ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΣΣΑΛΙΔΗ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Του Παναγιώτη Λιάκου

Ηταν ο μοναδικός διανοούμενος στη χώρα που υπερασπιζόταν την παράδοση σε ένα ευρύτατο πολιτισμικό φάσμα που ξεκινούσε από τη μουσική και τα εικαστικά και κατέληγε στην λογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο

Το Σάββατο 6 Ιουνίου κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου ένας αριστοκράτης του ελληνικού πνεύματος: ο δημοσιογράφος και στοχαστής Γιώργος Πισσαλίδης. Τα τελευταία χρόνια πλούτιζε τον χώρο του διαδικτύου με άρθρα, συνεντεύξεις, δισκοκριτικές, κριτικές κινηματογράφου, παρουσιάσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων και ειδήσεις, διευθύνοντας την ιστοσελίδα «Αβαλον των Τεχνών» (βλ. εικόνα), την οποία είχε ιδρύσει (βρίσκεται στη διεύθυνση https://avalonofthearts.gr). 

Ο ίδιος παρουσίαζε τον εαυτό του στο avalonofthearts με τις ιδιότητες του πολιτιστικού συντάκτη και κριτικού κινηματογράφου. Ομως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και τιμητική για τον εκδημήσαντα. Ο Γιώργος Πισσαλίδης ήταν ο μοναδικός διανοούμενος στη χώρα που υπερασπιζόταν την παράδοση σε ένα ευρύτατο πολιτισμικό φάσμα που ξεκινούσε από τη μουσική και τα εικαστικά και κατέληγε στη λογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο. Χώρο στη μεγάλη κι ευαίσθητη καρδιά του, που εκδηλωνόταν με κείμενα και εικόνες, είχαν όσοι άξιζαν και όσοι κατά την άποψή του συνέθεταν την παράδοση από την αρχαιότητα μέχρι και τις ημέρες μας, από την Ελλάδα μέχρι τις εσχατιές του κόσμου.

Ο Αισχύλος και η γκόσπελ μουσική, ο Ψαραντώνης, ο Βάγκνερ και οι Iron Maiden, ο Σαίξπηρ, ο Δάντης, ο Παπαδιαμάντης, ο Γκίλμπερτ Τσέστερτον, η Φλάνερι Ο’ Κόνορ και ο Φειδίας, ο Πόου και ο Λύσιππος καθώς και χιλιάδες άλλοι καλλιτέχνες παρουσιάζονταν μέσα από τα έργα τους στο avalonofthearts. Η παρουσίασή τους χαρακτηριζόταν από την οξυδέρκεια και τη δεινή αναλυτική ικανότητα του Γιώργου.

Με λίγα λόγια, αυτός ο σπάνιος άνθρωπος και καλός προσωπικός φίλος έκανε δουλειά που κανείς άλλος δεν ήξερε να κάνει. Αλλά κι αν ήξερε, δεν θα επιδίωκε να την κάνει όπως ο Γιώργος. Την εποχή της κυριαρχίας της πολιτικής ορθότητας («τυραννία με τρόπους» την είχε χαρακτηρίσει ο σπουδαίος ηθοποιός Τσάρλτον Ιστον) δεν υπήρχε χώρος στα συστημικά ΜΜΕ για ευγενείς, ευρυμαθείς, αληθινά πολιτισμένους και βαθιά καλλιεργημένους πατριώτες. Η συντριπτική πλειονότητα των ασχολουμένων με τα ΜΜΕ (και δη με τα πολιτιστικά) το γνωρίζουν καλά τούτο το αξίωμα και σφυρίζουν άριστα τον νεοταξικό ρυθμό.

Ο Γιώργος θα αποτελούσε μια υπέρ άγαν μελωδική «παραφωνία» στην ορχήστρα του κακού.

Πέρα, ωστόσο, από την προσφορά του στο έθνος, με τα κείμενα αλλά και με την πολιτική δράση του και συστράτευσή του σε πατριωτικούς φορείς και οργανώσεις, ο Γιώργος ξεχώριζε για το ήθος, το χιούμορ, την καλοσύνη και την ανεξικακία του. Η συμπεριφορά του είχε την αύρα της ευγένειας και του τακτ που έχει λησμονηθεί σε τέτοιο βαθμό από την κοινωνία μας ώστε να φαντάζει «παράξενος» αυτός που συμπεριφέρεται έτσι. Κι αυτή ήταν η μεγαλύτερη συνεισφορά του αξέχαστου φίλου στον κύκλο του και στον χώρο των εθνικών ιδεών: το προσωπικό παράδειγμά του.

Δυστυχώς, επί σειρά ετών έχει επικρατήσει το στερεότυπο του ανεγκέφαλου ούγκανου, που κραυγάζει συνθήματα έμπλεα μίσους, δεν έχει διαβάσει μισό βιβλίο στη ζωή του και υπερασπίζεται έναν κάλπικο και τοξικό πατριωτισμό – εθνικισμό, που περνά από την εξαφάνιση του «εχθρού», του «αντιπάλου». Ο Γιώργος Πισσαλίδης με την ευρυμάθεια, την ευγένεια, την καλοσύνη και τον ενθουσιασμό του για διάλογο και ιδεολογικές «μάχες» με επιχειρήματα έθραυε αυτό το αξιοθρήνητο στερεότυπο που δυσφημεί τον πατριωτισμό στην ελληνική κοινωνία.

Ο καλός Θεός να αναπαύσει την ψυχή αυτού του ξεχωριστού Ελληνα και φίλου.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

 

Type rest of the post here

ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Από τον Παναγιώτη Λιάκο 

Το ΚΚΕ προσπαθεί να καπηλευτεί την ηθική υπεραξία από τις φωτογραφίες των Ελλήνων πατριωτών που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, πολλοί εκ των οποίων ήταν κομμουνιστές, που κρατούνταν στις φυλακές της Ακροναυπλίας και μετήχθησαν στο στρατόπεδο κρατουμένων Χαϊδαρίου από όπου και κατέληξαν στην Καισαριανή για να εκτελεστούν. 

Την προσπάθεια καπηλείας ακυρώνουν πολλοί συγγραφείς που έζησαν τα γεγονότα ή απέκτησαν πρόσβαση στις πηγές και μίλησαν με πρωταγωνιστές. Ενας εξ αυτών ο Αγις Στίνας (1900-1987) [πραγματικό όνομα Σπύρος Πρίφτης (βλ. κεντρική φωτό)]. Οπως αναφέρθηκε και στη χθεσινή στήλη, ο Στίνας πριν από την Κατοχή ήταν σημαίνον στέλεχος του ΚΚΕ.

Επειτα διέρρηξε τις σχέσεις του με το κόμμα κι έγινε τροτσκιστής. Για την κατάληξη των κομμουνιστών της Ακροναυπλίας στα νύχια των Γερμανών ρίχνει το φταίξιμο στο ΚΚΕ. Αξίζει να σημειωθεί ότι όσα γράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του με τίτλο «Αναμνήσεις» δεν του τα είπαν. Τα έζησε. Ηταν κι αυτός κρατούμενος στην Ακροναυπλία.

Το περιστατικό που αφηγείται (τόμος Β’, σελ. 23-24, εκδόσεις Βέργος) λαμβάνει χώρα τον Απρίλιο του 1941 και δείχνει πως το ΚΚΕ στους πλανημένους, φυλακισμένους οπαδούς του παρουσίαζε Βούλγαρους εθνικιστές σαν… κομμουνιστές! Οι «σλαβομακεδόνες» (βλ. Βούλγαροι) εθνικιστές που συνεργάζονταν με το ΚΚΕ (με απώτερο στόχο να πάρουν τη Μακεδονία μας) απελευθερώθηκαν από τους Γερμανούς.

Μεσολάβησε γαρ και η βουλγαρική πρεσβεία γι’ αυτό. Φυσιολογική εξέλιξη. Η Βουλγαρία είχε προσχωρήσει στον Αξονα. Οι Ελληνες κομμουνιστές, που πίστευαν τα ψέματα που τους έλεγε το κόμμα τους, περίμεναν κι αυτοί να ελευθερωθούν και τελικά τουφεκίστηκαν.

Διαβάστε προσεκτικά το απόσπασμα που ακολουθεί: «Ἡ μάζα τῶν σταλινικῶν κρατουμένων γιὰ λίγες μέρες φαινόταν δυσαρεστημένη καὶ ἀγανακτισμένη ἐναντίον τῶν ἀρχηγῶν της, ποὺ ἦταν τόσο φανερὸ ὅτι αὐτοὶ ἦταν ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν παράδοσή τους στοὺς γερμανούς. ᾿Αλλὰ μόνον γιὰ λίγες μέρες. Γρήγορα ἡ ἡγεσία τους τοὺς ἔπεισε ὅτι οἱ γερμανοὶ ὁπωσδήποτε θὰ τοὺς ἄφηναν ἐλεύθερους. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι αὐτοὶ τὸ πιστεύανε.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ Μάη, δηλαδὴ λίγες μέρες μετὰ τὴν παράδοσή μας στοὺς γερμανούς, δύο γερμανοὶ ἀξιωματικοὶ καὶ ἕνας ἀξιωματούχος τῆς Βουλγαρικῆς Πρεσβείας μπαίνουν στὸ Στρατόπεδο μὲ ἕναν ὀνομαστικό κατάλογο 27 “σλαυομακεδόνων” καὶ τοὺς ἀφήνουν ἐλεύθερους. Ἐμεῖς καὶ ὅλοι οἱ κρατούμενοι αὐτοὺς τοὺς 27 τοὺς ξέραμε γιὰ κομμουνιστές. Τώρα αὐτοὶ ποὺ καταρτήσανε τὸν κατάλογο, δηλαδὴ ἡ Βουλγαρική Πρεσβεία ἢ πιὸ σωστὰ ἡ Βουλγαρική ᾿Ασφάλεια, βεβαιώνουν τοὺς γερμανοὺς ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ κομμουνιστές, ἀλλὰ γιὰ σλαυομακεδόνες ἐθνικιστές. Καὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν βεβαίωση καὶ τὴν ἐγγύηση τῆς Βουλγαρικής Πρεσβείας οἱ γερμανοὶ τοὺς ἀφήνουν ἐλεύθερους.

Ἡ σταλινικὴ ἡγεσία ὄχι μόνον δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ δώσει μία πολιτικὴ ἐξήγηση γι᾿ αὐτὸ τὸ ἀρκετὰ περίεργο γεγονός, ἀλλὰ ἀντίθετα τὸ χαιρέτισε καὶ τὸ πρόβαλε στὴ μάζα τῶν κρατουμένων σὰν ἀπόδειξη τῶν καλῶν προθέσεων τῶν γερμανῶν ἀπέναντί τους. Ήταν πλέον βέβαιοι γιὰ τὴν ἀπόλυσή τους καὶ εἶχαν ἀρχίσει νὰ προετοιμάζονται. Κι ἀκόμα γίνονταν κάθε μέρα ὅλο καὶ περισσότερο ἐπιθετικοὶ καὶ προκλητικοὶ ἐναντίον μας. Ἐμᾶς δὲν ἐπρόκειτο νὰ μᾶς ἀφήσουν ἐλεύθερους οἱ χιτλερικοὶ φίλοι τους καὶ σύμμαχοί τους.

Ἐμεῖς ὅλοι προοριζόμαστε γιὰ τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα. Συμπεριφέρονταν καὶ μιλοῦσαν σὰν νὰ ἦταν αὐτοὶ πλέον κύριοι ἢ συγκύριοι μὲ τοὺς γερμανοὺς τῆς κατάστασης. Αὐτοὶ ποὺ διαβάζουν αὐτὲς τὶς γραμμές πρέπει νὰ πιστέψουν ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία ὑπερβολὴ σ᾽ αὐτά». Εν κατακλείδι: Σαφέστατα υπάρχουν πατριώτες, ήρωες και παλικάρια στο ΚΚΕ. Το κόμμα δεν είναι πατριωτικό.

https://www.dimokratia.gr/parapolitika/659659/patriotes-se-antipatriotiko-komma/

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (7ο Μέρος)

Σε ελληνικό έδαφος Γάλλος στρατιωτικός διοικητής συντάσσει «μαύρο πίνακα» με αντιβενιζελικούς, απελαύνει τους Ελληνες…

Του Παναγιώτη Λιάκου 

Η ζωή του βασιλιά Κωνσταντίνου δεν κινδύνευσε μόνο από την πλευρίτιδα του Μαΐου 1915, αλλά και από την μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε τα βασιλικά κτήματα του Τατοΐου στο τέλος Ιουνίου και τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου 1916. Αυτός ο απροσδόκητος και μέγας κίνδυνος για τη ζωή του Κωνσταντίνου Α΄ «προέκυψε» ακριβώς την περίοδο που στην Ελλάδα κλιμακωνόταν η ένταση της ένδειας και εξαπλωνόταν η πείνα που έχει προκαλέσει το εμπάργκο που επέβαλαν οι Αγγλογάλλοι κατόπιν επανειλημμένων αιτημάτων του Ελευθερίου Βενιζέλου με στόχο την εξαθλίωση του πληθυσμού και τη στροφή της αγανάκτησης εναντίον του μονάρχη.

