ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ

Του Ιωάννη Κουριαννίδη

Διευθυντή περιοδικού «Ενδοχώρα» 

Η κοινωνία και η πατρίδα δεν έχουν ανάγκη από νέες γραμμές αντιπαράθεσης, αλλά από ενότητα και νηφαλιότητα 

Η Ιστορία δεν είναι πεδίο επιλεκτικής μνήμης, αλλά ούτε και εργαλείο ιδεολογικής προπαγάνδας. Οφείλει να καταγράφει αυστηρά τα γεγονότα και τις συνέπειές τους και να αποδίδει ευθύνες. Ετσι, όταν αναφερόμαστε στα τραγικά χρόνια του συμμοριτοπολέμου, δεν είναι αποδεκτό να τα παρουσιάζει κάποιος ως «ένδοξες σελίδες» ή να προβαίνει σε… εορτασμούς!

Η ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), από το ΚΚΕ, προφανώς και δεν ήταν πράξη «αντίστασης» ή «λαϊκού αγώνα», όπως επιχειρείται σήμερα, έπειτα από 80 χρόνια, να παρουσιαστεί. Ηταν απλώς η κορύφωση μιας συνειδητής επιλογής ένοπλης σύγκρουσης απέναντι στη νόμιμη κυβέρνηση της πατρίδας για την ανατροπή της. Και μάλιστα σε μια περίοδο που η Ελλάδα προσπαθούσε να συνέλθει από τις πληγές της Κατοχής και να διεκδικήσει τα δίκαιά της στο πλευρό των νικητών του Πολέμου.

Το ΚΚΕ, όμως, επέλεξε τον δρόμο της βίας, του διχασμού και της αιματοχυσίας, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες νεκρών, κατεστραμμένα χωριά, διαλυμένες οικογένειες. Η ευθύνη των μητραλοιών εκείνης της εποχής δεν είναι δυνατόν να αποσιωπηθεί και να εξωραϊστεί, όπως γίνεται όλα αυτά τα χρόνια, τόσο από τους επιγόνους των αυτουργών των γεγονότων όσο και από αυτούς που το ανέχονται όλο αυτό.

Ογδόντα χρόνια μετά όταν εξυμνείς έναν στρατό που έστρεψε τα όπλα εναντίον της πατρίδας μας, όταν το παρουσιάζεις αυτό ως αγώνα κοινωνικής δικαιοσύνης, τότε δεν τιμάς την Ιστορία, αλλά την παραχαράσσεις, δηλητηριάζοντας ταυτόχρονα τη συλλογική κοινωνική και εθνική συνείδηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τις γιορτές μίσους που διοργανώνει το ΚΚΕ φέτος ανά την Ελλάδα και μάλιστα σε περιοχές που δοκιμάστηκαν ιδιαίτερα από τις τότε συμμορίες του, όπως το Λιτόχωρο, η Φλώρινα κ.ά.

Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ή αναγνώριση λαθών, χωρίς καμιά συγγνώμη για τις τραγικές συνέπειες ή διάθεση να ειπωθεί η αλήθεια χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Γιατί δεν πρόκειται μόνο για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και κυρίως για το μέλλον. Οταν ένα πολιτικό κόμμα επιμένει να επενδύει στον διχασμό, να αναμοχλεύει τα πάθη και να καλλιεργεί ένα συγκρουσιακό κλίμα, τότε λειτουργεί ως παράγοντας αποσταθεροποίησης. Και φυσικά οδηγείται στην αυτοαπονομιμοποίησή του. Η κοινωνία και η πατρίδα δεν έχουν ανάγκη από νέες γραμμές αντιπαράθεσης, αλλά από ενότητα και νηφαλιότητα.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα δεν μπορεί να πορεύεται με τα φαντάσματα του παρελθόντος, ούτε να παρακολουθεί αδιάφορα την προσπάθεια εξωραϊσμού μιας τόσο σκοτεινής περιόδου και των πρακτικών των εγκληματιών εκείνης της εποχής. Η ευθύνη φυσικά βαραίνει και όσους σιωπούν, όσους επιλέγουν να μην αντιδρούν, για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η ανοχή απέναντι στην παραχάραξη της Ιστορίας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνη από την ίδια την παραχάραξή της.

Αν κάτι πρέπει να θυμόμαστε από εκείνη την περίοδο δεν είναι οι «στρατοί» και οι «αγώνες» της Αριστεράς, αλλά το κόστος του διχασμού που αυτοί επέφεραν. Και αν κάτι πρέπει να απορρίψουμε είναι η προσπάθεια της, έστω και συμβολικά, επιστροφής στις «λογικές» εκείνων των ζοφερών ημερών.

Η Ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, αλλά με ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη απαιτεί να λέμε πια τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς ωραιοποιήσεις και ιδεολογικές εκπτώσεις. Και όσοι δεν το κατανοούν αυτό είναι τουλάχιστον επικίνδυνοι και σίγουρα υπόλογοι για την ανοχή τους απέναντι σε φαινόμενα διαλυτικά της εθνικής και κοινωνικής συνοχής.

 

https://www.dimokratia.gr/apopseis/675495/ametanoitoi-ston-dromo-toy-dichasmoy/

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ

Του Ιωάννη Κουριαννίδη

Διευθυντή περιοδικού «Ενδοχώρα» 

Ο σεβασμός προς τον εκπαιδευτικό δεν θεωρείται πλέον αυτονόητος, η πειθαρχία αντιμετωπίζεται συχνά ως αυταρχισμός και η υπενθύμιση των ευθυνών των μαθητών ως περιορισμός της ελευθερίας τους

Το γεγονός του θανάτου της καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη δεν πρέπει να ξεπεραστεί ως ακόμη μία τραγική είδηση, αφού αντανακλά μια βαθύτερη κρίση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Μια κρίση που δεν αφορά μόνο τα προγράμματα σπουδών και το εξεταστικό σύστημα, αλλά πρωτίστως στην ίδια την ηθική και θεσμική ισορροπία μέσα στο σχολείο.

Χωρίς να επιθυμούμε να εστιάσουμε στο συγκεκριμένο γεγονός, η ελληνική εκπαίδευση γενικότερα δείχνει να κινείται σε μία επικίνδυνη μονομέρεια, που έχει να κάνει με την ολοένα αυξανόμενη έμφαση στα λεγόμενα «δικαιώματα των παιδιών», χωρίς αντίστοιχη έμφαση και στις υποχρεώσεις τους. Η παιδαγωγική ισορροπία, που αποτελούσε κάποτε τον πυρήνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, έχει διαταραχθεί, αφού συχνά ο εκπαιδευτικός, πέραν της δοκιμασίας των ορίων του από τη συμπεριφορά μαθητών, αντιμετωπίζει και γονείς που του συμπεριφέρονται όχι ως συνεργάτη, αλλά αντίπαλο στην αγωγή των παιδιών τους.

Ετσι, ο σχολικός εκφοβισμός από άρρωστο φαινόμενο μεταξύ μαθητών ασκείται πλέον και σε βάρος των εκπαιδευτικών! Και ο δάσκαλος από πυλώνας της σχολικής κοινότητας καταλήγει να είναι ένας επαγγελματίας που λειτουργεί χωρίς καμιά θεσμική στήριξη. Η ευθύνη δεν βαρύνει απλώς συγκεκριμένα πρόσωπα. Τα τελευταία χρόνια όποια συζήτηση περί της εκπαίδευσης περιορίζεται σε τεχνοκρατικές έννοιες και προσεγγίσεις, χωρίς να αγγίζει τον ουσιαστικό ρόλο του σχολείου ως χώρο διαμόρφωσης χαρακτήρων και αξιών.

Για δεκαετίες, η ελληνική παιδεία στηριζόταν σε ένα αξιακό υπόβαθρο, με σαφή τα μηνύματα για σεβασμό προς τον δάσκαλο, αγάπη προς την πατρίδα, σύνδεση με τη θρησκεία και την παράδοση, την οικογένεια και την πνευματική μας κληρονομιά. Οχι ως μηχανισμός επιβολής, αλλά ως ένα πλαίσιο ηθικής συγκρότησης. Σήμερα αυτά έχουν ανατραπεί. Ο σεβασμός προς τον εκπαιδευτικό δεν θεωρείται πλέον αυτονόητος, η πειθαρχία αντιμετωπίζεται συχνά ως αυταρχισμός και η υπενθύμιση των ευθυνών των μαθητών ως περιορισμός της ελευθερίας τους. Ετσι, συχνά οι μαθητές λειτουργούν χωρίς σαφή όρια, οι γονείς παρεμβαίνουν συγκρουσιακά και οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στη μέση αυτής της έντασης.

Αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά τη μνήμη μιας εκπαιδευτικού που υπηρέτησε το δημόσιο σχολείο, δεν αρκεί η συγκίνηση των πρώτων ημερών. Απαιτείται μία ειλικρινής και θαρραλέα επανεξέταση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την εκπαιδευτική διαδικασία. Χρειαζόμαστε ένα σχολείο που να προστατεύει τους μαθητές, αλλά και τους δασκάλους. Που να διδάσκει δικαιώματα αλλά και ευθύνες. Που να ενθαρρύνει τον διάλογο αλλά να μην ανέχεται την προσβολή και την απαξίωση.

Κυρίως, όμως, χρειαζόμαστε την επαναφορά της έννοιας του σεβασμού ως θεμελιώδους αρχής της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Σεβασμού προς τον άνθρωπο που μέσα στην τάξη μεταδίδει γνώση, εμπειρίες και αξίες. Διότι, όταν το σχολείο παύει να προστατεύει τους δασκάλους του, τότε δεν κινδυνεύει απλώς το λειτούργημα του εκπαιδευτικού, καταντώντας ταυτόχρονα ένα απλό επάγγελμα. Κινδυνεύει και απαξιώνεται η ίδια η ποιότητα της παιδείας και, τελικά, το μέλλον της κοινωνίας μας.

