Ο ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΙΑΜΕΠ - ΣΤΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΛΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ - Η ελίτ των «πεφωτισμένων ευρωπαϊστών» έχει διεισδύσει στα κοινοβουλευτικά έδρανα, στα ακαδημαϊκά σαλόνια, στα επιχειρηματικά γραφεία και φυσικά στις «έγκυρες» εφημερίδες που παπαγαλίζουν ευλαβικά τις επικίνδυνες απόψεις τους, χωρίς αντίλογο (Α ΜΕΡΟΣ)

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Εξεπλάγησαν ορισμένοι με τον βαθμό κυνικότητας των δηλώσεων της κυρίας Γαβουνέλη, διευθύντριας του περιβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία μέσα από τη συχνότητα της κρατικής τηλεόρασης συνέκρινε τη διαπραγμάτευση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας με το παζάρι για μερικά κιλά πατάτες στη λαϊκή της γειτονιάς της.

Η έκπληξη παραδόξως προκλήθηκε από την επιστράτευση της ατυχούς αντιπαραβολής και όχι από την καθαυτό αναφορά σε «διαπραγμάτευση κυριαρχικών δικαιωμάτων», που συνιστά σχήμα οξύμωρο για ανεξάρτητο κράτος εν καιρώ ειρήνης. Πλην, όμως, αυτό το αντιφατικό «θεώρημα» περί αναγκαστικής εκχώρησης θαλάσσιας κυριαρχίας στο Αιγαίο ανακλά τη «φιλοσοφία» της συγκεκριμένης «δεξαμενής σκέψεως», η οποία εν πολλοίς καθορίζει και τη νοοτροπία του ενδοτισμού που διέπει την ελληνική διπλωματία, ιδιαίτερα μετά το επεισόδιο των Ιμίων.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ έχει αναλάβει σχεδόν εργολαβικά τις τελευταίες δεκαετίες την «εκλογίκευση» της ελληνικής υποχωρητικότητας απέναντι στην αυξανόμενη τουρκική βουλιμία, προτάσσοντας το τραγικά υπεραπλουστευτικό «επιχείρημα»: «Και τι θέλετε να κάνουμε; Πόλεμο;».

Oχι, λοιπόν, κανείς σώφρων πολίτης αυτής της χώρας δεν επιθυμεί μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Oμως και κανείς δεν διανοείται να «αγοράζει» προσωρινές…δόσεις ειρήνης, σαλαμοποιώντας την εκχώρηση κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Το ζητούμενο είναι η διασφάλιση μιας διαρκούς ειρήνης στα ανατολικά σύνορά μας, που θα επιτρέψει στη χώρα μας να απαλλαγεί από την αγωνία και το δυσβάστακτο κόστος του υπερεξοπλισμού. Yπό τις σημερινές συνθήκες τραγικού αυτοεγκλωβισμού της Ελλάδας στην αιγιαλίτιδα ζώνη των 6 μιλίων, δεν θα δίσταζα κι εγώ να χειροκροτήσω έναν «έντιμο συμβιβασμό» με τους απέναντι. Εντιμο, όμως. Oχι από αυτούς που εννοεί η κυρία του ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία μαζί με τις πατάτες στους πάγκους μαναβικής αράδιαζε στα ξεκούδουνα διαφορετικά εύρη χωρικών υδάτων και μπέρδευε το ακρωτήριο Ταίναρο με το ακρωτήριο Μαλέας…

Θα εξηγήσω ευθύς αμέσως τι εννοώ για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Η μερική επέκταση των χωρικών υδάτων στο μεγαλύτερο τμήμα του Ιονίου, που η κυρία Γαβουνέλη εξήρε ως λαμπρό παράδειγμα «ευελιξίας», υπήρξε τεράστιο στρατηγικό λάθος. Γιατί στην πράξη ενίσχυσε την πάγια τουρκική θέση ότι «το Αιγαίο είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση και πρέπει να αντιμετωπιστεί αλλιώς», εκτός δηλαδή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.
Το γεγονός ότι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις απέφυγαν την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, συνεκτιμώντας με ανεπίτρεπτη φοβικότητα την απειλή του τουρκικού «casus belli», ασφαλώς δυσχεραίνει τη θέση μας. Τα 6 μίλια στο Αιγαίο παγιώνονται πλέον ως καθεστώς και η άσκηση μονομερούς κυριαρχικού δικαιώματος τίθεται υπό την αίρεση της Τουρκίας. Στο δίλημμα, όμως, «πόλεμος ή αναίμακτη συνθηκολόγηση» υπάρχουν λεπτές κόκκινες γραμμές.

Δεν θα χαρίσω τον «πολιτικό ρεαλισμό» στους υπαλλήλους του ΕΛΙΑΜΕΠ. Προσωπικά θα ήμουν διατεθειμένος να σφίξω πρώτος το χέρι του κυρίου Μητσοτάκη, αν στην προσπάθειά του να αποφύγει μια αχρείαστη και εξαιρετικά απρόβλεπτη πολεμική αντιπαράθεση υποχρέωνε την Τουρκία να άρει το «casus belli» για να προχωρήσει μονομερώς στην ευθυγράμμιση του εναέριου χώρου με τα χωρικά ύδατα στα 10 ναυτικά μίλια. Προσοχή, όμως: παντού στο Αιγαίο! Οχι όπου βολεύει τους απέναντι, ούτε με τη λογική της αλά καρτ διευθέτησης – 6 μίλια εδώ, 6,5 πιο κει και 8… στην Εύβοια, δηλαδή αιγιαλίτιδα ζώνη «ακορντεόν», όπως άφησε να εννοηθεί η κυρία του ΕΛΙΑΜΕΠ και ψιθύρισε στην «Καθημερινή» η «αρμόδια» κυβερνητική πηγή.

Θα σπεύσουν κάποιοι να αναρωτηθούν – και πολύ φοβούμαι, ευλόγως: «Και γιατί να χαρίσουμε 2 μίλια στην Τουρκία, όταν έχουμε όλο το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος μας;» Η απάντηση είναι εξίσου κυνική με τις… λαχανογορίτικες σοφιστείες της κυρίας Γαβουνέλη: γιατί ο χρόνος κυλάει εις βάρος μας. Οφείλουμε να ξεκολλήσουμε επιτέλους από το μειονεκτικό καθεστώς των 6 μιλίων, να αξιοποιήσουμε τους ανεκμετάλλευτους ενεργειακούς πόρους του Αιγαίου και να αντλήσουμε διεθνώς εύσημα «λελογισμένης διαλλακτικότητας», δίνοντας ταυτόχρονα μια ύστατη ευκαιρία στην ειρήνη. Αλλιώς ας προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

Δυστυχώς, η εκδοχή ενός «έντιμου συμβιβασμού» που μόλις περιέγραψα, παριστάνοντας και λίγο τον δικηγόρο του Διαβόλου, δεν περνά από το μυαλό της σημερινής κυβέρνησης ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας και είναι βέβαιο ότι θα γλιτώσω από την υποχρέωση να σφίξω το χέρι του κυρίου Μητσοτάκη.

Εκτός από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που δεν διακρίνεται για τις αντιστάσεις του σε εξωτερικές πιέσεις, οι άνθρωποι που συνδιαμορφώνουν σήμερα την εξωτερική πολιτική της χώρας εμφορούνται από τη φιλοσοφία… γενναιόψυχων εκχωρήσεων του ΕΛΙΑΜΕΠ. Γιατί «και η Τουρκία έχει τα δίκια της», σύμφωνα με την Ντόρα…

Οπως έγραψε πρόσφατα ένας άλλος αστέρας του ιδρύματος, ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, στη διπλωματία είναι άλλο το «ευκταίο» και άλλο το «εφικτό», υπονοώντας προφανώς ότι η άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος παραπέμπει στη σφαίρα των… ευσεβών πόθων όταν έχεις τον τραμπούκο της διπλανής πόρτας να σε απειλεί (αυτό, δηλαδή, που η κυρία Γαβουνέλη περιέγραψε εξίσου παραστατικά ως… «θεωρητικό δικαίωμα» της Ελλάδας).

Με αυτή την ωραία συλλογιστική είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα είχε παραμείνει οθωμανική επαρχία, όπως κάποιοι επιχειρούν να την καταστήσουν ντε φάκτο σήμερα, χωρίς να ακουστεί ούτε «μπαμ». Το ερώτημα είναι γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιτρέψει να υπαγορεύει εξωτερική πολιτική ένας φορέας που ασκεί διαβρωτική επίδραση στο εθνικό φρόνημα, βαφτίζει τη μειοδοσία «ρεαλισμό» και είναι βέβαιο ότι δεν έχει ελληνική «οπτική» στο πεδίο της αντιπαράθεσης με την Τουρκία.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ έχει δυστυχώς «ευρωπαϊκή» οπτική όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και γενικά στο βαλκανικό γίγνεσθαι, που επιβάλλει στη χώρα μας ρόλο ευπειθούς κομπάρσου, ο οποίος δεν πρέπει να δημιουργεί προβλήματα και να διαταράσσει τον ευρύτερο γεωστρατηγικό σχεδιασμό του ατλαντικού τόξου. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα του «ευρω-ραγιαδισμού», του… προβλέψιμου σύμμαχου που λέει και ο Μητσοτάκης, η Ελλάδα οφείλει να επωμισθεί αγόγγυστα τα καθήκοντα μιας αποικίας χρέους, ενός φιλόξενου προορισμού μαζικού τουρισμού (εσχάτως και λαθροεποικισμού), και να συμβιβάζεται με τη μοίρα της, ενίοτε με εκπτώσεις εθνικής κυριαρχίας. Ολοι όσοι αρνούνται να ενθουσιαστούν με αυτή την προδιαγεγραμμένη αποστολή περιθωριοποίησης, που βολεύει μόνο τους ξένους και όχι τους Ελληνες, βαφτίζονται «θερμοκέφαλοι», «πολεμοκάπηλοι» ή ψεκασμένοι… Η ελίτ των «πεφωτισμένων ευρωπαϊστών» έχει διεισδύσει στα κοινοβουλευτικά έδρανα, στα ακαδημαϊκά σαλόνια, στα επιχειρηματικά γραφεία και φυσικά στις «έγκυρες» εφημερίδες, που παπαγαλίζουν ευλαβικά τις απόψεις τους, χωρίς αντίλογο. Ας ελπίσουμε ότι, αν ποτέ έρθει η ώρα να ξεπουλήσουν εθνική κυριαρχία, θα διαπιστώσουν πως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο…

https://www.newsbreak.gr/apopseis/740753/stronontas-to-chali-gia-parachoriseis-sto-aigaio/ 

Type rest of the post here

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΙΣ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912

Φωτογραφία από την κατάληψη της Θεσσαλονίκης
σε καρτ-ποστάλ της εποχής:
 Άνδρες του ελληνικού ιππικού εισέρχονται θριαμβευτικά
στη Θεσσαλονίκη.

Του Ιάκωβου Δ. Μιχαηλίδη,
Αναπληρωτού καθηγητού Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, ΑΠΘ.

Η κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου τον Οκτώβριο του 1912 αποτέλεσε τη συσσωρευμένη έκρηξη των παθών που οι βαλκανικοί λαοί είχαν επί αιώνες συσσωρεύσει εναντίον των Οθωμανών. Παρά τις αρχικές προβλέψεις, η κατάρρευση της Υψηλής Πύλης υπήρξε αναπάντεχα σύντομη. Τα μέτωπα του πολέμου υπήρξαν δύο, εκείνο της Θράκης με «έπαθλο» την ίδια την Κωνσταντινούπολη, και εκείνο της Μακεδονίας με κορύφωση την προσάρτηση της Θεσσαλονίκης.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης υπήρξε, πριν ακόμη από την έναρξη του πολέμου, στρατηγική επιδίωξη των Ελλήνων.

Δεν ήταν μόνο τα απαράγραπτα ιστορικά δίκαια του ελληνισμού στην περιοχή, αλλά και η αδήριτη γεωστρατηγική ανάγκη για προσάρτηση των εύφορων μακεδονικών εδαφών που θα συντελούσαν αποφασιστικά στην οικονομική επιβίωση του έθνους. Για τους λόγους αυτούς οι εντολές του πρωθυπουργού Βενιζέλου προς τη στρατιωτική ηγεσία ήταν από την αρχή ξεκάθαρες και αποφασιστικές. Κεντρικός στόχος της στρατιάς Θεσσαλίας θα ήταν η απελευθέρωση της μακεδονικής πρωτεύουσας. Ο στόχος αυτός επιβεβαιώθηκε όταν απελευθερώθηκε η Κοζάνη, και κατέστη εφικτός αμέσως μετά την επική μάχη των Γιαννιτσών (19-20 Οκτωβρίου 1912).

