Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Γράφει ο Βασίλης Γαλούπης

Η πράξη της Αθήνας, που σήκωσε πολλή συζήτηση, να παραδώσει στη Βουλγαρία τα λείψανα του τσάρου Σαμουήλ ήταν η ολοκλήρωση διαπραγματεύσεων που κρατούσαν μισό αιώνα.

Η ανταλλαγή προβλέπει ότι στην Ελλάδα επιστρέφουν 48 πολύτιμα κειμήλια – ιερές εικόνες, σταυροί, άμφια και ο επισκοπικός θρόνος από τη Βουλγαρία. Και οι Βούλγαροι υποδέχονται στο έδαφός τους τα οστά του Σαμουήλ, ίσως του σημαντικότερου συμβόλου στην ιστορία τους. Για τους Βούλγαρους, ο τσάρος Σαμουήλ αντιπροσωπεύει την ίδια την εθνική τους ταυτότητα.

Σε κανένα άλλο πρόσωπο της βουλγαρικής ιστορίας δεν συγκεντρώνονται οι συμβολισμοί της ανθεκτικότητας και της υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας τους τόσο απόλυτα όσο στον Σαμουήλ. Έζησε στην ταραχώδη περίοδο του τέλους του 10ου και των αρχών του 11ου αιώνα. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία των Ελλήνων ήταν πανίσχυρη, τεράστια και αναγκασμένη να καταπνίγει επαναστάσεις κι εξεγέρσεις που ξεσπούσαν κάθε τόσο με σκοπό την ανεξαρτητοποίηση διαφόρων κομματιών της.

Σαν αυτές που οργάνωνε ο Σαμουήλ. Η βασιλεία του Σαμουήλ έχει κεντρικό ρόλο στη βουλγαρική μνήμη για τον αδιάκοπο αγώνα του εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και, ειδικότερα, του αυτοκράτορα Βασιλείου Β’, ο οποίος πέρασε αργότερα στην Ιστορία με το προσωνύμιο «Βουλγαροκτόνος». Παρά τις συντριπτικές ήττες που υπέστη ο Σαμουήλ, επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, ανασυγκροτώντας επανειλημμένα τους στρατούς του και οχυρώνοντας το βασίλειό του.

Το 1014 ήρθε το τέλος του Σαμουήλ, στην τοποθεσία Κλειδί, στο στενότερο σημείο της κοιλάδας στην περιοχή της Στρώμνιτσας. Ήταν έπειτα από μια συντριπτική επίθεση που διέταξε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος. Ο Σαμουήλ πέθανε λίγο μετά την καταστροφική ήττα στο Κλειδί, από σοκ, σύμφωνα με τους ιστορικούς. Οι συνθήκες μοιάζουν με μυθιστόρημα, αλλά είναι ιστορικά απολύτως ακριβείς.

Έτσι, σήμερα, στη βουλγαρική συλλογική μνήμη δεν είναι απλώς μια ιστορική φιγούρα. Αποτελεί μια μορφή ταυτόχρονα τραγική και ηρωική. Για τη Βουλγαρία, η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή ως εκείνη ενός αποφασιστικού βασιλιά -πολεμιστή που υπερασπίστηκε τη βουλγαρική ανεξαρτησία απέναντι σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Το πιο σημαντικό για τον λαό του σύμβολο αντίστασης, αντοχής, υπερηφάνειας αλλά και απόλυτης συντριβής.

Γι’ αυτό και οργανώνονται τώρα εκεί μεγαλοπρεπείς επίσημες τελετές, σε μια τεράστια γιορτή που έχει τα πάντα: μεταφορά με μεταγωγικό στρατιωτικό αεροπλάνο συνοδεία μαχητικών, στρατιωτική πομπή για την ακολουθία των λειψάνων, κανονιοβολισμούς, διάγγελμα του πρωθυπουργού Ράντεφ προς το έθνος. Οι εορτασμοί θα κορυφωθούν στο κέντρο της Σόφιας, η οποία αναμένεται να κατακλυστεί από χιλιάδες ανθρώπους. Εκεί θα πραγματοποιηθεί λιτανεία των οστών προς την εκκλησία της Αγίας Σοφίας, όπου οι πολίτες θα αποτίσουν φόρο τιμής στον ιστορικό ηγέτη τους.

Η «εθνική μέθη» που κατακλύζει τη Βουλγαρία μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας με την Αθήνα για επιστροφή του Σαμουήλ θα ολοκληρωθεί με τον ενταφιασμό των οστών σε μαρμάρινες σαρκοφάγους, στο προαύλιο του ναού. Η συμφωνία με την Αθήνα για επιστροφή των λειψάνων στη Βουλγαρία προκαλεί τεράστιο εκνευρισμό στα Σκόπια, τα οποία επίσης διεκδικούν (και) την κληρονομιά του τσάρου Σαμουήλ. Και, αν και ιστορικά ο Σαμουήλ θεωρείται ξεκάθαρα Βούλγαρος, στα Σκόπια έχουν τοποθετήσει ένα τεράστιο άγαλμα του τσάρου στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Στο «Χρονικό», ένα πολύτιμο ιστορικό κείμενο για τα χρονικά του Βυζαντίου, γραμμένο στα αραβικά από έναν χριστιανό μελετητή με καταγωγή από την Αντιόχεια (Γιαχία ο Αντιοχεύς), διαβάζουμε ότι λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Σαμουήλ «Οι Βούλγαροι ηγέτες έγραψαν στον αυτοκράτορα Βασίλειο, ταπεινώνοντας τον εαυτό τους μπροστά του και εκφράζοντας την επιθυμία να αποδεχθεί τα φρούρια και τις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό τους, ζητώντας παράλληλα την άδειά του να παρουσιαστούν σε αυτόν και να ενεργήσουν σύμφωνα με τις διαταγές του». Και προσθέτει: «Τότε ο Βασίλειος μετέβη στη Βουλγαρία και όλοι οι τοπικοί άρχοντες βγήκαν να τον προϋπαντήσουν.

Εκείνος παρέλαβε τα φρούριά τους, τους έδειξε επιείκεια και απένειμε στον καθένα αξιώματα ανάλογα με τις ικανότητες και την προσφορά του. Κράτησε για τον εαυτό του τα ισχυρά φρούρια, διορίζοντας σε αυτά Έλληνες διοικητές, ενώ κατεδάφισε τα υπόλοιπα. Τακτοποίησε τις υποθέσεις της Βουλγαρίας και διόρισε εκεί «βασιλικούς», δηλαδή διαχειριστές όλων των υποθέσεων και της περιουσίας». Για να καταλήξει: «Το βουλγαρικό κράτος προσαρτήθηκε στο ελληνικό κράτος και μετατράπηκε σε κατεπανίκιο (δηλαδή σε διοικητική περιφέρεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας).

