ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ (Μέρος Β') ΑΡΝΗΣΙΠΑΤΡΙΔΕΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

Αρνητής της έννοιας πατρίδα μπορεί να γίνει κάποιος για δύο λόγους: ιδεολογίας ή διαταραγμένης ψυχολογίας. 

  Οι διαταραγμένοι  

Ας ξεκινήσουμε απ’ την δεύτερη περίπτωση. Δεν μπορεί κάποιος που αρνείται την ύπαρξη πατρίδας και της εξ’ αυτής προέλευσής του, να «έχει σώας τας φρενας». Δεν γίνεται… δεν είναι δυνατόν… Κι επειδή δεν είναι ζητούμενο του παρόντος άρθρου, η επιστημονική προσέγγιση αυτού, θα το εξετάσουμε εμπειρικά.  Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά το κοινωνικό μας περιβάλλον, θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτοί που χλευάζουν οτιδήποτε σχετίζεται με πατρίδα, είναι οι ίδιοι που εμφανίζουν τις πιο αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές. Είναι οι ίδιοι με τις πιο ανεξήγητες σε ένταση αντιδράσεις στην προσωπική ή κοινωνική τους ζωής. Είναι αυτοί για τους οποίους οι υπόλοιποι, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους αναρωτιόνται: «ρε συ ο τάδε πάει καλά ή τα ‘χει χαμένα» ή «εμένα ο τάδε μου κάνει για ψυχάκιας»

Δείτε κι αυτούς που καίνε σημαίες χοροπηδώντας και αλαλάζοντας σαν ανθρωποφάγοι· εκείνους τους άλλους, που βρίζουν τις πατρίδες ή την Ελλάδα με συνθήματα σους τοίχους. Στην συνέχεια ακούστε τους να μιλάνε γενικώς ή να συζητούν κάποιο θέμα ειδικώς· εύκολα θα κατανοήσετε το «τις πταίει»για τις πράξεις τους.  

Οι ιδεολόγοι

Υπάρχει και η άλλη κατηγορία, οι ιδεολόγοι αρνησιπάτριδες. Αυτοί που το δόγμα τους πρεσβεύει ότι: «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα, δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν» ( Κομμουνιστικό Μανιφέστο), εκεί αποτυπώνεται ο

τρόπος που η πατρίδα και το έθνος θ’ αντικατασταθούν προοδευτικά από την κοινωνική τάξη· αυτή  των εργατών φυσικά.  (Η συμπλήρωση γίνεται γιατί εσχάτως εμφανίζονται κομμουνιστές διανοούμενοι που ισχυρίζονται ότι, ο Μαρξ και ο Έγκελς δεν εννοούσαν αυτό ακριβώς αλλά κάτι άλλο). Προφανώς αυτό το άλλο συνοψίζεται στις στροφές της Διεθνούς της εργατιάς: 

«Εμπρός κι η μόνη μας ελπίδα

είναι η σφιγμένη μας γροθιά

Κάτω οι πόλεμοι κι η πατρίδα

ζήτω, ζήτω η εργατιά»

Η απάντηση έρχεται Πινδαρική, λυρική, αποστομωτική από τον Ολύμπιο Κωστή Παλαμά

                         Πως είναι μια η πατρίδα μας

           κι είναι παντού όπου πάμε, και όπου σταθούμε…

                          Δε ζει χωρίς πατρίδες

                           η ανθρώπινη ψυχή.»

