ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΨΑΓΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

Απολαύστε την προπαγανδιστική φυλλάδα του μίσους «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» [διάβαζε ορθώς: ΠΡΩΤΟ ΨΕΜΑ], η οποία έχει μαζέψει στα κίτρινα φύλλα της όλους τους σκληροπυρηνικούς προπαγανδιστές και εν ταυτώ προσκυνητές του απεχθούς και επικίνδυνου Κυριακούλη.

Όποιος πολίτης με στοιχειώδη μνήμη από την εποχή της υγειονομικής εκ(ν)τροπής του πολιτεύματός μας διάβασε το εξώφυλλο της χθεσινής, κυριακάτικης έκδοσης, θα πρέπει να αισθάνθηκε τους παλμούς της καρδιάς του να διαμαρτύρονται εντόνως, αφού θα πρέπει αμέσως να θυμήθηκε τι έγραφε η ίδια εφημερίδα πριν από 4 χρόνια.

Εξώφυλλο 2021: ΨΕΚ / Ζουν σε παράνοια.

Εξώφυλλο 2025: Η επιστροφή των... ΨΕΚ από τη δραχμή έως τα Τέμπη.

Από την αντιπαραβολή αυτών των δύο εμετικών πρωτοσέλιδων προκύπτει αβίαστα το εξής συμπέρασμα:

Τουλάχιστον από το 2020 μέχρι σήμερα είμαστε όμηροι μιας μοντέρνας, σατανοκίνητης δικτατορίας.

Μην περιμένετε να δείτε ερπυστριοφόρα για να καταλάβετε ότι έχουμε δικτατορία.

Οι σημερινές δικτατορίες είναι έξυπνες, υβριδικές (και προπάντων υβριστικές).

Ο πόλεμος που διεξάγουν οι σύγχρονοι-αναβαθμισμένοι δικτάτορες υλοποιείται με αόρατες σφαίρες που έχουν, όμως, την ίδια, αν όχι ακόμη μεγαλύτερη, διεισδυτικότητα σε σχέση με τις κανονικές σφαίρες.

Οι σφαίρες μιας έξυπνης δικτατορίας είναι πνευματικές:

Στοχεύουν πρωτογενώς το μυαλό και την ψυχή μας, όχι το σώμα μας!

Το μυδραλιοβόλο που χρησιμοποιούν οι μοντέρνοι δικτάτορες εναντίον των μαζανθρώπων είναι η προπαγάνδα!

Και, δυστυχώς, σήμερα τα πάντα μοιάζει να είναι propaganda.

Το μεγαλύτερο μέρος του ημερήσιου και κυριακάτικου Τύπου ξαμολά συστηματικά τα ροτβάιλερ τα μητσοτακικά για να δαγκώνουν όποιους πολίτες τολμούν να αμφισβητούν τα τοξικά αφηγήματα, τα δρακόντεια μέτρα αλλά και τις φθηνές δικαιολογίες του νηπιαγωγείου που σκαρφίζονται κάθε τρεις και λίγο οι έξυπνοι, πάντoτε αθώοι και αγαθόβουλοι, δικτάτορες, που τελικά, όμως, αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά έξυπνοι είνα.

Στον ανάποδο κόσμο μας ο έξυπνος δικτάτορας είναι ο ηλίθιος δικτάτορας, ο οποίος παρασυρμένος από εωσφορική αλαζονεία, νομίζει ότι ο λαός τρώει συνεχώς κουτόχορτο και ότι συμπεριφέρεται πάντοτε σαν αμνήμον χρυσόψαρο.

Φρικτά ροτβάιλερ του καθεστώτος, βάλτε το καλά στο μυαλό σας:

Σας έχουμε πάρει εδώ και πολύ καιρό πρέφα, δεν φοβόμαστε τους κυνόδοντές σας!

Το προπαγανδιστικό κολπάκι της απαξιωτικής κατασπίλωσης των εκφραστών της αντίθετης άποψης δεν πιάνει πια.

Πάλιωσε! Μούχλιασε! Βρομά και ζέχνει πλέον από χιλιόμετρα!

Πλησιάζει η ώρα που η χρήση των αηδιαστικών πνευματικών όπλων σας θα γίνει «φονικόν αυτεπίστροφον» (μπούμερανγκ) στα χέρια των έξυπνων-ηλιθίων δικτατόρων.

Αν είχαμε γνήσια δημοκρατία και όχι μεταδημοκρατία ή κρυπτοδικτατορία, τότε δεν θα ενοχλούσε τόσο πολύ η αντίθετη άποψη και δεν θα φιμωνόταν εμμέσως (και διαρκώς) με την ψυχιατρικοποίηση των εκφραστών της ως... ΨΕΚΑΣΜΕΝΩΝ.

Στον ανάποδο κόσμο:

ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ είναι οι ΨΑΓΜΕΝΟΙ.

ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΙ είναι οι ξεβρακωτές των ΣΥΝΩΜΟΤΩΝ.

Και, βεβαίως, ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ οι ΗΛΙΘΙΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ!

Οι μάσκες φορέθηκαν κυριολεκτικώς, αλλά κατέπεσαν μεταφορικώς.

Άραγε, τώρα που πλησιάζει πάλι το καρναβάλι, αλλά σας έχουμε καταλάβει, ποια στολή και μάσκα μπορεί καλύτερα να σας ταιριάζει;

 

https://kvathiotis.substack.com/p/7f2

ΤΥΡΑΝΝΟΣ η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ η η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;;

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

Η καιροσκοπική κυβίστηση του Κυρ. Μητσοτάκη, ο οποίος αίφνης είπε ότι δεν πρέπει να τυραννά η μειοψηφία την πλειοψηφία, ενώ πριν από λίγους μήνες είχε πει το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή ότι δεν πρέπει να τυραννά η πλειοψηφία την μειοψηφία, επανέφερε στο προσκήνιο την κατά Όργουελ πανούργα διπλοσκέψη που χρησιμοποιεί ένα ολοκληρωτικό καθεστώς: την ικανότητα του μυημένου καθεστωτικού να προβάλλει και να ασπάζεται ταυτοχρόνως δύο αλληλοαναιρούμενες πεποιθήσεις (βλ. Όργουελ, 1984, μτφ.: Μ. Καρβέλα, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2021, σελ. 42).

Φυσικά, δεν έλειψαν καθαγιαστικές πολιτικές δηλώσεις και εκ μέρους βουλευτών ή υπουργών της Νέας Δικτατορίας που έλαβαν χώρα μπροστά στις κάμερες των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης. Ειδικότερα: Ο «υπουργός προπαγάνδας» Άδωνις Γεωργιάδης (καλεσμένος στην κυριακάτικη εκπομπή της ΕΡΤ «Σαββατοκύριακο από τις 5», 17/11/2024) εψεύσθη ανερυθρίαστα λέγοντας: «Ως προς την woke ατζέντα υπήρξε πρόσφατη, πολύ έντονη δημόσια τοποθέτηση του Πρωθυπουργού, πολύ ξεκάθαρη. Η ΝΔ ούτε ήταν ούτε είναι υπέρ της woke ατζέντας. Και αυτή δεν είναι στροφή λόγω Τραμπ [άρα είναι στροφή για άλλους λόγους;!]. Ο Τραμπ εξελέγη στην Αμερική με μια πολύ αντι-woke ατζέντα, και μάλιστα όλες οι πρώτες δηλώσεις του ως εκλεγμένου Προέδρου είναι όλες αντι-woke. Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών δεν υπάγεται στην woke ατζέντα».

Πριν από τον κ. Γεωργιάδη, στο προπαγανδιστικό τηλε-πλυντήριο της κυβέρνησης είχε εμφανισθεί η Ντόρα Μπακογιάννη (καλεσμένη στην εκπομπή του ΣΚΑΪ Αταίριαστοι», 15/11/2024), η οποία προσποιήθηκε κραυγαλέα ανεπιτυχώς ότι «Woke ατζέντα στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Η μάχη περί των δικαιωμάτων των ανθρώπων δεν μπορεί να ταυτίζεται με αυτό που συμβαίνει στην Αμερική. Κι εγώ έχω πει κάποιες φορές “παν μέτρον άριστον”».

Ωστόσο, η πάγια φιλολοατκική ρητορική της παρούσας κυβέρνησης και, προπάντων, η θεσμοθέτηση του γάμου των ομοφυλοφίλων εκθέτει ανεπανόρθωτα τους δύο αυτούς πολιτικούς, οι οποίοι, ως τέτοιοι, δεν έχουν καμία απολύτως δυσκολία να κάνουν το μαύρο άσπρο και τη μέρα νύχτα.

Το υποτιθέμενο δικαίωμα δύο ανθρώπων του ίδιου φύλου να συνάπτουν γάμο είναι ζήτημα που ανήκει κατ’ εξοχήν στην woke ατζέντα, γι’ αυτό άλλωστε στιγματίζεται ως «ομοφοβικός» όποιος τολμά να χαρακτηρίζει ένα τέτοιο δικαίωμα ως παρά φύσιν και, συνακολούθως, να αρνείται την υπόστασή του.

Στο γλωσσάρι της προπαγάνδας, το φαινόμενο της άρνησης της αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας που, εν προκειμένω, ορίζεται από δύο αντίθετους πόλους (στον έναν πόλο τύραννος είναι η πλειοψηφία, στον άλλον η μειοψηφία), ονομάζεται φρενοβλαβοποίηση (gaslighting). Πρόκειται για την τεχνική που ακολουθεί ένας προπαγανδιστής, ο οποίος, για να επιτύχει τον στόχο του, επιτιθέμενος στο μυαλό ενός συνανθρώπου του, προσπαθεί να τον πείσει ότι δεν συμβαίνει αυτό που οι άλλοι βλέπουν ολοφάνερα να συμβαίνει. Άρα, προσπαθεί να τον κάνει να πιστέψει ότι δεν έχει σώας τας φρένας.

Ας απολαύσουμε το αναποδογύρισμα της μητσοτακικής ρητορικής που αλληθωρίζει οπορτουνιστικά πότε προς την woke ατζέντα και πότε προς την αντι-woke ατζέντα: Τον Μάρτιο 2024, σε συζήτηση που είχε με τον Γιώργο Καπουτζίδη κατά το 3ο ετήσιο συνέδριο του The Upfront Initiative (στο Ωδείο Αθηνών), είχε διερωτηθεί αν η «πολιτεία πρέπει να νομοθετεί για τους λίγους ή τους πολλούς», δίνοντας ακολούθως την εξής απάντηση: «Η πολιτεία πρέπει να νομοθετεί για όλους. Ο κίνδυνος είναι η τυραννία της πλειοψηφίας. Γι’ αυτό και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημοψηφισματικές πολιτικές».

Κατά την πρόσφατη συζήτηση, όμως, που είχε με τον Γάλλο συγγραφέα Πασκάλ Μπρυκνέρ στο αμφιθέατρο της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών, ο Κυρ. Μητσοτάκης ανενδοίαστα ανέφερε: «Είναι στην ουσία ο ορισμός του ανελευθερισμού (illiberalism), όπου μια μειοψηφία προσπαθεί να επιβληθεί της πλειοψηφίας. Εάν τολμήσεις να εκφράσεις αμφιβολίες για την γνώμη τους, σε βαφτίζουν “φασίστα”, “υποστηρικτή της πατριαρχίας” ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς».

Η τελευταία αυτή πρωθυπουργική τοποθέτηση είναι φως φανάρι ότι έχει εκ διαμέτρου αντίθετο περιεχόμενο προς εκείνο που είχε επιλέξει στην συζήτηση με τον κ. Καπουτζίδη. Η μηδενική αξιοπιστία του κ. Μητσοτάκη προκύπτει από την προσαρμογή των εκάστοτε θέσεών του ανάλογα με το πρόσωπο του συνομιλητή που έχει απέναντί του: Τυραννική η μειοψηφία όταν συνδιαλέγεται με τον Μπρυκνέρ, τυραννική η πλειοψηφία όταν συνδιαλέγεται με τον Καπουτζίδη.

Βεβαίως, διαφορετικό δεν ήταν μόνο το πρόσωπο του συνομιλητή του, αλλά και το όνομα του νέου πλανητάρχη. Για να είναι αρεστός στον Ντόναλντ Τραμπ, ο Κυρ. Μητσοτάκης έπρεπε προφανώς να ανακρούσει πρύμναν, υψώνοντας την σημαία της αντι-woke ατζέντας, από την οποία αναμένεται να αποκαθηλωθεί το ουράνιο τόξο.

Ενώ, λοιπόν, το αντιθετικό δίπολο «τυραννία της μειοψηφίας» vs «τυραννία της πλειοψηφίας» βγάζει μάτι, ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα» κ. Ηλ. Κανέλλης (16-17 Νοεμβρίου 2024, σελ. 16) προέβη στην ακόλουθη, ήκιστα πειστική εξήγηση: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αποκήρυξε την πολιτική του για τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών, επειδή, όπως το θέλει μια δημοφιλής ένσταση, η κυβέρνηση φοβάται την Ακροδεξιά της, και μαζί τον Βελόπουλο και την Λατινοπούλου. Το αντίθετο. Την υποστήριξε στο σύνολό της, τονίζοντας πάντως τη συνθετότητα του ρόλου που μπορεί να έχει ο σύγχρονος πολιτικός. Αυτή τη συνθετότητα, την αναγνώριση της οποίας οι οποίας οι ψηφοφόροι ακόμα αναζητούν στους ηγέτες της αντιπολίτευσης, ως απαραίτητο τεκμήριο εμπιστοσύνης σ’ αυτούς».

