Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

ΤΟ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ 18 ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΣΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944 - ΤΟ ΚΤΗΝΩΔΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ ΦΥΣΙΚΟΣ η ΗΘΙΚΟΣ ΦΟΝΙΑΣ!

Του Ιωάννη Μπουγα
Μέσα από το έργο "ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 1940-45" - Εκδόσεις Πελασγός

Γι' αυτό το κτηνώδες και απάνθρωπο έγκλημα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ στην «ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ» της Μεσσηνίας τον Σεπτέμβριο του 1944 δεν τιμωρήθηκε κανείς φυσικός ή ηθικός φονιάς!
Οι κομμουνιστές υποστηρίζουν, "το έγκλημα το έκανε ο λαός". ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ και κάθαρση του άγους.
Είναι ως το φοβερό αυτό έγκλημα να μην έγινε ποτέ!
Τήν Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 1944, άρχισε η Ομαδική Σφαγή στον Μελιγαλά που κράτησε μέχρι την Τετάρτη, 20 του μηνός.
Την ίδια ημέρα, την Κυριακή τό ἀπόγευμα, ἔφεραν ἀπό τόν Μελιγαλά μ'ἕνα φορτηγό στην Καλαμάτα, δεμένους καί φρικτά βασανισμένους, τόν κατοχικό νομάρχη Περρωτή καί 17 ἀκόμη αἰχμαλώτους. Ὁ πλήρης κατάλογος εἶναι: 



1. Δ. Περρωτής, ἰατρός, Νομάρχης Μεσσηνίας
2. Περ. Μποῦτος, πρώην βουλευτής,
3. Ι. Φραγκουδάκης, ταγματάρχης Χωροφυλακῆς,
4. Ν. Κάης, ταγματάρχης Χωροφυλακῆς,
5. Ἇλ. Γαλόπουλος, ἀντεισαγγελέας, Λοχαγός τοῦ ΤΑ Καλαμάτας
6. Ι. Χριστόφιλος, ἐπίλαρχος, πρώην διοικητής τοῦ ΤΑ Καλαμάτας,
7. Φράγκ. Μορφωνιός, ἐπίλαρχος ΤΑ Καλαμάτας
8. Γ. Μπερδούσης, λοχαγός ΤΑ Καλαμάτας,
9. Η. Μαυρομιχάλης, γεωπόνος, ἔφεδρος ἄνθ/γός ΤΑ Καλαμάτας,
10. Η. Ἠλιόπουλος, ἀνθυπασπιστής ΤΑ Καλαμάτας
11. Β. Καπότης, ἀνθυπομοίραρχος Χωροφυλακῆς ἔ.ἅ.,
12. Λ. Σαββίδης, ἀνθυπασπιστής Χωροφυλακῆς,
13. Δ. Φωτόπουλος, ἀνθυπασπιστής ΤΑ Καλαμάτας,
14. Λάζ. Φατοῦρος, ἀνθυπασπιστής ΤΑ Καλαμάτας,
15. Ν. Βαρελόπουλος, ἐνωματάρχης Χωροφυλακῆς,
16. Ἄν. Δρούγας, ὁπλίτης ΤΑ Καλαμάτας,
17. Δ. Παπατσώρης, ὁπλίτης ΤΑ Καλαμάτας, καί
18. Γ. Πουλαρίκας, χωροφύλακας.



Στήν κεντρική πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Β΄ τούς περίμενε ὀργανωμένος ὄχλος “ἀγανακτι¬σμένων πολιτῶν” πού τούς λυντσάρισε, κτυπῶντας τους μέ κάθε εἴδους φονικό ἐργαλεῖο, ἐκτός ἀπό σφαῖρες, προφανῶς γιά νά ὑποφέρουν περισ¬σότερο. Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ πού τούς συνόδευαν δέν προσπάθησαν νά ἐμποδίσουν τόν ὄχλο, γεγονός πού ἀποτελεῖ τήν καλύτερη ἀπόδειξη ὅτι τό λυντσάρισμα ἦταν ὀργανωμένη παράσταση. Τά πτώματα μερικῶν ἀπό τά 18 θύματα τά κρέμασαν στόν φανοστάτη τῆς πλατείας, καί τά ἄφησαν ἐκεῖ ὥς τήν ἑπόμενη ἡμέρα.
Ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὅλοι γνώριζαν ὅτι τό λυντσάρισμα ἦταν μιά σκηνοθετημένη πράξη, πού εἶχε ἀποφασιστεῖ ἀπό τούς ἀρχηγούς τοῦ ΕΑΜ/ ΕΛΑΣ/ΚΚΕ. Ἀπό τόν Ἄρη Βελουχιώτη, τόν Μπλάνα, τόν Κουλαμπά, τόν Μπελογιάννη, καί τά στελέχη Μεσσηνίας τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ. Ἐλάχιστοι ἀπό τούς δήμιους πού ἐπετέθησαν στούς 18 αἰχμαλώτους ἦταν Καλαματιανοί. Οἱ περισσότεροι ἦταν ἀπό χωριά τῆς Μεσσηνίας. Μόνον ἀφελεῖς ἤ ὑπερφανατισμένοι ὁπαδοί τους πίστεψαν τήν ἱστορία τῶν “ἀγανα¬κτι-σμένων” πολιτῶν, πού ἦταν τόσο... ἀσυγκράτητοι ὥστε λυντσάρησαν 18 ἄτομα μπροστά στά μάτια τῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ πού τά συνόδευαν! Μιά-δυό τουφεκιές στόν ἀέρα ἀπό τούς ἀντάρτες, πού εἶχαν πάντα “σταυρωτά τά φυσεκλίκια τους”, θά ἦταν ἀρκετές γιά νά σκορπίσουν τόν ὄχλο. [................]
Τό πιό λυπηρό δέν εἶναι ὅτι αὐτό τό φρικτό ἔγκλημα ἐκτελέστηκε ἀπό Ἕλληνες, πού μάλιστα ἔλεγαν ὅτι ἀγωνίζονται γιά δικαιοσύνη, ἀλλά ὅτι οἱ πρωταίτιοι -Βελουχιώτης, Μπλάνας, Μπελογιάννης, Κουλαμπᾶς, Φράγκος, Μιχαλόπουλος- δέν καταδικάστηκαν ἠθικά ποτέ ἀπό τό σύνολο τῶν Καλαματιανῶν, τῶν Μεσσηνίων, καί τῶν Ἑλλήνων.
Κανένας ἀπό τούς συγγραφεῖς, πού γράφουν μέ σαφή προσανατολισμό πρός τή γραμμή τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, δέν ἔχει καταδικάσει τή βάρβαρη πράξη, ὄχι ἀπόλυτα ἀλλά οὔτε κάν μέ ἐπιφυλάξεις. Ἀκόμη καί αὐτοί πού ἔγραψαν 50 καί 60 χρόνια ἀργότερα ἀπό τό ἔγκλημα!

Ὁ Γιάννης Σχινᾶς, στό βιβλίο του “Ἡ Ἐθνική Ἀντίσταση στή Μεσσηνία”, ἀναφέρει ὅτι ἦταν αὐτόπτης μάρτυρας στό λυντσάρισμα, καί ὅτι δέν ἄντεξε τό θέαμα ὥς τό τέλος. Ἔφυγε. Ὅμως, στό κείμενό του ὁ Σχινᾶς καταφέρεται κατά τῆς πράξης γιατί ἔβλαψε τό ΚΚΕ, καί ὄχι γιατί ἦταν ἄδικη, ἀδικαιολόγητη, βάρβαρη, καί ἀπάνθρωπη!
Ὁ Παντελής Μούτουλας γράφει: “..,Βγάζανε ἕναν-ἕναν καί τούς παραδίνανε στόν ὀργισμένο ὄχλο. Μπαλτάδες, τσεκούρια, μαχαίρια, ρόπαλα, δουλεύουνε πυρετωδώς.” Αὐτά γράφει ὁ ἐν λόγῳ συγγραφέας, χωρίς νά παίρνει καμμιά θέση γιά τό ἔγκλημα. Ὁ ἀναγνώστης βέβαια μπορεῖ νά κρίνει ἀπό τήν περιγραφή, ἄν τό ἔγκλημα ἦταν στιγμιαῖο ἤ προγραμματισμένο, ἀφοῦ “... τούς βγάζανε ἕναν-ἕναν καί τούς παραδίνανε στόν ὀργισμένο ὄχλο...”!!

Ἡ “Ἐλεύθερη Μεσσηνία” τῆς 18ης Σεπτεμβρίου 1944 ἔγραφε:
“Η χτεσινή ἡμέρα θά μείνει ἱστορική γιά τήν Καλαμάτα. Ὁ φουρ-τουνιασμένος λαός τῆς Μεσσηνίας, ξεχειλισμένος ἀπό ἀγανάχτηση καί ἐκδικητικό μῖσος γιά τούς ἐθνοπροδότες πῆρε τό αἷμα τῶν παιδιῶν του πίσω μέ τά ἴδια του τά χέρια. Ὁ λαός τῆς Καλαμάτας μανιασμένος ἀπό μῖσος κατά τῶν ἀρχιπροδοτῶν τούς ἐλυντσάρισε χθές στήν Κάτω Πλατεία. [...]ὁ λαός μέ ρόπαλα, μαγκοῦρες, σκουριασμένα σπαθιά, συνοστίζονταν ζητῶντας ἐκδίκηση. [...] Πρῶτος πού ξαπλώνεται στό πεζοδρόμιο εἶναι ὁ Περρωτής, μέ ἕνα ἔντεχνο πέρασμα τῆς θηλιᾶς στό λαιμό [...] Σάν τέλειωσε ἡ φριχτή τραγωδία τοῦ λυντσαρίσματος ὁ λαός πέρασε τίς θηλιές στούς λαιμούς τῶν ἀρχιπροδοτῶν καί τούς κρέμασε στούς στύλους τοῦ ἠλεκτρισμοῦ”.
Οὔτε ἕνας λόγος ἀνθρώπινης συμπόνοιας. Οὔτε ἕνας λόγος κατά τῶν δημίων. Μόνον κομπασμός νίκης. Σέ τί ἠθική κατάπτωση εἶχε ὁδηγήσει τό ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ τούς ὁπαδούς του!! Μιά ἄλλη ἐφημερίδα -ἡ “Λαϊκή Νίκη”- χωρίς ἴχνος ἀποτροπιασμοῦ, ἔγραφε: “Ἀφοῦ ἔσπαζαν τίς μαγγοῦρες καί τά ρόπαλα, τά χρησιμοποιοῦσαν γιά μαχαίρια, πού μ'αὐτά κάρφωναν ἀπανωτά τά μοῦτρα καί τούς λαιμούς τῶν ἀρχιδολοφόνων”.

