Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2023

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ «ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΚΕΨΕΩΣ»

Τοῦ Ἀντωνίου Ἀ. Ἀντωνάκου

καθηγητοῦ, κλασσικοῦ φιλολόγου - Ἱστορικοῦ, συγγραφέως

 

Ἐδῶ στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα κυριαρχεῖ ἕνα σχῆμα ὀξύμωρο. Ἡ προγονικὴ γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων ἐκτιμᾶται στὸ ἐξωτερικὸ ἀλλὰ ὄχι στὴν γενέτειρά της. Κι ἐνῶ οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες δυστυχῶς ἔχουν γίνει ἀρνησίγλωσσοι, στὸ ἐξωτερικὸ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα τῶν περισσοτέρων χωρῶν. Μάλιστα στὴν Ἀγγλία ἔχει ληφθεῖ ἡ ἀπόφαση νὰ διδάσκονται ἀπὸ τὸ δημοτικό. Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται οἱ ξένοι ἁπλῶς ἔχουν κατανοήσει αὐτὸ ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἀρνοῦνται πεισματικά.

Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μία ἁπλῆ σημειολογικὴ γλῶσσα. Εἶναι μία γλῶσσα νοητική, διότι δίδει τὴν δυνατότητα γιὰ σκέψη τοῦ νοήματος τῶν λέξεων. Διαθέτει τοὺς διάφορους τόνους, τὰ πνεύματα, τὰ διαφορετικὰ ἂν καὶ ὁμόηχα φωνήεντα κ.λπ. Αυτὰ γιὰ τὸν ἐγκέφαλο τοῦ παιδιοῦ ἀποτελοῦν διαφορετικὰ ὀπτικὰ σημεῖα, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ σκέψη του νὰ ὀξύνεται καὶ νὰ καταπολεμοῦνται τοιουτοτρόπως τυχὸν μαθησιακὲς δυσκολίες.

Ἡ γλῶσσα ἐκτὸς ἀπὸ λέξεις, ἄθροισμα λέξεων ἢ ἔμψυχη ἑνότητα, εἶναι παραλλήλως καὶ ἕνας ἀριθμὸς συνδυασμῶν διαφόρων συντακτικῶν δομῶν. Τὸ ἔτος 1998 ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης Δρ. Πῆτερ Τζόουνς ἔκανε μαθήματα ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Daily Telegraph» μὲ τὸν τίτλο «EUREKA! - Ancient Greek in five weeks». ἔγραφε δὲ σχετικῶς.

 «Ὁ Ἕλληνας μόνο ἀπὸ τὴν γλῶσσα εἶναι ἕξι φορὲς πιὸ ἔξυπνος ἀπὸ ὅσους μιλοῦν ἀγγλικά, διότι μπορεῖ νὰ ἐκφρασθῆ γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα μὲ ἕξι διαφορετικοὺς τρόπους ταυτοχρόνως, χωρὶς νὰ ἀλλάξη τὸ νόημα τῆς προτάσεως, ἐνῷ ὁ ἀγγλόφωνος μόνο μὲ ἕνα.»

 Καὶ ἀνέφερε τὸ παρακάτω παράδειγμα: Ἂς ποῦμε ὅτι ἔχουμε τὴν φράση «Ὁ Πέτρος χτυπᾶ τὴν μπάλα». Ἡ φράση αὐτὴ στὰ Ἀγγλικὰ μεταφράζεται ὡς «Peter kicks the ball». Ἐπειδὴ ὅμως ἡ γλῶσσα εἶναι παραλλήλως καὶ συντακτικὲς συνδυαστικὲς δομές, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη ἡ φράση αὐτὴ σὲ κάποιες γλῶσσες ὅπως τὰ ἀγγλικά μπορεῖ νὰ ἐκφρασθεῖ μόνον μὲ ἕναν συνδυασμό: Ὑποκείμενο-ρῆμα-ἀντικείμενο. Ὅλοι οἱ ἄλλοι συνδυασμοὶ θεωροῦνται λανθασμένοι καὶ ἑπομένως ἀποφευκτέοι.

 Ἀντιθέτως, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἡ ἴδια φράση μπορεῖ νὰ ἐκφρασθεῖ ὀρθὰ μὲ ἕξι διαφορετικοὺς συνδυασμούς: Δύο, ποὺ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ ὑποκείμενο καὶ νὰ ἀντιμεταθέτουν τὶς δύο δεύτερες λέξεις, δύο ποὺ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ ρῆμα μὲ ἀντιμετάθεση τῶν δύο ἄλλων λέξεων καὶ τέλος δύο, ποὺ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο, σύμφωνα μὲ τὰ προηγούμενα (σ.σ. καὶ αὐτὰ μὲ συνδυασμὸ μόνο τριῶν λέξεων).

 «Ἐκτὸς ὅλων αὐτῶν εἶναι διαπιστωμένο ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι τὸ ὑπέρτατο «ἐργαλεῖο σκέψεως». Πράγματι κάποιος μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ μόνο στὰ ἑλληνικά. Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε ἁπλοποίηση στὴν γλῶσσα, στὴν σύνταξη εἶναι ἁπλᾶ ἕνα χάσιμο τῆς σκέψεως. 'Ὅταν μία γλῶσσα ἁπλοποιεῖται, ἁπλᾶ χάνει. Δὲν ἔχει νὰ κερδίσει τίποτε. Ὁδηγούμαστε σὲ μία γλῶσσα χωρὶς νόημα, ἁπλᾶ φωνητικὴ καὶ ὅλες οἱ λέξεις θὰ ἀρχίσουν νὰ μοιάζουν μεταξύ τους».

Τὰ λόγια αὐτὰ ἀνήκουν στὸν διάσημο Γάλλο καθηγητὴ Masse Roger. Ὁ ἴδιος ἔχει τονίσει: «Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μόνο μία γλῶσσα. Εἶναι λόγος, εἶναι ἕνα βοήθημα, ἕνας μηχανισμὸς σκέψεως. Ἐὰν ὑπάρχει σήμερα μία παγκόσμια γλῶσσα γιὰ τὶς ἐπιχειρήσεις, αὐτὴ εἶναι τὰ ἀγγλικά. Ἂν ὑπάρχει ὅμως μία παγκόσμια γλῶσσα γιὰ νὰ σχεδιάσεις τὸ αὔριο, τὸ μέλλον, αὐτὴ εἶναι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά».

Οἱ Γάλλοι πολεμοῦν γιὰ νὰ διατηρήσουν τὸ δικαίωμα στὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν. «Χρειάσθηκε», εἶπε, «νὰ συ­γκεντρώσουμε πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια περίπου 150.000 ὑπογραφὲς γιὰ νὰ πιέσουμε τὴν γαλλικὴ κυβέρνηση νὰ μὴ κόψει κονδύλια γιὰ τὴν ἐκ­μάθηση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν».

Καὶ κατέληξε: «Ἡ κατάλληλη ἡλικία γιὰ ἕνα παι­δὶ νὰ μάθει τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά εἶναι ἀπὸ ἕντεκα, δώδεκα χρόνων, διότι θὰ πρέπει πρῶ­τα νὰ ἔχει ὀργανώσει στὸ μυαλό του τὴν μητρική του γλῶσσα. Στὴν περίπτωσή μας τὰ γαλλικά. Μόνο τότε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ τοῦ ἀνοίξει μοναδικοὺς ὁρίζοντες. Ὑπάρχουν ἔννοιες στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ποὺ δὲν ὑπάρχουν πουθενὰ ἀλ­λοῦ. Ἂν δὲν ξέρουν πρῶτα τὴν δική τους γλῶσσα καλὰ δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὶς ἀντιληφθοῦν».

Νὰ γιατὶ τὰ ἑλληνόπουλα πρέπει νὰ μαθαίνουν ἀπὸ τἰς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ τὴν ἐτυμολογία καὶ τὴν διαχρονικότητα τῶν λέξεων, νὰ κάνουν φράσεις καὶ νὰ πολυτονίζουν. Θὰ ἔχουν μάθει καλὰ τὴν μητρική τους γλῶσσα ποὺ εἶναι ἡ ἴδια μέχρι σήμερα. Ἔτσι, γνωρίζοντας στὰ 11-12 χρόνια τους τὰ ἀρχαῖα κείμενα, θὰ μπορέσουν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅλες τὶς ἔννοιες τῆς ἑλληνικῆς.

Γιατὶ λοιπὸν δὲν προωθοῦν τὴν διδασκαλία τῶν αρχαίων ἑλληνικῶν οἱ ἰθύνοντες; Δὲν ἔχω ἀπάντηση γι’αυτή την παθογένεια. Αὐτὸ ποὺ γνωρίζω μὲ βεβαιότητα, ὕστερα ἀπ’ὅσα ἀναφέραμε εἶναι ὅτι ἡ συγκεκριμένη γλωσσικὴ πολιτική εἶναι καὶ ἀνόητη καὶ ἐπικίνδυνη.


ΠΗΓΗ: εφημ. «Εστία της Κυριακής», 29.1.2023. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 30.1.2023.

