνδρομή τους σε κατασκευές υψηλής ποιότητας, αποτελούσε προϋπόθεση και εγγύηση για το αποτέλεσμα.
«Ο Ιμπν Ζουρμπάϋρ και αργότερα ο Ιμπν Μπαττούτα, δεν ήταν δυνατόν να μην δουν το Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού, επαναλαμβάνουν μάλιστα και οι δύο την προυπάρχουσα σε προγενέστερα έργα διήγηση, κατά την οποία ο Ομαϋάδης χαλίφης παρήγγειλε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, να του στείλει 1200 ειδικευμένους τεχνίτες για την κατασκευή και διακόσμηση του τεμένους»(10). Μιλάμε για το Μεγάλο Τέμενος των Ομεϋάδων στην Δαμασκό, που συγκαταλέγεται μεταξύ των επιτευγμάτων της ισλαμικής αρχιτεκτονικής, το κεντρικό κτίσμα του οποίου βασίζεται στον προϋπάρχοντα βυζαντινό καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού(11). «Μέχρι σήμερα, τα κτίσματα του Αμπντ αλ –Μαλίκ και του αλ – Ουαλίντ στην Ιερουσαλήμ, στη Δαμασκό και στη Μεδίνα, παραμένουν κορυφαίοι ιεροί χώροι που μαρτυρούν, επίσης, την επιδεξιότητα των τεχνιτών του Βυζαντίου».(12)
Αν λοιπόν ο Θόλος του Βράχου έμεινε μία εμβληματική μεν, μεμονωμένη δε περίπτωση αρχιτεκτονικού σχεδίου, αντιγραμμένου από τα γειτονικά του βυζαντινά πρότυπα, το Μεγάλο τέμενος της Δαμασκού, βασισμένο σε ένα μεγάλο του μέρος στην χριστιανική βασιλική και κατασκευασμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από Χριστιανούς τεχνίτες, υπήρξε εμβληματικό πρότυπο για την μεταγενέστερη ισλαμική αρχιτεκτονική. 

Το Μεγάλο Τέμενος των Ομεϋαδών στην Δαμασκό, που συγκαταλέγεται μεταξύ των επιτευγμάτων της ισλαμικής αρχιτεκτονικής, το κεντρικό κτίσμα του οποίου βασίζεται στον προϋπάρχοντα βυζαντινό καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού

 
«Η επίδραση του Μεγάλου Τεμένους της Δαμασκού στη “νεογέννητη” ισλαμική αρχιτεκτονική υπήρξε πολύ μεγάλη – αν και οι καλλιτέχνες που δούλεψαν σε αυτό ήταν κατά κύριο λόγο μη άραβες, και πιθανότατα ούτε καν μουσουλμάνοι». (13)

Σημειώσεις / Αναφορές

1) Στήβεν Ράνσιμαν «Βυζαντινός Πολιτισμός, εκδ. Ερμείας», Αθήνα 1969, σελ. 328. 

2) Albert Hourani «Η ιστορία του Αραβικού κόσμου», εκδόσεις Ψυχογίος, Αθήνα 2009, σελ. 54.

3) Albert Hourani, αυτόθι, σελ. 56

4) Χιού Χόνορ –Τζον Φλεμινγκ «Ιστορία της Τέχνης», εκδόσεις Υποδομή, Αθήνα 1991, τόμος 2, σελ. 112

5) Σάιμον Γκολντχιλ «Ο ναός της Ιερουσαλήμ», εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2005, σελ. 126 / Κάρεν Αρμστρογκ «Ισλάμ, μια σύντομη ιστορία», εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2001, σελ. 68

6) Σάιμον Γκολντχιλ, αυτόθι, σελ. 132

7)Νάντια Μαρία Ελ Σέιχ «Το Βυζάντιο όπως το είδαν οι Άραβες», Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2013, σελ. 73

8) Αναστασίου Γιαννουλάτου (Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας), «Ισλάμ, θρησκειολογική επισκόπηση», εκδόσεις Ακρίτας, Αθήνα 2006, σελ. 327

9) Colin Wells, «Σαλπάροντας απ’ το Βυζάντιο», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2008, σελ. 143