Ο Κ. Μπρούσαλης, 53 ὁλόκληρα χρόνια μετά τά γεγονότα, ἀκολουθεῖ τήν ἀνωτέρω συνταγή, καί χωρίς ἴχνος συμπάθειας, ἀποτροπιασμοῦ ἤ κριτικῆς, γράφει:
“... Τό φορτηγό σταματάει στή μέση τῆς ὁδοῦ Ἀριστομένους, ἀπέναντι ἀπό τήν Τράπεζα καί περικυκλώνεται, ἐνῶ κατεβάζουν κάτω ἀπό τά γιουχαΐσματα τοῦ κόσμου τό πρῶτο ζευγάρι, πού εἶναι ὁ Περρωτής μ'ἕναν ἄλλο δεμένο μαζί του. Ἀμέσως, μιά μαυροφορεμένη, χαροκαμένη γριά, ἀπό τό δυτικό πεζοδρόμιο τοῦ ρίχνει μιά θηλειά σκοινιοῦ πού τόν πετυχαίνει καί τοῦ περιβάλλει τόν τράχηλο. Μέ τό τράβηγμα τοῦ σκοινιοῦ, τό ζευγάρι πέφτει στό ἔδαφος κι ἀμέσως ὁρμάει πάνω τους ἕνα πυκνό πλῆθος μέ ξύλα, ρόπαλα καί μαχαίρια πού τούς ἀποτελειώνει στά γρήγορα... Ἔτσι κατά τόν ἴδιο τρόπο συνεχίζεται τό λυντσάρισμα καί τῶν ὑπολοίπων πού τούς κατεβάζουν δυό-δυό ἀπ'τό ἁμάξι...”

Κι ἀπό τήν ἀνωτέρω περιγραφή εὔκολα προκύπτει ὅτι τό λυντσάρισμα ἦταν σχεδιασμένο, καί ἐκτελέστηκε χωρίς καμμιά ἀντίδραση ἀπό τούς συνοδούς τῶν κρατουμένων. Ἄλλιως, γιατί θά “κατέβαζαν καί τούς ὑπόλοιπους δυό-δυό ἀπ'τό ἁμάξι”. Βέβαια, σοβαρό ἐρώτημα προκύπτει καί γιά τόν συγγραφέα. Πῶς ἔμαθε ὅτι ἡ “μαυροφορεμένη γριά” ἦταν καί “χαροκαμένη”, καί τί σχέση εἶχαν μ'αὐτό τά θύματα, ἀφοῦ δέν δίνει τήν ταυτότητά της, οὔτε καμμιά πληροφορία γιά τίς πηγές του.
Ἀντέγραψε τήν “Ἐλεύθερη Μεσσηνία” ἐκείνων τῶν ἡμερῶν ἤ εἶχε κάποιες νέες πηγές; Δέν μᾶς διαφωτίζει. Εἶναι πολύ λυπηρό ὅτι συγγραφεῖς πού παρουσιάζονται ἀπολογητές τῶν φρικτῶν ἐγκλημάτων τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, μετά ἀπό 50 καί 60 χρόνια, ὑβρίζουν μέ τόν τρόπο τους τήν Ἑλληνίδα γυναίκα καί ἰδιαίτερα τήν Ἑλληνίδα μάνα! Διότι ὕβρις εἶναι ὅταν γράφουν ὅτι μιά Ἑλληνίδα μάνα τῆς Μεσσηνίας ἔπνιξε ἕναν ἄνθρωπο μέ αὐτό τό σαδιστικό τρόπο ὡς ἀντίποινα.
Ἄν οἱ Ἑλληνίδες μάνες τῆς Μεσσηνίας εἶχαν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τή συμπεριφορά πού τούς καταγράφει ὁ Κ. Μπρούσαλης, καί πολλοί ἄλλοι συνάδελφοί του, ἀντιγράφοντες τίς ἐφημερίδες τοῦ ΕΑΜ τῆς ἐποχῆς, δέν θά εἶχε ἀπομείνει ἴχνος ὁπαδῶν τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στήν Καλαμάτα, στόν Μελιγαλά, στούς Γαργαλιάνους, στήν Πύλο καί τίς γύρω περιοχές, ἀφοῦ τά ἐγκλήματά τους τοῦ 1943-44 ἦταν χιλιάδες σέ σύγκριση μέ τίς δεκάδες τῶν ΤΑ. Ὅμως αὐτό δέν συνέβη." 

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ!

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΠΕΣΑΝ ΝΑ ''ΦΑΝΕ'' ΤΟΝ ΜΑΓΚΑ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΣΤΗΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ - ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΔΙΔΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Η ΓΟΝΑΤΙΣΜΕΝΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΛΙΤ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ!

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Θαυμάζουν τους Παλαιστίνιους νέους και νέες, που καθημερινά τα βάζουν με τις δυνάμεις κατοχής. Ιδιαίτερα τις Παρασκευές. Οι φωτογραφίες τους και τα βίντεο με τις συγκρούσεις τους με τους Ισραηλινούς δημοσιοποιούνται σε όλο τον κόσμο. Παλεύουν με πέτρες, ξύλα και μολότοφ. Φίλοι και σύμμαχοι οι Ισραηλινοί, αλλά η κατοχή είναι κατοχή. Είναι ένα γεγονός. Όπως και η τουρκική κατοχή της μισής σχεδόν Κύπρου. Το ίδιο και το αυτό… Παλαιότερα θαύμαζαν τους Σαντινίστας και τους αντάρτες του Σαλβαδόρ, και κάθε «επαναστατικό» κίνημα στον κόσμο όλο. Κατέβαιναν και οι ίδιοι σε διαδηλώσεις έξω από τις πρεσβείες της Αμερικής και του Ισραήλ.

Αλλά όταν το θέμα αφορά την Κύπρο και τον λαό της, η συμβουλή των ψευτο-επαναστατών είναι η παράδοση στις διαθέσεις της Τουρκίας. Αποδέχονται όλα τα σχέδια των ξένων, τα οποία συστηματικά καταλήγουν στην ίδια λύση-διάλυση: Η πλειοψηφία του 80% να τα μοιράσει όλα με τη μειοψηφία του 18%. Εξανέστησαν, λοιπόν, με τον 16χρονο που κατέβασε την τουρκική σημαία από το σχολείο της κατεχόμενης Λύσης. Όλα τα είπαν. Το μόνο που δεν ζήτησαν ακόμα από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι να τον εκδώσει στην κατοχική δύναμη Τουρκία. Βεβαίως, αν περνούσε από το χέρι τους, αυτό θα έκαναν.

Ας μην έχουμε αμφιβολία. Ούτε την ηλικία του παιδιού σκέφτηκαν, ούτε ότι κατέβασε το σύμβολο της κατοχής. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για την κυπριακή ελίτ, η οποία στην πλειοψηφία της είναι δουλική και δουλοπρεπής. Γονάτισε μπροστά στους Βρετανούς και έγινε υποχείριό τους. Γονάτισε και στην τουρκική κατοχή. Επιθυμεί τον «συμβιβασμό», ακόμα και αν είναι εις βάρος της ελληνικής πλευράς. Στόχος και σκοπός είναι πάντα ο ίδιος. Να συνεχίσει να υπάρχει και να γίνεται όλο και πιο πλούσια. Για το σύνολο ούτε που ασχολείται η κυπριακή αριστοκρατία.

Κοντά και μαζί με την ελίτ συντάσσεται και μία νέα «νομενκλατούρα», που συγκροτούν περιθωριακοί και αποτυχημένοι τύποι, τους οποίους συνδέει το φιλοτουρκικό σχέδιο Αναν. Λεγόμενοι αριστεροί, πρώην εθνικιστές, που είδαν ξαφνικά το …φως, και τρόφιμοι ξένων ιδρυμάτων. Αξίζει κανείς να σταθεί στους πρώην εθνικιστές. Θυμάμαι ότι όποιοι δεν ήταν απορριπτικοί μέχρι θανάτου, ήταν γι’ αυτούς προδότες. Όποιοι δεν μισούσαν τους απέναντι ήταν μειοδότες. Και ξαφνικά …άλλαξαν! Και κατηγορούν όλους εμάς για εθνικισμό. Ενώ οι ίδιοι δεν ξέχασαν ποτέ τον παλιό κακό εαυτό τους.

Ένα θέατρο παίζουν… Θυμάμαι μία περίπτωση, όταν έγραψαν εναντίον μου σε κυπριακή εφημερίδα, επειδή εργαζόμενος -στα πρώτα δημοσιογραφικά μου βήματα- στην εφημερίδα Μεσημβρινή των Αθηνών, σε ένα κείμενο μου από τον ΟΗΕ έγινε αναφορά για τον Ραούφ Ντενκτάς ως «Τουρκοκύπριο ηγέτη». Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε… Για την ιστορία και μόνο, ο τότε αρχισυντάκτης μου, άλλαξε το κατοχικός, που είχα γράψει εγώ, με τη λέξη Τουρκοκύπριος, χωρίς να το γνωρίζω… 

Γι’ αυτούς ήταν εθνικό ατόπημα η αναφορά αυτή στο κείμενό μου. Και με εγκάλεσαν με τον χειρότερο τρόπο. Τώρα είναι απολογητές του κάθε κατοχικού ηγέτη, τον οποίο εξυπηρετούν σε κάθε ευκαιρία. Τότε, ηγούνταν αυτών που σήμερα χαρακτηρίζουν εθνικιστές. 