Ακόμη, όμως, κι ένα μικρό παιδί, σαν αυτό που πρωταγωνιστεί στο ομότιτλο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, γνωρίζει ότι τα καινούρια αντι-woke ρούχα του αυτοκράτορα-πρωθυπουργού είναι ανύπαρκτα και άρα ότι ο ίδιος είναι προκλητικά ολόγυμνος, δηλαδή απολύτως εκτεθειμένος στα μάτια του λαού του από τη περί τυραννίας κωλοτούμπα.

Πρόκειται για μία ακόμη έκφανση του θαυμαστού ανάποδου κόσμου, με ταχυδακτυλουργική αντιμετάθεση του ρόλου της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας, η οποία οφείλεται προδήλως στην πολιτική σκοπιμότητα που κινητροδοτεί την μαριονέτα ενός αμερικανικού προτεκτοράτου.

Όταν, όμως, στην προ Τραμπ ΙΙ εποχή, ακούγονταν άφθονες κραυγές από εκπροσώπους της καταπιεσμένης από την woke ατζέντα πλειοψηφία, ο Κυρ. Μητσοτάκης έγραφε τους διαμαρτυρομένους στα παλιότερα των πάντοτε καλογυαλισμένων υποδημάτων του, ψηφίζοντας με κλειστά τ’ αφτιά και παρωπίδες στα μάτια του το βλάσφημο νομοσχέδιο για τον παρά φύσιν γάμο των ομοφυλοφίλων και καταρρακώνοντας έτσι το θρησκευτικό συναίσθημα μυριάδων πολιτών που θεωρούν ότι η Ελλάδα αποτελεί το κέντρο της Ορθοδοξίας και, ως τέτοιο, είναι αδιανόητο να θεσμοθετεί ένα αντίθεο δικαίωμα.

Εκτός, όμως, από κωλοτούμπας, ο Κυρ. Μητσοτάκης είναι και αρνητής της λοάτκειας ατζέντας, που μέχρι πρότινος προωθείτο λυσσαλέα τόσο από τον ίδιο όσο και από τα λοιπά ανιψούδια του Κλάους Σβαμπ.

Μετά ταύτα, δεν αποτελεί αξιοθαύμαστη πολιτική ταλάντευση, αλλά αξιοθρήνητη αυτοακύρωση μιας πολιτικής καρικατούρας, η οποία δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο, αδιαφορώντας πλήρως για το αν θα εξευτελιστεί μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας, η πρόσφατη δήλωσή της απέναντι στον Πασκάλ Μπρυνέρ: «Αυτή η woke κουλτούρα δεν υπάρχει στη Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Εάν επαφίεται σε έμενα, δεν θα ήθελα ποτέ να υπάρχει στην Ελλάδα».

Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο βιβλίο της Γαλλίδας κοινωνιολόγου Ναταλί Εϊνίκ (Nathalie Heinich) με τον τίτλο «”Γουοκισμός”. Ο νέος ολοκληρωτισμός;» (μτφ.: Χρ. Σταματοπούλου, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2023, σελ. 90), για να αντιληφθούμε το μέγεθος της κοροϊδίας μας: «η πρακτική του γουοκισμού […] επιτρέπει μια διπλή επιχείρηση θυματοποίησης των “κυριαρχούμενων” (ιδιαίτερα αποτελεσματική όταν υποτίθεται πως ανήκουμε κι εμείς οι ίδιοι σε αυτούς) και ενοχοποίησης των “κυρίαρχων” (ιδιαίτερα αποτελεσματική και αυτή όταν απευθυνόμαστε σε έναν άνδρα, έναν Λευκό, έναν ετερόφυλο, εν ολίγοις σε έναν που χαρακτηρίζαμε παλιά”προνομιούχο” και, σήμερα, “λευκό κυρίαρχο αρσενικό”)».

Από τα ανωτέρω προκύπτει ευχερώς ότι η προπαγανδιστική γραφίδα του αρθρογράφου των «Νέων», αλλά και ο εξίσου προπαγανδιστικός λόγος των κ.κ. Γεωργιάδη και Μπακογιάννη πάσχει από όλα τα προμνημονευθέντα ελαττώματα που χαρακτηρίζουν την απύθμενα υποκριτική και φρενοβλαβοποιητική στάση, την οποία επέδειξε η πρωθυπουργική μαριονέτα. Και, άρα, όποιος εγκωμιάζει το πολιτικό μυαλό μιας μαριονέτας επιτίθεται στο μυαλό του απλού πολίτη, που ακόμη διαθέτει μνήμη και καθοδηγείται από την κοινή λογική.

Τελικά, το κρίσιμο ερώτημα αφορά την ταυτότητα του τυράννου: Τύραννος είναι η πλειοψηφία, η μειοψηφία ή ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης;

 

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στις 24/11/2024.

https://www.eoneolaia.com/nea-dimokratia-tyrannia-vathiotis/ 

ΕΠΙΤΗΡΟΥΜΕΝΗ (ΨΕΥΤΟ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

Πριν από μία περίπου δεκαετία, ο Γάλλος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας Φρεντερίκ Γκρο (Frédéric Gros) εξέδωσε ένα καίριας σημασίας βιβλίο για την «αρχή της ασφάλειας» (μτφ.: Αλ. Κιουπκιολής, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2016), στο οποίο κατέγραψε τα χαρακτηριστικά της νέας μορφής που έχουν προσλάβει οι σύγχρονες κοινωνίες (σελ. 207 επ.):

ΒΙΟΑΣΦΑΛΕΙΑ

Από κοινωνίες πειθαρχίας μετεβλήθησαν σε κοινωνίες ελέγχου, εννοιολογικό κλειδί των οποίων είναι η «βιοασφάλεια», που αποβλέπει στην ταυτοποίηση του πολίτη με βάση τα φυσικά του χαρακτηριστικά και τους βιολογικούς του δείκτες, χωρίς να χρειάζεται να ερωτηθεί για το όνομά του. Αυτός ο τρόπος ταυτοποίησης καθιστά τον ελεγκτή άτρωτο στο ψέμα, αφού «το βουβό σώμα δεν ψεύδεται».

Ο Γκρο συνοψίζει τις λειτουργίες της βιοασφάλειας σε τρία ερωτήματα που απαντώνται με την χρήση της τεχνολογίας: Πρώτον, «ποιος είναι ποιος;» (ταυτοποίηση), δεύτερον, «ποιος είναι πού;» (εντοπισμός) και, τρίτον, «ποιος κάνει τι;» (διασταύρωση ηλεκτρονικών φακέλων). Και με τις τρεις λειτουργίες είναι στενά συνυφασμένη η χρήση ενός μικροτσίπ, που δένεται, επικολλάται ή εμφυτεύεται, προκειμένου να είναι άμεσος ο εντοπισμός ενός ελαττωματικού προϊόντος της διατροφικής αλυσίδας, αλλά και ενός πολίτη (παιδιού ή πάσχοντος από Αλτσχάιμερ) που χάθηκε στον δρόμο. Επίσης, σε ένα υποδόριο μικροτσίπ μπορεί να περιληφθεί όλο το ιστορικό ενός ασθενούς.

Σε ό,τι αφορά την δυνατότητα διασταύρωσης των ψηφιακών δεδομένων μας, ο Γκρο παρατηρεί ότι, σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου οι ενέργειές μας δεν άφηναν αποτυπώματα, σήμερα οι περισσότερες κινήσεις μας έχουν αποκτήσει «μια σχεδόν άφθαρτη μνήμη, η οποία χαράσσεται μακριά από εμάς, σε σκληρούς δίσκους». Εδώ εντάσσονται π.χ. οι επικοινωνίες μέσω κινητού τηλεφώνου, οι επισκέψεις σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, η αναζήτηση πληροφοριών στον Ιστό, οι αγορές με πιστωτικές κάρτες, αλλά και οι μετακινήσεις στις λεγόμενες «έξυπνες» πόλεις, οι οποίες κατακλύζονται από μηχανές αναγνώρισης και κάμερες. Επομένως, το μεγαλύτερο μέρος των κινήσεών μας που γίνονται με χρήση τεχνολογίας αφήνει ίχνη σε φακέλους.

 

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ 

Σύμφωνα με τον Γκρο, το «ηλεκτρονικό φακέλωμα» έχει την εξής τρομακτική συνέπεια: Μετατρέπει καθέναν από εμάς σε «αντικειμενικό ύποπτο», επειδή η μνήμη των πράξεών μας και των επικοινωνιών μας διατηρείται αρχειοθετημένη επ’ αόριστον.

Ακόμη πιο τρομακτική, όμως, είναι η επισήμανση του Γκρο ότι «το ηλεκτρονικό φακέλωμα χρησιμεύει για τον προσδιορισμό του προφίλ» του πολίτη όχι μόνο ως καταναλωτή αλλά και ως κακοποιού, ως αρρώστου, ως τουρίστα κ.λπ. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι είναι τεχνικά ευχερής η κατασκευή ενός μικροτσίπ που θα περιλαμβάνει ποικίλους κώδικες, οι οποίοι θα επιτρέπουν την πρόσβαση στο σύνολο των φακέλων του πολίτη. «Έτσι, για να μάθουμε τις συμπεριφορές, τις προτιμήσεις, τις συνήθειες, τα μηνύματα που έχει στείλει ή λάβει ο καθένας ή τις ασθένειές του, θα αρκούσε αυτός να περάσει από μια πύλη ελέγχου».

Εξαιτίας αυτής της «ψηφιακής διαφάνειας», ο Γκρο οδηγείται στο ανησυχητικό συμπέρασμα ότι «καθένας βρίσκεται δέσμιος του δικαστικού του παρελθόντος, του ιατρικού του ιστορικού, των καταναλωτικών του προτιμήσεων, των πολιτιστικών του συνηθειών. Είναι αδύνατον να ξεφύγουμε από αυτά τα ίχνη, από τις προηγούμενες πράξεις μας, από το καθορισμένο μας προφίλ. […] Αρκεί να σκανάρουμε για να μάθουμε».

 

ΕΠΙΤΗΡΟΥΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ανάλογες είναι και οι επισημάνσεις του Θεοδώρου Παπαθεοδώρου στο βιβλίο του «Επιτηρούμενη Δημοκρατία. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση των πολιτών στην κοινωνία της διακινδύνευσης» (εκδ. Βιβλιόραμα, Αθήνα 2009, σελ. 117): «Η διαρκής αναζήτηση του “εσωτερικού εχθρού”, η διάχυτη υποψία για τον επικείμενο κίνδυνο, η συρρίκνωση της έννοιας της ιδιωτικότητας (privace) και η συνεχής διεύρυνση ενός υπό επιτήρηση δημόσιου χώρου προσδίδουν στην ασφάλεια μια πολεμική διάσταση και στα μέτρα αντεγκληματικής πολιτικής ένα απροσωποποιημένο ψηφιακό περιεχόμενο».

 

ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

Ο Γκρο, ήδη από το 2016, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για το εφιαλτικό μέλλον που ετοιμάζεται με σατανική μεθοδικότητα: «Φοβόμαστε, λοιπόν, αυτές τις νέες τεχνικές ελέγχου, αυτόματης ταυτοποίησης, άμεσου εντοπισμού και ανιχνευσιμότητας των πράξεων, των λόγων, των μετακινήσεων. Επισείουμε το φάσμα του ολοκληρωτισμού. Ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται παντού. […] Είναι βέβαιο ότι οι νέες τεχνικές καθιστούν δυνατή τη γενικευμένη παρακολούθηση των ατόμων, η οποία μπορεί εύκολα να λάβει συγκεντρωτικές μορφές».

Με δεδομένο, επίσης, ότι «το απαραβίαστο της ατομικής ιδιοκτησίας έχει γίνει φοβερά εύθραυστο», «πολλές από τις ιδιωτικές ή προσωπικές πράξεις» μας «έχουν γίνει διαφανείς», ενώ «οι κωδικοί εισόδου και τα άλλα μέσα αναγνώρισης του χρήστη δεν μας εξασφαλίζουν στο παραμικρό», ο Γκρο διερωτάται: «Είμαι μια νίκη του Μεγάλου Αδελφού, βρισκόμαστε μπροστά σε δημοκρατίες ολοκληρωτικού τύπου;»

Για την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι οι σύγχρονες μορφές ελέγχου είναι πολύ πιο δημοκρατικές, δικτυακές, συμμετοχικές, ιδιωτικοποιημένες:

«Αγχωμένοι γονείς, ανήσυχοι σύζυγοι, ανενδοίαστοι εργοδότες προμηθεύονται συσκευές ανίχνευσης. Είναι ενημερωμένοι καταναλωτές αυτοί που ενθουσιάζονται επειδή μπορούν να μετατρέψουν την τηλεφωνική τους συσκευή σε “συσκευή αναγνώρισης” για να ενεργοποιήσουν τους κοριούς RFID. Είναι πληροφορημένοι πολίτες αυτοί που επιχαίρουν για την πρόοδο της βιομετρίας, η οποία εμποδίζει την παραχάραξη των ταυτοτήτων».