10) Νάντια Μαρία Ελ Σέιχ, αυτόθι, σελ. 186

11) Επαμ. Α. Βρανόπουλου «Οδοιπορικό στη Συρία», εκδόσεις Πελασγός, ΄Δ έκδοση, Αθήνα 2006, σελ. 64-65 / Αναστασίου Γιαννουλάτου , αυτόθι, σελ. 323

12) Νάντια Μαρία Ελ Σέιχ, αυτόθι, σελ. 74

13) Χιού Χόνορ –Τζον Φλεμινγκ, αυτόθι, σελ. 112

ΑΒΑΛΟΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» ΜΙΑ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΥΡΙΟ

Του Ιωάννη Παναγιωτακόπουλου 

“Αν το κράτος στεναχωρή το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξη μορφή ή να χαθή. Το κράτος που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό. Χρειάζεται μιά πολιτική ζωή ανεξάρτητη, δηλαδή ελληνική, για να γεννηθή ένας ελληνικός πολιτισμός.” 

Ίων Δραγούμης 

Ας αρχίσουμε να λέμε όσα θα έπρεπε νά ‘χουμε πεί. Όσα θα έπρεπε τώρα να συζητάμε. Σίγουρα όσα θα πρέπει στο μέλλον να έχουμε ξεκάθαρα...
Τώρα που τα θλιβερά μακιγιάζ απλώνονται και ξεθωριάζουν κάτω από την καταιγίδα των γεγονότων, τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα κι έρχεται η ώρα να προσδιορίσουμε την σχέση μας με την γριά πόρνη της Γαλλικής επανάστασης και της Βαβαροκρατίας...

Ετούτο το ατσούμπαλο κατασκεύασμα, το σοβατισμένο με στρώματα καλλωπισμού, ακόμα και όταν συρόταν από το πάθος του Έθνους, ως εργαλείο για την επίτευξη των πόθων της Φυλής, ουδέποτε υπήρξε στην ουσία του Εθνικό διότι ποτέ δεν ήταν κάτι Ελληνικό.
Βρήκαμε στην πορεία μας πολλούς λόγους για να το σώσουμε. Ας δούμε τώρα εκείνους τους λόγους που επιβάλλουν να το γκρεμίσουμε...

ΕΝΑΣ ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Τούτο το πράγμα, φτιάχτηκε με δυό αποστολές. Πρώτον να ελευθερώσει όλο το υπόδουλο Γένος και δεύτερον να οδηγήσει το Έθνος στην εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής, στην δημιουργία δηλαδή ενός νέου Ελληνικού πολιτισμού. Δεκαοκτώ δεκαετίες μετά, ο απολογισμός είναι τόσο θλιβερός που δεν δικαιολογείται από τις δεδομένες στατιστικά στιγμές αποτυχιών, σε μία μακροχρόνια συλλογική προσπάθεια.
Σήμερα ο Ελληνισμός έχει συρρικνωθεί στο ήμισυ του ζωτικού του χώρου, μέσα δε στα σύνορα του ελλαδικού κράτους βρίσκονται το πολύ τα δύο τρίτα του. Όσο για τον νέο Ελληνικό πολιτισμό, νομίζω πως το αποτέλεσμα είναι ακόμα τραγικότερο...

Και για όσους δεν μπόρεσαν να καταλάβουν εκ του αποτελέσματος, η αλήθεια είναι πως δεν φταίει το κράτος. Τούτο, σε κάθε εποχή, προσπαθούσε να καταστήσει σαφές, πως εκείνοι που το έστησαν και το στηρίζουν, οι «σύμμαχοι» και οι κοτζαμπάσηδες - κομματάρχες, το έχουν φτιάξει με άλλες εργοστασιακές εντολές. Είναι απ’ τη μάνα του φτιαγμένο για κάτι διαφορετικό απο αυτό που οι Έλληνες είχαν στο δόλιο τους μυαλό.