Είναι πολλές οι περιπτώσεις που θα μπορούσαν να αναφερθούν. Με πιο χαρακτηριστική του κ. Τάκη Χατζηδημητρίου, άλλοτε υπαρχηγού της ΕΔΕΚ. Πόσες αθώες ψυχές μόλυνε αυτός ο άνθρωπος με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα στα οδοφράγματα; Μπορούμε να ξεχάσουμε; Και πως μπορεί να πείσει ο άνθρωπος αυτός ότι άλλαξε; Και πως άλλαξε; 

Δεν είναι ο μόνος. Όλοι, μα όλοι οι πρώην εθνικιστές που έγιναν …πολίτες του κόσμου, έπεσαν να φάνε τον 16χρονο, ο οποίος διέπραξε ένα μεγάλο …έγκλημα. Κατέβασε την τουρκική σημαία και μάλιστα μέσα στα κατεχόμενα. 

Στην ιστοσελίδα μας επιλέξαμε να κρατήσουμε χαμηλά το θέμα -και δεν θα το κρύψουμε- επειδή φοβηθήκαμε ότι ήταν πράξη των ακραίων εθνικιστών του νησιού. Διότι έχουμε αποφασίσει από χρόνια πολλά, ότι ο εθνικισμός είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα λαό. Και βεβαίως, άλλο πράγμα είναι ο εθνικισμός και άλλο ο πατριωτισμός. Οι πατριώτες υποστηρίζουν με όσα μέσα διαθέτουν την Πατρίδα, αλλά δεν μισούν. Αυτή είναι η άποψή μας. 

Είμαι βέβαιος ότι η συντριπτική πλειοψηφία στην Κύπρο και στην Ελλάδα, νιώθει υπερηφάνεια για τον πιτσιρικά. Οι υπόλοιποι ας πιούνε …ξύδι. Έτσι ένιωθε και το έκανε. Με γεια του και χαρά του. Ούτε θα είναι η αιτία για την κήρυξη …πολέμου, ούτε προκλήθηκε καμία ζημιά στη διαδικασία της επανάληψης των συνομιλιών. Οι Τούρκοι δεν θέλουν. Έτσι και τόσο απλά είναι τα πράγματα. 

Αν υποχωρήσει και άλλο ο πρόεδρος της Κύπρου, υπό την πίεση των οπαδών της «όποιας λύσης», τότε και διαπραγματεύσεις θα έχουμε και λύση μπορεί να επιτευχθεί, μόνο που θα εξυπηρετεί την Τουρκία, όχι τους Ελληνοκύπριους και την Ελλάδα. Ας ελπίσουμε ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν θα λυγίσει, ούτε με την απειλή των αποκαλύψεων για τους ολιγάρχες. 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Διάβασα τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Πρόδρομου Προδρόμου και …εντυπωσιάστηκα. Είδα στη δήλωση του αυτή λέξεις όπως κατεχόμενα, κατοχικό καθεστώς, παράνομες ενέργειες, απαράδεκτα τετελεσμένα, σύμβολα της κατοχής. Καλωσορίσατε κύριοι του Προεδρικού Μεγάρου της Λευκωσίας στην πραγματικότητα…


HellasJournal
Slpress
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΡΝΕΜΙΩΝ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ 400 ΤΟΝΩΝ ΟΣΤΩΝ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΓΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ «ΧΡΗΣΗ». Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥΣ


Η Μικρασιατική Καταστροφή είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και τον εκτοπισμό 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων. Ένα ακόμα έγκλημα των Τούρκων συνέβη δύο χρόνια αργότερα και για χρόνια παρέμεινε άγνωστο. Πρόκειται για την εμπορευματοποίηση των οστών όσων σφαγιάστηκαν από τους Νεότουρκους του Κεμάλ. 

Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, τα οστά των Ελλήνων πουλήθηκαν από τους Τούρκους στους Γάλλους για βιομηχανική «χρήση»! Συνολικά 400 τόνοι ανθρωπίνων οστών, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους, φορτώθηκαν από τα Μουδανιά στο πλοίο «Ζαν-Μ» με προορισμό τις γαλλικές βιομηχανίες της Μασσαλίας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1924 το πλοίο με τη βρετανική σημαία έφτασε στη Θεσσαλονίκη. Όταν οι εργάτες του λιμανιού πληροφορήθηκαν το φορτίο που μετέφερε δεν επέτρεψαν τον απόπλου. Στη Θεσσαλονίκη υπήρξαν διαδηλώσεις από τους σοκαρισμένους πρόσφυγες, οι οποίοι ζητούσαν την κατάσχεση του εμπορεύματος. Τελικά, υπήρξε παρέμβαση του Άγγλου Πρόξενου και η ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε στο πλοίο να αποπλεύσει, προκειμένου να μην έρθει σε κόντρα με τους Άγγλους. Οι συγκεκριμένες πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» του Χρ. Αγγελομάτη. Στην εφημερίδα «Μακεδονία» που κυκλοφόρησε την 14η Δεκεμβρίου 1924 επιβεβαιώνεται η αγκυροβόληση του πλοίου στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν υπάρχει αναφορά στο φορτίο των οστών. Στη στήλη «Οικονομική κίνησης» αναφέρεται ότι το πλοίο ξεφόρτωσε στη Θεσσαλονίκη 134 βαρέλια αλιπάστων, 100 σάκους κολοκυνθόσπορους, 54 κιβώτια οικιακά σκεύη και ένα κλειδοκύμβαλον. 

Το δημοσίευμα της εφημερίδας «Μακεδονία» στο οποίο γίνεται αναφορά στο πλοίο «Ζαν Μ» 

Τον ίδιο μήνα η εφημερίδα «New York Times» δημοσίευσε την είδηση με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά». Όπως έγραφε: «Η Μασσαλία είναι σε αναταραχή από μια ασύλληπτη ιστορία (που οφείλεται) στην άφιξη στο λιμάνι ενός πλοίου που φέρει βρετανική σημαία και ονομάζεται «Ζαν» και μεταφέρει ένα μυστήριο φορτίο 400 τόνων ανθρώπινων οστών για να χρησιμοποιηθούν στις εκεί βιοτεχνίες. Λέγεται ότι τα οστά φορτώθηκαν στα Μουδανιά, στη θάλασσα του Μαρμαρά και είναι τα απομεινάρια θυμάτων από τις σφαγές στη Μικρά Ασία. Εν όψει της φήμης που κυκλοφορεί αναμένεται να διαταχθεί έρευνα». Η γαλλική εφημερίδα «Midi» δημοσίευσε την είδηση με τον τίτλο «Πένθιμο φορτίο» και έγραφε: «Συζητιέται πολύ στη Μασσαλία η προσεχής άφιξη του πλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων «Ζαν», το οποίο μεταφέρει για τις βιομηχανίες της Μασσαλίας 400 τόνους ανθρώπινα λείψανα. Αυτά προέρχονται από τα στρατόπεδα της αρμενικής σφαγής στην Τουρκία και τη Μικρά Ασία κυρίως». 

Αριστερά το δημοσίευμα της εφημερίδας «New York Times» και δεξιά το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας «Midi» 

Ο Ηλίας Βενέζης στο βιβλίο του «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς» αναφέρεται στην περισυλλογή οστών από αιχμαλώτους των Τούρκων. Ο ίδιος σε ηλικία 18 ετών αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλους 3.000 Αϊβαλιώτες για δεκατέσσερις μήνες στα Τάγματα εργασίας. Ο Βενέζης έγραψε το βιβλίο, αφότου γύρισε από την Ανατολή και περιέγραφε τις κακουχίες που πέρασαν οι αιχμάλωτοι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στον πρόλογο του βιβλίου έγραφε: «Τίποτα δεν υπάρχει πιο βαθύ και πιο ιερό από ένα σώμα που βασανίζεται. Το βιβλίο τούτο είναι ένα αφιέρωμα σε αυτόν τον πόνο.» Στο κεφάλαιο ΙΗ΄ του βιβλίου αναφέρεται σε έναν αιχμάλωτο, ο οποίος ήταν παρών στη περισυλλογή των οστών: 
 
Διαβάστε το απόσπασμα: 

 
Το βιβλίο «Tο νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη 

«Ένα πρωί μας παίρνουν καμιά εξηνταριά σκλάβους για μικρή αγγαρεία. Είναι λίγο όξω απ’ τη Μαγνησία. Δίπλα στις ράγες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λέν «Κηρτίκ-ντερέ». Μες σ’ αυτήν τη χαράδρα λογάριαζαν πως θα σκοτώθηκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ’ τη Σμύρνη και τη Μαγνησία, αρσενικοί και θηλυκοί. Τις πρώτες μέρες της καταστροφής. Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα, και το νερό της χαράδρας που κατέβαινε από ψηλά έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω… Λοιπόν η δουλειά όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τη μέσα. Να μη φαίνονται. 

Στην αρχή μας έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν και αστεία… Σε κάμποσα καλάμια χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα ‘ταν δεμένος με κάποιον άλλο – μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ένας από μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Έτσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα. Μεσημέρι. Βαρεμένοι απ’ αυτό το πάνε-έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι από τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τ’ άγαρμπα αστεία έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μοναχά όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς. 

– Για δέστε, είπε. Ήταν παιδάκι. 
– Αλλάχ!… Αλλάχ!… μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς. 
Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ένας λέει: 
– Πόσων χρονών να ‘ταν; 
– Για το παιδάκι λες; 
– Ναι. 
– Τι θα ‘ταν; Κάνα-δυο χρονών…. 
Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο ο νους μας δεν μπορούσε να φύγει απ’ τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς βάραινε κυριαρχικά -κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα. 

Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σαν’ αλαφρώσαμε. 
– Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; Αναρωτιέται μια στιγμή ένας. 
Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα. 
– Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα; 
– Οχι. 
– Κοπριά, σύντροφε. 
– Τι έκανε, λέει; 
– Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης… Ήταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ήξερε». 