Τα τελευταία συγκλονιστικά εικοσιτετράωρα πριν από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης έχουν συνοπτικά ως εξής: Στις 25 Οκτωβρίου 1912 το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο με επικεφαλής τον Αρχιστράτηγο και Διάδοχο Κωνσταντίνο εγκαταστάθηκε σε κτήριο στο χωριό Τόψιν (σημερινή Γέφυρα), λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη. Το αγρόκτημα ανήκε στον εβραίο μεγαλοκτηματία και τραπεζίτη Σαούλ Μοδιάνο.

Είχαν προηγηθεί οι κρίσιμες στιγμές της προέλασης του ελληνικού στρατού από τα Γιαννιτσά στη Θεσσαλονίκη υπό καταρρακτώδη βροχή. Ο ποταμός Αξιός είχε πλημμυρίσει, εμποδίζοντας την κίνηση των ελληνικών στρατιωτικών μονάδων. Ταυτόχρονα, πληροφορίες ανέφεραν ότι Βούλγαροι στρατιώτες βάδιζαν γοργά προς τη Θεσσαλονίκη.

Στις 3 τα ξημερώματα της 25ης Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός Βενιζέλος τηλεφώνησε στον βασιλιά Γεώργιο, που βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, ζητώντας του να διατάξει τον γιο του να προελάσει άμεσα προς τη Θεσσαλονίκη. «Σας καθιστώ προσωπικώς υπευθύνους διά την βραδύτητα με την οποία διεξάγετε τας επιχειρήσεις, αι οποίαι κινδυνεύουν να φέρουν τους Βουλγάρους πρώτους εις Θεσσαλονίκην», του έγραφε.

Οι στιγμές ήταν κρίσιμες. Έξι ελληνικές μεραρχίες, μονάδα ιππικού και ένα απόσπασμα Ευζώνων είχαν κυκλώσει τη Θεσσαλονίκη, έτοιμες να επιτεθούν μόλις λάμβαναν τη σχετική εντολή. Ένα λουτρό αίματος στη μακεδονική πρωτεύουσα ήταν πλέον πολύ πιθανό.

Την ίδια στιγμή οι οθωμανικές Αρχές της Θεσσαλονίκης, με τη μεσολάβηση των προξένων πολλών μεγάλων δυνάμεων, ξεκίνησαν τις διαπραγματεύσεις για την παράδοση της πόλης. Τελικά, μετά από αγωνιώδεις διαπραγματεύσεις, στις 17:30 το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου 1912 ο λοχαγός Αλέξανδρος Μαζαράκης παρέδωσε στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο επιστολή του Χασάν Ταξίν Πασά, διοικητή της 8ης στρατιάς του Οθωμανικού Στρατού, με την οποία γνωστοποιούνταν ότι οι οθωμανικές Αρχές της πόλης είχαν αποφασίσει την παράδοση της πόλης στους Έλληνες.

Ο Χασάν Ταξίν Πασάς επικρίθηκε έντονα –αλλά άδικα κατά τη γνώμη μου– τα επόμενα χρόνια για την απόφασή του να παραδώσει αμαχητί τη Θεσσαλονίκη. Ο ίδιος στις αναμνήσεις του δικαιολογεί εκείνη την απόφασή του και χαρακτηρίζει τραγική την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η οθωμανική φρουρά της πόλης. «Βρέθηκα μπροστά στο τραγικό δίλημμα της έσχατης αντίστασης ή της παράδοσης υπό όρους με την ευχή του λαού της πόλης, των πολιτικών Αρχών και των προξένων», σημειώνει. «Αφού αντιλήφθηκα με βαθύτατη ψυχική οδύνη ότι ήταν αδύνατο να συνεχισθεί ο αγώνας και ότι κάθε περαιτέρω προσπάθεια ήταν μάταιη, πήρα την τραγική αλλά αναπόφευκτη πλέον απόφαση να διαπραγματευθώ με τον αντίπαλο».

Αμέσως μόλις του επιδόθηκε η επιστολή του Ταξίν Πασά, ο Κωνσταντίνος διέταξε τον αντιστράτηγο Βίκτωρα Δούσμανη και τον Ιωάννη Μεταξά να μεταβούν στη Θεσσαλονίκη για να συντάξουν και να υπογράψουν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Ταυτόχρονα, ο Κωνσταντίνος έστειλε επιστολή στον διοικητή των βουλγαρικών στρατιωτικών δυνάμεων, στρατηγό Θεοδορόφ, ενημερώνοντάς τον για την παράδοση της Θεσσαλονίκης στον ελληνικό στρατό.

Ήταν 21:30 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου 1912, ανήμερα του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, όταν ο Δούσμανης και ο Μεταξάς έφτασαν στο Διοικητήριο προκειμένου να συναντήσουν τον Χασάν Ταξίν Πασά και να υπογράψουν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Λίγες ώρες αργότερα, στη 1:30 το πρωί, το πρωτόκολλο –που είχε συνταχθεί στα γαλλικά– υπογράφηκε από τους Οθωμανούς και τους Έλληνες. Το όνειρο των Ελλήνων και η πρόβλεψη του Βενιζέλου πως σε είκοσι μόλις μέρες ο ελληνικός στρατός θα απελευθέρωνε τη Θεσσαλονίκη, είχε γίνει πραγματικότητα.

Την ίδια στιγμή που οι Μεταξάς και Δούσμανης κατευθύνονταν στο Διοικητήριο, ενθουσιώδεις Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες κατευθύνονταν προς την πρωτεύουσα της Μακεδονίας. Ο Αλέξανδρος Ζάννας ήταν από τους πρώτους που μπήκαν στη Θεσσαλονίκη, το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου 1912. Μαζί του ήταν και αρκετοί Εύζωνες που επισκέφθηκαν αμέσως στο καφενείο Όλυμπος, βασικό σημείο συνάντησης των Θεσσαλονικέων.

Ο Θεσσαλονικιός δημοσιογράφος Αρίστος Χασηρτζόγλου αφηγείται την αγωνία και την αδημονία των Θεσσαλονικέων για την επικείμενη είσοδο του ελληνικού στρατού: «Μα γιατί καθυστερούν, πρωί δεν μας είπαν και βράδυασε. Ξαφνικά γοργά ποδοβολητά αλόγων ακούστηκαν έξω από το μεγάλο εκείνο κέντρον κι ευθύς αμέσως ύστερα άνοιγε διάπλατα η βαρειά δρύινη και δίφυλλη τζαμόπορτα της μπυραρίας. Ήταν ένας αξιωματικός. Ένας Έλληνας αξιωματικός. Και ύστερα ένας άλλος. Και ύστερα και τρίτος. Γεια σας, είπαν λεβέντικα και βρόντηξαν τα σπιρούνια. Τόσο απλά, τόσο απλά και συνηθισμένα ήρθε στους ραγιάδες της Θεσσαλονίκης το πρώτο μήνυμα της ελευθερίας».

Εκείνο το βράδυ της 26ης προς 27η Οκτωβρίου 1912 κανένας από τους Έλληνες της πόλης δεν κοιμήθηκε. Τα νέα της εμφάνισης του ελληνικού στρατού διαδόθηκαν ταχύτατα και πλήθος από ελληνικές σημαίες γέμισαν τα μπαλκόνια της Θεσσαλονίκης. Στις 27 Οκτωβρίου ο Ίων Δραγούμης και ο λοχαγός Αθανάσιος Εξαδάκτυλος ύψωσαν την ελληνική σημαία στο κτήριο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη. Λίγο αργότερα ο ποιητής Σπύρος Ματσούκας, συνοδευόμενος από τον ζωγράφο Γεώργιο Ροϊλό, έφτασε στο ναό του Αγίου Μηνά και απήγγειλε πατριωτικά ποιήματα, την ίδια ώρα που το συγκεντρωμένο πλήθος έψαλε το Χριστός Ανέστη. Η ιστορική εφημερίδα Μακεδονία του Ιωάννη Βελλίδη κυκλοφόρησε με τυπωμένη σε ολόκληρη την πρώτη σελίδα της την ελληνική σημαία, ενώ η Νέα Αλήθεια του Γιάννη Κούσκουρα είχε πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο «Ευλογημένος ο ερχόμενος». Την Κυριακή, 28η Οκτωβρίου 1912, εισήλθε στην πόλη και ο διάδοχος Κωνσταντίνος και εγκαταστάθηκε στο Διοικητήριο, όπου υψώθηκε η ελληνική σημαία. Μια μέρα αργότερα έφθασε στην πόλη και ο βασιλιάς Γεώργιος. Η αρχή του ελεύθερου εθνικού βίου για τους Έλληνες της Θεσσαλονίκης είχε μόλις αρχίσει.

 

PONTOSNEWS

ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40' : ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΙΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΣΤΟΡΓΙΚΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1940

1940 – Χλωμό Πωγωνίου. Απερίγραπτες στιγμές…! Μ’ όλο που τότε ήμουν 7 χρονών, θυμούμαι καλά.

« Ξύπνα- μου είπε η μάνα μου- ήρθε ο ελληνικός στρατός». Οι αδελφές μου, η Κλεοπάτρα και η Όλγα, έβαζαν την ελληνική σημαία στο παράθυρο του νοντά. Μου έδεσαν κι’ εμένα στο χέρι την ελληνική σημαία. Βγήκα έξω. Βλέπω, στου Στέφου, στου Μπελλά, στου Γκάτζου, στου Γκοντέλα, σ’ όλα τα σπίτια είχαν αναρτιστεί, με διάφορους τρόπους, οι ελληνικές σημαίες και όλα τα παιδιά είχαν στο βραχίονά τους την ελληνική σημαία.
Προχωρούσαμε προς την εκκλησία. Ακουστήκανε μερικοί πυροβολισμοί. Ο ελληνικός στρατός είχε φτάσει  στην  Αγιοσάββα.

Τότε ο κόσμος, σαν μελίσσι, ξεχύθηκε τρέχοντας ν’ ανταμώσει τα παλικάρια, τους Έλληνες φαντάρους, που μάχονταν γενναία για λευτεριά ενάντια στους κατακτητές. Σε λίγο η γραμμή  του στρατού διαλύθηκε. Εκεί  γινόταν χαμός,  θαρρείς  πως  πανηγύρι. Έγινε ένα πλήθος ενωμένο με αγκαλιές, φιλιά και χαρές μεγάλες.

Κι’ έτσι φτάσανε μέχρι  την εκκλησία στο κέντρο του  χωριού. Οι Ιταλοί, πανικόβλητοι κρύφτηκαν  στις καλύβες.

Το μόνο που ακόμη δεν  ξέρω είναι το ποιος προετοίμασε  όλη αυτή τη μεγαλειώδης υποδοχή  του ελληνικού στρατού. Όλοι λένε πως ήταν αυθόρμητο, ως αποτέλεσμα της αγάπης του κόσμου για τα’ αδέλφια του. Μολαταύτα οι σημαίες στους βραχίονες των μαθητών και άλλα θα πρέπει να είναι έργο των τιμημένων δασκάλων Μίλτου Πάλλα και Παναγιώτη Ζέρβα.

( του εκδότη Θόδωρου ΒεζιάνηΘόδωρου Βεζιάνη)

Το 1940 οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες υποδέχτηκαν πανηγυρικά τον ελληνικό στρατό και πολλοί εντάχθηκαν εθελοντές.

Ο αλβανικός λαός απάντησε  στον κατακτητικό πόλεμο με φυλλάδια που τόνιζαν: ‘‘ Ο σκλαβωμένος αλβανικός λαός δεν θέλει ώστε και άλλοι λαοί να έχουν την κακή τύχη του. 

Στους τοίχους γράφονταν συνθήματα: ‘‘Κάτω ο ιταλικός φασισμός’’. ‘‘Ζήτω ο αδελφός ελληνικός λαός που πολεμάει για λευτεριά !’’κλπ.

Ο Δροπολίτης Δερβιτσιώτης Φιλίππης Δ. Τσιούρης, βγήκε από το χάνι του στο Δέλβινο, καλωσόρισε τους πολεμιστές και είπε στο αξιωματικό κ. Χρήστο Αντωνάτο: ‘‘Είμαι και εγώ εδώ σας δωρίζω δυο ψαριά άλογα, να πετούν σαν και εσάς στον πόλεμο’’.

Ο λόχος Ουλαμού Πύργου Ηλείας, κάθισε στο χάνι. Επί έξι μήνες εφοδίαζε ο Φίλιππος με ζωοτροφές τα άλογα και ότι μπορούσε για τους φαντάρους. ‘‘ Δεν υπάρχει λόγος να ζητάω αμοιβή-, είπε ο Φίλιππος στο Χρήστο- μόνο αν οι δικoί μου δεν θα μπορέσουν να μου φτιάξουν μνήμα, τότε να βοηθήσετε βάζοντάς μου τουλάχιστον το σταυρό με την ελληνική σημαία και. με μια καλή πλάκα με σκαλισμένα ελληνικά γράμματα.

