ΓΡΙΒΑΣ ΣΤΟ NEWSBREAK : «Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙΣΕΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ» «Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας

Συνέντευξη του του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στον Ιωάννη Παναγιωτακόπουλο 

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Περνώντας στο καθαρά στρατιωτικό σκέλος, ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων καταρρίπτει τον μύθο ότι η Τουρκία έχει αποκτήσει συντριπτική υπεροχή έναντι της Ελλάδας. Με βάση τα υλικά δεδομένα, η στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο διατηρείται, καθώς η Ελλάδα διαθέτει κρίσιμα ποιοτικά πλεονεκτήματα, ενώ οι εξοπλιστικές κινήσεις των τελευταίων ετών κάλυψαν σοβαρά κενά.

Το πραγματικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν εντοπίζεται στα F-35, αλλά στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει εναρμονιστεί ταχύτερα με τη σύγχρονη τεχνολογία του πολέμου, επενδύοντας στην εγχώρια παραγωγή ρομποτικών συστημάτων, drones και βαλλιστικών πυραύλων. Ο κ. Γρίβας υπογραμμίζει ότι η παραδοσιακή ελληνική λογική των ακριβών αγορών «από ξένα μαγαζιά» έχει φτάσει στα όριά της. Τονίζει ότι η απαξίωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας πρέπει να σταματήσει αμέσως και ότι η χώρα δεν χρειάζεται πλέον απλά, δειλά βήματα, αλλά «άλματα και μεταλλάξεις μεγάλης κλίμακας» προκειμένου να μην βρεθεί προ εκπλήξεων στο άμεσο μέλλον.

Ακούστε όσα ανέφερε στο Newsbreak ο Κώστας Γρίβας 

 

NEWSBREAK

ΓΙΑΤΙ Η “ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ” ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών 

Στον δημόσιο διάλογο εν Ελλάδι η “Γαλάζια Πατρίδα” συνήθως αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη τουρκική διεκδίκηση στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών, ή έστω ως μια εκδήλωση της τουρκικής επιθετικότητας έναντι της Ελλάδας και μόνο. Αυτή όμως είναι μια εξαιρετικά περιορισμένη ανάγνωση ενός φαινομένου που έχει πολύ μεγαλύτερες και βαθύτερες γεωπολιτικές και διεθνοπολιτικές προεκτάσεις.

Στην πραγματικότητα, η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν αμφισβητεί απλώς ορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά θεμελιώδεις αρχές της μεταπολεμικής διεθνούς έννομης τάξης και επιχειρεί να εισαγάγει ένα νέο πρότυπο οργάνωσης της θαλάσσιας κυριαρχίας, οι συνέπειες του οποίου εκτείνονται πολύ πέρα από το Αιγαίο και διαχέονται σε ολόκληρο το  διεθνές σύστημα και σε μεγάλο ιστορικό βάθος.

Συγκεκριμένα, η Τουρκία αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος του Αιγαίου ως φυσική προέκταση της μικρασιατικής χερσαίας μάζας. Με αυτόν τον τρόπο, εκατοντάδες ελληνικά νησιά παύουν να λειτουργούν ως αυτόνομα υποκείμενα παραγωγής θαλάσσιων δικαιωμάτων και μετατρέπονται σε απομονωμένους θύλακες μέσα σε έναν ενιαίο τουρκικό θαλάσσιο χώρο. Πρόκειται ουσιαστικά για μια “έρπουσα” άτυπη επέκταση της τουρκικής επικράτειας πάνω στη θάλασσα, η οποία οδηγεί στην υποβάθμιση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας χωρίς να προηγηθεί στρατιωτική κατάκτηση.

Η ιδιαιτερότητα αυτής της στρατηγικής είναι ότι δεν αμφισβητεί απλώς την έκταση ορισμένων θαλάσσιων ζωνών, αλλά την ίδια τη νομική λειτουργία των ίδιων των ελληνικών νησιών ως θεμελίων της ελληνικής κυριαρχίας. Εάν τα νησιά δεν παράγουν θαλάσσιες ζώνες, επειδή θεωρούνται προέκταση της απέναντι ηπειρωτικής ακτής, τότε ουσιαστικά ακυρώνεται η νομική και ευρύτερη  γεωπολιτική τους υπόσταση. Πρόκειται επομένως για μια έμμεση, αλλά ουσιαστική αμφισβήτηση της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας, η οποία συγκρούεται όχι μόνο με το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά και με θεμελιώδεις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ περί εδαφικής ακεραιότητας, πολιτικής ανεξαρτησίας και κυριαρχικής ισότητας των κρατών.