Το εμπόριο των οστών από τους Τούρκους έγινε γνωστό από τον Βλάση Αγτζίδη, διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, ο οποίος εντόπισε τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες «Νew York Times» και «Midi», και δημοσίευσε σχετικό άρθρο στο μπλογκ του kars1918 και στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Στην Ελλάδα η είδηση αποσιωπήθηκε, καθώς δεν υπήρξαν δημοσιεύματα στις εφημερίδες. Σύμφωνα με μαρτυρίες υπήρξαν και άλλα πλοία που μετέφεραν τα οστά Ελλήνων και Αρμενίων. Πρόκειται για μια ακόμα σκοτεινή διάσταση της Μικρασιατικής Καταστροφής, μια μεγάλη ασέβεια προς του Αρμένιους και Έλληνες νεκρούς. 

Η αρχική φωτογραφία απεικονίζει τα κρανία των δολοφονημένων και δημοσιεύθηκε το 1921 στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Φαλτάιτς 
 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΥΡΙΟΚΕΦΑΛΟΥ ΣΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1176

Η μάχη του Μυριοκέφαλου διεξήχθη μεταξύ Βυζαντινών και Σελτζούκων του Ικονίου, στις 17 Σεπτεμβρίου 1176, στην ομώνυμη τοποθεσία (εγκαταλελειμμένος οικισμός) στη Φρυγία, κοντά στην πόλη Λαοδίκεια (σημερινό Ντενιζλί στην Τουρκία). Αν και έληξε ισόπαλη με τεράστιες απώλειες από την πλευρά των Σελτζούκων, το γεγονός ότι οι Σελτζούκοι κατάφεραν να εξουδετερώσουν τις πολιορκητικές μηχανές των Βυζαντινών ακυρώνοντας την εκστρατεία τους πέρασε στην ιστορία ως «συντριπτική νίκη» του Σουλτάνου του Ικονίου Κιλίτς Αρσλάν Β΄ και ως «πανωλεθρία» του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.

Η μάχη που έγινε σ’ αυτό το δύσβατο ορεινό πέρασμα υπήρξε σχεδόν εξίσου καταστρεπτική με τη μάχη του Μαντζικέρτ

Αποκομμένοι και περικυκλωμένοι μέσα στις στενές διαβάσεις, οι Βυζαντινοί υπέστησαν φοβερή σφαγή. Επιπλέον, σφοδρή αμμοθύελλα είχε τόσο πολύ ελαττώσει την ορατότητα, ώστε ήταν αδύνατο οι πολεμιστές να διακρίνουν τους αντιπάλους τους, με αποτέλεσμα να αλληλοσκοτώνονται. Το απόγευμα, όταν κόπασε ή θύελλα, φαινόταν ότι οι Τούρκοι νικούσαν. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το ηθικό του βυζαντινού στρατού έπεσε ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια της νύχτας, με τις εκκλήσεις των Τούρκων προς τους χριστιανούς ομοεθνείς τους να εγκαταλείψουν τους Βυζαντινούς όσο ήταν ακόμη καιρός.
Η καταπόνηση του στρατού ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Μανουήλ σκέφθηκε σοβαρά να φύγει κρυφά και να εγκαταλείψει το στρατό του στο έλεος των αντιπάλων.
Οι απώλειες δεν ήταν αντίστοιχες της μάχης του Μαντζικέρτ, όμως θεωρείται ότι τα αποτελέσματα στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν η σταδιακή συρρίκνωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ολοένα και δυτικότερα, καθώς και η παράδοση της Πόλης και της αυτοκρατορίας στα χέρια Λατίνων και Φράγκων.

Το Μυριοκέφαλο, όπως ελέχθη, είχε περισσότερο ψυχολογικό παρά στρατιωτικό αντίκτυπο.

Όπως αποδείχθηκε η αυτοκρατορία δεν μπορούσε να καταστρέψει την δύναμη των Σελτζούκων στην κεντρική Ανατολία, παρά τις προόδους που πραγματοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ. Ουσιαστικά, το πρόβλημα ήταν ότι ο Μανουήλ είχε εστιάσει την προσοχή του σε μια σειρά από ζητήματα ήσσονος σημασίας στην Ιταλία και την Αίγυπτο, αντί να ασχολείται με το κρίσιμο ζήτημα των Τούρκων. Αυτό έδωσε στον σουλτάνο το χρονικό περιθώριο να εξαλείψει τους αντιπάλους του και να συγκροτήσει ικανή στρατιωτική δύναμη για να αντιμετωπίσει τον βυζαντινό στρατό σε μάχη πεδίου. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας ο Μανουήλ διέπραξε πολλά σοβαρά λάθη τακτικής, όπως το γεγονός ότι παρέλειψε να προβεί σε αναγνώριση της περιοχής/διαδρομής με ανιχνευτές, παραβλέποντας τις συμβουλές των στρατηγών του. Αυτά τα λάθη οδήγησαν τις δυνάμεις του κατευθείαν σε μια κλασική ενέδρα.
Ωστόσο, προς υπεράσπισή του, ο Μανουήλ οργάνωσε τον στρατό με πολύ αποτελεσματικό τρόπο: Αποτελούνταν από τμήματα, καθένα από τα οποία ήταν αυτοδύναμο και μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας μικρός ανεξάρτητος στρατός. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτή ακριβώς η οργάνωση επέτρεψε στο μεγαλύτερο μέρος του στρατού του να επιβιώσει της ενέδρας.


PONTOS NEWS 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΣΤΙΣ 25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922 : ''ΠΛΗΝ ΚΑΙ ΥΜΕΙΣ ΦΕΡΕΤΕ ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΒΑΡΟΣ''. - ''ΕΙΧΑΤΕ ΤΗΝ ΑΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΝΟΧΟΝ ΕΜΠΝΕΥΣΙΝ ΝΑ ΔΙΑΤΑΞΗΤΕ ΕΚΛΟΓΑΣ''



«Εν Σμύρνη

Τη 25 Αυγούστου 1922

Αγαπητέ φίλε και αδελφέ κ. Ελευθέριε Βενιζέλε,

Επέστη η μεγάλη ώρα της μεγάλης εκ μέρους σας χειρονομίας. Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, το Ελληνικόν Κράτος αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει πλέον εις τον Άδην από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και το σώση.

Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος δια δύο πράξεις Σας.

Πρώτον διότι αποστείλατε εις Μ. Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα παράφρονα και εγωιστήν. Και δεύτερον διότι πρωτού αποπερατώσητε το έργον σας και θέσητε την κορωνίδα και το επιστέγασμα επί του ανεγερθέντος αφαντάστως ωραίου και μεγαλοπρεπούς δημιουργήματός Σας, της καταθέσεως των θεμελίων της περικλεεστάτης ποτέ Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας, είχατε την ατυχή και ένοχον έμπνευσιν να διατάξητε εκλογάς κατ’ αυτάς ακριβώς τας παραμονάς της εισόδου Σας εις Κωνσταντινούπολιν και της καταλήψεως αυτής υπό του Ελληνικού Στρατού προς εκτέλεσιν – οίμι –δια παντός καταστραφείσης Συνθήκης των Σεβρών.

Αλλά γέγονεν ο γέγονεν.

Ακόμη όμως υπάρχει καιρός αν όχι να σωθή η Συνθήκη των Σεβρών, αλλά τουλάιστον να μη καταστραφή τελείως το Ελληνικόν Έθνος δια της απωλείας ότι μόνον της Μ. Ασίας αλλά και της Θράκης και αυτής ίσως της Μακεδονίας.

Και επειδή οι καιροί ου μενετοί πλέον, έκρινα καθήκον και εμόν απαραίτητον να κυλίσω τον πίθον μου εν μέσω της γενικής κινήσεως της παγκοίνου εδώ συμφοράς μας και πρώτον μεν έγραψα με ημερομηνίαν 21 Αυγούστου προς τον επί του Ελληνικού θρόνου ευρισκόμενον Κωνσταντίνον να προβή εις τας μεγάλας αποφάσεις, εν αις πρωτίστην θεωρώ την ανάληψιν της πηδαλιουχίας του ελληνικού σκάφους παρά της πάγκοινον την ευρωπαϊκήν υπόληψιν κεκτημένης Σης κορυφής.

Την παράδοσιν της διοικήσεως του στρατού εις τους εκδιωχθέντας αξιωματικούς της Αμύνης, οι οποίοι γνωρίζουν πως ανασυντάσσεται καταστραμμένος στρατός και οδηγείται εις την νίκην και την άμεσον εντεύθεν εκδίωξιν Στεργιάδου και Χατζανέστη και άλλα σχετικά.

Έκρινα δε προ παντός απαραίτητον εκ των φλογών της καταστροφής εν αις οδυνάται ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, και ζήτημα είναι εάν όταν το παρόν μου γράμμα αναγιγνώσκεται υπό της Υμετέρας Εξοχότητος, αν ημείς πλέον υπάρχωμεν εν ζωή προοριζόμενοι – τις οίδε- κατ’ ανεξερευνήτους βουλάς της Θείας Προνοίας εις θυσίαν και μαρτύριον, ν’ απευθύνω την υστάτην ταύτην έκκλησιν προς την φιλογενή και μεγάλην ψυχήν Σας και να Σας είπω μόνο δύο λέξεις.

Εάν δια να σώσητε την Ελλάδα εκρίνατε καθήκον σας να προβήτε εις το επαναστατικόν κίνημα της Θεσσαλονίκης, μη διστάσητε τώρα να προβήτε εις εκατόν τοιαύτα κινήματα, ίνα σώσητε τώρα ολόκληρον τον απανταχού και ιδία τον μικρασιατικόν και θρακικόν Ελληνισμόν, ο οποίος τόσην θρησκευτικήν λατρείαν τρέφει προς Υμάς.

Και νυν, φίλτατε αδελφέ, σε μόνον θεωρούμεν τον από μηχανής Θεόν, σε βράχον, σε ελπίδα, σε σωτήρα και σε μεσσίαν μας. Περίζωσε την ρομφαίαν του λόγου σου κατευοδού προς υμάς και κόψον τον άλυτον δια την διπλωματίαν μέχρι σήμερον δεσμόν του Ανατολικού ζητήματος.

Πίπτων επί του τραχήλου υμών, περιλούω υμάς δι’ απείρων φιλημάτων σεβασμού και αγάπης.

