ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ “Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ” ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΙΝΑΣ-ΗΠΑ;

Του Κωνσταντίνου Γρίβα, Καθηγητού Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών 

Κατά συνάντηση του προέδρου της Κίνας με τον Αμερικανό πρόεδρο, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση η αναφορά του Σι Τζινπίνγκ στην “Παγίδα του Θουκυδίδη”, την θεωρία που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο της γεωπολιτικής συζήτησης γύρω από τις αμερικανοκινεζικές σχέσεις. Ο Σι δήλωσε συγκεκριμένα ότι «η Ιστορία και ο κόσμος παρακολουθούν για να δουν αν οι δύο χώρες μπορούν να υπερβούν την “Παγίδα του Θουκυδίδη” και να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο σχέσεων ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις».

Η έννοια αυτής της θεωρίας, όπως πρωτοδιατυπώθηκε από τον Graham Allison, παρουσιάζει την άνοδο μιας νέας Δύναμης και την ανασφάλεια της κατεστημένης Δύναμης ως νομοτελειακά συγκρουσιακή διαδικασία. Έτσι, έχει έλθει ξανά στο προσκήνιο η συζήτηση περί “νομοτελειακής” σύγκρουσης ΗΠΑ-Κίνας, η οποία συμπυκνώνεται εν πολλοίς στην περιβόητη θεωρία για την “Θουκυδίδεια Παγίδα” – παρουσιάζει την άνοδο μιας νέας Δύναμης και την ανασφάλεια της κατεστημένης Δύναμης ως νομοτελειακά συγκρουσιακή διαδικασία.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ : SLPRESS

(ΒΙΝΤΕΟ) ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ - Ανάλυση του καθηγητή Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνου Γρίβα στο “Αχελώος Tv”

Σε μια συζήτηση με έντονο ιδεολογικό, ιστορικό και γεωπολιτικό φορτίο στην εκπομπή «Λόγος Ρωμαϊκός», ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνος Γρίβας επιχείρησε να δώσει μια συνολική ερμηνεία της Ελληνικής Επανάστασης, όχι ως ενός στενά εθνικού γεγονότος, αλλά ως μιας ιστορικής τομής με βαθιές διεθνείς συνέπειες. 

Ο κ. Γρίβας υποστήριξε ότι η Επανάσταση του 1821 δεν μπορεί να διαβαστεί μέσα από τα στενά σχήματα που κυριάρχησαν επί δεκαετίες στη δημόσια αφήγηση. Όπως τόνισε, δεν υπήρξε προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης, ούτε μια ξαφνική αφύπνιση των Ελλήνων, αλλά η κορύφωση ενός μακρού, αδιάκοπου αγώνα του ελληνισμού απέναντι στην οθωμανική κυριαρχία. Στη συλλογιστική του, το 1821 ήταν το τελευταίο και αποφασιστικό επεισόδιο ενός διαρκούς πολέμου και μιας διαχρονικής άρνησης ήττας.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρέθηκε η άποψη ότι η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε μια «γεωπολιτική βόμβα» για το διεθνές σύστημα της εποχής. Ο καθηγητής συνέδεσε το ’21 με τις μεγάλες ανατροπές που είχαν προηγηθεί με την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, επιμένοντας όμως ότι η ελληνική περίπτωση είχε μια ιδιαιτερότητα: δεν επεδίωκε απλώς τη δημιουργία ενός μικρού εθνικού κράτους, αλλά εξέφραζε, κατά τη δική του ανάγνωση, μια δυναμική ιστορικής και πολιτισμικής επαναφοράς του ελληνισμού ως ευρύτερου γεωπολιτικού μεγέθους.

Κατά τον Κωνσταντίνο Γρίβα, αυτή ακριβώς η δυναμική εξηγεί γιατί οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής αντιμετώπισαν την Επανάσταση με βαθιά καχυποψία. Όπως ανέφερε, ούτε η Ρωσία ούτε οι δυτικές δυνάμεις επιθυμούσαν την ανάδυση ενός ισχυρού ελληνικού πόλου στον πιο κομβικό, όπως είπε, γεωπολιτικό χώρο του πλανήτη. Στο σκεπτικό του, οι ξένες παρεμβάσεις δεν έγιναν πρωτίστως για να «σωθεί» η Ελλάδα, αλλά για να περιοριστεί, να ελεγχθεί και να ενταχθεί σε ένα καλούπι συμβατό με τις ισορροπίες ισχύος της εποχής.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη διπλωματική ωριμότητα των επαναστατημένων Ελλήνων, σημειώνοντας πως, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε ακόμη συγκροτημένο κράτος, ήδη συγκροτούνταν πολιτικά σχήματα, θεσμικές μορφές εκπροσώπησης και μηχανισμοί εξωτερικής πολιτικής. Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και το γεγονός ότι οι επαναστατημένοι Έλληνες μπόρεσαν να κινηθούν σε ένα σύνθετο διεθνές περιβάλλον, αξιοποιώντας ανταγωνισμούς και παίζοντας, όπως είπε, ένα πολυπολικό παιχνίδι ισορροπιών ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Αναφερόμενος στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο καθηγητής Γρίβας τον περιέγραψε ως την κατεξοχήν προσωπικότητα που διέθετε συνείδηση τόσο του ιστορικού βάθους του ελληνισμού όσο και της πραγματικής λειτουργίας του διεθνούς συστήματος. Τόνισε ότι ο Καποδίστριας δεν έβλεπε την Ελλάδα ως ένα απλό μικρό κρατίδιο, αλλά ως φορέα ιστορικής συνέχειας, πολιτισμικής ισχύος και δυνητικά αυτόνομης γεωπολιτικής παρουσίας. Στην ανάλυσή του, εάν ο πρώτος κυβερνήτης είχε περισσότερο χρόνο, η πορεία του ελληνικού κράτους θα μπορούσε να ήταν ριζικά διαφορετική.

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας στάθηκε επίσης στη στρατιωτική διάσταση της Επανάστασης, απορρίπτοντας τις προσεγγίσεις που απαξιώνουν τους αγωνιστές ως άτακτες και ανοργάνωτες δυνάμεις. Αντίθετα, ανέδειξε τη μαχητική κουλτούρα των κλεφτών και αρματολών, τη βαθιά πολεμική εμπειρία τους, αλλά και την αίσθηση ιστορικής συνέχειας που, κατά τον ίδιο, έφερε μέσα του ο ελληνικός πολεμιστής της εποχής. Στην οπτική του, αυτή η παράδοση φτάνει αργότερα μέχρι τον εύζωνα, τον οποίο χαρακτήρισε ως πρότυπο απόλυτου πολεμιστή στο ελληνικό στρατιωτικό φαντασιακό.

Σημαντικό μέρος της συνέντευξης αφιερώθηκε στη σχέση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, με τον κ. Γρίβα να υποστηρίζει ότι η σύζευξη αυτών των δύο στοιχείων παράγει μια πολιτισμική δύναμη με πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από το περιορισμένο μέγεθος του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα, πέρα από τα στενά κρατικά της όρια, εξακολουθεί να διαθέτει χαρακτηριστικά πολιτισμικής υπερδύναμης, εφόσον κατανοήσει το ιστορικό της βάθος και λειτουργήσει με αυτοσυνείδηση.

Κλείνοντας, ο καθηγητής συνέδεσε ανοιχτά το 1821 με το σήμερα, λέγοντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται ξανά σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων, σε μια περιοχή εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας και απέναντι σε μια Τουρκία με αυξημένες φιλοδοξίες. Το βασικό του μήνυμα ήταν ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται φοβικά ή εξαρτημένα, αλλά οφείλει να επανανακαλύψει την ιστορική της αυτοσυνειδησία, να κινηθεί πολυπολικά και να διεκδικήσει ρόλο πρωταγωνιστή και όχι παθητικού παρατηρητή των εξελίξεων.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=L5hCTGtvHBQ

GEOPOLITICO

AUKUS ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ : ΡΕΥΣΤΕΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ

Του Παναγιώτη Ήφαιστου
Ομ. Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Οι «συμμαχικές συγκλίσεις» ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας και Αυστραλίας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Εντάσσεται σε μια λογική πλανητικών ανακατανομών ισχύος και συμφερόντων λόγω αλλαγής των δομών ισχύος που προκάλεσε η πτώση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης το 1989-90.

Το πώς εξελίσσονται τα πράγματα, πάντως, αφορούν ζωτικά την Ελλάδα επειδή ανεξάρτητα των μακροχρόνιων προεκτάσεων η Τουρκία «σαν έτοιμη από καιρό» σπεύδει να εκμεταλλευτεί τα γεγονότα, να ενισχύσει τα ερείσματά της, να κάνει συναλλαγές με τις μεγάλες δυνάμεις με σκοπό την στρατηγική αναβάθμισή της.

Με κάθε νοητό κριτήριο η Ελλάδα έχει συμφέρον να μην δημιουργήσει παραστάσεις που ενισχύουν την Τουρκική στρατηγική να καταστεί περιφερειακή δύναμη που θα συναλλάσσεται προνομιακά με τις μεγάλες δυνάμεις.

Μια μικρή ιστορική αναδρομή: Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο: «Γεμίζοντας» τα κενά ισχύος

Καλά κάνουμε να δούμε τις εξελίξεις σε αναφορά με την συμφωνία ΗΠΑ, Βρετανίας, Αυστραλίας υπό ένα ευρύτερο πρίσμα ενταγμένο στις στρατηγικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών.

Εισερχόμενοι στην Μεταψυχροπολεμική εποχή το 1989-90 σταδιακά «επιταχύνθηκε» η ανάδυση του πολυπολικού συστήματος που αποτελείται από πολλές μεγάλες και εν δυνάμει ηγεμονικές δυνάμεις.

Αναμενόμενα η ισχυρότερη ηγεμονική δύναμη, οι ΗΠΑ –εάν μη τι άλλο για λόγους που αφορούν το γεγονός κατοχής πυρηνικής ισχύος από πολλές πλέον μεγάλες δυνάμεις και της ανάγκης μείωσης του κινδύνου αστάθειας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πυρηνικό πόλεμο που θα κατέστρεφε τον πλανήτη–, αντί μιας λελογισμένης διαχείρισης προς μια νέα πλανητική ισορροπία δυνάμεων, επηρεασμένη από νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα περί ηγεμονικής κυριαρχίας, άπληστα και αλόγιστα έσπευσε να «γεμίσει τα κενά ισχύος» κυριολεκτικά κατεδαφίζοντας κράτη και ολόκληρες περιφέρειες προκαλώντας όχι μόνο αστάθεια αλλά και αβάστακτες κακουχίες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Διευκολύνθηκε και από την ευκολία που πολλά μέλη άλλων κοινωνιών πίστεψαν πως επέρχεται κάποιου είδους μυστήρια «παγκοσμιοποίηση» που φέρνει ένα ανθόσπαρτο πλανήτη και που επιτυγχάνεται με «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς».