Το διεθνές προηγούμενο της Τουρκίας

Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Η σημασία της τουρκικής στρατηγικής έγκειται κυρίως στο ότι επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο διεθνές προηγούμενο. Το Διεθνές Δίκαιο δεν αποτελεί ένα στατικό σύστημα κανόνων που εφαρμόζεται μηχανικά ανεξαρτήτως των εξελίξεων. Αντιθέτως, διαμορφώνεται διαχρονικά μέσα από τις αξιώσεις, τις πρακτικές και τις αντιδράσεις των κρατών. Η ιστορία του Δικαίου της Θάλασσας είναι χαρακτηριστική. Η Διακήρυξη Τρούμαν για την υφαλοκρηπίδα, η Διακήρυξη του Σαντιάγο, η Διακήρυξη Τζουάντα, ακόμη και οι συγκρούσεις που έμειναν γνωστές ως “Πόλεμοι του Μπακαλιάρου”, προηγήθηκαν της τελικής διεθνούς κωδικοποίησης. Πρώτα δημιουργήθηκαν κρατικές πρακτικές και στη συνέχεια διαμορφώθηκε ο κανόνας.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS

 

«ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ»

Βαρυσήμαντη δημόσια παρέμβαση του ιστορικού κ. Λουμιώτη ( Vasileios Loumiotis ) για το ζήτημα Πλαστήρα κατά την πτώση του μικρασιατικού Μετώπου. Την παραθέτω αυτούσια, καθώς αξίζει να τύχει της προσοχή μας.

Αγαπητοί φίλες και φίλοι

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το παραπάνω βιβλίο, που υπογράφεται από τους Αντ/γους Ανδρέα Καστάνη και Αναστάσιο Πολύχρονο.

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο ήταν η παρουσίαση του βιβλίου, όπου δίπλα στους συγγραφείς και τους παρουσιαστές υπήρχε μία μεγάλη φωτογραφία του Πλαστήρα. Λιβανιστές υπήρχαν, αλλά απουσίαζε το λιβάνι.

Θα αναφερθώ σε ένα και μόνο ζήτημα του βιβλίου, που κατά τη γνώμη μου αποδεικνύει την ευθύνη του Πλαστήρα για την ήττα της Στρατιάς. Το ζήτημα αυτό στηρίζεται σε ντοκουμέντα, που θα αναφερθούν.

Ο Συν/ρχης Πλαστήρας από το πρωί της 14ης Αυγούστου τέθηκε με διαταγή του Α΄ Σ.Σ. υπό τις διαταγές της IVης Μεραρχίας. Η διαταγή αυτή μπορούσε να αναιρεθεί με διαταγή του Α΄ Σ.Σ. Αυτή ουδέποτε εκδόθηκε.

Το πρωί της 14ης Αυγούστου ο διοικητής του Α΄ Σ.Σ. λόγω της κατάληψης του όρους Καλετζίκ (Ζωτικό Έδαφος Α΄ Σ.Σ.) αποφασίζει να συμπτυχθεί από την εξέχουσα του Αφιόν. Προς τούτο εκδίδει αντίστοιχη διαταγή. Στη συνέχεια η IVη Μεραρχία εξέδωσε τη δική της διαταγή προς τις υφιστάμενες μονάδες της:

Εκ της Εκθέσεως Αποσπάσματος Πλαστήρα, σ. 9. και «το λυκόφως της ΜΕ» σ. 254

«Στρατηγείον 14 Αυγούστου 1922. ώρ. 12. Τα τμήματα της Μεραρχίας θα συμπτυχθώσιν [...]. α) Το 8ον Σύν/μα προς […]. γ) Το 26ον Συν/μα […] προς Ινάς και δυτικώς τούτου […] δ) Το Απόσπασμα Πλαστήρα προς Νοτίως Κιοπρουλού υψώματα άτινα θα τηρήσει μετ’ Αντισυνταγματάρχου Καλλιαγκάκη (26ον Συν/μα) εγκαθιστάμενον ασφαλώς. Ώρα ενάρξεως συμπτύξεως 18η. Όριον δύο φαλάγγων (Πλαστήρα και Καλλιαγκάκη) 3 χλμ. Νοτίως Κιοπρουλού ένθα συνδεθήσονται. Τα Αποσπάσματα Καλλιαγκάκη και Πλαστήρα θα συνταυτίσουν τις κινήσεις τους Ν. Ακάρ, ώστε να εξασφαλίσουν εκ παραλλήλου τας κινήσεις των Β. Ακάρ τμημάτων μας. […] Να έχουν υπ’ όψη τους, ότι η γραμμή Γκετζέκ Χαμάμ – υψώματα αμέσως ανατολικώς Μπαλ Μαχμούτ θα αποτελέσει την γραμμήν αντιστάσεως της Μεραρχίας […] Σταθμός Διοικήσεως Μεραρχίας εις Κιοπρουλού […] Δ. Δημαράς Υποστρ.».

