9η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1926 : Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΑΘΗΝΑ ΕΓΙΝΕ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 400ους ΝΕΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ

Γραφει ο Ιωάννης Δασκαρόλης

Πριν από εκατό χρόνια, πυροβόλα και τεθωρακισμένα συγκρούστηκαν στην καρδιά της πρωτεύουσας. Η αιματηρή διάλυση των Δημοκρατικών Ταγμάτων, η εξέγερση στους δρόμους και το βίαιο τέλος μιας εποχής στρατιωτικών κινημάτων. 

Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου 1926 οι Αθηναίοι ξύπνησαν σε μια πόλη που έμοιαζε να προετοιμάζεται για πόλεμο.

Από τα χαράματα στρατιωτικές περίπολοι κινούνταν στους κεντρικούς δρόμους. Στο Κολωνάκι στήνονταν πρόχειρες θέσεις μάχης. Στρατεύματα είχαν αποκλείσει τις εγκαταστάσεις των Δημοκρατικών Ταγμάτων, ενώ πυροβόλα είχαν ταχθεί στην πλατεία Ρηγίλλης, στο Γουδή και κοντά στο νοσοκομείο Συγγρού. Στρατιωτικά αυτοκίνητα χρησιμοποιούνταν ως οδοφράγματα. Δυνάμεις από τη Χαλκίδα έφθαναν εσπευσμένα στην Αθήνα.

Λίγες ώρες αργότερα, οβίδες των 75 χιλιοστών θα έπλητταν τεθωρακισμένα οχήματα στην περιοχή του Ευαγγελισμού, πολυβόλα θα έβαλλαν μέσα στην πόλη και εκατοντάδες ένοπλοι άνδρες θα συγκρούονταν σε απόσταση λίγων λεπτών από το Σύνταγμα.

Ήταν η κορύφωση μιας από τις βιαιότερες εσωτερικές συγκρούσεις που γνώρισε η Αθήνα του Μεσοπολέμου.

Από την πτώση του Πάγκαλου στη νέα κρίση

Μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε καταρρεύσει η δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου. Στις 22 Αυγούστου 1926 ο στρατηγός Γεώργιος Κονδύλης είχε επικρατήσει με τη βοήθεια, μεταξύ άλλων, των ίδιων των Δημοκρατικών Ταγμάτων. Τα Τάγματα αυτά δεν αποτελούσαν συνηθισμένες μονάδες του ελληνικού Στρατού. Ήταν επίλεκτοι, καλά αμειβόμενοι σχηματισμοί, με ισχυρή πολιτική παρουσία και δικούς τους δεσμούς μέσα στο στράτευμα. Στην Αθήνα διέθεταν περίπου 1.200 άνδρες και τεθωρακισμένα οχήματα, ενώ διοικούνταν από δύο φιλόδοξους αξιωματικούς: τον Ναπολέοντα Ζέρβα και τον Βασίλειο Ντερτιλή. Για ένα διάστημα οι δύο διοικητές πίστεψαν ότι, έχοντας συμβάλει αποφασιστικά στην πτώση του Πάγκαλου, θα διατηρούσαν τη θέση τους ως εγγυητές της νέας πολιτικής κατάστασης. Η κοινωνία όμως είχε κουραστεί.

Από το 1922 η Ελλάδα είχε γνωρίσει δικτατορίες, κινήματα, αντικινήματα, στρατιωτικές επεμβάσεις και εκκαθαρίσεις. Στο μεγάλο συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα μετά την πτώση του Πάγκαλου, το πλήθος δεν ζητούσε μόνο ελεύθερες εκλογές και οικουμενική κυβέρνηση. Ζητούσε επίμονα και τη διάλυση των Δημοκρατικών Ταγμάτων. Ανάμεσα στα πολιτικά συνθήματα ακουγόταν και ένα πολύ περισσότερο γήινο: «φτηνό ψωμί». Η μεταπολεμική και μεταπροσφυγική Αθήνα ήταν μια πόλη πολιτικής έντασης, αλλά και βαθιάς φτώχειας.

Ταυτόχρονα, μεγάλο μέρος του σώματος των αξιωματικών θεωρούσε τα Τάγματα έναν απαράδεκτο στρατό μέσα στον Στρατό. Ο Κονδύλης βρέθηκε έτσι μπροστά σε ένα παράδοξο: οι άνθρωποι που τον είχαν βοηθήσει να φθάσει στην εξουσία είχαν μετατραπεί μέσα σε λίγες ημέρες στο μεγαλύτερο εμπόδιο για τη σταθεροποίησή της.

Η παγίδα της 8ης Σεπτεμβρίου

Το απόγευμα της 8ης Σεπτεμβρίου ο Κονδύλης υπέγραψε το διάταγμα υπ' αριθ. 21815 για τη διάλυση των Δημοκρατικών Ταγμάτων. Η διαταγή περιείχε μια ιδιαίτερα σημαντική πρόβλεψη: οι διοικητές των κυβερνητικών μονάδων μπορούσαν να ανοίξουν πυρ εναντίον τους, εφόσον το θεωρούσαν αναγκαίο, χωρίς να ζητήσουν νέα άδεια.

Ακολούθησε μυστική στρατιωτική σύσκεψη που κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Η επιχείρηση σχεδιάστηκε σαν κανονική πολεμική ενέργεια. Πεζικό, ιππικό και όλο το διαθέσιμο πεδινό πυροβολικό της Αττικής αναπτύχθηκαν γύρω από τις θέσεις των Ταγμάτων. Πυροβόλα στην πλατεία Ρηγίλλης είχαν αποστολή να εμποδίσουν την κάθοδο των τεθωρακισμένων προς το υπουργείο Στρατιωτικών. Άλλα είχαν ήδη σκοπεύσει τα παραπήγματα των Ταγμάτων.

Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου ο Ζέρβας ξύπνησε από έναν δημοσιογράφο που τον ειδοποίησε ότι στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή. Ήταν ήδη αργά. Στις 8.30 είχε ολοκληρωθεί η περικύκλωση. Στις 9.15 επιδόθηκε στους δύο διοικητές η διαταγή διάλυσης. Οι άνδρες τους μπορούσαν είτε να μεταταγούν στη Χωροφυλακή με τις ίδιες αποδοχές είτε να απολυθούν λαμβάνοντας δύο μισθούς. Ζέρβας και Ντερτιλής θα αποστρατεύονταν με τιμητική σύνταξη.

Την ίδια ώρα αεροπλάνα πετούσαν πάνω από τα στρατόπεδα ρίχνοντας φυλλάδια. Ο ίδιος ο Κονδύλης προειδοποιούσε τους στρατιώτες να μην αντισταθούν, επειδή ήταν περικυκλωμένοι και η αντίσταση θα οδηγούσε σε «λουτρό αίματος». Η προειδοποίηση αποδείχθηκε προφητική.

10.05: η μοιραία απόφαση

Για περίπου μία ώρα έγιναν απεγνωσμένες προσπάθειες συμβιβασμού. Ο υποστράτηγος Παλαιολόγου, ο ναύαρχος Δεμέστιχας και άλλοι αξιωματικοί προσπάθησαν να πείσουν τον Ζέρβα να μην κινηθεί. Ο Κονδύλης δέχθηκε ακόμη και μικρή υποχώρηση των κυβερνητικών δυνάμεων, ώστε να εκτονωθεί η κατάσταση. Στο στρατόπεδο όμως η ένταση είχε ξεπεράσει κάθε έλεγχο. Όταν ένας λοχίας τόλμησε να προτείνει συνθηκολόγηση, οι άνδρες στράφηκαν εναντίον του και παραλίγο να τον λιντσάρουν. Σύμφωνα με το μεταγενέστερο κατηγορητήριο, ο λοχαγός Παπαδόπουλος απείλησε ακόμη και τον Ζέρβα ότι θα τον έδενε εάν υποχωρούσε.