Το έκανε πάντοτε ξεκάθαρο: Εκτελούσε τον Καποδίστρια, καταδίκαζε σε θάνατο τον Πλαπούτα, τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, κατέπνιγε στο αίμα όσους δεν γούσταραν τους Βαβαρούς,  σκότωνε στην Αθήνα τους φοιτητές που ζητούσαν ένωση της Κρήτης, έδινε εντολές στα προξενεία να μην δημιουργούν ζητήματα, παρακολουθούσε με απάθεια απ’ τα σαλόνια των Αθηνών την Μακεδονία να φλέγεται, πυροβολούσε στον κάμπο τους κολίγους που ζητούσαν να πάρουν πίσω την γή απ’ τους εισπράκτορες των Τούρκων, παρέδιδε αμαχητί την Β. Ήπειρο,  έστηνε στα 5 μέτρα τον Δραγούμη, έστελνε διαταγές οπισθοχώρησης λίγα χιλιόμετρα πριν την Άγκυρα, άδειαζε χωρίς τουφεκιά την Αν. Θράκη, έμπαζε στο δωμάτιο του Μεταξά το Βρετανικό χέρι που του έκανε την τελευταία ένεση, έπαιρνε εισπνοές «με πνεύμονες την Αμερική και την Αγγλία» βαρώντας προσοχές για το Κυπριακό, έστρωνε τους δρόμους της Αθήνας με νεκρούς και τραυματίες φοιτητές όταν εξαγριωμένοι απ’ τις Βρετανικές άγχωνες κατευθύνονταν στην πρεσβεία της Αγγλίας, απογύμνωνε το νησί από την Μεραρχία, έβλεπε την Κύπρο να «κείται μακράν», τουρκοποιούσε τους μουσουλμάνους της Θράκης, παρακαλούσε να φυσήξει ο άνεμος να πάρει την σημαία από τα Ίμια, εξέδιδε βιβλία για «συνωστισμούς», ευχαριστούσε σαν ρεσεψιονίστ τους λαθρομετανάστες που επέλεξαν αυτόν τον τόπο για την διαμονή τους, εκδικούταν αξιωματικούς με σφαίρες στο κορμί και παράσημα στο στήθος, αφήνοντάς τους να πεθαίνουν στα 92 τους μέσα στη φυλακή...

Για αυτά και για τόσα άλλα, δεν αρκεί η ερμηνεία πως αντεθνικές «ηγεσίες» βρέθηκαν πολλές φορές στο τιμόνι. Η επαναλαμβανόμενη επι 180 χρόνια «σύμπτωση» παύει να είναι σύμπτωση. Το φαινόμενο έχει μια πιο δομική αιτία. Αυτό το άθλιο προτεκτοράτο, φτιάχτηκε εξαρχής για να ‘ναι τέτοιο...

Ό,τι  ερμηνεία και να δώσει κανείς στα ιστορικά γεγονότα, δύσκολα μπορεί να αποφύγει το καταλυτικό συμπέρασμα. Οι ελάχιστες φορές τους τελευταίους 2 αιώνες, που το Έθνος επέβαλε την θέλησή του στο κράτος, αποτελούν απλά την εξαίρεση στον κανόνα. Ο κανόνας είναι πως αυτό το κράτος, επιβάλει εδώ και 180 χρόνια δια της βίας την θέλησή του στο Έθνος. Δια της βίας της πνευματικής, της υλικής, της κεκαλυμμένης, της απροκάλυπτης, της εξατομικευμένης, της μαζικής, της θεσμικής, της «παρακρατικής» αλλά πάντα δια μίας βίας εξόφθαλμα αντεθνικής.

ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΜΑΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΙ

Δεν έφταναν οι αιώνες της μαύρης Οθωμανικής σκλαβιάς, ήρθαν και οι αιώνες της «ελευθερίας» για να φορτώσουν αυτόν τον λαό με όλη την γκάμα των συλλογικών ψυχικών νοσημάτων. Ένας ψυχολόγος, μέσα σε δύο – τρείς μόνο συνεδρίες με το συλλογικό μας Εγώ, θα μπορούσε άνετα να διακρίνει: Διπολική διαταραχή με ψυχαναγκαστική συμπεριφορά και σχιζοφρένεια με κρίσεις αυτοκαταστροφής.

Η πρώτη εκδήλωση συμπτωμάτων ήρθε αμέσως με την δημιουργία του νέου Ελλαδικού κράτους. Το ζήτημα ετέθη αμέσως απο τους «εθνοπατέρες» μας και ο λαός βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα που δεν είχε σκεφτεί: «Δύση ή Ανατολή»; Η απάντηση ήταν σχεδόν αυτονόητη, κάτω απο το μείζων διακύβευμα του να ξεπροβάλει ένα «νέο» διακριτό Έθνος, μέσα από το συνονθύλευμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατείχε την εγγύς  Ανατολή. Το «ανήκομεν εις την Δύση» έγινε απο τα πρώτα χρόνια αυτού του κράτους, ο βασικός εθνικός μας ψυχαναγκασμός...