Η τραγική απώλεια της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου δεν πρέπει να χαθεί μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας, αλλά να γίνει αφορμή για μία σοβαρή συζήτηση περί του ποιου σχολείου θέλουμε, αλλά και ποιων αξιών επιθυμούμε να μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές. Γιατί η παιδεία δεν είναι ένας απλός θεσμός, αλλά το εργαλείο διαμόρφωσης μιας κοινωνίας στην οποία επιθυμούμε να είμαστε μέλη της. Εμείς και τα παιδιά μας…

https://www.dimokratia.gr/apopseis/667754/to-scholeio-poy-chasame/ 

 

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

γράφει ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης
Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»

«Ευχαριστώ τους Αμερικανούς»! Υπάρχουν φράσεις που δεν είναι απλώς ατυχείς, αλλά ιστορικές ομολογίες ήττας. Η φράση του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, 30 χρόνια πριν, από το βήμα της Βουλής, μετά την κρίση των Ιμίων, ήταν μία δημόσια παραδοχή πολιτικής ανεπάρκειας. Η τότε κυβέρνηση αναγνώρισε, με τη φράση αυτή, ότι δεν μπορούσε να δώσει λύση και έτσι προχώρησε σε … απευθείας ανάθεσή της!

Τα Ίμια ήταν μία στρατηγική συντριβή χωρίς μάχη. Για πρώτη φορά η Ελλάδα αποδέχθηκε εμπράκτως ότι η κυριαρχία της μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση. Και το έκανε από φόβο! Η χυδαία παραποίηση της πραγματικότητας με το ψευτοδίλημμα: «Τι θέλετε να κάνουμε; Πόλεμο;» αποπειράθηκε να γίνει το άλλοθι της τότε κυβέρνησης. Κανείς όμως δεν απαιτούσε πόλεμο, παρά απλώς στοιχειώδη κρατική αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και ενεργοποίηση της αποτρεπτικής ισχύος της πατρίδας μας. Αντί γι᾽ αυτά, είδαμε ένα κράτος παραλυμένο, μία κυβέρνηση σε πανικό και μία ηγεσία που έψαχνε εναγωνίως σωσίβιο σωτηρίας στην Ουάσινγκτον. Δεν υπήρξαν ούτε ενιαίο σχέδιο αποφάσεων ούτε πολιτική πυγμή. Υπήρξαν μόνο σύγχυση, αναποφασιστικότητα και μετακύλιση ευθυνών. Ένοπλες δυνάμεις υπήρχαν. Πολιτική βούληση δεν υπήρχε.

Η αποδοχή του εξευτελιστικού «no ships, no flags, no troops» εξίσωσε τον νόμιμο κυρίαρχο με τον εισβολέα και από εκείνη τη νύχτα γεννήθηκαν οι «γκρίζες ζώνες». Όχι ως νομική πραγματικότητα, αλλά ως πολιτικό τετελεσμένο που επέβαλε η Τουρκία και αποδέχθηκε σιωπηρά η Ελλάδα.

Αυτή ήταν και η βαριά κληρονομιά των Ιμίων: Η θεσμοποίηση της υποχωρητικότητας! Και δυστυχώς, καμιά μεταγενέστερη κυβέρνηση δεν τόλμησε να ανατρέψει αυτό το προηγούμενο. Αντί να αποκαταστήσουν την αποτρεπτική αξιοπιστία της πατρίδας, όλες κινήθηκαν και κινούνται στη λογική της διαχείρισης του προβλήματος. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για το τουρκικό αφήγημα της «γαλάζιας πατρίδας».

Η Άγκυρα δεν ξύπνησε ένα πρωί με επεκτατικές φαντασιώσεις, που έτσι κι αλλιώς αυτές είναι κυρίαρχες στη νοοτροπία και στην ιστορία των Τούρκων. Τις συγκεκριμένες φαντασιώσεις της στο Αιγαίο, τις έκτισε μεθοδικά, βήμα – βήμα, πάνω στην ελλαδίτικη ατολμία και στη μόνιμη αναζήτηση «ήρεμων νερών». Κάθε υπέρπτηση, κάθε NAVTEX, κάθε αμφισβήτηση κυριαρχίας μας είναι απότοκα εκείνης της νύχτας.

Με τις πομπώδεις επικλήσεις μας του διεθνούς δικαίου, η Άγκυρα γελά. Γιατί ξέρει καλά ότι το διεθνές δίκαιο δεν επιβάλλεται από μόνο του, αλλά απαιτεί ισχύ, αποφασιστικότητα, σαφή στρατηγική, και ότι χωρίς αποτροπή είναι απλώς ευχή.

Η Ελλάδα πάσχει διαχρονικά από την έλλειψη ενός συγκροτημένου εθνικού σχεδίου αντιμετώπισης κρίσεων ή, αν διαθέτει, αρνείται να το εφαρμόσει όταν έρθει η ώρα. Κυριαρχεί ο φόβος του πολιτικού κόστους, η μικροπολιτική λογική ή η ψευδαίσθηση ότι θα μας σώσουν οι «σύμμαχοι»!

Το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» αποτέλεσε την επιτομή μιας νοοτροπίας υποτέλειας. Ήταν η επίσημη παραδοχή ότι η Ελλάδα παραιτήθηκε από την πρωτοβουλία των κινήσεών της και αποδέχθηκε έναν ρόλο παθητικού παρατηρητή των εξελίξεων, στα ίδια της τα σύνορα.

Τα Ίμια δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι ζοφερό παρόν. Αποτυπώνονται σε κάθε τουρκική πρόκληση που μένει αναπάντητη, σε κάθε «διάλογο» χωρίς προϋποθέσεις, σε κάθε κυβέρνηση που «μπερδεύει» τη σύνεση με τη δειλία. Και όσο αυτή η νοοτροπία δεν ανατρέπεται, η πατρίδα θα συνεχίσει να πληρώνει βαρύ το τίμημα εκείνης της νύχτας, κατά την οποία δεν χάθηκε απλώς έδαφος. Χάθηκε στρατηγική, αυτοσεβασμός και πολιτική αξιοπιστία!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Διευθυντή περιοδικού «Ενδοχώρα» 

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν μας καλεί να διαλέξουμε στρατόπεδο. Δεν μας βάζει στο ψευτοδίλημμα της σωστής ή λανθασμένης πλευράς της Ιστορίας. Μας καλεί να διαλέξουμε στάση. Στάση εθνικής αξιοπρέπειας και ιστορικής μνήμης

Αξιώθηκα επιτέλους να δω πριν από λίγες ημέρες την ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή. Σίγουρα επηρεασμένος, όχι τόσο από τις αρνητικές κριτικές εθνομηδενιστών κονδυλοφόρων όσο κάποιων άλλων που εστίασαν στη «σκηνοθετική μετριότητα», στους «φτωχούς και άνευρους διαλόγους», στις «ιστορικές ανακρίβειες», στους «μέτριους ηθοποιούς» και σε άλλες «αδυναμίες» της παραγωγής.

Οφείλω να τους ευχαριστήσω, γιατί το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλύτερο από αυτό που περίμενα να δω και βγήκα από την αίθουσα με θαυμασμό για έναν άνθρωπο που κατάφερε να ξεπεράσει τις απίστευτες δυσκολίες και τρικλοποδιές που δέχτηκε και να μας παρουσιάσει μια ταινία που ανέδειξε με ενάργεια την προσωπικότητα του «αγίου της πολιτικής», του εθνικού μας Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο Σμαραγδής, αναμφισβήτητα, μας έδωσε την ευκαιρία να κοιτάξουμε κατάματα τις προκλήσεις της Ιστορίας και να κρίνουμε τον εαυτό μας. Κι αυτό, διότι η προσωπικότητα του Καποδίστρια αντανακλά στο σήμερα και αποτελεί μια δοκιμασία για τη διαμόρφωση του μέλλοντός μας. Μας διδάσκει ότι το έθνος δεν περιορίζεται σε κρατικά σύνορα, αλλά κατοικεί στη γλώσσα, στην πίστη, στο αίμα και στην ενότητα των ψυχών των μελών του.

Μέσα από την πλοκή της ταινίας αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένα μικρό κράτος, που φέρει όμως το βαρύ φορτίο να αποτελεί την αποτύπωση ενός ιστορικού έθνους, με χρονικό βάθος πολλών αιώνων, με γεωπολιτικό βάρος και με ανοιχτά ζητήματα ασφάλειας, μπορεί να σταθεί όρθιο και να διαμορφώσει τις εξελίξεις, αν διαθέτει αξιοπιστία, ευελιξία και ικανότητα να διατηρεί ισορροπίες. Αυτά δίδαξε ο Καποδίστριας και αυτά έχουν την υποχρέωση να θυμούνται όσοι διοικούν αυτόν τον τόπο.

Η άνανδρη δολοφονία του δεν ήταν απλώς ένα πολιτικό έγκλημα. Ηταν μια ιστορική ήττα για τον Ελληνισμό. Κι αυτό γιατί μαζί του εκτελέστηκε και η προοπτική μιας Ελλάδας αυτάρκους, σοβαρής, κυρίαρχης και με εθνική στρατηγική. Από τότε, κάθε φορά που η πατρίδα μας παραιτείται από την αυτονομία της σκέψης της (και δυστυχώς συμβαίνει συχνά αυτό), εκτελώντας τις όποιες επιθυμίες άλλων, κάθε φορά που ευθυγραμμίζεται άκριτα με κάποιον ισχυρό, η σκιά αυτής της δολοφονίας, αυτής της εθνικής απώλειας, επιστρέφει και πέφτει βαριά επάνω μας.