Εθελοντές από  τη Βόρειο Ήπειρο στο έπος  του ’40

Σταύρος Στέλιος,  από το Λαζάτι Αγίων Σαράντα: Στις 25 Νοέμβρη 1940 κατατάχθηκα εθελοντής πολέμου στον ελληνικό στρατό. Ήμασταν περίπου 500 στο 39-ο σύνταγμα ευζώνων. Φθάσαμε στο μέτωπο του πολέμου στο Τεπελένι στο Ύψωμα του Παπακώστα, στο μέρος που λεγόταν Γκόλιγκα, και πολεμήσαμε για τη  πατρίδα.

Δεν περιγράφεται  με λόγια το να είσαι στο  Γκόλιγκα  Τεπελενίου, στο υψηλότερο ύψωμα, να σε σφυροκοπούν 80 πυροβόλα του εχθρού μέσα στη χιονοθύελλα, μέρα και νύχτα, δεν περιγράφεται.

Μερικοί εθελοντές από τη Δερβιτσιάνη: -Ηλίας  Κορκάρης, Ηλίας Μάσιος, Κίτσιος  Τέλιος, Παναγιώτης Λιάτσης.

Από τη Γλίνα: – Βασίλης Σελιώτης, Βασίλης Αναγνώστης, Βαγγέλης Μπατζιέλης, Σπύρος Τσιέλιος, Γιάννης Παππάς.

Αποσπάσματα από ενθυμήσεις του δάσκαλου Μιχάλη Μάσσιου

1939 : Στο χωριό μου τη Δερβιτσάνη, Ιταλοί επιστάτες  με αλβανούς εργάτες άρχισαν να επισκευάζουν τον οδικό άξονα Κακαβιά – Αργυρόκαστρο.
« – Νομίζω, ότι  δεν έχουν καλό σκοπό αυτοί  οι πεπίνιδες, έλεγε ο μακαρίτης  ο πατέρας μου. Όλη αυτή η κωλοζτρίμωση των Ιταλών δεν μου αρέσει….Κάποια μέρα θα επιτεθούν κατά της Ελλάδας, ..αλλά,…αλλά  θα το πούνε « Παπούτσια να μπαλώσουμε » Και βγήκε ο λόγος του….

Στο Σπατς, τρομερές φυλακές  και κάτεργα του  καθεστώτος του Ενβερ Χότζα. Όντος με 8 χρόνια κάθειρξη ως φιλέλληνας  και  αντιφρονούντας του Κομουνιστικού Κόμματος Αλβανίας. Κατά το 1980 εκεί γνώρισα έναν καλοκάγαθο Ελληνόβλαχο γεροντάκο, τον Κήτα Μειντή, ο οποίος μεταξύ άλλων μου αφηγήθηκε :

« Ήμασταν τότε στο Δέλβινο με τα ζωντανά μας, όταν νέο παιδί εγώ, με επιστράτευσαν οι Ιταλοί με 7 μουλάρια και άλλους συμπατριώτες μου. Ύστερα από λίγο φτάσαμε  στο Καλπάκι.

Τι να σου πώ Μιχάλη μου !…

Σε λιγότερο από μισή ώρα  δύο οβίδες  σκάνε ! Έγινε του άγιου !… Ανατινάχτηκαν πυρομαχικά, άνθρωποι και ζώα…Μετά άρχισε το τουφεκίδι και …στο σουρούπωμα , πέσαν σε μάχη σώμα με σώμα. Τότε από την μία μεριά ακούγαμε : « Αέρα παιδιά ! » και από την άλλη « Μάμα μία ! »

Πέφταν οι Ιταλοί  και ποδοπατιώνταν από τους ίδιους τους συμπολεμιστές τους  και όπου φύγει – φύγει !….

*

Δεκέμβριος 1940. Οι Ιταλοί με την ουρά κάτω  στα σκέλη άρχισαν να υποχωρούν.

Σε λίγο διάστημα προσέξαμε  στο χωριό μας να έρχονται πολλοί Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί. Το σπίτι του Κύρο Ντάρου μετατράπηκε σε στρατηγείο. Στο σπίτι μας φιλοξενήσαμε κάποιον λοχία από το Άργος της Πελοπονήσσου. Ονομαζόταν Θύμιος Πασπαλιάρης.

Το σπίτι του Γρηγόρη Σιάνου μετατράπηκε σε φρουραρχείο, ενώ  στου συγχωριανού μας Παντελή Δέδε φιλοξενούνταν ο Γεώργιος Ράλλης (τότε λοχαγός και αργότερα πρωθυπουργός), και οι Σπύρος Σκούρας και Θεόδωρος Λανάρας.

Αυτό το διάστημα στο χωριό μας φιλοξενήθηκε και η διάσημη Σοφία Βέμπο και τραγούδησε  ένα βράδυ στο καφενείο « Ταμπόρι » κοντά στην εκκλησία του χωριού. Την άλλη μέρα βάδισε προς Τεπελένι να εμψυχώσει  τους Έλληνες εκεί.

Στις 27 Δεκεμβρίου 1940 στο χωριό μας χτυπήθηκε από μία ιταλική βόμβα ο Έλληνας ασυρματιστής Χριστόφορος. Εκατοντάδες κάτοικοι του χωριού  και Έλληνες στρατιώτες που βρισκόνταν εκεί, τον κλάψαν και τον εντφίασαν στο νεκροταφείο του χωριού. Μετά το 1990 ο τάφος του και κάποιου  άλλου Έλληνα φαντάρου με το όνομα Φώτο που σκοτώθηκε στο Παλαιόκαστρο, ενταφιάστηκαν ξανά σε επίσημη τελετή.

Στο τάφιασμα του ασυρματιστή Χριστόφορου μία χωριανή μου μοιρολόγησε : «Που είναι η μανούλα σου νιάτα μας, να σε φιλήσει για τελευταία φορά. Σε επιθυμούσε για γαμπρό αλλά εσύ παντρεύτηκες τη λευτεριά της πατρίδας μας.»

Θυμάμαι πως κλαίγαμε μικροί και μεγάλοι, χωριανοί και Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί.

 

ΤΟ ΟΡΑΜΑ

http://toorama.blogspot.com/2012/12/1940_9.html 

 

ΕΠΙΤΗΡΟΥΜΕΝΗ (ΨΕΥΤΟ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

Πριν από μία περίπου δεκαετία, ο Γάλλος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας Φρεντερίκ Γκρο (Frédéric Gros) εξέδωσε ένα καίριας σημασίας βιβλίο για την «αρχή της ασφάλειας» (μτφ.: Αλ. Κιουπκιολής, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2016), στο οποίο κατέγραψε τα χαρακτηριστικά της νέας μορφής που έχουν προσλάβει οι σύγχρονες κοινωνίες (σελ. 207 επ.):

ΒΙΟΑΣΦΑΛΕΙΑ

Από κοινωνίες πειθαρχίας μετεβλήθησαν σε κοινωνίες ελέγχου, εννοιολογικό κλειδί των οποίων είναι η «βιοασφάλεια», που αποβλέπει στην ταυτοποίηση του πολίτη με βάση τα φυσικά του χαρακτηριστικά και τους βιολογικούς του δείκτες, χωρίς να χρειάζεται να ερωτηθεί για το όνομά του. Αυτός ο τρόπος ταυτοποίησης καθιστά τον ελεγκτή άτρωτο στο ψέμα, αφού «το βουβό σώμα δεν ψεύδεται».

Ο Γκρο συνοψίζει τις λειτουργίες της βιοασφάλειας σε τρία ερωτήματα που απαντώνται με την χρήση της τεχνολογίας: Πρώτον, «ποιος είναι ποιος;» (ταυτοποίηση), δεύτερον, «ποιος είναι πού;» (εντοπισμός) και, τρίτον, «ποιος κάνει τι;» (διασταύρωση ηλεκτρονικών φακέλων). Και με τις τρεις λειτουργίες είναι στενά συνυφασμένη η χρήση ενός μικροτσίπ, που δένεται, επικολλάται ή εμφυτεύεται, προκειμένου να είναι άμεσος ο εντοπισμός ενός ελαττωματικού προϊόντος της διατροφικής αλυσίδας, αλλά και ενός πολίτη (παιδιού ή πάσχοντος από Αλτσχάιμερ) που χάθηκε στον δρόμο. Επίσης, σε ένα υποδόριο μικροτσίπ μπορεί να περιληφθεί όλο το ιστορικό ενός ασθενούς.

Σε ό,τι αφορά την δυνατότητα διασταύρωσης των ψηφιακών δεδομένων μας, ο Γκρο παρατηρεί ότι, σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου οι ενέργειές μας δεν άφηναν αποτυπώματα, σήμερα οι περισσότερες κινήσεις μας έχουν αποκτήσει «μια σχεδόν άφθαρτη μνήμη, η οποία χαράσσεται μακριά από εμάς, σε σκληρούς δίσκους». Εδώ εντάσσονται π.χ. οι επικοινωνίες μέσω κινητού τηλεφώνου, οι επισκέψεις σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, η αναζήτηση πληροφοριών στον Ιστό, οι αγορές με πιστωτικές κάρτες, αλλά και οι μετακινήσεις στις λεγόμενες «έξυπνες» πόλεις, οι οποίες κατακλύζονται από μηχανές αναγνώρισης και κάμερες. Επομένως, το μεγαλύτερο μέρος των κινήσεών μας που γίνονται με χρήση τεχνολογίας αφήνει ίχνη σε φακέλους.

 

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ 

Σύμφωνα με τον Γκρο, το «ηλεκτρονικό φακέλωμα» έχει την εξής τρομακτική συνέπεια: Μετατρέπει καθέναν από εμάς σε «αντικειμενικό ύποπτο», επειδή η μνήμη των πράξεών μας και των επικοινωνιών μας διατηρείται αρχειοθετημένη επ’ αόριστον.

Ακόμη πιο τρομακτική, όμως, είναι η επισήμανση του Γκρο ότι «το ηλεκτρονικό φακέλωμα χρησιμεύει για τον προσδιορισμό του προφίλ» του πολίτη όχι μόνο ως καταναλωτή αλλά και ως κακοποιού, ως αρρώστου, ως τουρίστα κ.λπ. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι είναι τεχνικά ευχερής η κατασκευή ενός μικροτσίπ που θα περιλαμβάνει ποικίλους κώδικες, οι οποίοι θα επιτρέπουν την πρόσβαση στο σύνολο των φακέλων του πολίτη. «Έτσι, για να μάθουμε τις συμπεριφορές, τις προτιμήσεις, τις συνήθειες, τα μηνύματα που έχει στείλει ή λάβει ο καθένας ή τις ασθένειές του, θα αρκούσε αυτός να περάσει από μια πύλη ελέγχου».

Εξαιτίας αυτής της «ψηφιακής διαφάνειας», ο Γκρο οδηγείται στο ανησυχητικό συμπέρασμα ότι «καθένας βρίσκεται δέσμιος του δικαστικού του παρελθόντος, του ιατρικού του ιστορικού, των καταναλωτικών του προτιμήσεων, των πολιτιστικών του συνηθειών. Είναι αδύνατον να ξεφύγουμε από αυτά τα ίχνη, από τις προηγούμενες πράξεις μας, από το καθορισμένο μας προφίλ. […] Αρκεί να σκανάρουμε για να μάθουμε».

 

ΕΠΙΤΗΡΟΥΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ανάλογες είναι και οι επισημάνσεις του Θεοδώρου Παπαθεοδώρου στο βιβλίο του «Επιτηρούμενη Δημοκρατία. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση των πολιτών στην κοινωνία της διακινδύνευσης» (εκδ. Βιβλιόραμα, Αθήνα 2009, σελ. 117): «Η διαρκής αναζήτηση του “εσωτερικού εχθρού”, η διάχυτη υποψία για τον επικείμενο κίνδυνο, η συρρίκνωση της έννοιας της ιδιωτικότητας (privace) και η συνεχής διεύρυνση ενός υπό επιτήρηση δημόσιου χώρου προσδίδουν στην ασφάλεια μια πολεμική διάσταση και στα μέτρα αντεγκληματικής πολιτικής ένα απροσωποποιημένο ψηφιακό περιεχόμενο».

 

ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

Ο Γκρο, ήδη από το 2016, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για το εφιαλτικό μέλλον που ετοιμάζεται με σατανική μεθοδικότητα: «Φοβόμαστε, λοιπόν, αυτές τις νέες τεχνικές ελέγχου, αυτόματης ταυτοποίησης, άμεσου εντοπισμού και ανιχνευσιμότητας των πράξεων, των λόγων, των μετακινήσεων. Επισείουμε το φάσμα του ολοκληρωτισμού. Ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται παντού. […] Είναι βέβαιο ότι οι νέες τεχνικές καθιστούν δυνατή τη γενικευμένη παρακολούθηση των ατόμων, η οποία μπορεί εύκολα να λάβει συγκεντρωτικές μορφές».