21ος αιώνας: Η επιτάχυνση

Καθώς εισερχόμαστε βαθύτερα στον 21ο αιώνα αυτές οι στρατηγικές εξελίξεις, ολοφάνερα, επιταχύνονται:

α) λόγω αναπόδραστης κατατριβής των ΗΠΑ (επειδή όπως μερικοί επισήμαναν τότε η υπερεπέκταση βλάπτει ακόμη και υπερδυνάμεις) και

β)επειδή παρά το γεγονός πως οι ΗΠΑ παραμένει το ισχυρότερο κράτος μοιραία οδηγεί σε εξισορροπητικές αποφάσεις όπως η απόφαση AUKUS των ΗΠΑ/Βρετανίας και Αυστραλίας.

Τα ζητήματα αυτά είναι μπροστά μας, δείχνουν τους προσανατολισμούς καθώς προχωρούμε βαθύτερα τον 21 αιώνα και δεν μπορούν να εξαντληθούν σε ένα μικρό κείμενο. Εν τούτοις, μπορούμε, συντομογραφικά και ενδεικτικά, να θίξουμε μερικές πτυχές.

Brexit: Όχι τόσο τυχαίο

Κατά πρώτον, όπως έχουμε γράψει εδώ, με αφορμή την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ, «όταν αναλύουμε ή τοποθετούμαστε για γεγονότα βαθύτατων γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών προεκτάσεων όπως το Brexit, χρήζει να γνωρίζουμε ότι το παρελθόν και το μέλλον συνδέονται με διαχρονικούς στρατηγικούς σκοπούς των δυνάμεων εκείνων οι οποίες διαθέτουν κρατικά επιτελεία, στρατηγικό σχεδιασμό και σταθμίσεις και εκτιμήσεις για το πώς εξελίσσονται οι τάσεις στην διεθνή πολιτική τα επόμενα χρόνια ή ακόμη και τις επόμενες δεκαετίες».

Ας θυμηθούμε ποια ήταν η Μεγάλη Βρετανία

Να υπενθυμίσουμε ότι η Μεγάλη Βρετανία επί αιώνες και μέχρι το 1945 ήταν η κυρίαρχη ναυτική υπερδύναμη και

• α) με τον στόλο της και το δεσποτικό αποικιοκρατικό σύστημα ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη,
• β) ασκούσε ασφυκτική στρατιωτική εποπτεία πάνω στην Περίμετρο της Ευρασίας εμποδίζοντας τις ηπειρωτικές δυνάμεις (βασικά την Ρωσία και την Γερμανία) να κατέβουν νότια στα «θερμά νερά» και
• γ) εφάρμοζε διαίρει και βασίλευε στην Ηπειρωτική Ευρώπη για να μην μπορέσει μια άλλη δύναμη ή μια συμμαχία δυνάμεων να κυριαρχήσει πάνω στην Ευρασία.

ΗΠΑ – Ηνωμένο Βασίλειο μια ειδική σχέση με παρελθόν

Συντομεύοντας ζητήματα που έχουν αναπτυχθεί εκτενώς σε άλλα κείμενα, υπογραμμίζονται μερικές πτυχές που ερμηνεύουν το γεγονός πως οι κοινές στρατηγικές πρωτοβουλίες με ΗΠΑ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία:

1.  Το Ηνωμένο Βασίλειο πρωτοστάτησε για να αφήσουν οι ΗΠΑ την στρατηγική ουδετερότητα και να αντικαταστήσουν το Λονδίνο ως ο μεγάλος γεωπολιτικός στρατηγικός δρών και το ηγετικό κράτος της ναυτικής συμμαχίας προϊόν της οποίας ήταν και η Ατλαντική Συμμαχία.
2. Ήδη κατά την διάρκεια του πολέμου διευκόλυνε τις ΗΠΑ με παροχή τεχνολογίας για παραγωγή πυρηνικών όπλων ενώ ανάπτυξε τότε αθέατες προσεγγίσεις που εμπράγματα και νοηματικά ανάπτυξαν την ειδική σχέση Αμερικής-Βρετανίας την οποία εμείς θεωρούμε ως μεγάλη δύναμη με «ετερόφωτη ισχύ».
3. Αυτό εκπληρώθηκε τόσο με συνεργασίες σε όλους τους τομείς συμπεριλαμβανομένου του στρατιωτικού αλλά κυρίως με το να αναπτύξει την «ειδική σχέση» με την Ουάσιγκτον.
4. Αυτό σήμαινε ότι το Λονδίνο ήταν και όπως καταμαρτυρείται μετά το Brexit συνεχίζει να είναι ο κυριότερος στρατηγικός σύμβουλος της Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα εάν λάβουμε υπόψη ότι εν πολλοίς διαιώνισε τα αποικιοκρατικά κρατικά επιτελεία και ότι η στρατηγική εμπειρία των στελεχών ήταν πολύτιμη για την νέα υπερατλαντική δύναμη.
5. Εντασσόμενη στην τότε ΕΟΚ δεκαετία του 1970 (επιτεύχθηκε μετά την αποχώρηση του Ντε Γκολ) σκοπός που ευνόησε και η Ουάσιγκτον ήταν να ελέγχει τις εξελίξεις, ιδιαίτερα στα «μέτωπα» Γερμανίας, Γαλλίας, Ρωσίας.
6. Με την σχετική ισχύ των ΗΠΑ σταδιακά να μειώνεται και ενόψει μεγάλων στρατηγικών εξελίξεων στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και στον πλανήτη διόλου τυχαία Ουάσιγκτον αλλά και Λονδίνο έκριναν ότι το «Brexit» ευνοούσε νέους στρατηγικούς χειρισμούς και διαιώνιση εάν όχι ανάπτυξη της «ειδικής σχέσης».

Αγγλοσαξονική συμμαχία

Κατά δεύτερον, και υποχρεωτικά συντομεύοντας, χρήζει να γνωρίζουμε ότι όταν οι μεγάλες δυνάμεις παίρνουν αποφάσεις α) υπάρχουν ορατές αλλά και αθέατες πτυχές, β) εντάσσονται σε αλληλένδετους βραχυχρόνιους, μεσοπρόθεσμους και μακροχρόνιους σκοπούς και εναλλακτικά στρατηγικά σενάρια και γ) μόνο ότι βραχυχρόνια είναι ορατό στους τρίτους ενδιαφερόμενους, δεν επαρκεί για κατανόηση των βαθύτερων αιτίων και των μακροχρόνιων σκοπών.

Ενώ ολοφάνερα και καταμαρτυρούμενα η «αγγλοσαξονική συμμαχία» είναι μια μεταπολεμική σταθερά που διαιωνίζεται και βαθαίνει Μεταψυχροπολεμικά, βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή συμμαχικών συγκλίσεων και εξισορροπητικών αποφάσεων.

Ως προς αυτά ολοκληρώνουμε φωτίζοντας ορατές τάσεις εντός των εξισορροπητικών αποφάσεων που απαιτείται να ενταχθούν σε μια μακροχρόνια λογική.

1. Το ότι η Κίνα είναι η μεγάλη στρατηγική πρόκληση δεν είναι νέο αλλά επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο.
2. Ενώ υπάρχουν και άλλες αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις στεκόμαστε σε τρεις που αφορούν ζωτικά την Ευρώπη και κατ’ επέκταση και την Ελλάδα.
   Αναφερόμαστε στην Γαλλία, την Γερμανία και την Ρωσία, παρατηρώντας όπως ξανά γράφτηκε εδώ ότι μετά το 1990 για αυτούς τους στρατηγικούς λόγους η ΕΕ είναι μικρό καραβάκι πάνω στα μεγάλα Μεταψυχροπολεμικά στρατηγικά κύματα.
3. Ενώ η μόνη σχετικά προβλέψιμη δύναμη είναι η Γαλλία –της οποίας όμως τις μακροχρόνιες αποφάσεις δεν μπορεί προσδιορίσει επακριβώς– τα περισσότερα περιστρέφονται γύρω από το Γερμανικό ζήτημα.

Οι πλείστοι αξιόπιστοι και σοβαροί αναλυτές της Δύσης θεωρούν ότι το πιθανότερο μακροχρόνιο ενδεχόμενο είναι στρατηγική σύγκλιση ΗΠΑ-Ρωσίας για εξισορρόπηση της Κίνας με ερωτήματα για τον ρόλο της Ινδίας σε αυτή την περίπτωση.

Ενώ πολλά είναι απρόβλεπτα σίγουρα κάτι σημαντικό είναι ορατό, σταθερό και δυναμικό:

• α) Το Γερμανικό ζήτημα αφοράζωτικά την Γαλλίαπερισσότερο από κάθε άλλο,
• β) τυχόν συμμαχική σύγκλιση Γερμανίας-Ρωσίας αλλάζει δραστικά τα γεωπολιτικά δεδομένα της Ευρασίας εξ ου και η αρνητική στάση πολλών όταν αναπτύσσονται τέτοιες τάσεις και
• γ) ενώ βλέπουμε και ακούμε για συγκλίσεις Ρωσίας-Κίνας κανείς δεν μπορεί να υποτιμά τις πολύ μεγάλες ιστορικές διαφορές των δύο δυνάμεων αλλά και τις εν δυνάμει μεγάλες μακροχρόνιες γεωπολιτικές διαφορές τους.

Για το τελευταίο, επισημαίνεται ότι οι πλείστοι αξιόπιστοι και σοβαροί αναλυτές της Δύσης θεωρούν ότι το πιθανότερο μακροχρόνιο ενδεχόμενο είναι στρατηγική σύγκλιση ΗΠΑ-Ρωσίας για εξισορρόπηση της Κίνας με ερωτήματα για τον ρόλο της Ινδίας σε αυτή την περίπτωση.

Σε κάθε περίπτωση, εν μέσω αυτών των μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων προσανατολισμών απαιτείται προσοχή για την συναγωγή τελεσίδικων εκτιμήσεων για τις βραχυχρόνιες αποφάσεις.