Στην εποχή μας, μια εποχή πολέμων, ανακατατάξεων και επικίνδυνων απλουστεύσεων, η πατρίδα μας καλείται ξανά να επιλέξει: Θα αποτελέσει ένα ενεργό υποκείμενο της Ιστορίας ή θα περιοριστεί να είναι ένα απλό παρακολούθημα των εξελίξεων; Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι το ελληνικό κράτος οφείλει να λειτουργεί ως εθνικό κέντρο, εντάσσοντας στον εθνικό του σχεδιασμό και τα εκατομμύρια των Ελλήνων της διασποράς, είτε αυτοί είναι οι ομογενείς μας που κατοικούν στις πανάρχαιες ελληνικές κοιτίδες (Βόρειος Ηπειρος, Κύπρος, Παρευξείνιες χώρες κ.ά.) είτε μετανάστες στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Αυστραλία κ.ά. Διότι έθνος που αγνοεί τη διασπορά του, ακρωτηριάζει τη μνήμη του.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν μας καλεί να διαλέξουμε στρατόπεδο. Δεν μας βάζει στο ψευτοδίλημμα της σωστής ή λανθασμένης πλευράς της Ιστορίας. Μας καλεί να διαλέξουμε στάση. Στάση εθνικής αξιοπρέπειας. Στάση ιστορικής μνήμης. Στάση στρατηγικής ωριμότητας. Μας καλεί να μιλάμε με όλους, να μην υποχωρούμε σε κανέναν και να υπηρετούμε μόνο το μακροπρόθεσμο συμφέρον του έθνους.

Ο Ελληνισμός μεγαλούργησε όταν σκέφτηκε οικουμενικά και έδρασε εθνικά. Οταν δεν φοβήθηκε την πολυπλοκότητα του κόσμου. Οταν δεν απαρνήθηκε τις ρίζες του. Γι’ αυτό πρέπει να σταθούμε αντάξιοι της ιστορίας μας, με πατρίδα στην καρδιά και στρατηγική στον νου, όπως μας δίδαξε ο Καποδίστριας. Αυτό πρέπει να αποτελέσει τον εθνικό μας όρκο.

https://www.dimokratia.gr/apopseis/651458/i-istoriki-eythyni-toy-ellinismoy/ 

 

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΝΩΣΙΑΣ

Του Ιωάννη Χ. Κουριαννίδη

Διευθυντή περιοδικού «Ενδοχώρα» 

Η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι στερείται εθνικού οράματος και απλώς αρκείται στην (αποτυχημένη συνήθως) γραφειοκρατική διαχείριση ακόμα και των πιο απλών πραγμάτων

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη είναι ποιος θα το προστατεύει. Αν δηλαδή θα είναι αρμόδιο το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ή το υπουργείο Εθνικής Αμυνας! Διαχειριστικό, επομένως, και αυτό το θέμα για μία κυβέρνηση που έχει αποδείξει ότι στερείται εθνικού οράματος και απλώς αρκείται στην (αποτυχημένη συνήθως) γραφειοκρατική διαχείριση ακόμα και των πιο απλών πραγμάτων.

Ο πρωθυπουργός δήλωσε, σχετικά, πρόσφατα: «Το μνημείο ανήκει στην ιστορική μνήμη. Ενα μνημείο ανοιχτό σε όλους τους Ελληνες. Αλλά και σε κάθε επισκέπτη που θέλει να το θαυμάσει. Αυτόν τον γνωστό χαρακτήρα, που είχε πάντα ο Αγνωστος Στρατιώτης, οφείλουμε να διατηρήσουμε».

Θα πρέπει, όμως, να πει κάποιος στον κ. Μητσοτάκη ότι το μνημείο αυτό είναι ένα εθνικό τοπόσημο, ένα μνημείο της Ιστορίας του έθνους των Ελλήνων και όχι απλώς ένα μνημείο της Ιστορίας. Ενα μνημείο που συμβολίζει τους αγώνες του ελληνικού λαού όχι μόνο για την ελευθερία, αλλά και για την εθνική του ολοκλήρωση. Γι’ αυτό και επί αυτού αναγράφονται μάχες που δόθηκαν στην Κορυτσά, στο Μοναστήρι, στον Σαγγάριο, στο Αφιόν Καραχισάρ, στην Οδησσό, στη Χειμάρρα, στην Κύπρο…

Από την 25η Μαρτίου 1932, όταν αποκαλύφθηκε επίσημα το μνημείο, η φύλαξή του είναι τιμητική και αυτή έχει ανατεθεί σε ειδικό στρατιωτικό λόχο της Φρουράς της Προεδρίας της Δημοκρατίας, που από το 1973 ονομάστηκε Προεδρική Φρουρά. Η φύλαξή του είναι τιμητική και όχι ουσιαστική, αφού μέχρι και τα τελευταία χρόνια δεν ετίθετο θέμα βανδαλισμού ή ασχημιών σε βάρος του μνημείου.

Κι αυτό διότι στην ελληνική κοινωνία υπήρχε η ενσυναίσθηση της εθνικής σημασίας του μνημείου, που βοηθούσε στη δημιουργία μιας υγιούς και αρμονικής αλληλεπίδρασης των πολιτών με αυτό. Αυτό, όμως, ήταν το αποτέλεσμα μίας παιδείας που καλλιεργείτο σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Ηταν, ακόμη, η ανθοφορία της κοινωνίας των πολιτών στις εθνικές μας αξίες, σε ένα κοινό δηλαδή σύστημα αξιών, που διαμορφώθηκε σε μία κοινωνία ανθρώπων κοινής καταγωγής και κληρονομιάς.

Τα τελευταία χρόνια αυτά άλλαξαν. Και κάποιοι καμαρώνουν γι’ αυτό! Ο σημερινός πρωθυπουργός είχε δηλώσει το 2019 στη Βουλή: «Είμαι υπερήφανος όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω μια κοινωνία η οποία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική σιγά σιγά». Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει στον κ. πρωθυπουργό να νιώθει υπερήφανος (καθένας με τις προσλαμβάνουσές του!), αλλά ας μάθει ότι αυτή η «πολυπολιτισμικότητα» δεν είναι κοινωνία. Δεν είναι δηλαδή ένας σχηματισμός που χαρακτηρίζεται από κοινά στοιχεία, όπως η γλώσσα, η ιστορία, ο πολιτισμός και η καταγωγή.

Επομένως, δεν μπορεί να αναπτύξει εθνική συνείδηση. Τα μέλη της δεν μπορούν να αντιληφθούν, τόσο νοητικά όσο και συναισθηματικά, ότι μοιράζονται μία κοινή ταυτότητα, που υπερβαίνει τον ατομισμό. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η απαξίωση της ιστορικής μνήμης και η απόρριψη του συστήματος αξιών που για αιώνες γαλούχησε μία εθνική κοινωνία. Το συνονθύλευμα αυτό που διαμορφώνεται, ραγδαία πλέον, είναι λογικό να μη νιώθει το νόημα και τη σημασία ενός εθνικού μνημείου, όπως αυτό του Αγνωστου Στρατιώτη, αλλά και οτιδήποτε άλλο έχει αναφορά στην εθνική μνήμη και την κληρονομιά.

Ο μόνος τρόπος, λοιπόν, για να προστατευθεί ουσιαστικά και όχι «τιμητικά» το μνημείο είναι να επανέλθει η διδαχή της σημασίας του στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, συνοδευόμενη από μία γενικότερη επιστροφή της παιδείας μας στα εθνοκεντρικά πρότυπα, που κάποτε δικαιολογούσαν απόλυτα τον τίτλο του αρμόδιου υπουργείου ως «Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων». Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι αρμόδιοι για τη φύλαξή του θα ξεφτιλίζονται από όσους θα συνεχίζουν να το πυρπολούν και να το βεβηλώνουν με κάθε τρόπο.

 

https://www.dimokratia.gr/apopseis/606038/to-mnimeio-tis-agnosias/?fbclid=IwY2xjawNglaZleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFWT2lFMEJHVzd3WkJHT243AR51mULrqDkGxuKVjolaO4wUkZ1eZ_ee36fvP8s3YlJO8v9XkFW20vTvE2t_lA_aem_Mu-33hzCXKcIVZfh6WuhpA

Η «ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ»! - Τι κάνει, όμως, η ελληνική Πολιτεία για να προστατεύσει όσους πολίτες της τυχαίνει να έχουν αλλάξει θρησκεία ή και γλώσσα;

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Οι μπεκτασήδες δερβίσηδες αποτελούν ένα θρησκευτικό τάγμα που εκφράζει μια θρησκευτική άποψη η οποία συνδυάζει στοιχεία και από τον μουσουλμανισμό και από τον χριστιανισμό. Είναι προφανέστατα ένα δείγμα της αγωνιώδους προσπάθειας γηγενών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, της Χερσονήσου του Αίμου και άλλων περιοχών να διασώσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα μετά την επέλαση του κατακτητικού Ισλάμ και της βίαιης επιβολής της νέας θρησκείας.

Μικρές κοινότητες μπεκτασήδων υπάρχουν και στη χώρα μας, κυρίως στην περιοχή της Θράκης και ειδικά στον Εβρο, οι οποίοι μάλιστα μέχρι πριν από λίγα χρόνια βρίσκονταν στο στόχαστρο της πολιτικής της Αγκυρας, στο πλαίσιο της προσπάθειάς της για ομογενοποίηση των Ελλήνων μουσουλμάνων της περιοχής. Από κάποια στιγμή και μετά, βεβαίως, όταν έγινε αντιληπτό ότι θρησκευτικές και πολιτισμικές ταυτότητες (λ.χ., αλεβίτες, μπεκτασήδες, Πομάκοι κ.λπ.) δεν είναι εύκολο να δαιμονοποιηθούν και να απορροφηθούν από την τουρκική, επιχειρήθηκε η ομογενοποίησή τους ως δήθεν ποικιλόμορφη έκφανση του «μεγάλου τουρκικού έθνους» και της «τουρκικής εθνικής ταυτότητας»!

Γεγονός είναι, πάντως, ότι η Τουρκία έχει έναν μακρόπνοο σχεδιασμό οικειοποίησης όλων αυτών των πληθυσμών, οι οποίοι, ενώ κάποτε υπέφεραν από το οθωμανικό λεπίδι και τις βιαιότητες των κατακτητών τους, που είχαν ως αποτέλεσμα την αλλοίωση της θρησκευτικής ή και γλωσσικής κληρονομιάς τους, σήμερα επιχειρείται να εμφανιστεί ως προστάτης τους.