† Ο Σμύρνης Χρυσόστομος»

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΠΟΥ ΟΡΚΙΣΤΗΚΕ ΝΑ ΔΙΑΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ 5ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΠΕ «ΟΧΙ» ΣΤΟΝ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ. ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Στις 21 Μαΐου του 1945 έγινε στα Τρίκαλα η επίσημη παράδοση της σημαίας του 5ου Συν/τος Πεζικού, που είχε κρύψει κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Νικόλαος Λεοντάρης. Η σημαία ήταν κρυμμένη για τρία περίπου χρόνια μέσα σε μια κρύπτη και είχε παραμείνει άθικτη, παρά το πέρασμα του χρόνου. 
Ο Νικόλαος Λεοντάρης είχε καταφέρει να σώσει από τους Ιταλούς το σύμβολο ενός ιστορικού συντάγματος. 

Το ιστορικό 5ο σύνταγμα Τρικάλων 

Το 5ο σύνταγμα πεζικού ήταν ένα μάχιμο τμήμα του ελληνικού στρατού, που είχε πάρει μέρος με επιτυχία, στα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα. Ξεχώρισε κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν υπερασπίστηκε το ύψωμα 731. Ήταν το σημείο όπου εκδηλώθηκε η περίφημη εαρινή αντεπίθεση των ιταλών για την κατάληψη της Ελλάδας. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο ίδιος Μουσολίνι που είχε δώσει υπόσχεση στον Χίτλερ ότι το Μάρτιο θα κάνει παρέλαση στην Αθήνα. 
Είκοσι μέρες περίμενε ο Μουσολίνι την πολυπόθητη νίκη που δεν ερχόταν κι απογοητευμένος αποφάσισε να επιστρέψει στην ασφάλεια της Ρώμης. 

Η ελληνική νίκη στο ύψωμα 731 άλλαξε το ρου της ιστορίας αφού ανάγκασε τον Χίτλερ να στρέψει την προσοχή και τις δυνάμεις του στην Ελλάδα, καθυστερώντας την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση, με αποτέλεσμα να τον βρει ο βαρύς ρωσικός χειμώνας.

Η σημαία στα χέρια του Λεοντάρη 

Ο Νικόλαος Λεονταρής στην Κορυτσά Ο Νικόλαος Λεονταρής στην Κορυτσά Ο Νικόλαος Λεοντάρης είχε υπηρετήσει τη θητεία του στο 5 σύνταγμα, αλλά κατά τη διάρκεια του πολέμου βρισκόταν αποσπασμένος σε άλλο, βοηθητικό τμήμα του στρατού. 
Τον Απρίλιο του 1941 βρέθηκε στην Ήπειρο, όπου συνάντησε τον φίλο του, στρατιωτικό γιατρό Βασίλειο Κλιάφα. 
Ο τελευταίος είχε εντολή από τον διοικητή, Νικ. Γεωργούλα, να διαφυλάξει τη σημαία και κάποια ιστορικά αντικείμενα του συντάγματος. 
Όμως επειδή το χωριό του είχε ερημώσει και δεν θα μπορούσε να τον βοηθήσει κάποιος χωρικός, ο Κλιάφας, είπε στον Λεονταρή να κρύψει εκείνος τα πολεμικά κειμήλια. 

Ο Λεονταρής δέχτηκε και του είπε να μεταφέρει τα πράγματα στο χωριό του, ώστε να τα βρει όταν επιστρέψει. 
Ο Νικόλαος Λεονταρής, πριν φύγει από τη ζωή διηγήθηκε την ιστορία στο αγαπημένο εγγονό του Νικόλα που την ανάρτησε στην επίσημη ιστοσελίδα του: 
«Μαζί με τον πατέρα μου, τα τοποθετήσαμε σε ένα ξύλινο κιβώτιο στην αποθήκη, το ξίφος κάτω από ένα στρώμα με ροκόφυλα και τη σημαία σε ένα από τα δύο μπαούλα που είχε το προικιό ρουχισμού η αδελφή μου». 
Ο πατέρας λίγο αργότερα έφυγε από τη ζωή. Κάποια στιγμή που Νικόλαος έλειπε από χωριό, εμφανίστηκαν στο σπίτι του δύο άντρες και ισχυριζόμενοι ότι ήταν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, πήραν τα πράγματα εκτός από τη σημαία και ένα ξίφος.
Όταν επέστρεψε στο χωριό άρχισε να δέχεται πιέσεις από τους Ιταλούς, για να τους δώσει τη σημαία και τα πράγματα. 
«Στις 2 Οκτωβρίου του 1942 ευρισκόμενος σε ένα φιλικό σπίτι μακριά από το δικό μου, είδα να έρχονται Ιταλοί, που είχαν φτάσει γρηγορότερα στα 70 μέτρα είχαν στήσει στο έδαφος ένα οπλοπολυβόλο, με στραμμένη την κάνη ορς το σπίτι μου και ο λοχαγός με τα κυάλια παρακολουθούσε κάθε κίνηση. Εγώ τότε δεν προχώρησα να πάω σπίτι, αλλά από εκεί φώναξα τη μητέρα μου να ζώσει τη σημαία κάτω από το φαρδύ της φόρεμα, μην τυχόν οι Ιταλοί κάνουν έρευνα». 
Οι Ιταλοί δεν βρήκαν ούτε το ξίφος που ήταν κρυμμένο στο μπαούλο. 


Ο Λεοντάρης παρά τις απειλές και τον εκφοβισμό των Ιταλών, επέμεινε ότι δεν είχε κανένα αντικείμενο στην κατοχή του. 
Την επόμενη ημέρα, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν τον παρακολουθούσε κανείς, αποφάσισε να κρύψει τα στρατιωτικά κειμήλια. 

«…αναζήτησα κρύπτη έξω από το χωριό και βρήκα στη θέση Χαλκιώτη. Έτσι περιτύλιξα σημαία και ξίφος με μια παλιά κουβέρτα και τσουβάλια. Πήγα και τα τοποθέτησα κάτω από έναν ογκόλιθο, φρακάρισα την οπή και εκεί παρέμειναν από τις 4 Οκτωβρίου του 1942 μέχρι τις αρχές Απριλίου του 1945, χωρίς να γνωρίζει κανένας ακόμα και η μάνα μου». 


Ο Λεονταρής αποκάλυψε την κρυψώνα στα τέλη Μαρτίου του 1945, όταν κλήθηκε η κλάση του στα όπλα. 
Ο διοικητής της φρουράς Τρικάλων, Αχιλλέας Μακαρίτης ενθουσιάστηκε στο άκουσμα του νέου. 
Η σημαία όχι μόνο είχε σωθεί, αλλά είχε διατηρηθεί σχεδόν άθικτη, στην κρυψώνα. 
Ο Νικόλαος Λεονταρής την παρέδωσε σε ειδική τελετή στις 21 Μαΐου του 1945. 
Για την πράξη του τιμήθηκε με το μετάλλιο Εξαιρέτων πράξεων. 
Ο Νομάρχης της περιοχής του πρότεινε μια θέση στην Εθνική Τράπεζα, για να τον ανταμείψει, αλλά ο Λεοντάρης δεν δέχτηκε λέγοντας ότι έκανε μόνο το καθήκον του. 


ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


Η ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ!

Του Ιωάννου Μπουγά

13-15 Σεπτεμβρίου 1944 έγινε η Μάχη μεταξύ του ΕΛΑΣ και του Τάγματος Ασφαλείας (ΤΑ)
17-20 Σεπτεμβρίου έγινε η Σφαγή/Γενοκτονία στην Πηγάδα του Μελιγαλά!

Η μαζική σφαγή στον Μελιγαλά, μαζί με το Κιλκίς και την Αθήνα (στα Δεκεμβριανά), βρίσκονται στην κορυφή των εγκλημάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ το 1943-44.
Δυστυχώς, το φριχτό αυτό έγκλημα έχει παραποιηθεί από τις πρώτες ώρες της εκτέλεσής του από την προπαγάνδα, τις ψευδολογίες και τις μυθοπλασίες της Αριστεράς, αλλά και τα λάθη, τις παραλήψεις –δεν παρουσίασαν τα ακριβή γεγονότα, δεν έκαναν λεπτομερή καταγραφή θυμάτων, περιορίσθηκαν σε «κραυγές» και υπερβολές, κλπ.- και τέλος την αδιαφορία της Δημοκρατικής πλερυράς.
Στο έργο μου «ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 1940-45» παραθέτω πολλά από τα πιό απίστευτα ψεύδη και φανταστικά γεγονότα που έγραφαν οι εφημερίδες του ΕΑΜ της εποχής εκείνης.
Επίσης παρουσιάζω όλα τα ΨΕΥΔΗ και τις μυθοπλασίες που έχουν γραφεί σε βιβλία αριστερών συγγραφέων, και δίνω απάντήσεις με βάση τα πραγματικά γεγονότα.

Συνοπτικά εδώ:
ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ
-Αμυνόμενοι: το Τάγμα Ασφαλείας (ΤΑ) Μελιγαλά – 1100 άνδρες μαζί με Χωροφύλακες (πολέμησαν ίσως οι μισοί)
- Επιτιθέμενοι: η 3η Μεραρχία του ΕΛΑΣ- πάνω από 4.000 αντάρτες (δύο συντάγματα, το 8ο Λακωνίας και το 9ο Μεσσηνίας και εφεδροΕΛΑσίτες. Στο τέλος της μάχης προστέθηκε και το 11ο Αρκαδίας, που είχε και με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στο ΚΑΘΟΛΙΚΟ πλιάτσικο που ακολούθησε την είσοδο των ανταρτών στον Μελιγαλά). Στην πρώτη γραμμή πολέμησαν 1500 -1600 αντάρτες.

Ο ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΓΑΛΑ
Βάσει μαρτυριών καπεταναίων του ΕΛΑΣ και στελεχών του ΕΑΜ* που αναφέρουν συναντήσεις μαζί του εντός του Μελιγαλά και σε διπλανά χωριά, ο Άρης Βελουχιώτης ήταν στον Μελιγαλά την ημέρα που τελείωνε η μάχη (Παρασκευή, 15/9 ) και έφυγε 2 ημέρες μετά (την Κυριακή, 17/9).