Με δεδομένο, επίσης, ότι «το απαραβίαστο της ατομικής ιδιοκτησίας έχει γίνει φοβερά εύθραυστο», «πολλές από τις ιδιωτικές ή προσωπικές πράξεις» μας «έχουν γίνει διαφανείς», ενώ «οι κωδικοί εισόδου και τα άλλα μέσα αναγνώρισης του χρήστη δεν μας εξασφαλίζουν στο παραμικρό», ο Γκρο διερωτάται: «Είμαι μια νίκη του Μεγάλου Αδελφού, βρισκόμαστε μπροστά σε δημοκρατίες ολοκληρωτικού τύπου;»

Για την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι οι σύγχρονες μορφές ελέγχου είναι πολύ πιο δημοκρατικές, δικτυακές, συμμετοχικές, ιδιωτικοποιημένες:

«Αγχωμένοι γονείς, ανήσυχοι σύζυγοι, ανενδοίαστοι εργοδότες προμηθεύονται συσκευές ανίχνευσης. Είναι ενημερωμένοι καταναλωτές αυτοί που ενθουσιάζονται επειδή μπορούν να μετατρέψουν την τηλεφωνική τους συσκευή σε “συσκευή αναγνώρισης” για να ενεργοποιήσουν τους κοριούς RFID. Είναι πληροφορημένοι πολίτες αυτοί που επιχαίρουν για την πρόοδο της βιομετρίας, η οποία εμποδίζει την παραχάραξη των ταυτοτήτων».

Ο Γκρο καταλήγει: «Το ολικό προκαλεί τον φόβο της ασφάλειας ως επιτήρησης. Είναι το οργουελικό ή πανοπτικό μοντέλο της πλήρους και συνεχούς επιτήρησης των συμπεριφορών, των λόγων, των σκέψεων. Όλες οι πράξεις και οι κινήσεις μας, οι εκφράσεις και οι σκέψεις μας αναφέρονται σε μια κεντρική αρχή που εξακριβώνει την ιδεολογική τους κανονικότητα, τη συμμόρφωσή τους στις δέουσες συμπεριφορές, τη συμφωνία τους με καθορισμένους πολιτικούς στόχους: ο εφιάλτης του ολοκληρωτισμού».

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Αξίζει να θυμηθούμε τον σκεπτικισμό που είχε εκφράσει για την απειλή του ιδιωτικού βίου μας από την επέλαση της τεχνολογίας ο αείμνηστος καθηγητής Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών Γεώργιος Κουμάντος σε ένα άκρως επίκαιρο άρθρο του με τίτλο «Η ηλεκτρονική απειλή (κατά του ιδιωτικού βίου)», δημοσιευμένο στο «Βήμα της Κυριακής», φύλλο της 4.11.1979 (σελ. 12). Αναρωτιόταν:

«Τι θα εμποδίσει όμως να καταγραφούν στη μνήμη του ηλεκτρονικού εγκεφάλου κι άλλα στοιχεία, τι πολιτικές σκέψεις διατύπωσα κάποτε, σε ποιες συγκεντρώσεις παρευρέθηκα, τι στάση εκράτησα σε κάποιον απεργιακό αγώνα, ποιον συνάντησα, με ποιον εμίλησα στο τηλέφωνο, τι του είπα, ποιον στραβοκοίταξα ή ποιαν εγλυκοκοίταξα;»

 

ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Δυστυχώς, οι παραπάνω προβληματισμοί αποσιωπήθηκαν από τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Βασίλειο Φλωρίδη, ο οποίος, σε πρόσφατο άρθρο του με τον τίτλο «Κάμερες παντού» («Η Καθημερινή», 6.10.2024, σελ. 39), προπαγάνδισε μονόπλευρα την αρχή της ασφάλειας, γράφοντας ότι, χάρη στις κάμερες βιντεοεπιτήρησης, «ο εγκληματίας και ο παραβάτης θα αισθάνονται πλέον ζεστή την “ανάσα” της οργανωμένης πολιτείας πάνω από το κεφάλι τους», οι δε πολίτες «θα αισθάνονται πιο ασφαλείς όταν γνωρίζουν ότι υπάρχει πρόσθετη ασφάλεια “εξ ουρανού”, χάρη στη νέα τεχνολογία».

Τις «θεμιτές» αντιρρήσεις για την χρήση της νέας τεχνολογίας αντιπαρήλθε ο εν λόγω εισαγγελεύς με το γνωστό επιχείρημα: «Κανένα συνταγματικό του δικαίωμα δεν μπορεί να απολαύσει ο πολίτης, όταν φοβάται να βγει από το σπίτι του. […] Από τη σωστή χρήση της νέας τεχνολογίας θα φοβούνται μόνο οι εγκληματίες και οι παραβάτες».

Τον ίδιο ακριβώς φόβο, όμως, αισθάνονται ήδη οι πολίτες που βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους την αντιφιλελεύθερη πολιτική μιας άθλιας νεοταξίτικης κυβέρνησης (και φανατικής υποστηρίκτριας του χρεοκοπημένου δόγματος της μηδενικής ανοχής), η οποία μεταχειρίζεται κάθε πολίτη ως δυνάμει εχθρό της. Γι’ αυτό, τώρα, τα γρανάζια της Νέας Δικτατορίας δεν θα αρκούνται στο να μας παρακολουθούν μόνο με ηχητικά, αλλά θα καταφύγουν και σε οπτικά μέσα, προτάσσοντας την γνωστή, χιτλερικού τύπου, δικαιολογία ότι (και) αυτό είναι «για το καλό μας, για την ασφάλειά μας». Έτσι, θα νιώθουμε ακόμη πιο ζεστή την ανάσα του οργουελικού Κράτους (βλ. και John Gibb, «Ποιος μας παρακολουθεί;», μτφ.: Αρ. Αλαβάνου, εκδ. Α. Α. Λιβάνη, 2005).

Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι από την υγειονομική δικτατορία, που είχε ως σημαία της το σύνθημα «μάσκες παντού», έχουμε ήδη περάσει στην φάση της επιτηρούμενης (ψευτο)δημοκρατίας, ακριβέστερα της «ηλεκτρονικής δικτατορίας», σημαία της οποίας δεν αποκλείεται να γίνει το σύνθημα «κάμερες παντού». Κι όταν θα αποδειχθεί ότι ούτε με την καθολική οπτικοακουστική επιτήρηση μειώθηκαν αισθητά «οι «εγκληματίες και οι παραβάτες», το επόμενο βήμα θα είναι να μας υποχρεώσουν σε τσιπάρισμα, μετατρέποντάς μας αμετακλήτως σε ζωανθρώπους – πάντοτε «για το καλό μας»!

 

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στις 21/10/2024.

 

https://www.eoneolaia.com/epitiroumeni-pseftodimokratia/

Ὁ Ἐρντογάν διεκδικεῖ ἐπισήμως ἐδάφη μας καί θά καθίσετε στό ἴδιο τραπέζι, κ. Μητσοτάκη; - Καί κατηγορεῖτε ἐμᾶς γιά ὑπερπατριωτισμό ἐπειδή σᾶς λέμε ὅτι κάνετε διάλογο μέ τόν λάθος ἄνθρωπο;

Οἱ ἀσύλληπτα προκλητικές δηλώσεις τοῦ Τούρκου Προέδρου πού παραβιάζουν κατάφωρα τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν καί ἔμειναν ἀναπάντητες ἀπό τήν Κυβέρνηση, ἐνῶ ἀπεκρύβησαν ἀπό τούς τηλεοπτικούς σταθμούς – Ἰδού οἱ χάρτες τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ

Μέ ποιούς ὅρους ὁδεύουμε πρός διαπραγματεύσεις μέ τούς Τούρκους; Καί μέ ποιούς Τούρκους πᾶμε νά διαπραγματευθοῦμε; Μέ αὐτούς πού διεκδικοῦν τήν Θεσσαλονίκη;
Ὀργή δημιουργεῖται σέ κάθε ἐχέφρονα Ἕλληνα πού παρακολουθεῖ τήν προκλητική συμπεριφορά τῆς Ἀγκύρας. Σέ κάθε Ἕλληνα πού ἄκουσε τόν Ἐρντογάν νά μιλάει πάλι γιά «ἐθνικό ὅρκο», νά ἀμφισβητεῖ τήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης καί νά ζητεῖ νά ἐπεκταθεῖ εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος.

Διπλασιάζεται ἡ ὀργή ὅταν διαπιστώνει κανείς ὅτι ἀπάντησις σέ αὐτές τίς δηλώσεις, πού καταφώρως παραβιάζουν τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν, δέν δίδεται. Οὔτε ὁ Πρωθυπουργός, πού σπεύδει νά χαρακτηρίσει «ὑπερπατριῶτες» ὅσους ἀνησυχοῦν γιά τήν πατρίδα, εἶπε τό παραμικρό. Οὔτε ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, πού δήλωνε πώς ἡ «Γαλάζια Πατρίδα» τοῦ Ἐρντογάν δέν συνιστᾶ διεκδίκηση γιά τό Αἰγαῖο. Οὔτε κἄν ὁ λαλίστατος σέ ἄλλες περιπτώσεις κυβερνητικός ἐκπρόσωπος ἔλαβε ὁδηγίες νά ἀπαντήσει στά λεγόμενα ἀπό τόν Τοῦρκο Πρόεδρο. Τά ἐσωτερικά μικροπολιτικά ζητήματα τόν ἀπασχολοῦν περισσότερο. Ἀλλά αὐτό δυστυχῶς εἶναι τό ἐπίπεδο τῆς Κυβερνήσεώς μας… Ὅμως οὔτε τά κανάλια καί τά ἠλεκτρονικά ΜΜΕ ἀσχολήθηκαν μέ τό θέμα. Τό ἀπέκρυψαν. Γιατί ἄραγε;

Βαδίζουμε λοιπόν πρός διαπραγματεύσεις, ἐνῶ ἡ τουρκική πλευρά ὄχι μόνον δέν προβαίνει σέ καμμία κίνηση συμβιβασμοῦ ἤ καλῆς θελήσεως, ἀλλά ἀπεναντίας διατυπώνει συνεχῶς περισσότερες ἀξιώσεις. Πλέον δέν διεκδικεῖ μόνον θαλάσσιες ζῶνες ἐπί τῶν ὁποίων ἡ Ἑλλάς ἔχει κυριαρχικά δικαιώματα. Ἀπαιτεῖ καί χερσαία ἐπέκταση. Ὁ ἴδιος ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν ἤγειρε θέμα ἀξιώσεως ἐδαφῶν πού ἀνήκουν στήν Ἑλλάδα, τήν Βουλγαρία, τήν Συρία καί τό Ἰράκ, μιλῶντας τό Σάββατο γιά τήν «Τουρκία τοῦ Ἐθνικοῦ Ὅρκου». Αὐτό σημαίνει, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ὅτι ὁ Ἐρντογάν θέλει νά ἐπεκτείνει τά σύνορα τῆς χώρας του, ὥστε νά περιλάβει καί τήν Θεσσαλονίκη. Μέχρι ἐκεῖ φθάνει ὁ λεγόμενος «Ἐθνικός Ὅρκος», μιά ὁριοθέτησις τήν ὁποία ἔθεσε τό τελευταῖο νομοθετικό σῶμα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας τό 1920, ὡς διεκδίκηση γιά τά ὅρια τῆς Τουρκίας πού ἐπρόκειτο νά διαμορφωθεῖ μετά τήν ἧττα τῶν Ὀθωμανῶν κατά τόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τό κείμενο αὐτό, τό ὁποῖο οὐδέποτε ἀπέκτησε νομική ἰσχύ, κατηργήθη οὕτως ἤ ἄλλως μέ τήν ὑπογραφή τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Τό γεγονός δέ ὅτι ὁ Ἐρντογάν τό ἐπαναφέρει, ὡς μέρος τῶν διεκδικήσεών του, συνιστᾶ εὐθεία παραβίαση τῆς Συνθήκης αὐτῆς. Δέν εἶναι ἄλλωστε ἡ πρώτη φορά πού τό κάνει. Κατ’ ἐπανάληψιν ἔχει δηλώσει ὅτι θεωρεῖ τήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης «παρωχημένη» καί ἔχει ἐκδηλώσει περιφρόνηση πρός αὐτήν.

Εἰδικώτερα, ὅπως μετέδωσε ὁ τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ, ὁ Ἐρντογάν δήλωσε:

«Δέν θά κοιτᾶμε τά δάκρυα ὁποιουδήποτε ἔχει βλέψεις στήν πατρίδα μας. Δέν θά ἀνεχτοῦμε κανέναν πού θά ἐπιχειρήσει κατά τῆς πατρίδας μας. Δέν θά ἐπιτρέψουμε καμμία ἐπέμβαση οὔτε στά 782 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα τῶν ἐδαφῶν τῆς πατρίδας μας, οὔτε στή γεωγραφία τοῦ Ἐθνικοῦ Ὅρκου»
Νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι, σύμφωνα μέ τόν «Ὅρκο» αὐτό, τά σύνορα τῆς μελλοντικῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας συμπεριελάμβαναν τίς περιοχές τῆς Μακεδονίας μέχρι καί τήν Θεσσαλονίκη, τοῦ Κιρκούκ, τοῦ Χαλεπίου καί τῆς Μοσούλης. Βασιζόταν στίς ἀποφάσεις τῶν συνεδρίων τοῦ κινήματος τοῦ Μουσταφᾶ Κεμάλ, τοῦ Ἐρζερούμ τοῦ Ἰουλίου καί Αὐγούστου 1919 καί τῆς Σεβάστειας τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους.