 

ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 

 


ΚΙΤΣΟΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΤΗΝ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1944

Από το βιβλίο του Πέτρου Μακρή-Στάϊκου: "Κίτσος Μαλτέζος, ο αγαπημένος των Θεών"

Ο Κίτσος Μαλτέζος γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1921, και ήταν ο τελευταίος απόγονος του μεγάλου στρατηγού Μακρυγιάννη. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, λόγω των έντονων προστριβών των γονέων του, που τελικά χώρισαν το 1935. Την κηδεμονία του ανέλαβαν ο παππούς του Γεώργιος Μαλτέζος και η γιαγιά του Αικατερίνη, αφού οι γονείς του ήταν αποδεδειγμένα ακατάλληλοι.

Σχολείο πήγε στην σχολή Μακρή, οι μαθητές της οποίας προέρχονται κυρίως από τα μεσαία και υψηλότερα κοινωνικά στρώματα. Από την εφηβική ηλικία ακόμη διαβάζει Νίτσε. Μαθαίνει έτσι να περιφρονεί το φτηνό και το ασήμαντο, να αποστρέφεται το ανόητο και το επιφανειακό, να απεχθάνεται το συμβατικό και το υποκριτικό. Ήταν σχετικά απόμακρος και μυστικοπαθής, αλλά με σαφείς ηγετικές και πνευματικές ικανότητες.

 Το 1938 εντάσσεται στην ΕΟΝ. Είναι αξιοσημείωτο ότι ήταν από τους ελάχιστους μαθητές της σχολής Μακρή που πήγαν στην ΕΟΝ, καθώς αυτή η οργάνωση νεολαίας που ίδρυσε ο Ιωάννης Μεταξάς, στηριζόταν κυρίως σε γόνους εργατών, αγροτών και γενικότερα χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων. Γίνεται λοχίτης (κάτι σαν λοχαγός) της ΕΟΝ και ξεχωρίζει για την άψογη εκτέλεση των καθηκόντων του και τις οργανωτικές του ικανότητες.

Τον Οκτώβρη του 1940, λίγες μέρες πριν την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, ο Μαλτέζος πετυχαίνει στις εισαγωγικες εξετάσεις και μπαίνει στην Νομική. Ζητάει, όπως και πολλοί συνομήλικοί του, να καταταγεί εθελοντής αλλά κανείς τους δεν γίνεται δεκτός λόγω ηλικίας. Αρκείται στην σύνταξη
προκηρύξεων και στο μοίρασμά τους.

Μετά έρχεται η Κατοχή. Μες στον δύσκολο χειμώνα του 1941-42 ο Μαλτέζος αποφασίζει να ενταχθεί σε αντιστασιακή οργάνωση. Εντάσσεται στην ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαίων Ελλάδος), που ήταν ουσιαστικά το νεολαιίστικο παράρτημα του ΕΑΜ!!! Σε πολλούς αυτό μπορεί να προκαλεί έκπληξη, αλλά για τα δεδομένα της εποχής του κάθε άλλο παρά σπάνιο ήταν.

Το καθεστώς Μεταξά και ειδικότερα η ΕΟΝ, δεν είχε δώσει (ή δεν πρόλαβε να δώσει) το απαιτούμενο βάρος στην ιδεολογική κατάρτιση των νέων, αλλά στηριζόταν κυρίως στον αυθόρμητο πατριωτισμό τους και το εθνικό τους φρόνημα. Έτσι, ένας νέος με πατριωτικές αντιλήψεις αλλά χωρίς ιδεολογική κατάρτιση, μπορούσε εύκολα, κατά την διάρκεια της Κατοχής, να παρασυρθεί από το δήθεν πατριωτικό προσωπείο των κομμουνιστών και να ενταχθεί στο ΕΑΜ. Ένας ακόμη λόγος ήταν ότι το ΕΑΜ ήταν πολύ πιο οργανωμένο και είχε τον κατάλληλο συνωμοτικό μηχανισμό, λόγω ΚΚΕ,  για να προσελκύει και να στρατολογεί μέλη. 
 
Η εξέλιξή του μες στην ΟΚΝΕ είναι ταχύτατη. Αναλαμβάνει καθήκοντα καθοδηγητή για τα νέα μέλη και τον Ιούνιο του 1942 τοποθετείται εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου σε μία τριμελή επιτροπή που συντόνιζε τις ενέργειες της ΟΚΝΕ στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Τον αποκαλούν "Κόκκινο Τσάρο" χάρη στις ικανότητές του.

Από το φθινόπωρο του 1942 στα πανεπιστήμια έχουν ήδη αρχίσει να διαφαίνεται η αντιπαλότητα μεταξύ των φοιτητικών παρατάξεων. Από την μία πλευρά οι οργανώσεις-παραρτήματα του ΕΑΜ (ΟΚΝΕ, ΕΑΜ Νέων) και από την άλλη οι εθνικές αντιστασιακές οργανώσεις (ΠΕΑΝ, Ιερά Ταξιαρχία κ.α). Ο Μαλτέζος δεν αντέχει να βλέπει τον ενδοελληνικό σπαραγμό με διαρκείς ξυλοδαρμούς, δεν συμφωνεί με την εμφυλιοπολεμική τακτική της ΟΚΝΕ και καταλαβαίνει ότι πλέον οι πρωταρχικοί σκοποί της οργάνωσής του έχουν αλλοιωθεί. Αυτά στα οποία πίστεψε δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα πραγμάτωσης. Καταλαβαίνει ότι απλά τον χρησιμοποιούν για να πετύχουν στόχους που δεν έχουν καμμία σχέση με τις δικές του επιδιώξεις. Εκείνος δεν επιθυμεί μία σοβιετική Ελλάδα, αλλά μία μεγάλη και ελεύθερη Ελλάδα με κοινωνική δικαιοσύνη.

Έτσι, τον Γενάρη του 1943 αποχωρεί από την ΟΚΝΕ. Οι κομμουνιστές, αμέσως μετά την αποχώρησή του, βγάζουν την φήμη ότι είναι ρουφιάνος των Ιταλών, αλλά η κατηγορία αποδεικνύεται αβάσιμη και ψευδής. Η διάθεσή του όμως για δράση είναι ακόρεστη. Τον Μάρτιο του 1943 εντάσσεται στην ΡΑΝ, μία ένοπλη εθνική αντιστασιακή οργάνωση που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1943 και το όνομα της παρέπεμπε στις δίκαιες διεκδικήσεις του Ελληνισμού (Ρωμυλία - Αυλών - Νήσοι). Η ΡΑΝ συνεργάζεται στενά με την Χ του Γρίβα, τον ΕΔΕΣ Αθηνών, την ΠΕΑΝ, το Εθνικό Κομιτάτο, την Τρίαινα και άλλες εθνικές οργανώσεις. Ζητεί οπλισμό από τους "Συμμάχους", αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τελικώς
θα αγοράσει κάποια όπλα από τους Ιταλούς όταν πλέον αυτοί αποχωρούσαν τον Σεπτέμβριο του 1943 από την Ελλάδα αφού είχαν συνθηκολογήσει.

Ο Μαλτέζος, γνωρίζοντας πλέον από πρώτο χέρι τις μεθόδους των κομμουνιστών, τους κατηγορεί ανοικτά για προδοσία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος, διαφθορά της νεολαίας, εμφυλιοπολεμική τακτική. Η παρουσία του από μόνη της είναι ικανή για να προσελκύσει αρκετό κόσμο στην εθνικές οργανώσεις, και αυτό δεν αργεί να φανεί στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών, που διεξάγονται φυσικά εν μέσω συγκρούσεων με πολλούς τραυματίες εκατέρωθεν.

Το φθινόπωρο του 1943 γράφει και κυκλοφορεί το δοκίμιό του: "Για την Ελλάδα που έρχεται", ένα συνοπτικό πολιτικό μανιφέστο. Σε αυτό απορρίπτει την βασιλεία ως ξενόφερτη και βλαβερή για την Ελλάδα, καταδικάζει τόσο την καπιταλισμό όσο και τον κομμουνισμό και γενικότερα την υλιστική στάση ζωής, τάσσεται υπέρ του κρατικού ελέγχου σε μεγάλες επιχειρήσεις και ιδιαίτερα στις τράπεζες, και είναι υπέρ της προστασίας των μικροϊδιοκτητών.
 

Την ίδια εποχή, οι εμφύλιες διαμάχες κλιμακώνονται, τόσο στα βουνά, όσο και στην Αθήνα. Οι συγκρούσεις είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Οι κομμουνιστές νεολαίοι πλέον έχουν συνταχτεί στην ΕΠΟΝ, η οποία φυσικά ελέγχεται εξ'ολοκλήρου από το ΕΑΜ. Στα Πανεπιστήμια δραστηριοποιείται ενεργά ο ΕΣΑΣ (Εθνικός Σύνδεσμος Ανωτάτων Σχολών), μία φοιτητική οργάνωση με ξεκάθαρη αντικομμουνιστική και αντιδεξιά πολιτική γραμμή. Οι περισσότεροι φοιτητές από τις εθνικές οργανώσεις, και φυσικά ο Μαλτέζος, εντάχθηκαν στον ΕΣΑΣ.
 