Τι κατάλαβε η Τουρκία

Καλό θα ήτανε να γίνει κατανοητό ότι η Τουρκία από καιρό κατανόησε –και είναι αδιάφορο αν στην εξουσία είναι ο Ερντογάν ή κάποιος άλλος– ότι για τις περιφερειακές δυνάμεις διανοίγονται νέες μεγάλες ευκαιρίες ενώ οι κίνδυνοι δεν λείπουν.

Εκτός από ενδείξεις για επανάληψη των στρατηγικών επιλογών της δεκαετίας του 1970 για μετατόπιση βαρών σε περιφερειακές δυνάμεις μέσω στρατηγικών συναλλαγών, ο συνδυασμός των αποσταθεροποιητικών ανθρωπιστικών παρεμβάσεων των ΗΠΑ τις τρεις τελευταίες δεκαετίες με τις ύστερες τάσεις αποχώρησης από την Μέση και Μείζονα Ανατολή, δημιουργείται μια περίπλοκη στρατηγική δομή εντός της οποίας όποιος είναι ισχυρός και όποιος κινείται ορθολογιστικά αφενός αναβαθμίζεται και αφετέρου είναι πιο ασφαλής. Οι συναλλαγές με τις μεγάλες δυνάμεις ( patron-clientrelations) είναι προϋπόθεση για να μπορέσει ένα περιφερειακό κράτος να είναι ασφαλές και αναβαθμισμένο.

Τι πρέπει να καταλάβει η Ελλάδα

Τέλος αλλά όχι το τελευταίο, είναι κάτι περισσότερο από ορατό ότι η Ελλάδα απαιτείται:

Να έχει διασφαλισμένη μια πανίσχυρη αποτρεπτική στρατηγική απέναντι στην απειλητική και αναθεωρητική Τουρκία.

Να μην αυτοκτονήσει πολιτικά, ανθρωπολογικά, στρατηγικά και γεωπολιτικά με το να δεχθεί με «διζωνικές, δικοινοτικές και πολιτικές ισότητες» να τεθεί η Κύπρος και το ένα δέκατο του Ελληνισμού υπό Τουρκική επικυριαρχία.

Κατεπειγόντως να κάνει συναλλαγές με τις ΗΠΑ για κάθε «διευκόλυνση» καθότι μόνο δίνοντας είναι ένας ακόμη λόγος να θεωρηθεί αναλώσιμη.

Με στρατηγικό σχεδιασμό των κρατικών λειτουργών (και όχι κομματικών ή άλλων που καλούνται να διαδραματίσουν ρόλο) να ακολουθήσει μια περιφερειακή εξισορροπητική στρατηγική όπου οι μακροχρόνιοι σκοποί θα ορίζουν τον προσανατολισμό των βραχυχρόνιων και μεσοπρόθεσμων αποφάσεων.

https://ifestos.edu.gr/2021/09/20/aukus-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ad%cf%82-%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9/

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΖΗ (ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ο Ιωάννης Μάζης είναι ένας ακαδημαϊκός ο οποίος θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για κάθε έλληνα ακαδημαϊκό. Είναι ο επιστήμονας που κάθε φορά θα αναφερθεί στα γεγονότα χωρίς την παραμικρή προσπάθεια εξωραϊσμού, προπαγάνδας, εξυπηρέτησης οποιουδήποτε συμφέροντος, πλην της αλήθειας. Και αυτό είναι η απόλυτη πράξη πατριωτισμού. Διότι έχουμε την ευτυχία να ζούμε σε μία χώρα, να ανήκουμε σε ένα έθνος, που ουδέποτε φοβήθηκε την αλήθεια. Διότι απλούστατα δεν έχει κανέναν λόγο να την φοβάται. Σε αντίθεση με πολλά γειτονικά κράτη.

Δυστυχώς ο Ιωάννης Μάζης τείνει να γίνει η εξαίρεση σε έναν επικίνδυνο και θλιβερό για την Ελλάδα κανόνα. Όπου κάποιοι συνάδελφοί του εντάσσονται σε εταιρικής μορφής οργανώσεις, αδιαφανούς η επιλήψιμης χρηματοδότησης και χρησιμοποιούν την ακαδημαϊκή τους ιδιότητα για την διάδοση αναληθειών. Αυτή από μόνη της είναι πράξη εθνικής μειοδοσίας.

Ακουστέ λοιπόν με προσοχή την ανάλυση του καθηγητή Ιωάννη μαζί για τις γεωπολιτικές εξελίξεις που αφορούν την Ελλάδα. Είναι ο απόλυτος οδηγός γνώσης για το τι πραγματικά συμβαίνει και τις επικείμενες απειλές που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας.

 

https://www.olympia.gr/1441617/apopsi/gia-alli-mia-fora-mono-alitheies-apo-ton-ioanni-mazi/

ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΟΥ «ΤΣΕΣΜΕ» - ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Δρ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΖΗ

Του Δρα Ιωάννη Θ. Μάζη

Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, ΕΚΠΑ

Διάφορα ηκούσθησαν (αλλά και αποσιωπήθησαν) περί της εξόδου του σκάφους «TCG Çesme A-599» με κατεύθυνσιν την τελευταία τουρκική, παράνομο NAVTEX εις το κεντρικόν Αιγαίον διά το εν λόγω ωκεανογραφικό.

Πρόκειται για διεθνή ύδατα αλλά σε απόσταση μόλις 7 ναυτικών μιλίων από τη Λήμνο και τον Άγιο Ευστράτιο και για το διάστημα από τις 18 Φεβρουαρίου μέχρι τις 2 Μαρτίου 2021.

Ας δούμε λοιπόν τι ισχύει στην πραγματικότητα:

α) Μα, μήπως δεν είναι «ακόμα» πολεμικό σκάφος το «Çesme»;

Ουδέν ψευδέστερον! Το σκάφος έχει τα εξής στρατιωτικά χαρακτηριστικά: 1) TSG Çesme 2) με πλευρικό αριθμό: A-599 [A=AUXILIARY], 3) είναι χρώματος φαιού και 4) ανήκει στο νηολόγιο της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Αρα είναι ένα πολεμικό τουρκικό σκάφος και εκτελεί έρευνες συλλογής θαλασσίων πληροφοριών προς αμυντικήν χρήσιν. Αρα παραβιάζει όλα τα προαπαιτούμενα από την UNCLOS (ΙΙΙ)/1982 περί αβλαβούς διελεύσεως (innocent passage) στα χωρικά ύδατα (Τμήμα 3, Αρθρο 17, innocent passage) πολεμικών σκαφών, ιδιαιτέρως δε διότι ουδέποτε εδήλωσε τον πλου του στις ελληνικές θαλάσσιες Αρχές και ουδέποτε εζήτησε σχετική άδεια. Μάλιστα δε, προχωρεί άνευ εκπομπής σήματος/στίγματος ως θα όφειλε από τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας τονίζοντας ότι «έχει κάτι να κρύψει» από τις ελληνικές Αρχές και τον διεθνή παράγοντα.

β) Μα, δεν είναι στα ελληνικά χωρικά ύδατα… Είναι πέραν των 6 ν.μ.!

Οπωσδήποτε, αλλά έχει μεγάλη σημασία ότι: 1) εν όψει «διερευνητικών επαφών» («διαβουλεύσεις» κατά τον Τσαβούσογλου), όπου 2) η ελληνική πλευρά, διά του Ελληνος ΥΠΕΞ, έχει σαφώς αποκλείσει τη συζήτηση θεμάτων εθνικής κυριαρχίας, η Τουρκία i) να αμφισβητεί διά πολεμικού σκάφους την άσκηση του (μονομερώς ασκουμένου) κυριαρχικού ελληνικού δικαιώματος επεκτάσεως της Αιγιαλίτιδος Ζώνης στα 12 ν.μ., ii) σε περιοχή παρανόμως ορισθείσα, iii) στο κέντρο του Αιγαίου και iv) να διεξαγάγει έρευνες στην ελληνικήν υφαλοκρηπίδα, επί της διεκδικουμένης υπ’ αυτής περιοχής, μάλιστα ένθεν και ένθεν του 25ου μεσημβρινού (!) στηρίζουσα και επεκτείνουσα (1) την ονείρωξίν της περί «Γαλάζιας Πατρίδας» ημών σιωπούντων… αιδημόνως! Τούτον διότι, η Τουρκία σκοπεύει εις την 62αν σύγκλισιν διερευνητικών να ανατρέψει «τα όνειρα των Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων (περί «μη συζητήσεως θεμάτων κυριαρχίας» [https://bit.ly/3pASpb6]) και να τα κάμει εφιάλτες» [βλ. https://bit.ly/3dxkY70] επικαλουμένη διεθνώς και έναντι ημών την ελληνικήν ολιγωρίαν, ηττοπάθειαν, φοβικότητα και απραξίαν!

γ) Μα, οι έρευνες αυτές δεν θίγουν κυριαρχικά μας δικαιώματα!

Δυστυχώς δεν είναι έτσι! Οι έρευνες που δύναται να εκτελέσει το πολεμικό αυτό σκάφος της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, μεταξύ και άλλων, είναι η διενέργεια: 1) υδρογραφικών και ωκεανογραφικών μελετών υδάτων μεσαίου και μεγάλου βάθους, 2) γεωλογικών ερευνών για χαρτογραφικές αποτυπώσεις υδρογραφικών χαρτών, ειδικών μετρήσεων βαθυμετρικών μεγεθών, ερευνών σεισμικής κινητικότητος του βυθού και ερευνών βαρυτικών τάσεων σκοπουσών εις τον εντοπισμόν κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Αρα, αποτύπωσις αναγλύφου της ελληνικής υφαλοκρηπίδος ισχυούσης ipso facto et ab initio και των πιθανών κοιτασμάτων της, συνεπώς πρόκειται για παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος, 3) ερευνών για την καταγραφήν της ταχύτητος του ήχου. Εδώ πρόκειται για στοιχεία χρήσιμα στον εντοπισμό υποβρυχίων, άρα ζητήματα ελληνικής εθνικής αμύνης και ασφαλείας κτλ.