Ο Γκρο καταλήγει: «Το ολικό προκαλεί τον φόβο της ασφάλειας ως επιτήρησης. Είναι το οργουελικό ή πανοπτικό μοντέλο της πλήρους και συνεχούς επιτήρησης των συμπεριφορών, των λόγων, των σκέψεων. Όλες οι πράξεις και οι κινήσεις μας, οι εκφράσεις και οι σκέψεις μας αναφέρονται σε μια κεντρική αρχή που εξακριβώνει την ιδεολογική τους κανονικότητα, τη συμμόρφωσή τους στις δέουσες συμπεριφορές, τη συμφωνία τους με καθορισμένους πολιτικούς στόχους: ο εφιάλτης του ολοκληρωτισμού».

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΟΣ

Αξίζει να θυμηθούμε τον σκεπτικισμό που είχε εκφράσει για την απειλή του ιδιωτικού βίου μας από την επέλαση της τεχνολογίας ο αείμνηστος καθηγητής Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών Γεώργιος Κουμάντος σε ένα άκρως επίκαιρο άρθρο του με τίτλο «Η ηλεκτρονική απειλή (κατά του ιδιωτικού βίου)», δημοσιευμένο στο «Βήμα της Κυριακής», φύλλο της 4.11.1979 (σελ. 12). Αναρωτιόταν:

«Τι θα εμποδίσει όμως να καταγραφούν στη μνήμη του ηλεκτρονικού εγκεφάλου κι άλλα στοιχεία, τι πολιτικές σκέψεις διατύπωσα κάποτε, σε ποιες συγκεντρώσεις παρευρέθηκα, τι στάση εκράτησα σε κάποιον απεργιακό αγώνα, ποιον συνάντησα, με ποιον εμίλησα στο τηλέφωνο, τι του είπα, ποιον στραβοκοίταξα ή ποιαν εγλυκοκοίταξα;»

 

ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Δυστυχώς, οι παραπάνω προβληματισμοί αποσιωπήθηκαν από τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Βασίλειο Φλωρίδη, ο οποίος, σε πρόσφατο άρθρο του με τον τίτλο «Κάμερες παντού» («Η Καθημερινή», 6.10.2024, σελ. 39), προπαγάνδισε μονόπλευρα την αρχή της ασφάλειας, γράφοντας ότι, χάρη στις κάμερες βιντεοεπιτήρησης, «ο εγκληματίας και ο παραβάτης θα αισθάνονται πλέον ζεστή την “ανάσα” της οργανωμένης πολιτείας πάνω από το κεφάλι τους», οι δε πολίτες «θα αισθάνονται πιο ασφαλείς όταν γνωρίζουν ότι υπάρχει πρόσθετη ασφάλεια “εξ ουρανού”, χάρη στη νέα τεχνολογία».

Τις «θεμιτές» αντιρρήσεις για την χρήση της νέας τεχνολογίας αντιπαρήλθε ο εν λόγω εισαγγελεύς με το γνωστό επιχείρημα: «Κανένα συνταγματικό του δικαίωμα δεν μπορεί να απολαύσει ο πολίτης, όταν φοβάται να βγει από το σπίτι του. […] Από τη σωστή χρήση της νέας τεχνολογίας θα φοβούνται μόνο οι εγκληματίες και οι παραβάτες».

Τον ίδιο ακριβώς φόβο, όμως, αισθάνονται ήδη οι πολίτες που βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους την αντιφιλελεύθερη πολιτική μιας άθλιας νεοταξίτικης κυβέρνησης (και φανατικής υποστηρίκτριας του χρεοκοπημένου δόγματος της μηδενικής ανοχής), η οποία μεταχειρίζεται κάθε πολίτη ως δυνάμει εχθρό της. Γι’ αυτό, τώρα, τα γρανάζια της Νέας Δικτατορίας δεν θα αρκούνται στο να μας παρακολουθούν μόνο με ηχητικά, αλλά θα καταφύγουν και σε οπτικά μέσα, προτάσσοντας την γνωστή, χιτλερικού τύπου, δικαιολογία ότι (και) αυτό είναι «για το καλό μας, για την ασφάλειά μας». Έτσι, θα νιώθουμε ακόμη πιο ζεστή την ανάσα του οργουελικού Κράτους (βλ. και John Gibb, «Ποιος μας παρακολουθεί;», μτφ.: Αρ. Αλαβάνου, εκδ. Α. Α. Λιβάνη, 2005).

Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι από την υγειονομική δικτατορία, που είχε ως σημαία της το σύνθημα «μάσκες παντού», έχουμε ήδη περάσει στην φάση της επιτηρούμενης (ψευτο)δημοκρατίας, ακριβέστερα της «ηλεκτρονικής δικτατορίας», σημαία της οποίας δεν αποκλείεται να γίνει το σύνθημα «κάμερες παντού». Κι όταν θα αποδειχθεί ότι ούτε με την καθολική οπτικοακουστική επιτήρηση μειώθηκαν αισθητά «οι «εγκληματίες και οι παραβάτες», το επόμενο βήμα θα είναι να μας υποχρεώσουν σε τσιπάρισμα, μετατρέποντάς μας αμετακλήτως σε ζωανθρώπους – πάντοτε «για το καλό μας»!

 

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στις 21/10/2024.

 

https://www.eoneolaia.com/epitiroumeni-pseftodimokratia/

Ο «ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ» ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΩΣ ΑΔΕΞΙΟΣ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Επίκουρου καθηγητού Ποινικού Δικαίου Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΦΕΚ Διορισμού: Γ/469, 19.07.2011). – Δικηγόρου Αθηνών (Α.Μ. 18182) – Μόνιμου Μέλους της Κεντρικής Επιτροπής Κωδικοποίησης (Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως). 

Όταν, πριν από 14 χρόνια, ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε προσκληθεί στην εκπομπή «Πρώτη γραμμή» των δημοσιογράφων Λυριτζή και Οικονόμου, είχε δηλώσει τα εξής:

ΚΑΡΤΑ-ΟΡΓΟΥΕΛ

«Είναι κάτι φρικώδες. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο “1984” του Τζωρτζ Όργουελ και διαβάζουν τι σχεδιάζουν με την κάρτα του πολίτη, θα πουν δεν είναι δυνατόν. Ό,τι έγραψε ο Όργουελ γίνεται. Σε μία καρτούλα θα μπαίνουν όλα τα δεδομένα ενός εκάστου, όχι μόνο βιομετρικά: φορολογικά, βιομετρικά, υγείας, DNA, πολιτικά φρονήματα, φάκελοι που λέγαμε παλιά, τα πάντα θα είναι μέσα στην κάρτα. Εσείς το βλέπετε σωστό αυτό; Εγώ δεν θα την δεχθώ ποτέ! Εγώ δεν θα την δεχθώ ποτέ! Εγώ δεν θα την δεχθώ ποτέ! Εμένα η ιδέα ότι θα ελέγχει κάποιος όλη μου την ζωή δεν μου αρέσει, δεν θα την δεχθώ ποτέ!»

Αυτή η τοποθέτηση του κ. Γεωργιάδη έγινε στις 3 Νοεμβρίου 2010, δηλαδή περίπου έναν χρόνο προτού μεταπηδήσει από τον ΛΑΟΣ στο κόμμα της «Νέας Δικτατορίας» που οδηγεί σήμερα την Ελλάδα στον φοβερό γκρεμό και τους Έλληνες σε μια αόρατη ψηφιακή φυλακή, χρησιμοποιώντας από την μια μεριά την εξαπάτηση και από την άλλη έναν πρωτοφανή αυταρχισμό.

Στις 21 Ιανουαρίου 2011, ο ίδιος Υπουργός, παίρνοντας τον λόγο ως βουλευτής του «ΛΑΟΣ» μέσα στο κοινοβούλιο, είχε δηλώσει ότι «εμείς ως κόμμα δεν θα δεχθούμε ποτέ αυτήν την κάρτα. Και καλούμε και τους ψηφοφόρους μας να μην το κάνουνε. Μπορεί ορισμένοι από τους ψηφοφόρους μας να θεωρούν ότι αυτά είναι γραφικότητες, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δημοκρατία σημαίνει να σέβεσαι τις ευαισθησίες του άλλου».

ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΟΣ ΑΔΩΝΙΣ

Εν τούτοις, στις 26 Αυγούστου 2024 -σαν να μην τρέχει κάστανο- ο κ. Γεωργιάδης αποκήρυξε τον «παλιό» και «ντεμοντέ Άδωνι», πιστοποιώντας ότι ζούμε σε εποχή ανάποδου κόσμου.

Εκείνη την ημέρα ξεπήδησε ο «νέος Άδωνις», ο οποίος υποτιμά με προκλητικό τρόπο και την μνήμη αλλά και την νοημοσύνη μας, σπεύδοντας χαλαρά και άνετα να πραγματοποιήσει μια θρασύτατη κωλοτούμπα στην πρωινή εκπομπή «Κοινωνία Ώρα Mega» του κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλου και της κυρίας Ανθής Βούλγαρη. Τότε δήλωσε ότι:

«Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν smartphones και δεν είχαμε καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί η τεχνολογία, και λαμβάνω κι εγώ το δικό μου μερίδιο ευθύνης. Αυτό το κινητό που έχω τώρα εδώ, έχετε παρατηρήσει ότι την ώρα που μιλάτε βγαίνουν διαφημίσεις στο διαδίκτυο και δείχνουν αυτά που λέγατε εσείς προηγουμένως; Αν πω “θέλω να πάω στο Μεξικό να δω τις πυραμίδες” [Σ.Σ.: άραγε, γιατί επέλεξε το παράδειγμα με τις πυραμίδες;], μετά από λίγο θα σου βγει μια διαφήμιση με τις πυραμίδες στο Μεξικό. Στον σύγχρονο κόσμο δεν χρειάζεται κανένας ταυτότητα με τσιπάκια για να σε παρακολουθήσει. Τελεία. Δυστυχώς-ευτυχώς έτσι είναι. Δεν έχω μετανιώσει για όσα είχα πει τότε. Θα έλεγα ότι έχω εξελιχθεί».

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Φυσικά, ο «εξελιγμένος Άδωνις» είπε την μισή αλήθεια: Έχει πράγματι εξελιχθεί, αλλά δεν διευκρίνισε σε τι έχει εξελιχθεί. Έχει, λοιπόν, εξελιχθεί σε έναν μετρ της προπαγάνδας, ο οποίος προσπαθεί να μας φρενοβλαβοποιήσει, δηλαδή να μας βγάλει τρελούς, αναποδογυρίζοντας την πραγματικότητα.

Εύστοχα, λοιπόν, χαρακτηρίσθηκε προσφάτως από μια ευφυή (αλλά ανώνυμη) πένα της εφημερίδας «κυριακάτικη δημοκρατία» (φύλλο της 25ης Αυγούστου 2024, σελ. 13) ως «υπουργός προπαγάνδας της κυβέρνησης Μητσοτάκη».

Πάντως, ειδικά το προπαγανδιστικό τέχνασμα της επίκλησης του κινητού ως μόνιμου κατασκόπου του πολίτη έχει πλέον καταντήσει πληκτικά προβλέψιμο και ευκολοκατάρριπτο: Ακριβώς επειδή το κινητό έχει κάνει τον πολίτη διάτρητο, θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο επιφυλακτικοί ως προς τον εφοδιασμό μας με τον διαβόητο μοναδικό-προσωπικό αριθμό, που από διάτρητους θα μας μετατρέψει σε ψηφιακούς σκλάβους.

Αν, όπως σχολιάζει ο Ιγνάσιο Ραμονέ στο σπουδαίο βιβλίο του «Η αυτοκρατορία της επιτήρησης» (μτφ.: Γ. Καράμπελας, εκδ. του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2015, σελ. 98), εκατομμύρια άνθρωποι φανερώνουν δημοσίως στα κοινωνικά δίκτυα προσωπικές λεπτομέρειες από τη βιογραφία τους ή από τις καθημερινές τους δραστηριότητες χωρίς να ανησυχούν που φοράνε οι ίδιοι στον εαυτό τους ένα εικονικό ηλεκτρονικό βραχιόλι, το οποίο επιτρέπει στους Μεγάλους Αδελφούς να τους παρακολουθούν ανά πάσα στιγμή, καθώς αόρατες μηχανές συγκεντρώνουν άπειρες ποσότητες δεδομένων γι’ αυτούς, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκρύπτουμε τους ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους που γεννά η χρήση ενός αναβαθμισμένου ψηφιακού εργαλείου:

ΚΙΝΗΤΟ VS ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Αν το κινητό μοιάζει με ηλεκτρονικό βραχιόλι, τότε ο προσωπικός αριθμός, που θα συνδυασθεί με τις νέες ηλεκτρονικές ψευτοταυτότητες, μοιάζει με ηλεκτρονικό κλειδί ενός εφιαλτικού λουκέτου, αφού όποιος δεν θα έχει το κλειδί αυτό θα κλειδώνεται εκτός (της υποταγμένης) κοινωνίας.