Στις 11 Ιανουαρίου του 1944, Άγγλοι και Αμερικάνοι βομβαρδίζουν τον Πειραιά, με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο ΕΣΑΣ κινητοποιείται άμεσα και αναλαμβάνει την περίθαλψη των τραυματιών στον χώρο του Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου κ.α. Ο Μαλτέζος έχει ενεργό συμμετοχή, κινητοποιεί πολύ κόσμο και για μία ακόμη φορά αποδεικνύει τις ηγετικές και οργανωτικές του ικανότητες. Οι κομμουνιστές μένουν στο περιθώριο και βλέπουν τις εθνικές οργανώσεις, με ηγέτη τον Μαλτέζο (τον πρώην "δικό" τους) να κυριαρχούν. Αντιλαμβάνονται ότι πλέον πρέπει να βγει από την μέση ο Κίτσος Μαλτέζος. Αποφασίζεται η εκτέλεσή του.
 

Ο οργανωτής της εκτέλεσής του ήταν ο φανατικός κομμουνιστής Άδωνις Κύρου, γόνος μίας μεγάλης και εύπορης αθηναϊκής οικογένειας. Ο πατέρας του, Αχιλλέας Κύρου ήταν εκδότης της γνωστής συντηρητικής εφημερίδας "Εστία". Η εκτέλεση του Μαλτέζου ανατίθεται στα αδέλφια Μικέ και Διονύση Κουρουνιώτη, μέλη του ΕΛΑΣ Σπουδάζουσας (ένοπλο φοιτητικό παράρτημα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ). Τον εκτελούν στις 1η Φεβρουαρίου 1944, με την βοήθεια και άλλων δύο κομμουνιστών. Ήταν μόλις 24 ετών...

Η κηδεία του γίνεται την επόμενη μέρα και πλήθος κόσμου συρρέει για να τον τιμήσει. Μετά την κηδεία του, το εξοργισμένο πλήθος, παθιασμένο για εκδίκηση επεδράμει στο Χημείο όπου βρίσκονται οι ΕΠΟΝίτες. Γίνονται ανελέητες συγκρούσεις και οι ΕΠΟΝίτες διαλύονται στους γύρω δρόμους.
Μαζί με τον Δημήτριο Ψαρρό, ο Κίτσος Μαλτέζος ήταν ίσως οι τραγικότερες μορφές της κατοχικής περιόδου. Αμφότεροι δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστές, επειδή ήταν άκρως επικίνδυνοι για τα σχέδια τους, δηλαδή την κατάληψη της εξουσίας. Η περίπτωση του Μαλτέζου είναι ακόμη πιο "σκοτεινή" για την αριστερά επειδή επρόκειτο για ένα πρώην δυναμικό στέλεχός της. Δεν μπορούσαν να χωνέψουν την δικαιολογημένη αποσκίρτησή του. Για τον λόγο αυτό, η επίσημη αριστερά τηρεί σιγή ιχθύος για τον Κίτσο Μαλτέζο. Ακόμα και αυτή η μεγάλη προσφορά του στην ΟΚΝΕ έχει διαγραφεί, σαν να μην πέρασε ποτέ από κει.

Στην πραγματικότητα βέβαια, ο Κίτσος Μαλτέζος ουδέποτε ταυτίστηκε με τους κομμουνιστές. Το πέρασμά του από την ΟΚΝΕ, ήταν απλά ένα στάδιο στην πολιτική διαδρομή ενός νέου ανθρώπου που ψάχνεται. Πρώτα ήταν στην μεταξική ΕΟΝ, μετά στην ΟΚΝΕ, μετά στην ΡΑΝ και στον ΕΣΑΣ.
 

Ο Μαλτέζος ήταν από τα πλέον προικισμένα παιδιά της γενιάς του, της γενιάς του '40. Η ζωή του ήταν γεμάτη δράση και αναζήτηση. Συνδύαζε με τον κατάλληλο τρόπο την προσήλωση στην Πατρίδα με τις αντιπλουτοκρατικές κοινωνιστικές του απόψεις. Επηρεάστηκε, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοί του, από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κινήματα του Μεσοπολέμου χωρίς όμως ποτέ να διαπράξει το λάθος της ξενομανίας και του μιμητισμού. Οραματιζόταν μία νέα Ελλάδα, απαγκιστρωμένη πλέον από το διεφθαρμένο προπολεμικό κατεστημένο.

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις προσπάθειές του, καθώς δολοφονήθηκε νέος από τους κομμουνιστές. Έτσι, ο Μαλτέζος δεν πρόλαβε να δει την προδοσία των οραμάτων του από την μεταπολεμική δεξιά που καρπώθηκε -χωρίς να το δικαιούται- τα οφέλη από τους αγώνες του Μαλτέζου και της γενιάς του.

Η
αριστερά τον δολοφόνησε. Η δεξιά γκρέμισε τα όνειρά του, έστω και μετά θάνατον. Η αριστερά τον διέγραψε από την μνήμη της. Η δεξιά τον αγνόησε. Αυτά ήταν λογικό να συμβούν, καθώς ο Κίτσος Μαλτέζος δεν άνηκε σε καμμία από τις δύο παρατάξεις. Άνηκε στο Έθνος του, στην Πατρίδα του, στον λαό του. Ουσιαστικά εξέφρασε την γνήσια εθνικιστική κοσμοαντίληψη, έστω και αν δεν πολυχρησιμοποιούσε τον όρο "εθνικισμός".

Για τους Έλληνες εθνικιστές, ο Κίτσος Μαλτέζος πρέπει να θεωρείται πρότυπο Ήρωα και αγωνιστή και σταθερό σημείο αναφοράς.



ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2023

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ ΥΠΑΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΕΝΟΣ ΙΣΧΥΡΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - Η ΠΡΟΪΟΥΣΑ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω
 

 

“Σκλάβοι γεννηθήκαμε και πολεμούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε λεύτεροι»- Νίκος Καζαντζάκης


Με την ρήση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη, επιχειρούμε, δια του παρόντος να οριοθετήσουμε διεκδικώντας ουσιαστικά την ελευθερία μας, μέσω μιας αφιονισμένης και καθόλα αλλοτριωμένης κοινωνίας, η οποία άγεται και φέρεται ασυνείδητα από τις εκάστοτε εξουσίες, οι επιχειρούν να μεταλλάξουν τον σύγχρονο άνθρωπο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ενός μεταναθρώπου.


Οι διάφορες πολιτικές θεωρίες, δίκην ενός ψευδεπίγραφου προοδευτισμού δογματίζουν επιβάλλοντας την μονολιθική ιδικής τους αλήθειας, ως ανυπερβλήτως δεσπόζουσα και απαράμιλλη, η οποία δέον όπως εγκαθιδρυθεί δια πυρός και σιδήρου, χαρακτηριζόμενη λίαν αυθαιρέτως ως η κυρίαρχη άνευ ετέρου τινός.


Είναι πρόδηλο, ότι εφεξής βαίνουμε εις κινούμενη άμμο, καθότι οι  παραδοσιακές αρχές αμφισβητούνται ευθέως και αποδομούνται εκ βάθρων και άρδην,  ούτως ώστε να προλειανθεί το έδαφος προς μία ουδετεροθενή Νέα Τάξη πραγμάτων, η οποία αφενός διατηρεί μία φαινομενική ελευθερία και εξετέρου θεσπίζει την αποινή δίωξη κατά οιουδήποτε αντιφρονούντα, ως επικίνδυνο δια την δημόσια τάξη και ασφάλεια, προβάλλοντας προσχηματικά την φενάκη της αφηγήματος του εκάσταχού δημοκρατικού τόξου.


Ο ολετήρας της παγκοσμιοποίησης ερείδεται μεταξύ άλλων επί της ολοσχερούς συνθλίψεως οιασδήποτε μορφής εθνικής ταυτότητας και συνειδήσεως εξ αυτού του λόγου επιδοτείται ευθαρσώς ο εποικισμός της Πατρίδας μας, δια της σωρείας των λαθραίων μεταναστών,  ενισχύοντας τον δημογραφικό εκυφλισμό, κα  διογκώνοντας εν ταυτώ την υπογεννητικότητα και τις αμβλώσεις ως δήθεν μία μείζονα έκφανση ενός παντελώς αόριστου και μονομερούς δικαιωματισμού.


Άξιο μνείας καθίσταται ποιοι μηχανισμοί είναι αυτοί οι οποίοι επιλέγουν ορισμένο τρόπο σκέψεως και συνάμα πολιτισμού τα οποία επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου επί ποινή εξοστρακισμού, εκ του κοινωνικού γίγνεσθαι, των αντιδρώντων.


Ως εκ τούτου, οι εκάστοτε θεσμικές ελίτ, χαράσσουν τις κατευθυντήριες γραμμές δια των οποίων αντιμετωπίζουν τους πολίτες αποκλειστικά και μόνον ως αθύρματα και άμορφη μάζα, με αποτέλεσμα να μην δύνανται αν ανανήψουν επιδιώκοντας τυχόν την επαναστατική σκέψη και ρηξικέλευθη  τομή προς τα πολιτικά τεκταινόμενα.