Στις 10.05 ο Ζέρβας πήρε τη μοιραία απόφαση. Λίγο πριν είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους ότι ο ίδιος και ο Ντερτιλής θα πολεμούσαν «μέχρις εσχάτων». Οι άνδρες του, με τις χαρακτηριστικές γαλάζιες στολές τους, παρατάχθηκαν πίσω από τρία τεθωρακισμένα.

Ήταν, όπως αποδείχθηκε, η τελευταία παρέλαση του Β΄ Δημοκρατικού Τάγματος. Στις 10.10 η φάλαγγα άρχισε να κινείται προς το κέντρο. Ο Ζέρβας ήταν έφιππος και τα τεθωρακισμένα προπορεύονταν. Ο προορισμός, κατά τον ίδιο αργότερα, ήταν το υπουργείο Στρατιωτικών για να συναντήσει τον Κονδύλη. Όμως μια στρατιωτική μονάδα που προχωρούσε με πολυβόλα και τεθωρακισμένα προς το κέντρο της πρωτεύουσας δύσκολα μπορούσε να θεωρηθεί απλή αντιπροσωπεία διαπραγμάτευσης.

Η έκρηξη στον Ευαγγελισμό

Στις 10.20 περίπου, κοντά στη Ριζάρειο και στον Ευαγγελισμό, οι δύο αντίπαλοι σχηματισμοί βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο. Κανείς δεν μπόρεσε να αποδείξει με απόλυτη βεβαιότητα στη δίκη που ακολούθησε ποιος έριξε την πρώτη σφαίρα. Υπάρχουν όμως ισχυρές μαρτυρίες ότι οι πρώτοι πυροβολισμοί προήλθαν από κυβερνητική μονάδα.

Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε επιστροφή. Ο αντισυνταγματάρχης Τσαγγαρίδης διέταξε γενίκευση του πυρός. Μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά, ένα πυροβόλο των 75 χιλιοστών είχε ήδη σκοπεύσει τα τεθωρακισμένα. Η πρώτη οβίδα πέτυχε το προπορευόμενο όχημα. Στο εσωτερικό του υπήρχαν 24 δοχεία βενζίνης.

Η έκρηξη ήταν τρομακτική. Το τεθωρακισμένο ανατινάχθηκε, και το πλήρωμά του απανθρακώθηκε και διαμελίστηκε. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο λοχαγός Ποιητίδης, κουνιάδος του Ζέρβα. Δεύτερη οβίδα χτύπησε το επόμενο τεθωρακισμένο. Μια τρίτη, με πυρά διασποράς, έπεσε πάνω στην πρώτη διμοιρία του Τάγματος και την έθεσε σχεδόν ολόκληρη εκτός μάχης.

Και τότε άνοιξαν πυρ όλες οι γύρω κυβερνητικές θέσεις. Οι άνδρες του Ζέρβα έπεσαν στο έδαφος ή κατέλαβαν τα γύρω κτίρια και ανταπέδωσαν από παράθυρα και ταράτσες. Το πυροβολικό συνέχισε να βάλει.

Οι τραυματίες ούρλιαζαν μπροστά στο μέγαρο Ταμπακόπουλου. Το κτίριο όπου είχε καταφύγει ο Ζέρβας γέμιζε νεκρούς και αιμόφυρτους στρατιώτες. Μια οβίδα έπληξε γειτονικό σπίτι και το πυρπόλησε, ενώ άμαχοι έτρεχαν πανικόβλητοι στους δρόμους. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν λευκά σεντόνια στα παράθυρα. Ο Ζέρβας παραδόθηκε στις 13.00.

Ο Ντερτιλής και η «τρελή πορεία»

Στο άλλο στρατόπεδο ο Ντερτιλής είχε επίσης αρνηθεί να υπακούσει. Όταν του επιδόθηκε η διαταγή, απάντησε ότι η διάλυση του Τάγματός του ισοδυναμούσε με «τον θάνατον της νεαράς Δημοκρατίας». Οι άνδρες του υποσχέθηκαν ότι θα πολεμούσαν «μέχρις ενός».

Σύντομα οι θέσεις του δέχθηκαν καταιγισμό οβίδων από το Γουδή και τα Τουρκοβούνια. Οι βολές δεν περιορίστηκαν στο στρατόπεδο. Στην προσφυγική συνοικία του Θων μία οβίδα σκότωσε τον σύζυγο της Καλλινίκης Τσεβλιάδου. Δεύτερη οβίδα απέκοψε το χέρι της ίδιας από τον αγκώνα. Η γυναίκα ήταν πέντε μηνών έγκυος. Άλλες οβίδες σκότωσαν περαστικούς κοντά στο Νοσοκομείο Παίδων και κατέστρεψαν σπίτια.

Ο Ντερτιλής τότε επιχείρησε μια σχεδόν απίστευτη έξοδο. Μπήκε σε τεθωρακισμένο και κατευθύνθηκε προς το κέντρο της Αθήνας. Το όχημα πέρασε από την Κηφισίας κάτω από εκατοντάδες πυροβολισμούς, κινήθηκε μπροστά από το υπουργείο Στρατιωτικών, συνέχισε προς την Ερμού, την Αιόλου και την Ευριπίδου και τελικά έφθασε κοντά στο Ταχυδρομείο της Ομόνοιας. Οι περισσότεροι άνδρες του πληρώματος είχαν στο μεταξύ σκοτωθεί ή τραυματιστεί.

Ο Ντερτιλής, τραυματισμένος στην ωμοπλάτη, τηλεφώνησε τελικά στον Κονδύλη και παραδόθηκε.

Και τότε εξεγέρθηκε η Αθήνα

Η στρατιωτική μάχη όμως ήταν μόνο το πρώτο μέρος της ημέρας. Μόλις οι πρώτες οβίδες ακούστηκαν στο κέντρο, οι Αθηναίοι πανικοβλήθηκαν. Τα καταστήματα έκλειναν, το Χρηματιστήριο διέκοψε τη συνεδρίασή του και οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν έκτακτα παραρτήματα.

Σύντομα η αγωνία μετατράπηκε σε οργή. Χιλιάδες πολίτες κινήθηκαν προς το Σύνταγμα φωνάζοντας:

«Κάτω τα κινήματα»

«Κάτω η στρατοκρατία»

«Ζήτω ο λαός»

«Οικουμενική».

Πολλοί πήραν σανίδες και καδρόνια από οικοδομές. Στρατιώτες και χωροφύλακες ξυλοκοπούνταν και αφοπλίζονταν. Στο Σύνταγμα, στην Ομόνοια, στη Σταδίου και στη Χαλκοκονδύλη επικρατούσε χάος. Οι διαδηλωτές έφθασαν ακόμη και στο σημείο να καταλάβουν προσωρινά το εγκαταλελειμμένο τεθωρακισμένο του Ντερτιλή, να σκαρφαλώσουν επάνω του και να το περιφέρουν στο κέντρο καλώντας τον κόσμο σε εξέγερση.