Μια πρώτη πρόγευση πήραμε ήδη από την εποχή των ψηφιακών πιστοποιητικών επί κορωνοϊού: Όποιος δεν είχε εμβολιασθεί ή δεν είχε νοσήσει ή δεν είχε αρνητικό τεστ ερχόταν αντιμέτωπος με την απάνθρωπη «κόκκινη κάρτα» του καθεστώτος, που του αρνείτο την συμμετοχή στον επαγγελματικό και κοινωνικο-οικονομικό βίο.

Αλλά και πέρα από αυτό, σε αντίθεση με την ηλεκτρονική ψευτοταυτότητα που θα φέρει τον προσωπικό αριθμό, εκδίδεται και παραλαμβάνεται από Αστυνομικό Τμήμα και χρησιμοποιείται και για εξακρίβωση των στοιχείων μας, το κινητό, το οποίο το αγοράζουμε από κάποιο κατάστημα πώλησης χωρίς σφραγίδα και υπογραφή αστυνομικού διευθυντή, δεν είναι επίσημο έγγραφο, ούτε εξυπηρετεί την εξακρίβωση των στοιχείων μας.

Επίσης, μπορούμε να κατέχουμε όσα κινητά τηλέφωνα θέλουμε, ενώ η ταυτότητα με τον προσωπικό αριθμό είναι μόνο μία και μοναδική. Επιπλέον, το κινητό είναι ένα τεχνολογικό εργαλείο-αξεσουάρ που, αν θέλουμε το αγοράζουμε, αν θέλουμε το έχουμε μαζί μας, αν θέλουμε το κρατάμε ή το ξεφορτωνόμαστε για κάποιο χρονικό διάστημα ή για πάντα, χωρίς την υποχρέωση να το έχουμε πάνω μας ή να το κρατήσουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας. Αλλά και μετά θάνατον, το κινητό μας μπορεί να το διατηρήσει για κάποιο καιρό, ή και για πάντα, ένα πρόσωπο του στενού περιβάλλοντός μας, ενώ η ταυτότητά μας, ως παρακολούθημα του εαυτού μας, θα πρέπει να καταστραφεί άμεσα.

Με αυτά τα επιχειρήματα νομίζω ότι απεδείχθη πόσο κακής ποιότητος ήταν το προπαγανδιστικό σόου του «εξελιγμένου Γεωργιάδη» και, ταυτοχρόνως, πόσο αδέξια ήταν η «κωλοτούμπα» του.

«Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ»

Μάλιστα, η «κωλοτούμπα» αυτή αποκτά διαστάσεις σκανδάλου, αν συσχετισθεί με την πληροφορία ότι το 2006 ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε εκδώσει ένα αντισυστημικό βιβλίο με τίτλο «Η ρίζα του κακού» (Radix Malorum) της συγγραφέως Εύης Μάρτιν (Evi Martyn). Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται το σχέδιο για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, καθώς και για το τσιπάρισμα του πληθυσμού. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η συγγραφέας (σελ. 200-201· τα κεφαλαία στο πρωτότυπο):

«Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκεται μόνο από 200 οικογένειες (ναι, διακόσιες) με τον μοναδικό σκοπό να επιβάλλει μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ με μια ΕΝΙΑΙΑ κυβέρνηση που θα κρατά υπόδουλους όλους τους ανθρώπους. […] Ο κόσμος σήμερα είναι γεμάτος από κυβερνήσεις ανδρεικέλων […], που προετοιμάζουν και επιδιώκουν την ονομαζόμενη ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ για δικό τους όφελος».

Στο ίδιο βιβλίο και, ειδικότερα, στο κεφάλαιο 16.Α., που επιγράφεται «Ο μικροτσίπ πληθυσμός» (σελ. 178), γίνεται λόγος για ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε στην Βοστώνη την δεκαετία του 1980, όπου ομάδα νευροχειρουργών τοποθέτησε μικροτσίπ στον εγκέφαλο 38.000 και πλέον βρεφών. «Απώτερος σκοπός αυτού του ειδεχθούς πειράματος ήταν η ελπίδα ότι, όταν αυτά τα άτυχα μωρά μεγάλωναν έχοντας αυτό το ειδικό τσιπ στον εγκέφαλό τους, να μπορούν να ελέγχονται από αυτούς που χειρίζονται ένα συγκεκριμένο σύστημα και επομένως να γίνουν όργανα, θέλοντας και μη, ενός συνωμοτικού προγράμματος».

Επίσης, σε διάφορα σημεία του βιβλίου γίνεται αναφορά στις μυστικές οργανώσεις που κυβερνούν τον κόσμο, όπως είναι οι «Πεφωτισμένοι» (Illuminati), το «Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων», η «Τριμερής Επιτροπή» «και η πιο μυστική απ’ όλες, η Bilderberg» (σελ. 110).

Άραγε, ο κ. Γεωργιάδης, ως εκδότης του συγκεκριμένου βιβλίου, δεν διάβασε το άκρως αποκαλυπτικό περιεχόμενό του; Η απάντηση είναι, προφανώς, ρητορική. Ως εκδότης γνώριζε άριστα τι εξέδιδε, αλλά τώρα είμαστε στην εποχή που άλλαξε στρατόπεδο και «αυτοεκδίδεται» στα «ανάκτορα» της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Αναμενόμενο: Ένας απηνής διώκτης του παγκοσμιοποιητικού συστήματος δεν είναι σπάνιο να γίνεται τελικώς σφουγγοκωλάριος ή, αλλιώς, καλολαδωμένο γρανάζι του, χρησιμοποιώντας φρενοβλαβοποιητικά το απόλυτο όπλο της παγκόσμιας δικτατορίας, δηλαδή την προπαγάνδα.

 

ANTINEWS.GR

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΕΟΛΑΙΑ 

ΟΤΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΣΟΥΝ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ - Τι διδασκόμαστε από τις επιθέσεις με άνθρακα μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Επίκουρου καθηγητού Ποινικού Δικαίου Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΦΕΚ Διορισμού: Γ/469, 19.07.2011). – Δικηγόρου Αθηνών (Α.Μ. 18182) – Μόνιμου Μέλους της Κεντρικής Επιτροπής Κωδικοποίησης (Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως). 

Είναι σήμερα ευρέως γνωστή η στενή συγγένεια της Αλ Κάιντα με τον κορωνοϊό. Όχι μόνο γιατί τόσο η πρώτη όσο και ο δεύτερος βαπτίσθηκαν σε κοινή νεοταξίτικη κολυμβήθρα λαμβάνοντας το ίδιο ακριβώς εκφοβιστικό παρατσούκλι, δηλαδή  του «αόρατου εχθρού», αλλά γιατί, μετά το τέλος της βάπτισής τους, ξεκίνησε ένας υβριδικός πόλεμος της Νέας Τάξης Πραγμάτων εναντίον της ανθρωπότητας, ο οποίος διεξήχθη καμουφλαρισμένα:

Το μεν 2001, προκειμένου να εξολοθρευθεί η Αλ Κάιντα και οι συναφείς τρομοκρατικές οργανώσεις που εξαπλώνονταν σαν επιδημία, το δε 2020 προκειμένου να εξολοθρευθεί ένας «φονικός ιός» που δρα σαν τρομοκράτης.

Πράγματι, δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι Νεοταξίτες είναι μαέστροι στο να αναποδογυρίζουν σημασίες και ιδιότητες. Ας θαυμάσουμε λίγο καλύτερα την αρμονική αντιμετάθεση ιδιοτήτων που σκαρφίστηκαν αυτά τα σατανικά μυαλά με διαφορά 19 χρόνων:

Μέχρι να εμφανισθεί η πανδημία του κορωνοϊού (ορθότερα: μέχρι να την εμφανίσουν εκείνοι που διαχειρίζονται τους λαούς σαν αποικίες μυρμηγκιών), η τρομοκρατία παρομοιαζόταν σταθερά με μάστιγα, επιδημία ή ασθένεια, η οποία έπρεπε να καταπολεμηθεί πάση θυσία.

Επί παραδείγματι, ο Chomsky σημείωνε ότι:

«ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία περιγράφεται από τους κρατούντες σαν μια μάχη ενάντια σε μια επιδημία, ενάντια στον καρκίνο που μεταδίδουν οι βάρβαροι, αυτοί οι “άθλιοι εχθροί του ίδιου του πολιτισμού”»1.

Κι όταν τελικώς ξέσπασε η επιδημία, που με το έτσι θέλω ονομάσθηκε πανδημία, ο κορωνοϊός κληρονόμησε την ιδιότητα των τρομοκρατών: όπως τούτοι, έτσι κι εκείνος είναι παντού και πουθενά, ενδέχεται να επιτεθεί το επόμενο δευτερόλεπτο, τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο, απειλεί μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ενώ μπορεί να προκαλέσει από το μικρότερο κακό (λίγο αδιαθεσία) μέχρι το μεγαλύτερο (θάνατο).

Τι να είσαι γραμμένος, δηλαδή, στην λίστα μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, τι να είσαι γραμμένος στην λίστα του ιού: Και τα δύο είδη «αόρατου εχθρού» πρέπει να τα τρέμεις σαν να επικρέμαται πάνω από το κεφάλι σου η περίφημη δαμόκλειος σπάθη!

Πέρα, όμως, από την επισημανθείσα ομοιότητα ανάμεσα στους δύο «αόρατους εχθρούς» (κατά περίεργο τρόπο, «αόρατος εχθρός» είχε ονομασθεί και η ραδιενέργεια που διέφυγε από τον αντιδραστήρα του Τσέρνομπιλ2), η οποία οδήγησε το μεν 2001 στον παγκόσμιο περιορισμό των ελευθεριών και της αξιοπρέπειας των πολιτών, το δε 2020 στην κατάργησή τους, υπάρχει μία ακόμη ομοιότητα, η οποία δεν είναι ευρέως γνωστή ή, εν πάση περιπτώσει, δεν έχει προσεχθεί ιδιαιτέρως: πρόκειται για τον εμβολιασμό που ακολούθησε μετά τις επιθέσεις με άνθρακα, οι οποίες έλαβαν χώρα περίπου έναν μήνα μετά την 11η Σεπτεμβρίου.   

Σύμφωνα με όσα γράφει ο Γερμανός ιατρός Heiko Schöning (Ηάικο Σένινγκ) στο άκρως διαφωτιστικό βιβλίο του με τον τίτλο «Game Over. Covid-19 / Anthrax-01»:3

Στις 4 Οκτωβρίου 2001 εκδηλώθηκε η πρώτη τρομοκρατική επίθεση με χρήση άνθρακα στη Ν. Φλόριδα. Θύμα της υπήρξε ο Robert Stevens, ο οποίος άνοιξε την παγιδευμένη με τον άνθρακα επιστολή την ώρα που βρισκόταν στο γραφείο του. Συνολικά «πέντε αμερικανικά ειδησεογραφικά πρακτορεία και τα γραφεία δύο αμερικανικών γερουσιαστών έλαβαν επιστολές που περιείχαν σπόρους άνθρακα» και «τουλάχιστον 22 άνθρωποι μολύνθηκαν, κάποιοι από τους οποίους σε εγκαταστάσεις ταχυδρομικών υπηρεσιών μέσω των οποίων εστάλησαν οι επιστολές» (τελικά πέντε άτομα πέθαναν εξαιτίας της εισπνοής άνθρακα).

Το εντυπωσιακό είναι ότι στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, μέσα στο προεδρικό αεροσκάφος, ο Richard Tubb, προσωπικός γιατρός του George Bush, είχε παραδώσει σε αυτόν και τους συνεργάτες του το αντίδοτο για τον άνθρακα, το αντιβιοτικό σιπροφλοξασίνη (Ciprofloxacin). Επομένως, ο Tubb είχε γνώση της επικείμενης τρομοκρατικής επίθεσης με άνθρακα τρεις ολόκληρες εβδομάδες προτού αυτή εκδηλωθεί! Η επίθεση χρεώθηκε στον Edward Ivins, μικροβιολόγο και εμβολιολόγο, ο οποίος υποτίθεται ότι αυτοκτόνησε το 2008, προτού του απαγγελθούν οι ποινικές κατηγορίες4.

Σημειωτέον ότι την παρασκευή εμβολίων κατά του βακίλου του άνθρακα ανέλαβε το 2001 αποκλειστικά η βιοφαρμακευτική εταιρεία BioPort, μετονομασθείσα αργότερα σε Emergent BioSolutions5.

H ίδια εταιρεία είναι εκείνη που το 2020 παρασκεύασε τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού για λογαριασμό της Astra-Zeneca, της Johnson & Johnson, της Vaxart αλλά και της Novavax6.