Η αδυναμία να διαρρήξουν τα στερεότυπα κλισέ των αυτονόητων συνειρμών ούτως ώστε να εναντιωθούν τελεσφόρα κατά των πολιτικών οι οποίοι βιάζουν καθημερινά τις συνειδήσεις των, στερώντας τους στοιχειωδώς την οποιαδήποτε σκέψη προς διεκδίκηση της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπεια ως πολίτες, με αποτέλεσμα να παραιτούνται εκ προοιμίου ενόψει οιασδήποτε μορφής αμφισβητήσεως προς την δοτή κατεστημένη εξουσία.


Η Ελλάς ευρίσκεται εις την μέγγενη των διεθνών εξελίξεων, ούσα καθ’ ολοκληρίαν κηδεμονευόμενη υπό ξένων παραγόντων, οι οποίοι δια του μανδύα του Πατριώτη, επιχειρούν να υπονομεύουν την πορεία της Ελλάδας προς την ορθή κατεύθυνση και πρόοδο.


Η Εθνική  μας συνείδηση έχει συρρικνωθεί σκοπίμως και πολλές φορές το επίσημο κράτος ταυτίζεται με τον ξένο παράγοντα προκειμένου δήθεν να υπάρξει εκτόνωση, πλην όμως γεννώνται ιδιαίτατα ερωτήματα, δια την ανιδιοτέλεια και τις προθέσεις ορισμένων πολιτικών οι οποίοι δια πράξεις και παραλείψεις των, στρέφουν εαυτόν τα «όπλα» ίνα εξυπηρετήσουν τα νοσηρά επεκτατικά τους  σχέδια άνευ ουδεμίας ευαισθησίας δια την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα.


Εν τοις πράμγασι ευρισκόμεθα εις ένα ακανθώδες σημείο της παγκόσμιας ιστορίας, ούτως ώστε να διαπλάσουμε το μέλλον μας, διότι πέραν της επιβολής, εκών άκων, προς τον λαό της φαιάς προπαγάνδας υπό των ποικιλώνυμων μηχανισμών της εξουσίας, ο ψοφοδεής πολίτης δρα και ενεργεί ως ανδράποδο, άνευ ουδεμίας αυτοτέλειας ή συλλογικής συνειδήσεως, ούτω ώστε να καταστεί φορεύς οράματος δια το μέλλον θέτοντας υψηλούς στόχος δια  την ανάνηψή μας.


Εν κατακλείδι φρονώ, o ο λαός πνέει από τα λοίσθια και έχουμε αυτοπαραδοθεί προς τους θύλακες της Νέας Τάξης πραγμάτων αμελλητί και άνευ ετέρου τινός.


Ως εκ τούτου λοιπόν, το ύπατο διακύβευμα  καθίσταται εις το να θραύσουμε τις αλυσίδες της εκούσιας ειρκτής μας εκδηλώνοντας  μία ισχυρά εθνική βουλήσημ η οποία θα δώσε εντολή εις ισχυρές και ευρείες πατριωτικής δυνάμεις να συγκρουσθούν με τις υπάρχουσες κοινοβουλευτικές ή κίβδηλα πατριωτικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις, ούτως ώστε να ανακάμψουμε και να περιφρουρήσουμε την εθνικής μας αξιοπρέπεια και κύρος διεκδικώντας την υπέρτατη έναντι πασών αξιών, ήτοι την ελευθερία.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΓΙΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ ΧΩΡΙΣ ΚΗΡΥΞΗ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΜΑΡΤΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1914)


Του Ιωάννου Δασκαρόλη

Ιστορικού – Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου

 

Πρόλογος - η συνθήκη των Αθηνών και οι τουρκικές διεκδικήσεις στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ( Νοέμβριος 1913-Ιανουάριος 1914)

Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο η Ελλάδα χάρις το περίφημο θωρακισμένο καταδρομικό Αβέρωφ, όχι μόνο είχε κυριαρχήσει πλήρως σε όλο το ανατολικό Αιγαίο απελευθερώνοντας τα νησιά του από τον Οθωμανικό ζυγό, αλλά είχε κλείσει τον τουρκικό στόλο στα Δαρδανέλλια από όπου αυτός όσες φορές προσπάθησε να εκπλεύσει γνώρισε τη συντριβή. 

Η επανάληψη των ελληνοτουρκικών σχέσεων επισφραγίστηκε με την υπογραφή της συνθήκης των Αθηνών μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ελλάδος. Η συνθήκη που υπογράφηκε στις 14/27 Νοεμβρίου 1913, έπαυσε επίσημα τις εχθροπραξίες μεταξύ τους, παραχωρώντας τη Μακεδονία την Ήπειρο, την Κρήτη και κάποια νησιά του Αιγαίου στην Ελλάδα. Η συνθήκη όμως άφηνε μετέωρο το καθεστώς των νησιών του ανατολικού Αιγαίου το οποίο προέβλεπε ότι θα ρυθμιζόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις. 

Με συλλογική διπλωματική διακοίνωση της 31ης Ιανουαρίου/13ης Φεβρουαρίου 1914, οι Μεγάλες Δυνάμεις κοινοποίησαν στην ελληνική κυβέρνηση και στην Υψηλή Πύλη την απόφασή τους για τα νησιά του Αιγαίου: Τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο, εκχωρούνταν στην Ελλάδα υπό τον όρο ότι θα παρέμειναν ανοχύρωτα, δεν θα χρησιμοποιούνταν για ναυτικό ή στρατιωτικό σκοπό, θα καταπολεμούνταν τα λαθρεμπόριο μεταξύ των νησιών και της Μικράς Ασίας και θα δίνονταν εγγυήσεις προστασίας των μουσουλμανικών μειοψηφιών. Η διακοίνωση προέβλεπε ότι τα νησιά θα εντάσσονταν οριστικά στην Ελλάδα όταν ο ελληνικός στρατός εκκένωνε τη Βόρειο Ήπειρο η οποία θα αποτελούσε τμήμα του νέου αλβανικού κράτους. 

Η προτεινόμενη λύση όμως ουσιαστικά άφηνε άλυτο το ζήτημα, καθώς δεν προέβλεπε καμιά άσκηση πίεσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για να συμμορφωθεί με την απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Βενιζέλος όμως, έσπευσε να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο της, εκκενώνοντας τη Β. Ήπειρο.  Η συντριβή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και η οριστική απώλεια των βαλκανικών εδαφών της, είχε εξάψει τον εθνικισμό τόσο στην ηγεσία της όσο και στην κοινή γνώμη. Στις 3/16 Φεβρουαρίου 1914 ο μέγας βεζίρης, Σαΐντ Χαλίμ πασάς, απέρριψε τη διπλωματική διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων, θεωρώντας τα νησιά αναπόσπαστο μέρος των ασιατικών κτήσεων της Αυτοκρατορίας.

Η Υψηλή Πύλη δεν αποδεχόταν την εκχώρηση στην Ελλάδα όσων νησιών βρίσκονταν κοντά στα Δαρδανέλλια, αλλά και γενικότερα την εκχώρηση των μεγάλων νησιών στο βορειοανατολικό Αιγαίο, όπως η Χίος και η Μυτιλήνη. Ήδη ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα σε συζήτηση με τον Άγγλο ομόλογό του τον Ιανουάριο του 1914, υπογράμμισε την νομιμότητα των τουρκικών διεκδικήσεων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, δηλώνοντας ότι αν η Ελλάδα δεν παραχωρούσε οικειοθελώς τη Χίο και τη Μυτιλήνη, η Τουρκία θα τα αποσπούσε διά της βίας. Αλλά και ο Διεθνής παράγοντας όχι μόνο δεν στήριζε αποφασιστικά την Ελλάδα στην διαφαινόμενη διένεξη, αλλά τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία προέτρεπαν τον Βενιζέλο να προβεί σε παραχωρήσεις αποκλείοντας κάθε πιθανότητα για συμμαχία και ναυτική βοήθεια. 

