ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ : ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

ΠΗΓΗ: ΒΙΒΛΙΟ «ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ», ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ 

Ο μεγάλος εθνικιστής διανοούμενος Δημήτριος Βεζανής, Τακτικός Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, αναφέρθηκε πριν 80 και πλέον χρόνια στη σχέση κράτους και ιδιωτικών επιχειρήσεων, καθώς και σε ποιες περιπτώσεις ευνοείται και σε ποιες απειλείται η οικονομική κατάσταση του κοινωνικού συνόλου από την κρατικοποίηση συγκεκριμένων επιχειρήσεων.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Βεζανή «ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ» που εκδόθηκε το 1944 και αξίζει να μελετηθεί, γιατί παραμένει επίκαιρο και επωφελές σε όσους ασχολούνται με την σημερινή οικονομική πραγματικότητα και χαράσσουν πολιτικές.

Ο Βεζανής προβλέπει τόσο την αποτυχία του τεραστίου βλαβερού Δημοσίου που προέκυψε έπειτα από την Μεταπολίτευση λόγω των πελατειακών σχέσεων προς άγραν ψήφων. Επιπλέον, εκθέτει την εθνικιστική οπτική όσον αφορά την οικονομική πολιτική ως εργαλείο για την ευημερία του Λαού πέρα από σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες αγκυλώσεις.

Η Κρατικοποίησις των Επιχειρήσεων

Όταν η Κοινωνία και το Κράτος διαποτισθούν από τας υγιείς αρχάς ας ανωτέρω ετόνισα και γίνει κοινωνική συνείδησις πάντων ότι η Κοινωνική Πολιτική είναι το ιερώτερον μέσον που διαθέτει η Πολιτεία δια τον Λαόν και ότι μόνος αποκλειστικός σκοπός της είναι η εξυπηρέτησις του Λαού και των εργατών και όχι η άσκησις μικροπολιτικής και ρουσφετολογίας και ψηφοθηρίας εις βάρος του Λαού, επιτρέπεται πλέον να γίνει σκέψις περί Κρατικοποιήσεως των επιχειρήσεων εκείνων οι οποίες δύνανται ανωδύνως να μεταβληθούν εις Κρατικές.

Και πάλιν όμως πρέπει να πρυτανεύσει η αντίληψις ότι η Κρατική επιχείρησις πρέπει να είναι ορθολογιστικώς οργανωμένη και ότι τα αποτελέσματά της πρέπει να είναι καλύτερα από την ιδιωτική διαχείριση.

Προς τούτο πρέπει να δημιουργηθεί σύστημα αμοιβής των εις αυτάς εργαζομένων αναλόγως της αποδόσεως και η Πολιτεία άγρυπνος να παρακολουθεί τα αποτελέσματα της διαχειρίσεως έτοιμη ανά πάσαν στιγμή να αποδώσει την επιχείρηση στη ιδιωτική πρωτοβουλία εάν δεν ανταποκριθεί εις τα προβλέψεις και τον προορισμόν της.

Σκόπιμον όμως είναι να τονισθούν οι κίνδυνοι ους διατρέχει η οικονομία από μίαν άλογον κρατικοποίησιν υπό το φιλελευθεροδημοκρατικόν καθεστώς. Κάθε Υπουργός αναλαμβάνων το υπουργείον αφ’ ου θα εξαρτώνται οι επιχειρήσεις θα σπεύδει να τακτοποιήσει τους ιδικούς του και τους φίλους του αδιαφορών αν η Κρατική επιχείρησις το επιτρέπει ή του το ζητεί.

Και το αποτέλεσμα θα είναι οι κρατικές επιχειρήσεις συνεχώς αυξανόμενες εις προσωπικόν το οποίον ταις προστίθεται εκάστοτε να αυξάνουν ασκόπως τα έξοδα διοικήσεως και συγχρόνως να διαποτίζωνται με ακατάλληλον και πολλάκις βλαβερόν ανθρώπινον υλικόν το οποίον θα εκτοπίζει τους ικανούς και θα καταλαμβάνει τις υπεύθυνες θέσεις. Τοιουτοτρόπως αντί να αποβούν προς όφελος του Λαού θα γίνουν καρκινώματα απορροφώντα την δύναμιν του συνόλου και συντείνοντα εις την μετατόπισιν και μεταβολήν του πληθυσμού από πραγματικώς παραγωγικού εις γραφειοκρατικά παράσιτα με τις καταστρεπτικές συνέπειες ως ανωτέρω εξέθεσα.

Ώστε η κρατικοποίησις των επιχειρήσεων και δη των μεγάλων δυνατόν ν’ αποβεί επωφελής ή καταστρεπτική αναλόγως της πολιτικής και ηθικής ωριμάνσεως του Λαού και του Κράτους.

Και πάλιν εδώ αναφαίνεται η στενωτάτη σχέσις η οποία υπάρχει μεταξύ Οικονομίας και Πολιτικής.

Ουδέν κοινωνικοπολιτικόν μέτρον δύναται να κριθεί καθ’ εαυτό, αλλά πάντοτε εν σχέσει και συναρτήσει με την απόδοσιν του Κράτους και της Διοκήσεως.

Και εάν, δυνατόν να ερωτήσει τις, η Πολιτεία ή ο Λαός δεν έχει την ωριμότητα που χρειάζεται τι πρέπει να γίνει;

Απλούστατα, θα απαντήσω, πρέπει ανδρικώς και τιμίως να περιορίσουμε την κρατικήν επέμβασιν μέχρι του σημείου εκείνου όπου αυτή υπό τας συγκεκριμένας πολιτικάς συνθήκας είναι αποδοτική, ούτως ώστε να μη δημιουργήσουμε αντί του καλού το κακόν και να μη θέσουμε τα ιερώτερα των συμβόλων και των επιδιώξεων επί σαθρών βάσεων οι οποίες προδικάζουν και το μέλλον των θεσμών. Με το ακολουθούμενον σήμερον σύστημα επεμβάσεως με πλήρη αδιαφορίαν ως προς τα επιτυγχανόμενα αποτελέσματα δημιουργείται και το άλλο μέγα κακόν: κλονίζεται η πίστις του Λαού επί την δυνατότητα του καλού και της επιτυχίας του αγώνος εναντίον της Δυστυχίας και σπείρεται μέσα εις τα ψυχάς των εργατών που έχουν ανάγκην ελπίδος και πίστεως η αμφιβολία κατ’ αρχάς, η απόγνωσις έπειτα και τέλος το μίσος. Αυτές είναι εν μεγάλαις γραμμαίς οι βάσεις μιας ορθής Κοινωνικής Πολιτικής.

Γενικώτερα πιστεύω ότι η ηθική διαπαιδαγώγησις του Λαού είναι η πρώτη προϋπόθεσις της επιτυχίας της Κοινωνικής Πολιτικής.