Την επομένη ημέρα (Σάββατο 16/9) επισκέφθηκε το Μπεζεστένι μαζί με τον Μπελογιάννη, τον Μπλάνα (επικεφαλής ΚΚΕ Πελοποννήσου), τον Κουλαμπά (επικεφαλής ΕΑΜ Πελοποννήσου) και άλλους, και είδε τις χιλιάδες τους κρατουμένους. Εκεί διέταξε τη δολοφονία όλων των αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών και όσων αμάχων κρατουμένων η Επιτροπή του ΕΑΜ Μελιγαλά και Μεσσηνίας θεωρούσε «αντίδραση»!
Τη ίδια ημέρα συμμετείχε σε άγριο βασανισμό ομάδος αιχμαλώτων στη Μερόπη, λίγο έξω από τον Μελιγαλά, πριν σφαγούν από τους Μαυροσκούφηδες και ριχτούν σε ξεροπήγαδο.
Κοιμήθηκε 2 βράδυα στον Μελιγαλά, πριν πάει στην Καλαμάτα (την Κυριακή 17/9) να παρακολουθήσει το λυντσάρισμα των 19 αιχμαλώτων και μετά κινηθεί προς Γαργαλιάνους.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
Τα πολλά θύματα του Μελιγαλά, περίπου το 95%, δεν έπεσαν στη μάχη, ούτε δολοφονήθηκαν ως αντίποινα για δικά τους εγκλήματα. Εσφάγησαν για πολιτικούς λόγους, τελετουργικά στην Πηγάδα τις επόμενες ημέρεςμ γιατί δεν δέχονταν να συμμετάσχουν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ. (Οι αριθμοί αναλυτικά κατωτέρω).

Το Τάγμα του Μελιγαλά ήταν για 4 1/2 μήνες υπό τη διοίκηση του ταγματάρχη Στούπα που ήταν ΚΑΘΕΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΒΙΑΣ, και δεν είχε κάνει εκτελέσεις πλην μιάς που έγινε εν αγνοία του για αντεκδίκηση από ταγματασφαλίτες από το χωριό του τη Λεύκη.
Όποιες εκτελέσεις είχαν γίνει το 1943-44 στην περιοχή γύρω από τον Μελιγαλά, είχαν γίνει από Γερμανούς ως ήταν αντίποινα για ενέδρες του ΕΛΑΣ.

Τις τελευταίες εβδομάδες πριν τη μάχη, Τάγμα του Μελιγαλά είχε συλλάβει 300 περίπου στελέχη του ΕΑΜ και της ΟΠΛΑ από την γύρω περιοχή και τους κρατούσε υπό περιορισμό στον Μελιγαλά, από τον φόβο ότι θα δρούσαν ως Πέμπτη φάλαγγα. Κανείς δεν είχε βασανισθεί, ανακριθεί ή δικαστεί. Όλοι ελευθερώθηκαν σώοι.
- Ο ολικός αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος. Δικός μου υπολογισμός: περίπου 1700
- Νεκροί ταγματασφαλίτες στη μάχη – περίπου 30. Άμαχοι, 60-70 από τον βομαρδισμό και τις αυτοδικίες των πρώτων ωρών μετά τη μάχη από αντάρτες του ΕΛΑΣ,
-Σύνολο νεκρών ταγματασφαλιτών (από τα αρχεία του ΥΠΕΑ). Αξιωματικοί 47, και 704 οπλίτες.
-Άμαχοι. Άγνωστο. Ένας ιδιώτης (!) έχει καταγράψει 1154 ονόματα, που σημαίνει ότι ο «Ελάχιστος Αριθμός Αμάχων Νεκρών» είναι 403, ενώ ο μεγαλύτερος υπολογίζεται σε 1000. Όλοι οι άμαχοι δεν εσφάγησαν στον Μελιγαλά, αλλά και σε πολλά γύρω χωριά που τους μετέφεραν από τον Μελιγαλά.

ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ, ΣΦΑΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΗΓΑΔΑ
Έχουν ταυτοποιηθεί 13 μέλη της ΟΠΛΑ Μεσσηνίας (οι περισσότεροι από τον Μελιγαλά) που έσφαζαν υπό την εποπτεία 2 Μεσσηνίων (Νικόλαος Μητρόπουλος και Παναγιώτης Μάτζαρης) και του Δημήτρη Πιρπιρή (καπετάνιου του 9ου συντάγματος του ΕΛΑΣ, πρώην αρχηγού της ΟΠΛΑ Γαργαλιάνων, από τη Ναύπακτο).

Σφαγείς στην Πηγάδα ήταν και μιά Διμοιρία 30-35 ανταρτών του ΕΛΑΣ από το 8ο σύνταγμα Λακωνίας, με καταγωγή από τα χωριά του Πάρνωνα.
Όλοι αυτοί δρούσαν και ως οδηγοί των δεμένων υποψηφίων θυμάτων από το Μπεζεστένι του Μελιγαλά στην Πηγάδα, μια απόσταση 2 έως 2 ½ χιλιόμετρα.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ
Στην Πηγάδα άρχισε την Κυριακή το πρωϊ, 17/9, και σταμάτησε την Τετάρτη το απόγευμα, 20/9. Κράτησε δηλαδή 4 ημέρες. Δεν ήταν έγκλημα της στιγμής, οργής, σύγχισης, κλπ. αλλά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ των αντιπάλων του ΚΚΕ από την περιοχή της άνω Μεσσηνίας (τουλάχιστον 60 κωμοπόλεις και χωριά της Μεσσηνίας είχαν πάνω από 10 θύματα στον Μελιγαλά).

Οι σφαγείς έκαναν διαλείματα για καφέ και σταματούσαν για μεσημεριανό φαγητό (πολλές φορές απόλαυσαν ψητό στο φούρνο, αλλά και πιό κλασσικά ελληνικά φαγητά όπως κρέας με μελιτζάνες!).
(*) ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΓΑΛΑ.
1. Ὁ Σπύρος Ξιάρχος, ένας εκ των σφαγέων στην Πηγάδα του στο βιβλίο του «Η Αλήθεια για τον Μελιγαλά», σελ. 37,γράφει:
“... Σέ μιά ἀπό τίς πρῶτες συνοδεῖες πού πήγαιναν γιά ἐκτέλεση ἦταν καί ὁ γέρο-Γιάννης Λαντζούνης πατέρας τοῦ πρώην βουλευτῆ Μίμη Λαν¬τζούνη. Ὁ Ἄρης βρέθηκε στή συμβολή ἀκριβῶς τοῦ κεντρικοῦ δρόμου πού διασχίζει τόν Μελιγαλά καί τοῦ δρόμου Ζευγολατειό-Μελιγαλᾶ-Σκάλα. Καθώς εἶδε τό γέρο δεμένο στή γραμμή διέταξε νά τόν λύσουν καί νά τόν ἀφήσουν νά πάει στό σπίτι του. Ὁ Ἄρης οὔτε γνώριζε ποιός ἦταν αὐτός πού ἐλευθέρωσε, οὔτε ρώτησε τ'ὄνομά του...”
Ὁ Ξιάρχος ἐπιβεβαιώνει μέ αὐτό τόν τρόπο τά ἑξῆς σπουδαῖα στοιχεῖα γιά τή γενοκτονία τοῦ Μελιγαλᾶ:
- τά θύματα δέν ἦταν μόνον ταγματασφαλίτες ἀλλά καί ἄμαχοι,
- οἱ φόνοι δέν ἦταν τυχαῖες αὐτοδικίες, ἀλλά ὀργανωμένες ἐκτελέσεις,
- αὐτές οἱ ὀργανωμένες ἐκτελέσεις, γίνονταν σέ ἄλλο σημεῖο μακριά ἀπό τό Μπεζεστένι (στήν Πηγάδα),
- τίς ἐκτελέσεις δέν τίς ἔκαναν ἀδέσποτα στοιχεῖα τῆς περιοχῆς, ἀλλά ἀντάρτες μέ τήν ἔγκριση τοῦ Βελουχιώτη. Σέ διαφορετική περίπτωση, αὐτός θά τίς σταματοῦσε καί θά ἐλευθέρωνε ὅλους πού ἦταν στήν συνοδεία,
- ὁ Ἄρης παρέμεινε στόν Μελιγαλά ἕως τίς πρωϊνές ὧρες τῆς 17ης Σεπτεμβρίου, πού ἄρχισαν νά γίνονται οἱ ὀργα¬νωμένες ἐκτελέσεις στήν Πηγάδα.
Τό σημεῖο στό ὁποῖο ὁ Ἄρης συνάντησε τήν φάλαγγα, ὑποδηλώνει ὅτι αὐτή ἦταν μία ἀπό τίς πρῶτες πού διέσχισαν τήν πόλη καθ'ὁδόν πρός τήν Πηγάδα. Μετά ἀπό τίς 2-3 πρῶτες φάλαγγες, ὅλες οἱ ἑπόμενες ὁδηγοῦνταν στήν Πηγάδα περιμετρικά τῆς πόλης. Ὁ Κλάρας, ἀπό τόν Μελιγαλά ἔφυγε γιά τήν Καλαμάτα, γιά νά παρεβρεθεῖ στό λυντσάρισμα τῶν 18 κρατου-μένων ἀπό τόν Μελιγαλά.
Βέβαια, ὀφείλω νά παρατηρήσω ὅτι ὁ Ξιάρχος, μέ τόν τρόπο πού περιγράφει τό γεγονός τῆς ἀπελευθέρωσης τοῦ Γιάννη Λαντζούνη ἀπό τόν Θανάση Κλάρα, εἶναι ὡς νά ζητᾶ νά δώσουμε βραβεῖο εὐσπλαχνίας στόν ἀρχικαπετάνιο τοῦ ΕΛΑΣ γιά τήν πράξη του!