Οἱ ἕξι προβλέψεις τοῦ τουρκικοῦ «Ἐθνικοῦ Ὅρκου» εἶναι:

1. Τό μέλλον τῶν περιοχῶν πού κατοικοῦνταν ἀπό Ἄραβες κατά πλειοψηφία, τήν στιγμή τῆς ὑπογραφῆς τῆς Ἀνακωχῆς τοῦ Μούδρου, θά καθοριστεῖ μέ δημοψήφισμα. Οἱ περιοχές οἱ ὁποῖες δέν βρίσκονταν ὑπό τήν κατοχή τῶν συμμάχων τήν περίοδο τῆς ὑπογραφῆς τῆς ἐκεχειρίας καί εἶχαν τουρκική-μουσουλμανική πλειοψηφία ἀποτελοῦν τήν πατρίδα τοῦ τουρκικοῦ ἔθνους.

2. Τό μέλλον τῶν περιοχῶν τοῦ Κάρς, Ἀρνταχάν καί Βατούμ θά καθοριστεῖ μέ δημοψήφισμα.

3. Τό καθεστώς τῆς περιοχῆς τῆς Δυτικῆς Θράκης θά καθοριστεῖ μέ τήν ψῆφο τῶν κατοίκων της.

4. Θά πρέπει νά ἐξασφαλιστεῖ ἡ ἀσφάλεια τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Θαλάσσης τοῦ Μαρμαρᾶ. Τό καθεστώς ἐλεύθερης διακινήσεως προϊόντων καθώς οἱ μεταφορές μέσω τῶν Στενῶν τοῦ Βοσπόρου καί τῶν Δαρδανελλίων θά καθορισθεῖ μεταξύ τῆς Τουρκίας καί τῶν ἄλλων ἐνδιαφερομένων κρατῶν.

5. Τά δικαιώματα τῶν μειονοτήτων θά ἐξασφαλιστοῦν μέ βάση τήν ἀμοιβαιότητα τῶν δικαιωμάτων τῶν μουσουλμανικῶν μειονοτήτων στίς γειτονικές χῶρες.

6. Μέ στόχο τήν ἀνάπτυξη τῆς χώρας σέ κάθε ἐπίπεδο θά πρέπει νά ἐξασφαλιστεῖ ἡ ἐλευθερία καί ἡ ἀνεξαρτησία της, κάτι πού θά ἐπιτευχθεῖ μέ τήν ἄρση κάθε ἐμποδίου στό οἰκονομικό, πολιτικό καί δικαιϊκό πεδίο.

Αὐτά εἶναι τά δεδομένα πού ὁ Ἐρντογάν ἐπαναφέρει καί μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο θά πρέπει ἡ Ἑλλάς νά ἀντιμετωπίσει, στίς ὅποιες συνομιλίες ἀρχίσουν στό ἄμεσο μέλλον. Ἡ Τουρκία ποτέ δέν ἔχει κρύψει τίς προθέσεις της. Τό ἐρώτημα εἶναι πόσο τήν παρακολουθεῖ καί πόσο ἀντιλαμβάνεται τίς τοποθετήσεις της ἡ ἑλληνική πλευρά καί ἰδιαιτέρως τό Μέγαρο Μαξίμου καί τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν.

Θά σημειώσουμε ἐπίσης τό γεγονός ὅτι ἡ δημοσιότης τῆς ὁποίας τυγχάνουν στήν Ἀθήνα οἱ προκλητικές δηλώσεις καί τοποθετήσεις εἴτε τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν εἴτε τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Χακάν Φιντάν (ὁ ὁποῖος ἀναμένεται συντόμως στήν Ἀθήνα) εἶναι ἐλαχίστη. Εἶναι συνέπεια αὐτῆς τῆς περιορισμένης δημοσιότητος τό γεγονός ὅτι οἱ ἁρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες δέν φαίνονται ἐνημερωμένοι γιά τήν τακτική τῆς Ἀγκύρας; Ἤ μήπως ὑπάρχουν κύκλοι οἱ ὁποῖοι μεριμνοῦν νά μήν δίδεται μεγάλη προβολή στίς κινήσεις τῶν Τούρκων, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι δέν θά διαταραχθοῦν τά «ἤρεμα νερά» στά ὁποία προσδοκοῦν; Ἀλλά σέ αὐτήν τήν περίπτωση τά πράγματα ὁδηγοῦνται σέ ἐπικίνδυνες ἀτραπούς. Διότι πρόκειται γιά τήν τακτική τῆς στρουθοκαμήλου, ἡ ὁποία νομίζει ὅτι ὁ κίνδυνος ἐξαλείφεται ἐπειδή βάζει τό κεφάλι κάτω ἀπό τό χῶμα καί δέν τόν βλέπει. Καί ἐν προκειμένῳ οἱ κίνδυνοι πού πυκνώνουν δέν ἀφοροῦν στόν ἕναν ἤ τόν ἄλλον ἀξιωματοῦχο προσωπικῶς. Ἐδῶ διακυβεύεται ἡ ἴδια ἡ ὑπόστασις τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καί ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις δείχνει νά ὑπνώττει. Κατά τά ἄλλα, ὁ Πρωθυπουργός κατηγορεῖ κάποιους, καί ἐμᾶς μεταξύ αὐτῶν, ὡς «ὑπερπατριῶτες». Ἐνοχλεῖται ἀπό τήν ἀποκάλυψη τῆς ἀληθείας; Προτιμᾶ τήν συγκάλυψη;

ΕΣΤΙΑ 

 

ΜΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΒΑΛΚΑΝΙΟΙ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΙ, ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΜΑΡΩΝΟΥΜΕ! - Τό μεγάλο σορτάρισμα τῆς Ἀμερικῆς καί τῆς Μεγάλης Βρεταννίας στήν Εὐρώπη μέ τόν πόλεμο, μέ στόχο τήν ἐπιθετική ἐξαγορά τῶν μεγάλων βιομηχανιῶν της, καί ἡ Ἑλλάς – Ἕτοιμες ἐπενδύσεις περιμένουν ἔγκριση, ἀλλά δέν δίδεται – Τί κρύβεται πίσω ἀπό τήν ἄρνηση τῆς Κυβερνήσεως γιά ἵδρυση αὐτοτελοῦς Ὑπουργείου Βιομηχανίας

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ καί ὁ Ὑπουργός Ἀναπτύξεως παρουσίασαν χθές στήν Ἐθνική Πινακοθήκη τό σχέδιό τους γιά τό νέο παραγωγικό μοντέλο τῆς χώρας. Πολύ καλό γιά νά εἶναι ἀληθινό. Μακάρι. Ἀλλά τό δεῖγμα γραφῆς πού ἔχει ἐπιδείξει ἡ φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία στά πέντε καί πλέον χρόνια πού κυβερνᾶ, δέν εἶναι ἱκανό δυστυχῶς νά πείσει τήν ἀγορά ὅτι ἡ παράταξη πού στό παρελθόν κατηγορεῖτο ἀπό τό …ΠΑΣΟΚ ὅτι εἶναι τό κόμμα τῶν βιομηχάνων, ἀγαπᾶ τήν βιομηχανία. Ἡ ὁποία ἀκόμη καί στήν κατάσταση πού βρίσκεται σήμερα συνεισφέρει στήν ἀνάπτυξη τοῦ ΑΕΠ ποσό ἄν ὄχι σημαντικά μεγαλύτερο, τοὐλάχιστον ἰσοδύναμο μέ τήν ναυτιλία καί μέ τόν τουρισμό.

Ἡ Νέα Δημοκρατία μέ αὐτό πού κάνει τά τελευταῖα χρόνια σκοτώνει τήν βιομηχανία μέ ἐπιστημονικό τρόπο. Δέν τό κάνει βεβαίως ὅπως τό ΠΑΣΟΚ τό 1981, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου οἱ ἐξαγωγές «βούτηξαν» στά τάρταρα καί ἐπανῆλθαν στό ἴδιο σημεῖο μετά ἀπό ὁλόκληρα 15 χρόνια. Αὐτό ἦταν ἔγκλημα τό ὁποῖο συνοδεύτηκε ἀπό τό ἄλλο ἔγκλημα τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀνασυγκροτήσεως Ἐπιχειρήσεων. Τό κάνει ὅμως καί ἐκείνη μέ τόν τρόπο της. Βάζοντας πλάτη στό μετεμφυλιακό δυτικό σχέδιο πού δέν ἐπέτρεψε ποτέ στήν Ἑλλάδα, πλήν ὁρισμένων περιόδων, νά κάνει μεγάλα βήματα στήν βιομηχανία, προκειμένου νά μήν γίνει ποτέ αὐτοδύναμη γεωπολιτικῶς.

Γιά τό πῶς σκοτώνει ἡ ΝΔ τήν βιομηχανία. προστατεύοντας πολλές φορές τό διεθνές κεφάλαιο καί διευκολύνοντας τίς εἰσαγωγές, ἀρκεῖ κανείς νά συγκρίνει τίς ἐξαγωγές μας μέ τίς ἐξαγωγές βαλκανικῶν καί ἀνατολικῶν χωρῶν. Βλέπουμε τήν σκόνη τους …καμαρώνοντας στήν Ἐθνική Πινακοθήκη. Ἀλλά ἀντί νά τά γράφουμε καί νά τά λέμε ἐμεῖς, θά σᾶς μεταφέρω τί μᾶς ἐκμυστηρεύτηκε προσφάτως κορυφαῖος τῆς ἀγορᾶς, γιά νά δεῖτε ποιά εἶναι ἡ πραγματική εἰκόνα πίσω ἀπό τό ἐπιτηδευμένο ἀριστερό λεξιλόγιο γιά τό «νέο παραγωγικό μοντέλο τῆς χώρας». Ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν ἐπισκεφθεῖ ποτέ ἐργοστάσιο καί εἶναι προϊόντα τοῦ κομματικοῦ σωλῆνα, δέν ἔχουν δουλέψει οὐσιαστικά ποτέ πραγματικά στήν ζωή τους, μᾶς λένε ὅτι ξέρουν ποιό εἶναι τό παραγωγικό πρότυπο πού ἔχει ἀνάγκη ἡ χώρα. Τήν ὁποία ἄν διατρέξει κανείς ἀπό ἀέρος θά διαπιστώσει ὅτι εἶναι γεμάτη ἀπό κουφάρια ἐργοστασίων τοῦ ἔνδοξου παρελθόντος… Ἐνῷ κάποτε σέ κάθε νομό ὑπῆρχε καί ἕνα ἐργοστάσιο. Μοῦ εἶπε λοιπόν αὐτός ὁ κορυφαῖος τῆς ἀγορᾶς:

«Ὅλοι στήν πατρίδα μας ἔχουν ἐγκαταλείψει τήν βιομηχανία. Ἡ Σλοβενία, ἡ Κροατία, ἡ Τσεχία προσεχῶς καί ἡ Βουλγαρία μᾶς ἔχουν ξεπεράσει σέ ἐξαγωγές. Ἡ Τσεχία ἔχει ἕξι φορές ἐξαγωγές παραπάνω ἀπό ἐμᾶς καί ἡ Κροατία τέσσερεις. Εἶναι ντροπή! Ἡ Ἑλλάδα ἄν τήν δεῖς ἀπό ψηλά εἶναι ἕνα ἀπέραντο χωράφι. Δέν ὑπάρχει πουθενά βιομηχανία. Ἡ βιομηχανία καταδιώκεται μέ τίς ὑψηλές τιμές ἐνέργειας πού πλήττουν τήν ἀνταγωνιστικότητά της, καί δέν ὑπάρχει ἐθνική πολιτική προστασίας της ὅπως στήν Ἰταλία. Ἀκόμα καί στήν κατάσταση πού εἶναι σήμερα, εἰσφέρει περισσότερα στό ΑΕΠ ἀπό τόν τουρισμό καί ἀπό τήν ναυτιλία. Καί ξέρετε γιατί μᾶς τό κάνουν αὐτό; Γιατί ἀδιαφοροῦν; Γιά νά βάλουν πόδι στίς οἰκονομίες τῆς ἠπείρου μας (αὐτή τήν στιγμή πλήττεται καί ἡ γερμανική καί ἡ γαλλική βιομηχανία), ἡ Ἀμερική καί ἡ Ἀγγλία (γι’ αὐτό ἔφυγε ἀπό τήν Ἕνωση) πού ἑτοιμάζονται νά σορτάρουν τήν Εὐρώπη ἐδῶ καί πολλά χρόνια γιά νά κλέψουν σέ τιμή εὐκαιρίας στά χρηματιστήρια (καί νά τίς ἐντάξουν στήν ἰδιοκτησία τους) ὅλες τίς μεγάλες εὐρωπαϊκές βιομηχανίες.