Οι φουστανέλες και οι βράκες έγιναν γρήγορα ευρωπαϊκά υφασμάτινα παντελόνια για να προσδίδουν την δέουσα σοβαρότητα. Οι χρυσοκέντητοι ντουλαμάδες έγιναν μπέρτες για να έχουμε το ανάλογο κύρος. Καπέλα ευρωπαϊκά στόλισαν πλέον τα «Δυτικά» μυαλά. Τα καλαματιανά και τα τσάμικα δεν ήταν σωστό να παίζονται με τον «Ανατολίτικο» ζουρνά. Το Δυτικό κλαρίνο επιβαλλόταν να γίνει ένας αντικαταστάτης κύρους και όταν και σ’ αυτό αλλάξαν οι ανεπίδεκτοι Έλληνες τα κουρδίσματα, για να μπορεί να πιάνει τις περίεργες πεντατονικές και τα άγνωστα στους Δυτικούς ημιτόνια της Βυζαντινής κλίμακας, προτιμήσαμε το τσάμικο να παίζεται στα σαλόνια των Αθηνών με... πιάνο.

Κι αν αυτά τα φαινόμενα του ψυχαναγκασμού μας, καθισμένα στην κορυφή του παγόβουνου είχαν κυρίως τραγελαφικό χαρακτήρα, η βάση του παγόβουνου, η κρατική ιδεολογία που παρήγαγε τις ανάλογες δομές, είχε στερεοποιήσει μια ουσία βαθιά εθνοκτόνα...
Σαν να μην πάταγε τούτη η Πατρίδα για χιλιετίες σε δυό ηπείρους, μιά στην Ανατολή και μιά στην Δύση. Σαν να μην είχε συνακόλουθα ο πολιτισμός μας δυό πνεύμονες, έναν στη Μικρά Ασία και έναν στον Αίμο. Σαν να μην ήταν η Ελλάδα ο συγκερασμός και η μήτρα Δυτικού και Ανατολικού πολιτισμού. Έπρεπε να ακρωτηριαστούμε ψυχικά για να μπορέσουμε να ακρωτηριαστούμε και Εθνικά.

Το όραμα αναβίωσης της αυτοκρατορίας μας, αντικαταστάθηκε σύντομα από το δόγμα της «μικρής πλην εντίμου» ευρωπιθικίζουσας ελλαδίτσας και το κράτος από μέσον έγινε αυτοσκοπός. Ως τέτοιο δεν μπορούσε παρά να πάρει copy – paste την δομική του σύσταση από τα κράτη της Δύσης. Το αστικό κράτος που γέννησε η Γαλλική επανάσταση ήρθε πακέτο έτοιμο να φορεθεί στους Έλληνες. Τί κι αν ήταν τα μανίκια στενά, τα μπατζάκια μακρυά και το αποτέλεσμα καρναβαλικό; Ήρθε και στήθηκε με τα όλα του, στο προτεκτοράτο των «συμμάχων». Η «εθνική μας ολοκλήρωση», αφού καθάρισε με τον ενοχλητικό Καποδίστρια και με πιστούς συνεργάτες τους Τουρκοκοτζαμπασηδες, ξεκίνησε να στήνει τις δομές της.

ΗΡΘΕ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»!

Το «εθνικό κράτος των Ελλήνων», με Γερμανούς πρωθυπουργούς, Βαυαρική αντιβασιλεία και Βασιλιά, κόμματα ειλικρινώς ξενοκεντρικά με ονομασίες «Αγγλικό», «Γαλλικό», «Ρωσικό», είχε κάθε λόγο να επιβάλει την πνευματική και υλική του βία, επιτείνοντας τον ψυχαναγκασμό των Ελλήνων.
Οι κοινότητες, το κοινωνικό-πολιτικό και πολιτιστικό κύτταρο που κράτησε ζωντανό τον Ελληνισμό για αιώνες, δεν χρειαζόντουσαν στο συγκεντρωτικό αστικό κράτος. Ήταν ένας θεσμός που εξοντώθηκε όχι από άγνοια των δυνατοτήτων του αλλά αντιθέτως από την γνώση αυτών. Οι Έλληνες στερούμενοι της φυσικής πολιτικο-διοικητικής δομής τους, ξεκίνησαν την προσπάθεια να προσκολληθούν στην αφύσικη για αυτούς πολιτικο-διοικητική δομή των κομμάτων, των πληρεξουσίων και του κοινοβουλίου.