Η φωτιά ξέσπασε, υπό ιδιαίτερα «αινιγματικές» συνθήκες, την 30ή Ιουνίου 1916. Την επομένη, 1η Ιουλίου, διαβάζουμε στο πρωτοσέλιδο (εικόνα 1) της εφημερίδας «Σκριπ»: «Τρομερά πυρκαϊά εις το δάσος Τατοΐου. Αποτέφρωσις των ανακτόρων – τραυματισμός του Βασιλέως».

Κι ενώ η φονική δασική πυρκαγιά στο Τατόι προκαλούσε απώλειες στο επιτελείο του βασιλιά και κατάκαιγε μια περιοχή σπάνιας ομορφιάς και ιδιαίτερου περιβαλλοντικού πλούτου, οι φλόγες της ξενοκρατίας εξευτέλιζαν τους θεσμούς και διέλυαν ό,τι είχαν κατορθώσει με κόπους και θυσίες να φτιάξουν οι Ελληνες. Στη σελίδα 2 του ιδίου φύλλου της εφημερίδας «Σκριπ» διαβάζουμε δύο ειδήσεις (εικόνα 2) που περιγράφουν με ενάργεια την κατάσταση που είχε διαμορφώσει ο Βενιζέλος στην Ελλάδα με τα όπλα των ξένων: «Νέαι απελάσεις αντιβενιζελικών εκ της Μυτιλήνης» και «Το ζήτημα των τροφίμων. Πού οφείλεται η ακρίβεια».

Για το ζήτημα των απελάσεων… αντιφρονούντων από τη Μυτιλήνη διαβάζουμε: «Κατ’ ειδήσεις εκ Μυτιλήνης εξακολουθεί εκεί η καταδίωξις των αντιφρονούντων προς το κόμμα των Φιλελευθέρων. Ως εγράψαμεν προ καιρού, την επαύριον του κατά του Νομάρχου συλλαλητηρίου ο Γάλλος διοικητής κ. Μας υπέβαλεν εις τον Εισαγγελέα των Πρωτοδικών κατάλογον περιλαμβάνοντα όλους τους γνωστούς αντιβενιζελικούς. Ο κατάλογος ούτος κατηρτίσθη υπό της Επιτροπής των Φιλελευθέρων της καλουμένης Σύλλογος των Δέκα, απεκλήθη δε ο κατάλογος “Μαύρος πίναξ”. Εκ των πρώτων αναγεγραμμένων εις τον “Μαύρον Πίνακα” ήτο ο χθες αφιχθείς εκ Μυτιλήνης κ. Παναγιώτης Βουστάκης, άλλοτε βουλευτής εν τη Τουρκική Βουλή και τους βενιζελικούς βουλευτάς αποσκιρτήσας του βενιζελικού κόμματος και έκτοτε επισπάσας την μήνιν και τέως ομοφρόνων του. Μετ’ αυτού απελάθη και ο δικηγόρος του κ. Κορές, αναμένονται δε και άλλαι απελάσεις και διωγμοί…»

Σε ελληνικό έδαφος, Γάλλος στρατιωτικός διοικητής συντάσσει «μαύρο πίνακα» με αντιβενιζελικούς, τον προωθεί στον εισαγγελέα Πρωτοδικών του νησιού και ο εκπρόσωπος της δικαστικής εξουσίας… απελαύνει τους Ελληνες που δεν συμφωνούν με τη γραικυλική πολιτική του «εθνάρχη», τον οποίον οι ξένοι ήθελαν να καταστήσουν παντί τρόπω κυρίαρχο στην πολιτική σκηνή της χώρας μας! Αυτές οι «λεπτομέρειες» από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν περιλαμβάνονται στα σχολικά βιβλία, αλλά θα αποδεικνυόταν εξαιρετικά χρήσιμο για όλους κάποτε όχι μόνο να περιληφθούν, αλλά και να τονίζονται.

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Σκριπ» σχετικά με την εκτόξευση της τιμής πολλών αγαθών και τις ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης είναι συγκλονιστικό: «Η υπερτίμησις του κρέατος υπήρξε καταπληκτική ιδία από ενός μηνός. Ενώ προ τινών εβδομάδων ακόμη το αρνί ετιμάτο προς 2,60 μέχρι 2,80 την οκά, ήδη η τιμή του ανήλθε και κυμαίνεται από τριών μέχρι τεσσάρων δραχμών κατ’ οκάν. […] Η ζάκχαρις εξηφανίσθη από την αγοράν.

Χαρακτηριστικόν της επικρατούσης αισχροκερδείας είναι η ολική σχεδόν εξαφάνισις της ζακχάρεως εκ της Αγοράς. […] Και τα μακαρόνια υψώθησαν. […] Πέρυσι τα μακαρόνια ετιμώντο προς 1.10 την οκάν, τώρα τιμώνται προς 1,90 παρά την αστυνομικήν διατίμησιν, ήτις ορίζει ως τιμήν πωλήσεως 1,20. […] Συν τοις άλλοις παρετηρήθη εφέτος ύψωσις της τιμής του λαδιού αρκετά σημαντική. […] Τα κασέρια εφέτος τιμώνται εις τιμάς διπλασίας των περυσινών. […] Η υπερτίμησις οφείλεται εις την παρουσίαν των Συμμάχων εις Μακεδονίαν εξ ης ενεκρώθη εφέτος η εκεί ευρεία βιομηχανία της τυροκομίας. […] Και ο καφές ακρίβηνε. Την γενικήν τάσιν του υψωμού ηκολούθησε και ο καφές, ο οποίος, από 3,20 την οκάν, ανήλθεν εις 3,80».

Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ποιοι ήλεγχαν ακόμα και την τελευταία… καρφίτσα που εισαγόταν στην ελληνική αγορά, υπάρχει και ένα μείζονος ειδησάριο (εικόνα 3), που έλεγε ότι όποιος επιχειρηματίας ήθελε να εισάγει προϊόντα από τις ΗΠΑ έπρεπε να προμηθευτεί τα κατάλληλα έγγραφα από τη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον: «Η ενταύθα αγγλική πρεσβεία ανακοινοί προς τους εμπορευομένους ότι προς εξασφάλισιν και αποφυγήν των κατακρατήσεων, δέον όπως τα εξ Αμερικής εμπορεύματα συνοδεύωνται δι’ εγγράφων της εν Ουασιγκτώνι Βρεταννικής πρεσβείας εκδιδομένων κατόπιν συνεννοήσεως προς την ενταύθα Βρεταννικήν πρεσβείαν. Ανευ των εγγράφων τούτων τα εμπορεύματα δεν θα φτάνουν εις τον προν ον όρον».

https://www.newsbreak.gr/apopseis/318757/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-xiv/

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (6ο Μέρος)

Του Παναγιώτη Λιάκου 

Ίσως άθελά του, δίνει τον μόνο αληθή ορισμό της σατανολατρείας: Είναι η λατρεία στο «εγώ», η αποθέωση του εαυτού

«Μα, δεν ήταν θρήσκος και δεν υποκρινόταν το θεοφοβούμενο, το θεολάτρη. Οπως σ’ όλες του τις σκέψεις, έτσι και στο θρησκευτικό ζήτημα ήταν φιλελεύθερος. […] Μια μέρα που συζητούσαν μπροστά του ζητήματα ξένων επιρροών είπε:

“Δεν παραδέχομαι προπαγάντες, αυτά μάλιστα, να τιμωρηθούν. Μα και πιέσεις τής συνειδήσεως δεν τις ανέχομαι!” Και με μια βίαιη κίνηση του δεξιού του χεριού του, τα μάτια γεμάτα σπίθες, μου είπε φωναχτά: “Βρε αδελφέ, μπορεί εγώ να θέλω να λατρεύω το Βελζεβούλ. Θα μ’ εμποδίσεις, δηλαδή;” Με πήραν τα γέλια και με είδε και θυμήθηκε και γέλασε κι εκείνος. “Μην το μεταπείτε”, μου είπε χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή του, “θα πουν πως θέλω να λατρέψω τον εαυτό μου, αφού με λένε Βελζεβούλ και Σατανά!”». Πηνελόπη Σ. Δέλτα, «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος. Ημερολόγιο – Αναμνήσεις – Μαρτυρίες – Αλληλογραφία», επιμέλεια Π. Α. Ζάννας, Εκδοση από το Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα, Αθήνα: 1978, 278.

Η Πηνελόπη Δέλτα (1874-1941) ήταν κόρη του επιχειρηματία και εθνικού ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη (1843-1929) και της Βιργινίας Χωρέμη (1848-1928). Η οικογένειά της ανέπτυξε στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το αρχειακό υλικό της Πηνελόπης Δέλτα που σχετίζεται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και εκδόθηκε σε έναν τόμο βρίθει εγκωμιαστικών σχολίων για τον οικογενειακό φίλο της. Ωστόσο, οι μεγαλύτερες και οδυνηρότερες αλήθειες που μπορεί να έρθουν στο φως για κάποια ιστορική μορφή συχνά δημοσιοποιούνται από οικεία πρόσωπα, που προσπαθούν να ωραιοποιήσουν πτυχές του χαρακτήρα στον οποίο αναφέρονται και, χωρίς να το επιδιώκουν, επιτυγχάνουν το αντίθετο. Οποιος διαβάσει τα «πριν» και τα «μετά» του «επεισοδίου» που εξιστορεί η Πηνελόπη Δέλτα θα διαπιστώσει ότι χρονολογικά εντάσσεται στο 1915, τη χρονιά που ο «εθνάρχης» γέμιζε τις τσέπες του με το χρήμα του Ζαχάρωφ και των ξένων κυβερνήσεων και συνωμοτούσε με τους Αγγλογάλλους εναντίον του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ και του ελληνικού λαού.

Η διακήρυξη του Ιωάννη Καποδίστρια προς τους Ελληνες, που ξεκινά με τη φράση «Εάν ὁ Θεός μεθ’ ἡμῶν, τίς καθ’ ἡμῶν»

Το σημείο του βιβλίου της Πηνελόπης Δέλτα όπου ο Ελ. Βενιζέλος αναφέρεται στο δικαίωμά του να λατρεύει τον Βελζεβούλ. 

Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο ο Βενιζέλος, σε συζήτηση για τη θρησκεία και το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, έφερε ως παράδειγμα τον εαυτό του, που θα έπρεπε να του επιτρέπεται να είναι σατανολάτρης! Μάλιστα, η Πηνελόπη Δέλτα αναφέρει ότι τη φράση «μπορεί εγώ να θέλω να λατρεύω το Βελζεβούλ» την ξεστόμισε φωναχτά «με μια βίαιη κίνηση του δεξιού του χεριού του» και τα μάτια του ήταν «γεμάτα σπίθες». Αυτό δείχνει εκδήλωση έντονου παρορμητισμού και ψυχολογικής φόρτισης – σαν αυτές που βιώνουν οι άνθρωποι όταν καταπιέζουν για μεγάλες χρονικές περιόδους συναισθήματα, ιδέες και αντιλήψεις που έχουν, και κάποια στιγμή τις αποκαλύπτουν με ορμή ανάλογη με την ψυχολογική πίεση που ένιωθαν όσον καιρό… έκρυβαν τα «πιστεύω» τους.

Σε αυτό το εκ πρώτης όψεως «χαριτωμένο» περιστατικό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αμέσως μετά την -μεταξύ σοβαρού και αστείου- αποκάλυψή του, αναδιπλώνεται. Επικρατεί μέσα του το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης και ζητά από τη φίλη του να μη μεταφέρει τη συζήτησή τους, διότι όσοι την ακούσουν «θα πουν πως θέλω να λατρέψω τον εαυτό μου, αφού με λένε Βελζεβούλ και Σατανά!».

Ακόμα και εδώ, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ίσως άθελά του, δίνει τον μόνο αληθή ορισμό της σατανολατρείας: Είναι η λατρεία στο «εγώ», η αποθέωση του εαυτού και η αντιμετώπιση όλων των άλλων ως εργαλείων πραγμάτωσης προσωπικών στόχων.

Ο φίλος της Πηνελόπης Δέλτα εν γνώσει του, με σχέδιο και πρόγραμμα, θυσίασε έναν λαό, τον ελληνικό, στον βωμό των προσωπικών του συμφερόντων. Ζήτησε από τους Αγγλογάλλους χειριστές του να προκαλέσουν λιμό στην Ελλάδα για να οργιστεί το πλήθος και να ανατρέψει τον βασιλιά. Χρησιμοποίησε τα υλικά και άυλα περιουσιακά στοιχεία της χώρας ως ανταλλάγματα της στήριξης που του παρείχαν οι ξένοι. Κι αυτό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αποτελεί έργο συνειδητοποιημένου χριστιανού. Αλλωστε, οι μεγάλες ταυτίσεις κάθε ανθρώπου φαίνονται και στις λέξεις που χρησιμοποιεί… ανακλαστικά. Ο Ιωάννης Καποδίστριας τη διακήρυξη προς τους Ελληνες, με την οποία εγκαινίαζε την κυβερνητική περίοδό του (Αίγινα, 20 Ιανουαρίου 1828), την ξεκινούσε με τη φράση «Εάν ὁ Θεός μεθ’ ἡμῶν, ουδείς καθ’ ἡμῶν». Ο Βενιζέλος είχε στον νου του τον Σατανά.