Αυτά συνέβησαν κατά το 44ο έτος της βασιλείας τού Βασιλείου. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη». Στις 29 Ιουλίου 1014 ο Βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Ξιφίας εξαπέλυσε μια αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον των Βουλγάρων, υπό τις διαταγές του ίδιου του αυτοκράτορα Βασιλείου Β’, στην τοποθεσία Κλειδί. Ο Σαμουήλ μόλις που διέφυγε την αιχμαλωσία. Αλλά ήταν η τραγική τύχη των συλληφθέντων συμπατριωτών του που τελικά τον σκότωσε. Ο «Βουλγαροκτόνος» αποφάσισε ότι η τιμωρία που έπρεπε να επιβληθεί στους Βούλγαρους αιχμαλώτους, ως στασιαστές εναντίον του Βυζαντινού αυτοκράτορα, ήταν η βυζαντινή τιμωρία των εγκλημάτων προδοσίας.

Δόθηκε εντολή να τυφλωθούν με πυρωμένο σίδερο 15.000 Βούλγαροι στρατιώτες. Δύο μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο, όταν ο Σαμουήλ αντίκρισε την ατελείωτη, ζοφερή πορεία 15.000 τυφλών στρατιωτών του, που καθοδηγούνταν από έναν μονόφθαλμο για κάθε 100 άνδρες, δεν άντεξε. Έπεσε αναίσθητος στο έδαφος, έχοντας υποστεί καρδιακή προσβολή. Ξεψύχησε δύο μέρες μετά. Το 1965, ο τάφος του Σαμουήλ βρέθηκε από τον Έλληνα καθηγητή Νικόλαο Μουτσόπουλο στην Εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου στο νησάκι της Μικρής Πρέσπας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Αποτελεί το κορυφαίο σύμβολο της εθνικής Ιστορίας της Βουλγαρίας. Υπήρξε ο σημαντικότερος ηγεμόνας της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, κυβερνώντας από το 997 έως το 1014. Η βασιλεία του σημαδεύτηκε από τον πολυετή, σκληρό αγώνα του για την ανεξαρτησία του κράτους του απέναντι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έταν γιος του κόμη Νικολάου – γι’ αυτό και η δυναστεία του ονομάστηκε Κομητόπουλοι). Αρχικά έδρασε ως στρατηγός και ηγέτης της βουλγαρικής αντίστασης μετά την κατάληψη των ανατολικών βουλγαρικών εδαφών από τους Βυζαντινούς. Το 997 στέφθηκε επίσημα τσάρος. Μετέφερε το κέντρο της εξουσίας και την πρωτεύουσά του στα δυτικά, με επίκεντρο τις Πρέσπες και την Αχρίδα. Είχε καταφέρει να επεκτείνει την αυτοκρατορία του από την Αδριατική έως τη Μαύρη Θάλασσα. Στη σύγκρουσή του με το Βυζάντιο, ο μεγάλος και μοιραίος αντίπαλός του ήταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β’, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία ως «Βουλγαροκτόνος». Στις 29 Ιουλίου 1014, στη Μάχη στο Κλειδί, ο Βασίλειος Β’ συνέτριψε τον βουλγαρικό στρατό και διέταξε να τυφλωθούν 15.000 αιχμάλωτοι, αφήνοντας έναν μονόφθαλμο ανά εκατό άνδρες για να οδηγήσει τους υπολοίπους πίσω στον ηγεμόνα τους. Όταν ο Σαμουήλ αντίκρισε το θέαμα του τυφλωμένου στρατού του, κατέρρευσε και πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1014. Το 1018 η Βουλγαρία υποτάχθηκε πλήρως στο Βυζάντιο.

ΠΗΓΗ: DIMOKRATIA.GR

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ : ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΟΦΡΟΝΑ,ΑΝΩΤΑΤΟ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟ, ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΦΝΙΔΙΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΙΣ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1955

Ο Αλέξανδρος Παπάγος Έλληνας βασιλόφρονας, ανώτατος αξιωματικός που υπήρξε αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού στη διάρκεια του συμμοριπολέμου, και πολιτικός που διατέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών, μετέπειτα ιδρυτής κόμματος, πολιτικός αρχηγός και Πρωθυπουργός, γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1883 στην Αθήνα και πέθανε στις 23.30 της Τρίτης 4 Οκτωβρίου 1955, ύστερα από «ακατάσχετη αιμορραγία» που υπέστη στις 22.30 της ίδιας νύχτας, στο σπίτι του στην Εκάλη. Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν που υπέγραψε ο Νικόλαος Μπόμπολας, γιατρός και βουλευτής Μεσσηνίας, ο οποίος τον είχε εξετάσει, πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια. Η νεκρώσιμη ακολουθία του τελέστηκε στις 11 το πρωί της Παρασκευής 7 Οκτωβρίου 1955 στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, με την παρουσία του Βασιλιά και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών ^[1].

Το 1911 παντρεύτηκε τη Μαρία Καλλίνσκη, που ήταν εγγονή του στρατηγού Τιμολέοντα Βάσσου, κόρη του Αντιστρατήγου Ιππικού Ανδρέα Καλλίνσκη-Ροίδη και αδελφή του Υποστρατήγου Ανδρέα Καλλίνσκη. Από το γάμο τους γεννήθηκαν δύο παιδιά, ο Λεωνίδας το 1912, διπλωμάτης και αυλάρχης του Ελληνικού βασιλικού οίκου και των ανακτόρων και η Ειρήνη το 1914, σύζυγος του γλύπτη Γιάννη Παππά.

Βιογραφία

Ο παππούς του υπήρξε δάσκαλος των Δηλιγιανναίων και δικαστής. Γονείς του ήταν ο Λεωνίδας Παπάγος, τότε προσωπάρχης του Υπουργείου Στρατιωτικών και μετέπειτα Αντιστράτηγος, που είχε γεννηθεί στη Σύρο και είχε καταγωγή από τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας και η Μαρία Αυγερινού, ανιψιά του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, των οποίων ήταν ένα από τα τέσσερα αγόρια τους. Παρακολούθησε μαθήματα Γυμνασίου στην Αθήνα και το 1901 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς ο πατέρας του ήθελε να τον κάνει δικαστικό. Ο Αλέξανδρος εγκατέλειψε την παρακολούθηση των μαθημάτων ένα χρόνο αργότερα, και φοίτησε, λόγω υπερβάσεως του ηλικιακού ορίου για την εισαγωγή του στη Σχολή Ευελπίδων, από το 1902 έως το 1904 στη στρατιωτική σχολή των Βρυξελλών και στη συνέχεια έως το 1906, στη σχολή Ιππικού του Ιπρ.

Στρατιωτική δράση

Στις 15 Ιουλίου 1906 κατατάχθηκε ως Ανθυπίλαρχος Ιππικού στον Ελληνικό στρατό. Το 1910 ανέλαβε υπασπιστής του Υπουργού των Στρατιωτικών και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις παραμονές της ενάρξεως των Βαλκανικών πολέμων, στους οποίους πήρε μέρος ως Υπίλαρχος του Ιππικού και Διαγγελέας του Αρχιστράτηγου διαδόχου Κωνσταντίνου, ενώ το 1916 υπηρέτησε με το βαθμό του Επίλαρχου ως Επιτελάρχης της Ταξιαρχίας Ιππικού. Στις 8 Αυγούστου 1917, υπέβαλε παραίτηση και αποχώρησε από το Στρατό για πολιτικούς λόγους και η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου τον εξόρισε διαδοχικά στα νησιά Ίο, Θήρα, Μήλο και Κρήτη. Μετά την εκλογές του 1920 που διενεργήθηκαν "εν καιρώ πολέμου", μοναδική περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία, ο Παπάγος ανακλήθηκε στο στράτευμα με αναδρομική απόδοση, από τις 12 Ιανουαρίου 1918, του βαθμού του αντισυνταγματάρχη. Συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία στην αρχή ως Επιτελάρχης της Ταξιαρχίας Ιππικού και μετά Μεραρχίας Ιππικού όπου και παρέμεινε μέχρι την κατάρρευση του Μετώπου τον Αύγουστο του 1922.