Όπως μας πληροφορεί ο David Icke στο βιβλίο του «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Από τις 11/9 στη μεγάλη παγκόσμια συνωμοσία»7:

«η Carlyle Group κατέχει ένα μεγάλο μέρος της BioPort, της εταιρείας που ελέγχει στις ΗΠΑ τα αποθέματα εμβολίων κατά του άνθρακα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, όταν μυστηριώδη πακέτα που περιείχαν άνθρακα ταχυδρομήθηκαν σε διάφορες περιοχές της Αμερικής. Η αξία του εμβολίου εκτοξεύθηκε στα ύψη, όταν άρχισαν να εμφανίζονται τα πακέτα του άνθρακα και ένας από εκείνους που ωφελήθηκαν ιδιαίτερα ήταν η οικογένεια Μπιν Λάντεν – ακόμα ένας επενδυτής στην εταιρεία BioPort! Εξίσου ωφελήθηκε ο Φουάντ Ελ-Χιμπρί, ένας Σαουδάραβας επιχειρηματίας με στενές σχέσεις με την οικογένεια Μπιν Λάντεν, ο οποίος είναι πρόεδρος και γενικός διευθυντής της BioPort».

Ο Schöning, ο οποίος, μάλιστα, εξέδωσε και δεύτερο βιβλίο, μέσω του οποίου μας προειδοποίησε ότι η επόμενη νεοταξίτικη επίθεση που ετοιμάζεται εναντίον των λαών έχει ως στόχο το μικροβίωμα του ανθρώπου8, συμπληρώνει:

Το 2013 ο Tubb ανέλαβε Πρόεδρος του ομίλου καπνοβιομηχανίας British-American-Tobacco. Το 2014 εξαγόρασε την επιχείρηση παραγωγής εμβολίων Kentucky BioProcessing. Στη συνέχεια, η επιχείρηση αυτή συνεργάσθηκε με την εταιρεία Medicago, η οποία παρασκεύαζε επίσης εμβόλια. Η τεχνική ταχείας παρασκευής εμβολίων που ανέπτυξαν αυτές οι δύο εταιρείες με βάση γενετικά τροποποιημένα καπνά ήταν το κλειδί για να μπορούν να παρασκευασθούν εκατομμύρια δόσεις εμβολίου σε πολύ σύντομο χρόνο.

Τον Μάρτιο του 2020, ο Tubb τοποθετήθηκε στην αμερικανική Επιτροπή για τον κορωνοϊό!

Την Επιτροπή αυτή συγκρότησε παρασκηνιακά ο Edwin Meese, δεξί χέρι του Ronald Reagan. Οι συνεργάτες του στον Λευκό Οίκο Michael McManus και William Crowe εμπλέκονται στην παρασκευή εμβολίων.

Ο Meese ήταν πολύ στενός συνεργάτης του Donald Trump, ο οποίος στις 8 Οκτωβρίου 2019 τον τίμησε δημόσια στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου, παραδίδοντάς του το ύπατο μετάλλιο των ΗΠΑ.

(Στο σημείο αυτό θα ακουστεί ένας αναστεναγμός από όσους πίστεψαν ότι ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο καλός της ιστορίας μας!).

Ένας ακόμη συνεργάτης του Meese ήταν ο David Gergen, καθηγητής στον δημόσιο τομέα και ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου για τη Δημόσια Ηγεσία στη Σχολή Κένεντι του Χάρβαρντ, σύμβουλος τεσσάρων Προέδρων των ΗΠΑ (Νίξον, Ρήγκαν, Τζ. Φορντ, Μπ. Κλίντον), στενός συνεργάτης του Klaus Schwab και σχεδιαστής της άσκησης «Dark Winter», δηλαδή της προσομοίωσης μιας βιοτρομοκρατικής επίθεσης9.

H άσκηση αυτή έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2001, δηλαδή λίγους μήνες προτού γίνει η πραγματική επίθεση στη Φλόριντα, όπου ανοίχθηκε η παγιδευμένη με άνθρακα επιστολή10.

(Βλέπετε, οι Νεοταξίτες δεν είναι τελικά τόσο κακά παιδιά όσο νομίζουμε: φροντίζουν πάντοτε να κάνουν τις προσομοιώσεις τους και έτσι να προειδοποιούν όσους ενδιαφέρονται να ασχοληθούν μαζί τους για τον επόμενο όλεθρο που ετοιμάζουν!).

Όπως ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά του κορωνοϊού, έτσι και ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά του άνθρακα είχε προκαλέσει μεγάλη έριδα στους κόλπους των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, όπου εφαρμόσθηκε η υποχρεωτικότητα.

Πολύτιμες πληροφορίες περιέχονται στο άρθρο του Randall D. Katz υπό τον τίτλο «Friendly Fire: The Mandatory Military Anthrax Vaccination Program»11.

Ο ταγματάρχης Sonnie Bates, πιστεύοντας ότι το εμβόλιο αυτό δεν ήταν ασφαλές και ότι ευθυνόταν για έναν μεγάλο αριθμό ασυνήθιστων ασθενειών που εμφανίσθηκαν σε στρατιώτες της μονάδας του, ήταν ένας από τους πρώτους που αρνήθηκαν να εμβολιασθούν, με αποτέλεσμα να αποδεσμευθεί από το στράτευμα και να στερηθεί τη σύνταξή του.

Ακολούθησε ο Captain John Buck, ο πρώτος στρατιωτικός ιατρός που αρνήθηκε να εμβολιασθεί. Εκτιμάται ότι τον εμβολιασμό αρνήθηκαν τότε συνολικά 300-500 στρατιώτες.

Η άρνηση του Bates προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση σε εθνικό επίπεδο, εγείροντας θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τη νομιμότητα μιας τέτοιας στρατιωτικής προσταγής (πρβλ. την προσταγή που είχε δώσει το 1777 ο George Washington για τον εμβολιασμό του στρατεύματος κατά της ευλογιάς) και τη συναίνεση του ενημερωμένου ασθενούς για τη λήψη πειραματικών φαρμάκων (experimental drugs).

Σημειωτέον ότι το εμβόλιο κατά του άνθρακα παρασκευάσθηκε το 1950 και, σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, προβλέφθηκαν έξι δόσεις που θα έπρεπε να χορηγηθούν μέσα σε διάστημα 19 μηνών.

Παρά την μεγάλη έριδα που προέκυψε στους κόλπους της ιατρικής κοινότητας για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του συγκεκριμένου εμβολίου (κλινικές μελέτες είχαν γίνει αποκλειστικά σε ζώα), η χρήση του εγκρίθηκε το 1970, μόνο όμως για την περίπτωση της διαδερμικής έκθεσης στον άνθρακα, όχι και για εκείνη της εισπνοής.

Η ιστορία επανελήφθη, λοιπόν, σε χρονική απόσταση είκοσι ετών, με τη διαφορά ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός έμελλε να αφορά πειραματικά εμβόλια α) όχι για τον άνθρακα αλλά για τον κορωνοϊό και β) όχι μόνο για τον στρατό αλλά και για τους κοινούς πολίτες.

Όποιος θέλει να προβληματισθεί για την συνήθη μετατροπή των στρατιωτών σε πειραματόζωα μαζικών φαρμακευτικών ερευνών μπορεί να διαβάσει το εξαιρετικό βιβλίο του Andreas Moritz με τίτλο «Το πλήρες βιβλίο της εναλλακτικής ιατρικής»12, όπου γράφονται τα εξής σημαντικά:

Πέρα από τα παιδιά, θύματα των υποχρεωτικών, μαζικών εμβολιασμών είναι και οι στρατιώτες «οι οποίοι πλέον υποβάλλονται υποχρεωτικά σε όλων των ειδών τα εμβόλια, προκειμένου να είναι ετοιμοπόλεμοι. Οι στρατιώτες (άντρες και γυναίκες) υποβάλλονται σε ένα σωρό ενέσεις, ώστε να είναι “προστατευμένοι” από βιοτοξίνες, όπως ο ιός της ευλογιάς και του άνθρακα, καθώς και από τη ρισίνη», πολλοί όμως εξ αυτών «έχουν πεθάνει εξαιτίας χημικών ουσιών που εμπεριέχονται στα εμβόλια (η ασφάλεια των οποίων δεν έχει τεκμηριωθεί με δοκιμασίες), ενώ άλλοι έχουν νοσήσει σοβαρά» («στις συνηθισμένες παρενέργειες του ενός εκατομμυρίου και πλέον εμβολιασμών […] [σε] στρατιώτες, συγκαταλέγονται οι αρθραλγίες, η ακραία κόπωση και η απώλεια μνήμης»). Ως εκ τούτου, «οι στρατιώτες μετατρέπονται σε πειραματόζωα μαζικών φαρμακευτικών ερευνών» – «πώς αλλιώς θα μπορούσε η φαρμακοβιομηχανία να δοκιμάσει νόμιμα αυτά τα δηλητήρια σε ανθρώπους;» («αν δεν ήταν οι στρατιώτες, οι φαρμακευτικές εταιρείες θα δίσταζαν να παράγουν εμβόλια»).

Ο Μόριτς έκανε λόγο για «ιατρική τυραννία», ένας όρος που στη σημερινή εποχή τείνει να παγιωθεί, εναλλασσόμενος με τον όρο «παγκόσμια υγειονομική δικτατορία».

Τελικώς, πέρα από τον κανόνα ότι «όταν τρομοκρατία και επιδημία ανταλλάσσουν ιδιότητες, ακολουθεί εμβολιασμός», όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω δείχνουν ότι ο εμβολιασμός ήταν το μυστικό όπλο του μασκοφορεμένου ολοκληρωτισμού εναντίον των λαών.

Πάνω στην μάσκα έγραψαν το γνωστό δικτατορικό σύνθημα «για το καλό σας / για την ασφάλειά σας», που στον ανάποδο κόσμο μεταφράζεται: «για το κακό σας / για την ανασφάλειά σας»!

Μένει να διαπιστώσουμε ποιο κακό ακριβώς θέλουν να μας προκαλέσουν οι παγκόσμιοι διώκτες μας, χρησιμοποιώντας το μεταμφιεσμένο όπλο τους «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν»:

Μείωση του πληθυσμού, διαρκή επιτήρηση των πολιτών ή συγχώνευση ανθρώπινου εγκεφάλου και μηχανής; 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όποιος επιθυμεί να εντρυφήσει περισσότερο στην κάθε άλλο παρά αθώα σχέση τρομοκρατίας και πανδημίας, μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο του γράφοντος «Από την τρομοκρατία στην πανδημία. Υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις στον πόλεμο κατά του αόρατου εχθρού», Τρίτη επικαιροποιημένη έκδοση, Αλφειός 2023.

 

1 Chomsky, Ο νέος πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία, εις: Η τρομοκρατία και η κοινωνία των πολιτών, μτφ.: Σ. Κακουριώτης / Γ. Γεωργιάδου / Π. Παπανδρέου, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2002, σελ. 92.

2 Βλ. εφημ. «Η Καθημερινή», 16.05.1986.

3 Τόμ. 1, Blue Tiger Media, 2η έκδ., Niederlande 2021, σελ. 31 επ.

4 Βλ. και την αναφορά του Λω, Τρομοκρατία. Μια παγκόσμια ιστορία, μτφ.: Φ. Δήτσας, ΠΕΚ, Ηράκλειο 2020, σελ. 426.

5 Schöning, ό.π., σελ. 23.

6 Schöning, ό.π., σελ. 22.

7 Μτφ.: Ν. Παπαδάκης & Martina Κόφφα, εκδ. Έσοπτρον, Αθήνα 2004, σελ. 133.

8 Schöning, Angriff aufs Mikrobiom: Game Over II, 2023.

9 https://centerforhealthsecurity.org/our-work/tabletop-exercises/dark-winter-a-training-tabletop-exercise

10 Πρβλ. την άσκηση-προσoμοίωση Event 201 που πραγματοποιήθηκε λίγο καιρό πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού.

11 Duke Law Journal, Vol. 50 (2001), σελ. 1835 επ.

12 Τόμ. ΙΙΙ, μτφ.: Ελ. Μαντζώρου, εκδ. Διόπτρα, Αθήνα 2017, σελ. 266 επ., 273, 275.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΘΙΩΤΗΣ

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΥΠΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΜΑΝΔΥΑΝ (1985-2024)

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης 

Επίκουρος καθηγητής Ποινικού Δικαίου Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΦΕΚ Διορισμού: Γ/469, 19.07.2011). – Δικηγόρος Αθηνών (Α.Μ. 18182) – Μόνιμο Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Κωδικοποίησης (Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως). 

«Κατά βάθος καμία διαφορά δεν υπάρχει μεταξύ των κομμάτων. Όπως λέει ο λαός: όλοι οι γύφτοι μια γενιά και ο καυγάς για το πάπλωμα!»

---

Στην εφημερίδα «Ελληνικός Κόσμος» της 21ης Ιουλίου 1985 (σελ. 8) είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο του Μιχ. Μπρούζου με τίτλο «Δικτατορία υπό κοινοβουλευτικόν μανδύαν».

38 χρόνια μετά την δημοσίευσή του, το άρθρο αυτό συγκλονίζει τον σημερινό αναγνώστη, αφού, διαβάζοντάς το, συνειδητοποιεί ότι επί μισόν περίπου αιώνα οι πολιτικοί που διεκδικούν την ψήφο του δήθεν «κυρίαρχου λαού» συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: προπαγανδίζουν την Δημοκρατία και τα παράγωγά της, αλλά στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν το όνομά της ως παραπλανητικό κέλυφος ενός αβγού που περιέχει τον ακριβώς ανάποδο κρόκο.