Η αποστολή που ανατέθηκε στον Πλαστήρα ήταν ρητή, σαφής και επιβαλλόμενη. Απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα μίας αποστολής (τις, τι, που, πότε, γιατί). Για τη μη εκτέλεση μίας αποστολής δεν υπάρχουν ελαφρυντικά εν πολέμω.

Εκ της Εκθέσεως Πλαστήρα σ. 13, και «Το λυκόφως της Μ.Ε.» σ. 155:

«την 18.30 ώραν αποχωρούμεν εκ του Μπελ – Τεπέ με κατεύθυνσιν προς τα Νοτίως Κιουπρουλού υψώματα, […]. Αφιχθέντες περί την 22αν ώραν εις τα Νοτίως Κιοπρουλού υψώματα εύρομεν ταύτα κατηλημμένα παρά του 23ου Συντάγματος, όπερ είχεν εγκαταστήση προφυλακάς, μεθ’ ο διελθόντες διά της Νοτίως Κιουπρουλού ξυλίνης γέφυρας αφικόμεθα περί την 24ην ώραν εις Σ. Σταθμόν Μπαλ Μαχμούτ όπου και εγκατεστάθημεν προς διανυκτέρευσιν.»

Προφανώς ο Πλαστήρας δεν εκτέλεσε την αποστολή του και επομένως ήταν ανυπάκουος ενώπιον του εχθρού (καθαίρεση – θάνατος ή ισόβια). Η Μεραρχία έμεινε ακάλυπτη Νοτίως Κιοπρουλού.

Το πρωί της 15ης Αυγούστου, όταν η IVη Μεραρχία άρχισε να κινείται προς το Κιουτσούκιοϊ, όπου θα αποτελούσε την εφεδρεία του Α΄ Σ.Σ. (5 Συντάγματα και 50 πυροβόλα) δέχθηκε κατά της εμπροσθοφυλακής της αιφνιδιαστική επίθεση από τμήμα της 3ης τουρκικής Μεραρχίας, και κατά του κυρίου σώματος την κύρια επίθεση της 23ης τουρκ Μεραρχίας. Η IVη Μεραρχία διαλύθηκε και καταστράφηκε.

Ο Πλαστήρας μετακινούμενος Δυτικότερα από το σιδηροδρομικό σταθμό, πήρε νωρίς το πρωί της 15ης Αυγούστου, άνευ διαταγής τινός, την άγουσα προς το Τουμλού Μπουνάρ, όπου έφθασε πρώτος απ’ όλους. Ο Πλαστήρας ήταν πατεντάτος φυγάς, και αυτό ανήκει στα εγκλήματα προδοσίας.

Τι αναφέρει ο τότε ισχύον Σ.Π.Κ. του 1860 (το αναφέρει και ο ισχύον τώρα):

«ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ, Α. Προδοσία. Άρθρο 194. Τιμωρείται με θάνατον και στρατιωτικήν καθαίρεσιν πας στρατιωτικός … δ) όστις απέναντι του εχθρού, προκαλέσει εις φυγήν το στράτευμα, ή εμποδίσει την ανασυνάθροισιν αυτού.».

Ο Πλαστήρας όταν συνάντησε τα ατάκτως υποχωρούντα Συντάγματα της IVης Μεραρχίας δεν τα ανέλαβε υπό τη διοίκησή του, ως ανώτερος επί τόπου αξιωματικός της IVης, και προφανώς είναι ένοχος της μη ανασυνάθροισης του στρατεύματος.

Οι συγγραφείς (του λυκόφωτος της ΜΕ) αυτό το προσπερνούν αδιάφορα. Η δικαιολογία τους είναι ότι επί των υψωμάτων υπήρχαν τμήματα άλλης Μονάδας. Όμως είναι γνωστό σε όλους τους στρατιωτικούς, από όπου και αν προέρχονται, ότι οι αποστολές δεν μεταβιβάζονται σε άλλους τρίτους.