2. Ὁ δικηγόρος Εὐάγγελλος Μαχαίρας, ἐπικεφαλῆς τοῦ Συγκροτήματος τῶν Βαρέων Ὅπλων τοῦ ΕΛΑΣ, ἀπό τούς κύριους συντελεστές τῆς νίκης κατά τῶν ΤΑ στή Μεσσηνία, στό βιβλίο του «50 Χρόνια Μετά», σελ. 436, γράφει ὅτι λίγη ὥρα μετά τήν πτώση τοῦ Μελιγαλᾶ, πῆγε καί βρῆκε τόν Κλάρα κάπου στόν Μελιγαλά. Γράφει ἀκριβῶς ὁ Μαχαίρας:
“… Ἐγώ ἔσπευσα νά μπῶ μέ τούς πρώτους στό χωριό (ἐννοεῖ τόν Μελιγαλά), ἀναζητῶντας τήν ἀδελφή μου. ... Τούς βρῆκα σώους σ'ἕνα καταφύγιο, ὅπου πληροφορήθηκα ἀπό τήν ἀδελφή μου ὅτι εἶχαν γίνει κιόλας αὐτοδικίες καί ὅτι οἱ ἀντάρτες εἶχαν πάρει ἀπό σπίτια ὁρισμένα πράγματα ... [...] ... Βγῆκα ἔξω τρέχοντας νά βρῶ τόν Ἄρη ... [...] Μόλις βρῆκα τόν Ἄρη, τοῦ λέω...”.

Ὁ Βελουχιώτης ἦταν λοιπόν στόν Μελιγαλά ἀμέσως μετά τήν πτώση του καί στά ἐπακολουθήσαντα γεγονότα. Τό ἐπιβεβαιώνει ὁ δικηγόρος καί καπετάνιος τοῦ ΕΛΑΣ Εὐάγγελος Μαχαίρας. Τότε γιατί οἱ βιογράφοι του καί πολλοί ἄλλοι ταγμένοι συγγραφεῖς τῆς Ἀριστερᾶς γράφουν εἴτε ὅτι δέν ἦταν ἐκεῖ, ἤ ὅτι ἔφθασε ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει, καί δέν εἶχε τίποτε νά κάνει μέ τίς ἐκτελέσεις; (Εὐάγγελος Μαχαίρας, ὅ.π., σελ. 436).
3. Σύμφωνα μέ μαρτυρία τῆς Μάρελ Σκλήρη, κόρης τοῦ μοναδικοῦ ἐπιζήσαντος γιατροῦ τοῦ Μελιγαλᾶ Χρήστου Σκλήρη -ἄραγε, πῶς;- ὁ Βελουχιώτης στόν Μελιγαλά ἔμεινε στήν οἰκία τοῦ συμβολαιογράφου Ἀριστείδη Δουβαρᾶ, ὁ ὁποῖος δέν ἀνῆκε στό ΕΑΜ/ΚΚΕ.
( Καί στήν ἑπόμενη πόλη πού κατέλαβε ὁ ΕΛΑΣ, τούς Γαργαλιάνους, ὁ Κλάρας ἐπέλεξε οἰκία δημοκρατικοῦ κατοίκου γιά νά διανυκτερεύσει. Ἴσως δέν ἐμπι¬στευόταν τούς φίλους τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ).

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ!


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

ΟΙ ΠΡΕΣΠΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ - Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 1 ΚΑΙ 7 ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΑΓΓΕΛΟ ΣΥΡΙΓΟ

ΔΕΝ θά σχολιάσουμε τήν ἀπόφαση Ἕλληνος πολίτου νά καταθέσει μήνυση ἐναντίον τοῦ καθηγητοῦ καί βουλευτοῦ τῆς ΝΔ Ἀγγέλου Συρίγου, ἐπειδή ὁ τελευταῖος χρησιμοποιεῖ τόν ὅρο «Σκόπια» ἀντί τοῦ «Βόρειος Μακεδονία» ὅταν ἀναφέρεται στήν γειτονική χώρα. Εἴτε ἔχει δίκιο ὁ πολίτης εἴτε ἄδικο, νόμιμο δικαίωμά του ἀσκεῖ. Ὡστόσο, θεωροῦμε χρήσιμη τήν ἔνταση πού προέκυψε καί τόν δημόσιο διάλογο πού ἄνοιξε, προκειμένου νά διευκρινισθοῦν κάποια πράγματα. Καί κυρίως νά ἀπαντηθοῦν ὁρισμένα κρίσιμα ἐρωτήματα. Ὅπως: Πόσο δεσμευτικές εἶναι οἱ ρυθμίσεις μιᾶς συνθήκης γιά τήν πολιτειακή ἡγεσία; Πόσο δεσμευτικές γιά τούς ὑπουργούς; Πόσο δεσμευτικές γιά τούς βουλευτές τοῦ Κοινοβουλίου; Καί βεβαίως πόσο δεσμευτικές γιά τούς ἴδιους τούς πολῖτες; Νοοῦνται παρεκκλίσεις γιά τούς πολῖτες; Καί ἄν, σέ ποιά περίπτωση; Ὡς πρός τό σύνολο τῆς ἡγεσίας (Πρόεδρο Δημοκρατίας, Πρωθυπουργό, ὑπουργούς, βουλευτές, κρατικούς ἀξιωματούχους) τά περιθώρια εἶναι περιορισμένα.

Στόν γραπτό λόγο καί εἰδικῶς στήν ἀλληλογραφία μεταξύ Ὑπουργείων καί ἐν γένει δημοσίων ὑπηρεσιῶν, ἡ ἐθνικῶς ἐπιζήμια συμφωνία πού ψήφισε ὁ ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύει τήν Ἑλλάδα. Δυστυχῶς. Τυχόν παράλειψις ἤ ἀλλοίωσις τῆς ὀνομασίας θεωρεῖται παραβίασις τῆς συμφωνίας. Στόν προφορικό λόγο ὑπάρχουν ἐπιλογές τίς ὁποῖες θά μποροῦσαν νά υἱοθετήσουν οἱ βουλευτές. Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας σέ δημοσία ὁμιλία του ἔχει κάνει ἀναφορά «στά Σκόπια τά ὁποῖα σύμφωνα μέ τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καλοῦνται Βόρεια Μακεδονία». Καί τήν ἄποψή του διετήρησε καί τήν διεθνῆ ὑποχρέωση πού ἀπορρέει ἀπό τό ἀξίωμά του ἐξεπλήρωσε. Ἄς εἶναι τό παράδειγμα. Ὅσα ὅμως ἰσχύουν γιά τά κράτη καί τούς ἐκπροσώπους τους δέν ἰσχύουν γιά τούς πολῖτες. Ἡ ἴδια ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν δίδει τήν δυνατότητα σέ ἰδιωτικές ὀντότητες νά μήν ἀκολουθοῦν τήν ὁρολογία τῆς Συνθήκης ἀλλά τῆς ἀρεσκείας τους!!! Διαβάζουμε στό ἄρθρο 1, παράγραφος ζ:

«Ὁ ἐπιθετικός προσδιορισμός γιά τό κράτος, τά ἐπίσημα ὄργανά του καί τίς ἄλλες δημόσιες ὀντότητες θά εὐθυγραμμίζεται μέ τό ἐπίσημο ὄνομα τοῦ δεύτερου μέρους ἤ τό σύντομο ὄνομα ἤτοι “τῆς Δημοκρατίας τῆς Βόρειας Μακεδονίας” ἤ τῆς “Βόρειας Μακεδονίας”. Ἄλλες χρήσεις ἐπιθέτου περιλαμβανομένων ἐκείνων πού ἀναφέρονται σέ ἰδιωτικές ὀντότητες καί δρῶντες πού δέν σχετίζονται μέ τό κράτος καί τίς δημόσιες ὀντότητες, δέν ἔχουν συσταθεῖ μέ νόμο καί δέν ἀπολαμβάνουν οἰκονομικῆς ὑποστήριξης ἀπό τό κράτος γιά δραστηριότητες στό ἐξωτερικό, ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΖΟΝΤΑΙ μέ τό ἄρθρο 7 (3)-(4).».

Καί τί λέει τό ἄρθρο 7 (1)-(2)-(3)-(4);

Ἰδού: «Τά μέρη ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ ἑκατέρωθεν ἀντίληψή τους ὡς πρός τούς ὅρους “Μακεδονία” καί “Μακεδόνας” ἀναφέρεται σέ διαφορετικό ἱστορικό πλαίσιο καί πολιτιστική κληρονομιά.

Ὅταν γίνεται ἀναφορά στό πρῶτο μέρος μέ αὐτούς τούς ὅρους νοοῦνται ὄχι μόνο ἡ περιοχή καί ὁ πληθυσμός τῆς βόρειας περιοχῆς ἀλλά καί τά χαρακτηριστικά τους, καθώς καί ὁ ἑλληνικός πολιτισμός, ἡ ἱστορία, ἡ κουλτούρα καί ἡ κληρονομιά τῆς περιοχῆς ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἕως σήμερα.