Τι κάνει, όμως, η ελληνική Πολιτεία για να προστατεύσει, έστω την ύστατη στιγμή, όσους πολίτες της τυχαίνει, για λόγους που ανάγονται σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους και γεγονότα, να έχουν αλλάξει θρησκεία ή και γλώσσα; Δυστυχώς, ελλείψει εθνικού σχεδιασμού και βασικών ιστορικών γνώσεων των κυβερνητικών στελεχών και αξιωματούχων της, το μόνο που κάνει είναι να σύρεται πίσω από τους σχεδιασμούς της Τουρκίας και να παίζει το παιχνίδι της.

Στο πλαίσιο αυτής της άφρονος και αυτοκτονικής πρακτικής της, αναστηλώνει διαρκώς μουσουλμανικά μνημεία σε όλη την ελληνική επικράτεια. Πρόσφατα μάλιστα παραδόθηκε στους επισκέπτες ο αναστηλωμένος τεκές-μαυσωλείο του Χασάν Μπαμπά στα Τέμπη. Ο εν λόγω τεκές αποτελεί κατάλοιπο της παρουσίας μπεκτασήδων στην περιοχή. Το ερώτημα είναι: κατά πόσον η ελληνική Πολιτεία θα αναδείξει το εν λόγω μνημείο ως αυτό που είναι, δηλαδή ως πολιτιστικό προϊόν κατάκτησης του ελλαδικού χώρου; Ή απλώς θα αναμασήσει τα φληναφήματα περί της «πολυπολιτισμικότητας» και της «θαυμαστής συμβίωσης» διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων; Κι αυτό, γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι στους τουριστικούς οδηγούς της γείτονος ήδη θα περιλαμβάνεται και αυτό το τοπόσημο ως μνημείο της «πλούσιας οθωμανικής κληρονομιάς», που πρέπει να επισκεφθούν όσοι έρχονται στην Ελλάδα! Το ίδιο συμβαίνει και με το περίφημο Μπεζεστένι της Λάρισας, που κι αυτό αναστηλώνεται!

Ακόμα πιο εξοργιστική, όμως, είναι η αναστήλωση του τεμένους του Χαμζά μπέη στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτό, γιατί ο εν λόγω οθωμανός αξιωματούχος (αλβανικής καταγωγής) ήταν ο ναύαρχος που το 1430 απέκλεισε από θαλάσσης τη Θεσσαλονίκη, κάτι που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάληψη της πόλης από τον Μουράτ Β´, με αποτέλεσμα την οθωμανική σκλαβιά πέντε αιώνων. Ως ναύαρχος του οθωμανικού στόλου συμμετείχε αποφασιστικά στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, ενώ οι Ελληνες της Ιμβρου, της Λήμνου, της Θάσου και της Φώκαιας υπέστησαν το λεπίδι του λίγα χρόνια αργότερα. Αυτόν ακριβώς τον άνθρωπο αποφάσισε το υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας να… τιμήσει με την αναστήλωση του τζαμιού που ανήγειρε στη Θεσσαλονίκη ως σύμβολο της κατάκτησής της!

Κι όλα αυτά τη στιγμή που το σύμβολο της παγκόσμιας ακτινοβολίας της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, η Αγία Σοφία, έχει μετατραπεί σε τζαμί και εργαλειοποιείται με κάθε ευκαιρία για την ανάδειξη του «οθωμανικού μεγαλείου»! Πόσο πιο εθελόδουλοι πια!

NEWSBREAK

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ - Η ελλαδίτικη πολιτική της λήθης αποθρασύνει την Τουρκία και από θύτης μετατρέπεται σε κατήγορο του Ελληνισμού, κομπορρημονώντας με κάθε ευκαιρία ότι «μας πέταξε στη θάλασσα» και αν χρειαστεί θα το ξανακάνει

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Η 18η Σεπτεμβρίου 1922 ήταν η μέρα που το δράμα του μικρασιατικού Ελληνισμού έγινε γνωστό με τρόπο τραγικό στον Ελληνισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ήταν η μέρα που τα πρώτα πλοία με τους Ελληνες πρόσφυγες έφταναν στο λιμάνι του Πειραιά και άλλων ελληνικών πόλεων. Είχαν προηγηθεί τα νησιά μας, που υποδέχθηκαν νωρίτερα κυρίως τα απομεινάρια του Ελληνικού Στρατού και διασωθέντες από τις θηριωδίες των Τούρκων.

Από τα 3.000.000 περίπου των Ελλήνων της Μικρασίας και της Ανατολικής Θράκης (που αποτελούσαν τότε περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας, αλλά και το οικονομικά ζωτικότερο τμήμα του πληθυσμού της), οι μισοί αναγκάστηκαν να εκπατριστούν καταφεύγοντας ως πρόσφυγες ή αργότερα ως ανταλλαγέντες στην Ελλάδα, ενώ οι νεκροί της γενοκτονίας ξεπέρασαν το 1.000.000. Κάποιοι κατέφυγαν στην ομόδοξη Ρωσία και οι υπόλοιποι κατάφεραν να επιβιώσουν είτε ως κρυπτοχριστιανοί είτε με τη Συνθήκη της Λωζάννης να παραμείνουν στις εστίες τους. Η μετέπειτα καταστρατήγηση των όρων της συνθήκης από την Τουρκία οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες εξ αυτών να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα, κυρίως από την περιοχή της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου.

Είναι χρήσιμο να τα θυμόμαστε όλα αυτά, όσο οδυνηρά και αν είναι, όσο και αν μας στενοχωρούν και μας θλίβουν, γιατί κάποιοι εμμένουν να ζουν με ψευδαισθήσεις περί «διμερούς φιλίας» και κάποιοι άλλοι να σιωπούν μπροστά στα συνεχιζόμενα εγκλήματα της Τουρκίας αλλά και στην καταπάτηση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου.

Η Τουρκία ποτέ δεν λογοδότησε για τα εγκλήματά της, ποτέ δεν ξέπλυνε το όνομά της για τις γενοκτονίες ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας, απλούστατα γιατί ποτέ δεν το απαιτήσαμε. Το έκαναν οι Αρμένιοι και είχαν αποτελέσματα. Το διεκδίκησαν οι προσφυγικές συλλογικότητες των Ποντίων και δευτερευόντως Θρακών και Μικρασιατών, και είχαν μια μερική δικαίωση. Αλλά το επίσημο ελληνικό κράτος εξακολουθεί να δειλιάζει και να αρκείται στην εκτόνωση της εθνικής μνήμης, που συντηρείται από τις εθνικοτοπικές συλλογικότητες του προσφυγικού Ελληνισμού, με την υποτονική, προσχηματική και ψηφοθηρική, κατά κανόνα, στήριξη κάποιων εκδηλώσεών τους.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία ήταν και παραμένει ένοχη για απαράγραπτα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, Χ. Μοργκεντάου είχε γράψει ότι «όταν οι τουρκικές Αρχές έδωσαν διαταγή να εφαρμοστεί το μέτρο των εκτοπίσεων δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να απαγγείλουν την καταδίκη σε θάνατο ενός ολόκληρου λαού. Οι Τούρκοι είχαν πλήρη συνείδηση αυτού του γεγονότος και δεν προσπαθούσαν καθόλου να το αποκρύψουν στις συνομιλίες τους μαζί μου».

Κι όμως, η ελλαδίτικη πολιτική της λήθης είναι αυτή που αποθρασύνει την Τουρκία και από θύτης μετατρέπεται σε αλαζόνα κατήγορο του Ελληνισμού, κομπορρημονώντας με κάθε ευκαιρία ότι «μας πέταξε στη θάλασσα» και αν χρειαστεί θα το ξανακάνει.

Μπορεί ο Ελ. Βενιζέλος, σε ομιλία του στην ελληνική Βουλή να ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για τον Εθνικό Διχασμό, που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή και την προσφυγιά, αλλά οι επίγονοί του πολιτικοί δεν σεβάστηκαν τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων μιας άφρονος πολιτικής. Και είναι πραγματικά λυπηρό να αρκούμαστε στα λόγια και στις παρεμβάσεις εκπροσώπων άλλων λαών για την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης, όπως της Κούρδισσας βουλευτού της Σουηδίας, Γιουλάν Αβτζί, που σε εκδήλωση στην Αθήνα είχε πει μεταξύ άλλων: «Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Για αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία».

https://www.newsbreak.gr/apopseis/708552/to-chreos-tis-mnimis/ 

ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ - Λίνα Κατσάνη: «Η φράση-ορόσημο “Δεν ξεχνώ” βρίσκεται ριζωμένη στις καρδιές όλων ως αιώνιο σύμβολο της συλλογικής συνείδησής μας»

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Όταν αναφωνούμε «ζήτω το έθνος!», ουσιαστικά εκφράζουμε έναν πόθο και μία προτροπή. Ζητάμε από τους συμπατριώτες και τον εαυτό μας να κάνουμε ό,τι είναι δυνατό και απαραίτητο για να εξακολουθήσει να ζη το έθνος μας.

Υπάρχουν, όμως, και άνθρωποι που το βιώνουν ως ζώσα πραγματικότητα, που πιστεύουν σε αυτό και αποτυπώνουν την πίστη τους ομολογώντας την είτε με λόγια είτε με πράξεις. Ενας τέτοιος άνθρωπος είναι η Λίνα Κατσάνη, κόρη του ήρωα της Κύπρου στον πόλεμο του 1974, αντιστρατήγου Γεωργίου Κατσάνη. Ενός ανθρώπου που ομολόγησε την πίστη αυτή με τον ηρωισμό του και τον ένδοξο θάνατό του και που τη μεταλαμπάδευσε στους οικείους και τους συναγωνιστές του.