Αν οι Ακαδημαϊκοί/ιστορικοί συγγραφείς, που είναι και καθηγητές της στρατιωτικής ιστορίας στη Σχολή Ευελπίδων, πιστεύουν κάτι διαφορετικό, καλό θα είναι να το αναφέρουν ευθέως, προκειμένου να αλλάξει ο στρατός τους κανονισμούς του και το νόμο.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΏΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ

Κ. Κανελλόπουλος «ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΗΤΤΑ» σ. 153-154

«Ο Πλαστήρας αναφέρει ότι έλαβε από του απογεύματος της 14ης Αυγούστου την διαταγήν της προϊσταμένης του IV Μεραρχίας, όπως καλύψει ταύτην το εσπέρας επί των υψωμάτων Νοτίως Κιοπρουλού. Γιατί ο Συν/χης δεν εκτέλεσε την διαταγήν ταύτην της Μεραρχίας του; Η παρουσία τμημάτων του 23ου Σ. Πεζικού εις τα υψώματα άτινα έδει να καταλάβη, αποτελεί πενιχράν δικαιολογία έστω και διά νεαρόν και άπειρον αξιωματικόν.»

Ο Κ. Κανελλόπουλος υπηρετούσε στο επιτελείο του Α΄ Σ.Σ. κατά την Μ.Ε.. Το 1940-41 υπηρετούσε στο 3ο Επιτελικό Γραφείο του Γενικού Στρατηγείου. Μετέπειτα διετέλεσε επί δεκαετία Διευθυντής της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, και κατά την περίοδο αυτά εκδόθηκαν με τεκμηρίωση οι ιστορίες των πολέμων του νεότερου ελληνικού κράτους.

ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Στρατηγός Κ. Μαζαράκης Αινιάν

1) Μη κατάληψη των υψωμάτων Νοτίως Κιοπρουλού από Πλαστήρα. Σ. 65.

«Το Απόσπασμα ΧΙΙΙ Μεραρχίας διελθόν εγγύς των θέσεων Ν.Δ. Κιουπρουλού τις οποίες κατείχαν τμήματα του 23ου Πεζ. Συν/τος, κατευθύνθηκε προς τον Σιδ/κόν Σταθμόν Μπαλ Μαχμούτ, παρά τον οποίον διανυκτέρευσε, μη συνδεθείς προς κάποιο τμήμα της IVης Μεραρχίας.».

Η αλήθεια αποκρύβεται. Ο Μαζαράκης είναι μορφωμένος αξιωματικός και γνωρίζει ότι οι αποστολές δεν μεταβιβάζονται σε τρίτους. Ο Μαζαράκης καλύπτει τον Πλαστήρα. Ο Πλαστήρας διόρισε τον Υποστράτηγο Κ. Μαζαράκη Αινιάν Πρόεδρο της Επιτροπής.

2) Η αιφνιδιαστική επίθεση κατά της IVης Μεραρχίας. Σ. 73

«Κατά το χρόνο που η φάλαγγα της IVης Μεραρχίας έφθανε στη διασταύρωση προς Μπαλ Μαχμούτ και Τσατ Κουγιού εχθρικά τμήματα Πεζικού και Ιππικού προσβάλλουν αυτήν εκ Ν. και Ν.Α. Τα εχθρικά τμήματα διήλθον δυτικώς του δεξιού του 26ου Πεζικού Συν/τος, το οποίο όπως έχει αναφερθεί αποτελούσε το έτερο των Αποσπασμάτων στα οποία είχε ανατεθεί η τήρηση της γραμμής αντιστάσεως της Μεραρχίας.».

Και εδώ αποκρύβεται αλήθεια. Ο Μαζαράκης αποφεύγει να αναφέρει ευθέως ότι οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά της IVης Μεραρχίας αιφνιδιαστικά, από τα υψώματα Νοτίως Κιοπρουλού, στα οποία δεν εγκαταστάθηκε το Απόσπασμα Πλαστήρα.

3) Ειδικές Ευθύνες. Σ. 139

«Ο αιφνιδιασμός που υπέστη η IVη Μεραρχία το πρωί της 15ης Αυγούστου, ως εκ της μη πλήρους καταλήψεως της Ν, και Ν.Α. Κιοπρουλού γραμμής, δια της οποίας θα εκαλύπτετο, και η μετέπειτα διάσπαση και ο αποχωρισμός του πλείστου των Δυνάμεών της, εξ υπαιτιότητος και των Διοικητών των αποχωρισθέντων Μονάδων, αλλά κυρίως εκ της αδράνειας, την οποία επέδειξε η Διοίκηση της Μεραρχίας, είχαν ως αποτέλεσμα την μη εγκατάσταση της Μεραρχίας αυτής στο Κιουτσούκιοϊ, όπως όριζε η σχετική διαταγή του Α΄ Σώματος Στρατού, και συνεπώς την απώλεια της μονάδος, η οποία θα αποτελούσε τον σύνδεσμο μεταξύ των εκατέρωθεν της γραμμής συγκοινωνιών των ημετέρων Δυνάμεων.».