 

Ο ναυτικός ανταγωνισμός εξοπλισμών στο Αιγαίο και το ελληνικό αδιέξοδο (Ιανουάριος - Ιούνιος 1914)

 

Για να αλλάξει τις ισορροπίες στο Αιγαίο και να αμφισβήτησει έμπρακτα την Ελληνική κυριαρχία, η Οθ. Αυτοκρατορία προέβη στην παραγγελία ενός μεγάλου θωρηκτού τύπου υπερντρετνοτ στην Αγγλία το οποίο καθελκύστηκε στις 21 Αυγούστου 1913, αλλά και ενός ακόμη (Rio de Janeiro) στις 10 Δεκεμβρίου 1913 (ονομάστηκε σουλτάνος Osman Ι), αποκτώντας σοβαρή ναυτική υπεροπλία στο Αιγαίο. Παρά τις επίμονες προειδοποιήσεις του Γενικού Επιτελείου για την ανεπιθύμητη εξέλιξη, η κυβέρνηση υποτίμησε τον κίνδυνο και δεν αντέδρασε άμεσα προλαβαίνοντας τουλάχιστον να αγοράσει το Rio de Janeiro

Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν περιοριζόταν στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αλλά αφορούσε και την Μακεδονία καθώς η ναυτική υπεροχή της Τουρκίας θα εμπόδιζε την μεταφορά ελληνικού στρατού από τον Νότο προς τον Βορρά για να αντιμετωπίσει την ελλοχεύουσα Βουλγαρία, οδηγώντας οποιαδήποτε ελληνική αμυντική προσπάθεια σε βέβαιη αποτυχία. Ομοίως όλα τα μεγάλα λιμάνια της Χώρας όπως ο Πειραιάς και η Θεσσαλονίκη, θα παρέμεναν στο έλεος του Τουρκικού ναυτικού.  Η υπαρκτή πιθανότητα μιας ανίερης συμμαχίας μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας και η άρνηση της Σερβίας να τηρήσει τις υποχρεώσεις της που απέρρεαν από το Σύμφωνο Αμυντικής Συμμαχίας μεταξύ των δύο χωρών, δημιουργούσαν ένα εφιαλτικό σκηνικό και απειλούσαν την Ελλάδα με ολικό στρατιωτικό όλεθρο.

Το θωρηκτό Λήμνος

Οι σχέσεις των δύο χωρών παρέμεναν ιδιαίτερα τεταμένες καθώς τον Φεβρουάριο του 1914 εξαπολύθηκαν οι πρώτες σκληρές διώξεις εις βάρος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που οργανώθηκαν συστηματικά από την κυβέρνηση των Νεότουρκων και υποβοηθήθηκαν από την έλευση χιλιάδων μουσουλμάνων προσφύγων από την Μακεδονία. Την εκτέλεση των διώξεων ανέλαβε η μυστική υπηρεσία «Ειδική Οργάνωση» [Τεσκιλατι Μασχούσα] δρώντας με ένοπλες ομάδες/συμμορίες που τελούσαν υπό την καθοδήγηση αξιωματικών του Οθωμανικού Στρατού και στελεχώνονταν και από μουσουλμάνους πρόσφυγες από τον Καύκασο και τα Βαλκάνια. Οι διωγμοί που είχαν την μορφή εθνοκάθαρσης, συνεχίσθηκαν με διαλείμματα μέχρι τον Ιούλιο του 1915 και οδήγησαν στη φυγή περίπου 150.000 Ελλήνων από τις εστίες τους, ενώ στις εγκαταλειφθείσες περιουσίες τους εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια. 

Καθώς ο Αύγουστος που είχε οριστεί ως ημερομηνία παράδοσης των δύο πλοίων στην Τουρκία πλησίαζε, η Ελλάδα προσπάθησε την τελευταία στιγμή να ισορροπήσει την κατάσταση στο Αιγαίο αγοράζοντας δύο θωρηκτά από την Αμερική τα οποία μετονομάστηκαν Κιλκίς και Λήμνος. Όμως τα δύο αυτά θωρηκτά ήταν παλαιάς τεχνολογίας, είχαν μικρή δύναμη πυρός, ενώ δεν μπορούσαν να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες πλεύσης και οι Έλληνες ιθύνοντες τα χαρακτήριζαν ως "πλωτές χελώνες". Τα δύο πλοία ήταν εντελώς ακατάλληλα για να διατηρήσουν το ισοζύγιο ισχύος στο Αιγαίο, ενώ κόστισαν ακριβότερα από όσο κόστισε τελικά το Rio de Janeiro στους Τούρκους. 

Έτσι, στο δεύτερο τρίμηνο του 1914, η Ελλάδα είχε βρεθεί σε πραγματική απορία πως να αντιδράσει απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο. Διατυπώθηκαν σκέψεις απελπισίας όπως αυτή του ναυαρχου Κουντουριώτη, να ενεδρεύσει στη Mάλτα με ένα υποβρύχιο την πλεύση των δύο θωρηκτών προς την Κωνσταντινούπολη και να τα βυθίσει αιφνιδιαστικά παίρνοντας την ευθύνη προσωπικά. Το πρόβλημα όμως περιπλεκόταν καθώς υπήρχε η φήμη ότι ανάμεσα στα πληρώματα των δύο σκαφών θα υπήρχαν Άγγλοι αξιωματικοί και ναύτες.


Ο Βενιζέλος ήθελε οπωσδήποτε να αποφύγει έναν νέο πόλεμο για τον λόγο αυτό απέστειλε απεσταλμένο στην Κωνσταντινούπολη με τη μυστική αποστολή να προτείνει στην Τουρκία συγκυριαρχία στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ο αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Μεταξάς ως υπαρχηγός του Γενικού επιτελείου στις πολλές συναντήσεις του με τον πρωθυπουργό, του τόνιζε ότι αν η Τουρκία αποκτούσε την ναυτική υπεροπλία δεν θα περιοριζόταν στα νησιά, αλλά ίσως επεδίωκε μια νέα αναμέτρηση στη Μακεδονία, καθώς λόγω των μη επαρκών συγκοινωνιών, η Ελλάδα δεν θα προλάβαινε να μεταφέρει εγκαίρως στρατεύματα στον Βορρά. Αναμφίβολα ο Βενιζέλος είχε βρεθεί σε δυσχερή θέση, καθώς ο Βασιλιάς, το Γενικό επιτελείο, η αντιπολίτευση, η κοινή γνώμη, αλλά και οι πρόσφυγες που είχαν εκδιωχθεί από την Μικρά Ασία απαιτούσαν δυναμική απάντηση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ ο ίδιος προωθούσε μια πολιτική κατευνασμού και συμβιβασμού. 
 

Το σχέδιο του Ιωάννη Μεταξά για προληπτικό στρατηγικό χτύπημα εναντίον της Τουρκίας

 

Σε εκείνη την δύσκολη συγκυρία ο Μεταξάς μελέτησε και συνέταξε από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο του 1914 το περίφημο άκρως απόρρητο σχέδιο εκπόρθησης των Δαρδανελλίων χωρίς προηγούμενη κήρυξη πολέμου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το σχέδιο προέβλεπε ένα ταχύ Ελληνικό προληπτικό συντριπτικό χτύπημα εναντίον του εχθρού με αιφνιδιαστική μεταφορά τριών μεραρχιών από την ηπειρωτική Ελλάδα στα στενά των Δαρδανελλίων. 

Πιο συγκεκριμένα, τα Α΄, Β΄ και Γ΄ Σώματα Στρατού θα προετοίμαζαν μια μεραρχία πλήρους σύνθεσης, κατάλληλα εφοδιασμένη και εξοπλισμένη χωρίς να προβούν σε τοπική επιστράτευση ώστε να μην προκαλέσουν υποψίες στον εχθρό. Το σύνολο του εκστρατευτικού Σώματος θα ήταν 27.000 οπλίτες που θα επιβιβάζονταν σε επιταγμένα ατμόπλοια στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη. Τα ατμόπλοια θα μετέφεραν το Εκστρατευτικό Σώμα στην Λήμνο, όπου θα ενοποιούνταν οι δύο στολίσκοι και ακολούθως θα αποβίβαζαν τις ελληνικές δυνάμεις αιφνιδιαστικά στα Δαρδανέλλια στον μυχό του κόλπου του Ξηρού, όπου θα είχαν μεγάλη αριθμητική υπεροχή έναντι των μικρών δυνάμεων του εχθρού που δεν θα είχε προλάβει να επιστρατευτεί. 

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή απόβαση θα ήταν ότι ο ελληνικός στόλος θα είχε επιτεθεί και θα είχε βυθίσει το σύνολο του τουρκικού στόλου που βρισκόταν ανεπτυγμένος στην περιοχή, κάτι που θα ήταν πολύ πιθανό αφού ο ελληνικός στόλος θα χτυπούσε πρώτος συντριπτικά, χωρίς να έχει προηγηθεί κήρυξη πολέμου. 

Η απόβαση στην Καλλίπολη το 1915
Η απόβαση θα ξεκινούσε το μεσονύκτιο θα διαρκούσε 24 ώρες και η επιχείρηση θα έπρεπε να ολοκληρωθεί σε 5 μέρες. Οι Έλληνες θα υπερείχαν έναντι των Τούρκων 4:1, τα τουρκικά στρατεύματα που δεν ξεπερνούσαν τους 7.000 ενόπλους ήταν διεσπαρμένα στη χερσόνησο και η στρατιωτική συντριβή τους ήταν σχεδόν βέβαιη. Αφού το εκστρατευτικό σώμα θα καταλάμβανε τα οχυρά των Στενών από τους Τούρκους, ο ελληνικός στόλος θα έπλεε ανενόχλητος προς τον Βόσπορο και θα απειλούσε με τα πυροβόλα του την Κωνσταντινούπολη. Ταυτόχρονα το εκστρατευτικό σώμα θα προωθούσε τις δυνάμεις του προς την Κωνσταντινούπολη για να καθηλώσει τα τουρκικά στρατεύματα που θα αποστέλλονταν από Βορρά για να επανακαταλάβουν τα πυροβολεία των Στενών. Καθώς η Τουρκία θα είχε δεχθεί ένα συντριπτικό ναυτικό και κυρίως ηθικό χτύπημα, η Ελλάδα θα πρότεινε εκεχειρία και διαπραγματεύσεις ζητώντας κυρίως να εξασφαλίσει τα κεκτημένα.    