Άλλες ομάδες λεηλάτησαν αποθήκη της Χωροφυλακής και άρπαξαν 31 τυφέκια, 60 περίστροφα και 20.000 φυσίγγια.  Ακολούθησαν επιθέσεις στη Γενική Ασφάλεια, στο υπουργείο Ναυτικών και στα υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών. Μια άλλη ομάδα πολιόρκησε την Εθνική Τράπεζα. Στο εσωτερικό της, υπάλληλοι και στελέχη περίμεναν με τα λιγοστά όπλα τους, ενώ το πλήθος προσπαθούσε επί μία ώρα να παραβιάσει τις βαριές σιδερένιες πόρτες.

Η κυβέρνηση απάντησε με στρατό, ιππικό και τεθωρακισμένα. Ο Κονδύλης έριξε από αεροπλάνο προκήρυξη πάνω από την πόλη: «Απαγορεύεται η συγκέντρωσις πολιτών... Οι παραβάται... διατρέχουν κίνδυνον ζωής». Μέχρι το απόγευμα ο Στρατός είχε ανακτήσει τον έλεγχο. Στη διασταύρωση Πεσμαζόγλου και Πανεπιστημίου είχαν σχηματιστεί λίμνες αίματος.

Το πρωί μετά

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν εξακριβώθηκε ποτέ. Η επίσημη ανακοίνωση ανέφερε μόλις 29 νεκρούς και 75 τραυματίες. Όμως στην ομαδική κηδεία της επομένης ενταφιάστηκαν ήδη 43 στρατιώτες των Δημοκρατικών Ταγμάτων. Άλλες πηγές μιλούσαν για 49, 70 ή 85 νεκρούς. Η έρευνα οδηγεί στην εκτίμηση ότι μόνο τα Δημοκρατικά Τάγματα πιθανότατα είχαν περισσότερους από 100 νεκρούς και πάνω από 200 τραυματίες. Υπήρχαν επιπλέον απώλειες των κυβερνητικών δυνάμεων και πολίτες νεκροί και τραυματίες.

Το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου η περιοχή του Ευαγγελισμού έμοιαζε με πεδίο μάχης. Κατεστραμμένα τεθωρακισμένα κάπνιζαν ακόμη. Οι προσόψεις των κτιρίων ήταν διάτρητες από σφαίρες. Τα καλώδια του τραμ είχαν πέσει. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι αίματα και συντρίμμια. Στα νοσοκομεία συγγενείς αναζητούσαν απεγνωσμένα τους ανθρώπους τους. Από τους νεκρούς των τεθωρακισμένων αρκετοί δεν μπορούσαν καν να αναγνωριστούν.

Ίσως αυτή να είναι και η ουσία της 9ης Σεπτεμβρίου.

Τα δημοκρατικά τάγματα είχαν μεταβληθεί σε έναν ένοπλο πολιτικό παράγοντα που δεν μπορούσε πλέον να ενσωματωθεί ομαλά στον τακτικό Στρατό. Οι διοικητές τους έλαβαν αποφάσεις που οδήγησαν αναπόφευκτα στην καταστροφή. Η κυβέρνηση Κονδύλη, από την άλλη, είχε προετοιμαστεί να τους εξοντώσει με μέσα πραγματικού πολέμου στο κέντρο μιας κατοικημένης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.

Όταν όλα τελείωσαν, οι περισσότεροι από εκείνους που πλήρωσαν το τίμημα δεν ήταν οι άνθρωποι που είχαν διαμορφώσει την πολιτική κρίση. Ήταν απλοί στρατιώτες, περαστικοί, πρόσφυγες, εργάτες, παιδιά και γυναίκες. Στις 10 Σεπτεμβρίου σαράντα τρία φέρετρα στρατιωτών των Δημοκρατικών Ταγμάτων οδηγήθηκαν στο νεκροταφείο με τις τιμές που προβλέπονταν για άνδρες του ελληνικού Στρατού πεσόντες εν ώρα μάχης.

Οι ίδιοι άνθρωποι που, μία ημέρα νωρίτερα, είχαν χαρακτηριστεί στασιαστές και είχαν δεχθεί τις οβίδες του ελληνικού πυροβολικού, κηδεύονταν τώρα ως νεκροί στρατιώτες του ελληνικού κράτους. Η 9η Σεπτεμβρίου 1926 έκλεισε έτσι, μέσα σε αίμα, έναν πρώτο μεγάλο κύκλο της στρατοκρατίας του Μεσοπολέμου.

Και έμεινε ως μία από τις πλέον αιματηρές —και σήμερα σχεδόν λησμονημένες— ημέρες στην ιστορία της Αθήνας.

Πηγή

Ιωάννης Β. Δασκαρόλης, Δημοκρατικά Τάγματα – οι πραιτωριανοί της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας (γ΄ έκδοση), Παπαζήσης, Αθήνα 2025.

https://www.istorikathemata.com/2026/09/9-1926-400.html

«Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΙΩΠΩΝ ΤΗΝ ΦΡΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΤΡΟΠΙΑΣΜΟΝ ΤΟΥ...»

ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ «Νεκρική ωδή» ο Κωστής Παλαμάς το αφιερώνει στον Ίωνα Δραγούμη (μετά τον «Γκρεμιστή» που έγραψε για κείνον το 1907). Σ’ αυτό ο μεγάλος ποιητής «κεντάει με το βελονάκι» τη ζωή του Ίωνος Δραγούμη και θρηνεί τον άγριο διακαμό του. Το ποίημα γράφτηκε μέσα σε μια βδομάδα από την ημέρα του φόνου και δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της 8ης Αυγούστου 1920.

Η τελευταία στροφή του ποιήματος τοποθετήθηκε τελικά το 1972 στην πρόσοψη του μνημείου, που βλέπει στην οδό Βασ. Σοφίας, καθώς η κανονική επιγραφή, που υπήρχε όταν στήθηκε το μνημείο (το 1921), είχε βανδαλιστεί με σφυρί και καλέμι από φανατικούς βενιζελικούς το 1922. Είχε παραμείνει σ’ αυτήν την κατάσταση επί μισόν αιώνα χωρίς να νοιαστεί κανείς Έλληνας διόλου….

Για  τη «Νεκρική Ωδή» του,  ο Κωστής Παλαμάς κλήθηκε να καταθέσει στη δίκη για τη δολοφονία του Δραγούμη.  Μεταγράφω από τα πρακτικά της δίκης, από την εφημερίδα «Εμπρός», αρ. φ. 9132, της Παρασκευής 18 Μαρτίου 1922:

 

Ο ΜΑΡΤΥΣ κ. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Ἐπαναλαμβανομένης τῆς συνεδριάσεως καλεῖται ὁ μάρτυς κ. Κωστῆς Παλαμᾶς, γεννηθεὶς ἐν Πάτραις ἐτῶν 69. Ὁ κ. Παλαμᾶς λέγει ὅτι εἶχε γράψει μία νεκρικὴν ὠδὴν εἰς τὸν Δραγούμην, διότι ὁ νεκρὸς δὲν ἀνήκει μόνον εἰς τὴν πολιτικήν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ Ἔθνος, ἔδωσε δὲ εἰς τὴν ἰδέαν, ἥτις μέχρι τινός ἦτο κοινήν, μίαν λογοτεχνικήν μορφήν. Ἐθεώρησε καθῆκον του νὰ γράψῃ τὴν ὠδήν, διότι ὁ ποιητὴς —ζητεῖ τὴν ἄδειαν ὁ κ. Παλαμᾶς νὰ ὁμιλήσῃ εἰς τρίτον πρόσωπον— ἠθέλησε νὰ ἀνεγείρῃ ἕνα μαυσωλεῖον εἰς τὸν θανόντα. Ὁ στίχος «πῶς ἔπεσες γραφὴ ἄς μην τὸ λέει» εἶναι σχῆμα ἀποσιωπήσεως, τὸ ὁποῖον ἀγαποῦν οἱ ποιηταί, διὰ νὰ δώσουν ἔκφρασιν μὲ τὴν εὐγλωττίαν τῆς σιωπῆς. Θέλει δηλαδὴ ὁ ποιητὴς νὰ ἐκφράσῃ σιωπῶν τὴν φρίκην καὶ τὸν ἀποτροπιασμόν του.