H ημέρα των πρώτων κοινοβουλευτικών εκλογών το 1844, κράτησε... 8 μήνες. Ήταν φανερό πως οι Έλληνες δυσκολεύονταν να προσαρμοστούν στο νέο σύστημα που τους ήρθε από την Δύση. Μπορεί στις Δημοκρατικές διαδικασίες των κοινοτήτων τους να εξέλεγαν Δημογεροντίες και δυό φορές τον χρόνο, και να είχαν συχνότατες κοινοτικές συνελεύσεις, το νέο όμως κοινοβουλευτικό σύστημα που αυταποκαλείτο «δημοκρατία» δεν μπορούσαν να το προσαρμόσουν εύκολα στις χιλιόχρονες συνήθειές τους... Όπως και νά χει, για να το λένε οι Δυτικοί «δημοκρατία» κάτι παραπάνω θα ήξεραν από εμάς που τόσα χρόνια στούρνοι νομίζαμε οτι Δημοκρατία ήταν αυτό που γινόταν για χιλιετίες στις κοινότητες μας και στις αρχαίες Πολιτείες... Έπρεπε λοιπόν να βρούμε τρόπο να προσαρμοστούμε και οι κοτζαμπάσηδες που τώρα πια είχανε γίνει κομματάρχες τον ήξεραν.Ήδη από τα χρόνια της επανάστασης, οι κοινοβουλευτικές πρακτικές είχαν έρθει γάντι σε αυτούς και στα όργανά τους: Ρουσφέτια σε φατρίες, προσεταιρισμός τοπικών αρχόντων, κομματισμός, διχασμός και αλληλοεξοντώσεις, αποκλεισμός αντιθέτων απο τον κρατικό μηχανισμό, φυλακίσεις αντιφρονούντων, φαυλοκρατία, μπορούσαν πλέον να αποτελέσουν θεσμούς κρατικούς με το ανάλογο «δημοκρατικό» περιτύλιγμα νομιμότητας.

Αν η ισχυρή ατομικότητα των Ελλήνων και οι έντονες αντιθέσεις τους, μέσα στο κοινοτικό τους σύστημα λειτουργούσαν για αιώνες κατά το πλείστον συνθετικά και δημιουργικά, στον Δυτικό κοινοβουλευτισμό βρήκαν το έδαφος για να λειτουργήσουν απόλυτα διχαστικά και εξαντλητικά αυτοκαταστροφικά.

 Η εθνική μας «ανεξαρτησία» έκτοτε βιώνει τους αλλεπάλληλους εθνικούς διχασμούς με κυρίαρχο το ερώτημα, σε ποιανού ξένου το κάρο θα σκαρφαλώσει η «ελευθέρα Ελλάς». Στην αρχή ήταν το ερώτημα Γαλλία, Αγγλία ή Ρωσία; Στην συνέχεια Γερμανία ή Αγγλία; Μετά με τους Αγγλοαμερικάνους ή με τους Ρώσους; Τώρα με τους Γερμανούς ή με τους Αμερικάνους;
Προσκολλημένοι στα αντίστοιχα κόμματα και ενδεδυμένοι τους εκάστοτε ιδεολογικούς μανδύες, αλληλοεξοντωνόμασταν με εθνική υπερηφάνεια, παρακειμένου να υποδείξουμε «πατριωτικά», ποιανού ξένου πόλου αυτό το κράτος πρέπει να είναι ακόλουθος και υποτακτικός.
Φυσικά η έκβαση της αλληλοεξόντωσης, ουδέποτε ανησυχούσε τους ξένους πόλους, που με μουτζούρες σε σημειώματα σαν της Γιάλτας, είχαν ήδη μοιράσει το οικόπεδο...

ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Του Ιωάννη Παναγιωτακόπουλου

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εθνικιστική εφημερίδα 21ος ΑΙΩΝ τον Νοέμβριο του 1995 

"Οι ενεργητικοί άνθρω­ποι δεν μπορεί παρά να είναι εθνικισταί, είτε το ξέρουν είτε μη, δεν μπορεί παρά να ζούνε ανάμεσα στο Έθνος τους και εκεί να ξοδεύουν την δύναμη τους και εκεί να παίρνουν δύναμη".(Ιων Δραγούμης).

Ο Εθνικισμός εκτός από κοσμοθεωρία και πολιτική ιδεολογία, αποτελεί και τρόπο ζωής. Το γεγονός αυτό αγνοείται από το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης, αφ' ενός διότι δεν μπορεί να συλλάβει το βαθύ περιεχόμενο αυτού του τρόπου ζωής και αφετέρου διότι δεν μπορεί να εννοήσει πως γίνεται μια πολιτική ιδεολογία να είναι παράλληλα και τρόπος ζωής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/09/blog-post_1.html

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

 

Το κείμενο του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου αποτελεί τον πρόλογο του βιβλίου

«Η ποιητική του ανορθολογισμού» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λόγχη»...

Παράξενο αλήθεια, στην εποχή της θεοκρατίας του ορθολογισμού, όταν πια αυτός αποτελεί όχι μόνον μία φιλοσοφική επιλογή, αλλά το ευαγγέλιο του σύγχρονου ανθρώπου, ένας περίεργος νεαρός να συγγράφει την ποιητική του ανορθολογισμού…

Πόσο άκαιρος αλήθεια, στον καιρό μας που τον μετρήσαμε με όλων των ειδών τα ρολόγια και τα ημερολόγια, και τον βρήκαμε να κείτεται στο τέλος της ιστορίας! Πόσο άτοπος πραγματικά, στον τόπο που αναζητεί τεχνοκράτες για να τον σουλουπώσουν, δόσεις για να τον ταΐσουν, και αγορές πρόθυμες να τον αφήσουν να εκδοθεί στην πιάτσα τους!...

Κι αν αυτουνού του την βάρεσε να την δει ποιητής και φιλόσοφος, την ώρα που μιλούν οι οικονομολόγοι, εμάς πόσο θα πρέπει να μας νοιάζει η μυρωδιά των γιασεμιών ή η «ξέπνοη μελαγχολία του φθινοπώρου», την ώρα που μας εξηγούν την θεωρία των παιγνίων ή την σύγχρονη κοινωνική μηχανική της ανάπτυξης; Μιας και μου ζητήθηκε να προλογίσω αυτή την συλλογή, και ειλικρινής όπως θα ήθελα να είμαι, θα σας πρότεινα να μην χάσετε τον χρόνο σας να την διαβάσετε. Πρώτον διότι ως γνωστόν ο χρόνος είναι χρήμα και τούτη την εποχή δεν έχουμε ούτε χρόνο ούτε χρήμα για χάσιμο. Δεύτερον διότι η ανορθολογικότητα της ποίησης δημιουργεί παρενέργειες, επί το πλείστον αντιπαραγωγικές. Έχασα κι εγώ τρεις ώρες να την διαβάσω, άκουσα για μέρη και ανθρώπους που με ανατρίχιασαν. Ιστορίες, μυρωδιές και νοσταλγίες που με βούρκωσαν. Κι όλα τούτα δίχως ένα χειροπιαστό και μετρίσιμο τέλος πάντων κέρδος…...
Και δεν μου έφταναν αυτά… Έκοψα το απόγευμα ένα ρόδι για να φάω και το είδα να στάζει αίμα. Ξάπλωσα το βράδυ να κοιμηθώ και τα μαλλιά της κοπελιάς μου μύριζαν καλοκαιρινή αμμουδιά. Έφυγα τρεχάτος και καθυστερημένος το πρωί για την δουλειά και τα γέλια των παιδιών από το διπλανό σχολείο, άρχισαν να χορεύουν ανάμεσα στα μαραμένα φθινοπωρινά φύλλα της κερασιάς, που παρατήρησα πως έχουμε στον κήπο. Έσβησα την μηχανή που βούιζε, για να δω πώς χορεύουν τα παιδικά γέλια ανάμεσα στα μαραμένα φύλλα της κερασιάς… Η ανορθολογικότητα της ποίησης δημιουργεί παρενέργειες, επί το πλείστον αντιπαραγωγικές… Δεν έχουμε πια καιρό για τέτοια πράγματα. Ο ορθολογισμός είναι απλός, ξεκάθαρος, ακριβής και νοικοκυρεμένος. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Υπάρχει ό,τι μετράω. Προσφορά και ζήτηση. Δίνω ψήφο, δώσε δουλειά. Δίνω Πατρίδα, δώσε ευρώ. Πουλάω παλιά δόξα, αγοράζω καινούρια. Η Αξία είναι μετρίσιμη. Αξίζεις όσα χρήματα παράγεις και κατέχεις. Η μόρφωσή σου είναι το κλάσμα των μορίων της προκήρυξης του ΑΣΕΠ. Ο έρωτάς σου είναι το πηλίκο των εκσπερματώσεών σου ανά εβδομάδα. Τα Κυριακάτικα τραπέζια στο σπίτι, αξίζουν όσο οι χαμένες τους εργατοώρες....
Η ανάπτυξη στον 21ο αιώνα δεν έρχεται με φιλοσοφίες. Το ΑΕΠ δεν ανεβαίνει με ποιήματα. Το εθνικό όραμα της έκδοσής μας στις αγορές, δεν κατακτιέται με ονειροπολήσεις… Οι ποιητές και οι φιλόσοφοι ευτυχώς πέθαναν. Ήρθαν οι τεχνοκράτες και οι οικονομολόγοι!