Λέγων δεν ηθικήν διαπαιδαγώγησιν εννοώ την εμπέδωσιν παρά τω λαώ και τοις Κυβερνήταις της αντιλήψεως ότι η πραγματική ευτυχία του ατόμου εξαρτάται από την ευτυχίαν του συνόλου και όχι από την επίτευξιν ατομικών οφελημάτων εις βάρος του συνόλου. Αυτή η αρχή πρέπει να αποτελέσει την βάσιν κάθε αληθούς Κοινωνικής Πολιτικής.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΘΑ ΕΞΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών 

Στην ημετέρα εγχώρια μπανανία, η οποία μιμείται πιθηκοειδώς ό,τι προέρχεται από την εκφυλισμένη Εσπερία, υιοθετώντας τα πάντα άκριτα, αλόγιστα και ακατέργαστα, η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σε καθολικό επίπεδο από τον μέσο άνθρωπο θα έλεγε κανείς ότι δεν έχει διαγράψει πάνω από ένα με δύο έτη. Εντός, όμως,ελαχίστου χρονικού διαστήματος από την διάχυσή της στην κοινή γνώμη και την ανακάλυψη των πρωτόγνωρων δυνατοτήτων που παρέχει η τεχνητή νοημοσύνη, βομβαρδιζόμαστε από θεάσεις ανατροπής της κοινωνικής και ιδιωτικής μας ζωής προς τις οποίες ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν έχει κατορθώσει όχι απλά να προβάλει επιφυλάξεις, πολλώ δε μάλλον αντιστάσεις, αλλά να συνειδητοποιήσει τον βαθμό της βιαίας διεισδύσεως του στον καθορισμό του βίου του. Το νεοελληνικό προτεκτοράτο μπορεί να ακολουθεί παθητικά και τυφλά την Δύση, πλήν όμως η Δύση με τη σειρά της σπεύδει να προλάβει τεχνολογικά τον μεγάλο ανταγωνιστή της την Κίνα, η οποία μετά την ρομποτοποίηση της ανθρώπινης ζωής όπως την έχει επιβάλει στα δισεκατομμύρια του πληθυσμού της,έρχεται τώρα να αντικαταστήσει κυριολεκτικά τον άνθρωπο με ρομπότ ανθρωποειδή.

​Εντελώς πρόσφατα, ανθρωποειδές ρομπότ στους Παγκόσμιους Αγώνες Ανθρωποειδών Ρομπότ στο Πεκίνο, με το όνομα Tiangong Ultra έτρεξε τα 100 μέτρα στον εκπληκτικό χρόνο 8,64 δευτερολέπτων, περνώντας το θρυλικό ανθρώπινο παγκόσμιο ρεκόρ των 9,58 δευτερολέπτων του Τζαμαϊκανού σπρίντερ Usain Bolt. Στον δε Καναδά, ανθρωποειδές αστυνομικός κινηματογραφήθηκε προ ολίγων ημερών σε κεντρική διασταύρωση λεωφόρων του Μόντρεαλ να εκτελεί τροχονομικά καθήκοντα, καθορίζοντας την κυκλοφορία των οδηγών που ήταν βιολογικώς άνθρωποι και βεβαιώνοντας πρόστιμο σε παραβάτες που ήταν -επαναλαμβάνω- βιολογικώς άνθρωποι! Κι αν κάποιοι υπνωτισμένοι θεωρούν ότι σε εμάς δεν τρέχει κάστανο ακόμα κι όλα ρέουν μέλι γάλα, ας μην πάμε μακριά. Πριν δύο μόλις μέρες, στην ημεδαπή, η Διεύθυνση Αντιμετώπισης οργανωμένου εγκλήματος εξάρθρωσε σπείρα απατεώνων που διενεργούσαν τηλεφωνικές απάτες με κλωνοποίηση της φωνής των θυμάτων τους μέσω της χρήσεως τεχνητής νοημοσύνης, αποκερδαίνοντας παράνομα συνολική λεία ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ. Από την άλλη πλευρά, κάτωθεν της ρινός μας λαμβάνουν χώρα καθημερινά εκατομμύρια κυβερνοεπιθέσεις μέσω της χρήσεως τεχνητής νοημοσύνης, με την παραβίαση συστημάτων ασφαλείας, κωδικών δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και εισβολής στον ευαίσθητο πυρήνα της προσωπικής ζωής του καθενός εξ ημών, μόλις σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς δυνατότητα άμεσου εντοπισμού και αναχαιτίσεως, απειλώντας ευθέως την ιδιωτικότητα των ανθρώπων. Και σαν να μην  έφταναν αυτά, ήδη μηχανές παραγωγής εργασίας με αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης έχουν εισχωρήσει σε όλα τα επαγγελματικά φάσματα, από τη γραφιστική, τη μηχανολογία, τον προγραμματισμό και τις νομικές υπηρεσίες μέχρι την ιατρική και την ίδια την ψυχανάλυση (!), έχοντας περιορίσει δραστικά τις ζώσες θέσεις εργασίας κι ως εκ τούτου το διαθέσιμο εισόδημα της εργατοϋπαλληλικής τάξεως, χωρίς κανείς να ψελλίζει μισή κουβέντα διαφωνίας ή έστω κριτικού ελέγχου. Η ΑΙ τεχνολογία δεν καταλαμβάνει απλά ζωτικό χώρο μέσα στην ίδια την ανθρώπινη σφαίρα, αλλά, ως φαίνεται, χρησιμοποιείται ήδη επεκτατικά, ανεξέλεγκτα και αρρύθμιστα ως όπλο εκτοπισμού, απαξιώσεως, αχρηστεύσεως και προσβολής της ανθρώπινης οντότητος, όπως επιβεβαιώνουν οι ίδιοι οι δημιουργοί της τεχνητής νοημοσύνης. Συγκεκριμένα, ο 27χρονος ερευνητής Jacob Coxon, ο οποίος εργαζόταν επί τρία χρόνια στην εκπαίδευση νέων μοντέλων Anthropic, μιάς εκ των κορυφαίων εταιρειών ανάπτυξης μοντέλων AI, απεχώρησε αυτής, εξαπολύοντας σοβαρότατες καταγγελίες για τον τρόπο με τον οποίο οι κολοσσοί της τεχνολογίας διαχειρίζονται ένδοθεν την εξέλιξη των υπερανθρώπινων συστημάτων, σημειώνοντας: «Η εταιρεία δεν συμπεριφέρεται υπεύθυνα και τζογάρει με τις ζωές μας. Μην υποτιμάτε τη δύναμη αυτής της τεχνολογίας. Σύντομα θα έχουμε υπερανθρώπινα συστήματα, ικανά να παραβιάζουν σχεδόν οτιδήποτε, να φέρνουν επανάσταση σε ολόκληρους τομείς μέσα σε ελάχιστο χρόνο και να αποκτούν πραγματική ισχύ και πρόσβαση σε πόρους. Οι άνθρωποι που κατασκευάζουν την τεχνητή νοημοσύνη πιστεύουν πραγματικά ότι θα μπορούσε ακόμη και να μας σκοτώσει όλους μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Δεν πρόκειται για διαφημιστικό τέχνασμα».