ΠΡ.[ΕΔΡΟΣ] Ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἰδέαν τῶν δολοφόνων, νὰ θελήσουν νὰ τερματίσουν τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, ὑπὸ ποίων ἐνστίκτων φρονεῖτε ὅτι ἐνεφοροῦντο;

Μ. Ἀναμφιβόλως ἀγρίων.

Ο κ. ΕΙΣ. [ΑΓΓΕΛΕΥΣ] ζητεῖ τὸ ποίημα ὅπερ ὁ κ. Παλαμᾶς ἔγραψεν εἰς τὸν νεκρόν.

Ο κ. ΦΙΛΙΠΠΑΣ (συν.)[ήγορος] ζητεῖ καὶ οὗτος τὸ ποίημα, ἀφοῦ ἡ ποίησις εἶναι μέσον ἀποδεικτικῆς διαδικασίας. Θὰ τὸ στείλω εἰς τὸν κ. Εἰσαγγελέα.

 

 

 

https://dragoumision.blogspot.com/2026/08/blog-post_10.html

Πῶς χάνεται ἡ ταυτότητα ἑνός Ἔθνους - Δίνουμε τήν εἰκόνα μιᾶς ἐξουθενωμένης κοινωνίας, πού δέν ἔχει τίς δυνάμεις νά δώσει μάχη γιά ὁτιδήποτε – Τά ἐθνικά θέματα ἀκουμποῦν τήν καθημερινότητά μας πλέον

Του Μανώλη Κοττάκη 

ΟI Eλληνοτουρκικές σχέσεις εἰσέρχονται πλέον σέ ἕνα νέο στάδιο. Δέν περιορίζονται μόνο στήν παραδοσιακή ἔνταση στούς οὐρανούς καί στίς θάλασσες τοῦ Αἰγαίου μέ παραβιάσεις μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν, ἀλλά καί ναυμαχίες σκαφῶν τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ καί τῆς Ἀκτοφυλακῆς. 

Ἀγγίζουν πλέον τήν καθημερινότητά μας. Ἐκδηλώνονται στό ἔδαφος. Καί ὅλα ὅσα συμβαίνουν τό τελευταῖο διάστημα, εἴτε μέ τήν προκλητική παρέλαση ἐποχούμενων «Γκρίζων λύκων» μέ ἐμβατήρια στήν διαπασῶν στούς δρόμους τῆς Κομοτηνῆς, εἴτε μέ τήν «ἤπια εἰσβολή» ἐκπομπῆς σήματος τουρκικῶν ραδιοφωνικῶν σταθμῶν σέ ἕνα πολύ μεγάλο τμῆμα τῆς ἐπικρατείας μας (Μαγνησία – νησιά Αἰγαίου – Κρήτη), εἴτε μέ τίς πτήσεις drones πάνω ἀπό κατοικημένες περιοχές μέ ἐπιπτώσεις στήν Πολιτική Ἀεροπορία (ἄλλαξε τό σχέδιο πτήσεως ἀεροσκάφους στήν Ἀλεξανδρούπολη μετά τήν ἀπογείωσή του), εἴτε μέ τήν προσέγγιση τῶν τουρκικῶν ἁλιευτικῶν στήν ἠπειρωτική Ἑλλάδα καί τήν λεηλασία τοῦ βυθοῦ μας, ἐπιβεβαιώνουν πανηγυρικά τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ζοῦμε τόν ἀκήρυκτο πόλεμο !

Δέν προέκυψαν βεβαίως ὅλα αὐτά ἀπό τήν μιά μέρα στήν ἄλλη. Ἡ παράνομη ἁλίευση ξεκίνησε πρό διετίας ἀπό τό Καψάλι Κυθήρων. Ἡ παράνομη ἐκπομπή τουρκικῶν σταθμῶν ξεκίνησε τό 2024 ἀπό τίς φωτιές τοῦ Ἕβρου στήν Ἑγνατία Ὁδό. Οἱ ὑπερπτήσεις ἄρχισαν ἐπίσης τό 2024 μέ τουρκικά F-16 στόν βόρειο Ἕβρο μέσῳ Καβάλας. Προηγήθηκε ὁ ὑβριδικός τηλεοπτικός ψυχολογικός πόλεμος μέ τό καθημερινό ἠμίωρο μέ νέα τοῦ Σουλτάνου ἀπό ἑλληνικά ΜΜΕ.

Καί βεβαίως ὁ μακροχρόνιος πόλεμος μέ τά σήριαλ γιά νά ἐξοικειωνόμαστε μέ τήν γλῶσσα. Βάλαμε τήν κουλτούρα τοῦ ἐχθροῦ στό σαλόνι μας καί τήν συνηθίσαμε. Καί βεβαίως ἀποδεχθήκαμε τήν εἰσαγόμενη θεωρία ὅτι δέν ἔχουμε σέ ὅλα δίκιο, ἔχουμε καί ἄδικο. Ἡ σχολή τοῦ ἀδίκου κάνει καριέρα στήν χώρα μας. Μᾶς δοκιμάζουν καί λαμβάνουν ὡς ἀπάντηση τήν ἀπάθεια.

Γιά νά φτάσουμε ὥς ἐδῶ προηγήθηκαν λοιπόν πολλά, γιά τά ὁποῖα εὐθύνεται κυρίως ἡ πολιτική ἡγεσία μας, ἀλλά σέ ἕνα μεγάλο βαθμό καί ἐμεῖς ὡς κοινωνία πού σταθερά ὑποτιμοῦμε τήν σημασία τῶν γεγονότων.

Προηγήθηκαν ἐπίσης στό πεδίο πολλές μικρές καί μεγάλες ἧττες, γιά τίς ὁποῖες κάποιοι στήν Ἀθήνα σήκωναν τά φρύδια τους ἀδιάφορα.

– Καί τί ἔγινε πού σηκωθήκαμε καί φύγαμε ἀπό τήν Κάσο κατά τήν πόντιση τοῦ καλωδίου κατόπιν ἐντολῶν τῶν τουρκικῶν πολεμικῶν πλοίων τό 2024;

– Καί τί ἔγινε πού οἱ Τοῦρκοι μᾶς ἔκαναν διάβημα ὅταν ἑλληνικές ἑταιρεῖες ἐπικοινωνιῶν προσπάθησαν νά ποντίσουν καλώδιο μεταξύ Σάμου καί Χίου; Κανείς δέν ἀσχολήθηκε καί ὅσοι ἀσχοληθήκαμε καί εἴπαμε πώς θά ἔρθει ἡ μέρα πού θά μᾶς ζητοῦν ἄδεια νά πᾶμε ἀκτοπλοϊκῶς ἀπό τό ἕνα νησί μας στό ἄλλο θεωρηθήκαμε γραφικοί. Σήμερα αὐτά πού λέγαμε τά λέει καί ὁ… Ροζάκης !