Advertisement

Παραχωρώ με βαθύ σεβασμό το υπόλοιπο του άρθρου μου στη κόρη του, καταθέτοντας τη συγκλονιστική ομιλία της στην εκδήλωση που πραγματοποίησε ο Δήμος Σιντικής (Σιδηρόκαστρο) την περασμένη Κυριακή, 21 Ιουλίου 2024, στη μνήμη του ήρωα πατέρα της:

«Η φράση-ορόσημο “Δεν ξεχνώ” βρίσκεται και θα βρίσκεται ριζωμένη στις καρδιές όλων, όχι μόνο ως σύνθημα που στοιχειώνει τις μνήμες του παρελθόντος, αλλά ως διαχρονικό, αιώνιο σύμβολο της συλλογικής συνείδησής μας που δένεται με αίμα ιερό, αίμα ηρώων.
Ευχαριστώ τους συμπολεμιστές του πατέρα μου, τα παιδιά του, τα παλικάρια της 33 ΜΚ του 1974 που ακολουθώντας για άλλη μια φορά τον διοικητή τους βρίσκονται σήμερα εδώ για να τιμήσουν τη μνήμη του.

Πιστεύω ακράδαντα ότι πατρίδα χωρίς μνήμες είναι Γη χωρίς ουρανό. Η αγάπη για την πατρίδα, η αγάπη για την ελευθερία, μετριέται πάντα με τις θυσίες μας. Πέρασαν πενήντα χρόνια από εκείνες τις μέρες που για το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομότροπον, το ομόθρησκον ο αντιστράτηγος Γεώργιος Κατσάνης πήρε τη συνειδητή επιλογή του θανάτου. Οταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο, μια χούφτα παλικάρια ζωντάνεψαν τις Θερμοπύλες, τη Σαλαμίνα, την Αλαμάνα στα βράχια του Πενταδακτύλου. Βλέπετε, η αρετή πάντα κατοικεί σε δυσπρόσιτους βράχους.

Ο πατέρας μου, ο Γεώργιος Κατσάνης, αγέρωχος, αποφασισμένος, έτοιμος από καιρό, οδηγούσε τους στρατιώτες του εκεί πάνω στο κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα.

Γράφτηκαν πάρα πολλά από πάρα πολλούς για τις ηρωικές στιγμές, για τις σκληρές μάχες που διαδραματίστηκαν εκείνες τις άγριες ώρες. Τις 158 στροφές του Διονύσιου Σολωμού δρασκέλισαν εκείνες τις ώρες οι ελάχιστοι υπερασπιστές του πολύπαθου νησιού. Οταν η βοήθεια που περίμενε ο πατέρας μου δεν έφτασε ποτέ, και συνειδητοποιώντας τον άνισο και προδομένο αγώνα, πήρε την πιο μεγάλη απόφαση, αρνούμενος να αφήσει ανυπεράσπιστο τον Κυπριακό Ελληνισμό. Δεν περιφρονούσε τη ζωή ο πατέρας μου, αγαπούσε τη ζωή, αλλά ρίχτηκε στον θάνατο για χάρη της ζωής που αγαπούσε. Αφουγκράστηκε την ελεύθερη ψυχή του και έγραψε μαζί με τα παλικάρια του Ιστορία. Αλλωστε, το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς. Το αλφάβητο της απώλειας το ξέρουνε μόνο αυτοί που έχασαν ό,τι αγαπούσαν πολύ. Το δικό μας αλφάβητο σταμάτησε στο γράμμα Π, στη λέξη “Περηφάνια”, που την νιώσαμε από τη στιγμή που ο πατέρας μου θυσίασε τα νιάτα του και η μορφή του ανέμισε σημαία πάνω στον ιστό του Πενταδακτύλου.

Εχουν γράψει ότι η πατρίδα υψώνεται όταν υψώνονται τα παιδιά της. Σήμερα δίνεται σε όλους η ευκαιρία να γίνουμε κοινωνοί της έντασης και της δραματικότητας εκείνων των ημερών, αλλά κυρίως να θυμηθούμε όχι μόνο σε τι αντιστεκόμαστε, αλλά και για ποιον λόγο αξίζει μια τέτοια απόφαση ζωής»!

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/658179/to-alfavito-tis-leyterias/ 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Υποψήφιου Ευρωβουλευτή με το Εθνικό Μέτωπο

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ευρύτερα γνωστή στο κοινό ως Κομισιόν) αποτελείται από τους λεγόμενους επιτρόπους, που διορίζονται από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της Ε.Ε. Είναι δηλαδή μη αιρετοί, οι οποίοι όμως λειτουργούν στο πλαίσιο μιας ευρωκεντρικής πολιτικής και προσανατολισμού, χωρίς δηλαδή να δέχονται υποδείξεις και εντολές από τις χώρες που εκπροσωπούν. Η Κομισιόν έχει την αρμοδιότητα υποβολής νομοθετημάτων στο Ευρωκοινοβούλιο, προκειμένου αυτά να ψηφιστούν και να αποτελέσουν ευρωπαϊκούς νόμους, δεσμευτικούς για όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Γίνεται αντιληπτό ότι η Κομισιόν είναι αυτή που στην ουσία νομοθετεί και οι 700 ευρωβουλευτές απλώς επικυρώνουν με την ψήφο τους τις πολιτικές της, παρέχοντας με τον τρόπο αυτό μία επίφαση δημοκρατικότητας στη λειτουργία της. Δεν είναι φυσικά διόλου τυχαίο το ότι ένας κρίσιμος αριθμός ευρωβουλευτών επιλέγεται από τον χώρο του θεάματος, του αθλητισμού, της δημοσιογραφίας κ.λπ., έχοντας, δηλαδή, ελάχιστη έως και καμιά σχέση με την πολιτική. Πρόσωπα, δηλαδή, που είναι εύκολα χειραγωγήσιμα και ελεγχόμενα από αυτούς που ουσιαστικά τα τοποθέτησαν στις έδρες του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου απλώς για να ξεπλύνουν την μπουγάδα.

Πρόκειται, δηλαδή, για μία πολιτικά αρρωστημένη κατάσταση και αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι στρέφουν την πλάτη τους στους θεσμούς διά της αποχής τους από την εκλογική διαδικασία. Αυτό, όμως, θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για κινήματα ευρωσκεπτικιστικά και ταυτοτικά, όπως αυτά που αναπτύσσονται τα τελευταία χρόνια σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Κι αυτό, διότι όσοι επιλέγουν να ψηφίσουν τα συγκεκριμένα κόμματα, που στη γενικότητά τους εκφράζουν έναν κοινό οραματισμό για μία Ευρώπη των εθνών, είναι προβληματισμένοι πολίτες που προσπαθούν να βρουν διεξόδους στα ευρωπαϊκά αδιέξοδα αποδοκιμάζοντας γερασμένες και προκλητικές πολιτικές και νοοτροπίες.

Αυτοί οι πολίτες θα συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία και δεν θα απόσχουν, σε αντίθεση με τους εφησυχασμένους και συμβιβασμένους με τη σημερινή ευρωπαϊκή παθογένεια. Αυτό σημαίνει ότι αν, λ.χ., η αποχή είναι περίπου 50%, τα ποσοστά των «μικρών» αυτών κομμάτων αυτομάτως θα διπλασιαστούν, αφού θα προσέλθει ο ίδιος αριθμός ψηφοφόρων τους στον μισό πληθυσμό συνολικών ψηφοφόρων. Ετσι, ένα κόμμα που θα λάμβανε, λ.χ., 2% με αποχή μηδενική, θα λάβει 4% εφόσον προσέλθει στις κάλπες ο ίδιος αριθμός των ψηφοφόρων του και η αποχή του 50% προέλθει από τα λοιπά κόμματα. Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο πιο ενισχυμένα θα εμφανιστούν αυτά, αν υλοποιηθεί το σενάριο που προβλέπει αποχή που μπορεί να φτάσει και μέχρι το 70%! Αρκεί οι προβληματισμένοι πολίτες που υποστηρίζουν τα εθνικού χαρακτήρα αυτά κόμματα να προσέλθουν στις κάλπες και να δώσουν έτσι την ευκαιρία στις εθνικές δυνάμεις να ανατρέψουν αυτήν την παθογένεια των ευρωπαϊκών θεσμών.

Ακούγονται ίσως υπερβολικά όλα αυτά και αρκετά απλοποιημένα. Η δυναμική, όμως, αυτών των εθνικών δυνάμεων στη σημερινή σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου είναι μία πραγματικότητα. Και όλα δείχνουν ότι η σύνθεσή του μετά τις εκλογές της 9ης Ιουνίου θα είναι ακόμη πιο ελπιδοφόρα για μια Ευρώπη που θα παλεύει πλέον για την ανάκτηση της φυσιογνωμίας και των αξιών της.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να απουσιάσει από τη διαμόρφωση μιας τέτοιας προοπτικής. Ηδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και πρέπει με μεγάλες δρασκελιές να προσεγγίσουμε τις εξελίξεις που διαμορφώθηκαν στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η πραγματική διακύβευση δεν είναι τόσο το αν καταφέρουν κάποια (από τα αρκετά, είναι αλήθεια) κόμματα με εθνικό πρόσημο να εκπροσωπηθούν στο νέο Ευρωκοινοβούλιο, όσο το να βαδίσουν συντεταγμένα και υπεύθυνα στον δρόμο για μία Ευρώπη των πατρίδων και των λαών τους.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/602044/gia-mia-eyropi-ton-ethnon/ 

ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις την προπαγάνδα γειτονικών κρατών μας και, κυρίως των βόρειων γειτόνων μας, αναφορικά με θέματα Ιστορίας και ταυτότητας δεν ταιριάζει σε ένα κράτος που σέβεται την ιστορία και την κληρονομιά του. Αυτή η αβελτηρία είναι που καλλιέργησε και τελικά οδήγησε στη Συμφωνία» των Πρεσπών, την οποία υπέγραψε μια προδοτική κυβέρνηση και «σεβάστηκε» η επόμενη. Η ίδια αβελτηρία ευθύνεται και για τη μη απάντηση σε προκλήσεις που δεχόμαστε και από άλλες πλευρές, που προέρχονται από τον χώρο της επιστήμης, των τεχνών, της διανόησης κ.λπ., όπως η πρόσφατη τηλεοπτική δημιουργία γνωστής αμερικανικής εταιρίας, που παρουσιάζει τον Μέγα Αλέξανδρο ως ομοφυλόφιλο.

Θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος, βεβαίως, τι μπορεί να περιμένει ο Έλληνας από την κυβέρνησή του πάνω σε αυτό το θέμα, όταν επί σειρά δεκαετιών όλες οι κυβερνήσεις κρύβονταν πίσω από το δάχτυλό τους, λέγοντας ότι το Μακεδονικό είναι ένα θέμα ανύπαρκτο και ότι σύντομα όλοι οι Έλληνες θα το έχουν ξεχάσει. Κάποιοι όντως το ξέχασαν, αλλά δεν το ξέχασαν οι Σκοπιανοί… Και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα.

Με την ίδια νοοτροπία αντιμετωπίζονται τόσο οι Αλβανοί, που οικειοποιούνται σημαντικά ταυτοτικά στοιχεία του Ελληνισμού της περιοχής που κατέχει σήμερα το αλβανικό κράτος, όσο και οι Βούλγαροι, που έχουν ταυτίσει τους αρχαίους Θράκες με τους προδρόμους… Βουλγάρους! Και η μεν Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών παίζει διεθνώς χωρίς αντίπαλο, αλλά τι μπορεί να πει κανείς για κυβερνήσεις ελλαδίτικες, όπως αυτή που έφτασε στο σημείο, το 2005, να διοργανώσει κοινή τουριστική εκστρατεία με την τότε βουλγαρική με τίτλο «Ελάτε στη Θράκη, τη γη του Ορφέα»; Μη μας φανεί παράξενο αν άλλη κυβέρνηση συνδιοργανώσει με τους Σκοπιανούς κάποια στιγμή ανάλογη καμπάνια με τίτλο «Ελάτε στη Μακεδονία, τη γη του Μεγάλου Αλεξάνδρου»! Ειδικά μετά την υπογραφή της προδοτικής συμφωνίας, όλα είναι πλέον πιθανά…

Επίσης, μη μας φανεί καθόλου παράξενο αν είναι οι Σκοπιανοί αυτοί που θα αντιδράσουν στην ύβρι προς το πρόσωπο του Μ. Αλεξάνδρου (και απορώ πώς δεν το έχουν κάνει ακόμη!). Μπορεί στην Ελλάδα της επικείμενης νομιμοποίησης γάμου και τεκνοθεσίας από τους ομοφυλοφίλους μια τέτοια ιστορική ύβρις να μη θεωρείται από την ηγεσία της κάτι μεμπτό, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι κάτι τέτοιο ισχύει και σε χώρες όπως τα Σκόπια.

Να θυμίσουμε ότι, ακόμη και στην περίπτωση της παραγωγής τηλεοπτικής σειράς της ίδιας αμερικανικής εταιρίας, στην οποία παρουσιαζόταν η Ελληνίδα βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα, ως… μαύρη (!), αυτή που αντέδρασε ήταν η… Αίγυπτος, η οποία διά του υπουργείου Αρχαιοτήτων της ανακοίνωσε με κάθε επισημότητα ότι «η τελευταία Φαραώ της Αιγύπτου είχε λευκό δέρμα και ελληνιστικά χαρακτηριστικά», φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να εξεταστεί η αναστολή λειτουργίας του Netflix στην επικράτειά της!

Έτσι αντιδρούν σοβαρές χώρες, που σέβονται την ιστορία και την κληρονομιά τους (ακόμη κι όταν αυτά δεν είναι αμιγώς δικά τους, όπως στην περίπτωση της Αιγύπτου) και όχι κλαψουρίζοντας εκ των υστέρων, όταν τα αποτελέσματα της αβελτηρίας τους θα έχουν δημιουργήσει καταστάσεις που δύσκολα πια ανατρέπονται.

Όταν αποφασίσουμε κάποια στιγμή να μιλάμε εμείς οι ίδιοι για την ιστορία μας και δεν θα αφήνουμε να το κάνει αυτό κάθε «Αμερικανάκι», όταν δηλαδή καταλάβουμε επιτέλους την αναγκαιότητα υπεράσπισης της ιστορικής αλήθειας, τότε ίσως θα είμαστε και άξιοι της κληρονομιάς μας. Μέχρι τότε θα τσιμεντώνουμε Ακροπόλεις και θα μπαζώνουμε Αμφιπόλεις…

https://www.antinews.gr/50329/antitheseis/ethnikos-akrotiriasmos/

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ - Η παρακαταθήκη των έργων του Δραγούμη απετέλεσε εφαλτήριο αφύπνισης του λαού. Μία παρακαταθήκη που προφανέστατα υιοθετήθηκε από τον Μεταξά, επηρεάζοντάς τον καθοριστικά

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Τη ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις κι ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει!».

Τέτοιες μέρες θυμάσαι τον Ιωνα Δραγούμη πιο έντονα. Εκατόν τρία χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του από τους παρακρατικούς βενιζελικούς του Γύπαρη (31/7/1920), συνειδητοποιείς ότι μπορεί να μην υπάρχει πια ο Τούρκος δυνάστης στον ελλαδικό χώρο, αλλά «οι φιλήκοοι των ξένων» εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ως ραγιάδες στα νέα αφεντικά αυτού του τόπου. Διότι μόνο ως «τόπο» μπορούν να τον αντιληφθούν αυτοί οι νεοραγιάδες. Η έννοια της «πατρίδας», ως η γη των πατέρων, ως μία αδιάσπαστη ταυτοτική συνέχεια αξιών και βιοτής, δεν τους είναι πλέον αντιληπτή.

Αυτές τις μέρες, όμως, θυμάται κανείς και τον Ιωάννη Μεταξά, που 16 χρόνια αργότερα (4/8/1936) αναλάμβανε την κυβέρνηση της πατρίδας, οδηγώντας τον ελληνικό λαό στην ενδοξότερη σελίδα της Ιστορίας του μετά την Εθνεγερσία του 1821.

Πώς, όμως, αυτό το άθλιο συνονθύλευμα γραικύλων, που ο Δραγούμης φτάνει να τους χαρακτηρίσει «ελεεινούς» και «άκαρδους», «ανίκανους» να φυλάξουν «τα χώματα και τα δένδρα» της πατρίδας τους, έφτασε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να μεγαλουργήσει και να γίνει θαυμαστό σε όλη την ανθρωπότητα για τον ηρωισμό και την αυταπάρνησή του;

Αναμφισβήτητα, οι στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες του Μεταξά και η προσεκτική εκ μέρους του επιλογή άξιων συνεργατών του συνετέλεσαν καθοριστικά προς τον σκοπό αυτό. Και η πνευματική παρακαταθήκη των έργων του Δραγούμη απετέλεσε το εφαλτήριο της αφύπνισης του λαού. Μία πνευματική παρακαταθήκη που προφανέστατα υιοθέτησε και επηρέασε τον Ιωάννη Μεταξά.

Εξάλλου, Μεταξάς και Δραγούμης έζησαν μαζί δύσκολα χρόνια στην εξορία τους στην Κορσική (1917 κ.ε.), όπου η επαφή τους και οι συζητήσεις τους ήταν συχνές και πολύωρες. Είχε προηγηθεί η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, όπου ο Μεταξάς παρέλαβε την υπογραφή του Ταχσίν πασά στο πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης, που είχε συντάξει ο Δραγούμης.

Τα κοινά αυτά βιώματα και η διεκδικητική διπλωματική νοοτροπία του Δραγούμη επηρέασαν καθοριστικά τις κυβερνητικές επιλογές του Μεταξά, δύο δεκαετίες αργότερα, διαμορφώνοντας παράλληλα και σφυρηλατώντας το όραμά του για την Ελλάδα που ονειρευόταν.

Ηδη από το 1929 στο ημερολόγιό του αποτυπώνεται εύγλωττα η επιρροή αυτή, με το ίδιο δραγούμειο πάθος, το τόσο κυρίαρχο και αγνό σε όλα τα έργα του:

«Εκείνο που ξέρω είναι ότι είμαι ένα πράγμα με την Ελλάδα. Σαρξ εκ της σαρκός της» (26/12/1929).

«Φιλοδοξία δεν έχω πλέον, ήταν το κίνητρο της ενεργητικότητός μου. Μόνον αίσθημα καθήκοντος. Θα κάμω το καθήκον μου προς την Ελλάδα, όχι όμως αυτόκλητος… Εκτός κινδύνου της χώρας. Τότε θα προσφερθώ μόνος μου και, εάν δεν με θέλουν, θα τραβηχθώ πάλιν» (30/12/1929).

«Ειμπορεί κανείς να μη προσπαθήση μόνος του να υπηρετήση, χωρίς να περιμένη να τον καλέσουν; Εχει κανείς δικαίωμα να κρύψη τον λύχνον υπό το μόδιον; Τι θα απαντήση κανείς στον Θεό όταν ερωτηθή τι έκαμε τα τάλαντα που του έδωσε;» (31/12/1929).

Ιων Δραγούμης και Ιωάννης Μεταξάς. Δύο προσωπικότητες που ένιωθαν ότι δεν γεννήθηκαν για να ζήσουν απλώς στην εποχή τους, αλλά ως υλικό για μελλοντικές μνήμες. Ετσι έζησαν και έτσι εξακολουθούν να ζουν!

https://www.newsbreak.gr/apopseis/493204/ion-dragoymis-kai-ioannis-metaxas/ 

ΘΡΑΚΗ : Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΕΨΕΙ - ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται ποιο θα εντάξει στα ψηφοδέλτιά του τα χειρότερα εξτρεμιστικά τουρκόφρονα στοιχεία, ενώ σχεδόν όλοι οι αιρετοί εντάσσουν στο πρόγραμμά τους και μια επίσκεψη στον… Τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής!

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Περίσσεψε η πολιτική προεκλογική υποκρισία αναφορικά με το θέμα της Θράκης. Εντελώς «ξαφνικά» αποκαλύφθηκε ότι το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής εμπλέκεται στα πολιτικά πράγματα της πατρίδας μας και διαμορφώνει τις πολιτικές εξελίξεις, καθοδηγώντας την ψήφο των μουσουλμάνων της περιοχής! Αυτό, δηλαδή, που οι κάτοικοι της Θράκης μας το έχουν «τούμπανο» τα πολιτικά κόμματα το έκαναν «κρυφό καμάρι» (στην κυριολεξία)!