Ο μεν, με τον Θεό στην καρδιά και τον λογισμό του, δημιούργησε κράτος από τα συντρίμμια της οθωμανικής λαίλαπας, και ο δε διαμόρφωσε μια κατάσταση που παρέδωσε τον Ελληνισμό της Μικρασίας στην πυρά την οποία άναψαν οι Τούρκοι.

Τα «λαδώματα» του «εθνάρχη» είναι αποδεδειγμένα. Αυτό που έχει ενδιαφέρον να αποδειχθεί είναι η ύπαρξη πρόθεσης από την πλευρά του Ζαχάρωφ να δολοφονηθεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄

«Πήρα τον Λάμπρο μαζί μου… Συναντήθηκα με τον Βενιζέλο… Δημιουργώ συνοριακές δυσκολίες… Αν οι Βούλγαροι περάσουν τα σύνορα… Εψαξαν τις αποσκευές μου… Άμεσο αποτέλεσμα με τις εφημερίδες… Ασφαλίτες με “προστατεύουν”… Ανδρας τράβηξε μαχαίρι και τραυμάτισε άσχημα τον Λάμπρο… Ο βασιλιάς φρουρείται καλά… Ιδέα του Βενιζέλου να δημιουργήσουμε προβλήματα στη Μικρά Ασία». Ημερολογιακές καταχωρίσεις του Μπαζίλ Ζαχάρωφ από το ταξίδι του τον Δεκέμβριο του 1915 στην Ελλάδα.*

Η αναφορά του Ζαχάρωφ για τη φρούρηση του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ είναι ιδιαίτερα σκοτεινή. Προκαλεί σκέψεις για πιθανή οργάνωση δολοφονικής επίθεσης εναντίον του Έλληνα ανωτάτου άρχοντα.

Ο Ζαχάρωφ δεν ήταν ένας απλός έμπορος. Ηταν μεγαλέμπορος όπλων και το μεγαλύτερο τμήμα των δραστηριοτήτων του εντοπιζόταν στην γκρίζα ζώνη του παρακράτους, που κάνει τη βρόμικη δουλειά για λογαριασμό του κράτους ή/και των κρατών, που τον τροφοδοτούσαν με χρήμα, προσβάσεις και ισχύ. Εύκολα έμπλεκε χώρες σε πολεμικές αναμετρήσεις και ακόμα πιο εύκολα έβγαζε από τη μέση τα πρόσωπα που δεν εξυπηρετούσαν τους σχεδιασμούς του.

Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι το ταξίδι του Ζαχάρωφ στην Ελλάδα οργανώθηκε αμέσως μόλις πιστοποιήθηκε η κατάθεση 1.407.000 λιρών Αγγλίας, που πιστώθηκαν από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στον λογαριασμό του Ζαχάρωφ στην τράπεζα Barclays. Ο Ζαχάρωφ αυτό το ποσό το μετέτρεψε σε συνάλλαγμα (δραχμές, λίρες Αγγλίας και Ιταλίας, γαλλικά φράγκα) και ήρθε στην Ελλάδα κουβαλώντας μετρητά ή χρεόγραφα για να οργανώσει την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτά τα μετρητά δόθηκαν στον Βενιζέλο, σε πολιτικούς, δημοσιογράφους, κρατικούς αξιωματούχους και σε οποιονδήποτε άλλον θα μπορούσε να εξυπηρετήσει την έξοδο της χώρας μας από την κατάσταση της ουδετερότητας και την είσοδό της στο πολεμικό σφαγείο για λογαριασμό των Αγγλογάλλων. Ο Ζαχάρωφ σε αυτές τις ημερολογιακού τύπου καταχωρίσεις αναφέρει ότι «δεν κράτησα ακριβή λογαριασμό». Δηλαδή, δεν τήρησε ακριβές αρχείο με τα ονόματα και τα ποσά που έλαβε καθένας. Ωστόσο, σε ένα σημείο αναφέρει: «Εστειλα στον Αβέρωφ** 1.000.000 φράγκα… Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου».

Τα λαδώματα του «εθνάρχη» Βενιζέλου είναι αποδεδειγμένα, όπως και οι ημερομηνίες που έπαιρνε τα χρήματα των Αγγλογάλλων για να κάνει τα θελήματά τους. Όμως, αυτό που έχει ενδιαφέρον να αποδειχθεί είναι η ύπαρξη πρόθεσης από την πλευρά του Ζαχάρωφ να δολοφονηθεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2022, μου παραχώρησε συνέντευξη (μέσω βιντεοκλήσης) ο Δρ Joseph Maiolo, καθηγητής Ιστορίας Διεθνούς Πολιτικής στο King’s College του Λονδίνου. Ο καθηγητής Maiolo είναι εις εκ των δύο συντακτών της εργασίας για την ανάμειξη του Μπαζίλ Ζαχάρωφ στην ελληνική πολιτική, η οποία περιλαμβάνει την αινιγματική φράση του μεγαλεμπόρου όπλων σχετικά με την καλή φρούρηση του βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄. Μεταξύ άλλων, του ζήτησα να τοποθετηθεί σχετικά με τους συνειρμούς που προκαλεί η φράση του Ζαχάρωφ. Σκέφτηκε κι εκείνος ότι σχεδιαζόταν απόπειρα κατά της ζωής του μονάρχη; Μου απάντησε: «Ηταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν διάβασα αυτή τη φράση. Συχνά (σ.σ.: ο Ζαχάρωφ) κάνει αναφορές, σε άλλα κείμενα, για οργάνωση συνοριακών επεισοδίων – για γεγονότα αυτού του είδους στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία…

Άραγε, οργανώνει και εδώ κάποια συγκαλυμμένη δραστηριότητα, μια απόπειρα κατά της ζωής του μονάρχη; Γιατί ενδιαφέρεται για αυτό που αναφέρει; Ή κάνει αυτό το σχόλιο για να δείξει πόσο αντιδημοφιλής έχει γίνει ο βασιλιάς; Αυτά, πάντως, είναι εικασίες. Δεν γνωρίζουμε. Δεν είναι παράλογο να ενδιαφέρεται για την ασφάλεια του παλατιού. Είναι, ωστόσο, σκοτεινό το ενδιαφέρον του…»

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο ο βασιλιάς ήταν δημοφιλέστατος και οι εκδηλώσεις λατρείας του λαού προς το πρόσωπό του ήταν καθημερινές. Αρα, από τους πολλούς δεν είχε να φοβάται κάτι. Οι λίγοι (και σε αριθμό, αλλά και στο ηθικό ανάστημα) τον επιβουλεύονταν.

*Αυτές οι ημερολογιακές καταχωρίσεις δημοσιεύτηκαν στην εργασία των Joseph Maiolo και Tony Insall με τίτλο: «Sir Basil Zaharoff and Sir Vincent Caillard as Instruments of British Policy towards Greece and the Ottoman Empire during the Asquith and Lloyd George Administrations, 1915-8». Η εργασία αυτή συμπεριλήφθηκε στην έκδοση του εξειδικευμένου πολιτικού και ιστορικού περιοδικού «The International History Review» (34:4, σ. 819-839). Η συγκεκριμένη ημερολογιακή καταχώριση βρίσκεται στη σελίδα 825.

Στην εργασία των Joseph Maiolo και Tony Insall, όπως ήδη έχει επισημανθεί στο 3ο μέρος του αφιερώματος για τον Ελ. Βενιζέλο, δημοσιεύονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τα αποδιαβαθμισμένα έγγραφα του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αφορούν τις δοσοληψίες του οικονομικού διευθυντή της αγγλικής οπλοβιομηχανίας Vickers, Sir Vincent Caillard (από τον φάκελο FO 1093).

Στο εισαγωγικό σημείωμα της εργασίας αναφέρεται πως «οι νέες πηγές αποκαλύπτουν ότι ο Sir Vincent H.P. Caillard, ο οικονομικός διευθυντής της οπλοβιομηχανίας Vickers, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάθεση των υπηρεσιών του Ζαχάρωφ στους πρωθυπουργούς Asquith και Lloyd George».

**Γεώργιος Αβέρωφ, ανιψιός και βασικός κληρονόμος του ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ. Ήταν επίσης κομματάρχης του Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην προσωρινή Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης.

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/308191/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-xi/

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/310914/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-xii/

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (5ο Μέρος)

Του Παναγιώτη Λιάκου 

Η πείνα, η καχεξία, η εξάπλωση της φυματίωσης και η δυστυχία που έζησε η Ελλάδα την τριετία 1915-1917 έχουν ονοματεπώνυμο: Ελευθέριος Βενιζέλος 

Ο Ιωάννης Μεταξάς, στο 24ο άρθρο του σχετικά με τον Εθνικό Διχασμό, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 14/11/1934 στην «Καθημερινή», είχε δίκιο. Οι πληροφορίες που είχε ήταν ακριβείς. Η πείνα, η καχεξία, η εξάπλωση της φυματίωσης και η δυστυχία που έζησε η Ελλάδα την τριετία 1915-1917 έχουν ονοματεπώνυμο: Ελευθέριος Βενιζέλος. Αυτός ο πολιτικός, τυφλωμένος από το πάθος του για χρήμα και εξουσία, θεωρούσε ότι το μόνο εμπόδιο στον δρόμο του ήταν ο βασιλέας Κωνσταντίνος Α΄. Για να ξεπεράσει τούτο το «εμπόδιο» περιφερόταν σε γραφεία διπλωματών και ξένων πρακτόρων, και ικέτευε τους ξένους εντολείς του να επιβάλουν εμπάργκο στην Ελλάδα.

Ζητούσε επίμονα από τους αξιωματούχους της Αντάντ να μην περνούν τρόφιμα, παρά ελάχιστα, στην Ελλάδα και καθόλου χρήματα. Αυτός ο πολιτικός ήταν τόσο «πατριώτης», που έφτασε σε τέτοιο σημείο εξαχρείωσης ώστε να ζητήσει από τους Αγγλογάλλους να επιβάλουν το φρικτό μαρτύριο της πείνας στον ελληνικό λαό για να στραφούν εναντίον του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄ και να τον ρίξουν από τον θρόνο.

Μια από τις πολλές επιβεβαιωτικές αναφορές για τα προαναφερθέντα διαβάζουμε στο βιβλίο του Guiles Davenport, το οποίο τιτλοφορείται «Zaharoff High Priest of War» (μτφ: «Ζαχάρωφ: Ο Αρχιερέας του Πολέμου»). Το βιβλίο εκδόθηκε στη Βοστόνη των ΗΠΑ, το 1934, από την εκδοτική Lothrop, Lee and Shepard Company. Εκεί διαβάζουμε στη σελίδα 185:

«Την 31η του μηνός (σ.σ.: Δεκεμβρίου 1915), ο Βενιζέλος, πάνω από την υπογραφή του Ανρί Τιρό (για τον οποίο θα γίνει εκτενέστερη αναφορά παρακάτω), έστειλε το ακόλουθο τηλεγράφημα από τον τόπο της εθελούσιας εξορίας του: “Να μην αφήνετε να περνά καλαμπόκι στην Ελλάδα, εκτός από ελάχιστο, και μην αφήνετε καθόλου χρήματα”. Στη συνέχεια προσφέρθηκε “να ξεσηκώσω μια φοβερή επανάσταση στην Aθήνα ώστε να συντρίψω τον βασιλιά”.

Ιδού λοιπόν μια εφαρμογή του συστήματος (σ.σ.: ο συγγραφέας αναφέρεται στο σύστημα πολιτικής χειραγώγησης και υπονόμευσης που είχε επινοήσει ο Ζαχάρωφ), συνδυασμένου με εκδίκηση. Αν οι συνωμοσίες αποτύχουν, αν οι δωροδοκίες δεν ευδοκιμήσουν, αν δεν λειτουργήσει η προπαγάνδα, τότε το εμπάργκο και η πείνα σίγουρα θα κάνουν τη δουλειά.

Το “πατριωτικό” ντουέτο Βενιζέλου και Ζαχάρωφ δεν φαινόταν να ντρέπεται, ούτε στο ελάχιστο, με την πιθανότητα να προκαλέσουν δυστυχία στο ελληνικό έθνος ώστε να το πείσουν περί του καλόβουλου ορισμού του πατριωτισμού από τους Συμμάχους και για την ασυνήθιστη σοφία των επαναστατών ηγετών του».

Ο συγγραφέας αποδίδει την ιδέα του ναυτικού αποκλεισμού και στον Βενιζέλο και στον μεγαλέμπορο όπλων Μπέιζιλ Ζαχάρωφ, και σημειώνει με έκπληξη ότι αυτοί οι δύο δεν ντράπηκαν «ούτε στο ελάχιστο με την πιθανότητα να προκαλέσουν δυστυχία στο ελληνικό έθνος». Κι είναι στ’ αλήθεια αξιοπερίεργα και η έλλειψη ντροπής, αλλά και το μέγεθος της εσωτερικής σκληρότητας κάποιων που εξαθλιώνουν έναν λαό, χρησιμοποιώντας την πείνα του σαν μοχλό άσκησης πολιτικής πίεσης.