δ) Μα, δεν είναι «τυπικώς ορθή» η έκδοση της τουρκικής NAVTEX;

δ.1) Το Ναυτιλιακό Ζήτημα.

i). Ως NAVAREA III της υπηρεσίας World Wide Navigation Warning Service νοείται η Μεσόγειος Θάλασσα. Συντονίστρια χώρα της NAVAREA III η ΙΣΠΑΝΙΑ.

ii). Κατανομή αρμοδιότητας εκπομπής NAVTEX. Οι ελληνικές θάλασσες εξυπηρετούνται με μηνύματα NAVTEX και εκπέμπονται από τρεις (3) ελληνικούς σταθμούς εγκατεστημένους στο Ηράκλειο για το Νότιο Αιγαίο, στην Κέρκυρα για το Ιόνιο Πέλαγος και στη Λήμνο για το Αιγαίο.

iii). Η NAVTEX που εξεπέμφθη είναι η TURNHOS N/W: 0122/21 (İzmir NAVTEX Station) (Published Date: 15-02-2021 19:33). Εξεπέμφθη από τον σταθμό της Σμύρνης, ωστόσο αφορά αποκλειστική δικαιοδοσία του σταθμού της Λήμνου.

iv). Δεν είναι πρώτη φορά που η Τουρκία παραβαίνει κανόνες της WWNWS και εκπέμπει NAVTEX εκτός δικαιοδοσίας της, ωστόσο η WWNWS δεν αντιδρά. Αυτή η ενέργεια προσβάλλει τον συντονισμό ενός συστήματος ναυτιλιακής ασφάλειας, όντας «παράτυπη».

δ.2. Το Νομικό Ζήτημα

i). Εχοντας υπόψη τα άρθρα 246 (παρ. 1, 2, 3, 4, 5α, 5β, 5γ, 5δ, 6, 7, 8), 248 (εδ. α, β, γ, δ, ε, στ), 249 (παρ. 1 και 2), 250 και 251 της UNCLOS ΙΙΙ/1982, όπου δεν γίνεται διάκριση μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών ερευνητικών σκαφών, υποστηρίζεται σαφώς και ισχυρά το επιχείρημα ότι η Τουρκία όφειλε να ζητήσει άδεια για τη διεξαγωγή υδρογραφικών ερευνών από το παράκτιο κράτος στο οποίο ανήκει η υφαλοκρηπίδα. Αν όμως το πράξει, αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο κάτοχος της υφαλοκρηπίδος, αν δεν το πράξει προβαίνει σε ευθεία αμφισβήτηση του ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος.

ii) Ολες οι ανωτέρω περιγραφείσες δραστηριότητες πλήττουν ευθέως το καθεστώς της -επιδίκου για το ΔΔΧ- ελληνικής ΑΟΖ! Πρόκειται για εφαρμοσμένη έρευνα συλλογής στοιχείων προς εξερεύνησιν και εκμετάλλευσιν υποθαλάσσιων φυσικών πόρων και καταργούν την εφαρμογήν του άρθρο 77 της Συμβάσεως UNCLOS III/1982. Αυτό είναι λοιπόν τετελεσμένον εις βάρος της Ελλάδος στην περίπτωσιν πιθανής προσφυγής εις την Χάγη! Εδιέφυγε και αυτό από την ηγεσίαν του ΥΠΕΞ; Συνεπώς, η νέα αυτή NAVTEX δεν είναι απλώς «αχρείαστη» όπως τη χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Αλέξανδρος Παπαϊωάννου, αλλά άκρως επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα!

ε. Μα, ποια στρατηγική να ακολουθήσομε; Να κάνουμε πόλεμο;

Κάθε άλλο! Ο συνεχής κατευνασμός και η οπισθοχώρησις ενώπιον του εξαχρειωθέντος αντιπάλου οδηγούν στον πόλεμο! Οχι η «αποτροπή», η οποία έχει ακριβώς το νόημα το οποίον περιγράφει η λέξις! Ας αναλύσομε όμως την κατάστασιν:

i). Η παρούσα ελληνική πολιτική αποτελεί, κακώς, «επικοινωνιακή διαχείριση του ζητήματος σε επίπεδα χαμηλής εντάσεως».

ii). Συνεκτιμομένων: 1) της Νέας Συνθήκης για το Δίκαιον της Θαλάσσης (UNCLOS III/1982), 2) της Γεωπολιτικής Πραγματικότητας του Αιγαιακού αρχιπελαγικού χώρου 3) των δεδηλωμένων και σαφών αναθεωρητικών γεωστρατηγικών επιδιώξεων της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος και 4) της «κατευναστικής» άνευ αποτρεπτικής επιλογής ελληνικής αντιλήψεως, ο ανωτέρω εκτεθείς αντικειμενικός σκοπός κρίνεται αφενός μεν αλυσιτελής και μεσοπροθέσμως επικίνδυνος.

iii) H ορθολογική προσέγγισις είναι ότι η εν εξελίξει κίνησις της Τουρκίας με το πολεμικό σκάφος παρέχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου να θεραπευθούν τα επί τρεις μήνες ελληνικά στρατηγικά ολισθήματα, με το «Oruç Reis», εις την ανατολικήν Μεσόγειον με επαναδιατύπωση πολιτικής, ως εξής: 1) «Η προβολή αποφασιστικότητος και η ανάληψη ετοιμότητος επιβολής εθνικών θέσεων με το προσφορότερο μέσο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από ενδεχομένη τουρκική ενέργεια αμφισβήτησης 2) Προετοιμασία και τεκμηρίωση νομικού αφηγήματος 3) υιοθεσία της διπλωματικής θέσεως ότι: «Η ανοχή της ελληνικής πλευράς κατά τους προηγουμένους μήνες, επί τη βάσει του καλοπροαιρέτου κατευνασμού εντάσεων μεταξύ γειτόνων, ως φαίνεται δεν ανεγνώσθη ορθώς από τη γείτονα. Η γείτων όχι μόνον δεν αναστέλλει, αλλά ενισχύει την αναθεωρητική της στρατηγική παραβαίνουσα κάθε αρχή Διεθνούς Δικαίου. Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση προασπίζοντας τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο πλαίσιο του Ελληνικού Συντάγματος και υπερασπιζόμενη (όχι απλά συμμορφουμένη προς…) το Διεθνές Δίκαιο και τις Συνθήκες αλλά και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, δηλοί απεριφράστως ότι είναι υποχρεωμένη να περατώσει την περίοδον των ανοχών, καλώντας τη γείτονα και σύμμαχο να αναστείλει άμεσα τη δηλωθείσα πρόθεσή της. Η οποιαδήποτε κίνηση ερευνητικού σκάφους κατά μόνας ή μετά συνοδείας με ερευνητικούς σκοπούς επί ελληνικής υφαλοκρηπίδος, άνευ αδείας του ελληνικού κράτους, θα ερμηνευθεί άνευ ετέρας προειδοποιήσεως ως ενέργεια κατά των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και θα λάβει τη δέουσα δυναμική απάντησιν διά του αποτελεσματικοτέρου μέσου». Εδώ ευρίσκεται και η «αποτρεπτική προειδοποίησις». Αλλωστε, όπως ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου διετύπωσε το 1987, «η ειρήνη διασφαλίζεται μόνον όταν είσαι αποφασισμένος να αντιμετωπίσεις την απειλή».

https://www.olympia.gr/1434011/amyna/oli-i-alitheia-gia-tin-eisvoli-toy-tsesme-apo-ton-ioanni-mazi/

«ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΦΡΕΓΑΤΕΣ ΜΜSC ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΟΧΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΚΙΝΔΥΝΗ ΕΘΝΙΚΑ ΕΠΙΛΟΓΗ»

Του Ιωάννη. Θ. Μάζη, 

Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, ΕΚΠΑ

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 το Πολεμικό Ναυτικό, μετά την απόσυρση των αντιτορπιλικών “Charles F. Adams”, οπλισμένων με πυραύλους Επιφανείας – Αέρος SM – 1, ευρέθη με κενά εις την αεράμυνάν του αναφορικώς με τα μεγάλα βεληνεκή. Τοιουτοτρόπως, επεδίωξε την αγορά πλοίων αεράμυνας περιοχής (area defense), θεωρόν  ότι η εποχή των φρεγατών «γενικών καθηκόντων» είχε οριστικώς εκπνεύσει. Εν ολίγοις, επεδίωξε να αυξήσει δραστικά το βεληνεκές των συστημάτων αεραμύνης του στόλου.

ια την κάλυψη των απαιτήσεων αυτών, το Ναυτικό προσεπάθησε να αποκτήσει μεταχειρισμένα αντιτορπιλικά “Arleigh Burke” από τις ΗΠΑ, εφοδιασμένα με το σύστημα αεράμυνας “Aegis”, τούτου μη καταστάντος εφικτού. Έτσι, έθεσε σε ενέργεια ένα πρόγραμμα στοχεύον εις την αγοράν «φρεγατών αεράμυνας περιοχής». Το σχετικόν πρόγραμμα διεξεδίκησαν οι Αμερικανοί με το σύστημα “Aegis” το εφοδιαζόμενον με το ραντάρ “SPY – 1” και πυραύλους Επιφανείας – Αέρος SM – 2, οι Ολλανδοί με τα ραντάρ “APAR” και “SMART – L” και επίσης πυραύλους SM – 2.

Εν συνεχεία όμως, επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, η κατεύθυνσις του προγράμματος εστράφη προς την γαλλικήν φρεγάτα “FREMM” με ραντάρ “Herakles” και πυραύλους “Aster 30”. Οι Γαλλικοί αυτοί πύραυλοι διέθεταν βεληνεκές που υπερέβαινε τα 120 χλμ. Επιπρόσθετον, μεγίστης στρατηγικής σημασίας, προσόν της γαλλικής προτάσεως ήτο και το ότι ο συνδυασμός των με πυραύλους προσβολής χερσαίων στόχων “cruise Scalp Naval” (το βεληνεκές των οποίων υπερέβαινε τα 1000 χλμ), την στιγμήν όπου οι αμερικανικοί “Tomahawk” ήσαν εκτός συζητήσεως διότι δεν αποδεσμεύοντο από τις ΗΠΑ για την Ελλάδα!

Ωστόσο, και η αμερικανική πρότασις ενισχύετο από ισχυρά επιχειρήματα γεωστρατηγικής φύσεως. Μεταξύ των άλλων, υπήρχε το επιχείρημα ότι η απόκτησις του “Aegis” από το Π.Ν. θα εισήγαγε την Ελλάδα εις την ομάδαν των συμμάχων «πρώτης γραμμής» των ΗΠΑ, μαζί με την Ιαπωνίαν, τη Νότιον Κορέαν, την Αυστραλίαν, την Νορβηγίαν και την Ισπανίαν, οι οποίες συγκαταλέγοντο μεταξύ των χρηστών του εν λόγω συστήματος. Επισημαίνεται πως το “Aegis” είναι το κατεξοχήν σύστημα μάχης του Ναυτικού των ΗΠΑ, βασικόν στοιχείον της αμερικανικής αντιβαλλιστικής αμύνης και κομβικόν απάρτιον της αμερικανικής γεωστρατηγικής.