Και εδώ αποκρύβεται η αλήθεια. Ο Μαζαράκης αποφεύγει να κατονομάσει ότι ο μόνος υπεύθυνος που δεν καλύφθηκαν τα υψώματα Νοτίως Κιοπρουλού ήταν ο Πλαστήρας, ο οποίος άφησε ανενημέρωτη την IVη Μεραρχία ότι ήταν ακάλυπτη. Αυτό δεν λέγεται μόνο ανυπακοή ενώπιον του εχθρού, αλλά ατιμία.

Παρά ταύτα ο Μαζαράκης αναφέρει τα αποτελέσματα της ανυπακοής του Πλαστήρα, σχετικά με την μη εγκατάσταση της IV Μεραρχίας στο Κιουτσούκιοϊ, ως εφεδρεία του Α΄ Σ.Σ..

Ας δούμε όμως μέσα από την ιστορία το πώς συμπεριφέρθηκε ένας άλλος Συνταγματάρχης, ο διοικητής του 34ου Συντάγματος, Δημοσθένης Διαλέτης, όταν το Μάρτιο του 1921 έλαβε διαταγή από το Α΄ Σώμα Στρατού που βρισκόταν στο Αφιόν Καραχισάρ, να καλύψει τη διάβαση του Τουμλού Μπουνάρ από Βορρά ώστε να εξασφαλίσει στο Σώμα Στρατού την ασφαλή επιστροφή του από το Αφιόν. Ο Διαλέτης κινητοποιώντας κάθε διαθέσιμο άνδρα έδωσε επί διήμερο σκληρή μάχη έναντι πολλαπλασίων τουρκικών δυνάμεων για να κρατήσει ανοικτή τη διάβαση.

Αν συμπεριφερόταν όπως ο Πλαστήρας, τότε είναι βέβαιο ότι το Α΄ Σώμα Στρατού θα καταστρεφόταν και μαζί και ο Πλαστήρας, που ανήκε στη δύναμη του Α΄ Σ.Σ..

ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ

Ο Πρόεδρος της Ανακριτικής Επιτροπής Δοσιλόγων, Ο τιμημένος Στρατηγός Κ. Μοσχόπουλος

«Ο διοικητής της IVης Μεραρχίας διέταξε το Απόσπασμα Πλαστήρα να μεταβεί εις Κιοπρουλού - Ινάς. Το Απόσπασμα Πλαστήρα δεν μετέβη στην υποδειχθείσα θέση δικαιολογηθέν ότι εύρε ταύτη κατειλημμένη παρ’ άλλων στρατευμάτων, αλλά το τοιούτον όχι μόνο δεν αναφέρει προς τον Διοικητή της IVης Μεραρχίας, αλλ’ έκτοτε έμεινε αποκεκομμένος απ’ αυτής χωρίς να τηρήση ουδένα μετ’ αυτής σύνδεσμον, συνεπώς τεθείσα η IVη Μεραρχία εν πορεία και προ του αφιχθή εις την διαταχθείσα θέση, διά του υπάρξαντος κενού, ως εκ τη μη εγκαταστάσεως προφυλακών εισήλασε το εχθρικό ιππικό και προσέβαλλε κατά πλευρό την IV Μεραρχία, η οποία πανικοβληθείσα δυστυχώς επεσυντέθη.».

Τα παραπάνω πόρισμα δεν μπόρεσα να το βρω στο βιβλίο. Όμως υπάρχει στο αρχείο της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού με κωδικό Φ.337/Α/2, σ. 12-13

Παρατήρηση: Όταν ένα στράτευμα μετά πραγματική διήμερη μάχη, με πολλές απώλειες, φθάνει μετά από πολύωρη πορεία 12 ωρών στο χώρο προορισμού του και προσβάλλεται αιφνιδιαστικά από ισχυρή δύναμη με εμπηκτικά πυρά από υπερκείμενα υψώματα, στα οποία λογικά έπρεπε να υπάρχει κάλυψη, που δεν υπήρξε, τότε το ηθικό συντρίβεται και ο πανικός είναι δεδομένος, που μεταδίδεται σαν πανούκλα.

Πιθανόν, επειδή το διάβασα στο βιβλίο, οι συγγραφείς μπορεί να ισχυριστούν ότι ο Πλαστήρας προσπάθησε να συναντήσει το Δημαρά για λήψη διαταγών, αλλά δεν τον βρήκε. Η αλήθεια είναι ότι το Στρατηγείο του Δημαρά έφθασε στο χωριό Κιοπρουλού την 02.00 ώρα της 15ης Αυγούστου. Ο Δημαράς έλαβε διαταγή από το Α΄ Σώμα και έκδωσε διαταγή προς τις Μονάδες του. Η αλήθεια. Αν ο Πλαστήρας συναντούσε το Δημαρά τις θα του έλεγε; Ότι είχε αφήσει τη Μεραρχία ακάλυπτη;

 

https://www.facebook.com/profile.php?id=100012805562661

 

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

 

18 Ιουνίου 2018 - Τελικά οι Σλάβοι πέρασαν στις Πρέσπες!!! Γιατί ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς επέλεξαν τις Πρέσπες ως όνομα και ως τόπο υπογραφής της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών!