Ο Ανρί Τιρό (Henry Turot, 1865-1920), που στέλνει το κατάπτυστο τηλεγράφημα του Ελευθερίου Βενιζέλου στη γαλλική κυβέρνηση και τον οποίο αναφέρει ο Davenport, ήταν δημοσιογράφος, επίτιμο μέλος της Γαλλικής Εθνικής Κοινότητας Καλών Τεχνών. Ηταν εκείνος που έστησε το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων Ραντιό (και το αθηναϊκό παράρτημά του) και ο βασικός σύνδεσμος μεταξύ του Ελ. Βενιζέλου και της γαλλικής κυβερνήσεως.

Σύμφωνα με την Αθηνά Κακούρη, γνωστή συγγραφέα και συστηματική ερευνήτρια της εποχής του Εθνικού Διχασμού, η οποία εξετάζεται στο άρθρο, ήταν ένας δημοσιογράφος που έφτασε στην Αθήνα το 1915 και «ένα από τα καθήκοντά του ήταν να εξαγοράσει τις εφημερίδες, εκείνες που θεωρούσε ότι πληρώνονταν απ’ τον εκπρόσωπο της βιομηχανίας όπλων Κρουπ, τον βαρώνο Φον Σενκ, που ήταν, υποτίθεται, και ο καταχθόνιος πράκτορας των Γερμανών. Συγχρόνως -όπως ξέρουμε από τις αναφορές του Τυρό- οργάνωνε διαδηλώσεις και άλλων λογιών εκδηλώσεις, όπως κηδείες με νοικιασμένα κουφάρια και τορπιλισμούς πλοίων, που όμως έμεναν ανέπαφα».*

Αυτές ήταν οι παρέες του «φλογερού πατριώτη» Ελευθερίου Βενιζέλου – προβοκάτορες και πράκτορες, όπως ο Τιρό. Σε αυτούς υπαγόρευε τις ιδέες του να καταδικαστούν στο μαρτύριο της πείνας οι Ελληνες…

*Αθηνά Κακούρη, «Ουλάνοι στη Λάρισα», εκδόσεις Καπόν, Αθήνα: 2018, σ. 54-55.

Ήθελε να πεινάσουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά και να εξαθλιωθούν οι Ενοπλες Δυνάμεις για να στραφούν εναντίον του βασιλιά και να τον ανατρέψουν

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν λειτούργησε μόνο ως μίσθαρνο όργανο και πράκτορας ξένων δυνάμεων, αλλά, στην αγωνία του να καλοπιάσει τους χρηματοδότες και εντολοδότες του, τους κρατικούς αξιωματούχους των χωρών της Αντάντ, έφτασε στο σημείο να συμπεριφέρεται σαν εχθρός των Ελλήνων.

Περιφερόταν στα σαλόνια και τα γραφεία πρεσβειών και πρωθυπουργικών οικιών, και αξίωνε από τους ξένους να μην επιτρέπουν να περνά στην Ελλάδα ούτε αρκετό χρήμα ούτε ικανή ποσότητα τροφίμων για να καλύπτονται οι ανάγκες του λαού, αλλά ελάχιστα, ίσα για να μην πεθάνουν. Ήθελε να πεινάσουν οι Ελληνες πολίτες, αλλά και να εξαθλιωθούν οι Ενοπλες Δυνάμεις για να στραφούν εναντίον του βασιλιά και να τον ανατρέψουν.

Έλεγε στους ξένους λεπτομέρειες για την υγεία του ανώτατου άρχοντα, συνωμοτούσε εναντίον του και υποσχόταν υποκίνηση πολιτειακών ανατροπών, εκδίκηση και «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» εναντίον του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄. Γενικά, συμπεριφερόταν σαν ένα αχρείο κατακάθι, που επεδίωκε τη δυστυχία του έθνους για όσον καιρό δεν βρισκόταν εκείνος στην εξουσία. Με το όνομα αυτού του μανιακού προδότη έχουν λερώσει τις οδοσημάνσεις τόσων δρόμων, λεωφόρων και πλατειών στην Ελλάδα.

Τα αποδιαβαθμισμένα αρχεία της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου φωτίζουν πτυχές της Ιστορίας που αγνοούσαμε μέχρι σήμερα. Ακολουθεί απόσπασμα από καταχώριση στο αρχείο του διατελέσαντος πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας Χέρμπερτ Χένρι Ασκουιθ (φάκελος 203), όπου ο Ασκουιθ αποκαλύπτει στα υπόλοιπα μέλη της Πολεμικής Επιτροπής τι συζήτησε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

MSS Asquith 29 folio (φάκελος) 203. Ο κατάλογος περιγράφει το έγγραφο με τα ακόλουθα: «Σημειώσεις από μια συζήτηση με τον Βενιζέλο που διανεμήθηκε στην Πολεμική Επιτροπή τον Ιανουάριο 1916».

«24 Ιανουαρίου 1916 – Σημείωμα του Ασκουιθ στον Χάνκεϊ, “Κυκλοφορώ το ακόλουθο, το οποίο προέρχεται από μια μυστική πηγή, και μπορεί να θεωρηθεί ως αυθεντική δήλωση των απόψεων που έχει τώρα ο κ. Βενιζέλος”. Με την ένδειξη “Διανομή στην Πολεμική Επιτροπή”. Ο Χάνκεϊ κυκλοφόρησε το πρωτότυπο στους Μακένα, Λόυντ Τζωρτζ, Γκρέι, Μπόουναρ Λω, Κίτσενερ και Μπάλφουρ στις 25 Ιανουαρίου.

Μόνο ένα αντίγραφο, με μια δακτυλογραφημένη σημείωση: “Δημοσιεύτηκε κατόπιν εντολής του πρωθυπουργού. Παρακαλώ, διαβιβάστε το συντομότερο δυνατό και διαγράψτε το όνομα”. [Σημείωση: Η πρώτη παράγραφος αυτής της δακτυλογραφημένης αναφοράς είναι διαγραμμένη και έχει ως εξής: “Ακολουθεί μια βιαστική ανακεφαλαίωση μιας σημαντικής συνομιλίας που μόλις είχα με τον κ. Βενιζέλο. Θα αναφερθώ προφορικά με περισσότερες λεπτομέρειες για τα ακόλουθα σημεία”]

1. Πρέπει να επιβληθεί καταναγκασμός στον βασιλιά, από τον οποίο δεν πρέπει να περιμένει κανείς, παρά μόνο προδοσία και ψέματα. Οι υποσχέσεις του θα έχουν μόνο έναν στόχο – να καθυστερήσει τα πράγματα και να παίξει το παιχνίδι των εχθρών σας. 2. Μη φοβάστε σε καμία περίπτωση για τον Ελληνικό Στρατό. Αν (που δεν νομίζω ότι είναι δυνατό) το Γενικό Επιτελείο κατάφερνε να κουβαλήσει μαζί του ένα ή δύο συντάγματα, θα ανελάμβανα ο ίδιος να προκαλέσω εξέγερση στην Αθήνα και ο βασιλιάς θα συντριβόταν. 3. Θα μπορούσα να ξεσηκώσω μια επανάσταση, αλλά δεν θέλω να το κάνω, γιατί θα αποδιοργάνωνε τον στρατό. Θα ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μετά τον πόλεμο, αλλά, αν οι Βούλγαροι εισέλθουν στο ελληνικό έδαφος, θα ασκήσω τέτοια πίεση, που ο βασιλιάς είτε θα παραιτηθεί είτε θα υποχωρήσει. 4. Μέχρι τότε θα πρέπει να μειώνετε όλο και περισσότερο τους πόρους, επιτρέποντας στο σιτάρι, στον άνθρακα και στα χρήματα να φτάνουν σε εμάς μόνο σε ελάχιστες ποσότητες – μόνο ό,τι είναι απολύτως απαραίτητο για να μην πεθάνει ο κόσμος από την πείνα και να αποτραπεί η διάλυση του στρατού. 5. Μπορείτε χωρίς κίνδυνο να καταλάβετε τα νησιά, δηλώνοντας ότι αυτή η κατοχή είναι απαραίτητη για την προστασία σας από τα υποβρύχια και ότι θα επιστρέψετε τα νησιά μόλις έχετε μια τακτική συνταγματική κυβέρνηση να αντιμετωπίσετε, αλλά μέχρι τότε διακινδυνεύετε την έκβαση του πολέμου για τα καπρίτσια ενός απόλυτου μονάρχη, του οποίου οι προθέσεις παραμένουν ύποπτες… (Διαγραμμένες προτάσεις: Ετσι είπε ο κ. Βενιζέλος. Ενα άλλο σημείο: – Ο βασιλιάς είναι πιο βαριά άρρωστος. Τα διαμερίσματα που αφήνω σήμερα θα τα καταλάβει αύριο ο Γερμανός χειρουργός και ο Αυστριακός χειρουργός που έκανε την επέμβαση στον βασιλιά το περασμένο καλοκαίρι και τους κάλεσαν να έρθουν εσπευσμένα)».

 

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/302979/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-ix/ 

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/306013/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-x/ 

 

 

Type rest of the post here

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (4ο Μέρος)

Του Παναγιώτη Λιάκου 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όπως αποδείχθηκε στις προηγούμενες συνέχειες του αφιερώματος για τα έργα και τις ημέρες του, χρηματίστηκε και από την αγγλική κυβέρνηση και από τη γαλλική κυβέρνηση μέσω του εμπόρου όπλων Μπάζιλ Ζαχάρωφ για να δημιουργήσει προπαγανδιστικό δίκτυο υπέρ των δυνάμεων της Αντάντ, να εκθρονίσει τον βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄ και να βάλει την Ελλάδα στον πόλεμο.

Η πάροδος των χρόνων και ο αποχαρακτηρισμός χιλιάδων σελίδων κρατικών εγγράφων στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία, στη Ρωσία, αλλά και σε άλλες χώρες αποκαλύπτουν το αληθινό, ιδιαίτερα χαμηλό ηθικό ανάστημα του φιλόδοξου πολιτικού. Η αλήθεια, από εκεί που φιλοξενείτο μόνο στις σελίδες εφημερίδων του κωνσταντινικού Τύπου ή διατυπωνόταν από ευάριθμους… θαρραλέους της ευρύτερης Δεξιάς – αντιβενιζελικής παράταξης, σταδιακά γίνεται κοινός τόπος.

Η εξαγορά του ψευδεπίγραφου «εθνάρχη» από τους ξένους αποτυπώνεται πλέον ακόμα και σε πτυχιακές εργασίες που γίνονται δεκτές από πανεπιστημιακές σχολές. Ενα από τα παραδείγματα είναι η πτυχιακή εργασία του Ανδρέα Βούρτση, που εκπονήθηκε στο πλαίσιο των προπτυχιακών σπουδών στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας των Επιστημών, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Τιτλοφορείται «Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ: Ανάδειξη του ιστορικού του ρόλου μέσα από τη συγκρότηση του αρχείου του» και κατατέθηκε το 2011.

Εκεί, μεταξύ άλλων, εξιστορούνται οι συνθήκες ίδρυσης, τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και η ιστορική διαδρομή του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ. Και σε αυτό το θέμα έβαλε το χέρι του ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ. Διαβάζοντας, λοιπόν, την πτυχιακή εργασία για το Ινστιτούτο Παστέρ ο αναγνώστης ενημερώνεται και για τον χρηματισμό του Ελευθερίου Βενιζέλου και του κόμματος των Φιλελευθέρων από τον Ζαχάρωφ.

Στη σελίδα 40 αναφέρονται τα εξής: «Ο Ζαχάρωφ είναι ένα πρόσωπο-κλειδί στη συμμαχική προπαγάνδα στην Ελλάδα, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Α΄ Π.Π. Τα συμφέροντά του είναι παράλληλα με αυτά της Γαλλίας και της Βρετανίας στην περιοχή, και έτσι οι συμμαχικές κυβερνήσεις συνεργάζονται μαζί του, καθώς τους προσφέρει μια έμμεση κάλυψη των μεθοδεύσεών τους. Το 1915, οι τότε πρωθυπουργοί Βρετανίας και Γαλλίας, Lloyd George και Α. Briand, αναθέτουν στον Ζαχάρωφ την οργάνωση της φιλοσυμμαχικής προπαγάνδας στην Ελλάδα, δίνοντας και την απαραίτητη χρηματοδότηση. Ο Ζαχάρωφ, πράγματι, τον Φεβρουάριο του 1916 ιδρύει στην Αθήνα το δημοσιογραφικό Πρακτορείο Ραδιό (Radio-Agence telegraphique, telegrammes et informations du monde entire) και παράλληλα εξαγοράζει τη συνεργασία μεγάλων ελληνικών εφημερίδων (“Ελεύθερος Τύπος”, “Εμπρός”, “Πατρίς”, “Κήρυξ”). Η δωρεά για το ΕΙΠ (σ.σ.: Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ), όμως, δείχνει ότι η εμπλοκή του Ζαχάρωφ στη συμμαχική προπαγάνδα είχε ξεκινήσει από πιο πριν. Ο Ζαχάρωφ, άλλωστε, ήταν από τους κύριους υποστηρικτές και χρηματοδότες του Βενιζέλου και των Φιλελευθέρων. Οι σχέσεις Βενιζέλου – Ζαχάρωφ ξεκινούν από την εποχή που ο Βενιζέλος ήταν -εκτός από πρωθυπουργός- υπουργός Στρατιωτικών και συνεπώς είχε άμεση σχέση με τις παραγγελίες όπλων».