Ωστόσο, δι’ υπερτέρους επιχειρησιακούς, αλλά και κυρίως γεωπολιτικούς, λόγους, η κυβέρνησις Κώστα Καραμανλή εκινήθη προς την γαλλικήν λύσιν. Όμως, η αμερικανική αντίδρασις καθυστέρησε την λήψιν τελικής αποφάσεως και τελικώς, λόγω και των προβλημάτων που προέκυψαν εν τω μεταξύ εις την ελληνικήν οικονομίαν, το πρόγραμμα εματαιώθη.

Εν σωτηρίω έτει, λοιπόν 2020, θα ανέμενέν τις, ότι η συζήτησις περί της νέας φρεγάτας του Π.Ν. θα εκκινούσε εκ του σημείου όπου αυτή είχε διακοπεί, δηλαδή θα επροωθείτο η “καραμανλική” γαλλική, “γεωπολιτικών προδιαγραφών”, λύσις (στην περίπτωσίν μας, των Belh@ra). Αντί τούτου όμως, εκινήθημεν προς το… παρελθόν και επιστρέψαμε εις το 1981!. Ισχυρίζομαι το τοιούτον διότι, οι αμερικανικές φρεγάτες “MMSC”, προς την αγοράν των οποίων προσανατολίζεται η κυβέρνησις σήμερον, είναι ουσιαστικώς βελτιωμένες εκδοχές, αναφορικώς με τις ικανότητες προβολής ισχύος εις τον αέραν και την θάλασσαν, των πρώτων δύο φρεγατών που ενετάχθησαν εις την υπηρεσίαν  του Π.Ν. εκείνην την περίοδον, δηλαδή των «Έλλη» και «Λήμνος» (Ναί, ναι, της… “Επακουμβηστρίας” «Λήμνου»! Είναι… “σαραντάρα”!). Συγκεκριμένα, οι “MMSC” είναι «φρεγάτες γενικών καθηκόντων», οπλισμένες με πυραύλους Επιφανείας – Αέρος “ESSM block 2”, το βεληνεκές των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χλμ, τη στιγμήν που το αντίστοιχον βεληνεκές των πυραύλων SM – 1, που εξόπλιζαν τα αντιτορπιλικά “Charles F. Adams” του Π.Ν. στη δεκαετία του 90 (!), υπερέβαινε τα 70 χλμ (!).

Και τούτον συμβαίνει σήμερον, όπου το «περιβάλλον απειλής» είναι κατά πολύ δυσμενέστερον και πιεστικότερον, από εκείνον του παρελθόντος, εφόσον η τουρκική αεροπορία εφοδιάζεται ολονέν και περισσότερον με συστήματα κρούσεως «μακρού πλήγματος» (stand off), δυναμένη να εξαπολύει πλήγματα εναντίον των εληνικών φρεγατών εξ αποστάσεων ευρισκομένων εκτός βεληνεκούς των αντιαεροπορικών συστημάτων των τελευταίων. Επιπροσθέτως, όπως υποστηρίζει, ο Καθηγητής γεωπολιτικής και σύγχρονων οπλικών τεχνολογιών στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Δρ Κωνσταντίνος Γρίβας, η Τουρκία φαίνεται πως αναπτύσσει ένα πολυεπίπεδο πλέγμα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD), κατά τα κινεζικά πρότυπα, καθιστώντας πολύ επικίνδυνη τη δράση μεγάλων ελληνικών μονάδων επιφανείας κοντά στις τουρκικές ακτές. Όμως, τα περιορισμένα βεληνεκή τόσο των όπλων επιφανείας – αέρος, όσο και επιφανείας – εδάφους των MMSC, τις αναγκάζουν ουσιαστικά να προσεγγίσουν τις τουρκικές ακτές, αν θέλουν να έχουν κάποια συμμετοχή στα πολεμικά δρώμενα σε καιρό επιχειρήσεων.

Όσο δε για τον γεωπολιτικό ρόλο των MMSC, τούτος είναι ουσιαστικά μηδενικός. Καμία αναβάθμισις της Ελλάδος εις το πλαίσιον της αμερικανικής γεωστρατηγικής δεν προσφέρουν, εξαιτίας ακριβώς των χαμηλών επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων. Κατ’ ουσίαν, ο γεωπολιτικός των ρόλος είναι αρνητικός. Η ουσιαστική στόχευση του προγράμματος είναι να ακυρώσουν την υποψηφιότητα των γαλλικών φρεγατών Belh@rra και συνακολούθως να υπονομεύσουν την ελληνογαλλικήν στρατηγική συνεργασία.

Ίσως όμως τα πράγματα να είναι ακόμα χειρότερα. Γιατί, αν ο στόχος των ΗΠΑ ήτο απλώς να αντιτάξουν ένα αντίπαλον δέος εις την γαλλικήν πρότασιν, θα ηδύνατο να προταθεί μια σχεδίασις υψηλών επιχειρησιακών δυνατοτήτων, αντίστοιχων αυτών που προσφέρουν οι γαλλικές φρεγάτες.

1) Συγκεκριμένα, οι “Belh@ra” με τους πυραύλους “Aster 30” προσφέρουν ικανότητες αεραμύνης σε βεληνεκή που ξεπερνούν τα 120 χλμ πράγμα το οποίον σημαίνει ότι μία και μόνη φρεγάτα θα είχε δυνατότητα καλύψεως ολοκλήρου του Αιγαίου!

2) Επίσης, όπως έχουμε γράψει και αναλυτικά στο παρελθόν, διαθέτουν και ικανότητες προσβολής χερσαίων στόχων με τους Scalp Naval (MdCN) σε αποστάσεις μεγαλύτερες των 1000 χλμ και ακρίβεια πλήγματος… 50cm! Δηλαδή δύνανται να δρουν εκτός των ορίων των τουρκικών δικτύων «αντιπροσβάσεως» και «αρνήσεως περιοχής» (area denial) όπως και των όπλων Aέρος – Eπιφανείας μεγάλου βεληνεκούς.

3) Επιπροσθέτως, οι “Aster 30” των νέων εκδόσεων προσφέρουν και ικανότητες αμύνης εναντίον καινοφανών απειλών, όπως είναι οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι (ASBM),

4) Η δυνατότης αυτή δεν υφίσταται εις τις “ESSM των “MMSC” οι οποίες θα φέρουν τους “Sea Sparrow” με αρχικήν εμβέλειαν 30χλμ μέχρι την αγοραία διάθεση των νέας γενεάς, οι οποίοι όμως και αυτοί δεν θα δύνανται να υπερβούν την εμβέλειαν των 50χλμ (!).

5) Επίσης, το ράντάρ των “ΜΜSC” δεν δύναται να υπερβεί – περιστρεφόμενον και με “τυφλές γωνίες” – τα 250χλμ, υπολειπόμενο τα μέγιστα ως προς αυτό των Belh@ra το οποίον σταθεροποιούμενον δύναται να κατοπτεύσει ταυτοχρόνως “πλήρη κύκλο ορίζοντος” εις ακτίναν 600χλμ (!).

6) Οι ανθυποβρυχιακές δυνατότητες των MMSC απλώς…δεν υπάρχουν (!) ενώ το Σύστημα ADEMCO των Belh@ra είναι κορυφαίον διεθνώς.

7) Το κόστος των απολύτως ανεπαρκών τεσσάρων αυτών φρεγατών ανέρχεται εις τα 4δις μαζί με τον (επίσης ανεπαρκή την σήμερον) εκσυγχρονισμόν των ήδη υπαρχουσών ΜΕΚΟ οι οποίες ούτως ή άλλως δεν καλύπτουν τις ανάγκες του θαλασσίου μετώπου κατά την παρούσα συγκυρία.

Άρα, έχομε δύο, εντελώς εκ διαμέτρου αντίθετες, επιλογές. Η μία, η γαλλική, προσαρμοζομένη απολύτως εις το μελλοντικόν περιβάλλον απειλής, ενισχύει δραστικώς τις ικανότητες προβολής ισχύος του Π.Ν. και συνεισφέρει αποφασιστικά εις την γεωπολιτικήν αναβάθμισιν της χώρας, ενώ η άλλη, η αμερικανική, επιστρέφει το Π.Ν…. στη δεκαετία του 80 (!), αποδυναμώνουσα γεωπολιτικώς την χώρα, ούσα εις πλήρην ασυμμετρίαν με το παρόν επιχειρησιακόν περιβάλλον και απειλούσα να μετατρέψει τις μονάδες επιφανείας του Π.Ν. από στοιχείον ισχύος εις «αχίλλειον πτέρναν» του κατά θάλασσαν αμυντικού συστήματος της Ελλάδος.

Και τα ανωτέρω, άνευ αναφοράς εις τα τεράστια τεχνικά προβλήματα τα παρουσιαζόμενα εις τα σκάφη “LCS”, αποτελούντα κατ’ ουσίαν την βάσιν των “MMSC” που έχουν παραδώσει το σχετικόν πρόγραμμα εις τον διεθνή περίγελον.

