Ο ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΙΑΜΕΠ (Β ΜΕΡΟΣ) : ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ - Αν Ελληνας ακαδημαϊκός δεν γνωρίζει ότι Ελλάδα και Αλβανία έχουν βρεθεί σε πολεμικές αναμετρήσεις και μάλιστα σκληρές, είναι ή αδαής ή κάτι άλλο

Του Γιώργου Χαρβαλιά 

Τα πρώτα «ινστιτούτα διεθνών σχέσεων» εμφανίστηκαν στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’80, σε μια προσπάθεια, απολύτως θεμιτή, να στηθούν ερευνητικές «δεξαμενές σκέψης» που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υποβοηθητικά προς τη διαμόρφωση μιας εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Στην πορεία ωστόσο ξέφυγαν από την αρχική αποστολή τους και κατέστησαν εντεταλμένοι φορείς «προσαρμογής» της ελληνικής διπλωματίας στο ευρωατλαντικό diktat, υποκαθιστώντας συχνά το υπουργείο Εξωτερικών και υπαγορεύοντας πολιτική γραμμή σε κυβερνήσεις και κόμματα εξουσίας.

Ειδικά το ΕΛΙΑΜΕΠ, με το οποίο ασχολούμαστε πάλι σήμερα, αποτελεί βασικό πυλώνα επεξεργασίας και «εκπόνησης» εξωτερικής πολιτικής στο μέτωπο με την Τουρκία και τα Βαλκάνια, με τις απόψεις των μελών του να φιλοξενούνται συχνά πυκνά σε «έγκυρες» εφημερίδες των Αθηνών. Ολως τυχαίως οι απόψεις αυτές με ελαφρές φραστικές αποκλίσεις συμπλέουν σε ένα ευρωατλαντικό πρίσμα θεώρησης των πραγμάτων με το οποίο η Ελλάδα οφείλει να συμβιβαστεί, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές επιλογές που πιθανόν να υπαγορεύουν τα εθνικά της συμφέροντα.

Η οπτική γωνία του ΕΛΙΑΜΕΠ στις διεθνείς και τις περιφερειακές εξελίξεις που αφορούν τη χώρα μας, όπως έγραψα και την περασμένη Κυριακή, είναι αμιγώς ευρωπαϊκή. Οχι εθνική. Και αυτό έχει να κάνει πιθανόν με τις πηγές χρηματοδότησης του Ιδρύματος που εκτείνονται πλέον έξω από τα σύνορα της χώρας κατά το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού του.
Δεν θα μπω στον πειρασμό να απαριθμήσω τους ευγενικούς χορηγούς, που άλλωστε δεν είναι κρυφοί και ξεκινούν από ξένες πρεσβείες, μέχρι διεθνείς οργανισμούς, όπως το Ιδρυμα Σόρος, ακόμη και πολυεθνικές εταιρίες ή μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Ενδεικτικά θα σας αναφέρω ότι τις παραμονές των πρόσφατων ευρωεκλογών το ΕΛΙΑΜΕΠ, «με τη στήριξη της εταιρίας ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ», αναλώθηκε σε μεγάλη επικοινωνιακή καμπάνια πληρωμένων καταχωρίσεων προκειμένου να εξηγήσει στους ψηφοφόρους «τι διακυβεύεται στις κάλπες» (σε απλά ελληνικά… τι δεν πρέπει να ψηφίσουν).

Ολα αυτά είναι βεβαίως «εντός πλαισίων», αν και κατά τη δική μου ταπεινή άποψη ένα ίδρυμα «Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής» που χρηματοδοτείται, έστω και κατ’ ελάχιστον από ξένες πρεσβείες ή «στρατευμένους» οργανισμούς, όπως το Ιδρυμα Σόρος, θα έπρεπε να έχει βγάλει από την ονομασία του τη λέξη «ελληνικό». Αυτό που είναι εξ ολοκλήρου εκτός πλαισίου αφορά την επιχείρηση επαναχάραξης της Νεότερης Ιστορίας με την επιστράτευση Ελλήνων καθηγητών και τελικό στόχο τον επηρεασμό συνειδήσεων και τη διαμόρφωση φρονήματος στη βάση γεγονότων απολύτως ψευδών!

Σήμερα θα αναφερθώ σε ένα παράδειγμα τόσο χονδροειδές που ουσιαστικά κλείνει τη συζήτηση προτού καλά καλά ανοίξει για ένα ίδρυμα που θέλει να ισχυρίζεται ότι λειτουργεί με ακαδημαϊκά κριτήρια.

Τα τελευταία χρόνια το ΕΛΙΑΜΕΠ, λειτουργώντας περισσότερο ως ΜΚΟ και λιγότερο ως ίδρυμα ερευνών, καταβάλλει σοβαρές προσπάθειες για να προάγει την «αμοιβαία κατανόηση» Ελλήνων και Αλβανών στην κατεύθυνση πάντα του εξωραϊσμού των χρόνιων και σοβαρών προβλημάτων που εγείρονται με αποκλειστική ευθύνη της αλβανικής πλευράς. Τα σχετικά ερευνητικά προγράμματα που ξεκινούν από το 2013 υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ι. Αρμακόλα διέπονται από μία… αγωνία, θα έλεγε κανείς, για την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας, αλλά και τη στάση της ελληνικής κοινής γνώμης προς αυτήν, γεγονός που εξηγείται και από την πρόσφατη εξέλιξη με το πράσινο φως στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, έπειτα από τα ανεκδιήγητα «γυμνάσια» του Ράμα με το ζήτημα Μπελέρη και χωρίς να έχουν διασφαλιστεί βασικά θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την ελληνική μειονότητα (σημ.: τα περί «ελληνικών όρων» που δήθεν ετέθησαν συνιστούν ανέκδοτο, ανάξιο σχολιασμού).

Πολύ πρόσφατα, το περασμένο καλοκαίρι, το ΕΛΙΑΜΕΠ με την υποστήριξη του γερμανικού συντηρητικού think tank Konrad Adenauer έφτασε να διεξαγάγει και έρευνα για να διαπιστώσει κατά πόσον η υπόθεση… Μπελέρη τραυμάτισε τα θετικά αισθήματα του ελληνικού λαού για την ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα όμως -και αυτό είναι το πολύ ενδιαφέρον- το ΕΛΙΑΜΕΠ με τη συνδρομή του Ιδρύματος Σόρος στην Αλβανία (Open Society Foundation for Albania) είχε διεξαγάγει παράλληλες έρευνες κοινής γνώμης στις δύο χώρες, εκμαιεύοντας «πολύτιμα συμπεράσματα», όπως ότι το… 77% των ερωτηθέντων Αλβανών θεωρεί το «θέμα των Τσάμηδων» σημαντικό εμπόδιο για την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων. Σχολιάζοντας το εύρημα σε άρθρο του στο «Βήμα» (4/7/2021), ο καθηγητής Αρμακόλας αναφέρει χαρακτηριστικά ότι καίτοι από νομικής απόψεως ο ελληνικός ισχυρισμός πως πρόκειται για ανυπόστατο ζήτημα είναι «νομικά ισχυρός», η υπόθεση των Τσάμηδων «έχει γιγαντωθεί στην αλβανική κοινωνία και παρουσιάζεται ως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ιστορικής αδικίας, γι’ αυτό είναι λογικό να προκαλεί έντονα συναισθήματα. Θα πρέπει ο χειρισμός του από την ελληνική πλευρά να γίνεται με τη δέουσα προσοχή και ευαισθησία».