– Καί τί ἔγινε πού μόλις τήν προηγούμενη ἑβδομάδα κάποιος χαρακτήρισε τόν Δῆμο Ἀρριανῶν στή Ροδόπη «τουρκικό» καί πού μέλη κόμματος τῆς Τουρκίας ἔκαναν τό σῆμα τῶν «Γκρίζων λύκων» μέσα στήν κεντρική πλατεῖα τῆς Ξάνθης;

Γιά νά φτάσουμε λοιπόν στό σημεῖο νά ἀνεβαίνεις στό Πήλιο καί νά ἀκοῦς τήν τουρκική γλῶσσα, νά πηγαίνεις στήν Ἀλόννησο γιά ψάρεμα καί νά βλέπεις τουρκικά ἁλιευτικά, νά βρίσκεσαι στήν Ἀλεξανδρούπολη, τήν Λῆμνο καί τήν Σαμοθράκη καί ἀπό πάνω σου νά πετοῦν τούρκικα drones σάν αὐτά πού πετοῦν στήν Οὐκρανία καί νά ἀλλάζει ὁ πύργος ἐλέγχου τοῦ «Δημόκριτος» τά σχέδια πτήσεως τῆς Aegean μή γίνει δυστύχημα, διανύσαμε πάρα πολλά χιλιόμετρα ἀδιαφορίας, τό πολιτικό σύστημα καί ὁ λαός μαζί. Μέ εὐθύνη κυρίως τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, τό ὁποῖο θάβει κάθε μή βολική εἴδηση πού θά ξυπνοῦσε τόν Ἕλληνα γιά τούς κινδύνους πού διέρχεται, χάριν διακρατικῶν deals, ἀλλά δευτερευόντως καί ἡμῶν, ὡς λαοῦ πού κάποια στιγμή πρέπει νά ξυπνήσουμε καί νά συνειδητοποιήσουμε τά διακυβεύματα.

Λυπᾶμαι, ἀλλά ὑπάρχουν στιγμές πού δίνουμε τήν εἰκόνα μιᾶς κοινωνίας παραιτημένης. Μιᾶς κοινωνίας κουρασμένης, πού δέν ἔχει διάθεση νά δώσει μάχη γιά ὁτιδήποτε. Μιᾶς κοινωνίας πού ὅποιος τῆς λέει «πρόσεξε, αὐτοί βρίσκονται αὐτή τή στιγμή στόν κῆπο μας, ἀλλά σέ λίγο θά ἀνέβουν τά σκαλιά, θά μποῦν στό χώλ, θά ἁλώσουν τήν κουζίνα μας καί θά καταλήξουν στήν κρεβατοκάμαρά μας» λογίζεται ὡς ταραχοποιός. Ὑπάρχει βεβαίως αὐτή ἡ εἰκόνα γιατί δίνουμε τήν ἐντύπωση –ὑπάρχουν καί κρυφές ὑγιεῖς πλειονότητες– μιᾶς ἐξουθενωμένης, καταβεβλημένης ἀπό τήν κόπωση γιά τήν ἐπιβίωση κοινωνίας. Τό 25% τῶν Ἑλλήνων ζεῖ τό ὄνειρό του: καταναλώνει, γλεντᾶ, ταξιδεύει, ντιλάρει, ἀποταμιεύει. Μπορεῖ νά καίει ἡ φωτιά δίπλα του, ἀλλά νά μήν τήν βλέπει. Τό ἄλλο 75% εἶναι κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον κουρασμένο, ἀποκαρδιωμένο, ἀποσβολωμένο καί, μολονότι βλέπει τήν πυρκαϊά, ἔχει ὡς προτεραιότητα νά βάλει τάξη στήν ἀποκλειστική οἰκονομική ζώνη τῆς δικῆς του τσέπης. Ὁ Γολγοθᾶς τῆς ἐπιβιώσεως ἐκτοπίζει κάθε τι ἄλλο.

Τήν κατάσταση τῆς διαβρωμένης ἑλληνικῆς κοινωνίας τήν γνωρίζουν ἄριστα οἱ γείτονες. Ἔχουν τήν ἀνάγνωση ὅτι οἱ δυτικές κοινωνίες βρίσκονται σέ παρακμή καί εἶναι ἰδιαιτέρως εὐάλωτες. Ἀκόμα καί μέσα στόν σκληρό πυρῆνα τοῦ κράτους καί τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Καί ἐκεῖ μπορεῖ νά «ποντίσουν» καλώδια γιά ἀκαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς, διπλωμάτες πού σπέρνουν τήν ἡττοπάθεια μέ τό ὄνομα «ρεαλισμός».

Ἐν πάσῃ περιπτώσει αὐτοί τήν δουλειά τους κάνουν. Τό θέμα εἶναι τί κάνουμε ἐμεῖς. Ἐμεῖς κατ’ ἀρχάς ἀκόμα δέν ἔχουμε συνειδητοποιήσει ὅτι χάνουμε τήν ταυτότητά μας ὡς Ἔθνος. Γινόμαστε ἄλλοι. Καί ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀπώλειάς μας, ὑποχωροῦν καί τά ἀνακλαστικά μας. Σέ σημεῖο πού ὅταν συνειδητοποιοῦμε τήν κατάσταση καί πρέπει νά ἐνεργοποιηθοῦν νά μήν εἴμαστε σέ θέση νά ἀντιδράσουμε ἄμεσα. Δέν μπορεῖ κανείς νά φανταστεῖ πόσο μεγάλη σημασία ἔχει νά (μήν) ἐκπέμπουν τουρκικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στή Θράκη, τό Αἰγαῖο καί τήν Κρήτη κατά τήν διάρκεια μιᾶς κρίσεως. Μποροῦν σκεπάζοντας τούς ἑλληνικούς νά ἀκυρώσουν τήν ἐνημέρωση τοῦ πληθυσμοῦ καί νά καθοδηγήσουν τούς ὁποίους «δικούς» τους πληθυσμούς στό τί νά κάνουν.

Νά καταστοῦν δηλαδή οἱ κεραῖες τῶν ραδιοφωνικῶν σταθμῶν ἀσύμμετρα ὅπλα. Δέν μπορεῖ κανείς νά φανταστεῖ τί σημασία μπορεῖ νά ἔχει κατά τήν διάρκεια μιᾶς κρίσεως ἕνα ἀδέσποτο drone πάνω ἀπό ἕνα ἀκριτικό ἀεροδρόμιο ὅπως τό «Δημόκριτος» τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως. Μπορεῖ νά ἀκυρώσει ἤ νά ἀλλάξει ὅλα τά σχέδια πτήσεως προκαλῶντας τεράστια ἀναταραχή καί ἀνασφάλεια στόν πληθυσμό. Δέν μπορεῖ κανείς νά φανταστεῖ ποιοί μπορεῖ νά κρύβονται ἀνάμεσα σέ μούτσους στά πληρώματα τῶν τουρκικῶν ἁλιευτικῶν πού πλησιάζουν τήν ἠπειρωτική Ἑλλάδα.

Ἐμεῖς διανύουμε τήν περίοδο ἑνός μακρύ ὕπνου, ἀπό τόν ὁποῖο ξαφνικά βγαίνουμε αὐτή τήν στιγμή, ἀφοῦ ἔχουν προετοιμαστεῖ τά τετελεσμένα, ἐνῷ ἐκεῖνοι βρίσκονται σέ πλήρη ἀνάπτυξη δυνάμεων. Ἐπειδή ὁ Ἕλληνας, σύμφωνα μέ τόν Τσιφόρο, ξέρει νά παίζει ἄμυνα μέ τό μυαλό, θέλουμε νά ἐλπίζουμε ὅτι τήν ὕστατη ὥρα θά συνταχθοῦμε ὡς Ἔθνος συνολικά. Τά περιθώρια εἶναι πολύ μικρά, ἀλλά γιά ἕναν λαό σάν κι ἐμᾶς, πού ἔχει περάσει καταστροφές, τραγωδίες, εἰσβολές, δικτατορίες, ἐμφύλιους, προσφυγιά, εἶναι πάρα πολύ μεγάλα. Καί ὅταν μέ τό καλό περάσει ὁ κίνδυνος, ναί, θά πρέπει γιά πρώτη φορά νά ἀρχίσουμε νά κάνουμε ταμεῖο καί νά παίρνουμε ἀποφάσεις. Ὅσοι ἀγοράζουν τή γῆ μας στήν Μακεδονία καί τή Θράκη μέ σκοπούς ἄλλους πρέπει νά περνοῦν ἀπό μικροσκόπιο.