Πριν από αρκετά χρόνια (το 1989) θεσπίστηκε το όριο του 3% που πρέπει να λάβει ένα κόμμα προκειμένου να αποκτήσει το δικαίωμα να εκπροσωπηθεί στην ελληνική Βουλή. Το όριο αυτό υποτίθεται πως ψηφίστηκε προκειμένου να αποτραπεί η είσοδος στο Κοινοβούλιο κομματικών σχηματισμών που είχαν σημαντική εκλογική δύναμη σε κάποιον νομό, με αποτέλεσμα να εκλέγουν εκεί έναν βουλευτή (π.χ., νομοί Ροδόπης και Ξάνθης), ενώ στην υπόλοιπη επικράτεια τα ποσοστά του ήταν μηδενικά. Με τον τρόπο αυτόν υποτίθεται πως θα αποτρεπόταν η είσοδος στη Βουλή δεδηλωμένων τουρκόφρονων βουλευτών, όπως, λ.χ., ο μακαρίτης Αχμέτ Σαδίκ, βουλευτής τότε στον νομό Ροδόπης. Αμ, δε…

Σύντομα αποδείχθηκε πως μόνο αυτός δεν ήταν ο στόχος. Τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και αργότερα και ο ΣΥΡΙΖΑ) άρχισαν να διαγκωνίζονται ποιο θα καταφέρει να εντάξει στα ψηφοδέλτιά του τα ίδια και χειρότερα εξτρεμιστικά τουρκόφρονα στοιχεία, με αποτέλεσμα όχι μόνο να συνεχίσουν να εκλέγονται στην ελληνική Βουλή, αλλά να απολαμβάνουν και το κύρος της συμμετοχής τους σε κόμμα εξουσίας ή και κυβέρνησης. Να αποκτήσουν δηλαδή το δικαίωμα, με την ψήφο τους, να διαμορφώνουν την κυβερνητική πολιτική της χώρας μας!

Παράλληλα, το τουρκικό προξενείο αναβαθμίστηκε και από περιθωριακός παίκτης έφτασε να αποτελεί συνομιλητή των κομμάτων εξουσίας, ζητώντας ανταλλάγματα προκειμένου να καθοδηγήσει την ψήφο των μουσουλμάνων προς συγκεκριμένα πρόσωπα και κόμματα.

Τελικά, στην πράξη αποδείχθηκε πως, κατά παράξενη συγκυρία, από τη ρύθμιση αυτή επλήγησαν κυρίως κόμματα με πατριωτικό πρόσημο, τα οποία σε διάφορες εκλογικές μάχες άγγιξαν το όριο του 3% χωρίς να καταφέρουν να εκπροσωπηθούν στη Βουλή, όπως έγινε και πρόσφατα, στις εκλογές της 21ης Μαΐου.

Η πολιτική υποκρισία, όμως, έχει και άλλες διαστάσεις. Είναι γνωστό (τουλάχιστον στους κατοίκους της Θράκης μας) ότι σχεδόν όλοι οι φιλόδοξοι αιρετοί των «μεγάλων», κατά κανόνα, κομμάτων (υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, δημοτικοί ή περιφερειακοί σύμβουλοι κ.ά.) εντάσσουν στο πρόγραμμα των προεκλογικών δραστηριοτήτων τους και μια επίσκεψη στον… Τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής!

Και όταν αυτή δεν γίνεται απροκάλυπτα, γίνεται με τη δικαιολογία των «ευχών» τους προς τον πρόξενο, με αφορμή κάποια θρησκευτική μουσουλμανική εορτή, όπως θα γίνει και αύριο, Πέμπτη 29 Ιουνίου, με αφορμή το «μπαϊράμι». Αναμένεται, λοιπόν, ο αύλειος χώρος του τουρκικού προξενείου να κατακλυστεί από χριστιανούς πολιτευτές, αιρετούς και μη, που θα σπεύσουν να «ευχηθούν» στον εκπρόσωπο μιας χώρας η οποία δεν χάνει την ευκαιρία να μας απειλήσει με πόλεμο με την παραμικρή ευκαιρία!

Παράλληλα, φυσικά, θα «ευχηθούν» και στον τουρκομουφτή της περιοχής, δηλαδή όχι στον νόμιμο θρησκευτικό ηγέτη των μουσουλμάνων της Ροδόπης, αλλά σε αυτόν που όρισε η Τουρκία μέσω «εκλογών» τις οποίες διοργάνωσε με τους πρακτορίσκους της σε συγκεκριμένα τεμένη της περιοχής. Θα έχει πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πόσοι από αυτούς θα επισκεφτούν για να ευχηθούν και στον νόμιμο και διορισμένο από την ελληνική Πολιτεία μουφτή!

Δεν απέχουν ούτε κατ᾽ ελάχιστον οι καταγγελίες τόσο της υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ στη Ροδόπη όσο και της Ν.Δ. αναφορικά με τον ρόλο του προξενείου. Είναι εξοργιστικό όμως ότι αυτό το απαράδεκτο γεγονός μπήκε στο «κάδρο» μιας μικροπολιτικής προεκλογικής αντιπαράθεσης…

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/481908/thraki-i-ypokrisia-echei-perissepsei/ 

ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ!

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Πολλά και εύλογα τα ερωτήματα που προκάλεσε η αιματηρή επίθεση στην Κωνσταντινούπολη. Τόσο για τον τρόπο όσο και για τον χρόνο αλλά και για τη σκοπιμότητα της ενέργειας αυτής.

Η προκλητική παρουσία και παραμονή ενός προσώπου που μετέφερε μία βόμβα για μεγάλο χρονικό διάστημα (οι τουρκικές Aρχές αναφέρουν για περίπου μία ώρα!) στο καλύτερα φυλασσόμενο μέρος της Πόλης, με δεκάδες κάμερες, οι οποίες φυσικά κατέγραψαν τα πάντα, όπως είδαμε στη συνέχεια, αλλά και η μη προσπάθεια της φερόμενης ως τρομοκράτισσας να εξαφανιστεί στη συνέχεια, πηγαίνοντας απλώς στο σπίτι της (!), χαρακτηρίζονται -τουλάχιστον- «περίεργα» γεγονότα.

Από την άλλη, και αυτό ίσως να είναι το σημαντικότερο, θα πρέπει να εξεταστεί ποιος ωφελείται από όλη αυτή την ιστορία. Σίγουρα, πάντως, όχι οι Κούρδοι, που το τελευταίο διάστημα προσπαθούν να αποσείσουν όλους τους χαρακτηρισμούς που ετεροπροσδιορίζουν τον αγώνα τους για εθνική ανεξαρτησία ως «τρομοκρατικό», έχοντας επιδοθεί διεθνώς σε έναν τιτάνιο αγώνα γι᾽ αυτό. Πώς ακριβώς, λοιπόν, θα βοηθήσει, άραγε, αυτόν τον αγώνα η συγκεκριμένη βομβιστική ενέργεια;

Από την άλλη πλευρά, η διεθνής συμπάθεια προς την Τουρκία, που αναπτύχθηκε εξαιτίας των φρικιαστικών εικόνων από το κέντρο της Κωνσταντινούπολης, αλλά και η επακόλουθη συσπείρωση της τουρκικής κοινής γνώμης γύρω από την ηγεσία της (σύνηθες αποτέλεσμα σε στιγμές κρίσης σε όλο τον κόσμο), προφανώς,  κατατάσσουν το καθεστώς Ερντογάν στους ωφελημένους λόγω του γεγονότος αυτού.

Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας άρπαξε αμέσως την ευκαιρία, προκειμένου όχι μόνο να προσπαθήσει να εμπλέξει τη χώρα μας ως «εν δυνάμει υποδοχέα των τρομοκρατών», που απλώς «δεν πρόλαβαν να διαφύγουν στην Ελλάδα», αλλά και να φτάσει στο σημείο να απορρίψει τη δήλωση συμπάθειας και καταδίκης της τρομοκρατίας που στάλθηκε από τις ΗΠΑ, κατηγορώντας τες ότι ενισχύουν τον αγώνα των «τρομοκρατών»!

Σε κάθε περίπτωση, είτε δηλαδή η βομβιστική επίθεση αποτελεί προβοκατόρικη ενέργεια των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας είτε μεμονωμένη τρομοκρατική επίθεση μιας ομάδας «χρήσιμων ηλίθιων» ή ακόμη και έναν συνδυασμό και των δύο περιπτώσεων, είναι βέβαιο ότι η Τουρκία όχι μόνο θα τη χρησιμοποιήσει για να προωθήσει το δικό της αφήγημα περί τρομοκρατίας, στοχοποιώντας τον εθνικό αγώνα των Κούρδων, αλλά θα τη χρησιμοποιήσει και ως αιτιολογία για την επανάληψη πολεμικών επιχειρήσεων, με την εκ νέου εισβολή στρατευμάτων της σε γειτονικές της χώρες. Στον συνολικό σχεδιασμό της προς την κατεύθυνση αυτή σίγουρα ανήκει και η προσπάθειά της να φέρει τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την Ελλάδα σε θέση αμυνόμενου και απολογούμενου, ως δήθεν υποστηρικτές «τρομοκρατών».