Υπάρχουν όμως και τα χειρότερα. Στην ίδια έρευνα, που στόχο έχει, μεταξύ άλλων, να καταρρίψει τα «αρνητικά στερεότυπα» μεταξύ των δύο λαών, τίθεται στη λογική του «σωστό ή λάθος» η απίθανη διατύπωση «Ελληνες και Αλβανοί δεν έχουν πολεμήσει ποτέ μεταξύ τους» (!) Και ο επιστημονικός υπεύθυνος στα συμπεράσματά του επισημαίνει ότι… δυστυχώς οι Ελληνες κάνουν το λάθος, σε ποσοστό 73,5%, να πιστεύουν ότι οι δύο λαοί έχουν βρεθεί σε πολεμική αντιπαράθεση.

Αυτό το τελευταίο ξεπερνά κάθε όριο. Αν Ελληνας ακαδημαϊκός δεν γνωρίζει ότι τα δύο έθνη έχουν βρεθεί (και επισήμως) σε πολεμικές αναμετρήσεις και μάλιστα σκληρές, είναι ή αδαής ή κάτι άλλο. Δεν θα γυρίσουμε στα χρόνια των Σουλιωτών και του Αλή Πασά, ούτε καν στον ηρωικό αγώνα της Βορειοηπειρωτικής αυτονομίας όπου Ελληνες πολεμούσαν Αλβανούς. Θα πάμε πιο πρόσφατα, στο 1940, όταν, ως γνωστόν, αλβανικά τάγματα μελανοχιτώνων επιτέθηκαν μαζί με τις ιταλικές μεραρχίες και συνέχιζαν σε όλη τη διάρκεια του πολέμου να αφανίζουν τον ελληνικό πληθυσμό της Ηπείρου. Αν τα δύο έθνη δεν είχαν βρεθεί ποτέ σε πόλεμο, προς τι η άρση του εμπολέμου το 1987;

Προς επίρρωση των… αυτονόητων αντιγράφω ενδεικτικά από το βιβλίο του αείμνηστου Ελληνα πρέσβη Ηλία Αντωνόπουλου, «Αλβανία & ελληνο-αλβανικές σχέσεις 1912-1994: «Την 1.9.1939 κηρύσσεται ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ιταλία παρατάσσεται στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας την 10.6.1940. Τον επόμενο μήνα η αλβανική Βουλή, μετά μακρές συζητήσεις κατά τις οποίες ακούστηκαν πύρινοι λόγοι κατά των Συμμάχων, καθώς και σαφείς υπαινιγμοί διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδος, υιοθετεί την 4.7.1940 τον υπ’ αριθμόν 319 νόμο, το άρθρο 1 του οποίου όριζε ότι: «το αλβανικόν βασίλειον αναγνωρίζει ότι ευρίσκεται εις πόλεμον με εκείνα τα κράτη με τα οποία το βασίλειον της Ιταλίας θα ευρεθεί εις πόλεμον».

Κατά συνέπεια το αλβανικό βασίλειο, την 28.10.1940 εκήρυξε και αυτό αυτομάτως τον εναντίον της Ελλάδος πόλεμο. Ετίμησε δε και την νομικώς εγγυημένη αυτή εξαγγελία, διότι πράγματι μετέσχε ενεργώς με 14 ολόκληρα τάγματα τακτικού στρατού, την αλβανική φασιστική μιλίτσια και με εθελοντικά σώματα».

Ειλικρινά αποκλείω να μη γνωρίζει αυτά τα στοιχειώδη Ελληνας πανεπιστημιακός που ασχολείται με τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Μπορεί να αποτελούν λεπτομέρειες για το εθνομηδενιστικό Ιδρυμα Σόρος, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν λεπτομέρειες για ένα ίδρυμα που θέλει να συμβουλεύει την εξωτερική πολιτική. Κάνω λάθος;

https://www.newsbreak.gr/apopseis/747898/paracharaxi-tis-istorias-me-tis-eylogies-toy-soros/

Ο ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΙΑΜΕΠ - ΣΤΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΛΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ - Η ελίτ των «πεφωτισμένων ευρωπαϊστών» έχει διεισδύσει στα κοινοβουλευτικά έδρανα, στα ακαδημαϊκά σαλόνια, στα επιχειρηματικά γραφεία και φυσικά στις «έγκυρες» εφημερίδες που παπαγαλίζουν ευλαβικά τις επικίνδυνες απόψεις τους, χωρίς αντίλογο (Α ΜΕΡΟΣ)

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Εξεπλάγησαν ορισμένοι με τον βαθμό κυνικότητας των δηλώσεων της κυρίας Γαβουνέλη, διευθύντριας του περιβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία μέσα από τη συχνότητα της κρατικής τηλεόρασης συνέκρινε τη διαπραγμάτευση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας με το παζάρι για μερικά κιλά πατάτες στη λαϊκή της γειτονιάς της.

Η έκπληξη παραδόξως προκλήθηκε από την επιστράτευση της ατυχούς αντιπαραβολής και όχι από την καθαυτό αναφορά σε «διαπραγμάτευση κυριαρχικών δικαιωμάτων», που συνιστά σχήμα οξύμωρο για ανεξάρτητο κράτος εν καιρώ ειρήνης. Πλην, όμως, αυτό το αντιφατικό «θεώρημα» περί αναγκαστικής εκχώρησης θαλάσσιας κυριαρχίας στο Αιγαίο ανακλά τη «φιλοσοφία» της συγκεκριμένης «δεξαμενής σκέψεως», η οποία εν πολλοίς καθορίζει και τη νοοτροπία του ενδοτισμού που διέπει την ελληνική διπλωματία, ιδιαίτερα μετά το επεισόδιο των Ιμίων.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ έχει αναλάβει σχεδόν εργολαβικά τις τελευταίες δεκαετίες την «εκλογίκευση» της ελληνικής υποχωρητικότητας απέναντι στην αυξανόμενη τουρκική βουλιμία, προτάσσοντας το τραγικά υπεραπλουστευτικό «επιχείρημα»: «Και τι θέλετε να κάνουμε; Πόλεμο;».

Oχι, λοιπόν, κανείς σώφρων πολίτης αυτής της χώρας δεν επιθυμεί μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Oμως και κανείς δεν διανοείται να «αγοράζει» προσωρινές…δόσεις ειρήνης, σαλαμοποιώντας την εκχώρηση κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Το ζητούμενο είναι η διασφάλιση μιας διαρκούς ειρήνης στα ανατολικά σύνορά μας, που θα επιτρέψει στη χώρα μας να απαλλαγεί από την αγωνία και το δυσβάστακτο κόστος του υπερεξοπλισμού. Yπό τις σημερινές συνθήκες τραγικού αυτοεγκλωβισμού της Ελλάδας στην αιγιαλίτιδα ζώνη των 6 μιλίων, δεν θα δίσταζα κι εγώ να χειροκροτήσω έναν «έντιμο συμβιβασμό» με τους απέναντι. Εντιμο, όμως. Oχι από αυτούς που εννοεί η κυρία του ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία μαζί με τις πατάτες στους πάγκους μαναβικής αράδιαζε στα ξεκούδουνα διαφορετικά εύρη χωρικών υδάτων και μπέρδευε το ακρωτήριο Ταίναρο με το ακρωτήριο Μαλέας…

Θα εξηγήσω ευθύς αμέσως τι εννοώ για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Η μερική επέκταση των χωρικών υδάτων στο μεγαλύτερο τμήμα του Ιονίου, που η κυρία Γαβουνέλη εξήρε ως λαμπρό παράδειγμα «ευελιξίας», υπήρξε τεράστιο στρατηγικό λάθος. Γιατί στην πράξη ενίσχυσε την πάγια τουρκική θέση ότι «το Αιγαίο είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση και πρέπει να αντιμετωπιστεί αλλιώς», εκτός δηλαδή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.
Το γεγονός ότι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις απέφυγαν την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, συνεκτιμώντας με ανεπίτρεπτη φοβικότητα την απειλή του τουρκικού «casus belli», ασφαλώς δυσχεραίνει τη θέση μας. Τα 6 μίλια στο Αιγαίο παγιώνονται πλέον ως καθεστώς και η άσκηση μονομερούς κυριαρχικού δικαιώματος τίθεται υπό την αίρεση της Τουρκίας. Στο δίλημμα, όμως, «πόλεμος ή αναίμακτη συνθηκολόγηση» υπάρχουν λεπτές κόκκινες γραμμές.