Μετά το Κίνημα του στρατηγού Γεωργίου Λεοναρδοπούλου, και των Συνταγματαρχών Παναγιώτη Γαργαλίδη και Γεωργίου Ζήρα στις 21 προς 22 Οκτωβρίου του 1923 ο τότε Αντισυνταγματάρχης Ιππικού Αλέξανδρος Παπάγος συμμετείχε στο κίνημα και μετά την αποτυχία του τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Επανήλθε για δεύτερη φορά στις τάξεις του στρατού το 1926 επί της οικουμενικής κυβερνήσεως του Αλέξανδρου Ζαΐμη, βάσει ειδικού νόμου που ψήφισε όπου και προάχθηκε αναδρομικά σε Συνταγματάρχη. Φοίτησε στην Ανώτερη Σχολή Στρατηγικών Σπουδών που τελούσε υπό τη διοίκηση του Γάλλου στρατηγού Γιράρντ και στη συνέχεια υπηρέτησε από το 1927 έως το 1931, ως Διοικητής της Ταξιαρχίας Ιππικού Λάρισας. Ενδιάμεσα το 1930 προάχθηκε σε Υποστράτηγο. Την περίοδο από το 1931 έως το 1933 ανέλαβε Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ενώ από το 1933 έως το 1935 τοποθετήθηκε Επιθεωρητής Ιππικού του Γ.Ε.Σ. και το 1935 ονομάστηκε αναδρομικά Αντιστράτηγος και διοίκησε τα Α΄ και Γ΄ Σώματα Στρατού. Τον ίδιο χρόνο ηγήθηκε του στρατιωτικού κινήματος της «10ης Οκτωβρίου 1935» που επανέφερε το θεσμό της μοναρχίας στην Ελλάδα. Την 1η Αυγούστου 1936 ανέλαβε καθήκοντα του αρχηγού «Γενικού Επιτελείου Στρατού», [Γ.Ε.Σ.], και αναβάθμισε τις δομές του Στρατού καθώς και το σχεδιασμό της άμυνας της Ελλάδος.

2ος Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Ιωάννης Μεταξάς, που από το 1936 είχε επιβάλλει το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και είχε αναλάβει Πρωθυπουργός, έδωσε εντολή στον Παπάγο να προετοιμάσει τον Ελληνικό στρατό για το ενδεχόμενο αναμίξεως της Ελλάδας σε πόλεμο. Το 1940 με ειδικό νόμο, διότι δεν ήταν δυνατή η παραμονή αξιωματικού σε ανώτατους βαθμούς πέραν της δεκαετίας, παρέμεινε στην ενέργεια για έναν ακόμη χρόνο. Στις 13 Μαρτίου 1940, σε μια έκθεση που είχε υποβάλει, ο Παπάγος, είχε ζητήσει την «εκκαθάριση» της Αλβανίας σε περίπτωση πολέμου και βαλκανικής εκστρατείας των συμμάχων. Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε αντιταχθεί, πριν από την ιταλική επίθεση, στο αγγλικό σχέδιο βρεταννικής επιχειρήσεως στην Αλβανία, με επικεφαλής τον εξόριστο βασιλέα της Αχμέτ Ζώγου, και σχηματισμού προσωρινής αλβανικής κυβερνήσεως, διότι η αποκατάσταση του παλαιού καθεστώτος σήμαινε την απόδοση των βορειοηπειρωτικών εδαφών στη μεταπολεμική Αλβανία.

Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο Παπάγος ονομάστηκε αρχιστράτηγος και ανέλαβε τη διεύθυνση του αγώνα κατά των Ιταλών. Στις 21 Απριλίου 1941, παρά την κρίσιμη κατάσταση που δημιουργήθηκε στο μέτωπο από τη Γερμανική εισβολή στη Μακεδονία, παρότρυνε με διαταγή του τη στρατιά Ηπείρου, να συνεχίσει τον αγώνα μέχρι το έσχατο όριο των δυνατοτήτων της και στις 21 Απριλίου 1941 σε τηλεγράφημα του προς το Διοικητή Στρατιάς Ηπείρου ανέφερε, «Πληροφοροῦμαι ὅτι ἀντιστράτηγος Τσολάκογλου ἀνέλαβε πρωτοβουλίαν συνθηκολογήσεως. Δὲον κατανοήθη παρὰ πάντων ὅτι ὕψιστα συμφέροντα Πατρίδος ἀπαγορεύουσι τοῦτο. Ἐπικαλοῦμαι πατριωτισμὸν πάντων. Στρατὸς δέον ἀγωνισθῆ μέχρις ἐσχάτου ὁρίου δυνατοτήτων του. Ἀντικαταστήσατε ἀμέσως Τσολάκογλου». Υπέβαλε την παραίτησή του στις 23 Απριλίου 1941, η οποία εγκρίθηκε με βασιλικό διάταγμ, ενώ νωρίτερα ο στρατηγός Γεώργιος Τσολάκογλου υπέγραψε συνθήκη συνθηκολογήσεως με τους Γερμανούς.

Στις 16 Απριλίου 1941 συναντήθηκε με τον Άγγλο στρατηγό Ουίλσον έξω από την Λαμία, στον οποίο είπε, «...Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επανεπιβιβαστούν τα αγγλικά στρατεύματα για να αποφύγει η Ελλάς ολική καταστροφή..», άποψη που ο Ουίλσον τηλεγράφησε, μέσω του Ουέιβελ, στο Λονδίνο. Στις 21 Απριλίου με ανακοίνωση της η Ελληνική κυβέρνηση, αποδέσμευε την Μεγάλη Βρετανία από την υποχρέωση να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ελλάδα και στις 23 Απριλίου ο Παπάγος παραιτήθηκε από την αρχιστρατηγία του Ελληνικού στρατού, «...ώστε να μην ευρεθείτε στην ανάγκη να παραδώσετε το ξίφος σας εις τον εχθρόν. Θα ήταν μειωτικόν και δια σας και δια τον στρατόν..», όπως του είπε ο πρωθυπουργός Εμμανουήλ Τσουδερός και δεν ακολούθησε την Ελληνική κυβέρνηση στην Αίγυπτο.