Υπουργός Στρατιωτικών γνωρίζει έναν μεγαλέμπορο όπλων, γίνονται… φίλοι και στη συνέχεια ο πολιτικός, αντιμετωπίζοντας τον Στρατό της πατρίδας του σαν προσωπική του φρουρά και τα εδάφη της χώρας του σαν ιδιοκτησία του, διαθέτει Στρατό και πατρίδα στον μεγαλέμπορο όπλων και στις δυνάμεις που τον κατευθύνουν. Μια ιστορία ρυπαρή, με προφανείς ποινικές διαστάσεις, παρουσιάζεται από τους οπαδούς του «εθνάρχη» σαν πολεμικό και πολιτικό… ρομάντζο.

Το κίνητρο του Ελευθερίου Βενιζέλου για να κάνει όλες αυτές τις αθλιότητες ήταν μεν ο πόθος του να κυριαρχεί και να διακρίνεται, αλλά, κυρίως, τα χρήματα. Στην ενδιαφέρουσα μονογραφία του ιστορικού και πρώην πανεπιστημιακού καθηγητή Δημήτρη Μιχαλόπουλου «Eleutherios Venizelos. An Outline of his Life and Time» (LAMBERT Academic Publishing, σ. 10) διαβάζουμε τα ακόλουθα:

«Στην πραγματικότητα, ο Βενιζέλος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί οτιδήποτε, αλλά σίγουρα όχι μοιρολάτρης. Σκεφτόταν, εξάλλου, ότι η ζωή δεν είναι κάτι το ασήμαντο και, κατά συνέπεια, ο ίδιος ποτέ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μετά θάνατον ζωή. Ετσι, τα χρήματα είχαν τεράστια σημασία για εκείνον. Με λίγα λόγια, ήταν ένας άνθρωπος που, με τα χρόνια που περνούσαν, γινόταν, ανοιχτά ή όχι, όλο και περισσότερο όμοιος με τον ανθρωπότυπο που αναδυόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε ταξιδέψει, άλλωστε, πάνω κάτω τις ΗΠΑ κατά το έτος 1921».

Τελικά, η εικόνα που σχηματίζεται για τον Ελευθέριο Βενιζέλο από τη μελέτη των ιστορικών τεκμηρίων και των πηγών οι οποίες δεν ελέγχονται από τους αγιογράφους του πόρρω απέχει από την… επίσημη κρατική άποψη στην Ελλάδα. Και αποτελεί ιστορικό παράδοξο να τιμάται τόσο πολύ ένας δωρολήπτης και εντολοδόχος των ξένων…

 Από τη συνάντηση με τον Βενιζέλο ο Ζαχάρωφ κρατά μια σημείωση, η οποία προκαλεί ανατριχίλα: ο «εθνάρχης» τού ζήτησε να μεριμνήσει ώστε ο ελληνικός λαός να μείνει χωρίς χρήματα και θέρμανση και να πεινάσει!

“V. No food, No coal, No Money.”
«B. (σ.σ. όπου Β εννοείται Βενιζέλος) Όχι φαΐ, όχι κάρβουνο, όχι χρήματα».

Μόλις διαβάσατε απόσπασμα από τις «σημειώσεις Ζαχάρωφ»*, ένα είδος ημερολογίου που κρατούσε o μεγαλέμπορος όπλων Μπάζιλ Ζαχάρωφ, ο οποίος στις 18 Δεκεμβρίου 1915 έφυγε από το Μόντε Κάρλο για να συναντήσει στην Ελλάδα τον Ελευθέριο Βενιζέλο, πολιτικούς, εκδότες εφημερίδων και δημοσιογράφους για να προωθήσει τα σχέδιά του για την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έπρεπε να γεμίσει με χρήμα της κυβέρνησης της Μεγάλης Βρετανίας τις τσέπες του Ελευθερίου Βενιζέλου, τα ταμεία του κόμματος των Φιλελευθέρων, να λαδώσει σημαίνοντες πολιτικούς, να δημιουργήσει προπαγανδιστικό δίκτυο υπέρ της Αντάντ και να εντάξει στο «συμμαχικό» στρατόπεδο βενιζελικούς εκδότες και δημοσιογράφους – πάντα με το αζημίωτο.
Από τη συνάντησή του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο Ζαχάρωφ κρατά μια σημείωση, η οποία προκαλεί ακόμα και σήμερα ανατριχίλα: ο «εθνάρχης», που τιμάται από το νεοελληνικό κράτος με φιέστες, διθυραμβικές αναφορές στα σχολικά βιβλία, ονοματοδοσίες οδών, πλατειών και λεωφόρων, του ζήτησε να μεριμνήσει ώστε ο ελληνικός λαός να μείνει χωρίς χρήματα και θέρμανση και να πεινάσει!

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέθετε ότι, αν πεινούσαν, οι Ελληνες θα στρέφονταν κάποια στιγμή εναντίον του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄ και θα τον υποχρέωναν να εγκαταλείψει τον θρόνο. Επειτα εκείνος θα αναλάμβανε ξανά την πρωθυπουργία και θα μπορούσε ανεμπόδιστος να καταντήσει την Ελλάδα αγροτεμάχιο των «συμμάχων» και την ελληνική νεολαία τροφή για τα κανόνια, που θα αλεθόταν στις φοβερές κρεατομηχανές των χαρακωμάτων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε καταγγείλει δημόσια ήδη από το 1934 τον Ελευθέριο Βενιζέλο γι’ αυτή την προδοσία. Στο 24ο άρθρο του Μεταξά, που δημοσιεύτηκε στις 14/11/1934 στην «Καθημερινή»**, ο πατέρας του Επους του ’40 έγραφε για την πείνα και τη δυστυχία που έφερε στην Ελλάδα ο Βενιζέλος:

«Ὅσοι ἐκ τῶν ἀναγνωστῶν μας ἤσασθε παιδιά, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἑκείνην͵ τῆς ὁποίας τὰ γεγονότα συζητοῦμεν σήμερον, μετὰ τόσα ἔτη, θὰ ἐνθυμῆσθε βέβαια κατὰ τὸν χειμῶνα τοῦ 1915, κατὰ τὸ 1916, κατὰ τὸ 1917, τοὺς γονεῖς σας πικραµένους, διότι δὲν εἶχαν νὰ σᾶς δώσουν ψωμί, παρὰ µίαν ζύµην ξηράν, μαύρην καὶ μουχλιασµένην, καὶ αὐτὴν εἰς μικρὰν ποσότητα. Ἐπεινούσατε τότε. Δὲν εἴχατε φῶς τὴν νύκτα. Ἐκρυώνατε διότι δὲν εἴχατε, φωτιά. Εἰς τοὺς µεγαλυτέρους ἀπὸ σᾶς θὰ ἔχουν ἴσως μείνει εἰς τὴν μνήμην αἱ συζητήσεις ποὺ ἐγίνοντο ἀπὸ τοὺς μεγάλους, τότε, νὰ κάµουν ψωμὶ ἀπὸ χαρούπια, τὸ ὁποῖον καὶ ἔγινε, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς βολβοὺς τῶν σφερδουκλιῶν. Πολλοὶ ἀπὸ σᾶς ὕστερα ἀπὸ τοιαύτας στερήσεις, ἐμείνατε καχεκτικοί, καὶ ὑποφέρετε ἴσως ἀκόμη ἀπὸ τὴν ὑγείαν σας, ἀρκετοὶ δὲ καταντήσατε φυματικοί. Ἀρκετοὶ ἀπὸ σᾶς ὅσοι ἐγεννήθητε τότε ἢ εὐθὺς κατόπιν ἀπὸ γονεῖς ἑστερημένους τροφῆς καὶ δεινοπαθοῦντας, φέρετε ἀκόμη τὰ σπέρµατα καὶ ὑφίστασθε τὰς συνεπείας τῆς σωματικῆς ἐξαντλήσεως τῶν γονέων σας. Θὰ ἀκούσατε τότε ὅτι ἡ αἰτία ὅλων αὐτῶν τῶν στερήσεων ἦταν ὁ ‘ἀποκλεισµός’. Θὰ ἀκούσατε ὅτι ξένοι στόλοι ἡμπόδιζαν νὰ ἔλθῃ σιτάρι καὶ τροφὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅταν θὰ ἐμεγαλώσατε θὰ σᾶς ἔμεινεν αἴσθημα ἐκπλήξεως καὶ ἀπορίας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους σας, ὅτι μᾶς συνέδεον δεσμοὶ φιλίας καὶ ἀγάπης. Καὶ μᾶς συνέδεον πράγματι.

Ποῖος ἐξώθησε τοὺς ξένους τούτους εἰς τὴν κατὰ τῆς ὑγείας καὶ τῆς ζωῆς σας πρᾶξιν ταύτην: Ἀκούσατέ τον. Τὴν 5ην Δεκεμβρίου 1915 ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος εἰς τὸν Γκιγιεμὲν καὶ τοῦ λέγει τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα ὁ Γάλλος πρέσβυς τηλεγραφεῖ ἀμέσως εἰς τὴν κυβέρνησίν του (τηλεγράφημα Γκιγιεμὲν πρὸς τὸ γαλλικὸν ὑπουργεῖον τῶν ἐξωτερικῶν τῆς 5/18 Δεκεμβρίου 1915). Τοῦ εἶπεν ὁ κ. Βενιζέλος:

«Δὲν χρειάζεται νὰ μοῦ ἐξηγήσητε τίποτε, τὰ ἐννοῶ ὅλα. Ἔχετε νὰ κάμετε μὲ παληανθρώπους, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐμπαίζουν καὶ γελοῦν κατόπιν εἰς βάρος σας. Ἡ παρουσία σας εἰς Θεσσαλονίκην τοὺς ἐνοχλεῖ. Ἐὰν ἡμποροῦσαν θὰ σᾶς παρέδιδαν εἰς τοὺς Γερμανούς. Σταθῆτε σταθεροί, δὲν θὰ τοὺς συγκρατήσετε παρὰ διὰ τοῦ τρόμου καὶ τῆς ἀπειλῆς τῆς πείνας. Αὐτὴ εἶναι ἡ καθ’ αὐτὸ δύναμίς σας. Πρὸ παντὸς μὴν ἀφίνετε νὰ ἔρχεται σιτάρι, παρὰ λίγο κάθε φορά».

* Στο πολιτικό και ιστορικό περιοδικό «The International History Review» (34:4, σελ. 819-839) δημοσιεύτηκε η εργασία των Joseph Maiolo & Tony Insall με τίτλο: «Sir Basil Zaharoff and Sir Vincent Caillard as Instruments of British Policy towards Greece and the Ottoman Empire during the Asquith and Lloyd George Administrations, 1915-8». Εκεί δημοσιεύεται και το απόσπασμα από τις «σημειώσεις Ζαχάρωφ», που παρατίθεται στην αρχή του κειμένου. Οι «σημειώσεις Ζαχάρωφ» αποτελούν τμήμα των αποδιαβαθμισμένων εγγράφων του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αφορούν τις δοσοληψίες του οικονομικού διευθυντή της αγγλικής οπλοβιομηχανίας Vickers Sir Vincent Caillard (στον φάκελο FO 1093/47).

**«Η Ιστορία του Εθνικού Διχασμού κατά την αρθρογραφία Ελευθερίου Βενιζέλου και Ιωάννου Μεταξά», εκδοτικός οίκος Κυρομάνος, σελ. 217-218, Θεσσαλονίκη: 1994

 

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/297473/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-vii/ 

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/300193/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-viii/ 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (3ο Μέρος)

Ο Βενιζέλος άφησε τους Αγγλογάλλους να αποβιβάσουν στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια έλαβε την αμοιβή του σε μετρητά από τον Ζαχάρωφ

Του Παναγιώτη Λιάκου 

«Είναι εύκολο να κάνεις τους ανθρώπους να πιστέψουν ένα ψέμα και πολύ δύσκολο να αναιρέσεις αυτή την πίστη τους». Mark Twain, «Chapters From My Autobiography», The North American Review, Vol. 184, σ. 12, The North American Review Publishing Company, Νέα Υόρκη: 1907.

Ο Αμερικανός συγγραφέας Samuel Langhorne Clemens (1835-1910) έγινε παγκοσμίως γνωστός με το ψευδώνυμο «Μαρκ Τουέιν» και στα έργα του που αγαπήθηκαν περιλαμβάνονται οι «Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ» και οι «Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν». Η άποψή του για την ευκολία δημιουργίας ψεύτικων πεποιθήσεων και τη δυσκολία της αναίρεσής τους ισχύει και στην περίπτωση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η δημιουργία ημιθεϊκής εικόνας για ένα μίσθαρνο όργανο των ξένων, όπως αποδεδειγμένα υπήρξε ο Βενιζέλος, ήταν εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκαν απλώς τα μετρητά των Αγγλογάλλων και διάφορες πολιτικές προσωπικότητες και «πνευματικοί» άνθρωποι που καταστέρωσαν την υστεροφημία του Βενιζέλου, επειδή εφήρμοσαν πιστά τις ξενόδουλες ιδέες και πρακτικές. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η αποκατάσταση της αληθινής εικόνας για τον πρωταίτιο του Διχασμού. Όμως, τα αποδιαβαθμισμένα έγγραφα των εντολέων του, εκείνων που του τα έσκαγαν χοντρά για να κάνει τα θελήματά τους, μπορούν να μας βοηθήσουν να σχηματίσουμε άποψη που να μην απέχει από την αλήθεια.