Δεν θα χαρίσω τον «πολιτικό ρεαλισμό» στους υπαλλήλους του ΕΛΙΑΜΕΠ. Προσωπικά θα ήμουν διατεθειμένος να σφίξω πρώτος το χέρι του κυρίου Μητσοτάκη, αν στην προσπάθειά του να αποφύγει μια αχρείαστη και εξαιρετικά απρόβλεπτη πολεμική αντιπαράθεση υποχρέωνε την Τουρκία να άρει το «casus belli» για να προχωρήσει μονομερώς στην ευθυγράμμιση του εναέριου χώρου με τα χωρικά ύδατα στα 10 ναυτικά μίλια. Προσοχή, όμως: παντού στο Αιγαίο! Οχι όπου βολεύει τους απέναντι, ούτε με τη λογική της αλά καρτ διευθέτησης – 6 μίλια εδώ, 6,5 πιο κει και 8… στην Εύβοια, δηλαδή αιγιαλίτιδα ζώνη «ακορντεόν», όπως άφησε να εννοηθεί η κυρία του ΕΛΙΑΜΕΠ και ψιθύρισε στην «Καθημερινή» η «αρμόδια» κυβερνητική πηγή.

Θα σπεύσουν κάποιοι να αναρωτηθούν – και πολύ φοβούμαι, ευλόγως: «Και γιατί να χαρίσουμε 2 μίλια στην Τουρκία, όταν έχουμε όλο το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος μας;» Η απάντηση είναι εξίσου κυνική με τις… λαχανογορίτικες σοφιστείες της κυρίας Γαβουνέλη: γιατί ο χρόνος κυλάει εις βάρος μας. Οφείλουμε να ξεκολλήσουμε επιτέλους από το μειονεκτικό καθεστώς των 6 μιλίων, να αξιοποιήσουμε τους ανεκμετάλλευτους ενεργειακούς πόρους του Αιγαίου και να αντλήσουμε διεθνώς εύσημα «λελογισμένης διαλλακτικότητας», δίνοντας ταυτόχρονα μια ύστατη ευκαιρία στην ειρήνη. Αλλιώς ας προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

Δυστυχώς, η εκδοχή ενός «έντιμου συμβιβασμού» που μόλις περιέγραψα, παριστάνοντας και λίγο τον δικηγόρο του Διαβόλου, δεν περνά από το μυαλό της σημερινής κυβέρνησης ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας και είναι βέβαιο ότι θα γλιτώσω από την υποχρέωση να σφίξω το χέρι του κυρίου Μητσοτάκη.

Εκτός από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που δεν διακρίνεται για τις αντιστάσεις του σε εξωτερικές πιέσεις, οι άνθρωποι που συνδιαμορφώνουν σήμερα την εξωτερική πολιτική της χώρας εμφορούνται από τη φιλοσοφία… γενναιόψυχων εκχωρήσεων του ΕΛΙΑΜΕΠ. Γιατί «και η Τουρκία έχει τα δίκια της», σύμφωνα με την Ντόρα…

Οπως έγραψε πρόσφατα ένας άλλος αστέρας του ιδρύματος, ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, στη διπλωματία είναι άλλο το «ευκταίο» και άλλο το «εφικτό», υπονοώντας προφανώς ότι η άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος παραπέμπει στη σφαίρα των… ευσεβών πόθων όταν έχεις τον τραμπούκο της διπλανής πόρτας να σε απειλεί (αυτό, δηλαδή, που η κυρία Γαβουνέλη περιέγραψε εξίσου παραστατικά ως… «θεωρητικό δικαίωμα» της Ελλάδας).

Με αυτή την ωραία συλλογιστική είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα είχε παραμείνει οθωμανική επαρχία, όπως κάποιοι επιχειρούν να την καταστήσουν ντε φάκτο σήμερα, χωρίς να ακουστεί ούτε «μπαμ». Το ερώτημα είναι γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιτρέψει να υπαγορεύει εξωτερική πολιτική ένας φορέας που ασκεί διαβρωτική επίδραση στο εθνικό φρόνημα, βαφτίζει τη μειοδοσία «ρεαλισμό» και είναι βέβαιο ότι δεν έχει ελληνική «οπτική» στο πεδίο της αντιπαράθεσης με την Τουρκία.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ έχει δυστυχώς «ευρωπαϊκή» οπτική όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά και γενικά στο βαλκανικό γίγνεσθαι, που επιβάλλει στη χώρα μας ρόλο ευπειθούς κομπάρσου, ο οποίος δεν πρέπει να δημιουργεί προβλήματα και να διαταράσσει τον ευρύτερο γεωστρατηγικό σχεδιασμό του ατλαντικού τόξου. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα του «ευρω-ραγιαδισμού», του… προβλέψιμου σύμμαχου που λέει και ο Μητσοτάκης, η Ελλάδα οφείλει να επωμισθεί αγόγγυστα τα καθήκοντα μιας αποικίας χρέους, ενός φιλόξενου προορισμού μαζικού τουρισμού (εσχάτως και λαθροεποικισμού), και να συμβιβάζεται με τη μοίρα της, ενίοτε με εκπτώσεις εθνικής κυριαρχίας. Ολοι όσοι αρνούνται να ενθουσιαστούν με αυτή την προδιαγεγραμμένη αποστολή περιθωριοποίησης, που βολεύει μόνο τους ξένους και όχι τους Ελληνες, βαφτίζονται «θερμοκέφαλοι», «πολεμοκάπηλοι» ή ψεκασμένοι… Η ελίτ των «πεφωτισμένων ευρωπαϊστών» έχει διεισδύσει στα κοινοβουλευτικά έδρανα, στα ακαδημαϊκά σαλόνια, στα επιχειρηματικά γραφεία και φυσικά στις «έγκυρες» εφημερίδες, που παπαγαλίζουν ευλαβικά τις απόψεις τους, χωρίς αντίλογο. Ας ελπίσουμε ότι, αν ποτέ έρθει η ώρα να ξεπουλήσουν εθνική κυριαρχία, θα διαπιστώσουν πως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο…

https://www.newsbreak.gr/apopseis/740753/stronontas-to-chali-gia-parachoriseis-sto-aigaio/ 

Type rest of the post here

ΕΥΘΥΝΕΣ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ - Κόμματα που εξ ορισμού υπονομεύουν τη συνοχή της πατρίδας δεν γίνεται να κατεβαίνουν στις εκλογές. Ας βρουν τον τρόπο να τα εμποδίσουν

Του Γιώργου Χαρβαλιά
 

Ηρθε νομίζω η ώρα κάποιοι από τους ανώτατους δικαστές της χώρας να κοιταχθούν στον καθρέφτη. Και να λογοδοτήσουν, αν μη τι άλλο, στους εαυτούς τους και στις συνειδήσεις τους. Γιατί η εξυπηρέτηση των κυβερνητικών επιδιώξεων έχει ένα όριο, ειδικά όταν στρέφεται εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Και η υιοθέτηση δύο μέτρων και δύο σταθμών στους αποκλεισμούς κομμάτων, ειδικά όταν λειτουργεί για να ωφελήσει αποδεδειγμένους εχθρούς του ελληνικού έθνους, παραπέμπει σε παράβαση καθήκοντος. Επιεικώς…

Στις μέρες του νεότερου Μητσοτάκη η απαγόρευση καθόδου «ενοχλητικών» κομμάτων της εθνικιστικής Δεξιάς σε εκλογικές αναμετρήσεις έγινε κάτι σαν κυβερνητικό σπορ. Με αποφάσεις του Αρείου Πάγου, που πάντα είχαν ως επίκληση την προστασία, τάχα, του πολιτεύματος. Εσχάτως η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, η ίδια που προέτρεπε τους συγγενείς των νεκρών παιδιών στα Τέμπη να ανάψουν κανά κεράκι για να βρουν το δίκιο τους στη μετά θάνατον ζωή, ανακάλυψε και άλλο πειστικό πρόσχημα: την…πλάνη των ψηφοφόρων. Αυτοί που ψήφισαν «Σπαρτιάτες», απεφάνθη, δεν είχαν καταλάβει ότι από πίσω τους κρύβεται η…κηροζίνη του Κασιδιάρη! Στίγκα ήθελαν να ψηφίσουν οι άνθρωποι. Λες και τον ήξεραν από χθες. Αλλά τελικά ψήφιζαν τον έγκλειστο του Δομοκού εν αγνοία τους…

Ξέρετε, είναι ως έναν βαθμό διασκεδαστικά όλα αυτά, όχι όμως όταν η νομοθεσία γίνεται λαστέξ και στο τέλος φτάνει να ευνοεί τους πραγματικούς εχθρούς της πατρίδας. Γιατί η εκλογική κάθοδος «τουρκικού κόμματος» στη Θράκη, με τις ευλογίες του ελληνικού κράτους και των ελληνικών δικαστηρίων, αποτελεί δώρο προς τις εξωγενείς δυνάμεις που πραγματικά και αποδεδειγμένα συνωμοτούν εναντίον της Ελλάδας με πρωταρχικό στόχο να περιορίσουν την εδαφική και θαλάσσια κυριαρχία της. Είναι δηλαδή οι «εξ ορισμού» πολέμιοι του δικού μας έθνους, οι προαιώνιοι εχθροί και όχι οι υποθετικοί εσωτερικοί… υπονομευτές του «πολιτεύματος Μητσοτάκη». Αν οι Ελληνες ανώτατοι δικαστικοί δεν ξέρουν να κάνουν αυτή τη διάκριση, που παραπέμπει στην προπαίδεια της νομικής επιστήμης, μάλλον πρέπει να αλλάξουν επάγγελμα.

Ξέρω ότι με όσα λέω θα πεταχτούν από τις καρέκλες τους οι Αλιβιζάτοι. Oh Μοn Dieu! Τι οπισθοδρομικότης! Κόμματα εθνικών μειονοτήτων υπάρχουν παντού στην Ευρώπη. Και οι Τούρκοι έχουν στη Βουλγαρία, οι Αλβανοί στα Σκόπια, οι Ούγγροι στη Ρουμανία… Πώς θα το απαγορεύσουμε εμείς; Θα μας ψέγουν μετά οι εκθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οτι είμαστε απολίτιστοι και αυταρχικοί…

Απάντηση στους Αλιβιζάτους: Οι εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ πάντα θα βρίσκουν κάτι για να μας μαλώνουν. Μέχρι και για το ότι «καταπιέζουμε» τη «μακεδονική μειονότητα» στην Αριδαία, που μετρήθηκε πάλι προχθές στους… 53 νοματαίους. Και όταν μιλάμε για εθνική ασφάλεια, να πάνε στο καλό και οι Αμερικανοί και οι «ευαισθησίες» τους…

Από κει και πέρα ναι, υπάρχουν στην Ευρώπη μειονοτικά κόμματα. Αλλά όχι από εθνικές μειονότητες χωρών που απειλούν ευθέως με πόλεμο τα κράτη που τις φιλοξενούν. Δεν υπάρχει casus belli μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας, να εξηγούμαστε. Ούτε απειλεί η μία χώρα την άλλη ότι θα της ρίξει έναν ξεγυρισμένο πύραυλο στην πρωτεύουσα για να της… μάθει να φέρεται.

Οταν συντρέχουν λοιπόν προφανείς λόγοι εθνικής ασφάλειας και μάλιστα υπαρξιακής διάστασης τα δικαιώματα και οι αυτονομιστικές τάσεις των μειονοτήτων περιστέλλονται.

Πρώτη το απέδειξε στις μέρες μας η Ισπανία με τους Καταλανούς και δεν τόλμησε κανείς να της κάνει υποδείξεις. Στην Ευρώπη δεν άνοιξε μύτη για τις περιοριστικές πρακτικές του ισπανικού κράτους ούτε για τις διώξεις των αυτονομιστών. Και προσέξτε: Οι Καταλανοί αποτελούν μία εσωτερικού τύπου αποσχιστική απειλή για το ισπανικό κράτος. Δεν υποκινούνται από τρίτους ούτε στηρίζονται από κάποια εθνική μητρόπολη στα σύνορα της Ισπανίας η οποία εποφθαλμιά και… άλλα ισπανικά εδάφη! Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με την Τουρκία.

Ελα, μωρέ, θα πουν τώρα οι «ρεαλιστές» του ΕΛΙΑΜΕΠ και της εγκρίτου «Καθημερινής». Τι να σου κάνουν τώρα 50.000 «Τούρκοι ψηφοφόροι» σε έναν πληθυσμό δέκα εκατομμυρίων; Δεν έχουν την αριθμητική δύναμη για να αποτελέσουν πρόβλημα.

Σοβαρά; Δεν είναι πρόβλημα το DEP; Κοιτάξτε, κύριοι του ΕΛΙΑΜΕΠ, μπορεί η εικόνα της… αρχηγίνας με την παράξενη προφορά που θύμιζε διαφήμιση του Scorpios Bar να ήταν γραφική, μπορεί και σε απόλυτους αριθμούς (ακολουθώντας όμως τη γενικότερη αποχή) οι επιδόσεις να υπολείπονταν αυτών του 2019, όμως το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν ότι οι αυτοαποκαλούμενοι «Τούρκοι» βγήκαν ξανά και στους δύο νομούς πρώτη δύναμη και το χρώμα του χάρτη άλλαξε σε μία ετερόκλητη ροζ σφήνα που μεθαύριο οι εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα ονομάζουν «τουρκικό θύλακα»! Αυτό σημαίνει ότι, βρέξει χιονίσει, υπάρχουν συμπαγείς ομάδες ψηφοφόρων που προσέρχονται συντεταγμένες στις κάλπες με τις οδηγίες του προξενείου. Υπάρχει και φρόνημα και ενθουσιασμός και πάρα πολύ χρήμα. Εσχάτως δε υπάρχει και περισσότερο θράσος με διχαστικά σλόγκαν, όπως «οι Τούρκοι για τους Τούρκους».

Αν το κόμμα αυτό αλλάξει στρατηγική και, αφού δεν πιάνει ψάρια στη Φλώρινα με τις γιαλαντζί «Μακεδόνισες», ζητήσει να εκπροσωπήσει και άλλες «μειονότητες», όπως π.χ. οι Αλβανοί, θα αυξήσει ραγδαία τη δύναμή του. Κι αν ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών κομμάτων στην Ευρώπη που ανέδειξαν εκπροσώπους στις πρόσφατες εκλογές ζητήσει να… αγκαλιάσει όλους τους «μουσουλμάνους της Ελλάδας»… ζήτω που καήκαμε.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να το σκέφτομαι. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τις «χρυσές εφεδρείες» ενός τέτοιου ωραίου σχήματος με Αλβανούς, Ρομά και… πολιτογραφημένους μελαψούς «επενδυτές» από αυτούς που χειροκροτούν στις προεκλογικές ομιλίες του Μητσοτάκη.

Γι’ αυτό και πρέπει να έρθουν στα συγκαλά τους οι δικαστικοί αυτής της χώρας και να αναλάβουν το ιστορικό φορτίο της αποστολής τους. Κόμματα που εξ ορισμού υπονομεύουν τη συνοχή της πατρίδας δεν γίνεται να κατεβαίνουν στις εκλογές. Ας βρουν τον τρόπο να τα εμποδίσουν. Οπως βρήκαν για τους πολιτικούς αντιπάλους του κυρίου Μητσοτάκη…

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/626939/eythynes-anotaton-dikaston-gia-ti-thraki/ 

ΠΕΝΘΟΣ, ΝΑΙ, ΕΘΝΙΚΟ...ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ; - Οι Ελληνες, που βίωσαν, πριν από λίγους μήνες μονάχα, την απίστευτη τραγωδία στα Τέμπη, δεν ανέχονται τέτοιες αδόκιμες γενικεύσεις και συμψηφισμούς

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Υπάρχει συνέχεια λοιπόν στο νεότερο ελληνικό κράτος. Συνέχεια και συνέπεια, που εξαναγκάζουν μια υπηρεσιακή κυβέρνηση να ακολουθεί πιστά τα βήματα και την πολιτική γλώσσα των προηγουμένων…

Εχετε καμιά αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη – Ειρήνης Αγαπηδάκη θα έσπευδε να κηρύξει εθνικό πένθος για το ναυάγιο Αφροασιατών σε διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο; Το ίδιο δεν θα είχε κάνει ασμένως και ο λαθρολάγνος ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να γκρεμίσει τους φράχτες για… να ανταμώσουν ελεύθερα οι λαοί;

Ε, αυτό ακριβώς έπραξε και ο δύστυχος ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς και υποχρεώνοντας το κράτος να συμμεριστεί εμπράκτως (και όχι απλά νοερώς) το πένθος κάποιων τρίτων, που έπαιξαν τη ζωή τους «κορόνα γράμματα».

Πως του ήρθε, αλήθεια, να κηρύξει εθνικό πένθος; Κεκτημένη ταχύτητα γαρ. Θα ρώτησε και κείνο το άλλο «υπηρεσιακό» φυντάνι, τον υπουργό Μετανάστευσης, που ήταν πρώην υπάλληλος του ΔΟΜ (του διεθνούς οργανισμού, δηλαδή, που κατ’ ουσίαν προάγει την παράνομη μετανάστευση), θα πήρε και κάποιο τηλέφωνο την κυρία Πρόεδρο, μπορεί να μίλησε και με τον ίδιο τον Μητσοτάκη, ώστε στο τέλος αποφάσισε: τριήμερο εθνικό πένθος!

Πένθος εντάξει, κύριε Σαρμά, κατανοητό. Εθνικό, όμως, από πού κι ως πού; Για αλλόθρησκους και αλλογενείς που βούλιαξαν σε διεθνή ύδατα, επειδή εμπιστεύθηκαν τις ζωές τους σε εγκληματίες δουλεμπόρους οι οποίοι μάντρωσαν γυναίκες και παιδιά στα αμπάρια;

Οχι, αγαπητέ κύριε πρωθυπουργέ. Τα έχετε μπερδέψει λίγο τα πράγματα… Αυτό το υποκριτικό περίσσευμα ανθρωπισμού, είτε στη φραγκολεβαντίνικη νεολίμπεραλ εκδοχή του Μητσοτάκη είτε στην αριστερή αλληλέγγυα εκδοχή του Τσίπρα, κρατήστε το για το σπίτι σας. Οι Ελληνες, που βίωσαν, πριν από λίγους μήνες μονάχα, την απίστευτη τραγωδία στα Τέμπη, με τα παιδιά τους που ταξίδευαν αμέριμνα στις οικονομικές θέσεις για να προλάβουν το μάθημα της επομένης, δεν ανέχονται τέτοιες αδόκιμες γενικεύσεις και συμψηφισμούς.

Θα μου πείτε «ανθρώπινες ζωές και οι μεν και οι δε». Αναμφισβήτητα. Αλλά κρατήστε το κράτος μακριά από το πένθος. Στην περίπτωση της Πύλου δεν έχει καμία δουλειά να θρηνεί το κράτος. Εκτός κι αν έχει αναλάβει εργολαβικά την προστασία των απανταχού λαθροεποίκων ή, ακόμη χειρότερα, ομολογεί δημοσίως ότι έχει ευθύνη για αυτό που συνέβη και προσπαθεί με κάποιον τρόπο να επανορθώσει.

Το κράτος και οι πολιτικοί του είχαν σίγουρα ακέραιη την ευθύνη για το τριτοκοσμικών προδιαγραφών σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Τα παιδιά μας πλήρωσαν την αβελτηρία της Πολιτείας και την αναισθησία ασυνείδητων καθαρμάτων που εκλέγονται με την ψήφο του λαού. Το εθνικό πένθος, σε εκείνη την περίπτωση, ήταν απόλυτα επιβεβλημένο, γιατί, εκτός όλων των άλλων, αποτελούσε και μια ελάχιστη ομολογία ενοχής για την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τις ζωές των παιδιών μας.

Στην Πύλο τι ακριβώς κάναμε λάθος; Γιατί έσπευσε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον τόπο της περισυλλογής των ναυαγών, όπως ακριβώς είχε κάνει και στα Τέμπη πετώντας τα λουλούδια στα καμένα βαγόνια λες και βρισκόταν στην πίστα; Τι δουλειά είχε να συρθεί στην Καλαμάτα και να διαπληκτίζεται με τους «πυροβολημένους» αλληλέγγυους του ΣΥΡΙΖΑ για το ποιος είναι ο πιο… ανθρωπιστής;

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι τι ακριβώς μας συμβαίνει; Από ποια ψυχική νόσο υποφέρουμε, που φαίνεται να είναι και μεταδοτική, αφού οδήγησε και τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό σε κορυφαίο ολίσθημα; Τελούμε σε ομαδική παράκρουση και βγάζουμε ενοχικό σύνδρομο για τις συμφορές άλλων; Γίναμε ξαφνικά τόσο ανθρωπιστές, που θέλουμε ως κράτος να επωμιστούμε τη σωτηρία των αναξιοπαθούντων του πλανήτη; Με αυτά και με αυτά, φοβούμαι ότι θα καταφέρουμε ακόμη και έννοιες ιερές, όπως το «εθνικό πένθος», να χάσουν το νόημά τους…

https://www.newsbreak.gr/apopseis/478265/penthos-nai-ethniko-apo-poy-ki-os-poy/

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΩΝΟΥΣ...ΚΑΡΠΑΖΙΕΣ ΣΕ ΕΜΑΣ

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Κυκλοφορεί εσχάτως ένας… αστικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο οι Γερμανοί και οι υπάλληλοί τους στις Βρυξέλλες κάνουν τα στραβά μάτια στις δυναμικές μεθόδους φύλαξης των πολωνικών συνόρων, επειδή το έργο εξελίσσεται δίπλα τους.

Φοβούνται δηλαδή πως, αν «τρυπήσει» η πολωνική μεθόριος, σύντομα θα δεχτούν και οι ίδιοι ανεπιθύμητους επισκέπτες. Φοβούμαι ότι πρόκειται περί βολικής φαντασιώσεως και προσχήματος για να μην υιοθετήσει ποτέ η Ελλάδα τη σκληρή στάση των Πολωνών προς τους λαθροεισβολείς.

Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι οι Γερμανοί δεν άλλαξαν ποτέ ουσιαστικά την ανεκτική στάση τους στο Μεταναστευτικό. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την αλλοίωση της πληθυσμιακής τους ομοιογένειας, θεωρώντας ότι ο καλός μύλος της παγκοσμιοποίησης όλα τα αλέθει και η τάση αυτή, με ενδεχόμενη είσοδο των Πρασίνων στη νέα κυβέρνηση αναμένεται να ενισχυθεί. Με μία διαφορά όμως: Επειδή βλέπουν τους μετανάστες ως «εργατικά χέρια» που χρειάζονται, από την εποχή του Τρίτου Ράιχ μέχρι τις μέρες μας για τη συντήρηση της εξαγωγικά προσανατολισμένης γερμανικής βιομηχανίας, θέλουν να τους διαλέγουν.

Και σήμερα η Γερμανία ξεσκαρτάρει αυστηρά τους μετανάστες που θα δεχτεί. Δεν σκοτίζεται για τη χώρα προέλευσης, το θρήσκευμα ή το χρώμα του δέρματος, αλλά απαιτεί να έχουν μία στοιχειώδη εξειδίκευση τεχνίτη, για να μπορούν να καλύψουν ανάγκες στη βιομηχανική παραγωγή. Αν πληρούν τις προδιαγραφές, είναι ευπρόσδεκτοι και μπορούν να προσέλθουν με τις οικογένειές τους για να εργαστούν και -γιατί όχι;- να ενσωματωθούν στην τοπική κοινωνία. Σε αυτές τις περιπτώσεις το «μπόλιασμα» είναι καλοδεχούμενο. Οι υπόλοιποι, ανειδίκευτοι, αναλφάβητοι, ηλικιωμένοι, διακινητές, ναρκομανείς ή… μισθοφόροι τζιχαντιστές, μπορούν να μείνουν στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κατά προτίμηση στις «χώρες πρώτης υποδοχής» που είναι και μακριά από τα σύνορά τους. Η αδρή χρηματοδότηση δομών φιλοξενίας αυτήν ακριβώς την έννοια έχει.

Στην περίπτωση της Πολωνίας, βέβαια, η Γερμανία και ολόκληρο το ευρωιερατείο πράγματι κάνουν τα στραβά μάτια, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Πρώτον, επειδή αυτή τη φορά αυτός που σπρώχνει τους μετανάστες στα ευρωπαϊκά σύνορα είναι ο μισητός Λουκασένκο και όχι ο καρντάσης ο Ερντογάν. Γι’ αυτό και οι κυρώσεις πέφτουν σύννεφο. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, βεβαίως, έχουμε κραυγαλέες περιπτώσεις «εργαλειοποίησης» του Μεταναστευτικού. Αλλά στη μία πρωταγωνιστής είναι η Λευκορωσία, που -υποτίθεται- λειτουργεί ως εμπροσθοφυλακή του Πούτιν και στην άλλη η προσφιλής στο Βερολίνο Τουρκία.

Στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής αναβίωσης και της ρωσοφοβίας που επιδιώκουν με γερμανική και αμερικανική ενθάρρυνση οι Ουκρανοί, η αντιπαράθεση μιας ευρωπαϊκής χώρας με τον Λουκασένκο ταιριάζει γάντι. Αντίθετα, η αντιπαράθεση της υπερχρεωμένης ελληνικής αποικίας με τους απέναντι αντιμετωπίζεται συγκαταβατικά, σαν την γκρίνια ενός κακομαθημένου παιδιού που αρνείται να μοιραστεί τα παιχνίδια του με τον μεγαλύτερο συμμαθητή του…

Ένας δεύτερος λόγος που οι Πολωνοί αφήνονται να προστατεύσουν τα σύνορά τους με τον τρόπο που εκείνοι νομίζουν, χωρίς να αγγίζουν τις ελαστικές χορδές ανθρωπιστικής ευαισθησίας των Βρυξελλών, είναι ότι έχουν φροντίσει να κρατήσουν την «Ευρώπη» μακριά από το πρόβλημά τους. Πληρώνουν τη φύλαξη από τον εθνικό τους προϋπολογισμό, αμύνονται με τις δικές τους δυνάμεις και δεν αφήνουν κανέναν να πλησιάσει στο «μέτωπο» για να τους «βοηθήσει» ή, πολύ περισσότερο, να τους ελέγξει. Σωστά διαβάσατε: Frontex, ΜΚΟ και λοιποί «καλοθελητές» δεν πατάνε το πόδι τους στη μεθόριο, όπου υπάρχει «στεγανή ζώνη» 10 χιλιομέτρων.

Το απίθανο είναι ότι η ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή έχει την έδρα της στη Βαρσοβία! Αλλά οι Πολωνοί προτιμούν να καθαρίζουν την μπουγάδα μόνοι τους. Κι ας τους κατηγορούν για χρήση υπέρμετρης βίας. Παραμένει γεγονός ότι από την άλλη πλευρά, της Λευκορωσίας, δεν περνάει κουνούπι.

Τους λίγους επίδοξους λαθρομετανάστες που μάγκωσαν δεν τους αντιμετώπισαν με το «σεις και με το σας», όπως απαιτεί η επίτροπος-μπουλντόγκ Ιλβα Γιόχανσον από την Ελλάδα. Τους μπαγλάρωσαν σε κρατητήρια και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να τους πάρουν τα κινητά. Ανοίγοντάς τα, ανακάλυψαν πράματα και θάματα. Από «πολεμικά ανδραγαθήματα» με το Ισλαμικό Χαλιφάτο, μέχρι πειστήρια παιδεραστίας και διακίνησης σεξουαλικών σκλάβων. Μόλις τα βρήκαν, έσπευσαν να τα παρουσιάσουν σε συνέντευξη Τύπου, για να αντιληφθεί η πολωνική κοινή γνώμη ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να μπουν στη χώρα και γιατί πρέπει να εμποδιστούν με όλα τα μέσα.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα, παρά τους αρχικούς λεονταρισμούς Μητσοτάκη, υποχρεώθηκε από τα ευρωπαϊκά αρμόδια «όργανα» (βλέπε Γιόχανσον) όχι μόνο να αφήσει ελεύθερους όσους μπουζούριασε στον Εβρο, αλλά να τους παραχωρήσει και δικαίωμα υποβολής αίτησης χορήγησης ασύλου!

Η Ελλάδα, πραγματικό ξέφραγο αμπέλι λαθρομετανάστευσης, κατηγορείται σήμερα για βίαιες μεθόδους επαναπροώθησης. Έχει γίνει σάκος του μποξ διάφορων «ανθρωπιστικών οργανώσεων» και αποδέκτης «έντονων συστάσεων» ευρωπαϊκών φορέων, χωρίς να προστατεύει επαρκώς τα σύνορά της. Ελέγχεται για υπερβολική αυστηρότητα ακόμη και από ορισμένους πεμπτοφαλαγγίτες της Frontex, από αυτούς που οι Πολωνοί δεν αφήνουν ούτε να πλησιάσουν στα σύνορά τους.

Στο πρώτο 15νθήμερο του μήνα που διανύουμε συνελήφθησαν -προσέξτε- μόνο στην περιοχή του Εβρου, αλλά σε διαφορετικά επεισόδια, 15 λαθροδιακινητές! Αμέτρητα τροχαία έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια με πρωταγωνιστές σύγχρονους δουλεμπόρους. Και το ελληνικό κράτος αλλάζει σαν τα πουκάμισα τους ποινικούς κώδικες, χωρίς να έχει θεσπίσει αμετάκλητη ποινή ισοβίων για αυτούς τους εγκληματίες. Γιατί; Γιατί φοβάται «τας Ευρώπας», όπου η έννοια του επαγγελματία διακινητή σκοπίμως συγχέεται με αυτήν του επαγγελματία «ανθρωπιστή», των «δικών μας παιδιών», δηλαδή, που διευκολύνουν τη διακίνηση.

Γι’ αυτό είναι πραγματικά άγνωστος ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν περάσει παράνομα σε ελληνικό έδαφος χωρίς να καταγραφούν και αυτών που φιλοξενήθηκαν για λίγο σε δομές και μετά απλά «εξαφανίστηκαν», γνωρίζοντας ότι δεν θα πάρουν άσυλο ούτε με τις προϋποθέσεις… λαστέξ της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η Πολωνία δεν έχει τέτοια προβλήματα, γιατί, όπως έχουμε ξαναπεί, γράφει «τας Ευρώπας» στα παλαιότερα των υποδημάτων της. Το ωραίο είναι όμως ότι αυτή εισπράττει τα «μπράβο» για τη σκληρή αντιμεταναστευτική της πολιτική κι εμείς εισπράττουμε τις καρπαζιές…

https://www.newsbreak.gr/apopseis/272470/mpravo-stoys-polonoys-karpazies-se-emas/

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΙΟΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ;

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Την περασμένη εβδομάδα ένας καλός φίλος, ενθουσιασμένος με την… κανονικότητα στην οποία έχει επιστρέψει η χώρα, με έψεξε γιατί ασκώ αυστηρή κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης για το λαθρομεταναστευτικό και υπογράφω διακηρύξεις διαμαρτυρίας, από κοινού με άλλους Έλληνες.

«Μα, τι θέλετε, επιτέλους; Κλειστές δομές ζητάτε, αυτό αποφάσισε και η κυβέρνηση! Δεν σου άρεσαν ούτε τα νέα μέτρα;» με ρώτησε απορημένος.

 

Λίγο έλειψε να τον αρπάξω. «Όταν λέμε κλειστές, εννοούμε κλειστές. Όχι μισάνοιχτες και με μιναρέ» του απάντησα. «Κλειστές για όλους! Πρόσφυγες, “πρόσφυγες”, λαθρομετανάστες, αιτούντες και μη αιτούντες, με διαβατήρια ή χωρίς διαβατήρια. Περιορισμός στο δικαίωμα μετακίνησης για όλους όσοι μπαίνουν παράνομα στη χώρα, έως ότου κριθεί τελεσίδικα και κατά περίπτωση το δικαίωμα χορήγησης ασύλου. Υπό την προϋπόθεση πάντα μιας πολύ αυστηρής ερμηνείας της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας. Γιατί, αν στις δέκα αιτήσεις εγκρίνονται οι επτά, ζήτω που καήκαμε. Έτσι όπως ερμηνεύονται σήμερα οι διατάξεις, κι εγώ να ζητήσω άσυλο επειδή με κυνηγάει, λόγου χάριν, ο σπιτονοικοκύρης μου, θα θεωρηθώ… ευάλωτος και θα το πάρω».

Ο φίλος με κοίταξε εμβρόντητος και άλλαξε αμέσως συζήτηση. Μάλλον εξεπλάγη. Η δική μου κατάπληξη περιορίζεται στο πώς μπορεί να υπάρχουν εχέφρονες πολίτες που πείστηκαν ότι η κυβέρνηση με αυτόν τον πρόχειρο, αποσπασματικό και φοβικό απέναντι στην Ευρώπη και στην… Τουρκία τρόπο διαχειρίζεται επαρκώς την κατάσταση.

Τα μέτρα, λοιπόν, που ανακοινώθηκαν, έπειτα από μισή ντουζίνα ΚΥΣΕΑ και άλλων ατελέσφορων κυβερνητικών «διαβουλεύσεων», προδίδουν είτε πλήρη άγνοια και συνεχιζόμενη υποτίμηση του προβλήματος είτε συνειδητή πολιτικάντικη εξαπάτηση του κόσμου, στη λογική «άσε να κερδίσουμε λίγο χρόνο, μήπως χειμωνιάσει, και από καλοκαίρι βλέπουμε»…

Το πρώτο και κρισιμότερο ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει η κυβέρνηση αφορά τους σημερινούς αριθμούς. Πόσοι είναι οι παράτυποι μετανάστες που φιλοξενούνται σήμερα (με το έτσι θέλω…) στη χώρα; «Σάμπως ξέρει;» θα σκεφτείτε. «Όχι» είναι η απάντηση. Δεν ξέρουν την τύφλα τους. Γιατί εκτός από αυτούς που έρχονται με τα… θαλάσσια ταξί της Frontex και του Λιμενικού (και οι οποίοι κουτσά στραβά καταγράφονται), υπάρχουν κι άλλοι που μπουκάρουν από τον Έβρο και την ελληνοβουλγαρική μεθόριο. Αυτοί δεν καταγράφονται και σκορπίζονται στην ενδοχώρα με τα… ταξί των λαθροδιακινητών, που, άμα λάχει, παίρνουν σβάρνα και αυτοκίνητα κανονικών ανθρώπων.

Προ εβδομάδων ο «αρμόδιος» Κουμουτσάκος, που αντί να ξαγρυπνά από τον εφιάλτη χαζολογάει σε ανούσια συνέδρια στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, έδωσε μία τάξη μεγέθους. Στους πρώτους τέσσερις μήνες της «κανονικότητας» καταγράφηκαν 40.000. Ένα δεκαρικάκι τον μήνα. «Αντέχεται» θα μου πείτε. Δεν είναι όλοι οι μήνες με μπουνάτσες και καμιά εβδομηνταριά χιλιάδες μπορούμε να τους διαχειριστούμε. Θα βγει αληθινή και η ποσόστωση του Κυριάκου με το 1%…

Πρώτο ερώτημα: Πιστεύετε, αλήθεια, αυτά τα νούμερα; Και οι μη «καταγεγραμμένοι» πόσοι να είναι, άραγε; Δεύτερο ερώτημα: Από τους 40.000 του πρώτου τετραμήνου, πόσοι επέστρεψαν στην Τουρκία ή στις χώρες προέλευσής τους; Εκατό, διακόσιοι, χίλιοι; Και πολλούς λέω. Τρίτο ερώτημα: Τα στοιχεία όσων έχουν καταστρέψει, χάσει, καταπιεί ή δεν ξέρω τι άλλο τα διαβατήριά τους πώς ταυτοποιούνται; Και πώς ακριβώς θα κριθεί αν είναι πράγματι κατατρεγμένοι που δικαιούνται άσυλο ή φονιάδες του Ισλαμικού Κράτους που έρχονται εδώ να κάνουν καριέρα;

Πριν από μερικές εβδομάδες έτυχε να βρεθώ στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς μου για μια γελοία γραφειοκρατική διαδικασία από αυτές που δεν θα έπρεπε να απασχολούν την Αστυνομία, αλλά να γίνονται -εν μέσω κανονικότητας- ηλεκτρονικά (κύριε Πιερρακάκη…).

Στα πέντε λεπτά που χρειάστηκε να περιμένω, ένας ανθυπαστυνόμος συνόδευσε στα κρατητήρια τέσσερις μελαψούς αλλοδαπούς, προφανώς έπειτα από κάποια επιχείρηση-σκούπα. Έτυχε, λοιπόν, να ακούσω τον εξής διάλογο:

– Χαρτιά δεν έχεις; Διαβατήριο, άδεια προσωρινής παραμονής;
– Όχι, κύριος. Ντεν έκει χαρτιά.
– Κι από πού είσαι;
– Πάκισταν, κύριος.

Πολύ ωραία. Μπορεί να μας πει κάποιος, κατά προσέγγιση έστω, πόσοι είναι σήμερα οι… «ντεν έκω χαρτιά»;

Πρόσθετο ερώτημα-κερασάκι: Ο «ντεν έκω χαρτιά» δικαιούται να καταθέσει αίτηση ασύλου, δηλώνοντας ό,τι όνομα του έρθει στο κεφάλι και μετά να κυκλοφορεί ελεύθερος στη χώρα με προσωρινή άδεια ως «αιτούμενος ασύλου»;

Λοιπόν, αφήστε την κοροϊδία, κύριοι της κυβέρνησης, και κοιτάξτε να τους περιορίσετε όλους σε πραγματικά κλειστές δομές στρατιωτικού τύπου, μέχρι να καταλάβετε τι καπνό φουμάρει ο καθένας. Θα ταλαιπωρηθούν και κάποια… χλωρά μαζί με τα ξερά, τουλάχιστον όμως δεν θα καεί η χώρα.

Αλλιώς ετοιμαστείτε το ερχόμενο καλοκαίρι, την ώρα που η Γιάννα θα στήνει το σόου-rebranding της πολυπολιτισμικής Ελλάδας, να το κάνετε και πράξη. Με μικρά… Ισλαμαμπάντ σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και γκέτο εξαγριωμένων, υποψηφίων προς… αναχώρηση στα νησιά, οι οποίοι όμως δεν θα αναχωρούν και θα ξεχυθούν αλαλάζοντες σαν τα ασκέρια του Ιμπραήμ. Κρίμα που δεν χωρούν όλοι στα εξοχικά της Ντόρας, να μας λύσει το πρόβλημα…

NEWSBREAK 
https://www.newsbreak.gr/apopseis/52779/poion-nomizoyn-oti-koroideyoyn/ 

ΤΟ “BΑΛΚΑΝΙΖΑΤΕΡ” ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ : ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝ ΜΑΖΙΚΑ ''ΝΑΙ'' ΚΑΙ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΑΠΕΙΧΑΝ;

Του Γεωργίου Χαρβαλιά
 
Το μοναδικό ενδιαφέρον συμπέρασμα από το δημοψήφισμα στα Σκόπια είναι η επιβεβαίωση του κανόνα. Δηλαδή η πλήρης ανικανότητα των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης να επιβάλλουν με δημοκρατικές διαδικασίες τη βούληση τους, ακόμη κι όταν…καίγονται.

• Οπου μπορούν το κάνουν υπογείως. Ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις, εκβιάζοντας με οικονομικά μέσα, εξαγοράζοντας συνειδήσεις πολιτικών με μαύρες βαλίτσες και «εκπαιδεύοντας» την κοινή γνώμη με παχυλά κονδύλια από οργανισμούς τύπου Σόρος. Και τις περισσότερες φορές επιτυγχάνουν τον στόχο τους.

Οπου όμως χρειάζεται να φανερωθούν και να αποκαλύψουν τις προθέσεις τους, αποτυγχάνουν οικτρά. Ισως επειδή το κάνουν με έναν εξόχως άγαρμπο και πατερναλιστικό τρόπο επιχειρώντας να υποδείξουν στους λαούς το …καλό τους. Το είδαμε στη Κύπρο, το είδαμε στην Ελλάδα έναν καυτό Ιούλιο πριν τρία χρόνια, το είδαμε και προχθές στα Σκόπια.
Οι παραινέσεις και οι ανέξοδες επιταγές μελλοντικής ευημερίας, μαζί με την υποβόσκουσα απειλή της «τιμωρίας» σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, μπορεί να πιάνουν σε άλλες δυτικότροπες κοινωνίες αφελών.

• Όμως στα Βαλκάνια που μέχρι πριν λίγα χρόνια ηχούσαν κανόνια και έπεφταν βόμβες ο κόσμος είναι υποψιασμένος, για να μην πω καχύποπτος. Κι όταν ακούει συστάσεις …για το καλό του, στην καλύτερη περίπτωση, ανατρέχει στο τραγούδι του Μηλιώκα 

Η παρέλαση όλων αυτών των ανόητων κομισάριων, υπουργών και κάθε λογής παρατρεχάμενων στα Σκόπια, έφερε το ακριβώς αντίθετο από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Παγερή αδιαφορία, στο όριο της απαξίωσης…
Οι μόνοι στα Βαλκάνια που υπακούν τυφλά στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης και εκτελούν πρόθυμα τις εντολές των μεγάλων δυνάμεων είναι οι Αλβανοί. Γι αυτό και το «ναι» στο δημοψήφισμα ήταν στην κυριολεξία ένα… αλβανικό μονοκούκι.

• Οι Σλάβοι τους οποίους αφορά κυρίως το θέμα της ονομασίας, απείχαν. Οι Αλβανοί όμως που θέλουν διακαώς την ένταξη στο ΝΑΤΟ γιατί νομίζουν ότι θα βάλει πάλι πλάτη στους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχουν με τους Σέρβους, έτρεξαν να στηρίξουν τον Ζόραν Ζάεφ.

Η κατάσταση είναι ασφαλώς ιδιόμορφη και περίπλοκη, τυπική περίπτωση βαλκανικής κλωτσοπατινάδας. Η συμφωνία των Πρεσπών στηρίζεται, σχεδόν αποκλειστικά από τους Αλβανούς των Σκοπίων, η πλειονότητα των Σλάβων είναι απέναντι και σύντομα θα αρχίσουν να πηγαινοέρχονται οι σακούλες με τα μαύρο χρήμα για να βρεθούν οι 11 αποστάτες που θα στηρίξουν τον Ζάεφ στη βουλή.
Κι αν αυτό συμβεί, που δεν είναι διόλου απίθανο, το μπαλάκι θα επιστρέψει πίσω στην Αθήνα και θα σβήσει τα χαμόγελα κάποιων που ανάσαναν με ανακούφιση…

HELLASJOURNAL
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