Ἡ Εὐρώπη θά ὑπάρξει στό μέλλον, ἀλλά μόνο ὡς ἀμερικανικό παράρτημα καί πολιτεία τῶν ΗΠΑ. Αὐτό ἐπιδιώκεται μέ τόν νέο διεθνῆ καταμερισμό στόν κόσμο. Οἱ σημερινοί μεγαλομέτοχοι νά γίνουν οἱ αὐριανοί ὑπάλληλοι στίς ἐπιχειρήσεις τους. Ἡ ἀρχή ἔγινε μέ τήν στέρηση τῆς φθηνῆς ἐνέργειας ἀπό τούς Γερμανούς. Καί μετά ἀπό ἐμᾶς.

Ὁ Σκυλακάκης μᾶς κοροϊδεύει λέγοντας ὅτι θά πέσουν οἱ τιμές τῆς ἐνέργειας μέ τά χιλιάδες φωτοβολταϊκά πού ἑτοιμάζει. Ὅλοι προωθοῦν τήν ἀτζέντα τῆς πράσινης ἐνέργειας πού συνιστᾶ τήν ναρκοθέτηση τῆς εὐρωπαϊκῆς βιομηχανίας, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη ἀπό φθηνή ἐνέργεια. Παρά τό γεγονός ὅτι οἱ ΗΠΑ δέν ἔχουν μεγάλες ποσότητες σχιστολιθικοῦ ἀερίου, στεγνώνουν τήν Εὐρώπη γιά νά τήν ἐξαγοράσουν σέ τιμή εὐκαιρίας.

Ἐπενδύσεις μεγάλων ἑλληνικῶν ἑταιρειῶν στή βόρεια Ἑλλάδα εἶναι ἕτοιμες, ἀλλά δέν προωθοῦνται, γιατί ἄλλα συμφέροντα τίς ἐμποδίζουν. Εἴπαμε στόν Μητσοτάκη νά συστήσει ξεχωριστό Ὑπουργεῖο Βιομηχανίας ὅταν ἀνέλαβε τήν Πρωθυπουργία καί τό ἀρνήθηκε. Τό ἴδιο κάνει καί ὁ Χατζηδάκης, ὁ ὁποῖος δέν ἀναφέρει ποτέ στίς ὁμιλίες του τήν λέξη βιομηχανία παρά μόνον κατόπιν παρακλήσεως. Ἐπί κεφαλῆς στό Ἰνστιτοῦτο ΙΟΒΕ τέθηκε …ξενοδόχος. Ἡ Ἑλλάδα πρωταγωνιστοῦσε κάποτε στήν βιομηχανία καί σήμερα μετρᾶμε κουφάρια».

Θέλετε κι ἄλλα; Δέν νομίζω. Γιατί ἄλλως τε νά χαλάσουμε τήν ἀτμόσφαιρα; Ἄς συνεχίσει τό Μαξίμου νά κάθεται πάνω στό ρόζ συννεφάκι του. Δέν θά τό χαλάσουμε ἐμεῖς τό ὄνειρο. Μιά μέρα ὅμως θά ξυπνήσει καί θά βρεθεῖ μπροστά σέ ἐκπλήξεις.

Οἱ ἀστοί ὅταν θυμώνουν μέ τό «γκουβέρνο» δέν τό δείχνουν. Θέμα πρεστίζ. Ἁπλῶς πράττουν.

ΕΣΤΙΑ

Υἱοθεσίες τέκνων ἀπό ὁμόφυλα ζευγάρια μέ δικαστική ἀπόφαση ἀπό τό «παράθυρο»!

Ἡ «Ἑστία» ἀποκαλύπτει τήν ὑπ’ ἀριθμόν 2435/2024 ἀπόφαση τοῦ μονομελοῦς Ἐφετείου Ἀθηνῶν γιά νομιμοποίηση υἱοθεσίας τέκνου στό ἐξωτερικό, μέ τήν ὁποία ὅμως ζητεῖται «νά ἐπαναπροσδιοριστεῖ ἡ ἑλληνική δημόσια τάξη ὑπό τό φῶς τοῦ νόμου 5089/2024» – Ἄρα νά νομιμοποιηθεῖ ἡ τεκνοθεσία ὁμοφύλων καί στό ἐσωτερικό

«Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ στήν Ἑλλάδα υἱοθεσίας ἀπό ὁμόφυλους συζύγους πού ἔχει τελεσθεῖ στό ἐξωτερικό δέν ἀντίκειται στήν ἑλληνική δημόσια τάξη, ὅπως αὐτή πρέπει νά ἐπαναπροσδιοριστεῖ ὑπό τό φῶς τοῦ Ν. 5089/2024…». Μέ αὐτό τό σκεπτικό τό Μονομελές Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν προχώρησε στήν ἀναγνώριση τῆς υἱοθεσίας ἀνηλίκου παιδιοῦ ἀπό ὁμόφυλο ζεῦγος, πού ἔγινε στό ἐξωτερικό. Ζητεῖ μάλιστα ἐπαναπροσδιορισμό τοῦ σχετικοῦ νομοθετικοῦ πλαισίου, ἀκολουθῶντας τόν δρόμο πού ἄνοιξε ἡ ψήφισις τοῦ νόμου γιά τόν γάμο τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν. Βλέπουμε, λοιπόν, νά ἀνοίγει ὁ δρόμος καί γιά τήν τεκνοθεσία ἀπό τά ζευγάρια αὐτά. Φυσικά καί οἱ υἱοθεσίες οἱασδήποτε μορφῆς δέν ἀντίκεινται στήν δημοσία τάξη. Ἄλλα εἶναι τά προβλήματα πού μπορεῖ νά δημιουργηθοῦν καί ἀνελύθησαν ἐπαρκῶς στήν Βουλή, ἀπό τά μέλη της, πού ἀντέδρασαν καί κατεψήφισαν τό νομοσχέδιο γιά τόν γάμο. Ἐπιμόνως πάντως τότε ἐλέγετο καί ἀπό τόν Πρωθυπουργό ὅτι ἡ νομοθέτησις τοῦ γάμου ἐπ’ οὐδενί θά σημάνει καί ἀναγνώριση δικαιώματος τεκνοθεσίας. Ἀλλά, ὡς γνωστόν, σέ ὅλους τούς νόμους μπορεῖ νά ὑπάρχουν καί «παράθυρα».

Καί τώρα, μέ τήν συγκεκριμένη ἀπόφαση τοῦ Ἐφετείου, τό «παράθυρο» ἀνοίγει διάπλατα.

Διαβάζουμε τήν περίληψη τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς, ὅπως ἀνηρτήθη στό διαδίκτυο:

«Μονομελές Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν 2435/2024 (πολ.)
ΗΜ/ΝΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ
23 Σεπτεμβρίου 2024

ΣΥΝΘΕΣΗ
Προεδρεύων: Ἰω. Βαλμαντώνης
(Ἐφέτης)
Δικηγόρος: Κ. Μπίτσιος

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΕΥΧΟΥΣ
Ἰούνιος-Ἰούλιος (6) 2024
ΣΕΛ. 438

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
Νομολογία
Χρονικά Ἰδιωτικοῦ δικαίου

ΕΤΙΚΕΤΕΣ
Οἰκογενειακό Δίκαιο
Πολιτική Δικονομία

Υἱοθεσία ἀνηλίκου στό ἐξωτερικό ἀπό ὁμόφυλο ζεῦγος καί ἀναγνώριση τῆς ἰσχύος της στήν Ἑλλάδα

Οἱ ἀποφάσεις ἑκούσιας δικαιοδοσίας ἀλλοδαπῶν δικαστηρίων, ὅπως αὐτές περί υἱοθεσίας, ἰσχύουν αὐτοδικαίως στήν Ἑλλάδα ὑπό τούς ὅρους τοῦ ἄρθρου 780 ΚΠολΔ, στούς ὁποίους περιλαμβάνεται ἡ μή ἀντίθεσή τους πρός τήν ἡμεδαπή δημόσια τάξη. Χωρεῖ δικαστική ἀναγνώριση τῆς ἰσχύος ἀλλοδαπῆς ἀπόφασης ἑκούσιας δικαιοδοσίας, μέ ἀνάλογη ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 905 παρ. 4 ΚΠολΔ, πρός ἄρση τυχόν ἀμφιβολιῶν περί συνδρομῆς τῶν σχετικῶν προϋποθέσεων. Ἡ ἀναγνώριση στήν Ἑλλάδα υἱοθεσίας ἀπό ὁμόφυλους συζύγους πού ἔχει τελεσθεῖ στό ἐξωτερικό δέν ἀντίκειται στήν ἑλληνική δημόσια τάξη, ὅπως αὐτή πρέπει νά ἐπαναπροσδιοριστεῖ ὑπό τό φῶς τοῦ Ν. 5089/2024. Ἀντιθέτως, τυχόν ἀπόρριψη τῆς ζητούμενης ἀναγνώρισης ἐνδέχεται νά ἀντιστρατεύεται τό βέλτιστο συμφέρον τοῦ θετοῦ τέκνου, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τήν βασική καθοδηγητική ἀξιολόγηση τοῦ δικαίου τῆς υἱοθεσίας κατά τόν Ἀστικό Κώδικα».

Οἱ ἀποφάσεις λοιπόν ἀλλοδαπῶν δικαστηρίων γιά τό συγκεκριμένο ζήτημα καί «ἰσχύουν αὐτοδικαίως», ὅπως μᾶς λέγει τό Ἐφετεῖο, τό ὁποῖο ἐγνωμάτευσε ἀκόμη ὅτι ἐνδεχομένη ἀπόρριψις μπορεῖ νά ἀντιστρατεύεται τό «βέλτιστο συμφέρον τοῦ θετοῦ τέκνου»! Ἀκολουθεῖται δηλαδή τό σκεπτικό πού εἰσήχθη μέ τόν συγκεκριμένο νόμο, κάτι τό ὁποῖο εἶχε ἐγκαίρως ἐπισημανθεῖ, ἀλλά ἐπιμόνως ἀπερρίπτετο ἀπό τούς ὑπερμάχους τοῦ γάμου τῶν ὁμοφύλων, οἱ ὁποῖοι μονοτόνως ἐπανελάμβαναν τήν θεωρία τους περί «ἰσότητος». Τώρα ἀνεκάλυψαν ἄλλη φρασεολογία γιά νά κάνουν τό ἑπόμενο βῆμα καί σιγά-σιγά νά καθιερώσουν καί τήν τεκνοθεσία. Προχωρεῖ μάλιστα ἡ διαδικασία καλυπτόμενη κατά τό δυνατόν ἀπό πέπλον σιωπῆς, προκειμένου νά μήν ὑποχρεωθοῦν νά ἀπολογηθοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι διεβεβαίωναν ὅτι ζήτημα τεκνοθεσίας δέν τίθεται…

Νά, πού τίθεται…

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/y%e1%bc%b1othesies-teknon-%e1%bc%80po-%e1%bd%81mofyla-zevgaria-me-dikastiki-%e1%bc%80pofasi-%e1%bc%80po-to-parathyro/

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 : ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ Α/ΓΕΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ

Γράφει ο Φιλίστωρ

Πρόλογος - Η προετοιμασία του Ελληνικού ναυτικού (1922-1940)

Μετά την εκστρατεία στην Μ. Ασία (1922), καταβλήθηκε προσπάθεια ανακαίνισης των περισσότερων πολεμικών μονάδων, τα «Αβέρωφ» και «Έλλη» επισκευάστηκαν στη Γαλλία, τα τέσσερα αντιτορπιλικά στην Αγγλία, ενώ όλα τα υπόλοιπα στην Ελλάδα. Επίσης παραγγέλθηκαν και έξι υποβρύχια στη Γαλλία, από τα οποία αξίζει να σημειωθούν τα «Παπανικολής» και «Κάτσωνης». Τα υπόλοιπα τέσσερα όμοιου τύπου υποβρύχια ήταν τα "Νηρεύς", "Πρωτεύς", "Γλαύκος" και "Τρίτων", τα οποία ναυπηγήθηκαν στην Ναντ, ενώ στις 17 Νοεμβρίου 1930 πραγματοποιήθηκε η ύψωση της ελληνικής σημαίας στη Βρέστη της Γαλλίας.  Η εκπαίδευση των αξιωματικών ενισχυόταν περιοδικά με αγγλικές αποστολές, ενώ η θητεία των κληρωτών ναυτών ορίστηκε σε 18μήνη. Από το 1928, με την πρωθυπουργία του Ε. Βενιζέλου, εμπεδώνεται ο γενικότερος φιλειρηνικός προσανατολισμός της περιόδου, με την οριστική εγκατάλειψη της Μεγάλης Ιδέας και την αισθητή μείωση των δαπανών για την άμυνα.