Ἐδῶ πρόκειται γιά τήν ἀκεραιότητα τῆς πατρίδας μας. Θά βγοῦν ἀπό τούς τάφους τους οἱ πρόγονοί μας καί θά μᾶς πάρουν στό κυνήγι! Ἀρκεῖ νά σᾶς πῶ ὅτι αὐτό τό διάστημα ἀγοράζουν συστηματικά στή Θράκη παλαιές ἀγροικίες Βούλγαροι πολῖτες τοῦ νότου μέ τουρκική καταγωγή. Μέ δάνεια ἀπό τήν τουρκική τράπεζα ZIRAT τῆς Κομοτηνῆς. Ἀθόρυβος εἰσβολή Τούρκων μέ εὐρωπαϊκή ἰθαγένεια σέ ἑλληνικό ἔδαφος. Καί κανείς δέν μιλάει. Ὅσοι σταθμοί ἐκπέμπουν παρανόμως στό ἔδαφός μας θά πρέπει νά καλυφθεῖ τό σῆμα τους. Τελεία καί παῦλα. Ὅσοι ψαρεύουν τόν ἐθνικό μας πλοῦτο καί διαλύουν τό βυθό μας πρέπει νά πᾶνε ἀπό κεῖ πού ἦρθαν.

Καί ὅσοι, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητας, κρατοῦν μικρόφωνα καί ἀναπαράγουν τήν τουρκική προπαγάνδα θά πρέπει νά ξανασκεφτοῦν κάθε πότε πρέπει νά ἔρχονται στήν Ἑλλάδα. Γιατί οἱ γείτονες ἀπαγορεύουν ἀκόμα καί στόν τελευταῖο πολιτιστικό σύλλογο πού ἔκανε ἐκδήλωση γιά τήν Γενοκτονία τῶν Ποντίων νά εἰσέρχεται στό ἔδαφός τους. Κομμένα τά ἀστεῖα πιά. Ἄς περάσουμε αὐτή τήν κρίση πού ἔρχεται ὁλοταχῶς καί ἄν εἴμαστε καλά μετά, τά λέμε!

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/p%e1%bf%b6s-chanetai-%e1%bc%a1-taftotita-%e1%bc%91nos-%e1%bc%94thnous/

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ-ΡΗΣΟΣ ΣΤΗΝ 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΕΡΩΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ 133-134-135

Ο Πελασγός για 35 χρονιά στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως.Σας περιμένουμε στα περίπτερα 133-134-135.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ : ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ''Χ'' ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ

Ο Παναγιώτης, γνωστός ως Τάκης Μεγαλοοικονόμου, Έλληνας εθνικιστής και εθνικός αγωνιστής που συμμετείχε και πολέμησε στις τάξεις της εθνικιστικής Οργανώσεως «Χ» του Γεωργίου Γρίβα, ένας από τους τελευταίους εν ζωή μαχητές της οργανώσεως και απολύτως έμπιστος του Αρχηγού της, γεννήθηκε το 1926 και πέθανε ^[1] στις 26 Σεπτεμβρίου 2018 στο Κορωπί Αττικής. Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε το απόγευμα της 27ης Σεπτεμβρίου στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης στο 2ο Κοιμητήριο Κορωπίου, όπου και τάφηκε.

Βιογραφία

Ο Μεγαλοοικονόμου πολέμησε στη διάρκεια της κομμουνιστικής ανταρσίας, τα Δεκεμβριανά γεγονότα του 1944, στην Αθήνα καθώς εντάχθηκε στην Οργάνωση «Χ» στο τέλος του 1942, όταν ήρθε σε επαφή με το Γεώργιο Γρίβα, μέσω του Μιχάλη Κουρουπού. Την Τρίτη 5 Δεκεμβρίου, ομάδες κομμουνιστών είχαν καταλάβει τον λόφο της Πνύκας και έριχναν με όλμους, πολυβόλα θέσεως, οπλοπολυβόλα και ατομικά όπλα. Ο Μεγαλοοικονόμου ήταν στον ναό του Θησέως, όπου υπήρχε ένα τεράστιο ανάχωμα που είχε δημιουργηθεί από τις ανασκαφές που είχε κάνει η Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών, και από το πρόχειρο πολυβολείο σκόπευε στην οδό Αποστόλου Παύλου 19 όπου ήταν το σπίτι του, στο οποίο εισέβαλαν τελικά οι κομμουνιστές και αιχμαλώτησαν τον 74χρονο πατέρα του. Ο Τάκης Μεγαλοοικονόμου βίωσε την δολοφονία του πατέρα του τον οποίο δολοφόνησαν ^[2] στα Κρώρα έξω από τη Θήβα, ενώ πήραν ομήρους την αδελφή του, που ο σύζυγος της ήταν αιχμάλωτος στην Γερμανία, καθώς και την 16χρονη ανιψιά του Μεγαλοοικονόμου, που απελευθερώθηκαν αργότερα από τις Αγγλικές δυνάμεις.

Όταν τελείωσαν τα πυρομαχικά, ο Μεγαλοοικονόμου πήρε το κλείστρο του πολυβόλου και κατρακυλώντας στο ανάχωμα συγκέντρωσε όσα όλα βρήκε και κατέφυγε στο Αστυνομικό Τμήμα, όπου αφού παρέδωσε τα όπλα μεταφέρθηκε από τους Αγγλικές δυνάμεις στα Παλαιά Ανάκτορα. Στις 6 και 7 Δεκεμβρίου 1944 κλήθηκαν στα όπλα οι κλάσεις του '38 και του '39, που κατατάχθηκαν στην Εθνοφυλακή. Τα μέλη της «Οργανώσεως Χ» κατατάχθηκαν στην κλάση του '39 και συγκρότησαν το 143 Τάγμα Πεζικού με διοικητή τον Θεμιστοκλή Μπαμπίλη και στις 16 Δεκεμβρίου μεταφέρθηκαν στην οδό Αμαλίας, στην πολυκατοικία του Λυκιαρδόπουλου. Το ξημέρωμα της 18ης Δεκεμβρίουοι κομμουνιστοσυμμορίτες επιτέθηκαν στις φυλακές Αβέρωφ στην Αλεξάνδρας και κατέσφαξαν όσους βρήκαν εθνικιστές κρατούμενους βρήκαν εκεί. Με τη βοήθεια δύο Αγγλικών αρμάτων που ήρθαν από την Λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας, δύο από τις διμοιρίες του Λόχου που υπηρετούσε ο Μεγαλοοικονόμου, εγκαταστάθηκαν στην οδό Δαιδάλου, απέναντι από τις Στήλες του Ολυμπίου Διός, εκεί βρίσκονταν τα κτίρια του 1ου Σώματος Στρατού, όπου ήταν κλεισμένες οι οικογένειες των αξιωματικών. Οι άντρες του 143 Τάγματος Πεζικού μεταφέρθηκαν σταδιακά στο Σύνταγμα Χωροφυλακής στου Μακρυγιάννη, με στόχο να αντισταθούν στην κατάληψη του από τις κομμουνιστικές συμμορίες αλλά ακι να κρατηθεί ανοικτή η Λεωφόρος Συγγρού, προκειμένου να φτάσουν ενισχύσεις και να διατηρηθεί η οδική επικοινωνία των Αθηνών με τον Πειραιά.