Τα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών και της Κοινοπολιτείας περιλαμβάνουν και τις επικοινωνίες με τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών της Μεγάλης Βρετανίας. Αρκετά από τα αποδιαβαθμισμένα έγγραφα έχουν μελετηθεί από διαπιστευμένους ιστορικούς του Φόρειν Οφις. Οι μελέτες των ιστορικών έχουν καταλήξει σε μια σειρά από εργασίες που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους Ελληνες. Μία από αυτές δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2005 και φέρει την υπογραφή του Keith Hamilton, ιστορικού του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών. Τιτλοφορείται «Chocolate for Zedzed – Basil Zaharoff and the secret diplomacy of the Great War». Στη σελίδα 29 διαβάζουμε για την αιφνιδιαστική απόβαση των Αγγλογάλλων στη Θεσσαλονίκη, που έγινε τάχα για να βοηθηθεί η Σερβία στην επικείμενη αναμέτρησή της με τη Βουλγαρία, αλλά στην πραγματικότητα για να εμπλακεί άμεσα και ολοκληρωτικά η Ελλάδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο:

«Οι δυνάμεις της Αντάντ ήθελαν ελληνική βοήθεια για τους Σέρβους και στράφηκαν στον φιλελεύθερο πρωθυπουργό της Ελλάδας Ελευθέριο Βενιζέλο για να επιτύχει τους στόχους τους. Με τη δική του συνενοχή (σ.σ.: η λέξη στο πρωτότυπο βρετανικό κείμενο είναι “connivance”), βρετανικά και γαλλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη και, μετά την αποπομπή του Βενιζέλου από τον Κωνσταντίνο, κατελήφθησαν η Λήμνος και άλλα ελληνικά νησιά.

Οι σχέσεις μεταξύ της βασιλικής κυβέρνησης, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει την ουδετερότητα της Ελλάδας και των δυνάμεων της Αντάντ, επιδεινώνονταν σταθερά. Μια αντίπαλη προσωρινή κυβέρνηση υπό τον Βενιζέλο εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Και, τελικά, τον Ιούνιο του 1917, ο Κωνσταντίνος ανατράπηκε και η Ελλάδα εξαναγκάστηκε στον πόλεμο. Στο μεταξύ, ο Ζαχάρωφ είχε προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του ως πλασιέ των γαλλοβρετανικών συμφερόντων στην Αθήνα». Κι η βοήθεια που προσέφερε ο Βενιζέλος αμείφθηκε καλά. Στη σελίδα 30 της εργασίας του Keith Hamilton διαβάζουμε:

«Σε μια επιστολή της 11ης Δεκεμβρίου 1915, ο πρωθυπουργός Herbert Henry Asquith ενημέρωσε τον Caillard (σ.σ.: Vincent H.P. Caillard, οικονομικός διευθυντής της οπλοβιομηχανίας Vickers) ότι είχε συζητήσει το θέμα με τον Reginald McKenna, υπουργό Οικονομικών, και ότι ο Caillard έπρεπε να αφήσει τον φίλο του να προχωρήσει: Το ποσό που είχε αναφερθεί από αυτόν [θα] πληρωνόταν από την κυβέρνηση.

Αυτά τα χρήματα, 1.407.000 λίρες Αγγλίας, ακολούθως πιστώθηκαν στον λογαριασμό του Ζαχάρωφ στην τράπεζα Barclays και, αφού γνωστοποίησε το γεγονός στον Βενιζέλο μέσω της γαλλικής αντιπροσωπίας στην Αθήνα, ο Ζαχάρωφ ετοιμάστηκε να ταξιδέψει στη Νάπολη και τη Μεσίνα με τελικό στόχο να συναντήσει στην Αθήνα δυσαρεστημένους πολιτικούς και εκπροσώπους του ελληνικού Τύπου. Εγραφε στον Caillard στις 18 Δεκεμβρίου: “Νωρίς σήμερα το πρωί έλαβα το τηλεγράφημά σου που έλεγε ότι η Barclays είχε πιστώσει στον λογαριασμό μου στην Banque de France και σου τηλεγράφησα αμέσως ότι, αν έχουν έτσι τα πράγματα, αυτό ξεκινώ αμέσως αυτό το πρωί”».

Ο Βενιζέλος άφησε τους Αγγλογάλλους να αποβιβάσουν στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη (αντιδρώντας με μια χλιαρή διαμαρτυρία προς τον Γάλλο πρέσβη στην Ελλάδα) και στη συνέχεια έλαβε την αμοιβή του σε μετρητά από τον Ζαχάρωφ. Ο εξευτελισμός του ελληνικού κράτους και έθνους επί των ημερών του έφτασε σε τέτοιον βαθμό, ώστε στη συνεδρίαση της Βουλής της 21ης Σεπτεμβρίου 1915 ο βουλευτής Μ. Στελλάκης τον ρωτούσε αν είχε καταληφθεί η… Μήλος (βλ. εικόνα) και ο Ελευθέριος Βενιζέλος απαντούσε ότι δεν γνώριζε!

Ο «φλογερός πατριώτης» πολιτικός αγνοούσε πόση επικράτεια του είχε απομείνει, αλλά γνώριζε καλά πόσο ξένο χρήμα φώλιαζε στην τσέπη του…

Παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία επειδή ο βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄ δεν συναινούσε στον διακαή πόθο του να εισέλθει η Ελλάδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

«Συνέβη, λέγω, εκ των γνωμών των στρατιωτικών τούτων κύκλων, συντελούσης και της ξένης προπαγάνδας, η οποία ως όργανον αυτής μετεχειρίσθη μέρος του παρ’ ημίν Τύπου, να εμβληθή η γνώμη ότι το ζήτημα της εκβάσεως του πολέμου του Ευρωπαϊκού δεν είνε καν ζήτημα αμφίβολον, είναι ζήτημα το οποίον δεν δύναται παρά να λυθή ωρισμένως υπέρ του ενός των ευρωπαϊκών συνδυασμών, εκείνου εις τον οποίον μετέχει η Γερμανία. […] Η ξενική προπαγάνδα επεχείρησε να πείση τον ελληνικόν λαόν ότι το συμφέρον της χώρας ευρίσκεται εις την ήτταν των δυτικών δυνάμεων». Απόσπασμα από ομιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Κοινοβούλιο, στις 28 Σεπτεμβρίου 1915. Πρακτικά της Βουλής, Συνεδρίασις ΙΑ’, σ. 56.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία επειδή ο βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄ δεν συναινούσε στον διακαή πόθο του πρώτου να εισέλθει η Ελλάδα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην ομιλία που έκανε 6 ημέρες μετά την παραίτησή του απέδιδε την αντιδημοφιλία της πολιτικής του στην «ξενική προπαγάνδα». Λες και χρειάζεται πολλή ξενική προπαγάνδα ώστε ένας λαός να μην επιθυμεί να πολεμήσει για λογαριασμό τρίτων και να θυσιάσει τη νεολαία του για τα σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων.

Ωστόσο, επειδή ο Ελευθέριος Βενιζέλος θεωρούσε ότι ήταν απαραίτητο το στήσιμο μηχανισμού προπαγάνδας για να ανατρέψει τον βασιλιά, να γίνει πρωθυπουργός με τους δικούς του όρους και να στείλει τους νέους της Ελλάδας στα πεδία των μαχών των Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να υλοποιήσει αυτό το τμήμα του γενικού σχεδίου. Και γι’ αυτό χρειαζόταν πολλά χρήματα. Γνώριζε ποιοι θα του τα έδιναν. Οι ξένοι χειριστές του – και στην περίπτωση που εξετάζεται εδώ, οι Γάλλοι, μέσω του εμπόρου όπλων Μπάζιλ Ζαχάρωφ.

Ο εξευτελισμός του ανδρός και ο αδιόρθωτα μηδίζων χαρακτήρας του έφτασαν στο σημείο να ζητήσει χρήματα από τους Γάλλους μέσω του Ελληνα πρεσβευτή στο Παρίσι, και αφού πρώτα τους εξήγησε τις προθέσεις του να ξεφορτωθεί τον βασιλιά! Ενας άρτι παραιτηθείς πρωθυπουργός χρησιμοποίησε σημαίνον στέλεχος του ελληνικού διπλωματικού σώματος σαν αγγελιοφόρο και… βαλιτσάκια, άνθρωπο που κανονίζει τη δωροδοκία και την παράδοση των αργυρίων…

Στο βιβλίο του Ριχάρδου Λέβινσον, «Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφφ: Ο μυστηριώδης Ελληνας που κατέκτησε την Ευρώπη» (εκδόσεις Συλλέκτης, Αθήνα, 1997), διαβάζουμε στη σελίδα 101: «Η εσωτερική πολιτική κατάστασις εν Ελλάδι έχει εν τω μεταξύ χειροτερεύσει πολύ. Η έντασις των σχέσεων του Βενιζέλου, θερμού θιασώτου της εισόδου της Ελλάδος εις τον πόλεμον, και του βασιλέως Κωνσταντίνου, οπαδού της ουδετερότητας, έχει φθάσει εις οξύτατον σημείον. Ο Βενιζέλος, μετά την πτώσιν της κυβερνήσεώς του, αποφασίζει να αποδιώξη τον βασιλέα εξ Ελλάδος.

Ο Ελλην εν Παρισίοις πρεσβευτής Ρωμάνος καθιστά κοινωνόν των σχεδίων του Βενιζέλου τον Γάλλον υπουργόν των Εξωτερικών Μπριάν και ζητεί να πληροφορηθή μέχρι ποίου σημείου είναι διατεθειμένη η γαλλική κυβέρνησις να υποστηρίξη οικονομικώς τον Βενιζέλον. Ο Μπριάν εκφράζει την ζωηράν του ευαρέσκειαν, αλλά προσθέτει ότι κανονικώς δεν είναι δυνατόν εις την γαλλικήν κυβέρνησιν να υποστηρίξη τον Βενιζέλον προς εκτέλεσιν του σκοπού του διά φανερού δανείου, εφ’ όσον ο Κωνσταντίνος ευρίσκεται ακόμη επί του θρόνου ως ανεγνωρισμένος βασιλεύς της Ελλάδος.

Διά να εκφράση όμως την συμπάθειάν του προς τον Βενιζέλον και να αποδείξη ότι εγκρίνει το σχέδιόν του, πληροφορεί τον Γάλλον εν Αθήναις πρεσβευτήν ότι θέτει εις την διάθεσίν του προς υποστήριξιν του Βενιζέλου 350.000 φράγκα. Κατόπιν καλεί -κατά τα Χριστούγεννα του 1915- τον Ζαχάρωφφ και συζητεί μετ’ αυτού το σχέδιον πολιτικής ενεργείας, το οποίον έχουν συντάξει ο Βενιζέλος και ο πρεσβευτής της Γαλλίας εν Ελλάδι».

Και, για να μην υπάρχουν αμφιβολίες αν πήρε τα χρήματα από τους Γάλλους για να ανατρέψει τον αρχηγό του κράτους και να δημιουργήσει δίκτυο προπαγάνδας και -ουσιαστικά- κατασκοπίας ξένης δύναμης στην Ελλάδα, ας διαβάσουμε τι γράφει ο Ριχάρδος Λέβινσον στη σελίδα 102 του προαναφερθέντος βιβλίου: «Διά να είναι εν τάξει και όχι χωρίς δόση δυσπιστίας διά του Μπριάν, ερωτά τας Αθήνας εάν ο Βενιζέλος, τον χαρακτήρα του οποίου αγνοεί, δέχεται τα χρήματα. Μετά από δύο ημέρας φθάνει η εξ Αθηνών απάντησις: “Ο Βενιζέλος με ευχαρίστησιν και ευγνωμοσύνην αποδέχεται την προσφοράν του Ζαχάρωφφ”».

Τελικά, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος λαδωνόταν και από τους Αγγλους και από τους Γάλλους. Δεν ήταν ρατσιστής με τα χρήματα των ξένων κυβερνήσεων…

 

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/292101/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-v/

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/294849/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-vi/ 

 

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (2ο Μέρος)

Ο Βενιζέλος εκ πρώτης όψεως ήταν πολιτικό πρόσωπο, αλλά λειτουργούσε κυρίως ως ιδιοκτήτης του «ακινήτου» Ελλάς και των κατοίκων της

Του Παναγιώτη Λιάκου

Αναγνωρίζω μόνο ότι εγώ, καλώς ή κακώς, είμαι εκείνος ο οποίος επροκάλεσε τον διχασμόν αυτόν. Και πρέπει να γνωρίζετε ότι και τώρα, που είμαι στην Ελλάδα, και όταν έλειπα μακράν αυτής, εκείνο το οποίο με απησχόλησε και με απασχολεί και αποτελεί τον διάπυρον πόθον μου και θα με κάνει ευτυχή είναι, πριν κλείσω τα μάτια μου, να ιδώ ότι αυτό το χάσμα εγεφυρώθη και ότι η διαίρεσις την οποίαν η πολιτική μου επροκάλεσε διά μεγάλους λόγους, τους οποίους θα εκτιμήσει η Ιστορία, εξηλείφθη». (Απόσπασμα από την αγόρευση του Ελευθέριου Βενιζέλου στη Βουλή στις 17 Δεκεμβρίου 1929)

Από τη στιγμή που κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για μια αδικοπραξία και υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ή/και αποδείξεις ότι έχει δίκιο (μια και πού και πού εμφανίζονται διαταραγμένες προσωπικότητες στα αστυνομικά τμήματα και ομολογούν φόνους που δεν διέπραξαν) οφείλουμε να δώσουμε βάση στην ομολογία του.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, δίχως να πιεστεί από τις συνθήκες ή από κάποια έδρα δικαστηρίου, προέβη σε αυτή την ομολογία, πιθανότατα επειδή τον πίεζε η συνείδησή του. Οι λόγοι του διχασμού που προκάλεσε είπε ότι ήταν «μεγάλοι». Ωστόσο, το πλήθος των στοιχείων που έρχονται στο φως αποδεικνύει ότι δεν ήταν μεγάλοι οι λόγοι αλλά τα ποσά – ειδικά αυτά που έλαβε από ξένες κυβερνήσεις μέσω του σερ Μπάζιλ Ζαχάροφ και του Sir Vincent Caillard, οικονομικού διευθυντή της αγγλικής οπλοβιομηχανίας Vickers, για να καταντήσει την Ελλάδα γρανάζι στις θηριώδεις μηχανές των Μεγάλων Δυνάμεων.