Μετά την πτώση του Βενιζέλου το 1932, το αποτυχημένο Βενιζελικό κίνημα του 1935 που απέδειξε τη γύμνια των ενόπλων δυνάμεων αλλά και τις διεθνείς εξελίξεις με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, η κυβέρνηση Τσαλδάρη αποφάσισε να διαθέσει μεγάλα κονδύλια για την άμυνα. Τον Ιούλιο του 1935 η κυβέρνηση Τσαλδάρη έλαβε την ιστορική απόφαση να διαθέσει συνολικά 5 δις δρχ σε βάθος 5ετίας για τον επανεξοπλισμό του στρατού. Αλλά η αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων προωθήθηκε ριζικά από την κυβέρνηση Μεταξά την περίοδο 1936-1940. Μετά από συντονισμένη εργασία του νέου Α/ΓΕΣ Αλέξανδρου Παπάγου και του επιτελείου, υποβλήθηκε νέο σχέδιο επανεξοπλισμού των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων αξίας 11 δις δρχ. Στο πλαίσιο αυτό υλοποιήθηκε σχέδιο επανεξοπλισμού του Ελληνικού Ναυτικού καθώς παραγγέλθηκαν στην Αγγλία δύο αντιτορπιλικά, τα «Β. Γεώργιος» και «Β. Όλγα», αγοράστηκαν τέσσερα ναρκαλιευτικά, δώδεκα υδροπλάνα και ένα πετρελαιοφόρο και άρχισε η εκπόνηση επιτελικών σχεδίων και προγραμμάτων για την ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού και την προετοιμασία του για τον επερχόμενο πόλεμο. Οργανώθηκε η παράκτια άμυνα σύμφωνα με την κατανομή των ακτών της χώρας σε έξι Ναυτικές Αμυντικές Περιοχές, οι οποίες με πενιχρά οικονομικά μέσα, επάνδρωσαν οχυρωματικά και έργα αντιαεροπορικής άμυνας στην ξηρά και οργάνωσαν πεδία ναρκών και ανθυποβρυχιακά φράγματα για προστασία ζωτικών λιμένων και βάσεων σε όλη την επικράτεια, με αποτέλεσμα την ικανοποιητική τους χρησιμοποίηση με την έναρξη του πολέμου.

Η σύνθεση του Ελληνικού Στόλου στις 28 Οκτωβρίου 1940

Το μικρό Ελληνικό Στόλο, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο και σύγχρονο Ιταλικό, αποτελούσαν κυρίως τα ακόλουθα μάχιμα Πολεμικά Πλοία:

· 1 Θωρηκτό 30 ετών, σε κακή κατάσταση, ιδίως των Λεβήτων (ΑΒΕΡΩΦ)

· 1 Θωρηκτό παροπλισμένο (ΚΙΛΚΙΣ)

· 2 Αντιτορπιλικά Αγγλικής κατασκευής, σύγχρονα, 2 περίπου ετών (Β.ΓΕΩΡΓΙΟΣ-Β.ΟΛΓΑ)

· 4 Αντιτορπιλικά Ιταλικής κατασκευής, 7 περίπου ετών, αλλά με προβληματικό υλικό (ΨΑΡΑ-ΣΠΕΤΣΑΙ-ΥΔΡΑ-ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ)

· 4 Αντιτορπιλλικά Αγγλικής κατασκευής, 30 περίπου ετών (ΛΕΩΝ-ΠΑΝΘΗΡ-ΑΕΤΟΣ-ΙΕΡΑΞ)

· 6 Υποβρύχια Γαλλικής κατασκευής, εκ των οποίων τα 4 μεγαλύτερα περίπου 13 ετών (ΠΡΩΤΕΥΣ-ΓΛΑΥΚΟΣ-ΤΡΙΤΩΝ-ΝΗΡΕΥΣ) και 2 μικρότερου μεγέθους, περίπου 14 ετών (ΚΑΤΣΩΝΗΣ-ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ)

· 4 Τορπιλοβόλα 350 τόννων, 35 ετών (ΘΥΕΛΛΑ-ΣΦΕΝΔΟΝΗ-ΝΙΚΗ-ΑΣΠΙΣ)

· 4 Τορπιλοβόλα, 240 τόννων, 26 περίπου ετών (ΠΡΟΥΣΑ-ΠΕΡΓΑΜΟΣ-ΚΥΖΙΚΟΣ-ΚΙΟΣ)

· 5 Τορπιλοβόλα 125 τόννων, 26 ετών (ΚΥΔΩΝΙΑΙ-ΑΙΓΛΗ-ΑΛΚΥΩΝΗ-ΑΡΕΘΟΥΣΑ-ΔΩΡΙΣ)

· 4 Ναρκαλιευτικά (ΑΛΙΑΚΜΩΝ-ΑΞΙΟΣ-ΝΕΣΤΟΣ-ΣΤΡΥΜΩΝ)

· 1 Πλωτό Συνεργείο, 20 ετών (ΗΦΑΙΣΤΟΣ)

Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ - Α/ΓΕΝ Αλέξανδρος Σακελλαρίου

Χαράματα 28ης Οκτωβρίου 1940 - Το Ελληνικό ναυτικό τίθεται σε επιφυλακή

Μετά την ύπουλη βύθιση του αντιτορπιλικού «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου, στις 15-8-1940, από το Ιταλικό υποβρύχιο «DELFINO», το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού προέβη στην επίσπευση της συμπλήρωσης των προκαταρκτικών φάσεων της πολεμικής κινητοποίησης. Αμέσως μετά την επίσημη κήρυξη πολέμου από την Ιταλία, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τέθηκε σε επιφυλακή μέσα σε έξι ώρες. Τα δέκα αντιτορπιλικά του στόλου κινήθηκαν για να εξασφαλίσουν τις θαλάσσιες συγκοινωνίες του στρατού ξηράς, ενώ τα υποβρύχια κινήθηκαν για περιπολίες σε τομείς που είχαν καθοριστεί πριν την έναρξη του πολέμου. Την πρώτη νύχτα του πολέμου το ναυτικό τοποθέτησε νάρκες στον Θερμαϊκό κόλπο και στη Μήλο. Μέσα σε τέσσερις μέρες από την έναρξη της επιστράτευσης, είχαν επανδρωθεί όλα τα παράκτια πολυβολεία, τα τορπιλοβόλα και όλα τα βοηθητικά σκάφη που διέθετε ο Στόλος.  

Η πρώτη ενέργεια του Α/ΓΕΝ Αλέξανδρου Σακελλαρίου ήταν να αποκαταστήσει επικοινωνία με με τον αρχηγό του Αγγλικού Στόλου στην Μεσόγειο. Ακολούθως έθεσε όλα τα μέσα του Στόλου για τη μεταφορά Ελληνικών μονάδων και εφοδίων στο μέτωπο της Ηπείρου. Σύμφωνα με τον Σακελλαρίου το Ελληνικό Ναυτικό κατάφερε με συνεχείς αποστολές νηοπομπών να μεταφέρει στο μέτωπο 80.000 στρατιώτες, 120.000 υποζύγια και χιλιάδες τόννους πυρομαχικών ρουχισμού και πολεμικού υλικού. Τις νηοπομπές αυτές συνόδευαν ακατάπαυστα μονάδες του Στόλου και κυρίως αντιτορπιλικά, αλλά τα δρομολόγια των πλοίων ήταν ιδιαίτερα δύσκολα καθώς γίνονταν υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αποστολές αυτές είχαν 100% επιτυχία, χωρίς να σημειωθεί καμία απώλεια πλοίου η φορτίου. Η πρώτη απώλεια νηοπομπής σημειώθηκε μόλις στις 5 Απριλίου 1941, μετά την κήρυξη του πολέμου κατά της Ελλάδας και από τη Γερμανία, νότια της Κρήτης από Γερμανικά βομβαρδιστικά.

Αναμφίβολα η πιο σημαντική θαλάσσια μεταφορά που διεξήγαγε το πολεμικό ναυτικό ήταν η μεταφορά της μεραρχίας Κρήτης από τη Σούδα στην ενδοχώρα. Το ΓΕΝ διέθεσε όλες τις διαθέσιμες μονάδες του καθώς η μεταφορά κινδύνευε από κάποια πιθανή Ιταλική επίθεση με βάση τα Ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα, και η νηοπομπή έφτασε στον προορισμό της χωρίς προβλήματα. Η απόλυτη επιτυχία στην αποστολή νηοπομπών μοιάζει απίστευτη καθώς οι Ιταλοί διέθεταν στην Αδριατική πάνω από 150 σκάφη με πολλά υποβρύχια ανάμεσα τους. Επίσης τα Ελληνικά αντιτορπιλικά δεν διέθεταν συστήματα ανίχνευσης υποβρυχίων άρα ουσιαστικά τους ήταν αδύνατο να προστατέψουν επαρκώς τα Ελληνικά μεταγωγικά. Το γεγονός της απόλυτης Ελληνικής αβλαβούς διέλευσης μοιάζει ανεξήγητο ακόμη και για τον ίδιο τον Σακελλαρίου.

Οι επιθετικές ενέργειες των αντιτορπιλικών του Ελληνικού Ναυτικού   

Αλλά το πολεμικό μας ναυτικό δεν παρέμεινε παθητικός θεατής στον πόλεμο της Αδριατικής παρά τη συντριπτική υπεροπλία δυνάμεων της Ιταλίας, που ήταν η ναυτική υπερδύναμη της εποχής. Την πρώτη καταδρομική ενέργεια του Ελληνικού στόλου στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο την διεξήγαγε ο αντιπλοίαρχος Κώνστας στις 30 Οκτωβρίου 1940 με τα αντιτορπιλικά "Ψαρά" και "Σπέτσαι". Ο στολίσκος αυτός αιφνιδιαστικά πλησίασε τις ακτές και βομβάρδισε τις φάλαγγες της δεξιάς πτέρυγας του Ιταλικού στρατού που είχε κατεύθυνση προς τα Ιωάννινα. Ο βομβαρδισμός αυτός δεν είχε κανένα απολύτως πρακτικό αποτέλεσμα.

Ακολούθησαν τρεις αιφνιδιαστικές νυχτερινές επιθετικές ενέργειες στολίσκου αντιτορπιλικών στην Αδριατική με επικεφαλής τον Αρχηγό του Στόλου Ναύαρχο Καββαδία, χωρίς όμως αποτέλεσμα καθώς τα Ελληνικά σκάφη δεν ήρθαν σε επαφή με τον εχθρό. Ο Σακελλαρίου θεωρούσε τις καταδρομές αυτές άσκοπες και επικίνδυνες, όμως βρισκόταν υπό τη συνεχή πίεση της κυβέρνησης που του ζητούσε κάποια επιτυχία στη Θάλασσα που θα επέτρεπε να ακουστεί το όνομα του Ελληνικού Ναυτικού στα πολεμικά ανακοινωθέντα εξυψώνοντας το ηθικό των Ελλήνων. Σύμφωνα με τον Σακελλαρίου μία από τις καταδρομές που έγιναν αποφασίστηκε από το υπουργικό συμβούλιο απευθείας! Το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου συγκλήθηκε το Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο για να αποφασίσει επ’ αυτού του ζητήματος. Οι διάλογοι που διεξήχθησαν ήσαν χαρακτηριστικοί ανθρώπων που δεν κατανόησαν ποτέ το ρόλο και την αποστολή του Ναυτικού. Προερχόμενοι οι περισσότεροι από το Στρατό Ξηράς, υφυπουργός των Ναυτικών ήταν ο πρώην Υποστράτηγος Ιπποκράτης Παπαβασιλείου, διατηρούσαν σαφώς δυσμενή εντύπωση για το Ναυτικό, το οποίο θεωρούσαν ως «όπλο πολυτελείας». Η επιχειρηματολογία των δύο Ναυάρχων Α/ΓΕΝ και ΑΣ ότι υπήρχε πιθανότητα μόνο να παρενοχληθεί το ιταλικό ρεύμα εφοδιασμού και όχι να διακοπεί, ενώ διακυβεύονταν πάρα πολλά για το ελληνικό Ναυτικό, δεν έπεισε κανένα.

Ζητούσαν «θυσίες» αδιαφορώντας για τις πραγματικές αλλά σιωπηρές υπηρεσίες τις οποίες προσέφερε το Ναυτικό και έδειχναν ότι είχαν ασυγχώρητη άγνοια της πραγματικότητας. Ιδιαίτερα ο Υφυπουργός των Στρατιωτικών Παπαδήμας, σε μια έξαρση προσβλητικής για το Ναυτικό στάσης, αποτεινόμενος στους συσκεπτομένους ανέφερε: «έφθασε ο καιρός να δείξει επί τέλους το “όπλο πολυτελείας” στον κόσμο την παρουσία του. Εάν δεν μπορεί να εξέλθει ανοιχτά στην Αδριατική και να σταματήσει τις ιταλικές μεταφορές προς την Αλβανία, μου είναι τελείως περιττό».