Παγίδευση ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία»

Παν. Μεγαλοοικονόμου

Ο Μεγαλοοικονόμου μαζί με έναν Άγγλο στρατιώτη, εντόπισαν και απενεργοποίησαν τα εκρηκτικά που είχαν τοποθετήσει οι ληστοσυμμορίες του κομμουνιστικού ΕΛΑΣ σε υπόνομο κάτω από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Πλατεία Συντάγματος, προκειμένου να το ανατινάξουν ^[3]. Ο Τάκης Μεγαλοοικονόμου περιέγραψε κείνη τη μέρα:«...Μια ομάδα του λόχου μου είχε τη φύλαξη του κεντρικού υπονόμου των Αθηνών. Πάντα τρεις φύλαγαν. Στη γωνία Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας, κάτω από τη Μεγάλη Βρετανία, οι Εγγλέζοι είχαν βάλει κάγκελα και συρματοπλέγματα. Μια ομάδα του ΕΛΑΣ κατάφερε κάποια στιγμή να διαφύγει της προσοχής των ανδρών που φύλαγαν τον κεντρικό υπόνομο και τοποθέτησε εκρηκτικά, προκειμένου κάποια στιγμή να τα πυροδοτήσουν. Στη βάρδια μου, παρέα μ’ έναν Άγγλο στρατιώτη, τα εντοπίσαμε και αμέσως καλέσαμε τους πυροτεχνουργούς, οι οποίοι τα εξουδετέρωσαν» ^[4]. Κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους της «δαιμονοποιήσεως» της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ» από την αριστερά. Ο Μεγαλοοικονόμου απολύθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού το 1946, όμως ξανακλήθηκε σχεδόν άμεσα και πολέμησε στις επιχειρήσεις εναντίον των συμμοριτών στο Γράμμο και το Βίτσι, για τη συμμετοχή του στις οποίες του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως.

Ο Μεγαλοοικονόμου υπήρξε άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή κι ήταν ένας απ' αυτούς που για λογαριασμό της ΕΟΚΑ, συνέλεγε πλεονασματικό και αποχαρακτηρισμένο οπλισμό και πυρομαχικά από στρατιωτικές μονάδες της Αττικής για τον απελευθερωτικό αγώνα στην Κύπρο. Τα όπλα παραλάμβανε ο Ανδρέας Ζίνας, ο σύνδεσμος του Διγενή στην Αθήνα και έφταναν με πλοίο στη Λεμεσό. Τη δράση του Μεγαλοοικονόμου υπέρ της ΕΟΚΑ γνώριζαν ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος που επέτρεπε σιωπηλά τη δράση του.

Στεφάνια τιμώντας τη μνήμη του Μεγαλοοικομόμου κατέθεσαν στη σορό του, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Μαχητών και Φίλων της Οργανώσεως «Χ», το Ίδρυμα Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα-Διγενή και ο στενός φίλος του εκλιπόντος και αγωνιστής της «Χ», Φάνης Χαμόδρακας. Παρόντες στην κηδεία ήταν ο Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου της «Χ», ο εθνικιστής εκδότης Γιάννης Γιαννάκενας και ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Γρίβα ιατρός, Σπύρος Δημητρίου.  

Παραπομπές

1. Άλμα πάνω↑ «Έφυγε» ο μαχητής της «Χ» Παναγιώτης Μεγαλοοικονόμου Εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα, Νίκος Χιδίρογλου, 28 Σεπτεμβρίου 2018.
2. Άλμα πάνω↑ [Ο Μεγαλοοικονόμου έμαθε για το φρικτό τέλος του πατέρα του από τον επίσης αιχμάλωτο Ιωάννη Θεολογίτη, του οποίου οι κομμουνιστές αφού δολοφόνησαν τα 4 παιδιά του, πυροβόλησαν τον ίδιο και τον πέταξαν σε έναν μεγάλο λάκκο όπου του έδωσαν την χαριστική βολή η οποία όμως του διαπέρασε την μύτη. Το βράδυ ο Θεολογίτης βγήκε και έφτασε με τεράστια προσπάθεια στην Ομόνοια, όπου τον βρήκαν και μετέφεραν στο Δημόσιο Νοσοκομείο. Ο Μεγαλοοικονόμου πήγε και τον συνάντησε κι εκείνος του είπε: «Παιδί μου τον σκότωσαν τον πατέρα σου». Στη συνέχεια ο Μεγαλοοικονόμου μετέβη στα Κρώρα και πήρε το σώμα του πατέρα του και το έθαψαν σύμφωνα με το τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.]
3. Άλμα πάνω↑ [Παρά τα αντιθέτως γνωστά ο Άγγλος πρωθυπουργός Ουίνστoν Τσώρτσιλ, που βρίσκονταν στην Ελλάδα συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Άντονι Ήντεν, αν και προβλεπόταν να καταλύσουν στο ξενοδχείο «Μεγάλη Βρετανία», την τελευταία στιγμή ματαιώθηκε η μετάβαση τους εκεί, καθώς κρίθηκε ότι η διαδρομή προς το κέντρο της πρωτεύουσας δεν ήταν ασφαλής και οδηγήθηκαν στο Φάληρο, όπου διανυκτέρευσαν επί του θωρηκτού «Αjax».]
4. Άλμα πάνω↑ [Φάνης Χαμόδρακας, «Θησείο», Αθήνα 2009]

ΜΕΤΑΠΑΙΔΕΙΑ

https://el.metapedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85

ΟΤΑΝ Η WOKE ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΓΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών 

Ο αιφνίδιος θάνατος του αμφιλεγόμενου ακαδημαϊκού δασκάλου του Πανεπιστημίου του Κέημπριτζ, Τζέισον Άρντεϊ, μετά τις αποκαλύψεις για τις ανακρίβειες στο βιογραφικό του, έφερε στο φως ξανά το θέμα της διαβόητης Woke κουλτούρας στα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα της Δύσης. Είναι εμφανές ότι η επιλογή του συγκεκριμένου ανθρώπου σε μια τόσο σημαντική ακαδημαϊκή θέση έγινε με κυρίαρχα, αν όχι αποκλειστικά, κριτήρια “συμπερίληψης” και “διαφορετικότητας»”

Σε αντίθεση με ό,τι γενικά προβάλλεται αυτά τα κριτήρια δεν έχουν θετικό χαρακτήρα. Η “συμπερίληψη” και η “διαφορετικότητα” αποτελούν προέκταση μιας κουλτούρας μίσους, ενοχής και αλαζονείας, σε ένα ιδιόρρυθμο διαλεκτικό μείγμα. Πυρήνας της woke κουλτούρας είναι η άρνηση των συλλογικών ανθρώπινων ταυτοτήτων, που καταλήγει στην άρνηση της ίδιας της έννοιας του ανθρώπου. Και αυτό δεν είναι μια θεωρητική πραγματικότητα.