​Όπως θα θυμάστε, οι θιασώτες της συστημικής υποταγής που εμπιστεύονται τυφλά το διεφθαρμένο καθεστώς των ολιγαρχών που αφαιμάσσουν τα έθνη και τους λαούς, μάς ειρωνεύονταν σκαιώς για την προειδοποίηση της χρήσεως μικροτσίπ, η οποία άρχιζε να διακινείται επίσημα ήδη κατά την πανδημική απάτη του ιού της Κίνας, υπό το πρόσχημα του βιομετρικού ελέγχου των ανθρωπίνων κινήσεων, μέχρι που ενσωματώθηκε στις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες, και έπαυσε πιά να χαρακτηρίζεται ως συνωμοσιολογία. Τώρα που οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, με την απειλή της ανθρωπότητος από τα ρομπότ, ενσαρκώνονται χωρίς υπερβολή για πρώτη φορά σε αληθινή πραγματικότητα με απτά παραδείγματα, όπως προαναφέραμε, ποιός παραμένει τόσο αφελής ώστε να εξακολουθεί να μιλά για συνωμοσιολογίες ή να μην αναγνωρίζει τον κίνδυνο για τη ζωή, την ασφάλεια και την υγεία των ανθρώπων; Αν με τον προσωπικό αριθμό και την ψηφιακή κάρτα του πολίτη, για τα οποία να τονίσουμε ότι θα βγούμε ξανά στους δρόμους της Αθήνας τα χριστιανικά σωματεία στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, απειλείται η ανθρώπινη ελευθερία, πλέον με την τεχνητή νοημοσύνη απειλείται η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση. Και ας μην ελπίζει κανείς ότι εκείνοι που παράγουν την ΑΙ τεχνολογία θα θέσουν όριο στα κέρδη τους.

 https://www.eoneolaia.com/h-texnhth-nohmosymh-tha-eksaleipsei-ton-anthrwpo-petros-nikolou/

 

«Το Λυκόφως της Μικρασιατικής Εκστρατείας»: Κριτική Επισκόπηση, Μέρος Α’: «Στρατηγικός και Τακτικός Αιφνιδιασμός της Στρατιάς Μικράς Ασίας»

Γράφει ο Αρματιστής

Ταξίαρχος ε.α. Βασίλειος Λουμιώτης

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τον Μάρτιο του 2026 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Γκοβόστη το βιβλίο «Το Λυκόφως της Μικρασιατικής εκστρατείας – Ανάλυση Επιχειρήσεων». Συγγραφείς του βιβλίου είναι ο Ανδρέας Καστάνης, Καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας -Ανάλυσης Επιχειρήσεων στη ΣΣΕ και απόστρατος αξιωματικός του Πυροβολικού και ο Αναστάσιος Πολύχρονος, εν ενεργεία αντιστράτηγος προερχόμενος από το Πυροβολικό.

Οι συγγραφείς ξεκινούν το βιβλίο τους με ένα «Εισαγωγικό Σημείωμα», το οποίο με τη σειρά του ξεκινά με την αναφορά σε «δύο ομάδες [στη χώρα μας] που αμφισβητούν την ύπαρξη της [ακαδημαϊκής στρατιωτικής ιστορίας].» Ως πρώτη από τις ομάδες αυτές προσδιορίζεται «μία σεβαστή μερίδα ακαδημαϊκών ιστορικών, οι οποίοι ανήκουν στην επιστημονική κοινότητα και θεωρούν ότι η Ακαδημαϊκή Στρατιωτική Ιστορία δεν διαφέρει από την εν γένει ιστορία.» Η δεύτερη ομάδα που «αμφισβητεί την επιστημονικότητα της Στρατιωτικής Ιστορίας» προσδιορίζεται ως εξής: «είναι κατά βάση ιστοριοδίφες στρατιωτικοί, οι οποίοι έχουν μεν τα τις στρατιωτικές γνώσεις για να κρίνουν διάφορα στρατιωτικά γεγονότα, πλην όμως πάσχουν από πλευράς επιστημονικής μεθόδου της Ιστορίας.[..]. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί να αρθρογραφούν εκλαμβάνοντας (sic) όχι το σύνολο των γεγονότων αλλά κάποια από αυτά.». Και στην αμέσως επόμενη πρόταση, καθώς προφανώς η υπομονή με την προσχηματική, αόριστη αναφορά σε ανύπαρκτες «ομάδες στη χώρα μας που αμφισβητούν την ύπαρξη της ακαδημαϊκής στρατιωτικής ιστορίας στη χώρα μας», η δεύτερη «ομάδα» προσδιορίζεται ειδικότερα ως αυτοί που «αγνοούν τις δύο εκθέσεις των ανακριτικών επιτροπών, υπό τον Κωνσταντίνο Μαζαράκη – Αινιάν και τον Κωνσταντίνο Μοσχόπουλο για τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής, τις αγνοούν ή, εμμέσως πλην σαφώς, τις αμφισβητούν και εξάγουν δικά τους συμπεράσματα, τα οποία ταιριάζουν στην εκ των προτέρων υπόθεσή τους.» 

Με την αναφορά αυτή η «δεύτερη ομάδα (sic) που στη χώρα μας αμφισβητεί την ύπαρξη της ακαδημαϊκής στρατιωτικής ιστορίας» φωτογραφίζεται ευκρινώς ο υπογράφων, που από το 2013 ερευνά συστηματικά τη στρατιωτική ιστορία της Μικρασιατικής Εκστρατείας και παρουσιάζει τη μελέτη του, και που από το 2019 έχει παρουσιάσει, κατόπιν εξαντλητικής έρευνας και ανάλυσης, με λεπτομέρεια και πλήρη τεκμηρίωση, την επονείδιστη διαγωγή του Συνταγματάρχου Νικολάου Πλαστήρα στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Θα ήταν προτιμότερο για τους συγγραφείς του βιβλίου να αποφύγουν τις προσχηματικές αναφορές σε ανύπαρκτες ομάδες επί ανυπόστατων ζητημάτων και να πουν εξ αρχής ευθέως ότι έχουν συγγράψει ένα βιβλίο προκειμένου να υπερασπιστούν τη μνήμη του Σχου Πλαστήρα παραθέτοντας τη δική τους εκδοχή των γεγονότων και τις δικές τους ερμηνείες, προκειμένου ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης να συναγάγει τα συμπεράσματά του.

Η πρόχειρη και «ατάκτως ερριμένη» σύνθεση και παρουσίαση της όποιας στρατιωτικής ανάλυσης για τη Μικρασιατική Εκστρατεία και το τέλος της, σε συνδυασμό με την έκταση της παρουσίασης των περί τον Πλαστήρα δεν αφήνουν αμφιβολίες για τον σκοπό υπάρξεως του βιβλίου. Κι αν κάποιος δύσπιστος διατηρεί επιφυλάξεις, δεν έχει παρά να δει τη μοναδική φωτογραφία που κυκλοφορεί από την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου, προκειμένου να διαλυθούν και αυτές. 