Αναποδράστως λοιπόν, προκύπτει η υποψία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιδιώκουν απλώς να προωθήσουν τα ιδικά των γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα (πράγμα, τελικώς, κατανοητόν) αλλά έχουν επιλέξει και πολιτικήν  στοχεύουσα εις την ανατροπήν του ισοζυγίου ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπέρ της τελευταίας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

kourdistoportocali

ΑΒΕΡΩΦ

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Άρθρο-παρέμβαση του καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας του ΕΚΠΑ, Ιωάννη Θ. Μάζη – Συμφωνία Τουρκίας, Πακιστάν και Μαλαισίας για την εξάπλωση του Ισλάμ

Συνεπληρώθησαν ήδη δεκατρείς μήνες από την σημαντική σημειολογικώς, όσον και ουσιαστικώς, τριμερή συνάντηση των ηγετών Τουρκίας[1], Πακιστάν[2] και Μαλαισίας[3] (25/09/2019), εις το περιθώριον της εναρκτηρίου ετησίας πανηγυρικής 74ης Συνόδου της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Εκεί ελήφθη απόφασις μεταξύ των τριών κρατών να προχωρήσουν εις ενεργόν συνεργασίαν, επικεντρουμένη εις την εξάπλωση του σουνιτικού Ισλάμ εις περιοχάς στρατηγικού ενδιαφέροντος μιας εκάστης εκ των τριών αυτών χωρών. Το αποτέλεσμα, μάλιστα, της συμφωνίας αυτής ετονίσθη, διά της εξαγγελίας δημιουργίας ενός ειδησεογραφικού μέσου αυξημένης επιρροής (εκπομπής τηλεοπτικού, μάλιστα, προγράμματος) διά την προώθηση αυτής της προοπτικής. Η κίνησις αυτή θα στοχεύει εις την ευρυτέρα και αποτελεσματική αντίκρουση των αντανακλαστικών ανησυχίας και προβληματισμού των εγειρομένων από τη συστηματικώς πλέον προωθουμένην αύξησιν του αποτυπώματος του σουνιτικού Ισλάμ στη Δύση. Την καταγγελίαν, δηλαδή, των ευλόγων δυτικών αντιδράσεων των ευρωπαϊκών κυρίως χωρών ως «ισλαμοφοβικών». Εκρίθη δε σκόπιμον, για λόγους μεγαλυτέρας επιρροής εις το δυτικόν κοινόν, το τηλεοπτικόν τούτο μέσον να είναι αγγλόφωνον.[4] Σύμφωνα δε προς την γλαφυροτάτην σχετικήν ανάρτησιν εις τον προσωπικόν λογαριασμόν του ιδίου του Πακιστανού πρωθυπουργού, κυρίου Ιμράν Χάν, ο σκοπός του είναι καθαρά ισλαμοκεντρικός:

«President Erdogan, PM Mahatir and myself had a meeting today in which we decided our 3 countries would jointly start an English language channel dedicated to confronting the challenges posed by Islamophobia and setting the record straight on our great religion – Islam.»

Imran Khan (@ImranKhanPTI) September 25, 2019

Ολον τούτο το ανησυχητικόν κρεσέντο δηλώσεων και αντιδράσεων (βλέπε την προτροπήν προς όλους του μουσουλμάνους όπου γης περί παγκοσμίου μποϊκοτάζ των γαλλικών προϊόντων) κατά του Γάλλου ηγέτου Εμανουέλ Μακρόν, της ίδιας της Γαλλίας αλλά και εναντίον εις ό,τι το γαλλικό πνεύμα του Διαφωτισμού και η πολιτιστική παράδοσίς του πρεσβεύει φωτοδοτούσα την ευρωπαϊκήν Δύσιν επί τουλάχιστον τέσσερις αιώνες, κάθε άλλο παρά τυχαίον θα πρέπει να θεωρείται. Η επίθεσις, αν και υβριδική, είναι ήδη διαυγής και κρυστάλλινη, έχουσα μάλιστα ήδη επισήμως αρχίσει από τους διαδρόμους του ΟΗΕ. Πρωτοπόροι δε εις αυτήν την ισλαμιστικήν αδελφομουσουλμανικήν Drang nach… Westen (εφόρμηση προς Δυσμάς) είναι η ερντογανική ισλαμοφασιστική Τουρκία με τα χρησιμότατα ισλαμιστικά αδελφομουσουλμανικά παρακολουθήματά της, το Πακιστάν και τη Μαλαισία. Ο π. πρωθυπουργός δε της Μαλαισίας, Μαχάτιρ Μοχάμαντ, θρασύτατα εδήλωσε[5] αμέσως μετά τη φονική, τυφλή επίθεση στη Νίκαια της Γαλλίας ότι οι μουσουλμάνοι έχουν το δικαίωμα «να σκοτώσουν εκατομμύρια Γάλλους» και συνεπλήρωσε ότι «οι μουσουλμάνοι έχουν το δικαίωμα να είναι θυμωμένοι και να σκοτώνουν εκατομμύρια Γάλλους για τις σφαγές του παρελθόντος»!

Προφανώς, περίπου έτσι αντιλαμβάνονται οι τρεις συμφωνούντες μάλλον τα «ανθρώπινα δικαιώματα των Ευρωπαίων μουσουλμάνων» και αυτά μάλλον επιθυμούν να προωθήσουν διά της προαναφερθείσης συμφωνίας. Στην δυναμικήν αυτής της σουνιτικής αδελφομουσουλμανικής ισλαμιστικής προσηλώσεως (représentation), οι τουρκικές επεκτατικές βλέψεις συμβάλλονται με ακόμη δύο, εξίσου κρίσιμες ιδεολογικο-πολιτικές προσηλώσεις: την νεοοθωμανικήν και την νεοτουρανικήν ως πρόταγμα. Αν σε αυτή την αξιοσημείωτη ετερογενή μεν, αλλά εν προκειμένω εντυπωσιακά λειτουργικά αλληλένδετη τριάδα προστεθεί και η ατομική ωφελιμιστική διάσταση των προσώπων της τουρκο-ισλαμιστικής ελίτ που νέμεται την εξουσία στην Τουρκία, έχει κανείς όλη την παλέτα ιδεοληπτικών προσηλωσικών δυναμικών, την τροφοδοτούσα τον προκλητικώς επιθετικογενή χαρακτήρα της γείτονος κατά την παρούσα γεωπολιτική συγκυρία.

Η επιθετικογενής ιδιοσυστασία του τουρκικού παράγοντος έχει παύσει προ πολλού να αναλύεται περιοριστικά, επί τη βάσει μόνον της ελληνοτουρκικής διαφοράς, η οποία συνιστά πλέον αφορμή της υλοποιήσεως του επεκτατικού γεωστρατηγικού σχεδιασμού -και όχι τον τελικό στόχο- της συνολικότερης αναθεωρητικής στρατηγικής της Αγκύρας.

Η τουρκική γεωστρατηγική έχει ανακύψει ως αίτιο προκλήσεως μιας συστάδας διλημμάτων ασφαλείας εις την ευρυτέρα Μέση Ανατολή, ενώ η «αποκατάσταση» των συνόρων του εθνικού όρκου (Mîsâk-ı Millî)[6] καθορίζει την βασικήν προϋπόθεσιν αναβαθμίσεως της Τουρκίας εις την πλανητική κλίμακα ισχύος και συμπληρώνει την θεώρησιν του «μεγαλεπήβολου απωτέρου νεο-οθωμανικού αδελφομουσουλμανικού και, εν κατακλείδι, ισλαμιστικού οράματος».

Α. Οι συλλειτουργούντες παράγοντες

Προς αυτή την κατεύθυνση συλλειτουργούν συγκεκριμένοι παράγοντες:       

Πρώτον, ο πολλαπλασιασμός των συντελεστών ισχύος και η βελτίωσις της θέσεως της Τουρκίας εις την περιφερειακήν κατανομήν ισχύος έχουν οδηγήσει εις την εδραίωσιν της πεποιθήσεως των τουρκικών ισλαμο-εθνικιστικών ελίτ, ότι η γεωστρατηγική συγκυρία ευνοεί την Αγκυραν. Ενδεικτικώς, παρετήρουν, απλουστεύοντες αφελώς, το τουρκικόν ΑΕΠ έχει αυξηθεί εις τα 744 δισ. δολάρια το 2019 εν σχέσει με τα 108 δισ. του 1990, τον πληθυσμό εις τα 82.000.000 εν συγκρίσει με τα 58.000.000 και οι τουρκικές εξοπλιστικές δαπάνες ανήλθον το 2019 εις τα 8,1 δισ., αντί των 3,5 δισ. του 1990.[7]

Δεύτερον, κατ’ αντιστοιχίαν, το γεωπολιτικόν σύμπλοκον (geopolitical complex) της Ευρυτέρας Μέσης Ανατολής (Wider Middle East) ευρίσκεται σε γεωστρατηγικήν περιδίνησιν ανακατανομών ισχύος (redistributions of power), κατά την επαύριον της ψευδεπιγράφου Αραβικής Ανοίξεως, της εχούσης ως αποτέλεσμα την δραματικήν εξουθένωσιν -έως και εκμηδένισιν- των κύριων στρατηγικών δρώντων (geostrategic actors), όπως η Συρία και η Λιβύη, και την πρόκλησιν των τεραστίων -εν αρχή προσφυγικών- και κατόπιν μεταναστευτικών ρευμάτων προς την Ε.Ε., μέσω Ελλάδος, Ιταλίας και Ισπανίας. Η Ιταλία και η Ισπανία διευθέτησαν αθορύβως και ορθολογιστικώς το πρόβλημα τούτο, αλλά άλλοι δρώντες, όπως η Ελλάδα, υπέστησαν, εξ αυτού του λόγου και της εθελουσίας (ναι, εθελουσίας!) ανυπαρξίας εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού αλλά και επιβιώσεων παλαιολιθικών ιδεοληπτικών συνδρόμων, σημαντικήν συρρίκνωσιν των δυνατοτήτων τους και έθεσαν και συνεχίζουν να θέτουν σε κίνδυνον την εθνικήν των υπόστασιν.

Τρίτον, μετά την ατυχεστάτη και επιπόλαιον επιχείρησιν της Αραβικής Ανοίξεως, η οποία εξελίχθη σε «ισλαμιστικόν Χειμώνα», όπως ηδύναντο να διακρίνουν οι προσεκτικοί παρατηρητές, ο Ερντογάν και η  -συνεργαζόμενη στενώς με την κυβέρνησίν του- Μουσουλμανική Αδελφότης, σε συνδυασμόν με την οικονομιστικήν στάσιν της Δύσεως, έδωσαν την δυνατότητα εις το τουρκικόν παρακράτος να δημιουργήσει πολυάριθμους αποσταθεροποιητικούς πυρήνες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ώστε σήμερα να δύναται να τους ενεργοποιεί και να τις αποσταθεροποιεί διά τρομοκρατικών πρακτικών.

Τέταρτον, εις το υπερσυστημικόν επίπεδον (hyper-systemic level), οι ΗΠΑ μετεκίνησαν το επιχειρησιακόν κέντρον βάρους των προς τον Ειρηνικόν (the geortrategic Shift to Asia), λόγω της εξισορροπήσεως της σινικής ανόδου, απελευθερώνουσες χώρον προς εκμετάλλευσιν από περιφερειακούς «επιτηδείους». Την ιδίαν αυτήν περίοδον διεθνείς δρώντες, όπως η Γερμανία, υπηρετούν σχολαστικώς την ιδική των στοχοθεσία σαφώς εθνοκεντρικών ιεραρχήσεων και, πάντως, μακράν της ευρωπαϊκής στρατηγικής θεάσεως της καταστάσεως. Το Βερολίνον στοχεύει εις οικονομιστικήν ανακατανομήν ισχύος, εξικνουμένην μέχρι τις μεσανατολικές αγορές εντός του πλαισίου μιας παρηκμασμένης Ε.Ε. και με «ξενιστή» των επιδιώξεών του την ισλαμοφασιστική Τουρκία των Αδελφών Μουσουλμάνων του Τούρκου ηγέτου κυρίου Τ. Ερντογάν.