Δεν υπάρχουν περιθώρια παρεκκλίσεων κι αυτή η Πατρίδα είναι γεμάτη από μαγέματα που μπορεί να σε ξεμυαλίσουν. Παραδόσεις αλλοπρόσαλλες και απροσάρμοστες στα προτάγματα των καιρών. Οι ορθολογιστές μας καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια να κτίσουν την σύγχρονη οικονομία μας, σε έναν τόπο που χιλιάδες χρόνια δεν δόξαζε το κτιστό αλλά το άκτιστο. Προσπαθούν να διδάξουν τα μυστικά της επιστημονικής τους γνώσης, σε μια Πατρίδα όπου το πολύτιμο μυστικό δεν ήταν η κρυφή γνώση αλλά το μυστήριο της αγνωσίας. Τα χρονοδιαγράμματα προσαρμογής επιτέλους προσπαθούν να αποκτήσουν αρχή και τέλος, στο μέρος που φύτρωσε η εσχατολογία που θέλει την αρχή του χρόνου να βρίσκεται στο τέλος του…

Μπορεί πλέον, μετά από δύο αιώνες προσπαθειών προσαρμογής, ο Δυτικός ορθολογισμός να αποτελεί το νέο μας Θεό, όπως οι πιθανότητες υποτροπίασης και επιστροφής μας σε όλες αυτές της παράξενες δοξολογίες, είναι πάντα παρούσες. Οι σοφοί μας επισημαίνουν συχνά τον κίνδυνο. Αυγά φιδιών εκκολάπτονται. Ο ανορθολογισμός περιμένει στη γωνία να σηκώσει κεφάλι μόλις γίνει η πρώτη στραβή. Βλάσφημα τον υμνολογούν οι εκπεσόντες από τον παράδεισο του καπιταλισμού Άγγελοι, όμως δεν φτάνει πια να τους ξορκίζουμε απλά ως γραφικούς. Θα πρέπει να στιγματιστούν όσο πιο ανεξίτηλα γίνεται, ως οι αφορισμένοι της ευτυχισμένης μας τεχνοκρατικής κοινωνίας. Αυτοί και όσοι τους ακολούθησαν αγνοώντας τα διδάγματα του Διαφωτισμού και επιλέγοντας να δοκιμάσουν το απαγορευμένο μήλο της αγνωσίας....
Βλάσφημοι και αφορισμένοι και από τους περισσότερους εθνικιστές, που πάσχισαν τόσα χρόνια να κάνουν τον ελληνικό εθνικισμό ιδεολογία ορθολογιστική, μετρημένη, βασισμένη στα επιστημονικά δόγματα, με τους κανόνες της και το πρόγραμμά της. Πακέτο πλήρες, άξιο να σταθεί απέναντι στα αντίστοιχα ιδεολογικά πακέτα που γέννησε η νεωτερικότητα. Για να έρθουν τώρα κάτι παιδαρέλια να μας πουν πως ο Ελληνικός Εθνικισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά αίσθηση. Και όχι μόνον αίσθηση, αλλά αισθητική. Η ελληνική αισθητική της Ζωής…