Το σχέδιο ουσιαστικά παραβίαζε κάθε διεθνή νομιμότητα αφού δεν προέβλεπε κήρυξη πολέμου ούτε διακοπή διπλωματικών σχέσεων, αλλά καθιστούσε πολύ πιθανή μια ελληνική νίκη καθώς και την εξασφάλιση των ελληνικών κεκτημένων. Η διεθνής καταφορά εναντίον της Ελλάδας θα σιγούσε, αφού η Ελλάδα βρισκόταν ουσιαστικά σε αυτοάμυνα αντιμετωπίζοντας την συνεχή πολεμική απειλή των Τούρκων σε λόγια και σε έργα.

Υπέρ του προληπτικού συντριπτικού χτυπήματος στα Δαρδανέλια είχαν εκφραστεί ο Βασιλιάς (αν και δεν είχε φτάσει στην τελική έγκρισή του στο σχέδιο), ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Β. Δούσμανης, ο υπουργός Ναυτικών Κ. Δεμερτζής, αλλά ο Βενιζέλος

δίσταζε καθώς θεωρούσε ότι είχε μικρές πιθανότητες επιτυχίας. Καθώς όμως η κατάσταση με την Τουρκία συνεχώς επιδεινωνόταν και το δημόσιο φρόνημα εκφραζόταν απροκάλυπτα υπέρ μιας νέας ένοπλης αντιπαράθεσης με την γείτονα, ο Βενιζέλος προέτρεπε τον Μεταξά να ολοκληρώσει τη μελέτη του. 

 

Επίλογος - Η απρόσμενη λύση του προβλήματος

 

Στις 28 Ιουνίου 1914 ο αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάρδος, διάδοχος του θρόνου των Αψβούργων, δολοφονήθηκε από τον Σέρβο εθνικιστή Γαβρίλο Πρίντσιπ στο Σεράγεβο της Βοσνίας. 

Η δολοφονία αυτή οδήγησε σε πολεμική ανάφλεξη όλη την Ευρώπη και συνεπακόλουθα η Αγγλία δέσμευσε τα δύο ελλιμενισμένα τουρκικά θωρηκτά, σώζοντας απρόσμενα την Ελλάδα την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή. 

Ο Βενιζέλος βρισκόταν ήδη στις Βρυξέλες για να συναντηθεί με τον Μεγάλο Βεζύρη Χαλίμ Πασά με πρόθεση για παραχωρήσεις στο καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και μια συμφωνία αμοιβαίας ανταλλαγής πληθυσμών. Η έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέστησε τις παραχωρήσεις αυτές περιττές. 

Η εκστρατεία των Δαρδανελλίων όμως, έμελλε να βρεθεί ξανά στο προσκήνιο μόλις ένα έτος μετά...  

 

Πηγές

Μεταξάς Ιωάννης, Το προσωπικό του ημερολόγιο (τόμος Β1), εκδόσεις Γκοβόστη.

Μελέτες και υπομνήματα του υπαρχηγού του Γενικού επιτελείου Ιωάννη Μεταξά (Σεπτέμβριος 1913-Ιούλιος 1914)

Ι. Μελέτη περί των δυνατών πολεμικών επιχειρήσεων μεταξύ Ελάδος και Τουρκίας.

ΙΙ.Υπέράσπισης των νήσων Λέσβου, Χίου και Σάμου εναντίον Τουρκικής επιθέσεως

ΙΙΙ. Σχέδιο εκστρατείας βάσει της καταστάσεως της 10ης Ιουνίου 1914

Η Ιστορία του εθνικού διχασμού κατά την αρθρογραφία του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Ιωάννη Μεταξά, εκδόσεις Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 1994.

Στρατηγός Ξενοφών, Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία, εκδόσεις Δημιουργία, Αθήνα 1999.

Βεντήρης Γεώργιος, Η Ελλάς του 1910-1920 (τόμος Α΄), εκδόσεις Ίκαρος, 

Πλουμίδης Σπυρίδων, Τα μυστήρια της Αιγηϊδος (Το μικρασιατικό ζήτημα στην ελληνική πολιτική (1891-1922), εκδόσεις βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα 2016.

Συρίγος Άγγελος, Μειονοτικές και άλλες διατάξεις στη Σύμβαση των Αθηνών (1913) https://www.academia.edu/Μειονοτικές και άλλες διατάξεις στη Σύμβαση των Αθηνών (1913)_

Ιωακείμ Γ. Ιωακείμ, Ιωάννης Μεταξάς (Η ανοδική πορεία του πό την στρατιωτική στην πολιτική δράση (1871-1922), εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα 2005.

Σφέτας Σπυρίδων, Το ζήτημα των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και της γερμανικής πολιτικής (1914/1915)https://infognomonpolitics.gr/2014/06/19141915/

Παπαφλωράτος Ιωάννης, Τα σχέδια για εκπόρθηση των Στενών των Δαρδανελλίων 1914-15, περιοδικό Ναυτική Επιθεώρηση (τ. 552), Μάρτιος 2015.


https://www.istorikathemata.com/2020/09/aegean-precautionary-strike-1914.html

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ-"ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΣΗΛΙΟΥ ΘΕΟΤΗΤΟΣ"


τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες -Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζια­ν­ζη­νός καί Ἰωάννης Χρυσόστομος- θεωρούνται οἱ μεγάλοι Θεολόγοι καί Πατέρες τῆς ἘκκλησίαςἍγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας, προστάτες ἐπίσης τῶν γραμμάτων καί τῶν σπουδαστῶν.

Ἡ ἑορτή τους καθιερώθηκε κάθε 30 Ἰανουαρίου ἐπί Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου[1]  ἀπό τόν ωάννη Μαυρόποδα.[2]

Ἕλληνες ὅλοι τους, μι­λοῦσαν καί ἔγραφαν στήν ἑλλ­η­νι­κή γλῶσσα, διέθεταν ἑλληνι­κή παιδεία καί χρησιμοποιού­σαν τήν ἑλληνι­κή δια­λεκτική ὁρο­λο­­γία γιά τήν διατύπωσι τῶν θεο­λογικῶν δο­γμά­των τοῦ Χριστια­νι­σμοῦ. Τό τροπάριό τους, τούς ἀποκαλεῖ «Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου Θεότητος...».

 ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (330 - 379)

 Ὁ Μέγας Βασίλειος ἦταν Ἕλλην τῆς Καισάρειας τῆς Καπ­πα­­δοκίας καί μάλιστα -ὅπως ἀναφέρει ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός στόν Ἐπιτάφιό του, ὑπερηφανευόταν γιά τήν καταγωγή του «πό ἀρχαῖα ἑλλη­νικά γένη». Ἦταν ἀπό τούς λεγόμενους μεγάλους Καππαδόκες.

Διέθετε μεγάλη ἑλληνική παι­δεί­α, καί εἶχε δι­δά­­σκα­λο τόν ἐθνικό Λι­­­βά­νιο καί στήν Ἀθήνα τόν Χρι­στια­νό φι­­λό­­­­σο­φο Προ­αιρέσιο. Εἶχε συμμαθητές τοῦ τόν Ἰουλιανό καί ἔγι­νε ἀδελφι­κός φί­λος μέ τόν Γρηγόριο Ναζιανζηνό.

Ὑπῆρξε ἀπό τούς ση­­μαντικότε­ρους θεολόγους τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ μέ συμβολή στήν ἀνά­πτυ­ξη τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος. Ὡς Ἐπίσκοπος Καισαρείας ἵδρυ­­­σε τήν «Βα­σιλειάδα», ἕναν πρότυπο οἶκο γιά τήν φροντίδα καί ἰατρική πε­ρίθα­λψι τῶν πτωχῶν καί ἄρρωστων καί τήν ἐπαγγελματική κατά­ρτι­σι τῶν ἀνει­δικεύτων.

Κεφαλαιώδης ἦταν ἡ συμβολή του στήν ἀξιοποίησι τῆς θύρα­θεν παιδείας ἀπό τήν χριστιανική Ἐκκλησία, ὡς ὄργανο δια­τυ­πώ­σεως θεο­­λο­γικῶν ἀντι­λήψεων. Στό ἔρ­γο «Πρός τούς νέους ὅπως ἄν ἐξ’ ἑλλη­νικῶν γραμμάτων ὠ­φελοῖντο λό­γων», τούς κα­λεῖ νά νά προ­­­­­σεγ­­γίζουν τά ἑλλη­νι­κά γράμ­μα­τα ὅπως οἱ μέλισσες τά λου­λού­­δια, ἐξη­γώντας «Οὐκ ἄχρηστα ψυ­χαίς μα­θή­ματα τά ἔξω­θεν δή ταύ­­τα».

 ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ (329 - 390)

 Ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός ἦταν Ἕλλην ἀπό τήν Ναζιαν­ζό τῆς Καπ­πα­­δοκίας. Σπούδασε Ρητο­ρι­κή καί Φι­λο­σοφία στήν Ἀλεξάνδρεια καί στήν Α­θή­­­να μέ δι­δα­σκά­λους τούς Ἰμέ­ριο καί Προαιρέσιο.

Θεωρεῖται ὁ πιό τα­λαντοῦχος ρήτωρ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ “Τρι­α­δι­κός Θεο­λό­γος”. Διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καί πρωτεργάτης τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἦταν γνωστός ὄχι μόνο ὡς Θεολόγος, ἀλλά καί ὡς ἄνθρωπος τῶν γραμμάτων καί ποιητής.

 Θεωρεῖται «φιλό­σο­φος τοῦ Ἑλ­λη­­νι­σμοῦ», ἀφοῦ κατά τόν P. Lemerle διέθετε «μία ἀγάπη ὁλότελα ἑλληνική γιά τά γράμμματα»[3] πού κα­­­­­τά­φερε νά τήν συ­­ν­­δυάση μέ τήν Ἐκκλη­σία[4], ἐνῶ ὁ F. Dolger πα­ρατηρεῖ ὅτι «Τά ἔργα τους, τόσο ἀπό λογοτεχνική ὅσο καί ἀπό φι­λο­σοφική ἄποψη, ἄξια συναγωνίζονταν τά ἔργα τῶν εἰδωλολατρῶν ἀντιπάλων τους».[5]

Κατά τόν G. Mat­he­w οἱ τρεῖς Καπ­πα­δόκες χα­ρα­κτηρίζονται ὡς «χριστια­νοί πλα­τωνιστές» ἐνῶ «ἕνα με­γά­λο μέρος τῆς φρασεολογίας τους καί τῶν ἰδεῶν τους εἶναι κα­θα­ρά στω­ϊ­κό… Ὅλα τέλος συνδέονται μεταξύ τούς μέ ἕνα τυπικό ἀρι­στο­τε­λι­κό κεντρικό μοτίβο, τοῦ Θεοῦ σάν Αἰτίου, τοῦ “Ἀκινήτου Κι­νούντος” κάθε ἐπιθυμία».[6]

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (349 - 407)

 Ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος (349 - 407), καταγόταν ἀπό τήν ντιόχεια. Γονεῖς του ἦταν ἡ Ἑλληνίδα Ἀνθοῦσα καί ὁ Σεκοῦνδος, πού ἦταν εἴτε Ἕλληνας, εἴτε Ρωμαῖος. Ὅπως γράθει ὁ Κ. Ἄμαντος «ἐγνώριζε μόνον ἑλληνικά καί δέν δύναται νά ὀνομασθῆ Σύρος, ὅπως τόν ὀνόμασαν μερικοί ἱστορικοί… Εἶχε μητέρα λαμπρᾶν Ἑλληνίδα καί ὀνομαστόν Ἕλληνα διδάσκαλον, ἀλλά καί ἔζησεν εἰς τό ἑλληνικόν περιβάλλον τῆς Ἀντιοχείας».[7]

Διδάχθηκε Ρητορική καί Φιλο­σο­φία ἀπό τόν Λιβάνιο καί τόν Ἀνδραγάθιο. Ὡς Πα­τριά­ρ­χης Κων­­στα­ντινουπόλεως ἀνέπτυξε πολυσχιδῆ φιλαν­θρω­πι­κή καί κοι­νω­νι­κή δρά­ση. Ἡ παροιμιώδης ρητορική τοῦ δεινότητα σα­γή­νευ­ε χρι­στια­νούς καί ἐθνικούς καί διέθετε καλλιέπεια, ἀπαράμιλλη ἐπιχειρημα­το­λο­γία καί ποιητική ρυθμικότητα. Χάρις σέ αὐτήν κέρδισε τό παρω­νύ­­μι­ο «Χρυ­­σό­­στο­μος».

Ἀνα­γνώ­ρι­ζε τήν ἀξί­α τῆς ἑλλη­νι­κῆς παιδείας στήν τέχνη τοῦ λό­γου, τήν ρη­το­­ρι­κή, τίς ἐπι­στή­μες καί τήν ποίησι. Πα­ρό­τι δέν ἦταν ἰδιαίτερα θετικός πρός τήν ἀρ­χαί­α φιλοσοφία, ἐπαι­νοῦ­σε τούς φιλοσόφους Σω­κράτη καί Διογένη καθώς καί τήν πλα­τω­νική καί στωϊκή ἠθικολογία.

Ἵδρυσε εὐαγῆ ἱδρύματα ὑπέρ τῶν πτω­χῶν, ὀρφα­νῶν καί ἀρ­ρώστων κα­θῶς καί ἡμερήσια συσσίτια γιά ἀπόρους καί κα­τή­ρ­γη­σε κά­θε πολυτέ­λεια στήν Ἐκκλησία. Παράλληλα, διοργά­νωσε ἱεραπο­στο­­­­­λές στήν Περσία, τήν Κελτική, τήν Φοινίκη, τήν Σκυθία καί τήν Γοτ­θία. Ά­φη­­σε τεράστιο συγγραφι­κό ἔρ­γο, τό ὁποί­ο καλύ­πτει 18 τό­μους στήν Pa­trologia Graeca τοῦ Migne.

 * * *

 Ὁ Ste­ven Run­ci­­man γράφει: «Οἱ πατέ­ρες τῆς Ἐκκλησίας ἤ­ξε­­­ραν τούς ἐθνι­κούς φιλοσόφους καί χρω­στοῦσαν πολλά στό νέο­­­πλα­τω­νι­σμο».[8] Ἔτσι, κατά τόν Cyril Mango, πέτυχαν «νά μετατρέψουν τή θρη­σκεί­α τους σέ φιλοσοφία, δηλαδή σέ ἕνα ὁλοκληρωμένο σύστημα μέ συ­νο­χή, πού δίκαια μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ὡς τό μεγαλύτερο πνευ­ματικό ἐπίτευγμα τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας».[9]

Καί κατά τόν Ρῶσο θεολόγο Γ. Φλωρό­φ­σκι «τό ἱστορι­κό νόημα τῆς Πατερικῆς Θεολογίας εἶναι ἡ ἐνσω­μά­τω­­σις τοῦ Ἑλλη­νισμοῦ στόν Χριστιανισμό».[10]

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ὁ Κωνσταντῖνος Θ’ προερχόταν ἀπό ἀριστοκρατικό οἶκο τῆς Κων­σταντινουπόλεως («ὁ ρί­ζης ἀρχαίων τῶν Μονομάχων τελευ­ταῖος βλα­­στός», κατά τόν Ψελλό), μέ καταγωγή ἀπό τήν ἑλλη­νι­­στική μη­­τρό­πο­­­λι Ἀντι­ό­χει­­α. Βασίλευσε ἀπό τό 1042 μέχρι τό 1055.

[2] Ὁ Ἰωάννης Μαυρόπους ἦταν Ἕλληνας ἀπό τήν Παφλαγονία. Διδά­σκα­λος τοῦ Μιχαήλ Ψελλοῦ, ἀνῆκε στόν κύκλο τῶν ποιητῶν, λο­γίων καί ρητόρων τοῦ Αὐτοκρά­το­ρος, μέ μεγάλο συγγραφικό, ποιη­τι­κό ἔργο καί σύνθεσι λειτουργικῶν κα­νό­νων. Διοργανωτής τῆς Νομικῆς Σχολῆς Μαγ­­γάνων (1047), θεω­ρεῖται ἀ­πό τούς προδρόμους τῆς πνευ­­ματικῆς ἀναγεννήσεως τῶν μέσων τοῦ 11ου αἰῶνος. Περί τό 1050 ἔγινε Μητροπο­λί­της στά Εὐχάϊτα Παφλαγονίας.

[3] «Ὁ Πρῶτος Βυζαντινός Οὐμανισμός» σελ. 50.

[4] Rosemary Radford Ruether «Gregory of Nazianzus: Rhetor and Philosopher» (Oxford University Press, 1969), σελ. 18.

[5] Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ: «Ἡ Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρ­α­το­ρίας», Μέρος Β’ «Διοίκηση, Ἐκκλησία, Πολιτισμός», σελ. 804.

[6] Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ: «Ἡ Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρ­α­το­ρίας», Μέρος Α’ «Τό Βυζάντιο καί οἱ γείτονές του», σελ. 65.

[7] «Ἱστορία τοῦ Βυ­ζαντινοῦ Κράτους» Τόμος πρῶτος, σελ. 79, 80.       

[8] «Βυζαντινός Πολιτισμός», σελ. 263.

[9] Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης (ἐπιμ. Cyril Mango): «Ἱστορία τοῦ Βυζα­ντίου» Εἰσαγωγή, σελ. 137.