Έτσι, παρά το ενδεχόμενο της απώλειας των αντιτορπιλικών, χάριν της αμφίβολης πιθανότητας καταστροφής 2 - 3 μεταγωγικών, η επιχείρηση σχεδιάσθηκε για τη νύχτα 14/15 Νοεμβρίου από 5 αντιτορπιλικά τα «Βασιλεύς Γεώργιος», « Βασίλισσα Όλγα», «Ψαρά», «Κουντουριώτης», «Ύδρα». Ο Αρχηγός Στόλου θα επέβαινε στο «Βασίλισσα Όλγα», αλλά κατά την ρυμούλκηση μέσα στον ισθμό της Κορίνθου το «Κουντουριώτης» προσέκρουσε στα τοιχώματα και στρέβλωσε την αριστερή του έλικα. Ο ΑΣ διέταξε την επιστροφή του στο ναύσταθμο και συνέχισε με τα 4. Η παράτολμη επιχείρηση συνεχίσθηκε χωρίς να σημειωθεί καμία συνάντηση και κανένα άλλο επεισόδιο. Τα πλοία ανέβηκαν προς Βορρά, έστριψαν και παρέμειναν αρκετά με πορεία προς Μπρίντιζι και έλαβαν πορεία επιστροφής προς Νότο χωρίς να προκύψει συμβάν. Η κοινή γνώμη και ο Τύπος υποδέχθηκαν την επιδρομή των ελληνικών αντιτορπιλικών με χαρά και ενθουσιασμό. Η επιχείρηση επαινέθηκε περισσότερο από όσο πραγματικά άξιζε. Στους συμμαχικούς κύκλους άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, αν και οι Άγγλοι την χαρακτήρισαν “ακραίως ορμητική και ριψοκίνδυνη”.

Η θρυλική δράση των υποβρυχίων

Αναμφίβολα οι μεγαλύτερες επιτυχίες του πολεμικού Ναυτικού στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο έγιναν από τη θρυλική δράση των υποβρυχίων. Τα σκάφη αυτά ήταν πεπαλαιωμένα και σχεδόν ακατάλληλα για δράση κάτω από το νερό. Η αγορά τους από τη Γαλλία δεν είχε γίνει με γνώμονα την ποιότητα τους αλλά την τιμή τους. Όλα τα υποβρύχια είχαν συμπληρώσει ήδη 10ετη υπηρεσία άρα ήταν στο όριο επιχειρησιακής τους δράσης, άρα όφειλαν να παροπλιστούν, κάτι που φυσικά δεν έγινε λόγω των έκτακτων πολεμικών αναγκών. Συνεχώς τα υποβρύχια αυτά εκδήλωναν βλάβες στα συστήματα τους κατά τις περιπολίες τους και αναγκάζονταν να ανεβαίνουν στην επιφάνεια για να τις επισκευάζουν σε περιοχές κοντά στις ζώνες δράσης του εχθρού. Άλλο σοβαρό μειονέκτημα τους ήταν ότι τα υποβρύχια αυτά μπορούσαν να πλεύσουν συνεχόμενα μόνο για δεκατέσσερις ημέρες. Αναλογιζόμενοι ότι χρειάζονταν τέσσερις με έξι μέρες πλεύσης για να βρεθούν στη ζώνη δράσης τους, αυτό σήμαινε ότι είχαν μόλις δέκα μέρες περιθώριο για να εκτελέσουν την αποστολή τους. 

Επίσης ο πλους των υποβρυχίων στους μήνες του χειμώνα ήταν ιδιαίτερα δύσκολος, καθώς λόγω των συνεχών ρευμάτων και της μικρής ορατότητας καθιστούσε δύσκολο στον καπετάνιο να καθορίσει ακριβώς τη θέση του υποβρυχίου του στον χάρτη. Αυτό όμως καθιστούσε την πλεύση των υποβρυχίων ιδιαίτερα επικίνδυνη για τον πρόσθετο λόγο ότι υπήρχαν πυκνά πεδία ναρκών στις ακτές της Αδριατικής και μόνο με απολύτως ακριβή τήρηση του στίγματος του πλοίου στο χάρτη, μπορούσαν τα ελληνικά υποβρύχια να ελιχθούν με ασφάλεια. Οι συνθήκες πλεύσης στα υποβρύχια ήταν αποπνικτικές για τα πληρώματα, ενώ βρίσκονταν υπό αφόρητη ψυχολογική πίεση καθώς γνώριζαν ακόμη και πριν ξεκινήσουν, ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα το σκάφος τους να μην παρουσιάσει βλάβες. Και όμως παρά τις πρωτοφανείς αντιξοότητες, οι αποστολές εκείνες στέφτηκαν με μεγάλες επιτυχίες για το Ελληνικό πολεμικό Ναυτικό.

Από την πρώτη ημέρα του πολέμου διατέθηκαν τα δύο υποβρύχια "Παπανικολής" και "Νηρεύς" στην Ναυτική Αμυντική Περιοχή με έδρα την Πάτρα για εγκατάσταση περιπολιών στο Ιόνιο. Διάχυτος ήταν ο φόβος ιταλικής αποβατικής ενέργειας στις Δυτικές ακτές της χώρας. Τα δύο υποβρύχια διατάχθηκαν να περιπολήσουν εσωτερικά του δακτυλίου Λευκάδας - Κεφαλονιάς - Ζακύνθου. Και τα δύο ανακλήθηκαν και κατέπλευσαν στον Ναύσταθμο στις 6 Νοεμβρίου έχοντας μια σειρά ζημιών που μείωναν τη μαχητική τους ικανότητα. Μετά τις επισκευές τους, τα υποβρύχια ανέλαβαν δράση με αποστολή να παρενοχλήσουν τις Ιταλικές γραμμές ανεφοδιασμού του Ιταλικού στρατού στην Αλβανία.

Επισκευές στο υποβρύχιο Παπανικολής

Τη πρώτη μεγάλη επιτυχία σημείωσε το υποβρύχιο "Παπανικολής" με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Ιατρίδη. Κατά το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου 1940, το υποβρύχιο του αιχμαλώτισε ένα μικρό Ιταλικό φορτηγό. Οι Ιταλοί αιχμάλωτοι μετά από ανάκριση τον πληροφόρησαν για τα μέρη που έπλεαν οι Ιταλικές νηοπομπές. Ακολούθως, τα ξημερώματα της 24ης Δεκεμβρίου το "Παπανικολής" επιτέθηκε αιφνιδιαστικά σε Ιταλική νηοπομπή και βύθισε δύο Ιταλικά μεταγωγικά (Το "Λομπάρντα" και το "Λιγκούρια" 20.000 και 15.000 τόνων αντίστοιχα). Αμέσως μετά κατάφερε να διαφύγει παρά τη σκληρή απηνή καταδίωξη των Ιταλικών αντιτορπιλικών. Αυτό ήταν το πρώτο Ελληνικό ναυτικό κατόρθωμα από την έναρξη του πολέμου και αναμφίβολα το σημαντικότερο κυρίως στον ψυχολογικό τομέα.

Το υποβρύχιο “Κατσώνης” με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Σπανίδη εισήλθε στον τομέα του έξω από το Δυρράχιο την 24η Δεκεμβρίου έπειτα από κοπιώδη πλου με ελάχιστη ορατότητα και σφοδρότατη κακοκαιρία. Το πρωί της 26ης επιτίθεται με τορπίλες ανεπιτυχώς σε εμπορικό πλοίο από μεγάλη απόσταση, μεγαλύτερη των 10.000 μέτρων, χωρίς επιτυχία. Το μεσημέρι της 29ης Δεκεμβρίου αντιλαμβάνεται φορτηγό πλοίο εναντίον του οποίου επιτίθεται δια τορπιλών πάλι ανεπιτυχώς. Την 31η Δεκεμβρίου στις 08:20 αντιλαμβάνεται ένα μικρό πετρελαιοφόρο (το Ιταλικό “Quinto” 531 τόννων) εναντίον του οποίου επιτίθεται με τορπίλες και πάλιν όμως ανεπιτυχώς παρά την μικρή απόσταση των περίπου 500 μέτρων. Ο κυβερνήτης τελών σε διέγερση από τις συνεχείς ατυχίες του διατάζει ανάδυση και επίθεση με το πυροβόλο. Το πλήρωμα του πετρελαιοφόρου, πανικόβλητο εγκαταλείπει το πλοίο και πέφτει στη θάλασσα, ενώ προκαλείται πυρκαγιά και το πετρελαιοφόρο βυθίζεται μέσα στα γιουγκοσλαβικά χωρικά ύδατα.

Στα μέσα Ιανουαρίου το υποβρύχιο "Γλαύκος" συνάντησε ανοιχτά της νησίδας Οθωνοί ένα Ιταλικό υποβρύχιο που έπλεε στην επιφάνεια. Αμέσως του επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και το βύθισε. Τη νύχτα της 28ης Ιανουαρίου 1941 το "Παπανικολής" βύθισε ακόμη ένα Ιταλικό φορτηγό 10.000 τόνων λίγο έξω από το Πρίντεζι. Στις 28 Φεβρουαρίου το υποβρύχιο "Νηρεύς" βύθισε ένα φορτηγό 10.000 τόννων έξω από τον Αυλώνα. Τέλος στις 23 Μαρτίου το υποβρύχιο "Τρίτων" βύθισε το Ιταλικό μεταγωγικό "Κάρνια" 5.000 τόνων.  

Υποπλοίαρχος Χατζηκωνσταντής

Σε ένα τέτοιο αγώνα όμως δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι απώλειες. Στις 29 Δεκεμβρίου 1940 το υποβρύχιο "Πρωτεύς" με κυβερνήτη των υποπλοίαρχο Χατζηκωνσταντή κατάφερε να εντοπίσει Ιταλική νηοπομπή και να τορπιλίσει το μεταγωγικό "Σαρδηνία" 11.500 τόννων που μετέφερε τμήμα της μεραρχίας των "Λύκων της Τοσκάνης" στην Αλβανία. Το ελληνικό υποβρύχιο είχε πλησιάσει πολύ κοντά στη νηοπομπή με αποτέλεσμα να βληθεί από Ιταλικό αντιτορπιλικό που τη συνόδευε. Το υποβρύχιο βυθίστηκε αύτανδρο μέσα σε λίγες εφιαλτικές στιγμές....

Επίλογος

Είναι αναμφίβολο πως το Έπος του ΄40 έχει μείνει κυρίως γνωστό για τις επιτυχίες του στρατού ξηράς, όπως την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου και την συντριβή της Εαρινής Ιταλικής επίθεσης. Είναι όμως επίσης σημαντικό να καταγραφεί η σιωπηλή αλλά πολύτιμη συμβολή του Ελληνικού Ναυτικού στην Ελληνική νίκη στα βουνά της Ηπείρου. Το Ελληνικό Ναυτικό παρά την συντριπτική αναλογία δυνάμεων εις βάρος του στην Αδριατική, όχι μόνο κατάφερε να φέρει εις πέρας πολύ σοβαρές αποστολές πολεμικού υλικού και επιμελητείας, αλλά να καταγράψει πολεμικές επιτυχίες που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ακατόρθωτες λόγω των ειδικών συνθηκών κατά τις οποίες έγιναν. Η διοίκηση του ΓΕΝ αλλά και ο ναύαρχος Αλέξανδρος Σακελλαρίου προσωπικά, πιστώνονται στο ενεργητικό τους ότι κατάφεραν να πετύχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα βάσει των σοβαρών περιορισμών που υπήρχαν. Η διοίκηση του Σακελλαρίου υπήρξε χαμηλών τόνων, αλλά ρεαλιστική και ιδιαίτερα αποτελεσματική όσον αφορά τους βασικούς στόχους που είχαν τεθεί.

Το προσωπικό και οι κυβερνήτες των υποβρυχίων Ιατρίδης, Σπανίδης, Ζέπος, Χατζηκωνσταντής συνέχισαν την ναυτική παράδοση των πυρπολητών του 1821, και των κυβερνητών των τορπιλοβόλων στους Βαλκανικούς πολέμους, γράφοντας με ανεξίτηλα γράμματα τα ονόματα τους στο Πάνθεον των Ελλήνων ηρώων.   

Πηγές

Σακελλαρίου Αλέξανδρος, Ένας Ναύαρχος θυμάται, εκδόσεις Γιώτα Σίγμα

Βλάσσης Κωνσταντίνος, Οι εξοπλισμοι της Ελλάδος 1936-1940, εκδόσεις Δούρειος Ίππος

http://defenceline.gr/index.php/history/item/530-nautiko-polemos (του υποναυάρχου ε.α. Σωτήριου Γεωργαιάδη)

https://perialos.blogspot.com/2013/10/40_29.html ( η συμβολή του πολεμικού μας Ναυτικού στο έπος του '40, άρθρο του Αντιναυάρχου ε. α. Ιωάννη Παλούμπη) 

http://www.hellenicnavy.gr (Επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού πολεμικού Ναυτικού)

ΤΑ Υ/Β ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, ΚΑΤΣΩΝΗΣ, ΠΡΩΤΕΥΣ ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1940 (Του Αντιναυάρχου ΠΝ (εα) Θωμά Κατωπόδη)

https://www.retromaniax.gr/vb/index.php?/topic/24548

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