Ὅταν γίνεται ἀναφορά στό δεύτερο μέρος μέ αὐτούς τούς ὅρους νοοῦνται ἡ ἐπικράτεια, ἡ γλῶσσα, ὁ πληθυσμός καί τά χαρακτηριστικά τους μέ τήν δική τους ἱστορία, πολιτισμό καί κληρονομιά διακριτῶς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ἀπό αὐτά πού ἀναφέρονται στό ἄρθρο 7 (2).». Τί προκύπτει ἀπό τήν συνδυαστική ἀνάγνωση τῶν ἄρθρων 1 καί 7; Οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες τῆς γείτονος ὑποχρεοῦνται νά χρησιμοποιοῦν τό ἐπίθετο «βορειομακεδονικός» ἤ «βορειομακεδονική δημοκρατία». Οἱ ἰδιωτικές ὀντότητες ὅμως δέν ὑποχρεοῦνται νά ἐφαρμόζουν τήν συνθήκη! Μποροῦν νά ὀνομάζονται «μακεδονικός», «μακεδονική ἐπικράτεια», «μακεδονικός πληθυσμός» κ.λπ. Ἄν οἱ Πρέσπες εἰσάγουν ἐξαίρεση γιά τούς ἰδιῶτες πού ζοῦν στό γειτονικό κράτος, τότε ἐξ ἀντιδιαστολῆς ἡ ἐξαίρεση αὐτή ἰσχύει καί γιά τούς Ἕλληνες πολῖτες. Ἄν ἐπιτρέπεται στούς πολῖτες τῆς γείτονος νά ὀνομάζονται «Μακεδόνες» ἀντί «Βορειομακεδόνες», κατά μείζονα λόγο μποροῦμε καί ἐμεῖς ἀντί γιά «Βορειομακεδόνες» νά κάνουμε ἀναφορά (ὅσοι τό ἐπιθυμοῦμε) σέ Σκοπιανούς. Α contrario ἑρμηνεία λέγεται αὐτό, καί συνιστᾶ δικαίωμα, ὄχι «ὑποκίνηση σέ διέγερση» ὅπως κατεμηνύθη ὁ καθηγητής Συρίγος. Πόσω μᾶλλον πού τό ἄρθρο 7 παρ. 2 μᾶς δίδει τό δικαίωμα νά ἔχουμε τήν δική μας ἀνάγνωση γιά τό ποιά εἶναι ἡ Μακεδονία καί ποιοί οἱ Μακεδόνες, βάσει τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄρα καί τοῦ δικαιώματος νά ἔχουμε τήν δική μας ἀνάγνωση γιά τό ποιοί… δέν εἶναι Μακεδόνες. Τελεία παράγραφος μέ τίς ἀνοησίες καί τίς μηνύσεις λοιπόν. Σέ τελική ἀνάλυση χιλιάδες πολῖτες ἀπό τά δύο κράτη ἐξάσκησαν αὐτό τό δικαίωμα στίς παραλίες τῆς Μακεδονίας μας τό καλοκαίρι, ἀποκαλώντας οἱ μέν τούς ἑαυτούς «Μακεδόνες», οἱ δέ τούς συνομιλητές τους «Σκοπιανούς», καί οὐδείς διεγέρθη…


ΕΣΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1822 - 1922 - 1944 : ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Της Ελίνας Μαστέλλου-Γιαννάκενα

1822: Ήταν 8 Σεπτεμβρίου κι ο οθωμανικός στόλος
από τη Μονεμβασιά κίνησε ν’ ανεφοδιάσει το Παλαμήδι τ’ Αναπλιού,
που το πολιορκούσαν απ’ την στεριά ο Δημήτριος Υψηλάντης
με τα παλληκάρια του και από την θάλασσα η Κυρά των Σπετσών Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα με τα πλεούμενά της....
Ο γέρων-άρχων των Σπετσών Χατζηγιάννης Μέξης
είχε λάβει απόφαση να οργανώσει την άμυνα του νησιού.
Μεγάλη ναυμαχία έγινε, κινδύνεψε ο ελληνικός στόλος,
Μιαούλης και Πιπίνος… Κι εφόρμησε με το πυρπολικό του
ο ηρωϊκός σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης
και πυρπόλησε την τουρκική ναυαρχίδα
κι ο οθωμανικός στόλος τράπηκε σε φυγή.
Πάνω στον κάβο του Φαναριού, σε θέση σπουδαία και περίοπτη,
στον χώρο του Παλιού Λιμανιού, εκεί που βρισκόταν “ο Προμαχώνας”,
το ισχυρότερο κανονιοστάσιο των Σπετσών,
βρίσκεται η Ορθόδοξη εκκλησιά της Παναγίας της Αρμάτας,
εις ανάμνησιν της μεγάλης νίκης…



1922: Η Μικρασία κατέρρεε, το μέτωπο στον Σαγγάριο είχε σπάσει…
Οι στρατιώτες προσπαθούσαν να σώσουν ζωή και τιμή…
8 Σεπτεμβρίου τιμάται η μνήμη των Μητροπολιτών:
Ζήλων Ευθυμίου, Κυδωνιών Γρηγορίου,
Σμύρνης Χρυσοστόμου, Ικονίου Προκοπίου,
Μοσχονησίων Αμβροσίου,
που μαρτύρησαν με φρικτά βασανιστήρια…
Ο Ελληνισμός σύρθηκε σαν αμνός στην σφαγή,
στα «αμελέ ταμπουρού» (τάγματα εργασίας) στα βάθη της Ανατολής,
στην προσφυγιά και την φτώχεια…
Όσοι επέζησαν, πονεμένοι, χήρες, ορφανά,
πεινασμένοι, παγωμένοι από το κακό που τους είχε βρει,
με τις βασανισμένες τους ψυχές αλύτρωτες και μόνες,
με το δάκρυ να χαράζει σαν διαμάντι τα γυάλινα πρόσωπα,
έσφιξαν τα δόντια κι αποφάσισαν να ζήσουν.
Φτάνοντας στην Αθήνα,
μαζί μ΄ όλους εκείνους που τους συνέτρεξαν,
ήταν και μια νυφούλα μικρομάνα τριών παιδιών κι έγκυος στο τέταρτο,
που ΄χε παντρευτεί δικό τους παλληκάρι… Λεβέντη Μικρασιάτη!
Τον Νίκο Καραγιάννη, από τον Μπουρνόβα τους τον ξακουσμένο!...
Κι η νυφούλα των 24 χρονών, που Λέλα την φωνάζουν,
τους δίνει την καρδιά της, ολάκερη την ψυχή της…

Η αγάπη για τον συνάνθρωπό, η ευαισθησία
κι η μεγαλοψυχία της, την κάνουν συνεργό της Παναγιάς…
Συντρέχει και φιλοξενεί στο σπιτικό και την αυλή της
χήρες κι ορφανά, ηλικιωμένους και νέα κορίτσια
που ψάχνουν ν’ αρπάξουν την ζωή
από ’να κουρελάκι... από μια γωνίτσα, ένα ψίχουλο…
Η αγκαλιά της γεμάτη μωρά κι εκείνη πρώτη στα συσσίτια,
αγρυπνά για κάθε ανάγκη και πόνο, αυτών των ανθρώπων
που το χέρι του Θεού οδήγησε στην πόρτα της…
Αναζητά κι αλλού καταλύματα, τρόφιμα, φάρμακα, ενδύματα…
Ζητά από συγγενείς και φίλους να στεγάσουν τους αναγκεμένους…
Η ζεστή αγκαλιά της προσφέρει καταφύγιο και
το γλυκό της χαμόγελο, παρηγορεί και χαρίζει ελπίδα…
Ο λόγος της γλυκύς, ευπροσήγορος, δυνατός, στερεώνει ψυχές,
χαρίζει κουράγιο και δύναμη, διευθετεί προβλήματα…
Η Λέλα Καραγιάννη ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πάνω και πέρα απ’ όλα,
γι’ αυτό πήρε στους ώμους της ευθύνες και υποχρεώσεις
δυσανάλογα βαριές για τα χρόνια της…
Υπήρξε Ηρωίδα γιατί ήξερε ν’ αγαπά, να προσφέρει, να θυσιάζεται…
Αλλιώς δεν γίνεται κάποιος ήρωας, αν μέσα του δεν καίει η φλόγα
της αγάπης, της πίστης, της προσφοράς, της θυσίας…
Η Λέλα Καραγιάννη πορεύτηκε στην ζωή της
χέρι χέρι με τον σύζυγο με αγάπη και σύμπνοια
ανατρέφοντας μαζί τα παιδιά τους και γαλουχώντας τα
με τα ιδανικά των γενναίων!...


1941: Έτσι ξεκινά το δεύτερο γιουρούσι προσφοράς
με το που μπαίνουν οι κατοχείς στην Αθήνα…
Το σπουδαίο, περήφανο πνεύμα της,
ο υψηλός πήχης που τοποθετεί την τιμή
και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
δεν την αφήνουν να ησυχάσει…
Το αίμα της προγόνου της Μπουμπουλίνας
κοχλάζει στις φλέβες της καυτό…
και προσφέρει πάλι την εαυτό της κομματάκι-κομματάκι
να θρέψει τα παιδιά των συμμάχων που ξέμειναν πίσω
στην Ελλάδα μας, τότε που η λαίλαπα του πολέμου
σκόρπισε σαν τα στάχια στον άνεμο τους λαούς…
Άγγλοι, Νεοζηλανδοί, Καναδοί, έγιναν τα καινούργια της παιδιά,
πού τα προστάτευε, τα στέγαζε, τα έτρεφε και τα φυγάδευε
στην Μέση Ανατολή με κάθε κόστος!...
Και δημιούργησε την Αντιστασιακή της Οργάνωση «Μπουμπουλίνα»
και με τα σαμποτάζ, τις δολιοφθορές και τις ποικίλες δράσεις,
οι Γερμανοί ένιωσαν ότι οι Έλληνες δεν υποτάσσονται!

Συνεργάσθηκε με Ιταλούς αντιφασίστες και Γερμανίδες αντιναζί!
Μεταμφιέστηκε σε χωρική, γριά, εργάτρια…
Στρατολόγησε γιατρούς, βιομήχανους, εργοστασιάρχες,
αστυνομικούς και υψηλά ιστάμενα πρόσωπα!...
Μάζεψε πληροφορίες και έσωσε ανθρώπους από την εκτέλεση…
Οργάνωσε ανατινάξεις, φυγαδεύσεις κρατουμένων από τις φυλακές,
γλύτωσε Εβραίους από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως…
Αντιστάθηκε με κάθε μέσο και τρόπο!

1944: Προδόθηκε, συνελήφθη η ίδια και τα παιδιά της,
βασανίστηκαν φριχτά μα δεν λύγισε ΚΑΝΕΙΣ !!!
Στάθηκε «Μάνα» των φυλακισμένων
και τις ορμήνευε να μη δειλιάσουν, παρά να σηκώνουν
περήφανα το κεφάλι μέχρι την τελευταία στιγμή!
Ήταν η Μάνα τους, που τους ενέπνεε δύναμη και κουράγιο!
Εκτελέσθηκε με άλλους 70 ξημερώματα 8 Σεπτεμβρίου 1944
σ’ ένα ρέμα στο Χαϊδάρι, λίγο πριν ξημερώσει η Λευτεριά…
Η Αγάπη, η Πίστη, η Προσφορά, η Θυσία,
η ψυχική της φλόγα, η οδός του μαρτυρίου,
την οδήγησαν στον Παράδεισο του Θεού
και στο Πάνθεο των Ηρώων…
Αιωνία αυτής η μνήμη…
Αιωνία η μνήμη όλων τους…



ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.