[10] «Οἱ Βυζαντινοί Ἀσκητικοί καί Πνευματικοί Πατέρες».

 

Ε.ΠΟ.Κ.

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2023

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΑΓΥΡΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ

Του Πέτρου Ι.Νικολού,   Δικηγόρου Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Είναι εμπειρικά επαληθευμένο πως όσο αναρριχάσαι στην κοινωνική ιεραρχία, αποκτάς πλούτη, τίτλους σπουδών, θέσεις δημοσίας εξουσίας, φτάνεις στο σημείο να μιλάς με υπουργεία, βουλευτικά γραφεία, επιχειρηματίες προθύμους να σε χρηματοδοτήσουν αφειδώς, για να προωθήσεις την ατζέντα τους, και περιβάλλεσαι άκοπα από μία αίγλη δημοσιότητος, πολλώ δε μάλλον αν καταστείς αιρετός, αρχίζεις να ξεχνάς τα προβλήματα που σε κατέτρυχον, αν -καίτοι δύσκολο- υπήρξες κάποτε άσημος μεροκαματιάρης του μόχθου. Όποιος αρνείται την ύπαρξη των τάξεων απλά βαυκαλίζεται μέσα σ’ ένα γυάλινο διάδρομο ασφαλούς πορεύσεως σε καταπράσινους αγρούς. Ο συστημικός μεγαλοδικηγόρος κάτοικος της Εκάλης δεν θα έχει ποτέ τις ίδιες βιοτικές ανησυχίες μ’ έναν οικοδόμο της πιάτσας, ένα υπάλληλο ταχυδρομείου ή έναν ηλιοκαμένο περιβολάρη από τα Μεσόγεια. Τοιουτοτρόπως, τα μέλη της Εθνικής αντιπροσωπείας με δεκαπέντε χιλιάρικα μισθό, στρατό μετακλητών και υπηρετών και πακτωλούς παροχών δεν θα συλλάβουν ποτέ ότι ο απλός κόσμος έξωθεν του κυνοβολείου δεν δίνει δεκάρα ούτε για τις υποκλοπές ούτε για τα μαύρα βαλιτσάκια Καλογρίτσα. Η επί ματαίω συζήτηση αναφορικώς με την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε για ακόμα μία φορά την χαοτική απόσταση ανάμεσα στα χαμηλά και μικρομεσαία στρώματα της βιοπάλης και μία φαιδρά ελιτοκρατία, η οποία παριστάνει ότι αψιμαχεί για θέματα παντελώς άσχετα μ’ αυτά που λούζουν στον ιδρώτα κάθε βράδυ στον ύπνο τους τα λαϊκά νοικοκυριά.

Υπό το πρίσμα μιάς εξόφθαλμα αδιάφορης πολιτικής κάστας ολιγαρχών για τα πραγματικά προβλήματα του βεβυθισμένου στην ανεργία, την ακρίβεια και την ανασφάλεια λαού, ο προσφάτως γενόμενος διάλογος στην ολομέλεια των αγυρτών ήρθε να υπενθυμίσει μεταξύ άλλων το απύθμενα χαμηλό συμπεριφορικό, αισθητικό και πνευματικό επίπεδο μιάς νομενκλατούρας νταβατζήδων, οι οποίοι έχοντας υφαρπάξει ψήφους και έδρες υποκρίνονται θεατρικώς ότι προάγουν την ευημερία της κοινωνικής ολότητος. Εκφράσεις πεζοδρομίου, κουλτούρα ανέξοδης μαγκιάς, υβρεολόγιο, γλοιωδώς ατημέλητη αμφίεση, άναρθρες κραυγές και οχληροί γλωσσικοί βαρβαρισμοί από του βήματος μιάς αιθούσης, η οποία ομοιάζει με στάνη ανεξημέρωτων θηρίων, συνέθεσαν την επιτομή μιάς χυδαίας αποκρουστικής εικόνας απαράμιλλης αθλιότητος. Σκηνές από reality show συναγωνίζονται σε ξιπασιά, γυφτιά και αλητεία στιγμιότυπα, λογύδρια και αντιπαραθέσεις από τα πρώην οθώνεια βασιλικά ανάκτορα των οποίων η λάμψη απωλέσθη μόλις μετετράπησαν σε ναό των ισχυρών της διαπλοκής. Οι ωρυόμενες καρικατούρες, άλλες με κοστοβόρα κουστούμια επιδεικτικού δανδισμού κι άλλες με λεκιασμένα πουλόβερ δυσωδίας, οι οποίες συνεκρούεντο όχι φυσικά για την ωφελιμότητα υπέρ του Έθνους εφαρμοσμένων πολιτικών επιλογών και την ρεαλιστικότητα μεγαλόπνοων οραμάτων για την πρόοδο του δήμου, αλλά για το ποιά παράταξη είναι περισσότερα μέτρα βουτηγμένη στον βούρκο της διαφθοράς από την άλλη, λησμονείται πλειστάκις ότι αντικατοπτρίζουν εν είδει μικρογραφίας τις μάζες που λυπητερώς τις αναδεικνύουν. Όσο κι αν μάς ενοχλεί, το βλέμμα, η υπόσταση και η μορφή μας συνοψίζονται στις επιλογές μας για εκείνους που τελικά διευθύνουν τις ζωές μας και την οργάνωση της πολιτείας.

Λίγες εβδομάδες κατ’ ουσίαν πριν την προκήρυξη εκλογών αυτοί που υπέβαλαν πρόταση δυσπιστίας, επιχειρώντας να εκθέσουν την κυβέρνηση, εν τέλει κατόρθωσαν το αμίμητο, να ευτελιστούν εν πρώτοις οι ίδιοι, επαναφέροντας στην θορή μνήμη της κοινής γνώμης τις απόψεις της Αριστεράς για τα εθνικά θέματα, την λαθρομετανάστευση και την άμυνα της χώρας. Ενώ το κράτος-συμμορία δεν έχει παύσει να εργαλειοποιεί χιλιάδες ορδές ισλαμιστών, προκειμένου να εποικίσει εκβιαστικά την ελληνική επικράτεια με μουσουλμάνους, ήτοι εν δυνάμει πράκτορές του, πραγματώνοντας μεθοδευμένα αντικατάσταση πληθυσμού, υφίστανται εισέτι βουλευτές και δήμαρχοι της κόκκινης πανούκλας, οι οποίοι αφ’ ενός διασπείρουν ότι ο φράχτης στον Έβρο παραβιάζει την διεθνή νομιμότητα και αφ’ ετέρου χαρακτηρίζουν ως ‘‘ναζιστές’’ όλους όσοι υπερασπίζονται την κραταιά φύλαξη των εθνικών μας συνόρων, με αποτέλεσμα να ούτε λίγο ούτε πολύ να εξοπλίζουν με επιχειρήματα την νεοθωμανική Τουρκία, η οποία εν εξαλλοσύνη ιμπεριαλισμού πιέζει για την αποστατιωτικοποίηση των νησιών μας και απειλεί με πόλεμο (casus beli) ημάς, αν ασκήσουμε το νόμιμο κατοχυρωμένο βάσει του Δικαίου της Θαλάσσης δικαίωμά μας για επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο.

Ο δημόσιος διάλογος τόσο εν κοινοβουλίω όσο και εν τηλοψία δίδει πάντα την ευκαιρία για επαναγνωριμία με την χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας, ο οποίος όχι μόνο έχει αποβάλει προ πολλού κάθε ίχνος αξιοπρεπείας ξεκατινιαζόμενος κοινή θέα, δίχως αναστολές, ντροπή και ελάχιστο σέβας, αλλά συνάμα φαίνεται οικτρώς να μην νοιάζεται για καμμία Πατρίδα παρά μονάχα για την δική του βολή και καλοπέραση, αποστέλλοντας δια τούτο στην Βουλή δεδηλωμένους μηδενιστές και εγνωσμένους απάτριδες. Όπως προνοητικώς είχε γράψει σ’ ένα μνημειώδη ορισμό, ο δηκτικός Εμμανουήλ Ροΐδης, και το μεταφέρουμε χάριν οικονομίας σε ελεύθερη απόδοση, κόμμα είναι ομάδα αλληλοσυνδεδεμένων συμφεροντολόγων τινών προς αποκλειστική ικανοποίηση της στυγνής τους ιδιοτελείας. Οι πολίτες ορώντας την αηδιαστική απόληξη των εκπροσώπων τους, οι οποίοι αποβλέπουν στενά και μόνο στην επανέκλογή τους αδιαφορώντας για το μέλλον του τόπου, οφείλουν με υπευθυνότητα και αυτοσεβασμό να υπερβούν επιτέλους τον ποταπότητα του καθρέφτη τους και να αποδοκιμάσουν σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, μαυρίζοντάς το, αντιλαμβανόμενοι πως ο αληθής πατριωτισμός δύσκολα λανθάνει σε πολιτικές μπίζνες, ήτοι σε τυχοδιωκτικά κόμματα εξουσίας.

https://www.eoneolaia.com/olomeleia-agyrtwn-kai-mhdenistwn-petros-nikolou/ 

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters