ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ...«ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ»

Ο ΙΟΥΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920 ΕΙΝΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ που δολοφονήθηκε ο Ίων Δραγούμης στην Αθήνα από το παραστρατιωτικό Τάγμα Ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη «κατ’ εντολήν» (τινός …αγνώστου μέχρι σήμερα). Ο Δραγούμης έχει επιστρέψει από την σκληρή του εξορία, που διήρκεσε δυόμισι χρόνια σε Αιάκειο της Κορσικής και Σκόπελο, μόλις τον Νοέμβριο του 1919 (αν και ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης διατείνεται  σε βιβλίο του ότι αυτός ήταν …«αυτοεξόριστος στο Παρίσι»!). Βρίσκεται σε πυρετικές διαβουλεύσεις  και συζητήσεις στους κύκλους της αντιβενιζελικής παράταξης και προαλείφεται ως αρχηγός της Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως στις επικείμενες εκλογές. Συντάσσει μαχητικά άρθρα, δίνει συνεντεύξεις και προετοιμάζεται.  Εδώ, σε ένα μικρό σημείωμα στην εφημερίδα «Πολιτεία»-Αθηνών (αρ. φ. 209, Πέμπτη 5 Μαρτίου 1920) καταγγέλλει το καταχρηστικό σύστημα της λογοκρισίας που, παρά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και την συναφθείσα  Ειρήνη, στην Ελλάδα, με το πρόσχημα της Μικρασιατικής εκστρατείας που βρίσκεται σε εξέλιξη, το βενιζελικό καθεστώς εξακολουθεί ακόμα να διατηρεί σε πλήρη ανάπτυξη. Μάλιστα, ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ακόμα κι αυτό το κείμενο που καταγγέλλει τη λογοκρισία ...λογοκρίθηκε στα σημεία που επισημαίνουμε (κάποτε λείπει μια ολόκληρη παράγραφος κι αλλού μια δυο σειρές). Φαίνεται οι λογοκριτές, άγρυπνοι, παραμόνευαν τις νύχτες πλάι στους στοιχειοθέτες των εφημερίδων...

          Για να σχηματίσει, όποιος το επιθυμεί μιαν επαρκέστερη άποψη της περιόδου της Γαλλικής Κατοχής στην Ελλάδα και της Βενιζελικής «Τυραννίδος» συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο του φίλου ιστορικού Γιάννη Β. Δασκαρόλη Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το εσωτερικό μέτωπο (1917-1920), Α΄ Τόμος: η αντιβενιζελική εμπειρία (1917-1919) που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

 

 

ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ

 

Τρίς, εἰς διάστημα μηνός, μοῦ ἀπήλειψεν ἄρθρα ἡ λογοκρισία. Τοῦτο δὲν μὲ θίγει ὡς ἀτομικὸν ζήτημα ἀλλ’ ἀντανακλᾷ εἰς ὅλους ἡμᾶς τοὺς ζῶντας εἰς ἐλεύθερον λεγόμενον κράτος.

[ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ]

       Τὴν πρώτην φορὰν ἐπρόκειτο περὶ ἀπαντήσεώς μου διὰ τῆς «Καθημερινῆς» εἰς δηλώσεις τοῦ κ. Βενιζέλου ἐν τῇ Βουλῇ. Εἶχε δὲ τὸ ἑξῆς ἄτοπον ἡ ἀπάλειψις τοῦ ἄρθρου μου ἐκείνου, ὅτι, ἐνῷ ὁ πρωθυπουργός εἶχε προκαλέσει τὴν ἀντιπολίτευσιν νὰ δηλώσῃ, ἂν ἀναγνωρίζῃ τὸ καθεστώς, ἕνας βουλευτής (καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην ἔτυχε νὰ εἶμαι ἐγώ, ἀλλ’ ἠμποροῦσε νὰ εἶνε καὶ οἱοσδήποτε ἄλλος) θέλων ν’ ἀπαντήσῃ, εὑρέθη πρὸ ἀδυναμίας νὰ τὸ πράξη, διότι τὸ ἀπηγόρευσεν ἡ λογοκρισία. Δηλαδή ἀπηγορεύθη εἰς ἕνα βουλευτὴν νὰ γράψῃ ὅσα θὰ ἔλεγεν εἰς τὴν Βουλήν, ἐὰν παρίστατο εἰς τὰς συνεδριάσεις της.

    Τὴν δευτέραν φορὰν ἐπρόκειτο περὶ ἄρθρου εἰς τὸ περιοδικὸν «Μέλλον», ὅπου ἐπραγματευόμην τὸ ζήτημα τῆς ἀπὸ διεθνοῦς ἀπόψεως θέσεως τῆς Ἑλλάδος ὡς κράτους ἀνεξαρτήτου ἐν σχέσει καὶ μὲ τὴν κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν, ζήτημα δηλαδὴ ἐκτάκτως ἐπίκαιρον καθ’ ἣν στιγμὴν συνεζητεῖτο εἰς τὴν Βουλὴν ἡ ἐπικύρωσις τῶν συνθηκῶν, αἱ ὁποῖαι κανονίζουν τὰς νεωτέρας σχέσεις τῶν κρατῶν μεταξύ των.

[ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ]

        Τὸ ζήτημα, ὡς εἶπα, δὲν εἶνε προσωπικόν, ἀλλά γενικοῦ ἐνδιαφέροντος, καὶ ὡς τοιοῦτο ἀξίζει νά τύχῃ τῆς προσοχῆς πάντων. Τῆς λογοκρισίας ἡ ἔννοια καὶ ὁ σκοπὸς δὲν εἶνε ὁ περιορισμός ὁ περιορισμός τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψεως, ἀλλ’ ἡ μὴ ἀνακοίνωσις πληροφοριῶν δυναμένων νὰ ἐκθέσουν εἰς κινδύνους τὰς στρατιωτικὰς μετακινήσεις ἢ ἐπιχειρήσεις, ὁσάκις κηρύσσεται γενικὴ ἐπιστράτευσις ἢ γίνεται πόλεμος.

                         

      Τὸ πολὺ δύναται νὰ ἐκταθῇ ἡ περιοριστική ἐξουσία τῆς λογοκρισίας καὶ εἰς δημοσιεύματα ἐκθέτοντα εἰς κίνδυνον τὰς διπλωματικὸς ἢ συμμαχικὰς σχέσεις τῆς χώρας μὲ ἄλλα κράτη. Ἀλλὰ δὲν εἶνε ἐπιτετραμμένον νὰ δίδεται τοιαύτη ἐλαστικότης εἰς τοὺς περιορισμοὺς τῆς λογοκρισίας, ὥστε νὰ καταπνίγεται ὁλοτελῶς ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψεως καὶ νὰ καθίσταται ἀδύνατος ἡ ἔκφρασις τῶν διανοημάτων.   

[ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ]

      Τοιαύτην ἔκτασιν ἀσφαλῶς δὲν ἔχει δικαιωματικῶς ἡ λογοκριτικὴ ἐξουσία, τῆς ὁποίας ἔπρεπε νὰ γίνεται χρῆσις μὲ ὑπερβολικὴν διάκρισιν, μέχρις ὅτου ἔλθῃ ὁ εὐλογημένος καιρὸς τῆς καταργήσεώς της. Ἀσφαλέστερα εἶνε τὰ καθεστῶτα, ὅπου ὁμιλεῖ κανεὶς ἐλεύθερα. 

    Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι ὁ κ. Βενιζέλος ἔπαυσε νὰ εἶνε ἀγαπητὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ δι’ ἄλλους μὲν λόγους, ἀλλὰ κυρίως ἀφότου δὲν αἰσθάνεται ὁ κόσμος ὅτι εἶνε ἐλεύθερος νὰ ὁμιλῇ περὶ πολιτικῆς δημοσίᾳ. 

       Καὶ ἂν ἡ Βουλή, μὴ οὖσα Βουλή, δέχεται τὴν λογοκρισίαν ἀδιαμαρτύρητος, καὶ ἂν ὁ τύπος ἀναγκάζεται νὰ ὑποκύπτῃ εἰς αὐτὴν διαμαρτυρόμενος, καὶ ἂν ἀκόμη καὶ τὰ δικαστήρια δὲν τὴν ἀποκρούουν προκειμένου διὰ τὴν περικεκομμένην δημοσίευσιν τῶν πρακτικῶν των, τὸ κοινὸν ὅμως, ὡς λέγει καὶ ὁ Gide, φέρει καὶ αὐτὸ βαρεῖαν τὴν εὐθύνην· «Ἡ ἀνεκτικότης τὴν ὁποίαν ἐπέδειξε καὶ ἡ εὐπείθεια μεθ’ ἧς ὑπεβλήθη εἰς τὸ ἀνελεύθερον σύστημα τῆς λογοκρισίας, ἐπέτρεψαν τὴν διατήρησιν αὐτοῦ ἐπὶ πενταετίαν, καὶ ἀναμφιβόλως θὰ διηυκόλυνον τὴν ἐπ’ ἄπειρον παράτασίν του. Διότι τοῦτο εἶνε τὸ ἀνησυχητικόν. Ἄς αποθαυμάζουν ἄλλοι ὡς πολιτικὴν ἀρετὴν τὴν παθητικότητα ταύτην τοῦ κοινοῦ.               

 [ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ]

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

https://dragoumision.blogspot.com/2026/07/blog-post_10.html

ΓΡΙΒΑΣ ΣΤΟ NEWSBREAK : «Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙΣΕΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ» «Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας

Συνέντευξη του του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στον Ιωάννη Παναγιωτακόπουλο 

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Περνώντας στο καθαρά στρατιωτικό σκέλος, ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων καταρρίπτει τον μύθο ότι η Τουρκία έχει αποκτήσει συντριπτική υπεροχή έναντι της Ελλάδας. Με βάση τα υλικά δεδομένα, η στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο διατηρείται, καθώς η Ελλάδα διαθέτει κρίσιμα ποιοτικά πλεονεκτήματα, ενώ οι εξοπλιστικές κινήσεις των τελευταίων ετών κάλυψαν σοβαρά κενά.

Το πραγματικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν εντοπίζεται στα F-35, αλλά στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει εναρμονιστεί ταχύτερα με τη σύγχρονη τεχνολογία του πολέμου, επενδύοντας στην εγχώρια παραγωγή ρομποτικών συστημάτων, drones και βαλλιστικών πυραύλων. Ο κ. Γρίβας υπογραμμίζει ότι η παραδοσιακή ελληνική λογική των ακριβών αγορών «από ξένα μαγαζιά» έχει φτάσει στα όριά της. Τονίζει ότι η απαξίωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να σταματήσει αμέσως και ότι η χώρα δεν χρειάζεται πλέον απλά, δειλά βήματα, αλλά «άλματα και μεταλλάξεις μεγάλης κλίμακας» προκειμένου να μην βρεθεί προ εκπλήξεων στο άμεσο μέλλον.

Ακούστε όσα ανέφερε στο Newsbreak ο Κώστας Γρίβας 

 

NEWSBREAK

ΓΙΑΤΙ Η “ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ” ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών 

Στον δημόσιο διάλογο εν Ελλάδι η “Γαλάζια Πατρίδα” συνήθως αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη τουρκική διεκδίκηση στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών, ή έστω ως μια εκδήλωση της τουρκικής επιθετικότητας έναντι της Ελλάδας και μόνο. Αυτή όμως είναι μια εξαιρετικά περιορισμένη ανάγνωση ενός φαινομένου που έχει πολύ μεγαλύτερες και βαθύτερες γεωπολιτικές και διεθνοπολιτικές προεκτάσεις.

Στην πραγματικότητα, η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν αμφισβητεί απλώς ορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά θεμελιώδεις αρχές της μεταπολεμικής διεθνούς έννομης τάξης και επιχειρεί να εισαγάγει ένα νέο πρότυπο οργάνωσης της θαλάσσιας κυριαρχίας, οι συνέπειες του οποίου εκτείνονται πολύ πέρα από το Αιγαίο και διαχέονται σε ολόκληρο το  διεθνές σύστημα και σε μεγάλο ιστορικό βάθος.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος του Αιγαίου ως φυσική προέκταση της μικρασιατικής χερσαίας μάζας. Με αυτόν τον τρόπο, εκατοντάδες ελληνικά νησιά παύουν να λειτουργούν ως αυτόνομα υποκείμενα παραγωγής θαλάσσιων δικαιωμάτων και μετατρέπονται σε απομονωμένους θύλακες μέσα σε έναν ενιαίο τουρκικό θαλάσσιο χώρο. Πρόκειται ουσιαστικά για μια “έρπουσα” άτυπη επέκταση της τουρκικής επικράτειας πάνω στη θάλασσα, η οποία οδηγεί στην υποβάθμιση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας χωρίς να προηγηθεί στρατιωτική κατάκτηση.

Η ιδιαιτερότητα αυτής της στρατηγικής είναι ότι δεν αμφισβητεί απλώς την έκταση ορισμένων θαλάσσιων ζωνών, αλλά την ίδια τη νομική λειτουργία των ίδιων των ελληνικών νησιών ως θεμελίων της ελληνικής κυριαρχίας. Εάν τα νησιά δεν παράγουν θαλάσσιες ζώνες, επειδή θεωρούνται προέκταση της απέναντι ηπειρωτικής ακτής, τότε ουσιαστικά ακυρώνεται η νομική και ευρύτερη  γεωπολιτική τους υπόσταση. Πρόκειται επομένως για μια έμμεση, αλλά ουσιαστική αμφισβήτηση της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας, η οποία συγκρούεται όχι μόνο με το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά και με θεμελιώδεις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ περί εδαφικής ακεραιότητας, πολιτικής ανεξαρτησίας και κυριαρχικής ισότητας των κρατών.

Το διεθνές προηγούμενο της Τουρκίας

Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Η σημασία της τουρκικής στρατηγικής έγκειται κυρίως στο ότι επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο διεθνές προηγούμενο. Το Διεθνές Δίκαιο δεν αποτελεί ένα στατικό σύστημα κανόνων που εφαρμόζεται μηχανικά ανεξαρτήτως των εξελίξεων. Αντιθέτως, διαμορφώνεται διαχρονικά μέσα από τις αξιώσεις, τις πρακτικές και τις αντιδράσεις των κρατών. Η ιστορία του Δικαίου της Θάλασσας είναι χαρακτηριστική. Η Διακήρυξη Τρούμαν για την υφαλοκρηπίδα, η Διακήρυξη του Σαντιάγο, η Διακήρυξη Τζουάντα, ακόμη και οι συγκρούσεις που έμειναν γνωστές ως “Πόλεμοι του Μπακαλιάρου”, προηγήθηκαν της τελικής διεθνούς κωδικοποίησης. Πρώτα δημιουργήθηκαν κρατικές πρακτικές και στη συνέχεια διαμορφώθηκε ο κανόνας.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS

 

«ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ»

Βαρυσήμαντη δημόσια παρέμβαση του ιστορικού κ. Λουμιώτη ( Vasileios Loumiotis ) για το ζήτημα Πλαστήρα κατά την πτώση του μικρασιατικού Μετώπου. Την παραθέτω αυτούσια, καθώς αξίζει να τύχει της προσοχή μας.

Αγαπητοί φίλες και φίλοι

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το παραπάνω βιβλίο, που υπογράφεται από τους Αντ/γους Ανδρέα Καστάνη και Αναστάσιο Πολύχρονο.

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο ήταν η παρουσίαση του βιβλίου, όπου δίπλα στους συγγραφείς και τους παρουσιαστές υπήρχε μία μεγάλη φωτογραφία του Πλαστήρα. Λιβανιστές υπήρχαν, αλλά απουσίαζε το λιβάνι.

Θα αναφερθώ σε ένα και μόνο ζήτημα του βιβλίου, που κατά τη γνώμη μου αποδεικνύει την ευθύνη του Πλαστήρα για την ήττα της Στρατιάς. Το ζήτημα αυτό στηρίζεται σε ντοκουμέντα, που θα αναφερθούν.

Ο Συν/ρχης Πλαστήρας από το πρωί της 14ης Αυγούστου τέθηκε με διαταγή του Α΄ Σ.Σ. υπό τις διαταγές της IVης Μεραρχίας. Η διαταγή αυτή μπορούσε να αναιρεθεί με διαταγή του Α΄ Σ.Σ. Αυτή ουδέποτε εκδόθηκε.

Το πρωί της 14ης Αυγούστου ο διοικητής του Α΄ Σ.Σ. λόγω της κατάληψης του όρους Καλετζίκ (Ζωτικό Έδαφος Α΄ Σ.Σ.) αποφασίζει να συμπτυχθεί από την εξέχουσα του Αφιόν. Προς τούτο εκδίδει αντίστοιχη διαταγή. Στη συνέχεια η IVη Μεραρχία εξέδωσε τη δική της διαταγή προς τις υφιστάμενες μονάδες της:

Εκ της Εκθέσεως Αποσπάσματος Πλαστήρα, σ. 9. και «το λυκόφως της ΜΕ» σ. 254

«Στρατηγείον 14 Αυγούστου 1922. ώρ. 12. Τα τμήματα της Μεραρχίας θα συμπτυχθώσιν [...]. α) Το 8ον Σύν/μα προς […]. γ) Το 26ον Συν/μα […] προς Ινάς και δυτικώς τούτου […] δ) Το Απόσπασμα Πλαστήρα προς Νοτίως Κιοπρουλού υψώματα άτινα θα τηρήσει μετ’ Αντισυνταγματάρχου Καλλιαγκάκη (26ον Συν/μα) εγκαθιστάμενον ασφαλώς. Ώρα ενάρξεως συμπτύξεως 18η. Όριον δύο φαλάγγων (Πλαστήρα και Καλλιαγκάκη) 3 χλμ. Νοτίως Κιοπρουλού ένθα συνδεθήσονται. Τα Αποσπάσματα Καλλιαγκάκη και Πλαστήρα θα συνταυτίσουν τις κινήσεις τους Ν. Ακάρ, ώστε να εξασφαλίσουν εκ παραλλήλου τας κινήσεις των Β. Ακάρ τμημάτων μας. […] Να έχουν υπ’ όψη τους, ότι η γραμμή Γκετζέκ Χαμάμ – υψώματα αμέσως ανατολικώς Μπαλ Μαχμούτ θα αποτελέσει την γραμμήν αντιστάσεως της Μεραρχίας […] Σταθμός Διοικήσεως Μεραρχίας εις Κιοπρουλού […] Δ. Δημαράς Υποστρ.».

Η αποστολή που ανατέθηκε στον Πλαστήρα ήταν ρητή, σαφής και επιβαλλόμενη. Απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα μίας αποστολής (τις, τι, που, πότε, γιατί). Για τη μη εκτέλεση μίας αποστολής δεν υπάρχουν ελαφρυντικά εν πολέμω.

Εκ της Εκθέσεως Πλαστήρα σ. 13, και «Το λυκόφως της Μ.Ε.» σ. 155:

«την 18.30 ώραν αποχωρούμεν εκ του Μπελ – Τεπέ με κατεύθυνσιν προς τα Νοτίως Κιουπρουλού υψώματα, […]. Αφιχθέντες περί την 22αν ώραν εις τα Νοτίως Κιοπρουλού υψώματα εύρομεν ταύτα κατηλημμένα παρά του 23ου Συντάγματος, όπερ είχεν εγκαταστήση προφυλακάς, μεθ’ ο διελθόντες διά της Νοτίως Κιουπρουλού ξυλίνης γέφυρας αφικόμεθα περί την 24ην ώραν εις Σ. Σταθμόν Μπαλ Μαχμούτ όπου και εγκατεστάθημεν προς διανυκτέρευσιν.»

Προφανώς ο Πλαστήρας δεν εκτέλεσε την αποστολή του και επομένως ήταν ανυπάκουος ενώπιον του εχθρού (καθαίρεση – θάνατος ή ισόβια). Η Μεραρχία έμεινε ακάλυπτη Νοτίως Κιοπρουλού.

Το πρωί της 15ης Αυγούστου, όταν η IVη Μεραρχία άρχισε να κινείται προς το Κιουτσούκιοϊ, όπου θα αποτελούσε την εφεδρεία του Α΄ Σ.Σ. (5 Συντάγματα και 50 πυροβόλα) δέχθηκε κατά της εμπροσθοφυλακής της αιφνιδιαστική επίθεση από τμήμα της 3ης τουρκικής Μεραρχίας, και κατά του κυρίου σώματος την κύρια επίθεση της 23ης τουρκ Μεραρχίας. Η IVη Μεραρχία διαλύθηκε και καταστράφηκε.

Ο Πλαστήρας μετακινούμενος Δυτικότερα από το σιδηροδρομικό σταθμό, πήρε νωρίς το πρωί της 15ης Αυγούστου, άνευ διαταγής τινός, την άγουσα προς το Τουμλού Μπουνάρ, όπου έφθασε πρώτος απ’ όλους. Ο Πλαστήρας ήταν πατεντάτος φυγάς, και αυτό ανήκει στα εγκλήματα προδοσίας.

Τι αναφέρει ο τότε ισχύον Σ.Π.Κ. του 1860 (το αναφέρει και ο ισχύον τώρα):

«ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ, Α. Προδοσία. Άρθρο 194. Τιμωρείται με θάνατον και στρατιωτικήν καθαίρεσιν πας στρατιωτικός … δ) όστις απέναντι του εχθρού, προκαλέσει εις φυγήν το στράτευμα, ή εμποδίσει την ανασυνάθροισιν αυτού.».

Ο Πλαστήρας όταν συνάντησε τα ατάκτως υποχωρούντα Συντάγματα της IVης Μεραρχίας δεν τα ανέλαβε υπό τη διοίκησή του, ως ανώτερος επί τόπου αξιωματικός της IVης, και προφανώς είναι ένοχος της μη ανασυνάθροισης του στρατεύματος.

Οι συγγραφείς (του λυκόφωτος της ΜΕ) αυτό το προσπερνούν αδιάφορα. Η δικαιολογία τους είναι ότι επί των υψωμάτων υπήρχαν τμήματα άλλης Μονάδας. Όμως είναι γνωστό σε όλους τους στρατιωτικούς, από όπου και αν προέρχονται, ότι οι αποστολές δεν μεταβιβάζονται σε άλλους τρίτους.

Αν οι Ακαδημαϊκοί/ιστορικοί συγγραφείς, που είναι και καθηγητές της στρατιωτικής ιστορίας στη Σχολή Ευελπίδων, πιστεύουν κάτι διαφορετικό, καλό θα είναι να το αναφέρουν ευθέως, προκειμένου να αλλάξει ο στρατός τους κανονισμούς του και το νόμο.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΏΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ

Κ. Κανελλόπουλος «ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΗΤΤΑ» σ. 153-154

«Ο Πλαστήρας αναφέρει ότι έλαβε από του απογεύματος της 14ης Αυγούστου την διαταγήν της προϊσταμένης του IV Μεραρχίας, όπως καλύψει ταύτην το εσπέρας επί των υψωμάτων Νοτίως Κιοπρουλού. Γιατί ο Συν/χης δεν εκτέλεσε την διαταγήν ταύτην της Μεραρχίας του; Η παρουσία τμημάτων του 23ου Σ. Πεζικού εις τα υψώματα άτινα έδει να καταλάβη, αποτελεί πενιχράν δικαιολογία έστω και διά νεαρόν και άπειρον αξιωματικόν.»

Ο Κ. Κανελλόπουλος υπηρετούσε στο επιτελείο του Α΄ Σ.Σ. κατά την Μ.Ε.. Το 1940-41 υπηρετούσε στο 3ο Επιτελικό Γραφείο του Γενικού Στρατηγείου. Μετέπειτα διετέλεσε επί δεκαετία Διευθυντής της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, και κατά την περίοδο αυτά εκδόθηκαν με τεκμηρίωση οι ιστορίες των πολέμων του νεότερου ελληνικού κράτους.

ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Στρατηγός Κ. Μαζαράκης Αινιάν

1) Μη κατάληψη των υψωμάτων Νοτίως Κιοπρουλού από Πλαστήρα. Σ. 65.

«Το Απόσπασμα ΧΙΙΙ Μεραρχίας διελθόν εγγύς των θέσεων Ν.Δ. Κιουπρουλού τις οποίες κατείχαν τμήματα του 23ου Πεζ. Συν/τος, κατευθύνθηκε προς τον Σιδ/κόν Σταθμόν Μπαλ Μαχμούτ, παρά τον οποίον διανυκτέρευσε, μη συνδεθείς προς κάποιο τμήμα της IVης Μεραρχίας.».

Η αλήθεια αποκρύβεται. Ο Μαζαράκης είναι μορφωμένος αξιωματικός και γνωρίζει ότι οι αποστολές δεν μεταβιβάζονται σε τρίτους. Ο Μαζαράκης καλύπτει τον Πλαστήρα. Ο Πλαστήρας διόρισε τον Υποστράτηγο Κ. Μαζαράκη Αινιάν Πρόεδρο της Επιτροπής.

2) Η αιφνιδιαστική επίθεση κατά της IVης Μεραρχίας. Σ. 73

«Κατά το χρόνο που η φάλαγγα της IVης Μεραρχίας έφθανε στη διασταύρωση προς Μπαλ Μαχμούτ και Τσατ Κουγιού εχθρικά τμήματα Πεζικού και Ιππικού προσβάλλουν αυτήν εκ Ν. και Ν.Α. Τα εχθρικά τμήματα διήλθον δυτικώς του δεξιού του 26ου Πεζικού Συν/τος, το οποίο όπως έχει αναφερθεί αποτελούσε το έτερο των Αποσπασμάτων στα οποία είχε ανατεθεί η τήρηση της γραμμής αντιστάσεως της Μεραρχίας.».

Και εδώ αποκρύβεται αλήθεια. Ο Μαζαράκης αποφεύγει να αναφέρει ευθέως ότι οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά της IVης Μεραρχίας αιφνιδιαστικά, από τα υψώματα Νοτίως Κιοπρουλού, στα οποία δεν εγκαταστάθηκε το Απόσπασμα Πλαστήρα.

3) Ειδικές Ευθύνες. Σ. 139

«Ο αιφνιδιασμός που υπέστη η IVη Μεραρχία το πρωί της 15ης Αυγούστου, ως εκ της μη πλήρους καταλήψεως της Ν, και Ν.Α. Κιοπρουλού γραμμής, δια της οποίας θα εκαλύπτετο, και η μετέπειτα διάσπαση και ο αποχωρισμός του πλείστου των Δυνάμεών της, εξ υπαιτιότητος και των Διοικητών των αποχωρισθέντων Μονάδων, αλλά κυρίως εκ της αδράνειας, την οποία επέδειξε η Διοίκηση της Μεραρχίας, είχαν ως αποτέλεσμα την μη εγκατάσταση της Μεραρχίας αυτής στο Κιουτσούκιοϊ, όπως όριζε η σχετική διαταγή του Α΄ Σώματος Στρατού, και συνεπώς την απώλεια της μονάδος, η οποία θα αποτελούσε τον σύνδεσμο μεταξύ των εκατέρωθεν της γραμμής συγκοινωνιών των ημετέρων Δυνάμεων.».

Και εδώ αποκρύβεται η αλήθεια. Ο Μαζαράκης αποφεύγει να κατονομάσει ότι ο μόνος υπεύθυνος που δεν καλύφθηκαν τα υψώματα Νοτίως Κιοπρουλού ήταν ο Πλαστήρας, ο οποίος άφησε ανενημέρωτη την IVη Μεραρχία ότι ήταν ακάλυπτη. Αυτό δεν λέγεται μόνο ανυπακοή ενώπιον του εχθρού, αλλά ατιμία.

Παρά ταύτα ο Μαζαράκης αναφέρει τα αποτελέσματα της ανυπακοής του Πλαστήρα, σχετικά με την μη εγκατάσταση της IV Μεραρχίας στο Κιουτσούκιοϊ, ως εφεδρεία του Α΄ Σ.Σ..