 

https://www.istorikathemata.com/2026/09/blog-post.html 

Ἔγκλημα μέ 1.300 κειμήλια τῆς ἱστορικῆς Μονῆς Εἰκοσιφοινίσσης! - Ἡ Κυβέρνησις ἐπιστρέφει τ ὀστᾶ τοῦ Τσάρου τῆς Βουλγαρίας πού βρέθηκαν σ' ἀνασκαφής στίς Πρέσπες

Ἡ Κυβέρνησις ἐπιστρέφει τ ὀστᾶ τοῦ Τσάρου τῆς Βουλγαρίας πού βρέθηκαν σ’ ἀνασκαφής στίς Πρέσπες καί σέ ἀντάλλαγμα παίρνει μόνο 48 ἀπό τής ἀμύθητης ἐθνικῆς ἀξίας κειμίλια πού ἔκλεψαν οἱ Βούλγαροι κατά τήν βάρβαρη κατοχή τους στήν Βόρειο Ἑλλάδα – Ἑτοιμάζουν κα φιέστα στς 3 Ὀκτωβρίου γιά προεκλογικούς λόγους – Ν πάρει θέση ὁ Ἀρχιεπίσκοπος!

ΔΙΧΩΣ ντροπή ἡ ΝΔ ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ Πρωθυπουργοῦ συνεχίζει τήν ἐκποίηση τῆς θρησκευτικῆς καί πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς τῆς χώρας. Μετά τά κειμήλια τοῦ Σινᾶ, τώρα διαγράφονται καί τά ἱερά κειμήλια τῆς ἱστορικῆς Μονῆς Εἰκοσιφοινίσσης τῆς Δράμας.

Χθές τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἀνακοίνωσε τήν ὑπογραφή ἐπαχθοῦς καί ἐπονείδιστης συμφωνίας μέ τήν Βουλγαρία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία θά χαρίσουμε, ὡς Ἑλλάς, στήν Βουλγαρία κάρα καί ὀστᾶ τοῦ Τσάρου Σαμουήλ πού ἐκτίθενται στό Βυζαντινό Μουσεῖο Θεσσαλονίκης καί ὅ,τι ἄλλο ἀνευρέθη στίς Πρέσπες, τό τελευταῖο διαπραγματευτικό μας χαρτί, δικά μας δηλαδή ἀγαθά, καί σέ ἀντάλλαγμα ἡ Βουλγαρία θά μᾶς ἐπιστρέψει 48 κειμήλια ἐκκλησιαστικά, ἀπό τά χιλιάδες πού ἔκλεψαν οἱ Βούλγαροι ἀπό μονές τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης, ἀπό Μητροπόλεις καί ἀρχαιολογικούς χώρους, μέσα ἀπό ἕνα ἐπίσημο πρόγραμμα ἀφελληνισμοῦ τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καί Θράκης κατά τίς ἐπανειλημμένες βουλγαρικές κατοχές τῆς περιοχῆς, καί τά ὁποῖα θά ἔπρεπε, μέ βάση Διεθνεῖς Συνθῆκες. νά τά εἶχε ἐπιστρέψει ἡ Βουλγαρία ἀπό τό 1923.

Τούς δίνουμε δηλαδή δικά μας, γιά νά μᾶς ἐπιστρέψουν δεῖγμα ἀπό τά κλεμμένα καί τά παρανόμως εὑρισκόμενα ἀκόμη στήν Βουλγαρία. Κάτι πού εἶχε ἀρνηθεῖ νά ἀποδεχθεῖ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὡς Πρωθυπουργός τό 2013, ὅταν τοῦ προσεφέρθη ἡ ἴδια ἀκριβῶς συμφωνία καί τήν ἀπέρριψε. Ὁ κύριος Μητσοτάκης τήν δέχεται!

Μόνο ἀπό τήν Ἱερά Μονή τῆς Εἰκοσιφοινίσσης οἱ βόρειοι γείτονες σέ καιρούς χαλεπούς ἔκλεψαν ἑκατοντάδες χειρόγραφους κώδικες, ἑκατοντάδες κειμήλια ἐκκλησιαστικά, βυζαντινά καί μεταβυζαντινά, ἐνῷ ἑκατοντάδες εἶναι καί τά ἐκκλησιαστικά κειμήλια. τά μεμβράνινα χειρόγραφα, τά πατριαρχικά χρυσόβουλλα πού ἐκλάπησαν ἀπό τίς μονές τοῦ Τιμίου Προδρόμου Σερρῶν, τίς μονές Ἀρχαγγελιώτισσας καί Καλαμοῦς τῆς Ξάνθης, ἀπό τίς ἐκκλησίες καί τούς ἀρχαιολογικούς χώρους τῆς Κομοτηνῆς, ἀπό τό Ἰμαρέτ τῆς Καβάλας.

Ὅλη ἡ πρωτοβουλγαρική ἱστορία, ἡ ὁποία ἐκτίθεται στό Βυζαντινό Μουσεῖο τῆς Θεσσαλονίκης, στούς γείτονες, ἀρκεῖ νά πάρει… 48 ἀντικείμενα κλεμμένα. Τά χιλιάδες ἄλλα πού βρίσκονται στήν Βουλγαρία καί τά περιφέρουν ἀνά τόν κόσμο οἱ Βούλγαροι, ὡς τεκμήρια τοῦ βουλγαροβυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καί αὐτά χάρισμα στούς γείτονες.

Ἔχει, φαίνεται, πολλά ἡ Ἑλλάδα, στόν κύριο Μητσοτάκη ἀρκεῖ ἡ πανηγυρική προπαγανδιστική φιέστα μέ τόν Βούλγαρο Πρωθυπουργό στίς 3 Ὀκτωβρίου στό Βυζαντινό Μουσεῖο Θεσσαλονίκης ἐν ὄψει τῶν ἐκλογῶν… Τί ντροπή! Ἀναμένουμε τήν ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησίας γιά αὐτήν τήν συμφωνία, πού ἀποτελεῖ κηλῖδα γιά τό ἔθνος.

Ἐλπίζουμε ὁ Μακαριώτατος αὐτήν τήν φορά νά μήν ἀποδειχθεῖ ἐπιλήσμων τῆς Ἱστορίας καί νά καταγγείλει τήν συμφωνία τῆς ντροπῆς!

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/%e1%bc%94gklima-me-1-300-keimilia-t%e1%bf%86s-%e1%bc%b1storik%e1%bf%86s-mon%e1%bf%86s-e%e1%bc%b0kosifoinissis/

 

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ - Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ-ΤΡΑΓΙΚΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ, ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ. (Β ΜΕΡΟΣ)

«Η συμβολή του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελληνική Επανάσταση και την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους.
Του Ανδρέα Κούκου Νομικού-Καθηγητή Σχολής Εθνικής Αμύνης-Ταξχο ε.α.-Πρόεδρο Εταιρείας Μελέτης Έργου Ιωάννη Καποδίστρια

 

 Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Η επιλογή της Ρωσίας για μία διπλωματική σταδιοδρομία είναι η σημαντικότερη απόφαση της ζωής του.

Ιστορικό ορόσημο του Νέου Ελληνισμού χαρακτηρίζεται από τη νεώτερη έρευνα,η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774, με την οποία τερματίζεται ο Β΄ Ρωσοτουρκικός Πόλεμος επί της Μ. Αικατερίνης.

Με τη Συνθήκη αυτή, ο Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχρεούνταν, μεταξύ άλλων, να επιτρέψει σε όσους Έλληνες το επιθυμούσαν, να σηκώσουν ρωσική σημαία στα πλοία τους. 
  Παράλληλα, αποδεχόταν τη Ρωσία ως επίσημη «προστάτιδα» Δύναμη των ορθόδοξων κατοίκων όλου του τουρκοκρατούμενου χώρου. 
 Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα δημιουργούνται στον ελληνικό χώρο μεγάλες ναυπηγικές δυνάμεις που άρχισαν να διαμορφώνουν μια νέα οικονομική πραγματικότητα.  Μετατρέπονται λοιπόν σε εύρωστα οικονομικά κέντρα, πλήθος αστικών οικισμών στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

Από την άλλη πλευρά,ισχυρός εμπορικός στόλος σήμαινε ταυτόχρονα και ισχυρό πολεμικό στόλο, εφόσον λόγω της πειρατείας , τα πλοία είχαν το δικαίωμα να φέρουν πυροβόλα.  Οι Ναπολεόντιοι πόλεμοι,που θα ξεσπάσουν το 1799 και θα διαρκέσουν μέχρι το 1815, θα συμβάλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη  του ελληνικού εμποροεφοπλιστικού κεφαλαίου χάρη στη γενναιότητα, το ριψοκίνδυνο χαρακτήρα και την υψηλού επιπέδου ικανότητα των Ελλήνων ναυτικών που κατόρθωναν να διασπούν τον Αγγλοαυστριακό αποκλεισμό της Γαλλίας και να την τροφοδοτούν με τρόφιμα και διάφορες πρώτες ύλες. 
 Έτσι αναπτύσσονται ραγδαία οι ελληνικές παροικίες του εξωτερικού με πρώτη αυτή της Βιέννης. 

 Σύμφωνα με τη μαρτυρία του τότε προξένου της Γαλλίας Fr. Pouqueville, το 1815 ο Ελληνισμός διέθετε 615 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 153.800 τόννων, οπλισμένα με 5.878 πυροβόλα και επανδρωμένα με 20.000 – 40.000 άνδρες.

 Ο Καποδίστριας δίνει μεγάλη σημασία σε όλα αυτά.  Έτσι το 1809 αποδέχεται την πρόσκληση του επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Κόμη Ρομανζώφ - μετά από  εισήγηση του Γεωργίου Μοτσενίγου – Ρώσου επιτετραμμένου στα Επτάνησα – και αναλαμβάνει υπηρεσία στο Διπλωματικό Σώμα της Ρωσίας.

Στην Αγία Πετρούπολη επί δύο χρόνια αρνείται να τοποθετηθεί σε θέσεις υποδεέστερης σημασίας γιατί μία είναι η πόλη και μία η θέση που επιθυμεί να τοποθετηθεί για να ολοκληρώσει το στρατηγικό του σχέδιο.  Η Βιέννη, η διπλωματική πρωτεύουσα της Ευρώπης, εκείνη την εποχή.

Την 1^η Αυγούστου 1811 παίρνει τον περιβόητο διορισμό ως υπεραρίθμου διπλωματικού ακολούθου της Ρωσικής Πρεσβείας στη Βιέννη.Και αμέσως τη μέχρι τώρα στρατηγική του τη μετατρέπει σε υψηλή στρατηγική.Και αυτό γίνεται,γιατί αμέσως δίνει το στόχο του. 
 Μόλις λοιπόν φτάνει στη Βιέννη υποβάλλει το 1811 υπόμνημα για την «τότε κατάσταση των σκλαβωμένων Ελλήνων».  Θέτει πλέον Ελληνικό Ζήτημα μέσω της κατάστασης της Πατρίδας του που μέχρι τότε δεν αναφέρεται καν στα Διπλωματικά Κείμενα.  Από τότε το Ελληνικό Ζήτημα γίνεται το βασικότερο κομμάτι του Ανατολικού Ζητήματος.

Με αριστοτεχνικό τρόπο και με βαθιά γνώση της πραγματικότητας, ο Καποδίστριας παρουσίασε στον προϊστάμενό του υπουργό την κατάσταση στην Ελλάδα:  «Η άποψη που προτίθεμαι  να παρουσιάσω στην Υμετέρα Εξοχότητα, σχετικά με την τωρινή κατάσταση του ελληνικού λαού είναι η ακόλουθη:  έχω τη γνώμη ότι ο λαός αυτός είναι άξιος ενδιαφέροντος εκ μέρους του Υπουργείου της Αυτού αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος…».  Την απόφασή του να υποβάλει αυτό το υπόμνημα την οφείλει στο «ιερό καθήκον» που αισθάνεται σαν πολίτης, «πιστά αφοσιωμένος στην έντιμη μοίρα της πατρίδας του». 

 Η έκθεση αυτή θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μία στατιστική μελέτη για την τότε κατάσταση των Ελλήνων, έστω και αν οι συνθήκες δεν του επέτρεπαν να παραθέσει πλήρη στατιστικά  στοιχεία.  Δεν παραλείπει να τονίσει προς το Ρώσο υπουργό, ότι η χώρα του θα έπρεπε να βοηθήσει την Ελλάδα στην απελευθέρωσή της και ότι θα έπρεπε να ενισχυθούν ηθικά και χρηματικά οι Έλληνες που βρίσκονται διασκορπισμένοι στη Ρωσία. 
 Σημείωνε επίσης ότι οι Έλληνες  της Κριμαίας είχαν ανάγκη από έναν πνευματικό αρχηγό.  Γι’ αυτό το λόγο πρότεινε το μητροπολίτη Ιγνάτιο, ενώ παράλληλα έδωσε έμφαση στην ανάγκη ίδρυσης σχολείων, εκτός από την ενίσχυση του εμπορίου και των επιστημών. 

 Στο υπόμνημα  αυτό διευκρίνιζε επίσης και το γεγονός του 1807  όταν βρέθηκε στο δίλημμα να διαλέξει  ανάμεσα στους Γάλλους και στους Ρώσους, αρνούμενος δε τις υπηρεσίες του στους πρώτους, στράφηκε προς τους δεύτερους: 

  «Η Γαλλική Επανάσταση και τα έκτακτα γεγονότα, τα οποία μετέβαλαν τα σύνορα και τις αμοιβαίες  διεθνείς σχέσεις των ευρωπαϊκών κρατών, η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο αγώνας ορισμένων κρατών να επικρατήσουν στα υπολείμματα  της αυτοκρατορίας αυτής, όλοι αυτοί οι λόγοι, καθώς και ένα πλήθος  άλλων αιτιών, που θα  επακολουθούσαν ως αποτέλεσμα, δημιούργησαν στους Έλληνες το συναίσθημα, ότι αργά ή γρήγορα το πεπρωμένο τους όφειλε να μεταβληθεί και ότι θα μπορούσαν να αποκτήσουν κάποτε πατρίδα, για την οποία δεν θα είχαν ανάγκη να τρέμουν… και στην οποία θα ζούσαν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια». 

 Σε άλλο του σημείο τονίζει ότι η Γαλλία ήθελε πάντα να αποσπάσει τους Έλληνες από τη Ρωσία, υποστηρίζοντας όμως ότι δεν θα ήταν ποτέ ικανή να τους απελευθερώσει από τους Τούρκους.  Το πολύτιμο αυτό κείμενο, από τα πρώτα διπλωματικά πονήματα του νεαρού ακόμα διπλωμάτη, αποκαλύπτει ότι ο Καποδίστριας είχε βαθειά γνώση του ελληνικού ζητήματος, ενώ ταυτόχρονα αντικατοπτρίζει τις πολιτικές του ιδέες, τη γνώση της δομής της ελληνικής κοινωνίας και τις θέσεις του απέναντι στις διάφορες κοινωνικές τάξεις.

Τονίζει,ότι η Βεσσαραβία και η Κριμαία μπορούν να προσφέρουν άσυλο στους Έλληνες!Μετά από τρία χρόνια,ιδρύεται στην Οδησσό ηΦιλική Εταιρεία!Αναφέρει ως παράδειγμα την Τεργέστη που ήταν μία εξαθλιωμένη περιοχή.
Ο Ηγούμενος Όμηρος Σμυρναίος κάλεσε τους Έλληνες να εγκατασταθούν εκεί και από τότε η Τεργέστη έγινε το πιο σημαντικό εμπορικό λιμάνι της Μεσογείου.Ο Ιγνάτιος που πρότεινε,είναι στενότατος συνεργάτης του μέχρι το τέλος της ζωής του.Κλείνει δε το καταπληκτικό αυτό Υπόμνημα,λέγοντας: «…περισσότερες λεπτομέρειες πάνω σ΄ αυτό το θέμα,θα με έβγαζαν ‘εξω από τα όρια που έχω βάλει».

Τίθεται  λοιπόν ο σκοπός της επιλογής της διπλωματικής σταδιοδρομίας στη Ρωσία:  η απελευθέρωση της Πατρίδας του.

Το 1812 λόγω του συνεχιζόμενου Ρωσοτουρκικού Πολέμου αποσπάται στο Διπλωματικό Γραφείο του Αρχιστρατήγου της Στρατιάς του Δούναβη, οργανώνοντας αμέσως ένα εκτεταμένο δίκτυο συλλογής πληροφοριών εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Εκεί γνωρίζεται με τον Έλληνα Στρατηγό Κομνηνό και τον Έλληνα Διπλωμάτη Ροδοφοινίκη που κατηύθυνε τη σερβική επανάσταση.  

 Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου ο Καποδίστριας, αφού φρόντισε ν’ αναπτυχθεί ένα πυκνό δίκτυο προξένων της Ρωσίας στον Ελλαδικό χώρο, για «την προστασία των ορθοδόξων» και χορηγηθεί βοήθεια στους Σέρβους, ακολούθησε το Νέο Αρχηγό του Στρατού του Δούναβη στις επιχειρήσεις κατά του Ναπολέοντα που είχε εισβάλλει στη Ρωσία.

Ο Καποδίστριας οργάνωσε την κατασκοπία και αντικατασκοπία της Στρατιάς και υπηρέτησε στο Διπλωματικό Γραφείο του Αρχιστρατήγου μέχρις ότου τον κάλεσε κοντά του ο Τσάρος μετά τη μάχη της Λειψίας (1813) και του ανέθεσε την αποστολή για την απόσπαση της Ελβετίας από τη γαλλική κηδεμονία και την αποκατάσταση της ενότητας της χώρας με τη θέσπιση νέου συντάγματος.

Πληροφοριακά να σας ενημερώσω ότι η Στρατιά του Δούναβη είναι αυτή που συντρίβει το Ναπολέοντα.  Ποιον ανταμείβει ο Τσάρος στέλνοντάς τον ως Πληρεξούσιο Υπουργό του στην Ελβετία;  Τον Ιωάννη Καποδίστρια 

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ.

Το Νοέμβριο του 1813 ο Καποδίστριας συνοδευόμενος από τον Αυστριακό απεσταλμένο Λεμπτζέλτερν έφτασε  στην Ελβετία με βασική αποστολή την προσέλκυση  των Ελβετών προς το Συνασπισμό των Συμμάχων, την ταυτόχρονη αποδέσμευση της Ελβετίας από τη Γαλλία και την εγγύηση της ελεύθερης διαβάσεως του συμμαχικού στρατού από το ελβετικό έδαφος.  Η Ελβετία ήταν διαιρεμένη σε πολλά καντόνια με ξεχωριστές διοικήσεις και η ενοποίησή της ήταν ένα από τα πιο πολύπλοκα προβλήματα της Ευρώπης.

Κατορθώνει όμως ο Καποδίστριας με τη διπλωματική ευστροφία που τον διακρίνει να επαναφέρει την ομόνοια στην Ελβετική Ομοσπονδία.

Κυρίες και Κύριοι,

Ίσως αναρωτηθείτε μέσα σας γιατί τόσες λεπτομέρειες για το κεφάλαιο Ελβετία.  Γιατί το κεφάλαιο Ελβετία ήταν τεράστιο για την τελική έκβαση του αγώνα της Εθνικής Ανεξαρτησίας.  Οι Ελβετοί τιμούν τον Καποδίστρια και τον ευγνωμονούν  γιατί ό,τι έκανε για τη χώρα τους.   Όταν έχουμε οριστικά στο Παρίσι την επικύρωση των συμφωνιών για την Ελβετία, ο αρχηγός της Ελβετικής Αντιπροσωπείας  λέει τα εξής:

«Τι είναι δυνατόν να κάνουμε γι’ αυτόν τον εξαίρετο Καποδίστρια;  Είναι ο Φοίνικας της Δημοκρατίας, χωρίς αυτόν το Συνέδριο της Βιέννης και τα άλλα θα ήταν διαφορετικά, χωρίς αυτόν η Ελβετία θα είχε εξ ολοκλήρου ανατραπεί.  Αν περάσει ποτέ από την Γενεύη χτυπήστε  όλες τις καμπάνες των εκκλησιών και χαιρετήστε την άφιξή του δια του κεραυνού του πυροβολικού μας».

Θαύμαζαν τον αψεγάδιαστο χαρακτήρα του, την εντιμότητά του, το λιτό παράδειγμα της ζωής του.

Κάποτε η συγγραφέας Καρλόττα ντε Στορ τον ρώτησε για την φτωχική του διαμονή στη Γενεύη και εκείνος απάντησε:

«Σας φαίνεται ίσως παράδοξο, κυρία, το ότι κατοικώ ενταύθα.  Αλλά πρέπει να αναγνωρίσετε ότι εφ’ όσον κρούω τας θύρας των Δυνάμεων να ελεήσουν τους πεινώντας και σφαζομένους αδελφούς μου δεν μου επιτρέπεται να δαπανώ, μαζί με τον υπηρέτην μου περισσότερα των πέντε φράγκων ημερησίως».

Αφού λοιπόν ολοκληρώνει την αποστολή του στην Ελβετία με την υιοθέτηση του Συντάγματος που προέβλεπε την ουδετερότητά της, προσκαλείται στο Συνέδριο της Βιέννης, ως το πιο χαμηλόβαθμο μέλος της Ρωσικής Αντιπροσωπείας, γιατί ο Τσάρος τον θεωρούσε πλέον ως τον μόνο ικανό να αντιμετωπίσει τον Μέττερνιχ όπως τα κατάφερε στην Ελβετία.

Ο Μέττερνιχ βέβαια υποστηρικτής των απολυταρχικών καθεστώτων, τον έχει στοχοποιήσει από το 1811 και από τότε έχουμε εκατοντάδες εκθέσεις της Αυστριακής Αστυνομίας που τον παρακολουθεί και τις οποίες συγκέντρωσα από τα αυστριακά αρχεία που ερευνώ τα τελευταία χρόνια.

Χαρακτηριστικός διάλογος που δείχνει την πάλη των δύο κορυφαίων διπλωματών και σώζεται στα Αυστριακά αρχεία είναι ο παρακάτω:

 Προσπαθεί ο Καποδίστριας να θέσει το Ελληνικό Ζήτημα στο Συνέδριο της Βιέννης, λέγοντας:  «Νομίζω πως χρέος των Μεγαλειοτάτων, είναι να λάβετε  οποιαδήποτε πρόνοια  και δια το καταδυναστευόμενον Ελληνικόν  Έθνος παρά της Οθωμανικής εξουσίας, το οποίον υποφέρει τόσους αιώνας τον τυρρανικόν οθωμανικόν ζυγόν και το οποίον διακινδυνεύει να πέσει εις την τελευταίαν εξόντωσιν και τον μηδενισμόν, όθεν δεν μου φαίνεται δίκαιον το να αδιαφορήσουν οι Βασιλείς».

Ο Μέτερνιχ λαμβάνει το λόγο και απαντά στον Καποδίστρια με έντονο τρόπο:  «Κύριε Κόμη!  Η Ευρώπη δε γνωρίζει Έλληνας, γνωρίζει την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν υπό της οποίας την εξουσίαν είναι οι κατοικούντες σ’ αυτήν Έλληνες.  Δια τούτο, φαίνεται, κύριε Κόμη, υποστήριξες τόσον και άφησες εκτός Συνδέσμου της Ιεράς Συμμαχίας, το απέραντον Οθωμανικό Κράτος, αλλά δεν θα επιτύχεις τις ελπίδες σου περί τούτων».

Να η υψηλή στρατηγική για άλλη μία φορά.  Ο Καποδίστριας με σύμφωνη γνώμη του Τσάρου,προσπάθησε να μείνει έξω από την προστασία της Ιεράς Συμμαχίας,που προέκυψε από το Συνέδριο της Βιέννης,η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Ιερά Συμμαχία θα κατέπνιγε κάθε επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη,αλλά στις χώρες της Ευρώπης δεν περιλαμβανόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία.Ο Τσάρος ήθελε ελεύθερο το χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τα μελλοντικά του σχέδια.Και ο Καποδίστριας είχε πετύχει να περάσει αθόρυβα αυτή τη θέση.

Ο Καποδίστριας κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης συναντιέται με όλους τους επιφανείς Έλληνες και οργανώνει αυτά που θα ακολουθήσουν.

Ποιοι είναι αυτοί;  Μητροπολίτης Ιγνάτιος, Άνθιμος Γαζής, Γεώργιος Σταύρος, Ανδρ. Μουστοξύδης, Στρατηγός Δούκας του Αυστρ. Στρατού, Ιωάννης Μαυρογένης – πρόξ. της Τουρκίας στη Βιέννη και Αθανάσιος Τσακάλωφ.  Συγκρατείστε  αυτό το όνομα.

Στη Βιέννη λοιπόν που γεννήθηκε το κίνημα του Ρήγα παίρνει σάρκα και οστά το όραμα της Ελευθερίας των Ελλήνων.

http://arxiokallari.blogspot.gr/2013/04/blog-post_19.html

Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ-ΤΡΑΓΙΚΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ,ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ.(Α΄ΜΕΡΟΣ)

Ομιλία του Ανδρέα Κούκου Νομικού-Καθηγητή Σχολής Εθνικής Αμύνης-Ταξχο ε.α.-Πρόεδρο Εταιρείας Μελέτης Έργου Ιωάννη Καποδίστρια) στον δήμο Πεντέλης, με θέμα:''Η συμβολή του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελληνική Επανάσταση και την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους''.

Θυμάμαι μία ομιλία του  Αλέξανδρου Δεσποτόπουλου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τη δεκαετία του ’80.

Όταν ερωτάται από ένα φοιτητή, γιατί ασχολήθηκε με το έργο του Πρώτου Κυβερνήτη, απάντησε:  «Η μορφή, η ζωή, η λαμπρή σταδιοδρομία και το άδοξο τέλος του Ιωάννη Καποδίστρια, προσφέρουν ένα παραδειγματικό πεδίο στοχασμού για τις τύχες και το μέλλον του Ελληνισμού».

Η απάντηση αυτή καρφώθηκε από τότε στο μυαλό μου, επαναλαμβάνω για τις τύχες και το μέλλον του Ελληνισμού.

Είναι ότι πιο σπουδαίο άκουσα όλα αυτά τα χρόνια.  Μέσα σε λίγες λέξεις ο Μεγάλος αυτός Δάσκαλος δίνει το νόημα της ζωής και του έργου του Πρώτου Κυβερνήτη του Ελληνικού Κράτους.

Μετά από 10 χρόνια μελέτης και έρευνας, μαθημάτων, Συνεδρίων, πείθομαι ότι είναι ακόμα τραγικά άγνωστος ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Ας τον γνωρίσουμε λοιπόν μέσα από τα σπουδαία έργα του!

Τι είναι στρατηγική κατ’ αρχήν;

Είναι έννοια στρατιωτική ή πολιτική;

Είναι περισσότερο πολιτική έννοια, είναι ο γενικός σχεδιασμός για την επίλυση ενός προβλήματος.

Λέει ένας Αμερικανός Στρατηγιστής: 

 Τι θέλεις;  Γιατί το θέλεις;  Πόσο το θέλεις;  Τοπικά και χρονικά.  Και ακολουθεί η τακτική.

Πώς θα πετύχεις – με τι θα το πετύχεις.

Άριστος γνώστης της στρατηγικής αυτής που σύντομα θα αναλύσω ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας.  Στρατηγική που οδηγεί στην Ελληνική Επανάσταση και τη βιωσιμότητα του Πρώτου Ελληνικού Κράτους.

Ο σχεδιασμός της στρατηγικής αυτής ξεκινάει από την ίδρυση της Επτανήσου Πολιτείας ή Δημοκρατίας των Επτά Ηνωμένων Νήσων (τα σημερινά Επτάνησα) με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης στις 21 Μαρτίου 1800.  Από αυτό το χρονικό σημείο ουσιαστικά αρχίζει η πολιτική σταδιοδρομία του Ιωάννη Καποδίστρια.

Θυμίζω το Ευρωπαϊκό σκηνικό της εποχής.Μ. Ναπολέων, συνεχείς πόλεμοι, κατάλυση της Ενετικής Δημοκρατίας το 1797.  Τα Επτάνησα περνούν από την ενετική στη γαλλική κυριαρχία και μετά στη ρωσική.  Την 1^η Απριλίου του 1803 εκλέγεται Νέα Γερουσία με Πρόεδρο το Σπυρίδωνα Γεωργίου Κόμη Θεοτόκη και Γραμματέα Επικρατείας τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Ουσιαστικά όμως και λίγους μήνες αργότερα με το θάνατο του Θεοτόκη, ο Καποδίστριας αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Πολιτείας.

Πρώτο του μέλημα η τροποποίηση  του Συντάγματος του 1800 με ένα Σύνταγμα αρκετά δημοκρατικό.  Το Σύνταγμα του 1805 είναι το πρώτο μετά την Άλωση Ελληνικό Σύνταγμα που ψηφίστηκε χωρίς την πίεση των ξένων.  Ήταν ένα αποφασιστικό βήμα προς δημοκρατικότερες αρχές.

Πρώτο σημείο στρατηγικής λοιπόν.

Επτάνησα, ελεύθερος ελληνικός χώρος, ορμητήριο αργότερα  και σωτηρία για τους Έλληνες αγωνιστές,όταν θα καταδιώκονταν από τους Τούρκους.

Δεύτερο σημείο στρατηγικής.

Το σημείο που δίνει τη μεγαλύτερη σημασία σε όλη του τη ζωή:  εκπαίδευση.  Λέει ο Καποδίστριας:  «Πρώτα πρέπει να μορφωθούν οι Έλληνες και ύστερα  να ιδρυθεί Ελλάς».  Τραγικά αδικαίωτο το αίτημά του ακόμα και σήμερα.

Στην εκπαίδευση στα Επτάνησα, αλλάζει τα πάντα.  Πλούσια και φτωχά παιδιά φοιτούν μαζί.  Θρησκεία, παιδεία και δημόσια εκπαίδευση τίθενται υπό την εξουσία και προστασία της Γερουσίας.   Από το 1810 κανένας δε θα μπορούσε να προσληφθεί στο Δημόσιο, αν δε γνώριζε να γράφει και να διαβάζει Ελληνικά, ενώ από το 1820 η ελληνική γλώσσα θα χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά στα δημόσια έγγραφα.

Ο Καποδίστριας πιστεύει, ότι όσο ο λαός συμμετέχει στην Παιδεία και αναπτύσσεται πολιτικά, τόσο περιορίζεται ο πατερναλιστικός ρόλος του ηγεμόνα και ωριμάζει πολιτικά.

Η τεράστια εκπαιδευτική του προσπάθεια τόσο στα Ιόνια νησιά όσο και αργότερα στην ελεύθερη Ελλάδα βασίστηκε σ’ αυτήν ακριβώς την αρχή.

Γιατί με την πολιτιστική ανάπτυξη των Ελλήνων επιδιωκόταν σαφώς η πολιτική τους ωρίμανση, που θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην  ενίσχυση του εθνισμού τους, στην εθνική τους αποκατάσταση και τελικά στην πολιτική τους χειραφέτηση.

Τρίτο σημείο στρατηγικής.

Η προετοιμασία της Άμυνας της Λευκάδας από τα στρατεύματα του Αλή-Πασά στα 1807.

Οργανώνει την άμυνα του νησιού με τη βοήθεια ενός Γάλλου Μηχανικού και ενός Έλληνα Στρατηγού του Ρωσικού Στρατού του Παπαδόπουλου.

Το σημαντικότερο στοιχείο όμως στο οποίο δε δίνεται σημασία από τους σύγχρονους Ιστορικούς είναι ότι στη Λευκάδα και ένα χρόνο νωρίτερα στην Κέρκυρα ο Καποδίστριας συναντάται με τους μεγαλύτερους Έλληνες Οπλαρχηγούς για πρώτη φορά.

Κατσαντώνη, Κολοκοτρώνη, Ίσκο, Μπότσαρη, Τζαβέλα, Βαρνακιώτη και πολλούς άλλους.  Μ’ αυτούς αναγκάζει τους Τουρκαλβανούς να μην τολμήσουν  την κατάληψη της Λευκάδας.

Συνειδητοποιεί την αποφασιστικότητα των πολεμιστών αυτών και εκείνοι πλέον αποβλέπουν  σ’ αυτόν ως συνεργάτη και απαραίτητου πνευματικού καθοδηγητή του μελλοντικού αγώνα.

Ο Σάθας, ο Παπαρηγόπουλος, ο Σταματόπουλος αναφέρονται στη Λευκάδα και κυρίως στον όρκο που δίνεται για το μελλοντικό ξεσηκωμό μετά το τέλος της πολιορκίας. 

 «Σύντομα η πατρίδα θα μας καλέσει για πολύ σοβαρότερο σκοπό», λέει ο Καποδίστριας.

Θα ήθελα σ’ αυτό το σημείο ν’ αναφερθώ και σε κάτι ακόμη πιο σημαντικό.

Τη σχέση του Ιωάννη Καποδίστρια με το Χριστόφορο Περραιβό βασικού συνεργάτη του Ρήγα Βελεστινλή.  «Ελληνικόν Έθνος υπάρχει, είναι υπόδουλο και πρέπει ν’ απελευθερωθεί» λέει ο Ρήγας.

Η υλοποίηση και τελειοποίηση των σχεδίων του Ρήγα εκτελείται από τον Ιωάννη Καποδίστρια.  Είναι η συνέχεια των οραμάτων του Ρήγα.  Η αλληλένδετη στρατηγική που σχεδιάζεται και τελειοποιείται στο μυαλό των δύο μεγάλων ανδρών.

Ο Χριστόφορος Περραιβός συνδέει τα σχέδια των δύο ανδρών.

Είναι μαζί του από τα Επτάνησα, τον διορίζει στην εκπαίδευση και αργότερα στη Βιέννη και στην οργάνωση της Φιλικής Εταιρείας είναι ο βασικός του πληροφοριοδότης και συνδετικός κρίκος.

Βλέπετε λοιπόν μέσα σε λίγα χρόνια – επτά – πώς οργανώνεται το μεγάλο σχέδιο για την απελευθέρωση του Έθνους.  Βήμα-βήμα.  Δια βαθμών προχωρείν,   θεμελιώδη αρχή της διπλωματίας, που ακολούθησε πιστά σε όλη του τη ζωή ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Η Συνθήκη του Τίλσιτ(1807), όμως δυστυχώς παραχωρεί τα Επτάνησα εκ νέου στους Γάλλους.

Άλλη μία στρατηγική του επιλογή είναι ότι δεν αποδέχεται τη συνεργασία με τους Γάλλους του Μ. Ναπολέοντα.  Θα επιλέξει τη διπλωματική σταδιοδρομία στη Ρωσία, πιστεύοντας βαθιά μέσα του ότι ο Μ. Ναπολέων δεν ενδιαφέρεται για τα Ελληνικά Πράγματα και ότι θα ηττηθεί.  Μόνο μέσω της Ρωσίας θα μπορέσει να πετύχει τους στόχους του.

Δικαιώνεται απόλυτα από τα φοβερά γεγονότα που ζει η Ευρώπη τα επόμενα 8 χρόνια και τη συντριβή του Ναπολέοντα.

http://arxiokallari.blogspot.gr/2013/04/blog-post_17.html