                                             (Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου)

Πρέπει συνεπώς να αισθανόμαστε ευτυχείς ως Έλληνες και κυρίως ως άνθρωποι που δεν μας συνέβει αυτό που ο Ν. Καζαντζάκης έγραφε «Ποτέ κομμουνιστής, καθώς ξέρετε· την πνευματική αυτή ψώρα δεν την έπαθα»  (επιστολή στον Π. Πρεβελάκη) 

  Οι κοσμοπολίτες

 Υπάρχουν τέλος και οι αρνησιπάτριδες που δεν αποτελούν τρίτη κατηγορία αλλά φέρουν στοιχεία των δύο προαναφερθέντων, οι κοσμοπολίτες. Αυτοί έχοντας ως «ισχυρή βάση» την ιστορική  άγνοια και την αμάθειά τους έφεραν στα α-πάτριδα μέτρα τους την ερμηνεία της λέξης κοσμοπολίτης. Θα όφειλαν όμως να γνωρίζουν ότι οι στωικοί φιλόσοφοι, που εισήγαγαν τον όρο αυτόν, εννοούσαν τον σεβασμό κάποιου για τον κόσμο όλο, όχι το «όπου γης και πατρίς». Δεν εννοούσαν την ευχαρίστηση που προσφέρουν τα ανά τον κόσμο ταξίδια ή οι πολυτελείς διαμονές. Είχαν προσδιορίσει ότι για να φτάσει κάποιος στο ν’ αγαπήσει τον κόσμο όλο, έπρεπε πρώτα να νιώσει την αγάπη  για τον τόπο που γεννήθηκε και ανδρώθηκε, προς την κοινότητα του, για «το ομογενές προς το ομογενές» των στωικών. Η νέο-παρερμηνεία της λέξεως προκύπτει από ανθρώπους ά-εθνους, που μας «έρχονται μουρμουρίζοντας σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης). Ανθρώπους που λογαριάζονται ως κοσμοπολίτες γιατί βολεύονται να θεωρούν τον πλανήτη όλο σπίτι τους. Αλλά ποιόν πλανήτη; Ποιες χώρες του; Το Αφγανιστάν; Όχι· την Βενεζουέλα; Ούτε· την Ουγκάντα; Μα όχι βέβαια. Γι’ αυτούς τους μεγαλομανείς υποκριτές κοσμοπολίτες «όλος ο πλανήτης» είναι το Μονακό, το Κάπρι, το Μιλάνο, το Μανχάταν και όλα αυτά τα… υπανάπτυκτα, τριτοκοσμικά σημεία της γης. Σ’ αυτά, και μερικά άλλα, επιλέγουν να εξαντλήσουν τον κοσμοπολιτισμό τους, όχι εκεί που υπάρχουν άνθρωποι αναξιοπαθούντες και που κάθε είδους αρωγή θα τους ήταν πολύτιμη.

ΜΟΝΑΚΟ

Δυστυχώς, ως χαρακτήρες φυγόπονοι και οκνηροί - όχι επαγγελματικά όπου μπορεί κάλλιστα να είναι επιτυχημένοι ή ακόμα και εργασιομανείς- αρνούνται ν’ αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη για τον τόπο τους. Είναι κουρασμένοι για να παλέψουν με τους δικούς τους ανθρώπους να μετατρέψουν την δική τους πατρίδα σε κόσμημα.. Δεν πειράζει, θα το κάνουν άλλοι οι πραγματικοί κοσμοπολίτες.    

Οι προδότες      

Ο αρνησιπάτρης δεν είναι εξ’ ορισμού και προδότης, μπορεί όμως μ’ ευκολία να δρασκελίσει το σκαλί που τον χωρίζει απ’ την εθνική μειοδοσία. Θα το κάνει είτε γιατί του υποδείχθηκε ή γιατί χρηματίσθηκε. Συμμέτοχος στην προδοσία είναι και αυτός που συγκαλίπτει και ενώ γνωρίζει δεν αποκαλύπτει. Ο χειρότερος όλων όμως είναι εκείνος, που από θέση ισχύος και επιρροής στην κοινή γνώμη ρίχνει λεκτικό προπέτασμα καπνού. Θολώνει το τοπίο και κάνει δυσδιάκριτο τον ρόλο του καθενός. Παράδειγμα: «Καταστροφή ο διχασμός σε πατριώτες και μειοδότες». Αυτό υποστήριξε ο πρώην  πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέπου μετά την συμφωνία των Πρεσπών (συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών).  Μ’ αυτό το σκεπτικό προσπαθεί να εξομοιώσει, στην αντίληψή μας τους ήρωες του Μακεδονικού Αγώνα - που προσέφεραν την ζωή τους και τον θάνατό τους για την απελευθέρωση και την ένωση με την Ελλάδα – με τους Κομμουνιστές της 4ης ολομελείας που στη Χαλκίδα διεκήρυξαν, για την Μακεδονία και την Θράκη:

«Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό, που κατέκτησε δια της βίας ολόκληρες περιοχές κατοικημένες από άλλες εθνικότητες. Η Ελλάδα αυτές τις άλλες εθνικότητες τις καταπιέζει και τις υποβάλλει σε μία αποικιοκρατική εκμετάλλευση. Το ΚΚΕ εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού, διακηρύσσει για την Μακεδονία και την Θράκη, το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι και  πλήρους αποχώρησης απ’ το Ελληνικό κράτος και ενεργά υποστηρίζει την επαναστατική πάλη των πληθυσμών  αυτών των περιοχών για την εθνική τους απελευθέρωση».

Προπαγανδίζει αναίσχυντα ότι όλα αυτά τα ηγετικά μέλη του ΚΚΕ δεν διαφέρουν σε τίποτα με τον Παύλο Μελά, τον καπετάν Ματαπά, τον καπετάν Νικηφόρο, τον καπετάν Κώττα και τόσους άλλους Μακεδονομάχους. Όχι κύριε Παπανδρέου υπάρχει διαχωρισμός· υπάρχουν πατριώτες, υπάρχουν και προδότες. Υπάρχουν οι κομμουνιστές πολιτικοί που προαναφέρθηκαν, υπάρχουν οι απόγονοι τους των Πρεσπών, υπάρχουν και πρωθυπουργοί που δήλωναν «… το έδαφος της Μακεδονίας ολόκληρη η γεωγραφική έκτασις της Μακεδονίας υπήρξεν, είναι και παραμένει Ελληνική. Όλοι οι άλλοι είναι απλώς κατακτηται της Μακεδονικής γης και δυνάσται της.» Γ. Παπαδόπουλος - τις συγκρίσεις θα τις κάνουμε εμείς, όχι εσείς.

Εσχάτως είναι της μόδας να εξακοντίζονται και άλλες λέξεις όπως «πατριδοκάπηλοι», «λαϊκιστές» σ’ αυτούς που (για παράδειγμα) δεν διανοούνται  εξομοιώσουν τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Κυριάκο Μάτση και τους άλλους αγωνιστές της ΕΟΚΑ με τους  κομμουνιστές του ΑΚΕΛ. Είναι απορίας άξιο πως μπορεί να μην διαχωρίζονται αυτοί που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση απ’ τους Άγγλους και την ένωση, απ’ αυτούς που συνεργάστηκαν αγαστά με τους κατακτητές. Ο Γ. Παπανδρέου κάπου αλλού μας πληροφορεί ότι: «Πατριωτισμός είναι ν’ αγαπάς γνήσια την πατρίδα σου (σωστό!). Όχι ν’ αμφισβητείς την αγάπη του διπλανού σου» (συνένετευξη εφημ. Business Politics). Οφείλουμε δηλαδή να μην αντιλαμβανόμαστε καμία διαφορά μεταξύ του στρατηγού Γρίβα-Διγενή, αρχηγού της ΕΟΚΑ, και του καταδότη γ.γ του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη όταν τον πρόδιδε στους Άγγλους από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Βουδαπέστης. Ευτυχώς κύριε Παπανδρέου εμείς, καταλαβαίνουμε. Δυστυχώς, εσείς δεν καταλαβαίνεται

Θα πρέπει να πέσει ένα μαύρο πέπλο ακρισίας για να μην μπορούμε ν’ αντιληφθούμε την διαφορά  δύο πρωθυπουργών  όταν δήλωναν (και οι δύο προς τις ΗΠΑ) ο πρώτος: «Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, για την πρωτοβουλία και την βοήθειά τους» (Κ. Σημίτης στην Βουλή μετά την εθνική ήττα των Ιμίων).