Στο εξειδικευμένο πολιτικό και ιστορικό περιοδικό «The International History Review» (34:4, σελ. 819-839) δημοσιεύτηκε η εργασία των Joseph Maiolo & Tony Insall με τίτλο: «Sir Basil Zaharoff and Sir Vincent Caillard as Instruments of British Policy towards Greece and the Ottoman Empire during the Asquith and Lloyd George Administrations, 1915-8».

Σε αυτή την εργασία δημοσιεύονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τα αποδιαβαθμισμένα έγγραφα του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αφορούν τις δοσοληψίες του οικονομικού διευθυντή της αγγλικής οπλοβιομηχανίας Vickers Sir Vincent Caillard (από τον φάκελο FO 1093). Στο εισαγωγικό σημείωμα της εργασίας των Maiolo & Insall αναφέρεται: «Οι νέες πηγές αποκαλύπτουν ότι ο Sir Vincent H.P. Caillard, ο οικονομικός διευθυντής της οπλοβιομηχανίας Vickers, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάθεση των υπηρεσιών του Ζαχάροφ στους πρωθυπουργούς Asquith και Lloyd George. Ενώ ο Ζαχάροφ έχει συχνά απεικονιστεί ως ένας σκοτεινός παράγοντας που χειραγωγεί πολιτικούς για να προωθήσει τα οικονομικά και πολιτικά του συμφέροντα, η πραγματικότητα ήταν η αντίστροφη. Ο Ζαχάροφ ήταν ένα βολικό εργαλείο των δύο πρωθυπουργών, παρά ένας ισχυρός πολιτικός χειριστής από μόνος του».

Στη σελίδα 822 διαβάζουμε για τις κινήσεις που έγιναν όταν ο Βενιζέλος παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, λόγω της άρνησης του βασιλέα Κωνσταντίνου Α’ να ρίξει την Ελλάδα άνευ εγγυήσεων και γραπτών συμφωνιών στο καμίνι του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, θυσιάζοντας το σύνολο της ελληνικής νεολαίας για τα συμφέροντα της Αντάντ: «Από το 1888, όταν η Nordenfelt συγχωνεύθηκε με την εταιρία του Hiram Maxim, ο Ζαχάροφ πουλούσε πολυβόλα. Σε έναν εμπορικό κλάδο ο οποίος ανταμείβει την ικανότητα να λιπαίνεις μια παλάμη με διακριτικότητα, ο Ζαχάροφ είχε το χάρισμα, την αυτοπεποίθηση και βαθιές τσέπες για να ελίσσεται σε υψηλούς κύκλους και να καλλιεργεί πολιτικές επαφές, μεταξύ των οποίων ο Briand στο Παρίσι και ο Βενιζέλος στην Αθήνα. […]

Ενώ ο Caillard προωθούσε τις υπηρεσίες τους στο Λονδίνο, ο Ζαχάροφ, ο οποίος μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Μόντε Κάρλο, μεθόδευε τα κόλπα τους. Η δωροδοκία ήταν στην κορυφή της λίστας του. Εγραψε στον Caillard στις 12 Νοεμβρίου: «Αν είχα στα χέρια μου τις 1.200.000 στερλίνες που έχω δώσει στην Ελλάδα τα τελευταία εννέα χρόνια και αν έπρεπε να προσθέσω 300.000 λίρες σε αυτά, θα μπορούσα να κάνω την Ελλάδα να ενταχθεί στην Αντάντ και να αρχίσω να πολεμώ τους Βουλγάρους μέσα σε 20 ημέρες. Ο Βενιζέλος κι εγώ είμαστε αγαπημένοι φίλοι και ο Σκουλούδης [σ.σ.: ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας] θα με ακολουθούσε ευχαρίστως. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αγοράσουμε τις γερμανόφιλες εφημερίδες, επίσης 45 αξιωματούχους και έναν επίτροπο συνόρων… 1.500.000 λίρες σωστά ξοδεμένες θα συντόμευαν τον πόλεμο κατά μήνες, και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το ποσό ξοδεύεται από τους Συμμάχους κάθε τρεις ώρες».

Ο Βενιζέλος εκ πρώτης όψεως ήταν πολιτικό πρόσωπο, αλλά λειτουργούσε κυρίως ως ιδιοκτήτης του «ακινήτου» Ελλάς και των κατοίκων της, νοικιάζοντας χώρα και λαό στους δυτικούς πλειοδότες.

«Πρὸς ταῦτα κρύπτε μηδέν· ὡς ὁ πάνθ’ ὁρῶν καὶ πάντ’ ἀκούων πάντ’ ἀναπτύσσει χρόνος». Σοφοκλέους, Fragmenta (αποσπάσματα), απ. 301, στ. 2, Tragicorum Graecorum fragmenta, vol. 4, Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1977.

Ο Σοφοκλής στο εισαγωγικό απόσπασμα προτρέπει: «Μην κρύβεις τίποτε. Ο παντεπόπτης και παντ’ ακούων χρόνος ξεδιαλύνει τα πάντα». Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε περισσότερα να κρύψει απ’ όσα επιδίωκε να φανερώνει. Όμως δεν τα κατάφερε και τόσο καλά. Ηδη από την εποχή της κυριαρχίας του οι Ελληνες γνώριζαν το ποιόν του και τον εθισμό του στα λαδώματα από τον μεγαλέμπορο όπλων και πράκτορα των Αγγλογάλλων Μπάζιλ Ζαχάρωφ.

Χαρακτηριστικά είναι όσα αποκαλύπτει σε επιστολή του προς τον Μπάζιλ Ζαχάρωφ ο Γεώργιος Αβέρωφ, ανιψιός και βασικός κληρονόμος του ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ. Ηταν επίσης και κομματάρχης του Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην Προσωρινή Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης. Στα κομματικά του καθήκοντα περιλαμβάνονταν και οι συνεννοήσεις για την είσπραξη… δωρεάν προς το κόμμα των Φιλελευθέρων..

Στην επιστολή του ο Αβέρωφ ευχαριστεί για τα άφθονα χρήματα που διέθεσε ο Ζαχάρωφ στο κόμμα των Φιλελευθέρων και τον ενημερώνει ότι θα αγοράσουν και οίκημα που θα στεγάσει γραφεία του κόμματος και στο οποίο θα κατοικούσε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Η επιστολή σώζεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ), στο Αρχείο Γ. Αβέρωφ. Κωδικός αναγνώρισης GR ELIA-MIET Α.Ε. 426

«Αξιότιμε φίλε κ. Ζαχάρωφ

Συμφώνως με την εκφρασθείσαν προς με επιθυμίαν σας κατά την εν Μόντε Κάρλο συνάντησίν μας, σπεύδω σήμερον μετά πάροδον τριών μηνών από της στιγμής εκείνης ν’ αποστείλω υμίν εσωκλείστως συνοπτικήν κατάστασιν της διαχειρίσεως των ποσών τα οποία τόσον γενναιοφρόνως εθέσατε εις την διάθεσιν της επιτροπής του κόμματος των Φιλελευθέρων. Εκ της καταστάσεως ταύτης θέλετε ιδεί τα μέχρι τέλους Απριλίου πεπραγμένα.

Τα αποτελέσματα είναι πράγματι ικανοποιητικότατα, διότι αι τελευταίαι εκλογικαί επιτυχίαι και η λαμπρά στάσις του Τύπου μέχρι σήμερον και η εν γένει ευχάριστος θέσις του κόμματος των Φιλελευθέρων οφείλονται εν μέρει τουλάχιστον εις την υλικήν ταύτην υποστήριξιν.

Εντούτοις το μέχρι σήμερον δαπανηθέν ποσόν δεν είναι υπέρογκον και τούτο διότι η διαχείρισις εγένετο μετά πολλής φειδούς και νοικοκυροσύνης και διότι η επιτροπή έχει υπ’ όψιν της διά του γενναίου ποσού το οποίον εθέσατε εις την διάθεσίν της να επαρκέση εις όλας τας ανάγκας και υποχρεώσεις του κόμματος μέχρι του τέλους 1916 και εις την αγοράν ακόμη της οικίας ήτις συμφώνως προς τας επιθυμίας σας θα δωρηθή εκ μέρους υμών προς τον Πρόεδρόν μας κ. Βενιζέλον.

Επί του ζητήματος τούτου οφείλω να σας γνωρίσω τα εξής. Μόνον προ τριών ημερών, κατόπιν πολλών διαπραγματεύσεων, κατόρθωσα να υπογράψω προκαταρκτικόν συμβόλαιον (option) το οποίον λήγει την 30ήν Μαΐου V.J. (με το παλιό ημερολόγιο) ή 12 Ιουνίου N.J. (με το νέο ημερολόγιο), δι’ ου δυνάμεθα ν’ αγοράσωμεν την οικίαν αντί 400 χιλ. δραχμών. Το ποσόν είνε αληθώς υπέρογκον: κατά την εν Μόντε Κάρλο δε συνάντησίν μας υπελόγιζα τούτο εις δρ. 280 χιλιάδας.

Η απότομος όμως υπερτίμησις των οικιών και οικοπέδων ενταύθα καθιστά την τιμήν των 400 χιλ. και πάλιν συμφέρουσαν. Επειδή όμως πρόκειται πάντοτε περί διαθέσεως μεγάλου ποσού, επροτίμησα την υπογραφήν μόνον προκαταρκτικού συμβολαίου option, δεν θα προβώ δε εις το οριστικόν συμβόλαιον αγοράς επ’ ονόματί σας ή μη μόνον όταν λάβητε την καλοσύνην να μοι γνωρίσητε την έγκρισίν σας τηλεγραφικώς διά των λέξεων va bien προ της λήξεως της option ήτοι 12 Juin N.J. [12 Ιουνίου με το νέο ημερολόγιο].

Η μεγάλη δυσχέρεια εις το ζήτημα τούτο προέρχεται από την επίμονον άρνησιν του Προέδρου μας κ. Βενιζέλου να δεχθή προσωπικώς μίαν τόσον μεγάλην δωρεάν, καίτοι αναγνωρίζει την μεγάλην χρησιμότητα και απόλυτον ανάγκην της εγκαταστάσεως των γραφείων του κόμματος και των εφημερίδων μας εις ευπρεπές οίκημα, εις διαμέρισμα του οποίου και να κατοική.

Κατά την εμήν γνώμην η δυσχέρεια αύτη δύναται να αρθή ευκόλως εάν την δωρεάν κάμητε υμείς ή προς το κόμμα των Φιλελευθέρων ή κάλλιον προς τον κ. Βενιζέλον ως αρχηγόν του κόμματος των Φιλελευθέρων: τοιουτοτρόπως ο κ. Βενιζέλος θα έχει την χρήσιν της οικίας εφ’ όσον ζη, κατόπιν δε θα περιέρχεται αύτη εις το κόμμα.

Μίαν ταύτην λύσιν προτεινομένην παρ’ ημών, έχω την εντύπωσιν ότι θ’ αποδεχθή ο κ. Βενιζέλος, λύεται δε ούτω το σπουδαίον τούτο ζήτημα, μεγίστης δι’ ημάς σημασίας διότι εδραιούται πλέον και οργανούται οριστικώς, συμφώνως με τα εν Αγγλία κρατούντα, το μέγα τούτο κόμμα των Φιλελευθέρων, του οποίου υμείς θα είσθε ο μέγας ευεργέτης».

 

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/288999/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-iii/ 

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/289767/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-iv/

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (1ο Μέρος)

Ήταν πράκτορας των ξένων δυνάμεων, όργανο της Αντάντ και χρηματοδοτείτο από αυτήν.

Του Παναγιώτη Λιάκου

Κατ’ αρχάς, οφείλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τον αναγνώστη της «δημοκρατίας» Κοσμά Παυλάκη. Με την ευγενική και ενδιαφέρουσα επιστολή του υπέρ του Ελευθερίου Βενιζέλου (δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο της «κυριακάτικης δημοκρατίας») παρέχει την ευκαιρία να ξεκαθαριστούν ζητήματα καίρια και κάπως «παραμελημένα». Τα αφορώντα τον Ελ. Βενιζέλο θέματα, που χρήζουν διευκρινίσεων, παραδόξως, είναι τα προφανή!