Κατοχή

Αρνήθηκε τη σύνταξη που του πρότεινε ο Γεώργιος Τσολάκογλου και όπως γράφει ο Chris M. Woodhouse «...αν και όχι πλούσιος, αρνήθηκε την σύνταξη που του πρόσφερε ο Τσολάκογλου...{...}...Συμπεριφέρθηκε όπως επιβαλλόταν σ ένα Έλληνα στρατηγό…..». Οι Γερμανικές αρχές κατοχής τον έθεσαν σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι του στην οδό Πραξιτέλους 16 πίσω από την Πλατεία Κλαυθμώνος για τρεις μήνες. Την ίδια περίοδο είχε αρχίσει επαφές με τις οργανώσεις εθνικής αντιστάσεως και στις 20 Μαΐου 1943, δημιούργησε την αντιστασιακή οργάνωση «Στρατιωτική Ιεραρχία».

Οι Γερμανοί τον συνέλαβαν στις 16 Ιουλίου 1943, μαζί με τους αντιστρατήγους Γεώργιο Κοσμά, Ιωάννη Πιτσίκα, Κωνσταντίνο Μπακόπουλο και Παναγιώτη Δέδε, εξαιτίας της δράσεως του και της συνεργασίας του με οργανώσεις της Ελληνικής Εθνικής αντιστάσεως, και στις 25 του ίδιου μήνα τον μετέφεραν και στη συνέχεια τον φυλάκισαν σε διάφορα στρατόπεδα συγκεντρώσεως ^[2] στη Γερμανία, μεταξύ τους τα Οράνιενμπουργκ, Νταχάου, Νίντερντορφ και Σαξενχάουζεν, 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Βερολίνου.

Συμμοριτοπόλεμος

Παρέμεινε αιχμάλωτος μέχρι τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας και επανήλθε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1945, ενώ τον Ιούνιο του 1946 ταξίδεψε στην Αγγλία για να παρευρεθεί στις εορτές της Νίκης. Το Νοέμβριο του 1946 επισκέφθηκε την Αλεξάνδρεια, το Κάιρο και την Ιερουσαλήμ, αλλά ταξίδεψε και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου του απονεμήθηκαν εξαιρετικές τιμές. Τον Ιούλιο του 1947 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Στρατηγού εν αποστρατεία. Αρχικά τον Σεπτέμβριο του 1946, μετά την επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου Β΄, διορίστηκε Μεγάλος Αυλάρχης, και από τον Ιούλιο του 1947 μέχρι τον Ιανουάριο του 1949, του βασιλιά Παύλου. Στις 19 Ιανουαρίου 1949 η κυβέρνηση του κεντρώου πολιτικού Θεμιστοκλή Σοφούλη τον ανακάλεσε στην ενέργεια και του ανέθεσε τη Γενική Αρχιστρατηγία των Ενόπλων Δυνάμεων, με εξουσία επί των τριών κλάδων, και των Σωμάτων Ασφαλείας, δηλαδή της Αστυνομίας Πόλεων και της Χωροφυλακής, τα οποία καθοδήγησε στην πολεμική αναμέτρηση κατά του αυτοαποκαλούμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος», [«Δ.Σ.Ε.»] με στόχο τη συντριβή της ανταρσίας των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος.

Η πετυχημένη καταστολή της εξεγέρσεως οδήγησε στις 17 Οκτωβρίου 1949, τη Βουλή των Ελλήνων στην απόφαση να του απονείμει τον τίτλο του Στρατάρχη, με νομοθετικό διάταγμα ^[3] που υπέγραψε ο βασιλιάς Παύλος, τίτλος που απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε Έλληνα στρατιωτικό. Παρέμεινε επικεφαλής των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και συνέβαλε, στις 11 Απριλίου 1950, στην ίδρυση του Υπουργείου «Εθνικής Άμυνας», [ΥΠ.ΕΘ.Α.], σε αντικατάσταση των μέχρι τότε υφιστάμενων Υπουργείων Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας, και την οργάνωση του «Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας», [Γ.Ε.ΕΘ.Α.], του οποίου υπήρξε και ο πρώτος αρχηγός.

Πολιτική δράση

Υπουργός

Διατέλεσε

• Υπουργός των Στρατιωτικών από τις 19 Δεκεμβρίου 1935 έως τις 5 Μαρτίου 1936 στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Δεμερτζή ^[4], ενώ ήταν Υπουργός στο ίδιο Υπουργείο ^[5] στην κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη.

Ο βασιλικός οίκος απέτρεψε την κάθοδο του στην πολιτική στην εκλογική αναμέτρηση της 5ης Μαρτίου 1950 και στη συνέχεια τον Αύγουστο του 1950, όταν παραιτήθηκε η κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα και τα ανάκτορα τον εμπόδισαν να σχηματίσει μεταβατική κυβέρνηση. Το Νοέμβριο του 1950, αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του Οργανισμού Λιμένα Πειραιώς, στο οποίο εμπλέκονταν στενοί συνεργάτες του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη και οι μισοί βουλευτές του «Λαϊκού Κόμματος» αποχώρησαν, δημιουργώντας ανεξάρτητη κοινοβουλευτική ομάδα. Μαζί τους ενώθηκαν στις 22 Ιανουαρίου 1951, στελέχη από το «Εθνικό Ενωτικό Κόμμα», [Ε.Ε.Κ.], και ίδρυσαν το «Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα», [Λ.Ε.Κ.], με συναρχηγούς τον Στέφανο Στεφανόπουλο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, επιδιώκοντας την κάθοδο του Αλέξανδρου Παπάγου στις εκλογές.

Παραιτήθηκε από τη θέση του στο στρατό στις 29 Μαΐου 1951 και υπέβαλλε την παραίτηση του στον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο. Ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών ανακοίνωσε την παραίτηση του στις 22:15 της 30ης Μαΐου, το γεγονός όμως ήταν γνωστό από το απόγευμα και στα επιτελικά γραφεία επικρατούσε αναταραχή. Το ίδιο βράδυ ο ταξίαρχος Αλέξανδρος Χρηστέας, προϊστάμενος της διευθύνσεως προσωπικού του Γ.Ε.Ε.Θ.Α. παραπονέθηκε στον αντιστράτηγο Θωμά Πετζόπουλο για την αποτυχία των ανώτατων αξιωματικών να μεταπείσουν τον Παπάγο. Ο Χρηστέας έκλεισε τη συνομιλία του με τον Πετζόπουλο λέγοντας: «....εκείνο το οποίο δεν κατορθώσατε σεις θα το επιβάλλωμεν ημείς..». Ο βασιλιάς Παύλος επικαλέστηκε εξαπάτηση του και διέταξε το Θρασύβουλο Τσακαλώτο να προχωρήσει στη σύλληψη του Παπάγου, γεγονός που προκάλεσε την εκδήλωση κινήματος των αξιωματικών, μεταξύ τους οι Χρηστέας και Ταβουλάρης, της οργανώσεως «Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών», [«Ι.Δ.Ε.Α.»], οι οποίοι κατέλαβαν τα γραφεία του «Γ.Ε.ΕΘ.Α.», του «Γενικού Επιτελείου Στρατού», [«Γ.Ε.Σ.»], καθώς και τις εγκαταστάσεις του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών. Τελικά ο Παπάγος το πρωί της 31 Μαΐου παρενέβη και τους διέταξε τους αξιωματικούς να εγκαταλείψουν την προσπάθεια κινήματος.

«Ελληνικός Συναγερμός»

Στις 6 Αυγούστου 1951 ίδρυσε το κόμμα «Ελληνικός Συναγερμός», στο οποίο προσχώρησαν αφού αυτοδιαλύθηκαν, το «Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα», [Λ.Ε.Κ.], πολιτευτές άλλων δεξιών κομματικών σχηματισμών, βουλευτές και πολιτευτές από το «Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα», [Δ.Σ.Κ.], του Γεωργίου Παπανδρέου και πολιτευτές από το κόμμα του Ναπολέοντα Ζέρβα. Την ίδια περίοδο ο βασιλιάς Παύλος σε συνέντευξη του στην Αμερικανική εφημερίδα «New York Times» στράφηκε εναντίον του Παπάγου λέγοντας ότι, «…ουδέποτε αντελήφθην τους πραγματικούς λόγους της παραιτήσεως του, αλλά οιοιδήποτε και αν ήσαν θεωρώ ότι δεν ήσαν επαρκείς…».

Συμμετείχε στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951, στις οποίες πλειοψήφησαν τα κόμματα του Κέντρου, που συγκέντρωσαν 132 έδρες, 10 έδρες το κόμμα της ΕΔΑ, το «Λαϊκό Κόμμα» 2 έδρες, ενώ ο «Ελληνικός Συναγερμός» αν και αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με 36,5% των ψήφων και 114 έδρες, δεν μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση, καθώς δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Το 1952, εξήντα βουλευτές από διάφορα κόμματα προσχώρησαν ομαδικά στο κόμμα του και στις 10 Οκτωβρίου 1952 προκηρύχθηκαν εκλογές από την κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα. Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 εξασφάλισε τη συμμετοχή στα ψηφοδέλτια του και του Γεωργίου Παπανδρέου καθώς και πολιτευτών του κόμματος του, όπως επίσης και του φιλελεύθερου Εμμανουήλ Τσουδερού, που συνεργάστηκαν ως ανεξάρτητοι. Το κόμμα Παπάγου στήριξε το δημοσιογραφικό συγκρότημα του Δημητρίου Λαμπράκη, με τις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα», η εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» της Θεσσαλονίκης και όλες οι συντηρητικές εφημερίδες των Αθηνών. Το εκλογικό αποτέλεσμα ανέδειξε νικητή τον Ελληνικό Συναγερμό που συγκέντρωσε το 49,2% των ψήφων και 247 έδρες στις 300 και στις 19 Νοεμβρίου 1952 σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Πρωθυπουργός

Ανέλαβε την πρωθυπουργία ^[6] της Ελλάδος από τις 19 Νοεμβρίου 1952 έως τις 6 Οκτωβρίου 1955 και το θάνατό του. Στις ίδιες εκλογές, τα κόμματα ΕΠΕΚ και Φιλελεύθεροι συγκέντρωσαν 51 έδρες, ενώ εκλέχτηκαν και δύο ανεξάρτητοι και η κυριαρχία του επιβεβαιώθηκε στις επαναληπτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 29 Μαρτίου 1953. Αντίθετα µε τους προκατόχους του πρωθυπουργούς, στήριξε τους Κυπρίους και ενίσχυσε την προσπάθεια τους για τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, ενώ στις 16 Σεπτεμβρίου 1954 έφερε το Κυπριακό στην Ολομέλεια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, [Ο.Η.Ε.], γεγονός που τον έφερε σε σύγκρουση με την Αγγλική και την Αμερικανική κυβέρνηση.

Επί των ημερών του δημιουργήθηκαν έργα υποδομής και εξηλεκτρισμού, θωρακίστηκαν οι μηχανισμοί του κράτους και δημιουργήθηκε η «Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών», [Κ.Υ.Π.], η μετέπειτα «Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών», [Ε.Υ.Π.], συνεχίστηκαν οι πολιτικές και δικαστικές διώξεις της κομμουνιστικής ιδεολογίας και των φορέων της, παρά τις εξαγγελίες του για «..ειρήνευση και λήθη...». Στις 9 Απριλίου 1953, ο τότε υπουργός Οικονομικών Σπυρίδων Μαρκεζίνης προχώρησε στην υποτίμηση κατά 50% του εθνικού νομίσματος απέναντι στο δολάριο συνδέοντας με αυτό τον τρόπο την ισοτιμία της δραχμής με τα διεθνή νομίσματα σύμφωνα με την παγκόσμια συνδιάσκεψη του Bretton Woods της 22ης Ιουλίου 1944 και ψηφίστηκε το νομοσχέδιο «Περί προσελκύσεως ξένων κεφαλαίων». Η απόφαση αυτή θεωρείται από τις πλέον επιτυχημένες οικονομικές κινήσεις και συνέβαλε δραστικά στη σταθεροποίηση της εθνικής οικονομίας. Στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου υπέγραψε την ελληνοαμερικανική συμφωνία για την εγκαταστάσεως των βάσεων στην Ελλάδα, ενώ στις 14 Αυγούστου 1954 εκτελέστηκε ο Νίκος Πλουμπίδης. Ο Μαρκεζίνης ήρθε σε ρήξη με το Στρατάρχη εξ αιτίας των εσωτερικών συσχετισμών, που ήθελε να διαμορφώσει ο πρώτος μέσα στην κυβέρνηση και παραιτήθηκε στις 10 Απριλίου 1954 ιδρύοντας το «Κόμμα των Προοδευτικών».

Διακρίσεις

Τιμήθηκε με

• Χρυσό Αριστείο Ανδρείας, για τις υπηρεσίες του στη Μικρά Ασία,
• τον Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρείας, κι έγινε ένας, από τους μόλις τρεις αξιωματικούς του Στρατού, οι άλλοι δύο είναι ο Αναστάσιος Παπούλας και ο Κωνσταντίνος Βεντήρης, που τιμήθηκε με αυτή τη διάκριση.

Το έτος 2000 επί δημαρχίας Δήμου Παπάγου Βασιλείου Ξύδη, τοποθετήθηκε ανδριάντας του Παπάγου έφιππου, στην πλατεία Ενόπλων Δυνάμεων, έναντι του ΥΠ.ΕΘ.Α., επί της λεωφόρου Μεσογείων, έργο του γλύπτη Ηρακλή Ξανθόπουλου και τα αποκαλυπτήρια έκανε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος.

Το τέλος του

Η υγεία του άρχισε να κλονίζεται, από τον Νοέμβριο του 1954, όταν αισθάνθηκε τα πρώτα συμπτώματα δυσθυμίας, ανορεξίας, ανεπαρκούς ύπνου, καθώς και ενοχλήσεις, οφειλόμενες σε γαστρίτιδα και μετεωρισμό. Νοσηλεύθηκε στην Πανεπιστημιακή Κλινική της Ζυρίχης στην Ελβετία, από την οποία εξήλθε με άριστη υγεία. Η υγεία του παρουσίασε σταδιακή επιδείνωση από το Μάρτιο του 1955 κι έπειτα. Εικάζεται ^[7] ότι νόσησε από την αναζωπύρωση της φυματιώσεως από την οποία είχε νοσήσει σε νεώτερη ηλικία και σταδιακά του δημιούργησε διάφορες επιπλοκές υγείας, ώστε από το Μάιο του 1955 να αναγκασθεί να απέχει από την άσκηση των πρωθυπουργικών του καθηκόντων.