Έξω λοιπόν από τον κήπο της Καπιταλιστικής Εδέμ, έξω κι από το σπιτάκι του εθνικόφρονα κηπουρού…

Έξω και μακριά… Στις σκοτεινές και ξεχασμένες γειτονιές του κόσμου… Εκεί που σπάνε ρόδια στις πόρτες για να ρθει κάποιο χρόνο η καλή τύχη. Εκεί που βλέπουν το σπασμένο ρόδι να αιμορραγεί κι ορκίζονται σε μια χαμένη Λευτεριά, που την φαντάζονται σαν βρικολακιασμένη όμορφη πριγκίπισσα. Που περπατά ανάποδα στο χρόνο και ψάχνει αίμα να ρουφήξει για να ζήσει. Κι ερωτεύεται την μυρωδιά κάτι γκρεμοτσακισμένων Αγγέλων, που λένε –και το πιστεύουν- «πληγώθηκα αλλά μου μένει κι άλλο αίμα να δώσω»…...

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΜΜΟΝΗ

Γράφει ο Ιωάννης Παναγιωτακόπουλος 
Aρχισυντάκτης του news.princeoliver.com

Ίσως δεν θα είχε νόημα να πούμε –όσοι λίγοι δημοσιογράφοι τολμούσαμε να επισημάνουμε το λάθος-  ότι «εμείς τα λέγαμε», αποτιμώντας τις ευθύνες  της σύγχρονης αστυνομίας σκέψης του «πολιτικώς ορθού», που αρνούταν επί ποινή βαρέως στιγματισμού, κάθε είδους κριτική στις θεωρίες και τις πολιτικές της πολυπολισμικότητας…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2015/12/blog-post_55.html

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

 

Η κάθε Πατρίδα γίνεται η μήτρα εκείνη μέσα στην οποία κυοφορείται η Φυλή για να γεννηθεί ως Έθνος. Εκεί θα αναπτυχθεί το ομότροπον. Με βάση την φυλετική ιδιοσυγκρασία και τα χαρακτηριστικά του χώρου, όπως τα αναλύσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, θα οργανωθεί η ζωή της κοινότητος. Αυτή η κοινή οργάνωση θα δημιουργήσει κοινές συνήθειες, κοινούς τρόπους αντιμετώπισης των διαφόρων - καλών ή κακών - συνθηκών, κοινά έθιμα, κοινές γιορτές και όμοια κοινωνική συμπεριφορά. Όλα αυτά από γενιά σε γενιά θα εξελιχθούν σε έναν όμοιο τρόπο ζωής και σε μία κοινή παράδοση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2015/06/blog-post_46.html

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Του Ιωάννου Παναγιωτακόπουλου

 

Ο Πατριωτισμός αποτελεί μία ηθική στάση απέναντι στην Πατρίδα και την εθνική ιστορία εκάστου ανθρώπου. Ο πατριώτης οφείλει να καλλιεργεί και να δυναμώνει την εθνική του συνείδηση, τον συνειδησιακό του δηλαδή δεσμό με την κοινότητα των ανθρώπων μέσα στην οποία έχει γεννηθεί και με την οποία τον συνδέουν κοινά στοιχεία καταγωγής, πολιτισμού, θρησκείας, ιστορίας και συλλογικών οραμάτων - στόχων. Η κοινότητα των ανθρώπων που συγκεντρώνει αυτά τα γνωρίσματα, όπως προείπαμε ονομάζεται Έθνος. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΕΔΩ

ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

Του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου

Με αφορμή τα όσα ακούστηκαν αυτές τις ημέρες γύρω από το θέμα της Ελληνικής φυλής, η ιδεολογική μας θέση, για θέματα τα οποία θα έπρεπε να ήταν ξεκάθαρα στο μυαλό των Ελλήνων ήδη από το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Ζητήματα που δεν θα έπρεπε να χωρούν ερμηνείες «μίσους» ή «αγάπης», πολύ απλά διότι αποτελούν την φύση των πραγμάτων.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΕΔΩ