''Η ΙΙΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΕΙΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ'' ΤΟΥ ΧΡ ΤΑΡΤΑΡΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΕΝΔΟΧΩΡΑ

Του Ιωάννη Αθανασόπουλου

 

Χθες το απόγευμα παρουσιάστηκε στο Πολεμικό Μουσείο η πρωτότυπη εργασία του Χρίστου Τάρταρη για την ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία. Ομιλητές ήταν ο Υποστράτηγος Χρήστος Μπολώσης, ο υποφαινόμενος και ο συγγραφέας. Τη συζήτηση συντόνισε ο εκδότης Γιάννης Κουριανίδης. Παρατίθεται η ομιλία του γράφοντος:

Η παρούσα εργασία του συγγραφέα πραγματεύεται τη δράση της ηρωικής ΙΙΙης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας και την πορεία της από τη Μέση Ανατολή στο Ρίμινι και ακολούθως στην Αθήνα. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης ωστόσο η επιστημονική και μη ιστοριογραφία όταν κάνει λόγο για Κατοχή και για Εθνική Αντίσταση ουσιαστικά αναφέρεται στη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των λοιπών οργανώσεων του Κόμματος (ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, Εθνική Πολιτοφυλακή κα),δευτερευόντως στον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και ελάχιστα στην ΕΚΚΑ και τον Ψαρρό. Μάλιστα οι περισσότερες αναφορές για τους τελευταίους είτε είναι αρνητικές είτε τουλάχιστον επιφυλακτικές. Έτσι το ευρύ κοινό δεν αντιλαμβάνεται ότι η αντίληψη που διαμορφώνει για το φαινόμενο της Εθνικής Αντίστασης είναι κατευθυνόμενη. Διότι αντίσταση δεν έκαναν μόνο οι παραπάνω οργανώσεις πολλώ δε μάλλον μόνο το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Υπάρχει αυτό που ο υποφαινόμενος αναφέρει ως «άγνωστη Εθνική Αντίσταση». Αλήθεια κατά πόσο το ευρύ κοινό, ο πολύς κόσμος, έχει αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει ότι ουσιαστικά ο πρώτος Έλληνας αντιστασιακός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς; Ο οποίος αρνήθηκε να υποταχθεί στις δυνάμεις του Άξονα. Ο Μεταξάς ήταν αυτός που αναδιοργάνωσε τον διαλυμένο Ελληνικό Στρατό, που αφύπνισε και ένωσε τον Ελληνικό Λαό όταν ο πόλεμος τού χτύπησε την πόρτα. Αυτό δεν πρέπει να αποσιωπάται. Γιατί οι ηγεσίες εμπνέουν και καθοδηγούν έναν λαό. Του δίνουν όραμα και αυτοπεποίθηση. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δράση της ΙΙΙης Ορεινής Ταξιαρχίας, η οποία ήταν μια μονάδα πεζικού που συγκροτήθηκε από την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στην Αίγυπτο ως απόρροια ουσιαστικά του στασιαστικού κινήματος του Απριλίου του 1944 καθώς και της ανάγκης της εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης να εμφανιστεί ως ισότιμος εταίρος με τους συμμάχους. 

Έτσι με την εποπτεία των συμμάχων συγκροτήθηκε μέχρι τα μέσα Ιουνίου η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία με διοικητή τον Συνταγματάρχη Πεζικού Θρασύβουλο Τσακαλώτο με έδρα αρχικά διάφορα στρατόπεδα του Λιβάνου. Εκεί η εκπαίδευση ήταν συνεχής και εντατική με σκοπό να συνεισφέρει στα μέτωπα της Ιταλίας κατά των Γερμανών. Για τη συμμετοχή της στη μάχη του Ρίμινι ο συγγραφέας κάνει μια εξαιρετική περιγραφή και ανάλυση τόσο της μάχης όσο και των προηγηθέντων αυτής. Όπως επίσης και ο Υποστράτηγος κ. Μπολώσης αναφέρθηκε αναλυτικά στον λόγο του.

 

Η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία ωστόσο συνέχισε την εθνική συνεισφορά της όταν έφτασε στην ελεύθερη Ελλάδα στις αρχές Νοεμβρίου του 1944 λίγο πριν τα Δεκεμβριανά. Τα αθηναϊκό πλήθος υποδέχτηκε με θέρμη και ανακούφιση την έλευσή της, σε αντίθεση με τους υπουργούς του ΕΑΜ. Ο Γουντχάουζ έγραψε σχετικά για την υποδοχή αυτή: «Η εκστατική υποδοχή που επιφυλάχτηκε στην ταξιαρχία όταν παρέλασε στην πόλη την επόμενη μέρα έδειξε ότι ο κόσμος τη θεωρούσε ως ασφάλεια απέναντι στον ΕΛΑΣ. Οι Αθηναίοι, φοβισμένοι κάθε βράδυ από τα απειλητικά συνθήματα που εκφωνούσε ο εφεδρικός ΕΛΑΣ από τα "χωνιά" του, με το δίκιο τους κρατούσαν καχύποπτη στάση απέναντι σε μια οργάνωση που σταθερά επί δύο χρόνια δήλωνε ότι όποιος δεν την υποστήριζε ήταν προδότης».  Η Ταξιαρχία του Ρίμινι -πέρα από την αίγλη που τη διέκρινε λόγω των ανδραγαθημάτων της στα μέτωπα της Ιταλίας- διακρινόταν και για την ξεκάθαρη αντικομμουνιστική ιδεολογική ταυτότητά της, που προερχόταν από τα στασιαστικά κινήματα των κομμουνιστών στη Μέση Ανατολή. Μάλιστα ήταν προαπαιτούμενο οι αξιωματικοί και οι οπλίτες που θα την στελέχωναν να διακατέχονται από την αντικομμουνιστική ιδεολογία. Επομένως, όταν ο λαός της Αθήνας κατά χιλιάδες χειροκροτούσε την Ορεινή Ταξιαρχία βλέποντάς την να παρελαύνει στην ελεύθερη Αθήνα την 9η Νοεμβρίου, χειροκροτούσε συνειδητά τους προστάτες του έναντι του ΕΛΑΣ που ήθελε να συνεχίσει την ένοπλη και εμφύλια βία μέχρι να επιτευχθεί ο σκοπός του, που βεβαίως ήταν η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το Νοέμβριο του '44, ξεκίνησαν πολλές επαφές μεταξύ Σκόμπι, κυβέρνησης Παπανδρέου και αντιστασιακών οργανώσεων με θέμα τον αφοπλισμό των τελευταίων και τη δημιουργία ενιαίου εθνικού στρατού. Στις 9 Νοεμβρίου, όπως ήδη αναφέρθηκε, έφτασε στην Αθήνα η Ορεινή Ταξιαρχία. Την ίδια στιγμή, ο Θόδωρος Μακρίδης (Έκτορας) έστειλε ένα τηλεγράφημα προς το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, με αφορμή μια διαφωνία του με τον Άρη Βελουχιώτη, στο οποίο τόνιζε ότι το εσωτερικό ελληνικό πρόβλημα θα λυνόταν αναγκαστικά προ του πέρατος του πολέμου και πως η λύση θα ήταν βίαιη και όχι κοινοβουλευτική.

 

Βλέπουμε λοιπόν, ότι από τις αρχές Νοεμβρίου το κλίμα ήταν τεταμένο. Μετά από συνεννοήσεις με την κυβέρνηση ο Σκόμπι ανακοίνωσε ότι η αποστράτευση των ανταρτών θα έπρεπε να ολοκληρωθεί μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου. Στη συνάντησή του ωστόσο με τον Ζέρβα και τον Σαράφη, στις 22 Νοεμβρίου στην Αθήνα, συνειδητοποίησε ότι ο δεύτερος αρνούνταν να διατάξει την αποστράτευση των ελασιτών, παρόλο που ο ίδιος άνθρωπος είχε υπογράψει τη συμφωνία στην Καζέρτα. Στο ίδιο διάστημα ο Πρωθυπουργός έκανε παραχωρήσεις προς την εαμική πλευρά, ως δείγμα καλής θέλησης ώστε να αποφευχθούν οι όποιες συγκρούσεις. Στα τέλη του μηνός, οι συζητήσεις στράφηκαν στη δημιουργία εθνικού στρατού κοινής αποδοχής. Τελικά, έγινε αποδεκτή η πρόταση της ΠΕΕΑ, που προέβλεπε τη δημιουργία δύο ταξιαρχιών ίσης δύναμης. Η μία ταξιαρχία θα αποτελούνταν από την Ορεινή Ταξιαρχία, τον Ιερό Λόχο και μία μονάδα του ΕΔΕΣ και η δεύτερη ταξιαρχία από ισοδύναμη  δύναμη του ΕΛΑΣ. Ο Παπανδρέου έκανε αποδεκτή την πρόταση της αριστεράς και ανακοίνωσε ότι οι υπουργοί της κυβέρνησης θα υπέγραφαν την πρόταση την ίδια μέρα (δηλ την 28η Νοεμβρίου). Και ενώ όλα ήταν έτοιμα ώστε να αποφύγει η χώρα νέο κύκλο εμφυλίου, την επομένη έφτασε στο γραφείο του Πρωθυπουργού αντιπροσωπεία μελών του ΕΑΜ που ζητούσε την οριστική αποστράτευση όλων των στρατιωτικών δυνάμεων, τόσο των ανταρτών όσο και της Ορεινής Ταξιαρχίας καθώς και του Ιερού Λόχου. Τα ίδια πρόσωπα, μία μέρα μετά, αναίρεσαν αυτά που είχαν προτείνει. Η πλήρης υπαναχώρηση φαίνεται πως είχε τις ρίζες της στην υπόσχεση του Τίτο για ενίσχυση. Ο Ιωάννης Ιατρίδης έγραψε πάνω σ' αυτό, πως το προηγούμενο βράδυ η ηγεσία του ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είχε λάβει μήνυμα του Στρατάρχη Τίτο στο οποίο παρότρυνε τον στρατό του κόμματος να καταλάβει την Αθήνα με τη βία.  

Την 1η Δεκεμβρίου, ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε κατηγορώντας την κυβερνητική πλευρά για τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών. Την ίδια στιγμή δυνάμεις του ΕΛΑΣ συγκεντρώνονταν γύρω από την Αθήνα. Στις 2 Δεκεμβρίου παραιτήθηκαν οι υπουργοί του ΕΑΜ από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Παπανδρέου. Οι διαταγές προς τις μονάδες του ΕΛΑΣ, ήταν να πλησιάσουν την πόλη χωρίς ωστόσο να αντιταχθούν στους Βρετανούς για κανένα λόγο. Την ίδια μέρα ο Σιάντος έστειλε διαταγή, με σφραγίδα της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ, προς το Γενικό Στρατηγείο να οργανώσουν επίθεση εναντίον του Ζέρβα χωρίς να χρονοτριβούν γιατί ο τελευταίος, σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν, ετοίμαζε γενική επιστράτευση στην Ήπειρο και να διαλύσουν τις δυνάμεις της Εθνοφυλακής ανά την Ελλάδα. Το ΕΑΜ επίσημα ανακοίνωσε ότι την 4η Δεκεμβρίου θα προκαλέσει γενική απεργία ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις 3 Δεκεμβρίου, το επίσημο έντυπο του κόμματος, κυκλοφόρησε με άρθρο του Ζεύγου, με τίτλο «Και τώρα τον λόγο έχουν οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ». Το άρθρο αυτό του Ζεύγου, προοικονομούσε την ένοπλη σύγκρουση των Δεκεμβριανών και αποδεικνύει ξεκάθαρα ποιος επεδίωξε τη σύγκρουση. Το συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου αποτέλεσε την αρχή των αιματηρών συγκρούσεων. Η κυβέρνηση φρόντισε να τοποθετήσει ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις σε όλο το ιστορικό κέντρο των Αθηνών, με αφετηρία την πλατεία Συντάγματος. Οι εαμίτες διαδηλωτές σε κάθε εμφάνιση αστυνομικών αντιδρούσαν με ύβρεις και συνθήματα. 

Θεωρείται βέβαιο το γεγονός ότι η αστυνομία έβαλε κατά του πλήθους. Όπως θεωρείται γενικά βέβαιο, το γεγονός των προκλήσεων του πλήθους έναντι των αστυνομικών. Αργότερα, ο τότε διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών, Έβερτ ομολόγησε ότι ο ίδιος έδωσε την εντολή για βίαιη διάλυση της διαδήλωσης, από τη στιγμή που ένας αστυνομικός δολοφονήθηκε από το πλήθος. Από τη μέρα αυτή οι συγκρούσεις ελασιτών - αστυνομικών ήταν καθημερινό φαινόμενο στον ματωμένο Δεκέμβρη. Αυτές οι συγκρούσεις θεωρήθηκαν από πολλούς, ο λόγος της ένοπλης σύγκρουσης. Ο Γρηγόρης Φαράκος έγραψε: «Το έναυσμα πυρός για τις 33 μέρες των μαχών που θα ακολουθούσαν δόθηκε την Κυριακή 3 του μηνός, στο μεγάλο συλλαλητήριο, σωστή λαοθάλασσα, που πλημμύρισε τους δρόμους της Αθήνας, όταν η Αστυνομία πυροβόλησε κατά του άοπλου λαού στην πλατεία Συντάγματος». Αυτή ήταν βεβαίως η αφορμή που ζητούσε το ΚΚΕ. Ο Γιάννης Ιωαννίδης στις «Αναμνήσεις» του ξεκαθάρισε ότι αυτή την εντύπωση είχε και ο ίδιος μέχρι που ενημερώθηκε ότι η Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ είχε αποφασίσει τη σύγκρουση ήδη από την 1η Δεκεμβρίου, δηλαδή δύο ημέρες πριν το περιβόητο συλλαλητήριο. Γεγονός που σήμαινε, κατά τον Ιωαννίδη, ότι τα όσα συνέβησαν στο συλλαλητήριο ήταν ουσιαστικά η αφορμή που έψαχνε το Κόμμα και ο ΕΛΑΣ για να φουντώσει πάλι ο εμφύλιος. Επομένως, δια χειρός Ιωαννίδη τεκμηριώνεται ότι το ΚΚΕ είχε προαποφασίσει τον αιματηρό Δεκέμβρη, έχοντας και την ενίσχυση άλλων Βαλκάνιων συντρόφων.

 

Από την 6η Δεκεμβρίου 1944 μέχρι την 7η Ιανουαρίου 1945 οι αιματηρές συγκρούσεις ήταν αυξανόμενες. Ο ΕΛΑΣ ήλεγχε με διαφορά το μεγαλύτερο μέρος της Αθήνας. Είναι χαρακτηριστικό πως όλη αυτή την περίοδο δεν στράφηκε κατά των Βρετανών. Στράφηκε όμως με πάθος κατά των εθνικών και κυβερνητικών δυνάμεων. Η ΙΙΙ Ταξιαρχία έλαβε μέρος στις συγκρούσεις την 6η Δεκεμβρίου και μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 45 και παρά τις δυσκολίες σε όλες τις μάχες ανάγκασε τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ σε άτακτη υποχώρηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο διοικητής της Ορεινής Ταξιαρχίας Συνταγματάρχης Τσακαλώτος κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών καθιέρωσε το «Σύνθημα: Ελλάς, παρασύνθημα: Οπίσω ποτέ» δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την αποφασιστικότητα της Ταξιαρχίας. Εν τέλει, η αυτοθυσία των ανδρών μονάδων του στρατεύματος και των Σωμάτων Ασφαλείας σε συνδυασμό με την αναποφασιστικότητα της ηγεσίας του ΕΛΑΣ οδήγησαν στην ήττα του τελευταίου.

 

Το βιβλίο του Χρίστου Τάρταρη αποτελεί μια εμπεριστατωμένη μελέτη για τη δράση και τη συνεισφορά της ΙΙΙης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τη Μέση Ανατολή στην Ιταλία και κατά την επιστροφή της στην ελεύθερη Ελλάδα. Μια μελέτη πρωτότυπη, που για πρώτη φορά παρουσιάζει στη βιβλιογραφία μια ολοκληρωμένη εικόνα της δράσης της Ταξιαρχίας με ακρίβεια και χρονολογική σειρά. Επίσης, είναι αξιοσημείωτο το ότι ο συγγραφέας στη μακρά λίστα των πηγών του και της εκτεταμένης βιβλιογραφίας που παραθέτει χρησιμοποιεί το σύνολο των πηγών της ιταλικής βιβλιογραφίας που αφορούν την ίδια περίοδο και σχετίζονται με τη δράση της Ταξιαρχίας ολοκληρώνοντας έτσι την εικόνα του αντικειμένου που πραγματεύεται. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα για τη μεθοδολογία του και το γενικότερο συγγραφικό του έργο όπως επίσης και στις εκδόσεις του περιοδικού Ενδοχώρα για την άρτια έκδοση.    

http://www.ioannis-athanasopoulos.gr/2026/05/blog-post.html?fbclid=IwY2xjawSDlKdleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe0AU83tum6OK0tJ-BX4fXfuF7RZL1hHeyyJ1ru7JXgoQEJHvFse7ezBE_3DA_aem_cpilUXlUPtRewzbwxM4vHQ

ΤΡΙΤΗ 26 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 19:00 μ.μ. ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΑΡΤΑΡΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ ''Η ΙΙΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΕΙΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ'' ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΕΝΔΟΧΩΡΑ

Σᾶς περιμένουμε στὴν Ἀθήνα, στὸ Πολεμικὸ Μουσεῖο, τὴν Τρίτη 26 Μαΐου, ὥρα 7 μ.μ., γιὰ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Χρίστου Ε.Κ. Τάρταρη Ἡ ΙΙΙ Ελληνική Ὀρεινὴ Ταξιαρχία 

Πρόκειται γιὰ ἕνα μεγαλειῶδες ἔργο ποὺ ἐξιστορεῖ τὴν ἡρωικὴ δράση καὶ καθοριστικὴ συμμετοχὴ τῆς 3ης Ε.Ο.Τ. στὴν προέλαση τῶν Συμμάχων στὴν ἰταλικὴ χερσόνησο καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πόλης Ρίμινι. 

Ἕνας τόμος 620 σελίδων, ποὺ ἀποτυπώνει μὲ μοναδικὸ τρόπο τὴν συνολικὴ ἰστορία τῆς Ταξιαρχίας καὶ τῶν ἡρωικῶν μαχητῶν της ξεκινῶντας ἀπὸ τὴ συγκρότησή της στὴ Μέση Ἀνατολὴ μέχρι τὴν ἐπιστροφή της στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴ συμμετοχή της στὰ Δεκεμβριανά ὅπου συνεισέφερε ἀποφασιστικὰ στὴν καταστολὴ τῆς κομμουνιστικῆς ἀνταρσίας.

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ - Μέσα από τη νέα αυτή έκδοση επιχειρεί να καταγράψει τη μακρά πορεία διώξεων, πιέσεων και περιπετειών που, σύμφωνα με την οπτική του, σημάδεψαν τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου από το 1912 έως και το 2025.

Ο εκδοτικός οίκος «Νέα Θέσις» προχώρησε στην έκδοση ενός νέου βιβλίου αφιερωμένου στον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, με τίτλο «Οι διωγμοί των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου (1912-2025)», σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία τα εθνικά ζητήματα επανέρχονται με ιδιαίτερη ένταση στη δημόσια συζήτηση.

Συγγραφέας του έργου είναι ο Κώστας Κυριακού, Βορειοηπειρώτης, συγγραφέας, ιστορικός και νομικός, ο οποίος έχει υπάρξει πολιτικός κρατούμενος στα καθεστώτα Χότζα, Αλία και Μπερίσια. Μέσα από τη νέα αυτή έκδοση επιχειρεί να καταγράψει τη μακρά πορεία διώξεων, πιέσεων και περιπετειών που, σύμφωνα με την οπτική του, σημάδεψαν τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου από το 1912 έως και το 2025.

Όπως αναφέρεται στο δελτίο Τύπου του εκδοτικού οίκου, η έκδοση εντάσσεται στη σταθερή γραμμή υπενθύμισης και ανάδειξης του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος, με τον συγγραφέα να υπογραμμίζει ότι τα σημερινά εθνικά απαιτούν επιστροφή, όπως σημειώνει, «στην οπτική, στις πολιτικές και στο παράδειγμα των ορθών πολιτικών» που μπορούν να προσφέρουν διέξοδο στα εθνικά θέματα.αδιέξοδα

 Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στο μήνυμα του οπισθοφύλλου, όπου το έργο δεν παρουσιάζεται απλώς ως μια ιστορική καταγραφή, αλλά ως μια παρέμβαση με πολιτικό και εθνικό πρόσημο. Εκεί τονίζεται ότι σκοπός του βιβλίου δεν είναι μόνο να παραδώσει γεγονότα στην Ιστορία, αλλά να αφυπνίσει συνειδήσεις για το παρόν και το μέλλον της Βορείου Ηπείρου. Ο συγγραφέας περιγράφει την περιοχή ως έναν τόπο που παραμένει «χιλιοτραυματισμένος» και «ολιγάνθρωπος», καλώντας, παράλληλα, τον Ελληνισμό και την Ελλάδα να ακούσουν, όπως αναφέρει, «τους χτύπους της καρδιάς της».

Στο ίδιο πλαίσιο, το δελτίο Τύπου επαναφέρει και τη θέση ότι το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα παραμένει ανοιχτό, υποστηρίζοντας πως μπορεί να τεθεί προς επίλυση σε κάθε διεθνή οργανισμό. Παράλληλα, διατυπώνεται η άποψη ότι δεν υπάρχει μεταπολεμική πράξη που να κατοχυρώνει νομικά, κατά την ερμηνεία του συγγραφέα, την οριστική παραμονή της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία, ενώ γίνεται λόγος για υφιστάμενη μεθοριακή γραμμή μόνο de facto και όχι de jure.

Η κυκλοφορία του βιβλίου τοποθετήθηκε συμβολικά το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2026, παραμονή της επετείου της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου της 14ης Φεβρουαρίου 1914, με τον εκδοτικό οίκο να συνδέει ευθέως την έκδοση με την ιστορική μνήμη, αλλά και με αυτό που χαρακτηρίζει ως «ιερό χρέος» κάθε Έλληνα απέναντι στο συγκεκριμένο εθνικό θέμα.   

https://geopolitico.gr/2026/03/neo-vivlio-gia-ton-ellinismo-tis-voreiou-ipeirou-apo-ton-kosta-kyriakou/?fbclid=IwY2xjawQlScBleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeZqb0NAyAo6gHXH9OFAX8xYwRb9jCiybrecKNQFSt4tey82ekswpSfQeF8bg_aem_ysw9aw_ZHF8btLEFj8z73g

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΟΥΡΛΑΣ - Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ - ΕΤΣΙ ΣΩΘΗΚΕ Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ 1942-1949 ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Η Αντίσταση και Δράση του Γρηγόρη Σούρλα όπως αποτυπώνεται στο βιβλίο του συγγραφέα και εκδότη Ιωάννη Γιαννάκενα:“Γρηγόρης Σούρλας - Ο Καπετάνιος της Θεσσαλίας - Έτσι σώθηκε η Θεσσαλία 1942-1949“.

«Ὁ Γρηγόρης Σούρλας γεννήθηκε τό 1909 στό Κάτω Σιατερλί (Δέντρα) Φαρσάλων). Ἡ οἰκογένεια τοῦ Καπετάνιου κατάγονταν ἀπό τό χωριό Ματσούκι Ἰωαννίνων στά Ἀθαμανικά ὄρη.

Ὁ Γρηγόρης Σούρλας στο κλαρί με τούς κλέφτες. Φυγόδικος μέ τόν Γιαγκούλα. Ὁ Σούρλας βρῆκε καταφύγιο στή σπηλιά τοῦ περίφημου λήσταρχου Φώτη Γιαγκούλα, κοντά στό χωριό Μεταξά στά Σέρβια Κοζάνης. Κατόπιν στο κλαρί με τόν Μπόλια. Τελικά παρέδωσε τό κεφάλι τοῦ Μπόλια καί ἔτσι δώθηκε στόν Σούρλα ἀμνηστία.

Μέ τήν κήρυξη τοῦ πολέμου τήν 28η Ὀκτωβρίου 1940, ἐπιστρατεύθηκε στό πυροβολικό καί ὑπηρέτησε στό ἀλβανικό μέτωπο μέχρι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1941.

Ὁ Καπετάνιος συγκρότησε Ομάδα Σούρλα και συγκρούστηκε με τόν Ἄρη Βελουχιώτη. Τόν Ἰούλιο τοῦ 1942 ἵδρυσε αὐτοτελές Ἀρχηγεῖο.

Τόν Αὔγουστο τοῦ 1942 στά ὀρεινά τῆς Θεσσαλίας συγκροτήθηκε μιά καινούργια αντιστασιακή ὀργάνωση (Ε.Σ.Α.Π. - Ἑλληνικός Στρατός Ἀπελευθερωτικῆς Προσπάθειας) ὑπό τή διοίκηση τοῦ ταγματάρχη Γεωργίου Κωστόπουλου μέ στόχο τήν ἀντίσταση κατά τῶν κατακτητῶν.

Τό Ἀρχηγεῖο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀναγνώρισε τό ἔνοπλο σῶμα τοῦ Σούρλα ὡς «Ἀρχηγεῖον Φαρσάλων» καί προσχώρησαν στόν ΕΣΑΠ.Τήν νύκτα τῆς 2 πρός 3 Μαρτίου τοῦ 1943, διά ἀπάτης εἰς χωρίον Μορφοβούνιον Καρδίτσης, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἀντάρτες τοῦ Βελουχιώτη νά ἀφοπλίσουν τήν Ὁμάδα Κωστόπουλο.

Μάχες, συμπλοκές, ἀψιμαχίες, δολιοφθορές ἐναντίον τῶν κατοχικῶν δυνάμεων.

Τά Φάρσαλα ἦταν σέ κομβικό σημεῖο γιά τίς μεταφορές διότι ἀπό ἐκεῖ περνοῦσε ὁ μοναδικός δημόσιος δρόμος Ἀθήνας-Θεσσαλονίκης καί οἱ σιδηροδρομικές γραμμές Ἀθήνας-Εὐρώπης. Γιά τόν λόγο αὐτό οἱ Δυνάμεις Κατοχῆς πού ἔλεγχαν τήν περιοχή, θέλησαν νά ἀπαλλαγοῦν τελειωτικά ἀπό τόν Σούρλα καί τίς λοιπές δυνάμεις του, οἱ ὁποῖες τούς ἐμπόδιζαν μέ σαμποτάζ καί ἐπιθέσεις. Πολλές φορές διενήργησαν οἱ Ἰταλογερμανοί ἐπιχειρήσεις ἐναντίον αὐτῶν τῶν ὁμάδων χωρίς ὅμως, ποτέ νά ἀπαλλαγοῦν ὁριστικῶς.

Ἀπό τό Ἀρχεῖο τοῦ Σούρλα παραθέτουμε τή Συνοπτική Ἔκθεσις Δράσεως:

«… Ἐν συνεχείᾳ μετέβην εἰς τήν περιοχήν τῆς Ὄρθυος, διά νά εὑρίσκομαι ἐν ἀσφαλείᾳ καί ἐκεῖθεν νά ὀργανώσω τήν περιοχήν τῆς Ἀνατολικῆς Φθιώτιδος καί ἐκεῖθεν ὀρμώμενος νά δημιουργῶ σαμποτάζ εἰς τόν κατακτητή».

«…Τήν 19 Φεβρουαρίου 1942 Δύναμις Ἰταλῶν ἐπιδραμοῦσα εἰς Κάτω Σιατερλί Φαρσάλων ὅπου τό Ἀρχηγεῖον Φαρσάλων, συνέλαβε δώδεκα Ἄγγλους ὑποθαλπομένους ὑπό τοῦ Γρηγορίου Σούρλα. Κατά τήν ἀποχώρησιν τῶν Ἰταλῶν τμῆμα ὑπό τόν Γρηγόριο Σούρλαν ἐπιτεθέν ἀπηλευθέρωσε ἀπό τῶν χειρῶν τῶν Ἰταλῶν ἑπτά Ἄγγλους.

Τόν Μάρτιον τοῦ 1942 ἕν μικρόν τμῆμα τό ὁποῖον παρέμενεν ὁπλισμένον εἰς Βελεστῖνον ὑπό τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καλφούντζου Παναγιώτη ἀνετίναξεν τήν Ἰταλικήν ἁμαξοστοιχίαν τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων παρά τό Λατομεῖον Βελεστίνου μέ ἀποτέλεσμα τόν φόνον πολλῶν Ἰταλῶν καί τήν καταστροφήν ἀπείρου Πολεμικοῦ ὑλικοῦ.

Τήν 23η Ἰουλίου 1942 δύναμις ἰσχυρά Ἰταλῶν ἐπιδραμοῦσα εἰς Κάτω Σιατερλί Φαρσάλων, ἀφοῦ συνῆψε μάχην καί κατέβαλε ἀπομακρύνασα τήν δύναμιν τοῦ Ἀρχηγείου Φαρσάλων, ἐνέπρησε τά οἰκήματα τοῦ Γρηγορίου Σούρλα διαρπάσασα 2.000 αἰγοπρόβατα τοῦ Γρηγορίου Κ. Σούρλα.

Τήν 27 Φεβρουαρίου 1943, ὁμάς ἐξ εἴκοσιν ἀνδρῶν ὑπό τόν μόνιμον Ἐπιλοχίαν Μάγειραν Γεώργιον, ἐνισχυθείσα κατόπιν ἐντολῆς μου καί ὑπό ἀνδρῶν τοῦ Ἀρχηγείου Φαρσάλων μέ ἀποτέλεσμα τήν κατόπιν συμπλοκῆς αἰχμαλωσίαν τῆς Γερμανικῆς φρουρᾶς τῶν μεταλλείων καί τήν ἀχρήστευσιν ἁπάντων τῶν μηχανημάτων καί ἐργαλείων τοῦ μεταλλείου Τσαγκλίου ὡς καί τήν λεηλασίαν τῶν πυρομαχικῶν τῆς φρουρᾶς».

Τήν 10ην Μαρτίου 1943, τμῆμα ὑπό τάς Διαταγάς μου ἐξετροχίασεν Γερμανικήν ἁμαξοστοιχίαν εἰς Λουτρά Καΐτσης, καί συνέλαβεν 13 Βουλγάρους πολίτας, καί 6 Γερμανούς στρατιώτας, ἐξ᾽ ὧν ὁ εἷς Δεκανεύς καθώς καί πολεμικόν ὑλικόν καί τρόφιμα.

Τήν 10ην Ἰουνίου 1943 μέ ὅλον τό τμῆμα μου, ἕξ Ἄγγλους τῆς συμμαχικῆς ἀποστολῆς οἵτινες εἶχον μαζί των καί ἕν μικρόν τμῆμα Ἐλασιτῶν δυνάμεως 30 ἀνταρτῶν καί 32 βαρέλια πυρίτιδος καί ἄφθονον ἐκρηκτικόν ὑλικόν ἀνατινάξαμε τήν Γαλαρία εἰς θέσιν Κούρνοβο τοποθετήσαντες τήν πυρίτιδα εἰδικευμένοι τοῦ τμήματός μου καί οἱ Ἄγγλοι ἐντός τῆς Γαλαρίας μέ ἀποτέλεσμα τόν θάνατον «ὀκτακοσίων Ἰταλῶν, ἑνός Στρατηγοῦ καθώς καί πολλῶν Λεγεωναρίων καταστραφέντος καί ὁλοκλήρου τοῦ πολεμικοῦ ὑλικοῦ.
Ἡ ἀνατίναξις αὕτη εἶχεν ἐπίδρασιν εἰς ὅλον ἀγῶνα τῶν συμμαχικῶν δυνάμεων διότι ἐπρόκειτο νά γίνῃ ἡ ἀποβίβασις εἰς τήν Λιβύην. Ἡ συγκοινωνία ἀπεκατεστάθη μετά 15ήμερον.

Τήν 13ην Ἰουλίου 1943 ἀνατινάξαμε τήν Γέφυραν τῆς σιδηροδρομικῆς Γραμμῆς εἰς θέσιν Δερελί Καΐτσης τῇ συνεργασίᾳ τῶν κλπικήν δύναμιν ἐφονεύθη εἷς Γερμανός, ἐτραυματίσθη ὁ Λοχαγός Διοικητής τῆς φρουρᾶς καί τρεῖς Ἰταλοί στρατιῶται συλληφθέντος καί ἑνός Ἰταλοῦ στρατιώτου αἰχμαλώτου, τῶν λοιπῶν τραπέντων εἰς φυγήν ἀνά τούς ἀγρούς.

Τήν 17ην Ἀπριλίου 1943 τμῆμα τοῦ Ἀρχηγείου Φαρσάλων συνῆψε μάχην μετά στρατιωτικοῦ ἀποσπάσματος Ἰταλῶν και λεγεωναρίων εἰς ὑψώματα Παλαιοδερελί Φαρσάλων μέ ἀποτέλεσμα τήν παντελῆ διάλυσιν τῆς ἐχθρικῆς δυνάμεως.

Τήν 19ην Ἀπριλίου 1943 τμῆμα τοῦ Ἀρχηγείου Φαρσάλων συνῆψε μάχην εἰς Ἄνω Σιατερλί Φαρσάλων μετά Ἰταλῶν και λεγεωναρίων μέ ἀποτέλεσμα τήν διάλυσιν τούτων.

Τήν 15ην Μαϊου 1944 Τμήματα τοῦ Ἀρχηγείου Φαρσάλων ἀνετίναξαν Γερμανικήν ἁμαξοστοιχίαν παρά τῷ Δοξαρᾷ μέ ἀποτέλεσμα τήν ὁλοκληρωτικήν καταστροφήν τῆς ἁμαξοστοιχίας καί τον φόνον πολλῶν Γερμανῶν στρατιωτῶν.

Τήν 10ην Σεπτεμβρίου 1944 Τμήματα τοῦ Ἀρχηγείου Φαρσάλων εἰς διασταύρωσιν ΣΕΚ-Θεσσαλικοῦ (Δερελί) ἠχρήστευσαν πολλά ὀχήματα, ἐφόνευσαν πολλούς τῶν ὑποχωρούντων Γερμανῶν καί κατέστρεψαν ἄφθονον πολεμικόν ὑλικόν».

Ὁ Γρηγόρης Σούρλας εἶχον πάμπολλες μάχες, συμπλοκές καί ἐκκαθαριστικάς ἐπιχειρήσεις ἐναντίον τῶν κομμουνιστοσυμμοριτῶν, πάντα εἰς συνεργασίαν μετά τοῦ Στρατοῦ καί τῆς Χωρ/κῆς.

Ὁ Γρηγόρης Σούρλας ἀγωνίστηκε μέ αὐτοθυσία γιά νά ἀποφευχθεῖ ἡ κομμουνιστοποίηση τῆς Ἑλλάδος. Τό μακελλειό πού οἱ κομμουνιστοσυμμορίτες ξεκίνησαν τόν Μάρτιο τοῦ 1946, μέ σκοπό τήν κατάληψη τῆς ἐξουσίας, διήρκησε μέχρι τήν 29η Αὐγούστου 1949 ὅποτε ὁ Ἐθνικός μας Στρατός (Ε.Σ.) τούς συνέτριψε καθολικά καί ὁριστικά στόν Γράμμο καί τό Βίτσι.

Τελικά νομιμοποιεῖται ἡ πλήρης καί ἀπεριόριστη ἐκπροσώπηση τῆς Ὀργανώσεως τοῦ Γρηγορίου Σούρλα στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος καί Θεσσαλίας.
Ἀναγνωρίσθη ἡ Ἐθνική Ὀργάνωση Ἑλλήνων Ἀνταρτῶν Νοτιοανατολικῆς Θεσσαλίας τοῦ Γρηγόρη Σούρλα. «Ὑπῆρξεν αὐτοτελής Ἀρχηγός Ἐνόπλου Τμήματος δυνάμεως 2.500 Ἀγωνιστῶν Ἐνόπλων καί ἁπλῶν μελῶν. Διεξήγαγε σαμποτάζ ἐναντίον τῶν κατακτητῶν Ἰταλῶν και Γερμανῶν, εἰς τάς περιοχάς τῶν Νομῶν Λαρίσης, Μαγνησίας, Φθιώτιδος. Διεξήγαγε πλείστας μάχας κατά τῶν ἀρχῶν κατοχῆς καί τοῦ ΕΛΑΣ. Ἐπεβλήθη δέ εἰς την περιοχήν Νοτιοανατολικῆς Θεσσαλίας, συνεργασθεῖς ἀπολύτως μετά τῶν Ἀρχῶν Χωροφυλακῆς καί τοῦ Στρατοῦ».

Ἐγκρίνεται ἡ ἀναγνώριση τοῦ Ἀρχηγείου Ἐθνικῆς Ἀντίστασης Ε.Α.Ο.-Ν.Α Θεσσαλίας «Σούρλα 1941-1949», δυνάμεως 2500 ἀνδρῶν-Ἀγωνιστῶν.

Ὁ Γρηγόρης Σούρλας περνάει στήν Ἱστορία καί στό Πάνθεον τῶν Ἡρώων ὡς Ἀγωνιστής τῆς Εθνικῆς Ἀντίστασης!!
Ἄνθρωποι σάν τόν Καπετάνιο δέν ὑπάρχουν πολλοί. Καί ἦταν τέτοια ψυχή γιατί πίστευε βαθειά στόν Θεό, τήν ἀλήθεια καί τό δίκαιο. 
Αὐτός ἦταν ὁ Καπετάνιος τῆς Θεσσαλίας, ὁ Γρηγόρης Σούρλας. 
Ὁ Σούρλας καί ἡ Ὁμάδα του νίκησαν!».

Βέβαια στην επιτυχημένη προσπάθεια και στον αγώνα του Γρηγόρη Σούρλα για την απελευθέρωση της Ελλάδος από όποιον εχθρό που επιβουλεύονταν την ελευθερία της Πατρίδος, δεν ήταν μόνος.

Πρωτοστάτησαν μαζί του τα πρωτοπαλίκαρά του. Όλοι στυλοβάτες στον αγώνα και πάντα στην πρώτη γραμμή, στο πλευρό του Αρχηγού τους, δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή!!

Δεν μπορούμε να μη μνημονεύσουμε τους Βαγ. Μπίσδα, Δ. Καρακώστα, Παν. Καλφούντζο, Βασ. Μπρόζο, Κ. Σαμουρέλη, Θωμ. Δημητρίου, Αργ. Αργυρίου, Γ. Μαχούχα, Βασ. Νάνη, Κ. Νάκο, Σπ. Ρίζο, Χρ. Επίσκοπο, Παν. Λιούπη, Χρ. Γκόβαρη, Χρ. Μπέη, Δ. Μπούτη, Στεφ. Μπούτλα, Σπ. Τσιώπο, Αθ. Μποκόρο, Δ. Πρίντζο, Αθ. Κυζιρίδη, Δ. Κράβαρη, Χρ. Γκρίνια, Αχ. Σβετζούρη, Γ. Σδάνη, Αθ. Τσαλάγκα, Ηλ. Στέκα, Αλ. Φασούλα, Θ. Σίσκο, Θεοδ. Κονταλέξη, Ι. Βλάντη, Απ. Καραμπούλα, Θεοδ. Μπαϊράμη, Σπ. Σιαμέτη, Β. Νταφόπουλο, Αλ. Αγγελακόπουλο, Ν. Φυτιλή, Γ. Οικονόμου, Ν. Σούκια, Ν. Καρατόλια, Θωμ. Λιάγγα, Ελ. Μάμαλη, Ν. Φούντα, Αλ. Αναγνωστόπουλο, Ρ. Τσιγάνη, Γ. Κοντούρη, Γ. Μυλωνά, Χρ. Σούρλα….….και τόσοι άλλοι. Χιλιάδες!

Ήταν όλοι τους παλικάρια!

Ήταν Ήρωες!

Αιωνία τους η μνήμη!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!

Σύλλογος Εθνικής Αντιστάσεως Θεσσαλίας ΕΑΟ Σούρλα

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Α. ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ «Το ΠΑΡΕΛΘΟΝ ως ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΜΕΛΛΟΝ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδοσεις «Πελασγός», I. Χρ. Γιαννάκενα, Χαρ. Τρικούπη 14, Τ.Κ.: 106 79, Ἀθῆναι, τηλ.: 210-64.40.021, 210-36.28.976, Τηλεομοιότυπο: 210-36.38.435, e-mail: acroceramo@hellasbooks.gr

  

Το προγονικό παρελθόν είναι ένας λαμπρός ήλιος στον ουρανό ενός αβέβαιου μέλλοντος. Οι πρόγονοί μας είχαν γνώσεις επί παντός επιστητού και λύσεις επί παντός προβλήματος και, επομένως, οι γνώσεις και η εμπειρία τους θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικές συμβουλές προς τους σύγχρονους πολιτικούς και πολίτες και να δώσουν λύσεις για όλα τα θέματα που αφορούν σε ένα διαχρονικό Έθνος και ένα σύγχρονο κράτος. Είναι δρόμοι του παρελθόντος, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο, το οποίο θα δώση την ώθηση και τα εφόδια αντιμετωπίσεως ενός πάντα επίκαιρου μέλλοντος. Οι πρόγονοί μας είχαν και στην εποχή τους αντιμετωπίσει παρόμοια προβλήματα με τα σημερινά και είχαν δώσει λύσεις στα πάντα. Όμως σήμερα, με την υποβάθμιση της παιδείας, το κόψιμο των ριζών και την αποστασιοποίηση από το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, η Ελλάδα οδηγείται στην καταστροφή. Σε αυτό το σημείο έρχεται η προσφορά τού ανά χείρας συγγράμματος, στις σελίδες του οποίου θα ανακαλύψετε μεταξύ άλλων πώς αντιμετώπιζαν οι πρόγονοί μας θέματα σχετικά με το δημογραφικό πρόβλημα, τι μας συμβουλεύουν για την σημερινή παραποίηση της ιστορίας μας, για τον χειρισμό των διεθνών σχέσεων και της εξωτερικής πολιτικής καθώς και για το θέμα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της αλλοίωσης του πληθυσμού. Ακόμα θα δήτε ποιες λύσεις μας προτείνουν οι πρόγονοί μας για τους δανειστές και κατ' επέκτασιν για το Δ.Ν.Τ., πως αυτοί κρίνουν το ελλαδικό σύνταγμα του 21ου αιώνος, πως κρίνουν τα γεγονότα των Ιμίων και την "άψογη στάση" απέναντι στην τουρκική αδιαλλαξία, τι λένε για την ελληνική παιδεία του 21ου αιώνος, τι μας συμβουλεύουν για την αδικία και την ατιμωρησία των "ανευθύνων" πολιτικών και πολλά πολλά άλλα. Όλα αυτά φυσικά με παραπομπές αρχαίων κειμένων σε σύγκριση με το σήμερα. Το βιβλίο αυτό, προσφέροντας αφειδώς την ελληνική γνώση, φιλοδοξεί να γίνη ο Έλληνας κοινωνός του πνευματικού οπλοστασίου των προγόνων του, ώστε να αποκτήση πάλι την αίγλη που του αρμόζει και την θέση που του αξίζει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του καθηγητή ΑΝΤΩΝΙΟΥ Α. ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ «ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΜΕΛΛΟΝ»

 

νάμεσα στα περιεχόμενά του διαβάζουμε:

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ… τοῦ Γιώργου Λεκάκη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ – ΠΡΟΦΥΛΛΙΣ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΤΩΝ «ΑΝΕΥΘΥΝΩΝ» ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

• ΝΟΜΙΜΟΝ: Ἡ λέξη ποὺ διαβάζεται κι ἀπὸ τὶς δύο πλευρές
• Τὸ νὰ μὴ τιμωρῆται ὅποιος ἀδικεῖ, εἶναι τὸ μέγιστο κακὸ
• Κριτικὴ τῶν ἀδίκων ἀπὸ τὸν Πλάτωνα
• Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀτιμωρησίας
• Ἀπονομὴ δικαιοσύνης καὶ ἄρση τῶν ἀδικιῶν

ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΟΣ ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ «ΑΨΟΓΗ ΣΤΑΣΗ» ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ

ΠΩΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΟΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ Δ.Ν.Τ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ:

«Μνημεῖον Ἀγνώστου Στρατιώτου» ἤ «Μνημεῖον Ἑλλήνων Ἡρώων»;

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

• Ἡ ἀλαζονεία τῆς δύναμης
• Ὁ διάλογος μεταξὺ δυνατῶν καὶ ἀδυνάτων
• Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ψοφοδεοῦς στάσεως
• Συμβουλὲς τοῦ Θουκυδίδη γιὰ τὴν Χάγη
• Πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ ἀντίσταση

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

Ὁ «σωρείτης» καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἑνότητος.

Ὁ φιλοσοφικὸς συλλογισμὸς τῶν Μεγαρικῶν Φιλοσόφων καὶ ἡ σύγχρονη ἐφαρμογή του.

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥΣ

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2015

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΚΟΣΜΙΑ ΤΩΝ ΟΜΙΛΟΥΝΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΣΟΦΙΣΤΩΝ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ: «ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΙ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ «ΝΕΑΣ ΤΑΞΕΩΣ»

• Η τιμή τῆς ὑψώσεως τῆς Ἑλληνικῆς Σημαίας
• Τὸ θέμα τῶν Παρελάσεων
• Τὶ γινόταν στὴν Ἀρχαία Σπάρτη

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Νὰ γιατὶ κατήργησαν τὴν διδασκαλία τῆς Ἀντιγόνης στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΑΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΑΖΟΝΙΚΕΣ ΤΥΡΑΝΝΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ – Ἀντιστοιχίες τυραννιῶν

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΧΡΕΙΑ ΝΕΟΥ ΣΟΛΩΝΟΣ ΕΣΤΙ ἤτοι ἡ ἄμεση ἀνάγκη εὑρέσεως ἢ δημιουργίας ἑνὸς νέου Σόλωνος

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΟΗΤΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ…στεφανοῦ καὶ σπένδε τῷ Κοαλέμῳ· (… στεφάνωσε καὶ κάνε σπονδὴ στὸν θεὸ τῆς βλακείας)

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΝΕΜΕΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΝΕΥΘΥΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

(Ἐπὶ ἀσπαλάθων)

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ

(Μαλακογνώμων διανόησις καὶ ἀρχαῖες ἑλληνικὲς ἀξίες)

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΑΤΟΡΕΣ ΤΟΥ «ΝΑΙ»

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ:

ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΑΛΛΑ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

«Ἀντίσταση» καί «Ἀντικατάθλιψη»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΕΞΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ «ΑΡΕΤΗ» ΚΑΙ «ΑΓΑΘΟΣ» ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ – ΠΟΥ ΩΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΟΛΕΘΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΤΗΣ ΑΠΕΧΟΥΣΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ» ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΑΝΑΛΥΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

• Ἄλλες μορφὲς ίσότητος
• Ἡ ἐνεργοποίηση τοῦ πολίτη γιὰ συμμετοχὴ στὰ κοινά
• Ἡ Δημοκρατία στὴν πράξη σὲ κάθε περίπτωση
• Συμβολὴ τῆς Δημοκρατίας στὴν μείωση τῆς κοινωνικῆς άνισότητος

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΛΑΣΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Δημοκρατία χωρὶς Δῆμο

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Ποιοὶ δὲν εἶχαν δικαίωμα νὰ ὁμιλοῦν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΣΤΙΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΟΥΜΕ ΩΣ ΕΘΝΟΣ

’Ελευθερία Αὐτονομία, Αὐτάρκεια

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΚΤΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΤΟΥΣ

• Τὶ γινόταν στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα
• Ἡ ὑποτιθέμενη «ἀπόρρητη ψηφοφορία»

Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΕΦΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΟΤΙ Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ – 

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΤΥΡΑΝΝΙΩΝ

Μῖσος καὶ μισαλλοδοξία

Διαστρεβλώσεις ἐννοιῶν γιὰ ἐπίτευξη σκοπῶν

Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΑΓΩΝ

Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ «ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ Ἀξίων ΚΑΙ ΤΩΝ Ἀξιῶν

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ὡς κινητήρια δύναμη τῆς Οἰκονομίας τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων καὶ τροχοπέδη τῆς σημερινῆς

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ἡ παραποίηση τοῦ λόγου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στὴν Ὦπιν

ΟΙ «ΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΕΥΘΥΝΟΫΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΜΟ «ΠΕΡΙ… ΕΥΘΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ»

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΦΡΟΝΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΘΕΤΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΖΥΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Κοινωνικὴ εὐαισθησία ἐναντίον ἀνάλγητης συμπεριφορᾶς

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΠΡΟΣ ΑΓΝΩΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΗΔΙΖΟΝΤΕΣ

Ἀναγκαῖες ὑπενθυμίσεις στοὺς ἀγνώμονες Εὐρωπαίους καὶ τὰ μηδίζοντα ἀνδρείκελά τους

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΔΡΑ ΣΑΝ ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΟ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΠΙΕΣΗΣ

Ὅταν ἡ ἀνάγκη γίνεται φιλοτιμία

ΟΜΗΡΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ «ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ» ΚΑΙ ΤΗΝ «ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ»

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΟΣΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΗΓΕΤΗ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΙΣ ΣΟΦΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ

• Οἱ μέθοδοι τῆς γενικεύσεως, τῆς δεοντολογίας καὶ τοῦ «μὴ χείρονος» σὲ σχέση μὲ τὸ πραχθέν

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΛΙΣΣΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΓΥΡΩΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ, Η ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΕΛΛΑΣ ή ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Η ΜΟΙΡΑ Η ΑΝΑΠΟΔΗ

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΗ ΑΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΡΝΗΣΙΓΛΩΣΣΟΙ

Ἀρχαῖοι Ποσειδωνιᾶτες καὶ σύγχρονος ἀφελληνισμός

ΔΗΜΩΝΑΞ: Ὁ Κύπριος κυνικὸς φιλόσοφος, ἐμπνευστὴς τῶν λόγων τοῦ Καζαντζάκη καὶ ἡ σημερινὴ σημασία τῶν λόγων του

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

• Ὁ Δάσκαλος εἶναι δύναμη
• Σήμερα δὲν ἔχουμε δασκάλους ἀλλὰ ἐκπαιδευτὲς
• Μάθημα Δημοκρατίας τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδοσεις «Πελασγός», I. Χρ. Γιαννάκενα, Χαρ. Τρικούπη 14, Τ.Κ.: 106 79, Ἀθῆναι, τηλ.: 210-64.40.021, 210-36.28.976, Τηλεομοιότυπο: 210-36.38.435, e-mail: acroceramo@hellasbooks.gr

 

 ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2025

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ : ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΕΖΑΝΗ ''ΠΙΣΤΙΣ'' - ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΕ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ "ΑΓΝΩΣΤΟ ΗΡΩΑ" ... ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΘΗΚΗ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΑΦΙΕΡΩΘΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑΝ "ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΗΡΩΑ" ΜΕ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ-ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ...

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ : https://www.hellasbooks.gr/ 

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ : https://ekdoseispelasgos85.blogspot.com/

 

ΑΛΕΞΙΟΣ Ε' ΔΟΥΚΑΣ (ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ)

Του Φώτιου Χρ. Σταυρίδη
Ἠλεκτρολόγου Μηχανικού, Συγγραφέας Ἱστορικῶν Βιβλίων

Tό ἔτος 1202 ὁ πάπας Ἰννοκέντιος Γ’ θά δήλωνε μέ στόμφο ὅτι “οἱ Ἕλληνες ἔγιναν ἔνοχοι βαρυτάτων κατά τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας ἐγ­κλημάτων καί ἀπεποιοῦντο πεισματωδῶς νά ἀναγνωρίσωσι τήν κυριαρχίαν τῆς Ρώμης”. Τό ἑπόμενο ἔτος, ὁ δόγης τῆς Βενετίας Ἑρρῖκος Δάνδολος θά ἔλεγε μέ τήν σειρά του στούς Φράγκους ἄρχοντες: “Κύριοι, στήν Ἑλλάδα ὑπάρχει μεγάλος πλοῦτος καί ἀφθονία σέ ὅλα τά ἀγαθά. Μέ μία καλή δικαιολογία θά μπορούσαμε νά πᾶμε ἐκεῖ καί νά ἀποκτήσουμε αὐτά τά ἀγαθά.” Αὐτοί ἦταν οἱ δύο κύριοι λόγοι γιά τούς ὁποίους οἱ βάρβαροι τῆς Δύσης ὀργάνωσαν τήν μοιραία Δ’ Σταυροφορία, ἡ ὁποία οὐσιαστικά διέλυσε τήν χιλιόχρονη Ἑλληνική Αὐτοκρα­τορία καί ἔθεσε τίς βάσεις γιά τήν ὁριστική της κατάλυση ἀπό τούς βαρβάρους τῆς Ἀνατολῆς.

Ὁ πρῶτος λόγος ἦταν ἡ ἀνεξάρτητη πολιτική τοῦ Βυζαντίου καί ἡ ἀνυπακοή στίς ἐντολές τῆς Δύσης καί ὁ δεύτερος καί σημαντικότερος λόγος ἦταν ὁ πλοῦτος πού εἶχαν συγκεντρώσει οἱ Ἕλληνες ἐκείνη τήν ἐποχή, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μέ τόν Robert de Clari, “εἶχαν συγκεντρώσει στήν Κωνσταντινού­πολη τά δύο τρίτα τοῦ παγκόσμιου πλούτου.”

Τό παρόν βιβλίο φωτίζει μία ἀπό τίς πιό καταστροφικές περιόδους τοῦ Ἑλληνισμοῦ πού ἦταν ἡ πρώτη Ἅλωση τῆς Πόλης. Σύμφωνα μέ τόν ἱ­στορικό τῆς ἐποχῆς Νικήτα Χωνιάτη, οἱ ἡγεμόνες τῆς Αὐτοκρατορίας ἦταν μαλθακοί, τρυφηλοί καί ἐνδιαφέρονταν μόνο γιά τήν προσωπική τους ἀ­πόλαυση καί τόν πλουτισμό τους. Πράγματι ἐκείνη ἡ περίοδος χαρακτηρίστηκε ἀπό τήν ἀνικανότητα τῶν αὐτοκρατόρων, τήν ἀνηθικότητα, τήν διαφθο­ρά καί τήν κάκιστη δημόσια διαχείριση, ἡ ὁποία ἄ­δειασε τό κρατικό θησαυροφυλάκιο καί ὁδήγησε τό κράτος σέ χρεοκοπία. Τό πάλαι ποτέ πανίσχυρο Βυζαντινό κράτος δέν διέθετε οὔτε ἕνα πολεμικό πλοῖο καί ἡ στρατιωτική του ἰσχύς εἶχε μειωθεῖ στό ἐλάχιστο. Οἱ πολίτες μέ τήν σειρά τους δέν δι­έθεταν ἐθνικό φρόνημα καί εἶχαν ἐναποθέσει τίς ἐλπίδες γιά τήν ἄμυνα τῆς Βασιλεύουσας σέ ξένους μισθοφόρους! Ἐπικρατοῦσε ἀναρχία καί ἠθική παραλυσία μέ χαρακτηριστικό παράδειγμα τήν ἄτακτη φυγή τοῦ βυζαντινοῦ στρατοῦ μπροστά ἀ­πό τά τείχη (Ἰούλιος 1203), ὅταν αὐτός βρέθηκε ἀν­τιμέτωπος μέ τόν στρατό τῶν σταυροφόρων.

Ἡ σημερινή ἐποχή ἔχει δυστυχῶς πολλές ὁ­μοιότητες μέ ἐκείνη τήν μακρινή περίοδο, ἀλλά δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι ἡ ἱστορία ὅσο παλαιά καί ἄν εἶναι, συνεχίζει καί ἐπαναλαβάνεται. Ἄς ἐλπίσουμε ἡ γενιά τῆς νεότατης συγγραφέως αὐτοῦ τοῦ πονήματος νά ἀνατρέψει τήν σήψη τῆς σύγχρονης πολιτικῆς σκηνῆς καί τήν κατάπτωση τῶν ἀξιῶν τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὥστε νά μήν ὁδηγηθεῖ ἡ πατρίδα μας σέ νέα ἅλωση.

Ὁ Ἀλέξιος Ε΄ Δούκας Μούρτζουφλος διαπραγματεύεται μέ τόν Δόγη Ἑνρῖκο Δάνδολο – ἔργο τοῦ Γκυστάβ Ντορέ. (Πηγή: wikipedia.org).

Κείμενο ἀπό τό ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου

Εὐαγγελία Κ. Λάππα,
Φοιτήτρια τοῦ τμήματος Ἱστορίας καί Ἀρχαιολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α.

Μετά τόν θάνατο τοῦ Βασιλείου Β΄ τοῦ Βουλ­γαροκτόνου τό 1056, λόγω τῶν σφαλμάτων τῶν διαδόχων του, ἄρχισε ἡ σταδιακή παρακμή τῆς Ρωμανίας.

Τό 1071, ἡ μάχη τοῦ Μάντζικερτ, ἀλλά καί ἡ ἀνατροπή τοῦ Αὐτοκράτορος Ρωμανοῦ Δ΄ Διογένη, πού εἶχε προσπαθήσει νά σώσει τήν Ρωμανία, ὑ­πῆρξε ἡ ἀρχή τοῦ τέλους γιά τήν Αὐτοκρατορία.

Σέ αὐτές τίς ἐξαιρετικά δυσχερεῖς συνθῆκες καί ὑπό τόν φόβο τῆς ἅλωσης τῆς Κωνσταντινούπολης, ὁ Ἀλέξιος Ε΄ Δούκας κατέλαβε τόν θρόνο καί ἐπιχείρησε νά σώσει τήν Βασιλεύουσα. Παρ’ ὅλη τήν ἀπέλπιδα προσπάθειά του, ἔμελλε νά εἶναι ὁ τελευταῖος πού βασίλευσε τήν Ρωμανία, ὑπό τήν μορφή τῆς πάλαι ποτέ κραταιᾶς Αὐτοκρατορίας.

Σέ αὐτό τό βιβλίο, ἐπιχειρεῖται ἡ καταγραφή τοῦ βίου τοῦ Ἀλεξίου Ε΄ Δούκα, τοῦ ἐπονομαζό­μενου Μούρτζουφλου, βάσει πρωτογενῶν ἀλλά καί δευτερογενῶν πηγῶν. Παράλληλα, ἐπιχειρεῖται ἡ ἐξιστόρηση τῶν ἐξελίξεων, ὑπό τῶν ὁποίων ἔδρασε καί βασίλευσε, καί οἱ ὁποῖες κατέστησαν ἀναπόφευκτη τήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους στίς 13 Ἀπριλίου 1204.

Πορτρέτο τοῦ Ἀλεξίου Ε’ ἀπό ἕναν κώδικα τοῦ 15^ου αἰώνα πού περιέχει ἕνα ἀντίγραφο τῶν Ἀποσπασμάτων τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἰωάννη Ζωναρᾶ, (Πηγή: wikipedia.org).

Τό βιβλίο κυκλοφορεῖ ἀπό τίς Ἐκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ (https:// hellasbooks.gr) Δ/νσή Χάρ. Τρικούπη 14 (ἐντός τῆς στοᾶς). Τήλ. παραγγελιῶν 210 6440021 ἤ 210 3628976.

Ἐπίσης μπορεῖτε νά προμηθευτεῖτε τό βιβλίο, ἀπό ὅλα τα βιβλιοπωλεῖα πού συνεργάζονται μέ τίς ἐκδόσεις.

https://evaggelialappa.gr/romania/alexios-e-doukas-book

«ΤΟ ΑΙΜΑΤΗΡΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ 9ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1923 - Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»...ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΙΣΜΑ (1-8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1923)

Το νέο βιβλίο εδώ: https://www.epikentro.gr/?book=1403

Οι προετοιμασίες των Βασιλοφρόνων

Καθώς είχε ήδη τεθεί το πολιτειακό ζήτημα υπό επίσημη συζήτηση και συλλήβδην όλα τα αντιβενιζελικά κόμματα είχαν κηρύξει αποχή από τις ερχόμενες εκλογές, είχε καταστεί φανερό σε όλους ότι η Βασιλεία έχανε έδαφος στην Ελλάδα. Το ογκώδες βενιζελικό συλλαλητήριο της 2^ας Δεκεμβρίου δημιούργησε την εντύπωση ότι οι αντιβενιζελικοί είχαν πλέον καταστεί μειοψηφία στην πρωτεύουσα. Επίσης η πρόσκληση του Βενιζέλου να επιστρέψει - που χάρις την συμμετοχή των αντιβενιζελικών στο βενιζελικό συλλαλητήριο έμοιαζε υπερκομματική - αποδοκιμαζόταν έντονα από τους αδιάλλακτους αντιβενιζελικούς. Ο Βενιζέλος αποτελούσε ακόμη τον κακό δαίμονα της αντιβενιζελικής παράταξης που αδυνατούσε να αντιληφθεί την αντιφατική αλήθεια, ότι ο κρητικός πολιτικός αποτελούσε την μοναδική ελπίδα για να διασωθεί η Βασιλεία στην Ελλάδα. Έτσι, μετά το ογκώδες δημοκρατικό συλλαλητήριο της Αθήνας στις 2 Δεκεμβρίου υπέρ της επιστροφής Βενιζέλου στο πολιτικό προσκήνιο, οι βασιλόφρονες ζήτησαν άδεια διεξαγωγής όμοιου συλλαλητηρίου με σκοπό να υποστηριχθεί η διατήρηση της Βασιλείας στην Ελλάδα.

Κάπως απρόσμενα η Επαναστατική Κυβέρνηση ενέκρινε την τέλεση του συλλαλητηρίου, πιστεύοντας ότι δεν είχε τίποτε να φοβηθεί. Την οργάνωση του συλλαλητηρίου των βασιλοφρόνων ανέλαβε μια επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους της Αθήνας, του Πειραιά, των Μεσόγειων, ενώ προσήλθαν και εκπρόσωποι των προσφύγων. Τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής προέρχονταν από όλες τις επαγγελματικές τάξεις, ενώ εσκεμμένα ανάμεσά τους δεν υπήρχαν πολιτευτές κομμάτων, ώστε να προβληθεί ο υπερκομματικός χαρακτήρας τόσο του συλλαλητηρίου όσο και του θεσμού.^[1] Από την πρώτη στιγμή η Επιτροπή του Συνταγματικού συλλαλητηρίου κατέστησε σαφές με ανακοίνωσή της ότι η εκδήλωση δεν θα είχε πολιτικό (αντιβενιζελικό) χαρακτήρα, αλλά πολιτειακό. Υποτίθεται ότι θα ήταν μια λαϊκή υπερκομματική εκδήλωση υπέρ του ισχύοντος πολιτεύματος, στην οποία μπορούσαν να προσέλθουν πολίτες όλων των κομματικών αποχρώσεων, ενώ η εκδήλωση είχε ειρηνικές προθέσεις με διάθεση αποφυγής επεισοδίων ή άλλων ακροτήτων.^[2]

Η επιτροπή με συνεχείς της συνεδριάσεις όρισε ομιλητές για το συλλαλητήριο τους δικηγόρους Δημήτριο Μπαμπάκο, Μιχαήλ Παυλόπουλο, τον καθηγητή Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Τιμολέοντα Ηλιόπουλο και τον Μικρασιάτη πρόσφυγα Β. Κοζακίδη. Καθώς η ημερομηνία του συλλαλητηρίου πλησίαζε, η αδημονία των βασιλοφρόνων μεγάλωνε καθώς το ένα μετά το άλλο όλα τα αντιβενιζελικά κόμματα και οι ανεξάρτητοι αντιβενιζελικοί πολιτευτές κήρυσσαν αποχή από τις εκλογές της 16^ης Δεκεμβρίου, κάτι που σήμαινε ότι η Δ΄ Εθνοσυνέλευση που έμελλε να συγκληθεί, δεν θα είχε αντιβενιζελικούς εκπροσώπους. Το Σώμα αυτό θα αποφαινόταν για την διατήρηση του βασιλικού θεσμού ή όχι, κάτι που σήμαινε ότι η τύχη του θεσμού έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Έτσι οι προετοιμασίες για το συλλαλητήριο ήταν πυρετώδεις μεταξύ των αντιβενιζελικών, παρά τις πολλές οργανωτικές δυσκολίες που υπήρχαν και την έλλειψη οικονομικών πόρων. Αντιπροσωπείες των χωριών της Αττικής προσέρχονταν για να δηλώσουν την καθολική συμμετοχή των κατοίκων τους, ενώ η οργανωτική επιτροπή προσπαθούσε να τους εξασφαλίσει τα μεταφορικά μέσα για την  μετάβασή τους στον χώρο του συλλαλητηρίου.^[3]

Παρά την εχθρότητα του επίσημου κράτους, την έλλειψη οργάνωσης και την γλισχρότητα των διαθέσιμων οικονομικών πόρων, οι βασιλόφρονες κατάφεραν να κινητοποιήσουν τους υποστηρικτές τους κυρίως μέσω του Τύπου, αλλά και μέσω μαχητικών πολιτικών συλλόγων στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής και της Βοιωτίας. Σύμφωνα με φήμες, την χρηματοδότηση της εκδήλωσης φαίνεται ότι ανέλαβαν οι ισχυροί αντιβενιζελικοί επιχειρηματίες Επαμεινώνδας Χαρίλαος και Άγγελος Κανελλόπουλος.^[4] Οι στήλες των αντιβενιζελικών εφημερίδων γέμισαν με προσκλητήρια φοιτητικών συλλόγων για προσέλευση στο συλλαλητήριο. Επίσης πολλοί πολιτιστικοί σύλλογοι της Παλαιάς Ελλάδας με έδρα την Αθήνα με ανακοινώσεις τους στις αντιβενιζελικές εφημερίδες ζητούσαν από τα μέλη τους να προσέλθουν στο συλλαλητήριο. Τα αντιβενιζελικά κόμματα ομοίως κατέβαλλαν προσπάθειες να κινητοποιήσουν μέσω της υποτυπώδους οργάνωσής τους τα στελέχη και τα μέλη τους, σε μια εποχή όμως που οι μηχανισμοί τους ήταν εξουθενωνόμενοι από τις διώξεις που είχαν προηγηθεί το προηγούμενο διάστημα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η συμμετοχή σε ένα φιλοβασιλικό – σαφώς αντικυβερνητικό – συλλαλητήριο σε εκείνη την συγκυρία με μερική λογοκρισία και Στρατιωτική Κυβέρνηση ενείχε κινδύνους και οι συμμετέχοντες προσέρχονταν έχοντας οι περισσότεροι απόλυτη γνώση αυτών. Πάντως είναι γεγονός ότι το κύριο βάρος της κινητοποίησης στην Αθήνα το έφεραν οι Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι. Οι σύλλογοι αυτοί είχαν ιδρυθεί στις παραμονές των εκλογών του 1920 και ήταν ουσιαστικά η συνέχεια των περίφημων επιστρατικών συλλόγων που είχαν διαλυθεί διά νόμου μετά από το Συμμαχικό τελεσίγραφο της 23^ης Σεπτεμβρίου 1916. Οι Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι συγκέντρωσαν τα πλέον μαχητικά και αδιάλλακτα στοιχεία του αντιβενιζελισμού και το όνομά τους είχε εμπνεύσει την μετονομασία του Κόμματος των Εθνικοφρόνων σε ΛΚ τον Οκτώβριο του 1920. Αν και μετά την Επανάσταση του 1922 ο αντιβενιζελισμός αντιμετωπιζόταν εχθρικά από το επίσημο κράτος, οι Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι δεν είχαν χάσει εντελώς την δύναμή τους, αλλά διατηρούσαν ακόμη μαχητικούς πυρήνες στις γειτονιές των Αθηνών, οι οποίοι ενεργοποιήθηκαν για να οργανωθεί η λαϊκή προσέλευση στο συλλαλητήριο. Οι πυρήνες αυτοί βρίσκονταν στις περιοχές Λιόσια–Καματερό, Κολωνός – Κολοκυνθού, Μεταξουργείο, Θησείο – Πετράλωνα, Παγκράτι, Εξάρχεια, Ιλισός, Άγιος Παντελεήμονας, Κυψέλη, Σεπόλια, Νεάπολη, πλατεία Κάνιγγος, Βάθη, Παγκράτι, Άγιοι Απόστολοι και Μετς.

Οι πυρήνες των Λαϊκών Πολιτικών Συλλόγων κινητοποίησαν τους μηχανισμούς τους στις περιοχές αυτές ορίζοντας σημεία προσέλευσης περιμετρικά της Πλατείας Συντάγματος μία ώρα πριν το συλλαλητήριο. Ένας από τους τρόπους που χρησιμοποίησαν ήταν με προκηρύξεις που μοιράζονταν χέρι με χέρι που όριζαν τα ακριβή σημεία προσυγκεντρώσεων. Οι προκηρύξεις αυτές είχαν έντονο αντιβενιζελικό περιεχόμενο και καλούσαν τους αντιβενιζελικούς να προσέλθουν στο συλλαλητήριο για τους νεκρούς τους (τους εκτελεσθέντες στη Θήβα και την Λειβαδιά το 1917, τον Ίωνα Δραγούμη και τον Κωνσταντίνο Έσλιν αλλά και τον άταφο Βασιλιά Κωνσταντίνο) και όσα είχαν υποφέρει κατά την περίοδο 1917-1920.^[5] Προφανώς η τακτική αυτή ήταν παράνομη καθώς η αστυνομία είχε απαγορεύσει μεμονωμένες συγκεντρώσεις πολιτών πριν το συλλαλητήριο, αλλά είχε ζητήσει η προσέλευση να γίνει ατομικά. Πολλοί πολίτες από την επαρχία είχαν έρθει στην Αθήνα από την προηγουμένη και διέμεναν σε συγγενείς τους ή στα ξενοδοχεία της πόλης, ώστε να μπορέσουν να μεταβούν εγκαίρως στον χώρο του συλλαλητηρίου. Την παραμονή του συλλαλητηρίου, κατέπλευσε στον Πειραιά ένα ατμόπλοιο που μετέφερε 2.500 βασιλόφρονες από την Πελοπόννησο ώστε να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο.^[6]

-         Η εχθρότητα της Κυβέρνησης Γονατά

Ο οργανωτικός πυρετός των βασιλοφρόνων δεν πέρασε απαρατήρητος από τους βενιζελικούς που έβλεπαν με αγωνία και εκνευρισμό την εκ νέου συσπείρωση του πολιτικού τους αντιπάλου, ενώ και οι εφημερίδες τους εκδήλωναν την αποδοκιμασία τους για τις ετοιμασίες. Αρχικά η άδεια για να γίνει το συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων δόθηκε από την Επανάσταση παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πληροφορίες για τις επιθετικές διαθέσεις πολλών ομάδων ακραίων βασιλοφρόνων. Μετά τα δύο συλλαλητήρια, το μικρό των Δημοκρατικών και το μεγάλο των βενιζελικών, υπήρχε η αίσθηση ότι ο αντιβενιζελισμός είχε αποσυντεθεί και έπνεε τα λοίσθια, έχοντας χάσει την λαϊκή δυναμική του. Επίσης, το αποτυχημένο κίνημα των Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου και οι πολιτικές διώξεις που υπέστησαν οι αντιβενιζελικοί αμέσως μετά, ήταν αναμενόμενο ότι θα ανέστελλαν τις προθέσεις τους να αντιδράσουν. Έτσι, η άδεια για την τέλεση του συλλαλητηρίου δόθηκε με την κρυφή ελπίδα ότι η εκδήλωση θα φανέρωνε την αριθμητική ανεπάρκεια των οπαδών του Θεσμού, ίσως δίνοντας σε αυτόν και την χαριστική βολή.

Τελικά οι ελπίδες αυτές διαψεύστηκαν στην πράξη, καθώς το συλλαλητήριο φάνηκε να ανανεώνει την ζωτικότητα των φανατικότερων αντιβενιζελικών για αντίσταση, συσπειρώνοντας όλους τους αντιπάλους της Κυβέρνησης. Οι δύο εφημερίδες του αντιβενιζελικού Τύπου (ΣΚΡΙΠ, Εμπρός) των οποίων απρόσμενα δεν είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία και η Βραδυνή που μόλις είχε εμφανιστεί, καθημερινά με εμπρηστικά δημοσιεύματα δυναμίτιζαν το κλίμα, αψηφώντας τις κρατικές προειδοποιήσεις. Το ΣΚΡΙΠ στις 8 Δεκεμβρίου καλούσε με πηχυαίους τίτλους άνδρες και γυναίκες να μεταβούν σε μια μυσταγωγία στους στύλους του Ολυμπίου Διός όπου μέσω της παρουσίας τους θα στερέωναν την Βασιλεία. Η Κυβέρνηση είχε αιφνιδιαστεί από την δυναμική που αποκτούσε το συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων που από συγκέντρωση λίγων γραφικών όπως είχε υπολογιστεί λανθασμένα, διαμορφωνόταν σε ένα επικίνδυνο τέχνασμα των βασιλοφρόνων με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις αν πετύχαινε. Για τον λόγο αυτό η Κυβέρνηση επιζητούσε πάση θυσία την αποτυχία του και οι Αρχές έλαβαν δρακόντεια μέτρα ασφαλείας θέτοντας σε επιφυλακή τη Χωροφυλακή και όλες τις διαθέσιμες στρατιωτικές δυνάμεις στο λεκανοπέδιο. Η Χωροφυλακή καθόρισε τον χώρο του συλλαλητηρίου στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, απαγορεύοντας κάθε μετέπειτα διαδήλωση των συγκεντρωμένων στους δρόμους της πόλης.^[7] Οι Αρχές φοβούνταν αυτό που ακριβώς που έμελλε να συμβεί: μια διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας γύρω από τα κεντρικά κρατικά κτήρια, που θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει από τον έλεγχό τους και να εξελιχθεί σε γενική λαϊκή εξέγερση.

Το Α΄ Σώμα Στρατού απαγόρευσε την πύκνωση των σιδηροδρομικών δρομολογίων από και προς την Αθήνα την ημέρα του συλλαλητηρίου όπως είχε ζητήσει η Οργανωτική Επιτροπή του συλλαλητηρίου, ενώ απαγόρευσε την προσθήκη βαγονιών στα υφιστάμενα.^[8] Η Οργανωτική Επιτροπή διαμαρτυρήθηκε στον Πλαστήρα που συνέχισε να τους διαβεβαιώνει  ότι η Επανάσταση δεν θα έφερνε κανένα εμπόδιο στην διεξαγωγή του συλλαλητηρίου τους. Σταδιακά, όμως, η Κυβέρνηση αντιλαμβανόταν την έντονη κινητοποίηση των βασιλοφρόνων ειδικά στις Αχαρνές και στα Μεσόγεια και άρχισε να αντιμετωπίζει την διαμορφούμενη κατάσταση με έκδηλη αγωνία. Έτσι, στις 7 Δεκεμβρίου 1923 η Αστυνομία εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία απαγόρευε την είσοδο οχημάτων στην Αθήνα με «τυχόν χωρικούς» από τα Μεσόγεια ώστε να αποφευχθούν ατυχήματα αλλά και για λόγους «τάξεως, ευκοσμίας και ευπρεπείας»! Επίσης η ανακοίνωση απαγόρευε σε όσους συμμετείχαν στο συλλαλητήριο να φέρουν εικόνες Βασιλέων, αλλά και μουσικά όργανα.^[9]

Ο Γεώργιος Δ. Ράλλης, μετριοπαθής αντιβενιζελικός από τους λίγους που δεν είχαν συλληφθεί μετά το κίνημα Γαργαλίδη, σε ανακοίνωσή του διατύπωσε την απορία του για τις απαγορεύσεις, ενώ υπενθύμισε ότι το συλλαλητήριο ήταν υπέρ του πολιτεύματος που ήταν το νόμιμο εν ισχύι, ο Γεώργιος Β΄ παρέμενε ο νόμιμος Ανώτατος Άρχων της χώρας, άρα η δημόσια επίδειξη της εικόνας του δεν μπορούσε να θεωρηθεί από τις Αρχές ως ανατρεπτική ενέργεια. Αλλά και στην κεντρική στήλη του η βασιλόφρων εφημερίδα ΣΚΡΙΠ αναρωτιόταν με νόημα γιατί η παρουσία των χωρικών με τις παραδοσιακές τους φορεσιές πρόσβαλλε την αισθητική των Αρχών.

Το σχέδιο των Αρχών προέβλεπε ότι ισχυρές δυνάμεις της Χωροφυλακής και του Στρατού θα τάσσονταν περιμετρικά του χώρου του συλλαλητηρίου. Όταν αυτό θα ολοκληρωνόταν, οι δυνάμεις αυτές δεν θα επέτρεπαν συγκεντρώσεις διαδηλωτών και θα επέβαλλαν την ήσυχη διάλυσή τους. Αν αυτό δεν γινόταν σεβαστό από τους διαδηλωτές, θα είχαν ταχθεί ισχυρά στρατιωτικά αποσπάσματα επί της λεωφόρου Αμαλίας που θα εμπόδιζαν την είσοδο των διαδηλωτών στο Σύνταγμα, στην εσχάτη των περιπτώσεων, ακόμη και ενόπλως.^[10] Στο Σύνταγμα θα βρισκόταν και ο λόχος της πυροσβεστικής με υδραντλίες για να διαλύσει το πλήθος αν η κατάσταση ξέφευγε, ενώ εκτός από νερό οι αντλίες ήταν εφοδιασμένες και με μελάνι.^[11]

Την τελευταία στιγμή και ενώ η δυναμική του συλλαλητηρίου μεγάλωνε, φαίνεται ότι οι Αρχές τελικά επέλεξαν να εμποδίσουν όλους τους χωρικούς των Αχαρνών (Μενιδίου) που ήταν και οι πλέον δυναμικοί, να μεταφερθούν προς την Αθήνα με οποιοδήποτε μέσον. Αυτοί έκαναν δικό τους ξεχωριστό συλλαλητήριο την ίδια ημέρα στο κέντρο του Μενιδίου εκδίδοντας και σχετικό ψήφισμα με μομφές κατά της Επαναστατικής Κυβέρνησης. Στις παραμονές της 9^ης Σεπτεμβρίου, οι αστυνομικοί εμπόδιζαν την τοιχοκόλληση αφισών για το συλλαλητήριο, ενώ συνέλαβε προληπτικά ορισμένους απότακτους αξιωματικούς για τους οποίους υπήρχαν πληροφορίες ότι ίσως καλούσαν τους διαδηλωτές σε ένοπλη εξέγερση κατά την διάρκειά του συλλαλητηρίου. Συνολικά είχαν συλληφθεί και κρατούνταν 10 απότακτοι (ανάμεσα τους οι υποστράτηγος Παυλόπουλος, Μαντούβαλος και Θεοδωρόπουλος) μέσω σημειωμάτων που εξέδιδε το Α΄ Σώμα Στρατού.^[12]

 

---

Υποσημειώσεις

[1] ΣΚΡΙΠ, 6.12.1923.

[2] Στο ίδιο.

[3] ΣΚΡΙΠ, 7.12.1923.

[4] Ριζοσπάστης, 11.12.1923.

[5] Ελεύθερος Λόγος, 14.12.1923.

[6] Πατρίς, 9.12.1923.

[7] Εμπρός, 7.12.1923.

[8] Στο ίδιο.

[9] Στο ίδιο.

[10] Έθνος, 9.12.1923.

[11] Πατρίς, 9.12.1923.

[12] Έθνος, 9.12.1923.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