Ανέκαθεν, δηλαδή, οι πολιτικοί επικαλούνταν το δελεαστικό όνομα του θεωρητικώς βέλτιστου πολιτεύματος, για να συσκοτίζουν τις αυταρχικές-δικτατορικές βλέψεις τους.

Ανέκαθεν οι πολιτικοί ανήκαν σε ένα κλειστό ελιτίστικο κλαμπ, σε αυτό που ο συντάκτης του άρθρου αποκαλεί «συντεχνία επαγγελματιών πολιτικών», μέσα στο οποίο προσπαθούν με νύχια και με δόντια να εδραιώσουν την θέση τους, επιλέγοντας κάθε φορά εκείνο το μακιγιάζ που θα είναι το καταλληλότερο για να τους εξασφαλίσει την παραμονή τους εντός της προνομιούχου ελίτ.

Φυσικά, είναι παντελώς αδιάφορο αν τα χρώματα του μακιγιάζ είναι εναρμονισμένα με την «ιδεολογία» που φέρεται να πρεσβεύει ο επαγγελματίας πολιτικός. Αν χρειαστεί να ασπασθεί μια άλλη «ιδεολογία», που την δεδομένη στιγμή φαίνεται να έχει στον λαό μεγάλη πέραση, θα το πράξει άνευ τύψεων συνειδήσεως, σαν τον ποδοσφαιριστή που μεταγράφεται σε άλλη ομάδα, εφόσον ο Πρόεδρός της του τάζει περισσότερα χρήματα. Οι πολιτικοί και ποδοσφαιρικοί συναισθηματισμοί ανήκουν στο μακρινό παρελθόν του ντεμοντέ ηθικού ρομαντισμού.

Ανέκαθεν οι πολιτικοί ψήφιζαν τα νομοσχέδια όχι κατά συνείδησιν, αλλά με γνώμονα την κομματική πειθαρχία. Η δαμόκλειος σπάθη της σατραπικής διαγραφής τους σε περίπτωση που θελήσουν να παρεκκλίνουν από την γραμμή του κόμματος τούς καθιστά εκβιάσιμα ανθρωπάρια, έτοιμα να υποκύψουν ως βδελυροί οσφυοκάμπτες στην σφυρίχτρα του τσοπάνη-αρχηγού τους.

Ανέκαθεν οι πολιτικοί ήταν μαριονέτες –νευρόσπαστα, όπως τα αποκαλεί και ο συντάκτης του άρθρου, δανειζόμενος προφανώς τον όρο που είχε χρησιμοποιήσει στο ομότιτλο δοκίμιό του ο Χάινριχ φον Κλάιστ– που ανοιγοκλείνουν το στόμα τους και κουνούν τα χέρια και τα πόδια τους ανάλογα με το πώς κινεί τα νήματά τους ο προϊστάμενός τους, ο προεδρικός μαριονετίστας τους, ο οποίος, βεβαίως, με την σειρά του, δεν είναι παρά η μαριονέτα που καθοδηγείται από έναν ανώτερο, υπερεθνικό μαριονετίστα, η τελική μορφή του οποίου καταλήγει, διά της περίφημης probatio diabolica, να είναι ο διαβόητος «αόρατος μαριονετίστας» (κατά την πιραντελική έκφραση του θεατρικού έργου «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή», μτφ.: Ερ. Μπελιές, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2007, σελ. 33) ή, για όσους αναζητούν σε άλλο πεδίο μιαν ακριβέστερη εξήγηση, ο Αντίχριστος παγκόσμιος κυβερνήτης.

Ανέκαθεν το πολίτευμά μας ήταν δικτατορία που φορά την μάσκα της δημοκρατίας, με άλλα λόγια είναι δικτατορία «έξυπνη», «βελούδινη», «υβριδική», εν τέλει «κοινοβουλευτική» ή, κατά την φράση του Γεωργίου Μαύρου, την οποία αναδεικνύει ο συντάκτης του ρετρό κειμένου, «δικτατορία υπό διάτρητον κοινοβουλευτικόν μανδύαν».

Ως εκ τούτου, ακόμη και η επταετία της χούντας των Συνταγματαρχών δεν ήταν μια δικτατορική παρένθεση μεταξύ δύο δημοκρατικών φάσεων, αλλά η αναστολή μιας διαρκούς δικτατορίας, οι ηγέτες της οποίας, αντί για πηλίκιο και στρατιωτικές στολές, φορούσαν μάσκες και κοστούμια!

Άκρως διαφωτιστική για την κίβδηλη μορφή δημοκρατίας, που τείνει να λάβει επιδημικές διαστάσεις κατά την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, είναι η επισήμανση της (δυστυχώς συστημικής) δημοσιογράφου Αν Άπλμπαουμ (Anne Applebaum) στο βιβλίο της «Το λυκόφως της δημοκρατίας. Η σαγήνη του απολυταρχισμού» (μτφ.: Μ. Αστερίου, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2022, σελ. 33/34):

«Ένα μονοκομματικό κράτος δεν είναι αναγκαστικά κράτος χωρίς καθόλου αντιπολιτευτικά κόμματα. Ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα του Λένιν και το Ναζιστικό Κόμμα του Χίτλερ συνελάμβαναν και δολοφονούσαν τους αντιπάλους τους, υπάρχουν πολλά παραδείγματα μονοκομματικών κρατών, ακόμη και πολύ βάναυσων, που επέτρεπαν κάποια περιορισμένη αντιπολίτευση, έστω και μόνο για τα μάτια του κόσμου. Από το 1945 έως το 1989, πολλά κομμουνιστικά κόμματα της ανατολικής Ευρώπης επέτρεπαν σε αντίπαλα κόμματα […] να παίζουν ρόλο στο κράτος, στο νόθο “κοινοβούλιο” ή στη δημόσια ζωή. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλά παραδείγματα […] de facto μονοκομματικού κράτους, που ελέγχει τους κρατικούς θεσμούς και την περιορισμένη ελευθερία της οργάνωσης και του λόγου, αλλά επιτρέπει να υπάρχει μια εικονική αντιπολίτευση, εφόσον δεν απειλεί το κυβερνών κόμμα.

Αυτή η μορφή ήπιας δικτατορίας δεν χρειάζεται μαζική βία για να παραμείνει στην εξουσία. Αντιθέτως, στηρίζεται σε διάφορες ελίτ για να στελεχώνουν τη δημόσια διοίκηση, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, τα δικαστήρια, και σε μερικές χώρες τις κρατικές εταιρείες. Αυτοί οι σύγχρονοι γραφιάδες κατανοούν τον ρόλο τους, που είναι να υπερασπίζονται τους ηγέτες, όσο ανειλικρινείς κι αν είναι οι δηλώσεις τους, όσο μεγάλη κι αν είναι η διαφθορά τους και όσο καταστροφικές κι αν είναι οι επιπτώσεις για τους απλούς ανθρώπους και τους θεσμούς. Γνωρίζουν πως σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους θα ανταμειφθούν και θα προαχθούν. Στενοί συνεργάτες του κομματικού ηγέτη μπορούν να γίνουν πολύ πλούσιοι με την παραχώρηση από το κράτος επικερδών συμβολαίων ή θέσεων στο διοικητικό συμβούλιο κρατικών εταιρειών, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ανταγωνιστούν γι’ αυτές τις θέσεις. Άλλοι μπορούν να βασίζονται στον μισθό που παίρνουν από το Δημόσιο και στην προστασία τους από κατηγορίες για διαφθορά ή ανικανότητα. Όσο κακές και αν είναι οι επιδόσεις τους, δεν θα χάσουν τη δουλειά τους».

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθεί κανείς ότι η ανωτέρω περιγραφή του de facto μονοκομματικού καθεστώτος, της ήπιας δικτατορίας με το νόθο κοινοβούλιο, την εικονική αντιπολίτευση και τους αμέτρητους γραφιάδες της ελίτ που προπαγανδίζουν νυχθημερόν την αυταρχική και μισάνθρωπη ατζέντα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ταιριάζει γάντι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι εντυπωσιακό ότι την μομφή του μονοκομματικού ολοκληρωτικού κράτους είχε προσάψει το 1963 ο Γεώργιος Παπανδρέου στην κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά την δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη στην Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς, σε συνδυασμό με τις προηγηθείσες εκλογές της βίας και νοθείας του 1961. Από το βήμα της Βουλής ο Παπανδρέου είχε πει τα εξής λόγια (Πρακτικά των Συνεδριάσεων της Βουλής των Ελλήνων, 23.07.1963, σελ. 55· βλ. και Εύη Γκοτζαρίδη, Η ζωή και ο θάνατος του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ένας ειρηνιστής στη δίνη του εμφύλιου διχασμού, εκδ. ΚΨΜ, Αθήνα 2023, σελ. 369):

«Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης ήλθον ως μία πρόσθετος πλήρης απόδειξις ότι η δημοκρατία δεν υπάρχει. Δημοκρατία σημαίνει ισότης, Ελευθερία, Αρετή. Και απεδείχθη ότι ούτε Ισότης, ούτε Ελευθερία, ούτε Αρετή υπάρχει. Είναι ο νόμος των τρικύκλων και οι συμμορίαι, αι οποίαι εμφανίζονται ως “αντιφρονούντες“ πολίται και καταλύουν την ελευθερίαν του λόγου και δολοφονούν.

Το εκλογικόν πραξικόπημα του 1961 υπήρξεν η κατάλυσις της δημοκρατίας. Και έκτοτε καταλύεται συνεχώς η Δημοκρατία με το κομματικόν, αστυνομικόν και εγκληματικόν Κράτος της Ε.Ρ.Ε.

Δεν είναι κενός λόγος το ιδεώδες της δημοκρατίας, υπέρ του οποίου μαχόμεθα. Έχουν απομείνει μόνον τα εξωτερικά γνωρίσματά της δημοκρατίας. Ο μανδύας του μονοκομματικού ολοκληρωτικού κράτους. Αυτό ήτο έως τώρα το πολίτευμα εις την χώραν. […]».

Για «δημοκρατικό κράτος με φασιστικές σκαλωσιές» έκανε λόγο και ο Μενέλαος Λουντέμης σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 1976 στον Δημήτρη Μαρούδα (εφημ. «Ελευθεροτυπία», 16.2.1976, σελ. 7: «Δημοκρατικό κράτος αλλά με δομή φασιστική»).

Βεβαίως, εν μέρει η Άπλμπαουμ έσφαλε, στο μέτρο που περιορίσθηκε να συμπεριλάβει στα στηρίγματα της ήπιας δικτατορίας μόνο τις κρατικές εταιρείες και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Όπως προκύπτει από την αυταρχικού τύπου μητσοτακική διακυβέρνηση, δεκανίκια και γρανάζια του μονοκομματικού καθεστώτος που φέρει τον μανδύα της δημοκρατίας είναι τόσο οι ιδιωτικές εταιρείες, όσο και τα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Σημαντική για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των σύγχρονων κίβδηλων δημοκρατιών είναι και το βιβλίο «Μεταδημοκρατία» που συνέγραψε ο Κόλιν Κράουτς (Colin Crouch), καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο, το 2003 (μτφ.: Αλ. Κιουπκιολής, εκδ. Εκκρεμές, Αθήνα 2006, σελ. 58). Σύμφωνα με τον Κράουτς, στα συμπτώματα της «μεταδημοκρατίας» συγκαταλέγονται τα εξής:

«Μολονότι διεξάγονται εκλογές και οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν, ο προεκλογικός αγώνας είναι ένα πλήρως ελεγχόμενο θέαμα που ενορχηστρώνεται από ανταγωνιστικές ομάδες επαγγελματιών ειδικευμένων στις τεχνικές της πειθούς, και επικεντρώνει στενά σε ένα μικρό φάσμα θεμάτων που επιλέγονται από τις συγκεκριμένες ομάδες. Η πλειοψηφία των πολιτών κρατά μια παθητική, ήσυχη, ή και απαθή στάση, κι απλώς αντιδρά στα ερεθίσματα που άλλοι προκαλούν. Πίσω από το θέματα του προεκλογικού παιχνιδιού, η πολιτική διαμορφώνεται ουσιαστικά στον ιδιωτικό χώρο, με διαπραγματεύσεις και συνδιαλλαγές ανάμεσα στις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κυρίαρχα στρώματα που εκπροσωπούν σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα των επιχειρήσεων. […] Σε συνθήκες μεταδημοκρατίας, που εκχωρεί όλο και περισσότερες εξουσίες στα επιχειρηματικά συμφέροντα, περιορίζονται κατά πολύ οι προοπτικές ανάδυσης ενός ριζοσπαστικού προγράμματος πολιτικών ισότητας με στόχο την ανακατανομή της εξουσίας και του πλούτου ή τον έλεγχο των ισχυρών συμφερόντων».