Οι Πρέσπες, το «Τρίγωνο των Πρεσπών», η «Ελεύθερη Ελλάδα», ήταν το κέντρο της Κομμουνιστικής Ανταρσίας του 1946-49 με τη βοήθεια των Σλάβων της Γιουγκοσλαβίας (του Τίτο), της Κομιντέρν και της Σοβιετικής Ενωσης (του Στάλιν). Εκεί ελήφθησαν οι χειρότερες, οι πιό προδοτικές αποφάσεις του ΚΚΕ και του λεγόμενου ΔΣΕ:

1. Το τρίγωνο των Πρεσπών από τις αρχές του 1947 ήταν η έδρα του αρχηγείου του «ΔΣΕ» που κατηύθυνε την κομμουνιστική εξέγερση εναντίον της Ελληνικής κυβέρνησης και του Ελληνικού Στρατού,

2. Εκεί εγκατεστάθη το καλοκαίρι του 1947 και ο γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης (ίδε τη σπηλιά που ήταν το γραφείο του),

3. Εκεί έγινε τον Δεκέμβριο του 1947 η συνεδρίαση των ηγετών του ΚΚΕ και του «ΔΣΕ» που απεφάσισε τον σχηματισμό της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Εκεί ήταν η έδρα της «κυβέρνησης» μέχρι το καλοκαίρι του 1949, λίγο πρίν το τέλος, που πέρασε στον Γράμμο και στη συνέχεια στην Αλβανία.

4. Στις Πρέσπες ελήφθησαν οι αποφάσεις εφαρμογής από το ΚΚΕ και τον ΔΣΕ της Συμφωνίας του Μπλέντ που προέβλεπε τη δημιουργία «Ὁμόσπονδης Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» στην οποία θα περιλαμβανόταν και η Ελληνική Μακεδονία.

5. Το Παιδομάζωμα των Ελληνόπουλων απεφασίσθη στις Πρέσπες, και από την περιοχή του Τριγώνου των Πρεσπών πέρασαν πολλές χιλιάδες παιδιών κυρίως από τη Δυτική Μακεδονία, αλλά και από Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα, προς Γιουγκοσλαβία και Αλβανία.

6. Στις Πρέσπες συνήλθε τον Ιανουάριο του 1949 η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Μιά απόφαση της ολομέλειας έλεγε: «Στη Βόρεια Ελλάδα ο Μακεδόνικος (Σλαβομακεδονικός) λαός τάδωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αντοθυσίας, πού προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του..» Στη νέα «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» έγιναν «υπουργοί» και 3 Βουλγαρομακεδόνες, οι Πασκάλ Μητρόφσκυ, Σταύρο Γκότσεφ και Γκέλο Κόϊτσεφ!

7. Στις 25 - 26 Μαρτίου του 1949 στο χωριό Ψαράδες των Πρεσπών συνήλθε το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο Σλαβομακεδόνων) με παρόντα τον Ζαχαριάδη, ο οποίος στην ομιλία του διακήρυξε και την «ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο Μακεδονικό κράτος μέσα στη Λαϊκοδημοκρατική Ομοσπονδία των Βαλκανικών λαών, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του μακεδονικού λαού...»!

Ο Τσίπρας με τον Κοτζιά, ως πιστά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (=Κ.Κ. Εσωτερικού) επέστρεψαν το 2018 στις Πρέσπες (στους Ψαράδες) να αποτελειώσουν το παλιό έργο των πολιτικών προγόνων τους.

Και εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, παρακολουθήσαμε το ξεπούλημα της Μακεδονίας, την Εθνική μας Ταπείνωση, την Παράδοση των Ιερών και των Οσίων της Ιστορίας μας, αδύναμοι να αντιδράσουμε εντός των δημοκρατικών γραμμών του κράτους.

Δυστυχώς δε, η κυβέρνηση που ακολούθησε ΔΕΧΤΗΚΕ παθητικά και πειθήνια το τετελεσμένο!

 

ΑΡΧΕΙΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΠΟΥΓΑ 

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΦΩΚΑΙΑΣ ΣΤΙΣ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 1914, Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - «ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ, ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΨΥΧΡΑ»

Γενική άποψη της καμένης Φώκαιας και ένα πορτρέτο του Φελίξ Σαρτιό. Τη φωτογραφία την τράβηξε ο ίδιος ο αρχαιολόγος και περιλαμβάνεται στο δίγλωσσο λεύκωμα που εκδόθηκε το 2008 (σύνθεση εικόνας: Χριστίνα Κωνσταντάκη)

«Ουρλιαχτά ακούγονται, αλαλιασμένοι άνθρωποι φεύγουν τρέχοντας με τα ρούχα σκισμένα και το πρόσωπο ματωμένο, ενώ οι πληγωμένοι σέρνονται στο κατώφλι. Όσοι επιτιθέμενοι είχαν μπει με τη βία στα σπίτια βγαίνουν με τις αγκαλιές φορτωμένες μπόγους που τους στοιβάζουν βιαστικά σε μεγάλα κοφίνια πάνω στα ζώα τους. […] Το πλήθος ορμάει προς τις προκυμαίες αναζητώντας με το βλέμμα πλεούμενα για να φύγει. Όλα σχεδόν τα πλεούμενα έχουν εξαφανιστεί από την προηγούμενη. Φωνές φρίκης απαντούν στους πυροβολισμούς. Εγκαταλείπω την ιδέα να περιγράψω όλες τις σκηνές που διαδραματίζονται μπροστά μας».

Το ημερολόγιο γράφει Παρασκευή 12 Ιουνίου 1914.

Είναι 10 το πρωί και ο Γάλλος αρχαιολόγος και μηχανικός Φελίξ Σαρτιό (Félix Sartiaux) συμπληρώνει το ημερολόγιο ανασκαφής. Με άδεια της γαλλικής κυβέρνησης από το 1913 έκανε έρευνες στην Παλαιά Φώκαια της Μικράς Ασίας αναζητώντας την αρχαία μητρόπολη της Μασσαλίας, αποικία των Φωκαέων Μικρασιατών. Κάθεται δίπλα στο παράθυρό του χωρίς να γνωρίζει ότι αργότερα θα γίνει μάρτυρας ενός μεγάλου πογκρόμ κατά των Ελλήνων, του πρώτου που οργανώθηκε και εκτελέστηκε από τους Νεότουρκους.
Για χρόνια η σφαγή της Φώκαιας θα μείνει στο περιθώριo της Ιστορίας, επισκιασμένη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τη μαρτυρία του Φελίξ Σαρτιό, παρά τις φωτογραφίες που τράβηξε (πλέον είναι «διάσημη» εκείνη με τους τσέτες φορτωμένους λάφυρα), παρά τις αναφορές που έστειλε στην Ευρώπη, το «έρχονται» που φώναζαν οι Έλληνες εκείνη τη μοιραία μέρα ήταν μια... υποσημείωση.

Τσέτες φορτωμένοι λάφυρα. Πίσω τους, Έλληνες της Φώκαιας έχουν συγκεντρωθεί μπροστά στο σπίτι του Σαρτιό

«Λεηλατούν, πυρπολούν, σκοτώνουν ψυχρά, χωρίς μίσος, κατά μια έννοια μεθοδικά. Επικεφαλής τους είναι δύο άτομα που πολλοί γνωρίζουν στην περιοχή ως ενεργά μέλη της τοπικής Επιτροπής “Ένωσις και Πρόοδος”. Εφαρμόζουν πρόγραμμα που τους έχουν σχεδιάσει στο όνομα των ανώτερων συμφερόντων της Αυτοκρατορίας και της θρησκείας. Η λεηλασία, οι προσωπικές εκδικήσεις, ο βιασμός είναι ο μισθός τους», περιγράφει ο αρχαιολόγος. Μαζί με τους συνεργάτες του κατάφερε να φυγαδεύσει χιλιάδες Φωκαείς που κινδύνευαν να λιντσαριστούν. Απέτυχε, όμως, να ευαισθητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Οι Γάλλοι έκρυψαν τα γυναικόπαιδα, τους ζήτησαν να ράψουν τρίχρωμα πανιά σκίζοντας γαλλικές σημαίες και σεντόνια και έβγαλαν τις σημαίες στα μπαλκόνια σαν ασπίδα. Την ίδια ώρα έφιπποι τσέτες με φιτίλια βουτηγμένα στο πετρέλαιο έκαιγαν σπίτια. «Τι έγινε στα λαβυρινθώδη σοκάκια, όπου είναι κρυμμένος ο όγκος του πληθυσμού; Τι φρικαλεότητες να έγιναν στη σκιά, μακριά από το επικριτικό μας βλέμμα;», αναρωτιέται ο Φελίξ Σαρτιό. Στο ημερολόγιο του περιγράφει την απελπισία, τον απόλυτο πανικό, ανθρώπους να πνίγονται στη θάλασσα, άλλους να τους πυροβολούν πισώπλατα, γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους Γάλλους και να τους ικετεύουν να βρουν τον άντρα ή τον πατέρα τους, τις κόρες τους που τις βίασαν ή τις απήγαγαν.

Σαρτιό: Στις 7 το βράδυ η καταστροφή είχε ολοκληρωθεί. Μετά βίας 24 ώρες. Δεν μπορώ να μη συγκινούμαι όταν σκέφτομαι ότι η ζωή της παλιάς μητρόπολης της Μασσαλίας έσβησε ανάμεσα στις πτυχώσεις της σημαίας μας!

Ο Γάλλος αναγνωρίζει Τούρκους χωρικούς της περιοχής που έλαβαν εντολές για ν’ αποδώσουν δικαιοσύνη. Βλέπει ντουφέκια Μαρτίνι και βραχύκανα μουσκέτα πυροβολικού. Διαπιστώνει ότι εκτός από τους τέσσερις χωροφύλακες που προστάτευαν τη γαλλική αποστολή κανένας άλλος, μέλος της τριανταμελούς φρουράς ή αξιωματικός, δεν έκανε κάτι για να εμποδίσει φόνο ή λεηλασία.
«Όλη τη μέρα του Σαββάτου 13 Ιουνίου μέχρι τις 7 περίπου το βράδυ εκτυλίσσονται ταυτόχρονα οι σκηνές των δύο μεγάλων πράξεων του δράματος: η οικτρή έξοδος και η αναίσχυντη λεηλασία», γράφει ο Φελίξ Σαρτιό. Από τους περίπου 7.000 Έλληνες τις Φώκαιας με την πρώτη καραβιά έφυγαν περίπου 3.000 για τη Θεσσαλονίκη και με τη δεύτερη άλλοι 2.000 για τον Πειραιά. Πρόσφυγες από τα γύρω χωριά ενώθηκαν μαζί τους για να σώσουν τις ζωές τους. Ο ίδιος ο αρχαιολόγος τηλεγράφησε στη Σμύρνη ζητώντας και άλλα πλοία.

Οι Έλληνες της Φώκαιας και των γύρω περιοχών επιβιβάζονται σε πλοιάρια

«Έφυγαν χωρίς το παραμικρό, αφού τους άρπαξαν ό,τι είχαν και δεν είχαν. Μαζί τους πήραν μονάχα ό,τι ρούχα φορούσαν πάνω τους, αφού από ορισμένους άρπαξαν ακόμα και τα παπούτσια. Στην προκυμαία, όπου τους επιβιβάζουμε στα πλεούμενα, τους ταλαιπωρούν και πάλι αρπάζοντας, οι άπληστοι, από τις γυναίκες δέματα με κουρέλια και υποβάλλοντας σε σωματική έρευνα άντρες, γυναίκες και παιδιά για να τους πάρουν τα πουγκιά τους και ό,τι μικροαντικείμενα μπορεί να έκρυβαν πάνω τους», περιέγραφε.
Κατά τον ίδιο, μέχρι και τον Ιούλιο του 1914 οπότε και έφυγε από την Ανατολή, ο αριθμός των εκδιωγμένων ανερχόταν περίπου σε 125.000 και τα κέρδη απ’ όλη την επιχείρηση σε 5 εκατομμύρια. «Η σιωπή κράτησε πολύ. Είναι σημαντικό για την ιστορία, τη δικαιοσύνη, την ανθρωπότητα, για την ακεραιότητα της Γαλλίας στον κόσμο, είναι σημαντικό να ακουστεί η μαρτυρία μου», πίστευε ο Φελίξ Σαρτιό.
H μαρτυρία του, ωστόσο, μαζί με τα ντοκουμέντα ήρθαν και πάλι στο φως το 2005 χάρη στην έρευνα του Χάρη Γιακουμή. Ο ιστορικός φωτογραφίας ανακάλυψε στο Παρίσι το φωτογραφικό αρχείο και τα κείμενα του Γάλλου αρχαιολόγου σχετικά με τα γεγονότα που ο χρόνος και η ιστορία οδήγησαν στη λήθη. Το 2008 εκδόθηκε το δίγλωσσο λεύκωμα με τίτλο Φώκαια 1913-1920. Η μαρτυρία του Φελίξ Σαρτιό (εκδότης: Ριζάρειο Ίδρυμα), ενώ το 2014 προβλήθηκε για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ Γεγονότα στη Φώκαια 1914 των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη.


PONTOS NEWS