Η σορός του ταριχεύτηκε, όμως ο θάνατος του προκάλεσε θέμα διαδοχής του στην πρωθυπουργία και ως διάδοχός του στην ηγεσία του κόμματος «Ελληνικός Συναγερμός» και στην πρωθυπουργία, αναμένονταν ότι θα επιλεγόταν ένας από τους δύο αντιπροέδρους της τελευταίας κυβερνήσεως του, ο Στέφανος Στεφανόπουλος η ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ο Παπάγος, λίγες μόνον ώρες πριν τον θάνατό του, και με απόλυτη πνευματική διαύγεια, όρισε με ΦΕΚ διάδοχό του τον Υπουργό Εξωτερικών, Στέφανο Στεφανόπουλο, ωστόσο ο Βασιλιάς Παύλος διόρισε πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ^[8].

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ριζοσπάστης», «...Την 4 Οκτώβρη 1955 ο Παπάγος πέθανε. Για τις συνθήκες του θανάτου του γράφτηκαν πολλά. Διατυπώθηκαν στον Τύπο και υποθέσεις, ότι ίσως να δολοφονήθηκε από τους Εγγλέζους, λόγω διαφωνιών του ως προς την πολιτική της Μ. Βρετανίας στο Κυπριακό. Ο Παπάγος είχε ταχθεί υπέρ της προσφυγής στον ΟΗΕ για την Κύπρο, την οποία πραγματοποίησε, γεγονός που έβρισκε αντίθετη τη Μ. Βρετανία. Ωστόσο, συγκεκριμένα στοιχεία δεν είδαν το φως της δημοσιότητας». Σύμφωνα με το Στέφανο Δάφνη, «…Ο Παπάγος αποτέλεσε την έκφρασιν μίας βαθυτέρας αλλαγής, που φορεύς της έπρεπε να είναι η νεοφιλελεύθερα παράταξις, στηριζομένη εις την εμφανισθείσα μεταπολεμικώς νέαν αστικήν τάξιν (...) που διεξεδίκη θέσιν ιθυνούσης και που επεδίωκε την ησυχίαν, την τάξιν, την σταθερότητα…». Το 2000 τοποθετήθηκε ανδριάντας του ως έφιππου, στην πλατεία Ενόπλων Δυνάμεων έναντι του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Συγγραφικό έργο

Έγραψε τα έργα:

• «Δυο χρόνια στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της Γερμανίας», στο οποίο περιγράφει τις εντυπώσεις του στα δύο χρόνια της κρατήσεως του στα στρατόπεδα,
• «Ο Πόλεμος της Ελλάδος 1940-41», τον Οκτώβριο του 1945, έργο που είχε γραφεί στα χρόνια της Κατοχής.

Το βιβλίο αποκαλύπτει ότι το ΓΕΣ είχε ειδοποιηθεί από τις 17 Αυγούστου 1940 για την προετοιμαζόμενη Ιταλική εισβολή κι ότι τις σχετικές πληροφορίες είχε στείλει ο Έλληνας ναυτικός ακόλουθος στο Βερολίνο, αντιπλοίαρχος Τ. Κωνσταντίνους.

• «Ο Ελληνικός Στρατός και η προς Πόλεμον Προπαρασκευής του»,

Βιβλιογραφία

• [«Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, Ο Εκλεκτός της Ιστορίας»] Τάκης Παπαγιαννόπουλος, Αθήνα, 1987.

Παραπομπές

1. Άλμα πάνω
   ↑ Εκηδεύθη ο στρατάρχης Παπάγος Εφημερίδα «Εμπρός», 8 Οκτωβρίου 1955, σελίδα 16.
2. Άλμα πάνω
   ↑ Ο Αλέξανδρος Παπάγος και οι άλλοι (επίτιμοι) κρατούμενοι του Φύρερ Εφημερίδα «Το Βήμα», 16 Ιανουαρίου 2011
3. Άλμα πάνω
   ↑ [ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ / 17 Οκτωβρίου 1949
   ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ
   Τιμής ένεκεν, λόγω των υψίστων υπηρεσιών ας προσήνεγκεν εις την μαχομένην πατρίδα ο στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος υπό την ανωτάτην ηγεσίαν του οποίου οι Ένοπλες Δυνάμεις ετίμησαν κατ΄ επανάληψιν τα ελληνικά όπλα και κατήγαγον περιλάμπρους νίκας, επιτρέπεται όπως δια Βασιλικού Διατάγματος απονημηθή εις αυτόν το άξίωμα του ΣΤΡΑΤΑΡΧΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ]
4. Άλμα πάνω
   ↑ Κυβέρνησις ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΕΜΕΡΤΖΗ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης.
5. Άλμα πάνω
   ↑ Κυβέρνησις ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΔΥΛΗ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης.
6. Άλμα πάνω
   ↑ Κυβέρνησις ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης.
7. Άλμα πάνω
   ↑ H δολοφονία (;) Παπάγου & το ξεπούλημα της Κύπρου
8. Άλμα πάνω
   ↑ [Το έτος 1958 δημοσίευμα στην εφημερίδα «Νεολόγος Πατρών», φύλλο 21ης Δεκεμβρίου 1958, ανέφερε ότι, πριν από την επιλογή του, ο Καραμανλής είχε υπογράψει ειδικό μυστικό μνημόνιο δεσμεύσεων, με το οποίο δεσμευόταν έναντι των Άγγλων και των Αμερικανών για την πολιτική που θα ακολουθούσε στο Κυπριακό.]

ΜΕΤΑΠΑΙΔΙΑ
https://el.metapedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CF%82

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ : ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

ΠΗΓΗ: ΒΙΒΛΙΟ «ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ», ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ 

Ο μεγάλος εθνικιστής διανοούμενος Δημήτριος Βεζανής, Τακτικός Καθηγητής Γενικής Πολιτειολογίας και Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, αναφέρθηκε πριν 80 και πλέον χρόνια στη σχέση κράτους και ιδιωτικών επιχειρήσεων, καθώς και σε ποιες περιπτώσεις ευνοείται και σε ποιες απειλείται η οικονομική κατάσταση του κοινωνικού συνόλου από την κρατικοποίηση συγκεκριμένων επιχειρήσεων.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Βεζανή «ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ» που εκδόθηκε το 1944 και αξίζει να μελετηθεί, γιατί παραμένει επίκαιρο και επωφελές σε όσους ασχολούνται με την σημερινή οικονομική πραγματικότητα και χαράσσουν πολιτικές.

Ο Βεζανής προβλέπει τόσο την αποτυχία του τεραστίου βλαβερού Δημοσίου που προέκυψε έπειτα από την Μεταπολίτευση λόγω των πελατειακών σχέσεων προς άγραν ψήφων. Επιπλέον, εκθέτει την εθνικιστική οπτική όσον αφορά την οικονομική πολιτική ως εργαλείο για την ευημερία του Λαού πέρα από σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες αγκυλώσεις.

Η Κρατικοποίησις των Επιχειρήσεων

Όταν η Κοινωνία και το Κράτος διαποτισθούν από τας υγιείς αρχάς ας ανωτέρω ετόνισα και γίνει κοινωνική συνείδησις πάντων ότι η Κοινωνική Πολιτική είναι το ιερώτερον μέσον που διαθέτει η Πολιτεία δια τον Λαόν και ότι μόνος αποκλειστικός σκοπός της είναι η εξυπηρέτησις του Λαού και των εργατών και όχι η άσκησις μικροπολιτικής και ρουσφετολογίας και ψηφοθηρίας εις βάρος του Λαού, επιτρέπεται πλέον να γίνει σκέψις περί Κρατικοποιήσεως των επιχειρήσεων εκείνων οι οποίες δύνανται ανωδύνως να μεταβληθούν εις Κρατικές.

Και πάλιν όμως πρέπει να πρυτανεύσει η αντίληψις ότι η Κρατική επιχείρησις πρέπει να είναι ορθολογιστικώς οργανωμένη και ότι τα αποτελέσματά της πρέπει να είναι καλύτερα από την ιδιωτική διαχείριση.

Προς τούτο πρέπει να δημιουργηθεί σύστημα αμοιβής των εις αυτάς εργαζομένων αναλόγως της αποδόσεως και η Πολιτεία άγρυπνος να παρακολουθεί τα αποτελέσματα της διαχειρίσεως έτοιμη ανά πάσαν στιγμή να αποδώσει την επιχείρηση στη ιδιωτική πρωτοβουλία εάν δεν ανταποκριθεί εις τα προβλέψεις και τον προορισμόν της.

Σκόπιμον όμως είναι να τονισθούν οι κίνδυνοι ους διατρέχει η οικονομία από μίαν άλογον κρατικοποίησιν υπό το φιλελευθεροδημοκρατικόν καθεστώς. Κάθε Υπουργός αναλαμβάνων το υπουργείον αφ’ ου θα εξαρτώνται οι επιχειρήσεις θα σπεύδει να τακτοποιήσει τους ιδικούς του και τους φίλους του αδιαφορών αν η Κρατική επιχείρησις το επιτρέπει ή του το ζητεί.

Και το αποτέλεσμα θα είναι οι κρατικές επιχειρήσεις συνεχώς αυξανόμενες εις προσωπικόν το οποίον ταις προστίθεται εκάστοτε να αυξάνουν ασκόπως τα έξοδα διοικήσεως και συγχρόνως να διαποτίζωνται με ακατάλληλον και πολλάκις βλαβερόν ανθρώπινον υλικόν το οποίον θα εκτοπίζει τους ικανούς και θα καταλαμβάνει τις υπεύθυνες θέσεις. Τοιουτοτρόπως αντί να αποβούν προς όφελος του Λαού θα γίνουν καρκινώματα απορροφώντα την δύναμιν του συνόλου και συντείνοντα εις την μετατόπισιν και μεταβολήν του πληθυσμού από πραγματικώς παραγωγικού εις γραφειοκρατικά παράσιτα με τις καταστρεπτικές συνέπειες ως ανωτέρω εξέθεσα.

Ώστε η κρατικοποίησις των επιχειρήσεων και δη των μεγάλων δυνατόν ν’ αποβεί επωφελής ή καταστρεπτική αναλόγως της πολιτικής και ηθικής ωριμάνσεως του Λαού και του Κράτους.

Και πάλιν εδώ αναφαίνεται η στενωτάτη σχέσις η οποία υπάρχει μεταξύ Οικονομίας και Πολιτικής.

Ουδέν κοινωνικοπολιτικόν μέτρον δύναται να κριθεί καθ’ εαυτό, αλλά πάντοτε εν σχέσει και συναρτήσει με την απόδοσιν του Κράτους και της Διοκήσεως.

Και εάν, δυνατόν να ερωτήσει τις, η Πολιτεία ή ο Λαός δεν έχει την ωριμότητα που χρειάζεται τι πρέπει να γίνει;

Απλούστατα, θα απαντήσω, πρέπει ανδρικώς και τιμίως να περιορίσουμε την κρατικήν επέμβασιν μέχρι του σημείου εκείνου όπου αυτή υπό τας συγκεκριμένας πολιτικάς συνθήκας είναι αποδοτική, ούτως ώστε να μη δημιουργήσουμε αντί του καλού το κακόν και να μη θέσουμε τα ιερώτερα των συμβόλων και των επιδιώξεων επί σαθρών βάσεων οι οποίες προδικάζουν και το μέλλον των θεσμών. Με το ακολουθούμενον σήμερον σύστημα επεμβάσεως με πλήρη αδιαφορίαν ως προς τα επιτυγχανόμενα αποτελέσματα δημιουργείται και το άλλο μέγα κακόν: κλονίζεται η πίστις του Λαού επί την δυνατότητα του καλού και της επιτυχίας του αγώνος εναντίον της Δυστυχίας και σπείρεται μέσα εις τα ψυχάς των εργατών που έχουν ανάγκην ελπίδος και πίστεως η αμφιβολία κατ’ αρχάς, η απόγνωσις έπειτα και τέλος το μίσος. Αυτές είναι εν μεγάλαις γραμμαίς οι βάσεις μιας ορθής Κοινωνικής Πολιτικής.

Γενικώτερα πιστεύω ότι η ηθική διαπαιδαγώγησις του Λαού είναι η πρώτη προϋπόθεσις της επιτυχίας της Κοινωνικής Πολιτικής.

Λέγων δεν ηθικήν διαπαιδαγώγησιν εννοώ την εμπέδωσιν παρά τω λαώ και τοις Κυβερνήταις της αντιλήψεως ότι η πραγματική ευτυχία του ατόμου εξαρτάται από την ευτυχίαν του συνόλου και όχι από την επίτευξιν ατομικών οφελημάτων εις βάρος του συνόλου. Αυτή η αρχή πρέπει να αποτελέσει την βάσιν κάθε αληθούς Κοινωνικής Πολιτικής.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΘΑ ΕΞΑΛΕΙΨΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών 

Στην ημετέρα εγχώρια μπανανία, η οποία μιμείται πιθηκοειδώς ό,τι προέρχεται από την εκφυλισμένη Εσπερία, υιοθετώντας τα πάντα άκριτα, αλόγιστα και ακατέργαστα, η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σε καθολικό επίπεδο από τον μέσο άνθρωπο θα έλεγε κανείς ότι δεν έχει διαγράψει πάνω από ένα με δύο έτη. Εντός, όμως,ελαχίστου χρονικού διαστήματος από την διάχυσή της στην κοινή γνώμη και την ανακάλυψη των πρωτόγνωρων δυνατοτήτων που παρέχει η τεχνητή νοημοσύνη, βομβαρδιζόμαστε από θεάσεις ανατροπής της κοινωνικής και ιδιωτικής μας ζωής προς τις οποίες ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν έχει κατορθώσει όχι απλά να προβάλει επιφυλάξεις, πολλώ δε μάλλον αντιστάσεις, αλλά να συνειδητοποιήσει τον βαθμό της βιαίας διεισδύσεως του στον καθορισμό του βίου του. Το νεοελληνικό προτεκτοράτο μπορεί να ακολουθεί παθητικά και τυφλά την Δύση, πλήν όμως η Δύση με τη σειρά της σπεύδει να προλάβει τεχνολογικά τον μεγάλο ανταγωνιστή της την Κίνα, η οποία μετά την ρομποτοποίηση της ανθρώπινης ζωής όπως την έχει επιβάλει στα δισεκατομμύρια του πληθυσμού της,έρχεται τώρα να αντικαταστήσει κυριολεκτικά τον άνθρωπο με ρομπότ ανθρωποειδή.

​Εντελώς πρόσφατα, ανθρωποειδές ρομπότ στους Παγκόσμιους Αγώνες Ανθρωποειδών Ρομπότ στο Πεκίνο, με το όνομα Tiangong Ultra έτρεξε τα 100 μέτρα στον εκπληκτικό χρόνο 8,64 δευτερολέπτων, περνώντας το θρυλικό ανθρώπινο παγκόσμιο ρεκόρ των 9,58 δευτερολέπτων του Τζαμαϊκανού σπρίντερ Usain Bolt. Στον δε Καναδά, ανθρωποειδές αστυνομικός κινηματογραφήθηκε προ ολίγων ημερών σε κεντρική διασταύρωση λεωφόρων του Μόντρεαλ να εκτελεί τροχονομικά καθήκοντα, καθορίζοντας την κυκλοφορία των οδηγών που ήταν βιολογικώς άνθρωποι και βεβαιώνοντας πρόστιμο σε παραβάτες που ήταν -επαναλαμβάνω- βιολογικώς άνθρωποι! Κι αν κάποιοι υπνωτισμένοι θεωρούν ότι σε εμάς δεν τρέχει κάστανο ακόμα κι όλα ρέουν μέλι γάλα, ας μην πάμε μακριά. Πριν δύο μόλις μέρες, στην ημεδαπή, η Διεύθυνση Αντιμετώπισης οργανωμένου εγκλήματος εξάρθρωσε σπείρα απατεώνων που διενεργούσαν τηλεφωνικές απάτες με κλωνοποίηση της φωνής των θυμάτων τους μέσω της χρήσεως τεχνητής νοημοσύνης, αποκερδαίνοντας παράνομα συνολική λεία ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ. Από την άλλη πλευρά, κάτωθεν της ρινός μας λαμβάνουν χώρα καθημερινά εκατομμύρια κυβερνοεπιθέσεις μέσω της χρήσεως τεχνητής νοημοσύνης, με την παραβίαση συστημάτων ασφαλείας, κωδικών δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και εισβολής στον ευαίσθητο πυρήνα της προσωπικής ζωής του καθενός εξ ημών, μόλις σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς δυνατότητα άμεσου εντοπισμού και αναχαιτίσεως, απειλώντας ευθέως την ιδιωτικότητα των ανθρώπων. Και σαν να μην  έφταναν αυτά, ήδη μηχανές παραγωγής εργασίας με αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης έχουν εισχωρήσει σε όλα τα επαγγελματικά φάσματα, από τη γραφιστική, τη μηχανολογία, τον προγραμματισμό και τις νομικές υπηρεσίες μέχρι την ιατρική και την ίδια την ψυχανάλυση (!), έχοντας περιορίσει δραστικά τις ζώσες θέσεις εργασίας κι ως εκ τούτου το διαθέσιμο εισόδημα της εργατοϋπαλληλικής τάξεως, χωρίς κανείς να ψελλίζει μισή κουβέντα διαφωνίας ή έστω κριτικού ελέγχου. Η ΑΙ τεχνολογία δεν καταλαμβάνει απλά ζωτικό χώρο μέσα στην ίδια την ανθρώπινη σφαίρα, αλλά, ως φαίνεται, χρησιμοποιείται ήδη επεκτατικά, ανεξέλεγκτα και αρρύθμιστα ως όπλο εκτοπισμού, απαξιώσεως, αχρηστεύσεως και προσβολής της ανθρώπινης οντότητος, όπως επιβεβαιώνουν οι ίδιοι οι δημιουργοί της τεχνητής νοημοσύνης. Συγκεκριμένα, ο 27χρονος ερευνητής Jacob Coxon, ο οποίος εργαζόταν επί τρία χρόνια στην εκπαίδευση νέων μοντέλων Anthropic, μιάς εκ των κορυφαίων εταιρειών ανάπτυξης μοντέλων AI, απεχώρησε αυτής, εξαπολύοντας σοβαρότατες καταγγελίες για τον τρόπο με τον οποίο οι κολοσσοί της τεχνολογίας διαχειρίζονται ένδοθεν την εξέλιξη των υπερανθρώπινων συστημάτων, σημειώνοντας: «Η εταιρεία δεν συμπεριφέρεται υπεύθυνα και τζογάρει με τις ζωές μας. Μην υποτιμάτε τη δύναμη αυτής της τεχνολογίας. Σύντομα θα έχουμε υπερανθρώπινα συστήματα, ικανά να παραβιάζουν σχεδόν οτιδήποτε, να φέρνουν επανάσταση σε ολόκληρους τομείς μέσα σε ελάχιστο χρόνο και να αποκτούν πραγματική ισχύ και πρόσβαση σε πόρους. Οι άνθρωποι που κατασκευάζουν την τεχνητή νοημοσύνη πιστεύουν πραγματικά ότι θα μπορούσε ακόμη και να μας σκοτώσει όλους μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Δεν πρόκειται για διαφημιστικό τέχνασμα».

​Όπως θα θυμάστε, οι θιασώτες της συστημικής υποταγής που εμπιστεύονται τυφλά το διεφθαρμένο καθεστώς των ολιγαρχών που αφαιμάσσουν τα έθνη και τους λαούς, μάς ειρωνεύονταν σκαιώς για την προειδοποίηση της χρήσεως μικροτσίπ, η οποία άρχιζε να διακινείται επίσημα ήδη κατά την πανδημική απάτη του ιού της Κίνας, υπό το πρόσχημα του βιομετρικού ελέγχου των ανθρωπίνων κινήσεων, μέχρι που ενσωματώθηκε στις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες, και έπαυσε πιά να χαρακτηρίζεται ως συνωμοσιολογία. Τώρα που οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, με την απειλή της ανθρωπότητος από τα ρομπότ, ενσαρκώνονται χωρίς υπερβολή για πρώτη φορά σε αληθινή πραγματικότητα με απτά παραδείγματα, όπως προαναφέραμε, ποιός παραμένει τόσο αφελής ώστε να εξακολουθεί να μιλά για συνωμοσιολογίες ή να μην αναγνωρίζει τον κίνδυνο για τη ζωή, την ασφάλεια και την υγεία των ανθρώπων; Αν με τον προσωπικό αριθμό και την ψηφιακή κάρτα του πολίτη, για τα οποία να τονίσουμε ότι θα βγούμε ξανά στους δρόμους της Αθήνας τα χριστιανικά σωματεία στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, απειλείται η ανθρώπινη ελευθερία, πλέον με την τεχνητή νοημοσύνη απειλείται η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση. Και ας μην ελπίζει κανείς ότι εκείνοι που παράγουν την ΑΙ τεχνολογία θα θέσουν όριο στα κέρδη τους.

 https://www.eoneolaia.com/h-texnhth-nohmosymh-tha-eksaleipsei-ton-anthrwpo-petros-nikolou/