Είναι προφανές πως μία ηγεσία η οποία, αν δεν οργάνωσε στο πρόσφατο παρελθόν, τουλάχιστον χρησιμοποίησε προς τελικό όφελός της τις πληροφορίες που είχε για την αντιμετώπιση ενός πραξικοπήματος σε βάρος της, είναι σίγουρα αδίστακτη. Οι έξι νεκροί και μερικές δεκάδες τραυματίες μιας βομβιστικής επίθεσης δεν είναι τίποτε μπροστά στα αμέτρητα θύματα εκείνων των ημερών αλλά και στις πολλές χιλιάδες των διώξεων που ακολούθησαν προκειμένου να εδραιωθεί το καθεστώς Ερντογάν.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι παράφρονες ηγέτες κάθε εποχής είναι ότι για την υλοποίηση της παρανοϊκών σχεδίων τους απαιτούνται πάντοτε ποταμοί αίματος και βαρύ τίμημα για τον ίδιο τους τον λαό. Οταν το καταλαβαίνουν, είναι συνήθως πολύ αργά. Τόσο γι᾽ αυτούς όσο και για την ίδια τους τη χώρα. Ο νεοσουλτάνος της γείτονος δεν θα ξεφύγει από αυτήν τη μοίρα…

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/394414/neoothomaniki-parafrosyni/ 

 

ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Ο Οκτώβριος είναι μήνας που προάγει τα εθνικά μας συναισθήματα, λόγω του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ειδικότερα, όμως, για πολλές περιοχές της Μακεδονίας, με προεξάρχουσα τη Θεσσαλονίκη, τα συναισθήματα αυτά είναι ιδιαίτερα έντονα, αφού συνδέονται και με τους νικηφόρους αγώνες του Στρατού μας το 1912.

Η 26η Οκτωβρίου του 1912 ήταν η κορωνίδα των αγώνων αυτών, όταν ο Ελληνικός Στρατός, υπό την καθοδήγηση του βασιλιά Κωνσταντίνου, εισήλθε νικηφόρος και θριαμβευτής στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από μία σειρά πολυαίμακτων νικηφόρων μαχών (Γιαννιτσά, Σαραντάπορος κ.ά.). Η ημερομηνία αυτή αξίζει πραγματικά να τιμάται ως μέρα απελευθέρωσης, αφού αυτή ήλθε ως αποτέλεσμα αυτών των μαχών, που ανάγκασαν τους Οθωμανούς να την παραδώσουν συνειδητοποιώντας τη ματαιότητα όποιας αντίστασης.

Η είσοδος της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους, αν και ως γεγονός οδήγησε στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και άλλων προαιώνιων ελληνικών πατρίδων, δεν εορτάζεται ανάλογα, όπως συμβαίνει, λ.χ., με την 25η Μαρτίου του 1821. Αντίθετα, εορτάζονται και τιμώνται κατά τόπους οι ημερομηνίες απελευθέρωσης των διαφόρων πόλεων ή περιοχών της πατρίδας μας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η χαρά της νίκης και της λευτεριάς υπερίσχυσε του πόθου και της λαχτάρας γι’ αυτές, ίσως γιατί η φλόγα σιγόκαιγε στις καρδιές των Ελλήνων για πολλά χρόνια. Έτσι, ενώ στην επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, αλλά και της 28ης Οκτωβρίου 1940 τιμούμε και γιορτάζουμε για τις ευκαιρίες που μας έδωσε η Ιστορία να υπερασπίσουμε τις αξίες και τα ιδανικά μας, να κάνουμε το χρέος μας απέναντι στην πατρίδα και την ελευθερία, στους Βαλκανικούς Πολέμους αυτή την ευκαιρία τη δημιουργήσαμε, τη χτίσαμε στην ψυχή και την καρδιά μας για πολλά χρόνια έπειτα από τη δημιουργία του μικρού και κολοβωμένου ελληνικού κρατιδίου το 1828. Η δικαίωση αυτού του αγώνα ξέσπασε τη χαρά του στον εορτασμό της νίκης.

Απαξιωτικές αναφορές

Τα λέμε αυτά γιατί άλλη μία φορά θα ακουστούν αυτές τις ημέρες απαξιωτικές αναφορές με σκοπό να υποβαθμίσουν το νόημα του ΟΧΙ του ελληνικού λαού απέναντι στον Ιταλό εισβολέα. Είτε γιατί κάποιοι ενοχλούνται επειδή το ΟΧΙ αυτό το είπε ένας δικτάτορας που εμφορείτο από εθνικιστικές ιδέες (Ιωάννης Μεταξάς) είτε γιατί κάποιοι απλώς δεν έχουν μάθει να λένε «όχι»!

Κι όμως, όλοι αυτοί, με περίσσιο θράσος, θα μιλήσουν για το ΟΧΙ του ελληνικού λαού απέναντι στον φασισμό, θα κορδωθούν ενώπιον του παρελαύνοντος Στρατού μας και θα αναλωθούν σε βαρύγδουπες δηλώσεις προσπαθώντας να προσποριστούν λίγη από τη δόξα και το μεγαλείο ανθρώπων ηρώων με τους οποίους ουδεμία σχέση έχουν και τα πρότυπα των οποίων είναι ανάξιοι να ενστερνιστούν. Μόνον ως ύβρις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί όποια σχετική αναφορά εκ μέρους τους.

Όπως γράφει ο Ιωάννης Συκουτρής, ο ηρωικός άνθρωπος είναι «ριζωμένος βαθύτατα εις το παρελθόν, του οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα· μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν – και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ’ εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του». Ψιλά γράμματα για συμβιβασμένους και «ρεαλιστές»…

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/388364/polytima-didagmata-ton-valkanikon/ 

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ...ΣΤΗΝ ΚΙΛΟΒΑΤΩΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΔΑ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Ο φετινός χειμώνας αναμένεται ιδιαίτερα βαρύς, σύμφωνα τουλάχιστον με τις προβλέψεις των ειδικών. Αν αυτό συνδυαστεί με τη δεδομένη, τεράστια αύξηση του κόστους θέρμανσης, τότε αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς τι μας περιμένει. Και αυτό θα είναι κάτι που όχι μόνο θα έχει επιπτώσεις στον οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά θα δημιουργήσει και σοβαρότατο πρόβλημα στους χώρους διδασκαλίας.

Ιδιαίτερα στα δημοτικά σχολεία το πρόβλημα θα είναι πολύ μεγαλύτερο, αφού στα περισσότερα από αυτά παρατείνεται φέτος (και ορθώς) η λειτουργία των ολοήμερων τμημάτων, τα οποία θα λειτουργούν έως τις 5.30 το απόγευμα, αντί για τις 4.00, που ίσχυε έως την περσινή σχολική χρονιά.

Και αυτό γιατί στα περισσότερα σχολικά κτίρια, αν όχι σε όλα, δεν έχει προβλεφθεί η δυνατότητα θέρμανσης περιορισμένου αριθμού αιθουσών, με αποτέλεσμα για τη λειτουργία μίας ή δύο αιθουσών που απαιτούνται για τη λειτουργία των ολοήμερων τμημάτων να είναι υποχρεωτικό να θερμαίνεται ολόκληρο το κτίριο! Αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό μπορεί να επιφέρει επιπλέον κόστος εκατομμυρίων ευρώ για θέρμανση. Φυσικά, το ζήτημα δεν είναι μόνο το επιπλέον κόστος, αλλά το να εξασφαλιστεί ότι όλοι οι μαθητές θα έχουν ικανοποιητική και επαρκή θέρμανση όσο διάστημα θα βρίσκονται στις τάξεις τους.

Δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή κατά την οποία ο κάθε μαθητής μετέφερε από το σπίτι του στο σχολείο μαζί με τα βιβλία του και ένα κούτσουρο για να τροφοδοτηθεί η ξυλόσομπα, προκειμένου να θερμαίνεται η τάξη του κατά τη διδασκαλία (αν και, έτσι που πάμε, είναι πιθανόν να ξαναδούμε τέτοιες σκηνές)! Στην εποχή μας οφείλει η Πολιτεία να διασφαλίζει αξιοπρεπείς συνθήκες εκπαίδευσης σε όλα τα Ελληνόπουλα.

Η τοποθέτηση χρονοδιακοπτών και θερμοστατών σε όλες τις σχολικές μονάδες θα μπορούσε να αποτελέσει μία προσωρινή λύση. Είναι σίγουρα ένα κόστος, το οποίο όμως θα αποσβεστεί σύντομα από την εξοικονόμηση της κατανάλωσης καυσίμου.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να παρακάμψει τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, να δώσει τη δυνατότητα στους δήμους όλης της χώρας να προχωρήσουν στη διαδικασία αυτή και -σε συνδυασμό με απόφασή της για κατάργηση του ΦΠΑ και του ειδικού φόρου κατανάλωσης καυσίμων στα τιμολόγια θέρμανσης των σχολικών μονάδων- να διευκολύνει τη δυνατότητα των σχολικών επιτροπών να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους.

Με δεδομένες ήδη τις επιπλέον ανάγκες που προέκυψαν από τη λειτουργία της προσχολικής εκπαίδευσης, τις οποίες η κυβέρνηση αποδείχθηκε ανεπαρκής στο να τις καλύψει ικανοποιητικά, αφού τα 130.000.000 ευρώ που πρόσφερε στις σχολικές επιτροπές όλης της χώρας μετά βίας κάλυψαν τις υποχρεώσεις τους, αντιλαμβάνεται κανείς ότι φέτος έχει να αντιμετωπίσει μία δραματικά διαμορφωμένη κατάσταση, στη δημιουργία της οποίας και η ίδια συνετέλεσε, με τις ατυχείς και προβληματικές επιλογές της στην ενεργειακή πολιτική της χώρας μας.

Αν δεν θέλει, λοιπόν, να επωμισθεί και το βάρος μιας εικόνας που θα δημιουργηθεί στα ελληνικά σχολεία που θα μας γυρίζει πολλές δεκαετίες πίσω, αναφορικά με τις συνθήκες που θα επικρατούν στους χώρους διδασκαλίας, επιβάλλεται να λάβει μέτρα άμεσα.

Η διευκόλυνση των δήμων να εκμεταλλευτούν τη γεωθερμία αλλά και να δημιουργήσουν ενεργειακές κοινότητες (ιδιαίτερα μάλιστα σε μεγάλους αστικούς, περίκλειστους δήμους, που κατά κανόνα στερούνται εκτάσεων για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων) θα αποτελούσε έναν σοβαρό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση του προβλήματος σε βάθος χρόνου, αλλά αυτό είναι κάτι που απαιτεί χρονοβόρες διαδικασίες και μελέτες. Μέχρι να γίνουν αυτά, όμως, προέχει η άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος.

 

NEWSBREAK