Στην πόλη του Κέημπριτζ λοιπόν, εκτός από το ιστορικό ομώνυμο πανεπιστήμιο, όπου δίδασκε ο Άρντεϊ, υπάρχει και ένα μοδάτο βρετανικό πανεπιστήμιο, το Anglia Ruskin University (ARU), ανακηρυχθέν Πανεπιστήμιο της χρονιάς για το 2023. Στο Πανεπιστήμιο αυτό  διδάσκει ως Καθηγήτρια Ηπειρωτικής Φιλοσοφίαςη περιβόητη Patricia MacCormack 

H MacCormack δεν έχει καμία σχέση με τον Άρντεϊ. Κατέχει πολύ σοβαρούς και αδιαμφισβήτητους ακαδημαϊκούς τίτλους και είναι η σταρ του Πανεπιστημίου. Η Patricia MacCormack, όμως, είναι η αρχιιέρεια του κινήματος για την εξάλειψη της ανθρωπότητας, η οποία υποστηρίζει και “τεκμηριώνει” ακαδημαϊκά ότι είναι ένα επικίνδυνο παράσιτο στον πλανήτη, καταπιέζει την υπόλοιπη βιόσφαιρα (δηλαδή όλα τα υπόλοιπα όντα στον πλανήτη, από τα βακτήρια μέχρι τον ελέφαντα) και θα πρέπει, πολύ απλά, να πάψει να υπάρχει. Αυτό υποστηρίζει ευθαρσώς στο βιβλίο της “Απάνθρωπο Μανιφέστο”, (Ahuman Manifesto) και γενικότερα στο ακαδημαϊκό έργο και τη δημόσια παρουσία της. 

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι απλώς πρόκειται για μια περιθωριακή φιγούρα, η οποία ό,τι λέει δεν έχει σημασία. Όμως, ακόμη και αν ήταν έτσι, απόψεις σαν της MacCormack (που δεν είναι μόνη…) θα πρέπει να ειδωθούν ως η κορυφή του παγόβουνου. Και από κάτω υπάρχει το παγόβουνο…  Πολλώ δε μάλλον τη στιγμή που η MacCormack δεν είναι κάποια περιθωριακή φιγούρα. Έχει μεγάλη επιρροή σε πλήθος οικολογικών και άλλων κινημάτων και σοβαρή παρουσία στον δημόσιο διάλογο, έχοντας πλήθος τηλεοπτικών εμφανίσεων στο BBC, μεταξύ των άλλων. 

Woke κουλτούρα: Αποδόμηση και άρνηση του ανθρώπου

Οι φιλοσοφικοί πυλώνες πάνω στους οποίους η MacCormack οικοδομεί την ιδεολογία της είναι οι Γάλλοι αποδομιστές φιλόσοφοι, ο Ριζοσπαστικός Φεμινισμός και η Αντι – Πατριαρχία, η “Βαθιά Οικολογία” (Deep Ecology) και η Queer κουλτούρα, μεταξύ των άλλων. Ό,τι δηλαδή συνθέτει αυτό που αναφέρεται ως Woke Culture. 

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι, ενώ είναι πέραν από αδιανόητο να τοποθετηθεί κάποιος στον δημόσιο διάλογο υπέρ της εξάλειψης ανθρώπων κάποιων λαών, φυλών, πολιτισμών κλπ, το να υποστηρίζεις από καθέδρας την εξάλειψη ολοκλήρου της ανθρωπότητας να θεωρείται εξόχως προοδευτικό και, εν πάση περιπτώσει, κάτι που μπορεί να συζητηθεί επιστημονικά. 

Βέβαια, η MacCormack και οι ομοϊδεάτες της δεν μιλάνε (ακόμη…) για βίαιη εξόντωση του γένους των ανθρώπων αλλά προωθούν την ιδέα του “Ριζοσπαστικού Αντιγεννητισμού” (Antinatalism), δηλαδή την παύση της αναπαραγωγής, έτσι ώστε “ήπια, απαλά και πολιτισμένα”, να πάψουμε να υπάρχουμε. Όμως, το γεγονός παραμένει ότι ο  άνθρωπος θεωρείται μίασμα που πρέπει να εξοντωθεί για να “σωθεί ο πλανήτης”. Αν λοιπόν κριθεί ότι δεν αρκεί αυτή η σταδιακή και αργή εξάλειψη και οι  άνθρωποι απειλούν να προκαλέσουν “ανήκεστη βλάβη” στον πλανήτη πριν απαλλαγεί από αυτούς, τότε το αφήγημα της “ήπιας” εξαφάνισης μπορεί να αλλάξει. Άλλωστε και οι Ναζί οδηγήθηκαν στο Ολοκαύτωμα αφού είχαν εξετάσει και άλλες πιο “πολιτισμένες” “Τελικές Λύσεις” στο “Εβραϊκό Πρόβλημα”…

Θα ήταν δε αφελής κάποιος αν καθησύχαζε τον εαυτό του λέγοντας ότι “αυτά δεν γίνονται” και συνακόλουθα δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Πράγματι, δεν πρόκειται η ανθρωπότητα να αποφασίσει την αυτοεξόντωση γιατί έτσι θέλει η MacCormack και το συνάφι της. Όμως, οι θεωρίες και οι αντιλήψεις αυτές είναι ταυτόχρονα δείκτης της τεράστιας υπαρξιακής κρίσης που διέρχεται ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός αλλά και αίτιο για να εξελιχθεί αυτή η κρίση σε κάτι πολύ χειρότερο στο μέλλον. 

Επαναλαμβάνω ότι η άρνηση αυτής ταύτης της έννοιας του ανθρώπου και η δαιμονοποίηση της ανθρωπότητας, αποτελεί προϊόν μιας πολιτισμικής μηχανικής που αρνείται τις συλλογικές ταυτότητες. Είναι σαν να τραβάς μια κλωστή σε ένα πουλόβερ. Η αποδόμηση δεν σταματάει. Όταν αρνείσαι και δαιμονοποιείς την έννοια του έθνους, του λαού, της κοινωνίας, του φύλου κοκ, είναι φυσικό και επόμενο να φθάσεις να αρνηθείς και να δαιμονοποιήσεις την ίδια την έννοια του ανθρώπου. Και όταν διακατέχεσαι από ένα αλαζονικό μίσος για τον ίδιο σου τον εαυτό και μια βαθιά, επίσης αλαζονική, ενοχικότητα, τότε αυτή η άρνηση μετατρέπεται σε μια Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος, για να παραφράσουμε και τον πατέρα Νικόλαο Λουδοβίκο. 

Και όπως είπα και πριν, αυτά που βλέπουμε είναι απλώς η κορυφή. Κάτω από αυτήν γίνονται πολλές διεργασίες τόσο στις συλλογικές γνώσεις και κοσμοαντιλήψεις και πολύ περισσότερο στο συλλογικό ασυνείδητο. Και αυτές οι αόρατες διεργασίες είναι και οι πιο επικίνδυνες. Ένας πολιτισμός που φλερτάρει με τον μηδενισμό, που θεωρεί το μίσος για την ταυτότητα ως αρετή και διακατέχεται από μια αλαζονική ενοχή, είναι ένας επικίνδυνος στις γεωπολιτικές του συμπεριφορές πολιτισμός, πολλώ δε μάλλον μέσα σε ένα εξαιρετικά ρευστό και ακαθόριστο παγκόσμιο σύστημα. 

Εν κατακλείδι λοιπόν ,η αντιμετώπιση της Woke κουλτούρας δεν αποτελεί κάποιο περιθωριακό και ασήμαντο θέμα αλλά κυριολεκτικό στοιχείο επιβίωσης για την Ευρώπη. Και η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρώπη

  

https://slpress.gr/idees/otan-i-woke-koultoura-thelei-na-apallaxei-ti-gi-apo-tous-anthropous/