Ας δούμε όμως μέσα από την ιστορία το πώς συμπεριφέρθηκε ένας άλλος Συνταγματάρχης, ο διοικητής του 34ου Συντάγματος, Δημοσθένης Διαλέτης, όταν το Μάρτιο του 1921 έλαβε διαταγή από το Α΄ Σώμα Στρατού που βρισκόταν στο Αφιόν Καραχισάρ, να καλύψει τη διάβαση του Τουμλού Μπουνάρ από Βορρά ώστε να εξασφαλίσει στο Σώμα Στρατού την ασφαλή επιστροφή του από το Αφιόν. Ο Διαλέτης κινητοποιώντας κάθε διαθέσιμο άνδρα έδωσε επί διήμερο σκληρή μάχη έναντι πολλαπλασίων τουρκικών δυνάμεων για να κρατήσει ανοικτή τη διάβαση.

Αν συμπεριφερόταν όπως ο Πλαστήρας, τότε είναι βέβαιο ότι το Α΄ Σώμα Στρατού θα καταστρεφόταν και μαζί και ο Πλαστήρας, που ανήκε στη δύναμη του Α΄ Σ.Σ..

ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ

Ο Πρόεδρος της Ανακριτικής Επιτροπής Δοσιλόγων, Ο τιμημένος Στρατηγός Κ. Μοσχόπουλος

«Ο διοικητής της IVης Μεραρχίας διέταξε το Απόσπασμα Πλαστήρα να μεταβεί εις Κιοπρουλού - Ινάς. Το Απόσπασμα Πλαστήρα δεν μετέβη στην υποδειχθείσα θέση δικαιολογηθέν ότι εύρε ταύτη κατειλημμένη παρ’ άλλων στρατευμάτων, αλλά το τοιούτον όχι μόνο δεν αναφέρει προς τον Διοικητή της IVης Μεραρχίας, αλλ’ έκτοτε έμεινε αποκεκομμένος απ’ αυτής χωρίς να τηρήση ουδένα μετ’ αυτής σύνδεσμον, συνεπώς τεθείσα η IVη Μεραρχία εν πορεία και προ του αφιχθή εις την διαταχθείσα θέση, διά του υπάρξαντος κενού, ως εκ τη μη εγκαταστάσεως προφυλακών εισήλασε το εχθρικό ιππικό και προσέβαλλε κατά πλευρό την IV Μεραρχία, η οποία πανικοβληθείσα δυστυχώς επεσυντέθη.».

Τα παραπάνω πόρισμα δεν μπόρεσα να το βρω στο βιβλίο. Όμως υπάρχει στο αρχείο της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού με κωδικό Φ.337/Α/2, σ. 12-13

Παρατήρηση: Όταν ένα στράτευμα μετά πραγματική διήμερη μάχη, με πολλές απώλειες, φθάνει μετά από πολύωρη πορεία 12 ωρών στο χώρο προορισμού του και προσβάλλεται αιφνιδιαστικά από ισχυρή δύναμη με εμπηκτικά πυρά από υπερκείμενα υψώματα, στα οποία λογικά έπρεπε να υπάρχει κάλυψη, που δεν υπήρξε, τότε το ηθικό συντρίβεται και ο πανικός είναι δεδομένος, που μεταδίδεται σαν πανούκλα.

Πιθανόν, επειδή το διάβασα στο βιβλίο, οι συγγραφείς μπορεί να ισχυριστούν ότι ο Πλαστήρας προσπάθησε να συναντήσει το Δημαρά για λήψη διαταγών, αλλά δεν τον βρήκε. Η αλήθεια είναι ότι το Στρατηγείο του Δημαρά έφθασε στο χωριό Κιοπρουλού την 02.00 ώρα της 15ης Αυγούστου. Ο Δημαράς έλαβε διαταγή από το Α΄ Σώμα και έκδωσε διαταγή προς τις Μονάδες του. Η αλήθεια. Αν ο Πλαστήρας συναντούσε το Δημαρά τις θα του έλεγε; Ότι είχε αφήσει τη Μεραρχία ακάλυπτη;

 

https://www.facebook.com/profile.php?id=100012805562661

 

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