Πολλοί έχουν μιλήσει, γράψει και δημιουργήσει οπτικοακουστικό υλικό (ντοκιμαντέρ) για τον Κρήτα πολιτικό, αλλά, κατά έναν δυσερμήνευτο τρόπο, επιλέγουν να αποφύγουν τα κρίσιμα ερωτήματα ή, ακόμα κι όταν γίνεται σχετική απόπειρα, δεν τους δίνουν την πρέπουσα έκταση.

Στη δημοσιογραφία και την ιστοριογραφία υπάρχει ένας νόμος ιερός: Tα γεγονότα είναι ιερά. η γνώμη ελεύθερη. Στην περίπτωση του Βενιζέλου, η επιλογή των γεγονότων είναι αποσπασματική και κάπως βεβιασμένη, ενώ δεσπόζει η διατύπωση της γνώμης (εκείνης που είθισται να φιλοτεχνεί το πορτρέτο του με «εθναρχικά» χρώματα).

Γι’ αυτό στην απάντηση που θα δοθεί στον κ. Παυλάκη επιλέγεται η οδός της ουσίας και όχι των εντυπώσεων. και το ουσιαστικότερο ερώτημα όλων δεν είναι αν ευθυνόταν ή όχι για τη Μικρασιατική Καταστροφή και τι θα γινόταν αν δεν προκήρυσσε εκλογές το 1920. Αυτές οι απορίες είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθούν από θνητούς. Ο Θεός μόνο γνωρίζει. Οι άνθρωποι, όταν αποπειρώνται να πουν «τι θα γινόταν αν», θέλοντας και μη, εισέρχονται στο πεδίο της λογοτεχνίας. Δεν είναι Iστορία τα «εάν». ούτε καν δημοσιογραφία. Επιπλέον, το «τις πταίει;» είναι υπερβολικά περιοριστικό. Στα κοινά εγκλήματα (φόνος, βιασμός, ληστεία, επίθεση, απάτη, κλοπή) συχνά ένας φέρει την ενοχή.

Σε μια ιστορική εξέλιξη υπάρχουν βαθμοί και αναλογίες ευθύνης. Μακάρι να υπήρχε ένας στον οποίο θα μπορούσαμε να ρίξουμε τον λίθο του αναθέματος και να ξεχρεώναμε όλον τον δυσβάσταχτο λογαριασμό.

Για όλα τα παραπάνω, η αναψηλάφηση πτυχών των έργων και των ημερών του Ελευθερίου Βενιζέλου θα ξεκινήσει με το βασικότερο των ερωτημάτων: Ηταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος πράκτορας των ξένων δυνάμεων και όργανο της Αντάντ που χρηματοδοτείτο από αυτήν ή όχι; Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε καταρρίπτεται και η εθναρχική μυθολογία που τον αφορά και αποδεικνύεται ότι το μόνο που του αξίζει είναι μια ιστορική θέση δίπλα στον Εφιάλτη. Τίποτε άλλο.

Ας ξεκινήσουμε να συγκεντρώνουμε στοιχεία για μια επαρκή απάντηση στο ερώτημα από το 1915, που σηματοδοτεί μια σοβαρότατη κρίση στις σχέσεις του Βενιζέλου και του παλατιού. Στην επιστράτευση που κηρύχθηκε από την Ελλάδα (λόγω της αντίστοιχης από τη γειτονική Βουλγαρία), ο πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος ήθελε ο Ελληνικός Στρατός να κινηθεί υπέρ της Σερβίας και εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων στη μεταξύ τους σύγκρουση, ώστε η Ελλάδα να εισέλθει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντιθέτως, ο βασιλεύς Κωνσταντίνος είχε την άποψη ότι η ελληνική επιστράτευση έπρεπε να αφορά αποκλειστικά και μόνο την προστασία των ελληνοβουλγαρικών συνόρων έναντι ενδεχόμενης βουλγαρικής επίθεσης.

Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να διαβάσουμε κάτι σχετικό, που ακολουθεί. Το «Μια μελέτη της διαπλοκής, πολιτικής και επιχειρηματικότητας, μέσα από την περίπτωση του Βασίλη Ζαχάρωφ» είναι η διπλωματική εργασία του Ευάγγελου Μεταξωτού, που κατατέθηκε και δημοσιεύτηκε από το Πάντειο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, ΠΜΣ, κατεύθυνση Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία), το 2016. Στις σελίδες 110-111 διαβάζουμε: «Στην Αθήνα, η ένταση μεταξύ του Βενιζέλου και του βασιλιά είχε φτάσει σε σημείο ρήξης. Ο πρώτος αναγκάστηκε να υποβάλει παραίτηση απ’ την πρωθυπουργία και, με την πλειοψηφία του Κοινοβουλίου εναντίον του (βασιλιά), τώρα επιθυμούσε να εκδιώξει τον Κωνσταντίνο απ’ τη χώρα. Ο Ελληνας πρέσβης στο Παρίσι, Ρωμανός, ενημέρωσε για το σχέδιο τον Γάλλο υπουργό εξωτερικών Briand και ρώτησε εάν η γαλλική κυβέρνηση ήταν προετοιμασμένη να υποστηρίξει οικονομικά τον Βενιζέλο σε μια τέτοια κίνηση.

Ο Briand ενθουσιάστηκε, αλλά δήλωσε ότι η γαλλική κυβέρνηση, για λόγους νομιμότητας, δεν μπορούσε να χορηγήσει στον Βενιζέλο ένα κανονικό δάνειο για τους σκοπούς του, απ’ τη στιγμή που ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήταν ακόμη επικεφαλής του ελληνικού κράτους ως ο αναγνωρισμένος ηγεμόνας του. Αλλά, προκειμένου να δείξει τη συμπάθειά του, ενημέρωσε αμέσως τον Γάλλο πρέσβη στην Αθήνα ότι θα του έστελνε 350.000 φράγκα για την υποστήριξη του Βενιζέλου. Στη συνέχεια κάλεσε τον Ζαχάρωφ -αυτά, κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων του 1915- και συζήτησε μαζί του λεπτομερώς το πολιτικό σχέδιο της εκστρατείας, την οποία ο Βενιζέλος και ο Γάλλος πρέσβης στην Αθήνα επρόκειτο να πραγματοποιήσουν.

Ο Ζαχάρωφ προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία ενάντια στον βασιλιά Κωνσταντίνο και, στις 28 Δεκεμβρίου, ο Briand μπόρεσε να πληροφορήσει τον Guillemin, τον Γάλλο πρέσβη στην Αθήνα, ότι ο Ζαχάρωφ είχε παράσχει αρκετά εκατομμύρια φράγκα για τη συμμαχική προπαγάνδα στην Ελλάδα».

Πλήθος διπλωματικών εγγράφων, που έχουν πλέον δημοσιευθεί, επιβεβαιώνουν ότι ο Βενιζέλος ενεργούσε ως εκπρόσωπος της Αντάντ

Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύη την καρδίαν μας, θεός ζηλότυπος, μόνο το αίσθημα το ελληνικό. ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». Ιωάννης Καποδίστριας, σε διάλογο που είχε με τον μετέπειτα δολοφόνο του Γεώργιο Μαυρομιχάλη στην Αίγινα, το 1828.

Πηγή: Γ. Βαλέτα, «Τερτσέτη Απαντα – Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα», τόμος Γ’, «Απόλογα για τον Καποδίστρια», σ. 242.

Ο Καποδίστριας επισφράγισε την ισχύ και το κύρος των λόγων του με τον κεκοσμημένο με στερήσεις και αυταπάρνηση βίο του και τον μαρτυρικό θάνατό του.

Ως άνθρωπος που γνώριζε εκ των έσω τους δαιδαλώδεις, σκοτεινούς διαδρόμους της διεθνούς διπλωματίας και του αδιάκοπου ανταγωνισμού εμφανών και αφανών συμφερόντων, απέρριπτε τη φιληκοΐα προς τους ξένους ως προδοσία. Βρέθηκε, δηλαδή, στον αντίποδα της ιδεολογίας, νοοτροπίας και εφηρμοσμένης πολιτικής του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος υπηρέτησε πιστά και μέχρι τέλους τους ξένους – με το αζημίωτο πάντοτε.

Αυτό το… αζημίωτον το είχε εξασφαλίσει από τις ξένες κυβερνήσεις, που αγόρασαν τις δημαγωγικές δεξιότητές του και τον χρησιμοποίησαν και όταν βρισκόταν επικεφαλής ελληνικής κυβερνήσεως αλλά και όποτε βρέθηκε εκτός αιρετής εξουσίας, ως τον εν Ελλάδι αντιπρόσωπο των συμφερόντων τους.

Στο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη, το οποίο τιτλοφορείται «Ουλάνοι στη Λάρισα» (Αθήνα: 2018, εκδόσεις Καπόν), στις σελίδες 57-58, διαβάζουμε τα ακόλουθα:

«Είναι γνωστό ότι υπήρχαν κάτι ιδιαίτερες σχέσεις ανάμεσα στην Αγγλία (και μάλιστα, τον Λλόυντ Τζωρτζ και τον Τσώρτσιλ) και στον Βενιζέλο, όπως φαίνεται από όσα περιγράφει ο Λλόυντ Τζωρτζ στο “Ionian Vision”. Σύνδεσμος μεταξύ τους ήταν ο γενικός πρόξενος της Ελλάδος στο Λονδίνο και διακεκριμένος δικηγόρος, που ήταν και μέλος της διοικήσεως της Ιονικής Τράπεζας, ο Τζον Σταυρίδης.

Πέραν αυτού, απ’ τον Δεκέμβριο του 1915 και πλέον δημιουργείται άλλος ένας δεσμός, ανάμεσα στον αρχηγό του κόμματος των Φιλελευθέρων και στους Αγγλογάλλους – 1.400.000 λίρες περνούν από τα μυστικά κονδύλια της Αντάντ σε κάτι που θα έπρεπε να ήταν κοινό ταμείον του Ζαχάρωφ με τον Βενιζέλο, κοινό και μυστικό φυσικά. Πόσο ελεύθερος είναι έκτοτε ένας πολιτικός; Το βέβαιον είναι ότι πλήθος διπλωματικά έγγραφα, που έχουν πλέον δημοσιευθεί, επιβεβαιώνουν εκείνο που δεν άργησαν να καταλάβουν και οι σύγχρονοί του Ελληνες, ότι ο Βενιζέλος ενεργούσε πλέον ως εκπρόσωπος της Αντάντ και όχι ως ένα μέλος του ελληνικού πολιτικού κόσμου που οφείλει πίστη στο Σύνταγμα και στους νόμους της πατρίδας του».

Ο Ζαχάρωφ, στον οποίο αναφέρεται η Αθηνά Κακούρη, είναι ο σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ ή Βασίλειος Ζαχαρίου (1849-1936), ελληνικής καταγωγής έμπορος όπλων, ο οποίος ήταν ένας από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους διεθνείς «παίκτες» των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Αυτός είχε αναλάβει για λογαριασμό των Αγγλογάλλων το «τάισμα» με μετρητά της αδηφάγου κομματικής μηχανής του Ελευθέριου Βενιζέλου, αλλά και του ίδιου προσωπικά. Η πολιτική που άσκησε ο Κρης πολιτικός ήταν εκτέλεση… παραγγελιάς των ξένων, την οποία σε μεγάλο βαθμό χρηματοδότησε ο Ζαχάρωφ.

Η Αθηνά Κακούρη σχολιάζει τις συνέπειες του χρηματισμού του Ελευθέριου Βενιζέλου από τις ξένες δυνάμεις:

«Πώς μπορεί να λειτουργήσει ομαλά ένα κράτος, όταν ένα μέρος του όλου μηχανισμού του, ο αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος, δηλώνει δημόσια πως, αν δεν κάμει ο βασιλιάς ό,τι του υπαγορεύει εκείνος, τότε θα τον πετάξει από τον θρόνο του, όταν δέχεται χρήματα από ξένες δυνάμεις, και μάλιστα τα εισπράττει κρυφά ακόμη και από τα μεγάλα στελέχη του κόμματός του, όταν συμβουλεύει ξένες πρεσβείες για το πώς να φερθούν στην πατρίδα του; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ομαλά. Και η ανωμαλία δεν μπορεί να καταλογιστεί στο κράτος που χωλαίνει, αλλά σ’ αυτόν που του έχει κόψει το ένα πόδι».

Το ζήτημα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, λοιπόν, είναι η ουσία και όχι οι λεπτομέρειες στην άσκηση της πολιτικής του, οι κομματικοί ελιγμοί, οι διατυπώσεις και το συναισθηματικά φορτισμένο ύφος στην ανταλλαγή επιχειρημάτων (και συχνά ύβρεων) με τους οπαδούς του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄. Αν έπαιρνε χρήματα από ξένους για να λαμβάνει πολιτικές αποφάσεις η θέση του δεν ήταν στην πρωθυπουργία, αλλά στον τοίχο, απέναντι από εκτελεστικό απόσπασμα.

 

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/283253/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo/ 

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/288997/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-ii/