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η παρατήρηση του Κράουτς (ό.π., σελ. 80) ότι οι «μεταδημοκρατίες» συνδέονται με μια «παραβολική επιστροφή σε χαρακτηριστικά στοιχεία της προδημοκρατικής περιόδου». «Σημάδια μιας τέτοιας εξέλιξης παρατηρούνται σε πολλές χώρες»:

«Το κράτος πρόνοιας μετατρέπεται σταδιακά από μια έκφραση των καθολικών δικαιωμάτων του πολίτη σε ένα κατάλοιπο του παρελθόντος, που εξυπηρετεί μόνο τους έχοντες ανάγκη· οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μπαίνουν στο περιθώριο της κοινωνίας· ο ρόλος του κράτους ως αστυνόμου και δεσμοφύλακα ξανάρχεται στο προσκήνιο· το χάσμα του πλούτου ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς διαρκώς μεγαλώνει· η φορολογία συντείνει όλο και λιγότερο στην αναδιανομή του πλούτου· οι πολιτικοί ανταποκρίνονται κυρίως στα αιτήματα μια χούφτας μεγαλοεπιχειρηματιών, τα συμφέροντα των οποίων μεταφράζονται σε κρατική πολιτική· οι φτωχοί χάνουν σταδιακά κάθε ενδιαφέρον για τα πολιτικά πράγματα, και δεν μπαίνουν πια ούτε στον κόπο να ψηφίσουν, ξαναπαίρνοντας οικειοθελώς τη θέση που αναγκαστικά είχαν στην προδημοκρατική περίοδο».

Τέλος, στις «μεταδημοκρατίες» οι πολιτικοί προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τις μάζες αξιοποιώντας τις μεθόδους της διαφήμισης, η οποία, όμως, «δεν αναπτύσσει επιχειρήματα στη βάση τεκμηρίων αλλά συνδέει το προϊόν με μια ιδιαίτερη εικονοποιία», «δεν επιδιώκει το διάλογο αλλά να μας πείσει να αγοράσουμε» (Κράουτς, ό.π., σελ. 84). Παράλληλα, «οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει τη φήμη τελείως αναξιόπιστων προσώπων», σε αυτό δε «συντελεί και η μεγαλύτερη έκθεση της ιδιωτικής τους ζωής στο βλέμμα των ΜΜΕ, την ώρα που οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες, οι έρευνες και οι εξεταστικές επιτροπές παίρνουν τη θέση της εποικοσομητικής πολιτικής» (ό.π., σελ. 87).

Παρεμφερής είναι και η ανάλυση που έχει κάνει ο Ντέιβιντ Ράνσιμαν (David Runciman), καθηγητής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, στο βιβλίο του «Έτσι τελειώνει η Δημοκρατία;» (μτφ.: Π. Γεωργίου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2019, σελ. 64 επ.).

Κατ’ αυτόν, στην σύγχρονη μορφή «μεταδημοκρατίας», όσοι βρίσκονται ήδη στην εξουσία «ροκανίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς χωρίς ποτέ να τους ανατρέψουν». Σε αντίθεση με τα ένοπλα πραξικοπήματα, όπου «παίζονται μια κι έξω όλα για όλα», εδώ εφαρμόζεται η μέθοδος της «εκτελεστικής επέκτασης», επί τη βάσει της οποίας γίνονται «διεργασίες βαθμιαία κλιμακούμενης επικράτησης», με αποτέλεσμα η δημοκρατία να «διαβρώνεται αντί να κλονίζεται» και, έτσι, η «σπίθα που θα προκαλέσει αποτελεσματική αντίδραση» να μην ανάβει ποτέ.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον υβριδικής δικτατορίας με κοινοβουλευτική βιτρίνα, ο Ράνσιμαν επισημαίνει ότι οι δικηγόροι και οι δημοσιογράφοι, «που βλέπουν τον εαυτό τους ως την τελευταία γραμμή άμυνας ενάντια στην υπονόμευση της δημοκρατίας» παρουσιάζονται «ως άλλη μια ομάδα “διαπλεκόμενων” που διεκδικούν για λογαριασμό τους τα οφέλη της δημοκρατίας». Χαρακτηριστικός είναι και ο ρόλος που διαδραματίζουν οι πολίτες: «απλώς παρακολουθούν μια παράσταση, στην οποία ο δικός τους ρόλος είναι να χειροκροτούν ή όχι τις κατάλληλες στιγμές», υπό αυτό δε το πρίσμα γίνεται λόγος για «δημοκρατία του ακροατηρίου», «δημοκρατία των θεατών» ή ακόμη και για «δημοκρατία των ζόμπι». Όπως εξηγεί ο συγγραφέας (ό.π., σελ. 68):

Για να ανατραπεί ή να υποσκαφθεί η δημοκρατία πρέπει οι πολίτες να παραμείνουν απλοί παρατηρητές. Κανένα πραξικόπημα δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στον λαϊκό ξεσηκωμό.

Η διαπίστωση του Ράνσιμαν συμπορεύεται με εκείνη που είχε κάνει ο Χάξλεϋ στο βιβλίο του «Επιστροφή στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο» (μτφ.: Στ. Παϊπέτης, εκδ. Μέδουσα, Αθήνα 2014, σελ. 171/172) 60 χρόνια πριν από αυτόν:

Είναι λυπηρό, αλλά δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσο πολλοί καλοθρεμμένοι τηλεθεατές της πιο ισχυρής δημοκρατίας του κόσμου είναι τόσο τέλεια αδιάφοροι μπροστά στην ιδέα της αυτοδιοίκησης, ότι με τόση νωθρότητα αδιαφορούν για την ελευθερία της σκέψης και το δικαίωμα στη διαφωνία. «Ελεύθερος σαν πουλί», λέμε, και ζηλεύουμε τα φτερωτά πλάσματα για την ικανότητά τους να πετούν ανεμπόδιστα και στις τρεις διαστάσεις. Όμως αλίμονο, ξεχνάμε το ντόντο [εξαφανισμένο μη πετούμενο είδος πουλιού της νήσου Μαυρικίκου του Ινδικού Ωκεανού]. Κάθε πουλί που έχει μάθει να βολεύεται με μια καλή ζωή χωρίς να χρησιμοποιεί τα φτερά του, γρήγορα θα αποκηρύξει το προνόμιο της πτήσης και θα προσκολληθεί για πάντα στο έδαφος.

Πάντως, σε μια λιγότερο συγκεκαλυμμένη κοινοβουλευτική δικτατορία ο Ποινικός Κώδικας δεν αποκλείεται να εμπλουτισθεί με το «κοινοβουλευτικό έγκλημα» που περιγράφεται στο εδώ αναπαραγόμενο άρθρο, δηλ. στην προαναφερθείσα ψήφο του βουλευτή σύμφωνα με όσα επιτάσσει η συνείδησή του και όχι η καλλιεργούμενη ομοιομορφία του κομματικού κοπαδιού.

Τέλος, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι ανέκαθεν τα διάφορα κόμματα της Βουλής ήσαν μόνο κατ’ όνομα διαφορετικά, στην ουσία όμως επρόκειτο για λύκους με προβιά της ίδιας συνομοταξίας. Αυτό το λυκοβούλιο, μετά τον φόνο του Καποδίστρια, λειτουργεί ως ένα θέατρο σκιών, ως μια θεατρική παράσταση για έναν ρόλο, οι ξενοκίνητοι πρωταγωνιστές του οποίου συντονίζονται και εμψυχώνονται από τον υποκρυπτόμενο καραγκιοζοπαίκτη, ο οποίος κατά διαστήματα ζητά από το κοινό να επιλέξει τον καλύτερο ηθοποιό, δίνοντάς του την ψευδαίσθηση της ελεύθερης επιλογής.

Όλοι, όμως, οι ρόλοι οδηγούν στον εξής έναν: σε εκείνον που χειρίζεται τους καραγκιόζηδες και τους χατζιαβάτηδες. Έτσι, τελικώς, οι θεατές-ψηφοφόροι, που δεν έχουν ιδέα για την μυθώδη συμπαιγνία των παρασκηνίων, δεν συνειδητοποιούν ότι με την ψήφο τους δίνουν το πράσινο φως στο καραγκιοζοπαίκτη να συνεχίσει να δίνει την θεατρική του παράσταση, ψυχαγωγώντας αλλά, ταυτοχρόνως, παραπλανώντας τα θύματά του.

Μολονότι, ωστόσο, η συνειδητή επιλογή της μαζικής αποχής από τις εκλογές ως άρνηση νομιμοποίησης της έξυπνης δικτατορίας είναι θεωρητικώς ολόσωστη, στην πράξη χωλαίνει. Διότι, όσο μεγάλη κι αν είναι η αποχή, θα υπάρχει πάντα μια κρίσιμη μάζα, η οποία θα προσέρχεται στον χώρο του πολιτικού θεάτρου για να παρακολουθήσει μία ακόμη καλοστημένη παράσταση και, επομένως, όσοι θα έχουν παραμείνει στο σπίτι τους, προκειμένου να αποδοκιμάσουν το νέο θεατρικό έργο, θα μείνουν με την πικρή γεύση, αν όχι με την ενοχική σκέψη, ότι, μέσω της απουσίας τους, άφησαν τους φανατικούς θεατρόφιλους να καθορίσουν την ένταση του χειροκροτήματος και τους ηθοποιούς που θα το εισπράξουν.

Επομένως, και με δεδομένο ότι εν τω μεταξύ το μονοκομματικό καθεστώς του Κυρ. Μητσοτάκη καλπάζει αφηνιασμένο, έτοιμο να προχωρήσει σε νέες, αδιανόητες προδοσίες κατά της Ελλάδος και των Ελλήνων, σε αυτές τις εκλογές είναι περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένο να αποδοκιμασθεί η πατριδοκτόνα πολιτική των εμετικών θεατρίνων που κυβερνούν με τις πατερίτσες της εικονικής αντιπολίτευσης (ιδίως των παραδοσιακών κομμάτων που έχουν χειρισθεί στο παρελθόν το κυβερνητικό πηδάλιο, δηλ. του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ) και στην κάλπη να ριφθεί το ψηφοδέλτιο με αντισυστημικά και κυρίως αντινεοταξίτικα-αντινεοεποχίτικα κριτήρια.

Τώρα, ας θυμηθούμε τι ακριβώς έγραφε ανήμερα της ενδεκάτης επετείου της (δήθεν) αποκαταστάσεως της δημοκρατίας ο Μιχάλης Μπρούζος:

---

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΥΠΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΜΑΝΔΥΑΝ

Σε κάθε περίπτωση, κάθε στιγμή, όλοι σχεδόν αναμασούν: Δημοκρατία, Δημοκρατικό Πολίτευμα, Δημοκρατικοί θεσμοί, Δημοκρατικά ήθη, κίνδυνος της Δημοκρατίας και τα τοιαύτα. Αλλά, τι ακριβώς είναι αυτή η Δημοκρατία και σε τι αποβλέπει; Είναι πράξη ή λόγος κενός; Είναι μόνον θεωρία ή είναι και εφαρμογή; Είναι σκοπός ιερός ή ανομολόγητο μέσο;

Της Δημοκρατίας «σκοπός» πρέπει να είναι βέβαια η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος «αρετή», που σοφά, επίμονα και δραστήρια επιδιώκει το «κοινό» καλό. Βέβαια όχι το καλό των ολίγων εις βάρος των περισσοτέρων, ούτε πάλι το καλό των πολλών εις βάρος της μειοψηφίας, αλλά να αγωνίζεται να επιτύχει το «μεγαλύτερο δυνατό καλό για το σύνολο των πολιτών».

Στο καθεστώς αυτό της πραγματικής, όχι της κατ’ όνομα Δημοκρατίας, οι πολίτες θα απολαμβάνουν πλήρους και απολύτου ισότητος ενώπιον του Νόμου, θα τους δίδονται οι ίδιες ακριβώς δυνατότητες και ευκαιρίες και θα τους ανοίγεται ελεύθερα ο δρόμος για να προχωρήσουν χωρίς εμπόδια προς την πρόοδο, κατά τις δυνάμεις τους και τις ικανότητές τους και θα τους παρέχεται μια λογική κοινωνική Πρόνοια σε όλους και όχι σε ορισμένους προνομιούχους και που θα αφήνει ελευθέρους τους υπηκόους της μέσα σε αυστηρά καθωρισμένα κρατικά πλαίσια ελευθερίας.

Όταν ένα τέτοιο καθεστώς εγκαθιδρυθεί, ασφαλώς δεν θα υπάρξη πολίτης που θα δυσανασχετήσει γι’ αυτό ή θα ενδιαφερθεί για το είδος, την ονομασία ή την μορφήν του πολιτεύματος αυτού, εκτός βέβαια των κατ’ επάγγελμα πολιτικών και των παρατρεχαμένων τους, που έτσι χάνουν το ψωμί τους!

Είναι απολύτως βάσιμο το συμπέρασμα ότι ο πολίτης πάντα τάσσεται με εκείνη την μορφή πολιτεύματος που του εξασφαλίζει τα παραπάνω, γιατί αυτό είναι η πραγματική Δημοκρατία. Γιατί εκεί αληθινά ο Λαός «κρατεί» και κανείς δεν μπορεί να τον αδικήσει, να τον καταπιέσει ή να τον εκμεταλλευθεί. Έτσι ή κάπως έτσι θάπρεπε να είναι η Δημοκρατία.

ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Όμως τα τόσα «πομφολυγοπαφλάσματα» περί Δημοκρατικών θεσμών δεν ήσαν, αλλά και δεν είναι, παρά το «μέσον» για την επικράτηση και την άνοδο στην αρχή διαφόρων ομάδων ανθρώπων, κάθε άλλο παρά ιδεολόγων και αγνών προθέσεων, εγγεγραμμένων όμως στην «Συντεχνία Επαγγελματιών Πολιτικών» που μας εμπαίζουν με ασύστολα ψεύδη περί ιδεολογιών και προγραμμάτων αναμορφώσεως της κοινωνίας και του κόσμου. Τα μέλη της «Συντεχνίας» έχουν μεγάλη αλληλεγγύη μεταξύ τους, αλληλοβοηθούνται και αλληλοϋποστηρίζονται σθεναρά, ασχέτως των πολιτικών πεποιθήσεων που υποκρίνονται ότι έχουν. Απόδειξη τρανή είναι η πολιτογράφηση στα διάφορα κόμματα, στις τελευταίες εκλογές και με σκοπό να εκλεγούν βουλευτές άσχετοι προς αυτά! Π.χ. Πεσμαζόγλου, Πρωτοπαπάς, Τσουδερού, Ζίγδης, Ψαρουδάκης, Παναγούλης κ.λπ. και που εξελέγησαν, λες κι αν δεν ήσαν στην Βουλή «θάχανε η Βενετιά βελόνι»!

Κατά βάθος καμία διαφορά δεν υπάρχει μεταξύ των κομμάτων. Όπως λέει ο λαός: όλοι οι γύφτοι μια γενιά και ο καυγάς για το πάπλωμα!

Η Συντεχνία Επαγγελματιών Πολιτικών είναι πανίσχυρο συνδικαλιστικό όργανο δύο ή τριών χιλιάδων πολιτικών και πολιτευόμενων, που ακολουθούνται από τους περιτριγυρίζοντας αυτούς παρατρεχάμενους, που κι αυτοί στο τέλος «ψωνίζονται» από τον δημόσιο κορβανά. Συγκροτούνται λοιπόν «Δημοκρατικά» κόμματα –όλα είναι Δημοκρατικά–, τα οποία, όπως σαρκάζει ο Ροΐδης, είναι ομάδες ανθρώπων που με φανατισμό αγωνίζονται να προωθήσουν ένα εξ αυτών μέχρι της πρωθυπουργίας, ίνα οι υπόλοιποι τρώγωσιν μη εργαζόμενοι και μη σκάπτοντες πλέον εις τους αγρούς».

Η πολιτική είναι «κλειστό» επάγγελμα και αλλοίμονο σε κείνον που θα τολμήσει να ανταγωνισθεί τα μέλη της Συντεχνίας, τα οποία συνεχώς ομιλούν περί Δημοκρατικού Κοινοβουλευτισμού ως ο σημερινός και που κατ’ αυτούς είναι και ήτο πάντα το ιδεώδες Πολίτευμα για την ευτυχία του Λαού αλλά και την… ιδική των, είτε είναι κυβέρνηση είτε είναι αντιπολίτευση.

Ο στρατηγός Ντε Γκωλ, τον οποίον ο ημέτερος κ. Καραμανλής επεχείρησε να αντιγράψει, είχε εκφράσει προς τον Αντρέ Μαλρώ τις ζωηρότατες επιφυλάξεις του, λέγοντας: «Δεν πιστεύω ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι ο καλύτερος τρόπος Δημοκρατικής διακυβερνήσεως». Η εφαρμογή του κοινοβουλευτισμού τόσο προ του στρατιωτικού καθεστώτος, όσον και μετά από αυτό μέχρι σήμερα, δικαιώνει απόλυτα τον στρατηγό.

Θεωρητικά ο λαός έχει το αναφαίρετο και απεριόριστο δικαίωμα να εκλέξει τους, κατά την κρίση του, «αρίστους», που ως εκπρόσωποί του στο Κοινοβούλιο θα διοικήσουν για λογαριασμό του και κατ’ εντολή του τον Τόπο. Πρόκειται περί καθαρού εμπαιγμού, γιατί στην πράξη ο «κυρίαρχος» αυτός Λαός είναι δέσμιος και τίποτε από αυτά δεν μπορεί να πράξει, ακόμη και αν είχε αξιόλογη πολιτική ωριμότητα και ευφυΐα, αλλά και πνευματική και ψυχική καλλιέργεια. Προτερήματα, που, δυστυχώς, κατά το πλείστον, δεν έχει. Είναι παγιδευμένος από τον «εκλογικό νόμο» που το κατεστημένο της πολιτικής «μαγειρεύει» κάθε τόσο στα μέτρα του, ώστε με ψευδοεπιστημονικό τρόπο, νομιμοφανώς, να νοθεύεται η λαϊκή βούληση.

Έτσι, ο αφελής λαός δεν ψηφίζει τους «αρίστους» αλλά εκείνους που δολίως του επιβάλλει ο αρχηγός του κόμματος, που αυτός προκρίνει. Προ της «λίστας», που σήμερα αλλοτριώνει εντελώς την θέληση του ψηφοφόρου, όταν υπήρχε ο «σταυρός προτιμήσεως» διετηρείτο κάποια ψευδαίσθηση ότι «σταυρώνοντας» τούτον ή εκείνον, έκαμνες επιλογή του καλύτερου, παρ’ όλο ότι ο αρχηγός και μόνον ο αρχηγός είχε το δικαίωμα της εγγραφής κάποιου στο ψηφοδέλτιο. Τώρα με την «λίστα» ο αρχηγός κανονίζει κυριαρχικά και ποιοι θα εκλεγούν! Ο «κυρίαρχος» ψηφοφόρος ψηφίζει κόμμα και τίποτε παραπάνω! Τάχουν καλά κανονίσει οι εθνοπατέρες μας! Ακριβώς το ίδιο περίπου που συμβαίνει και κατά την παρωδία των εκλογών στο Ανατολικό Μπλοκ, με την γνωστή εκεί συμβουλή: «Μη σκέπτεσαι, το Κόμμα σκέπτεται για σένα».

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Συνεστήθη λοιπόν Κοινοβούλιον το 1974 και μέχρι του 1981 είχαμε κυβερνήσεις του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν η Βουλή μας πρότυπο δημοκρατικό; Ψήφιζε ο βουλευτής, ο βουλευτής της πλειοψηφίας –κατά συνείδηση όπως επιτάσσει το Σύνταγμα; το οποιοδήποτε Σύνταγμα– ή ψήφιζε κατ’ επιταγήν και κάτω από απειλές κυρώσεων αν δεν επειθάρχη; Σε ποια περίπτωση τόλμησε βουλευτής της Ν.Δ. –ένας βουλευτής, έστω μόνον ένας!– να αψηφήσει την θέληση του Μεγάλου λευκού Αρχηγού; Ποιος διετύπωσε επιφυλάξεις ή τόλμησε, αν όχι να παραιτηθεί, έστω να διαχωρίσει την θέση του και τις ευθύνες του; Εκυριάρχησε πάντα η θέληση ενός μόνον ανδρός στο κάθε τι ή «ενός ανδρός αρχή» της πολυδιαφημιζόμενης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, και ενώπιον του οποίου οι πάντες της συμπολιτεύσεως δεν είχαν ούτε γνώμη ούτε θέληση, μα ούτε και αξιοπρέπεια!

Είχε δημιουργηθεί τότε ένα κλίμα που ανάγκασε και αυτόν τον ταλαίπωρο κ. Γ. Μαύρο να εξαναστεί και να καταγγείλει από του Βήματος της Βουλής ότι το πολίτευμά μας ουσιαστικά ήταν «δικτατορία υπό διάτρητον κοινοβουλευτικόν μανδύαν». Για μία και μοναδική φορά –ίσως αθέλητα– είπε στη ζωή του μιαν αλήθειαν. Αργότερα συνηργάσθη και εξακολουθεί να συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς για μας, φαίνεται ότι έχουν και τα δυο του μάτια προσβληθεί από καταρράκτη και δεν μπορεί να διακρίνει σαφώς αν έχουμε πάλιν δικτατορία υπό κοινοβουλευτικό μανδύα ή «Δημοκρατική Μοναρχία» του κ. Παπανδρέου και να διαμαρτυρηθεί!

Από του Οκτωβρίου 1981 έχουμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, που βαδίζει πάνω στα «αχνάρια» της Ν.Δ. Οι βουλευτές του κ. Παπανδρέου είναι νευρόσπαστα, των οποίων αυτός κινεί τα νήματα. Εμαθήτευσε σε άξιο δάσκαλο και απεδείχθη καλύτερός του. Τα της εκλογής του κ. Σαρτζετάκη μάς αποδεικνύουν ότι διά του Κοινοβουλίου ασκείται και σήμερα μια απολυταρχία εξ ίσου δυσβάσταχτη με εκείνην ενός τυράννου ή ενός δικτάτορος, με αποτέλεσμα την οριστικήν κονιορτοποίηση της προσωπικότητος και της αξιοπρεπείας των… εκλεκτών του Λαού και την μετατροπή τους σε αξιολύπητα ρομπότ, που το μόνο που έχουν στο νου τους είναι πώς να φανούν ευάρεστοι στον Μέγα Διδάσκαλο της Αλλαγής, για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους!

Πάντα τα ανωτέρω άθλια, αξιοκατάκριτα και εθνικώς επιζήμια θα ήτο δυνατό ν’ αποφευχθούν, αν υπήρχε τίμιο και δίκαιο εκλογικό σύστημα που θα επέτρεπε σε όσους άξιους θα ήθελαν να υπηρετήσουν τον Τόπο, να εκλεγούν. Σύστημα που θα συνέτριβε το αισχρό κατεστημένο των κομμάτων και των αρχηγών των. Σύστημα που θα απέδιδε άνδρας καλούς, αγαθούς και αξίους. Σύστημα με το οποίο στη Βουλή θα ήρχοντο αυτοί που πράγματι θα ήθελε ο ίδιος ο Λαός και όχι το Κόμμα.

ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ, ΜΟΝΟΕΔΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Εκείνο που θα σώσει τον Κοινοβουλευτισμό μας από την πλήρη και οριστική κατάρρευση είναι το αγγλικό πλειοψηφικό, μονοεδρικό σύστημα. Η χώρα εκεί είναι διηρημένη σε ισάριθμες εκλογικές περιφέρειες, όσες και οι έδρες της Βουλής. Κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει έναν και μόνο βουλευτή. Υποψηφίους για την κάθε περιφέρεια ορίζουν όλα τα κόμματα, αλλά και κάθε πολίτης μπορεί να θέσει υποψηφιότητα και να εκλεγεί, υποσκελίζοντας τους υποψηφίους τούς υποστηριζομένους από τα κόμματα, αν έχει την προσωπική εκτίμηση των εκλογέων.

Με το σύστημα αυτό απελευθερώνεται από την τυραννία του κόμματος και του αρχηγού ακόμη και ο βουλευτής που θα διαφωνήσει με την γραμμή ή την πολιτική των και μπορεί να εκτεθεί ως ανεξάρτητος, μη έχοντας ανάγκην πλέον του «χρίσματος» και της εγκρίσεώς των. Με το αγγλικό σύστημα ακόμη και οι αρχηγοί των κομμάτων υποχρεώνονταν να αγωνισθούν για την εκλογή τους, γιατί κάποιος άλλος μπορεί να υστερήσει και να μείνουν έξω του νυμφώνος! Το επιχείρημα ότι το αγγλικό σύστημα εφαρμοζόμενο στην Ελλάδα δεν θα αποδίδει σταθερές κυβερνήσεις είναι εκ του πονηρού και αναπόδεικτο.      

Αλλά και αν τούτο συμβεί, είναι προτιμότερες οι συμμαχικές κυβερνήσεις ως οραματίζετο την ιταλικοποίηση της πολιτικής μας ζωής προ της εξώσεώς του, ο κ. Κ. Καραμανλής, παρά οι ανατριχιαστικές κυβερνητικές καταστάσεις που καμαρώνουμε από το 1955 μέχρι το 1963 (ΕΡΕ), από το 1963-1967 (Ε.Κ. κ.λπ.) και εκείνες από της αυτοκαταλύσεως του Στρατιωτικού Καθεστώτος τον Ιούλιο 1974 μέχρι σήμερα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ). Αλλά γιατί άραγε στην Αγγλία το σύστημα δίνει σταθερές κυβερνήσεις και σε μας δεν θα δώσει; Μάλιστα, αφού μ’ αυτό δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η ψυχολογία της χαμένης ψήφου;

Με το αγγλικό σύστημα θα απαλλαγούμε από το ασφυκτικό αγκάλιασμα των επαγγελματιών και θα ξεφυτρώσουν νέοι άνθρωποι, για να δει ο τόπος Θεού πρόσωπο και μια Δημοκρατία της «αρετής», όπως περιγράφεται στην αρχή του παρόντος. Καιρός δε είναι, γιατί η Δημοκρατία που είχαμε και έχουμε, μόνον Δημοκρατία δεν είναι!

https://kvathiotis.substack.com/p/400-1985-2024