Πέμπτον, κατά λογικήν συνέπειαν των προαναφερθέντων, παρατηρείται η δεδομένη αναθεωρητική πρόθεσις της Τουρκίας με κυρίαρχον ιδεολογίαν τον ισλαμιστικόν αδελφομουσουλμανικό νεο-οσμανισμόν, ένα διαχρονικόν θεωρητικόν όσο και πολυμορφικόν εθνικόν πρόταγμα της Αγκύρας. Ο κλειδόλιθος όμως της αναλύσεώς μας σαφώς εντοπίζεται εις το ότι η τουρκο-ισλαμιστική ιθύνουσα τάξις εκτιμά πλέον ότι η γεωστρατηγική συγκυρία (geostrategic momentum) είναι η καταλληλοτέρα διά την υλοποίησίν του, με «φινλανδοποιουμένην» οσημέραι την ελληνικήν πλευράν και μάλιστα υπό τον ήχον των χειροκροτημάτων μιας μερίδος «οθωμανιζούσης εγχωρίου διανοήσεως».

Εκτον, εντός του ως άνω περιγραφόμενου πλαισίου και όπως έχει τονισθεί προσφάτως, «η Τουρκία έχει ως δεδομένον ότι η πολιτική κατευνασμού του Ελληνισμού τα τελευταία σαράντα έξι χρόνια, μετά την παράνομον εισβολήν και κατοχή του 32% του κυπριακού εδάφους, την οσημέραι αυξανόμενη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και την πρόσφατον ενεργοποίησιν κατεχομένων αεροπορικών υποδομών (Λευκόνοικο), λειτούργησε ως ο καλύτερος “στρατηγικός της σύμμαχος” διά την υλοποίησιν των κελευσμάτων του κ. Νταβούτογλου αλλά και του Νιχάτ Ερίμ».[8]

Εβδομον, η τουρκική επιθετικότης κατά της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας ακολουθείται από τις αντιστοίχους προκλήσεις εις τον αιγαιακόν χώρον και ιδιαίτατα εις το σύμπλεγμα της Μεγίστης, το οποίο εγκαίρως (ήδη από το 2017 και εν μέσω ετερόκλητων «εκτιμήσεων») είχαμε επισημάνει ως κεντρικόν θέατρον κλιμακώσεως.[9]

Ογδοον, παρατηρείται η «οπλοποίησις» συγκεκριμένων χιλιάδων παρανόμων μεταναστών εις τον Εβρον αλλά και πολυαρίθμων ΜΚΟ, λειτουργουσών εις το ελληνικόν νησιωτικόν έδαφος του ανατολικού Αιγαίου ως πρακτόρων των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και στοχευουσών την δημιουργίαν θυλάκων εσωτερικής ισλαμιστικής αποσταθεροποιήσεως.

Τα συγκεκριμένα δεδομένα αποκαλύπτουν την κατάφορον παραβίασιν των υψηλών αρχών του Διεθνούς Δικαίου και του Καταστατικού Χάρτου των Η.Ε. (Αρθρο 2. παρ. 3[10] και 4[11]), περί «μη επεμβάσεως εις τα εσωτερικά άλλων κρατών» και «μη απειλής χρήσεως βίας».

Β. Η τουρκική ισλαμοφασιστική αναθεωρητική πολιτική

Εκτός της Ελλάδος και της Κύπρου, η τουρκική επεκτατική και αναθεωρητική ισλαμιστική πρακτική επεκτείνεται εις τις κατωτέρω, επιλεχθείσες ενδεικτικώς, περιπτώσεις:

i) Της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου η Τουρκία έχει διαπράξει το εισέτι ισχύον έγκλημα της εισβολής και της κατοχής, όπως και ακόμη έξι διεθνή εγκλήματα: α) πολέμου και β) κατά της ανθρωπότητος, τα οποία η ελληνική πλευρά, παρά την ιδιότητάν της ως εγγυητρίας δυνάμεως έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν συζητά και σιωπά αιδημόνως.

ii) Του βορείου Ιράκ, όπου τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλουν, καταλαμβάνουν εδάφη και εγκαθίστανται κατά το δοκούν.

iii) Της Συρίας, η οποία υπόκειται εις έκνομον εισβολήν και κατοχήν εδάφους της, παρά τις τελευταίες -οδυνηρές και δυσοίωνες για την Αγκυρα- εξελίξεις

iv) Της Λιβύης, όπου παραβιάζεται το εμπάργκο διακινήσεως όπλων και η Τουρκία έχει φτάσει έως την απειλή χρήσεως βίας κατά γαλλικής φρεγάτας ασκούσα νηοψίες, όπου και εκεί η Αγκυρα αποτυγχάνει να επιβάλει την βούλησίν της.

v) Της Αρμενίας, η οποία βιώνει την επίθεσιν του Αζερμπαϊτζάν εις το Αρτσάχ ως «proxy» της Αγκύρας, δυσαρεστούσα τα μάλα τη Ρωσία.

vi) Αλλά και χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής, δεχομένων επεμβάσεις εις τα εσωτερικά τους από την Τουρκία και ούσες πεδία στρατολογήσεως τζιχαντιστών, υπό την καθοδήγησιν των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και της συσταθείσας τουρκικής Εταιρίας Μισθοφόρων Ισλαμιστών SADAT, δυσαρεστούσα τα μέγιστα τη Γαλλία.

Τοιουτοτρόπως συντίθεται και τεκμηριώνεται η γενικοτέρα τουρκική αναθεωρητική τάσις, η οποία αποσταθεροποιεί μείζονος σημασίας γεωγραφικές ζώνες, αλλά πάντως με αμφίβολα διά την Αγκυραν αποτελέσματα. Αναμφιβόλως, η Ελλάς ευρίσκεται εις το επίκεντρον της εν λόγω στρατηγικής και, ως εκ τούτου, κομπορρημονούσα και θεωρούσα εαυτόν «πυλώνα σταθερότητος και ασφαλείας», θα όφειλε να ενεργήσει αναλόγως, στοχεύουσα την επαναφοράν του διακρατικού συστήματος εις το ενδεδειγμένον σημείον ισορροπίας. Ιδιαιτέρως δε, κατά την παρούσα συγκυρία, αξιοποιούσα την προαναφερθείσα διεθνή δυσφορία που προκαλούν οι αναθεωρητικές και ισλαμο-ανατρεπτικές δραστηριότητες της Αγκύρας. Τούτο, όμως, δεν είναι εφικτόν διά λεκτικών κορδακισμών, αλλά μέσω:

i) Της καταγγελίας δι’ όλων των αποτελεσματικών διπλωματικών και πληροφοριακών μέσων της αποσταθεροποιητικής στρατηγικής της Τουρκίας εις τα διεθνή fora και ΜΜΕ. Ειδικώς εις το πλαίσιον καταλλήλων διεθνών (οικουμενικών ή και περιφερειακών) οργανισμών εξειδικευομένων σε ζητήματα σεβασμού – παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου και δη του Δικαίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως επίσης και Ανθρωπιστικού Δικαίου, όπως ενδεικτικώς ο ΟΗΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης (CoΕ), ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), των οποίων η Τουρκία (όπως άλλωστε και η Ελλάδα) τυγχάνει μέλος και δεσμεύεται ειδικώς, καθόσον καταστατικώς.

ii) Της αναβαθμίσεως των ελληνικών και κυπριακών (Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου) συντελεστών ισχύος, στοχεύουσα την αποτελεσματικοτέρα ανάσχεση και τελικώς εξισορρόπηση της Τουρκίας.,

iii) Και εν τέλει της ευθυγραμμίσεως μετά δρώντων, οι οποίοι είναι εκ των πραγμάτων ανταγωνιστικοί και δυνάμενοι να λειτουργήσουν ανασχετικώς και αποτρεπτικώς προς την Τουρκίαν, εχόντων ήδη πρακτικώς εκπεφρασμένην δυσφορίαν προς την έκνομον και αποσταθεροποιητικήν ισλαμοφασιστικήν τουρκικήν συμπεριφορά, την πλήττουσα ευθέως το κύρος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, όπως και το μεσογειακό πλέγμα Ειρήνης και Σταθερότητος.

Αναλόγου βεληνεκούς -και χαρακτηριστικών- δύναμις απεδείχθη πως είναι η Γαλλία, εξαιτίας της ισλαμοτρομοκρατικής φρίκης την οποίαν βιώνει ως έθνος και η οποία ανεζωπυρώθη από την Αγκυρα και τα αντίστοιχα κυκλώματα των Αδελφών Μουσουλμάνων, τα οποία επιχειρούν στα γαλλικά και τα ευρωπαϊκά εδάφη, τηλεκατευθυνόμενα από την Τουρκία και τα εκεί εδρεύοντα δίκτυα των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Ετέρα δύναμις, θιγομένη επίσης από τις ισλαμιστικές παρεμβάσεις της Αγκύρας εις το «εγγύς εξωτερικό/near abroad» της, είναι η Ρωσία, της οποίας απειλείται το «μαλακόν υπογάστριον», δηλαδή ο Καύκασος.

Η κινητοποίηση αυτών των δρώντων είναι δυνατή, εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει την εγκόλπωση του ορθολογικού κριτηρίου εις το σύστημα λήψεως αποφάσεων και την οριστικήν και αμετάκλητoν απόρριψιν του αφελούς και ανεπιτυχούς άχρι σήμερον κατευνασμού, ο οποίος την οδηγεί σε μαθηματικώς προβλεπτή απώλεια κυριαρχίας της (εδαφική επικράτεια, αιγιαλίτις ζώνη), ενώ την έχει ήδη οδηγήσει εις αντίστοιχον περιστολήν αναφορικώς με τα κυριαρχικά δικαιώματά της (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ).

Ενόσω η Τουρκία αποκρυπτογραφείται ως μείζων απειλή διά το ευρύτερον διεθνές σύστημα ασφαλείας, οφείλει να ενεργοποιήσει τους μοχλούς διπλωματικής ανασχέσεώς της και κατόπιν της εξισορροπήσεώς της, εκ μέρους του συνόλου των υπερσυστημικών δυνάμεων, οι οποίες διατηρούν και προστατεύουν το καθεστώς ασφαλείας εντός των ζωνών της εμφανούς πλέον ισλαμιστικής νεοοσμανικής επιθετικότητος.

Δυνάμεις, όπως το Ηνωμένον Βασίλειον, η Ιταλία και η Ισπανία, δεν δύνανται πλέον να «σιωπούν», μετακυλούσες το στρατηγικό βάρος της τηρήσεως της διεθνούς νομιμότητος και ασφαλείας εις μόνην την Γαλλίαν.

Διεθνείς οργανισμοί με ιστορικόν αποτύπωμα εις την πορείαν της δυτικής ασφαλείας και σταθερότητος, όπως το ΝΑΤΟ ή και η Ε.Ε., υποχρεούνται αμελλητί -αποφεύγοντες τον αυτοχειριασμό διά της ακυρώσεως της εσωτερικής συνοχής τους- να αναχαιτίσουν  τον οδηγούντα εις την πολιτικο-οικονομικήν ποδηγέτησίν των, τουρκο-ισλαμιστικόν  εκβιασμόν.

Προτάσεις πολιτικής διά την Αθήνα

Εις το πρακτικόν επίπεδον η Ελλάδα οφείλει κατά σειράν:

α) Να συνάψει -τελικώς- την προταθείσαν εκ μέρους της Γαλλίας σχετικήν αμυντικήν συμφωνίαν, την οποίαν κάκιστα περιεφρόνησε η Αθήνα, με αποτέλεσμα να απωλέσει αξιοπιστία εις τα όμματα των Παρισίων. Συμφωνίαν εξασφαλίζουσα ταυτοχρόνως την απόκτησιν του στρατηγικού όπλου των φρεγατών Βelh@ra, των γαλλικών αεροσκαφών Rafales, αλλά των ευνοϊκών ρυθμίσεων για το Follow on Support (FoS) των εν λόγω γαλλικών οπλικών συστημάτων, που προτίθεται να αποκτήσει, όπως και όσων -γαλλικής προελεύσεως- διαθέτει ήδη, μέσω σχετικών αραγών προβλέψεων και ρητρών, ενσωματωθησομένων δεόντως εντός του κειμένου της συμφωνίας. Τοιουτοτρόπως θα επωφεληθεί  παραλλήλως εκ των ευνοϊκών όρων των προκυπτόντων εκ της συμπεριλαμβανομένης ρήτρας Στρατιωτικής Συνδρομής, την προταθείσαν ήδη από την Γαλλίαν, ως σύνδρομος όρος της προμηθείας των νέων οπλικών συστημάτων.

β) Να προβεί εις άμεσον διεύρυνσιν της αιγιαλίτιδος ζώνης και καθ’ άπασαν την επικράτειαν, των 6 ν.μ. εις τα 12 ν.μ. και της συνορευούσης ζώνης στα 24 ν.μ., όπως έχει η εκάστοτε παράκτιος χώρα δικαίωμα μονομερές και αναφέρετον (εκ του άρθρου 3/Τμήμα Β και του άρθρου 33/Υποτμήμα Δ, αντιστοίχως, του Δικαίου της Θαλάσσης), ώστε το παίγνιον αποδόσεως ενοχών (blame game) της Τουρκίας, το βασιζόμενο επί της επίσης παρανόμως διακηρυχθείσης εκ της Τουρκίας αιτίας πολέμου (casus belli) βάσει του Αρθρου 2, παρ. 3 και 4 του Χάρτη του ΟΗΕ, να απωλέσει έστω και το ελάχιστο έρεισμα νομιμοφανείας.

γ) Να ολοκληρώσει εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος τον αυστηρόν έλεγχον των εν Ελλάδι ευρισκομένων και λειτουργουσών ΜΚΟ.

δ) Διά του τρόπου αυτού δύναται να υλοποιήσει εκ νέου το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος – Κύπρου και να δημιουργήσει αξιόπιστο διεθνώς μηχανισμόν ανασχέσεως και αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητος.

δ.1) Να παύσει, συνεπώς, να αποκλείει, αυτοκτονικώ τω τρόπω, την Κυπριακήν Δημοκρατίαν από την εξίσωσιν της ελληνοτουρκικής διαφοράς, ικανοποιούσα το πάγιον τουρκικόν αίτημα,.

δ.2) Να λάβει υπ’ όψιν δύο θεμελιώδη στοιχεία σχέσεών μας με την Κυπριακήν Δημοκρατίαν: 1) Οτι είμεθα εγγυήτρια δύναμις για την Κυπριακή Δημοκρατία και 2) ότι οι δύο χώρες αποτελούμε τους δύο σημαντικοτέρους πόλους του ελληνισμού της Μεσογείου και δη της στρατηγικώς σπουδαιοτάτης ανατολικής Μεσογείου.

ε) Να καταγγείλει διά διαγγέλματος του πρωθυπουργού προς τον ελληνικό λαό τις τεράστιες ευθύνες της γερμανικής προεδρίας περί αποφυγής αμέσου επιβολής κυρώσεων στην ιμπεριαλιστική ισλαμοφασιστική Τουρκία.

στ) Να δημιουργήσει με την Κυπριακήν Δημοκρατίαν -υπό την συντονιστικήν αιγίδα της Γαλλίας- θεσμικόν θύλακον  ασφαλείας ευρωπαϊκών χωρών της ανατολικής Μεσογείου, ως επίσημον συλλογικόν υποσύστημα παροχής ασφαλείας και διατηρήσεως της ειρήνης στην περιοχή και συγκαλώντας αμέσως μετά την δημιουργία του, για θεσμικώς κατοχυρομένην ή και κατ’ επιλογήν συνεργασίαν το Ισραήλ και την Αίγυπτον εις δύο διπλωματικώς και οργανωτικώς διακριτά fora: 1) Το της Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ και 2) το της Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου, με θεραπευόμενα αντικείμενα την στρατηγικήν, αναπτυξιακήν και στρατιωτικήν συνεργασίαν εις την ανατολικήν Μεσόγειον έναντι τρομοκρατικών και στρατιωτικών απειλών από τρίτες χώρες του γεωπολιτικού αυτού συμπλόκου της ανατολικής Μεσογείου.

ζ) Λειτουργούσα ως εθνικόν δίπολον με την Κυπριακήν Δημοκρατίαν και διά του νομικού ερείσματος της εγγυητρίας δυνάμεως, όπως λειτουργεί -προσχηματικώς, αλλά εκνόμως- και η Τουρκία και στοιχιζομένων των δύο εθνικών πόλων του Ελληνισμού (και χωρών-μελών της Ε.Ε.) με την Γαλλίαν, να απαιτήσουν άμεσον, εντός του Νοεμβρίου, έκτακτον σύγκλησιν Συνόδου Κορυφής, βασιζόμεναι εις την απόφασιν του Gymnich (28/08/2020) με ένα και μόνον αίτημα: την ψήφισιν σοβαρών -και ουχί πομφολυγωδών- οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας και την δημιουργίαν αυτομάτου μηχανισμού επιβολής των, μετά από διαπιστωθησομένη (από τις εν λόγω τρεις χώρες) υποτροπής της Τουρκίας εις την ιδίαν έκνομον και επικίνδυνον για την διεθνή ειρήνην και την ασφάλειαν συμπεριφοράν. Κυρώσεων οι οποίες θα πλήξουν ευθέως την ήδη απολύτως εύθραυστον τουρκικήν οικονομίαν.

η) Εις περίπτωσιν αρνήσεως της γερμανικής προεδρίας να συγκατατεθεί προς το τοιούτον, να δηλώσουν προς όλα τα αρμόδια διεθνή θεσμικά όργανα την τεραστία ευθύνη για την έκρηξη πολέμου στην Ν/Α πτέρυγα του ΝΑΤΟ, την οποίαν επωμίζεται το Βερολίνο.

Διότι είναι πλέον σαφές: η ακολουθουμένη πολιτική από πλευράς Αθηνών είναι απολύτως ανεπαρκής, υπερκερασθείσα εκ των καταστάσεων και μη δυναμένη να εξυπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα, τα απειλούμενα από γεωστρατηγικούς συντελεστές της τρεχούσης γεωπολιτικής συγκυρίας, άνευ στρατηγικής βάσεως και τελικώς, εθνικώς επικίνδυνη.

Παραπομπές:

[1]               Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρ.Τ. Ερντογάν.

[2]               Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Ιμράν Καν.

[3]               Ο πρωθυπουργός της Μαλαισίας Μαχαθίρ Μουχάιντ

[4]               Βλέπε, Aamir Latif, «Turkey, Pakistan, Malaysia unite to fight Islamophobia: Three countries to launch TV channel dedicated to confronting issues linked to anti-Muslim sentiment», Anadolu Agency, 6/09/2019, διαθέσιμο στη διεύθυνση https://www.aa.com.tr/en/politics/turkey-pakistan-malaysia-unite-to-fight-islamophobia/1594471.

[5]               βλ.  https://bit.ly/3k4wvKg

[6]               Μάζης, Ι. Θ., Περί Σουν Τζου, «διεξόδων», «αδιεξόδων» και άλλων… δαιμονίων. Διαθέσιμο στο: https://de-facto.gr/mazis-soun-tzou/ [2/11/2020].

[7]               The Military Balance, «Europe» (1992). The Military Balance, «Europe» (2020).

[8]               Μάζης, Ι. Θ., συνέντευξη εις την ιστοσελίδα Philenews. Διαθέσιμο στο: https://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/943778/i–mazis–i–toyrkia–borei–na–ftasei–se–thermo–epeisodio [2/11/2020].

[9]               Μάζης, Ι. Θ., συνέντευξη εις τον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM. Διαθέσιμο στο: https://bit.ly/32la4dV

[10]             Αρθρο 2, παρ. 3: «Πάντα τα Μέλη οφείλουσι να διακανονίζωσι τας διεθνείς των διαφοράς δι΄ ειρηνικών μέσων, κατά τοιούτον τρόπον, ώστε η διεθνής ειρήνη, ασφάλεια και δικαιοσύνη να μη τίθενται εν κινδύνω».

[11]             Αρθρο 2, παρ. 4:  «Πάντα τα Μέλη θα απέχωσι εις τας διεθνείς αυτών σχέσεις της απειλής ή χρήσεως βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητος ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οιουδήποτε Κράτους ή καθ΄ οιονδήποτε άλλον τρόπον ασυμβίβαστον προς τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών».

https://www.newsbreak.gr/politiki/143100/i-mazis-toyrkiki-apeili-se-varos-tis-elladas-kai-tis-diethnoys-asfaleias/