Ο δεύτερος: « Εις ολόκληρη την γην, δεν υπάρχει χρυσός τόσος ώστε, εάν μας δωθή, να πωλήσωμεν τα συμφέροντα του Έθνους και να θέσωμεν εν κινδύνω την επιβίωσίν του» ( Γ. Παπαδόπουλος 

16/7/1971 απάντηση προς τις ΗΠΑ στις εξαγγελίες του Κογκρέσου για διακοπή της στρατιωτικής βοηθείας προς την Ελλάδα αν δεν προκηρυχτούν άμεσα εκλογές). Αυτός είναι πραγματικά άξιος απόγονος των αρχαίων Αθηναίων και τις μνημειώδους απάντησής τους προς την πρόταση των Περσών για προδοσία σε βάρος των υπολοίπων Ελλήνων πριν την μάχη των Πλαταιών: « Ούκ εστί χρυσού τοσούτον πλήθος ουθ’ υπέρ γήν, ουθ’ υπό γήν, όσον Αθηναίοι δέξαντο αν πρό της των Ελλήνων ελευθερίας»      

Ε.ΠΟ.Κ.

https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/128-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ (ΜΕΡΟΣ Ε')

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

Αλέξης Τσίπρας:«Η πατρίδα δεν είναι οι κραυγές των πατριδοκάπηλων, πατρίδα είναι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτή την πατρίδα» (εξαιρετικό πρωθυπουργικό συντακτικό) και συνεχίζει «πατρίδα είναι εκεί που οι λαοί μπορούν να ζούν μ’ αξιοπρέπεια. Πατρίδα είναι εκεί που οι εργαζόμενοι έχουν δικαιώματα, όχι εκεί που οι εργαζόμενοι ξεζουμίζονται με δωδεκάωρα και 300 ευρώ»  (απ’ το διαφημιστικό του Σύριζα για τις Ευρωεκλογές του 2019). Αυτό νομίζει ότι είναι πατρίδα ο πρωθυπουργός της Συμφωνίας των Πρεσπών και του 3ου μνημονίου, του ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ μετά το δημοψήφισμα.

Τι ορίζουν κάποιοι ως Πατρίδα

Κάνεις λάθος εσύ που - νομίζεις – ότι πατρίδα είναι η γη των προγόνων σου, η γη της γέννησής σου, η γη της καταγωγής σου. Που - νομίζεις - ότι η πατρίδα έχει να κάνει με το αίσθημα και τους δεσμούς σου μ’ αυτή την γη. Η Πατρίδα, λέει ο πρώην πρωθυπουργός σου, έχει να κάνει με τα «300 ευρώ και δωδεκάωρα». Αν δηλαδή είχε να κάνει με 900 ευρώ και επτάωρα τότε θα ήταν πατρίδα; Αν πάλι τα ευρώ ήταν 1.200τότε θα ήταν καλύτερη πατρίδα; (το πρώτο μέρος ότι: «πατρίδα είναι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτή την πατρίδα» αδυνατώ να το καταλάβω γι’ αυτό και δεν το σχολιάζω. Απ’ αυτά που ξέρω μέχρι τώρα μία λέξη δεν μπορεί να οριστεί εμπεριέχοντας την ίδια την λέξη).

Κύριε Τσίπρα, και συνοδοιπόροι, τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι ζητούμενο υπαρκτό και αυτονόητο, είναι ένα θέμα ουσιαστικό, αλλά για την κοινωνική πολιτική του κράτους. Πατρίδα όμως δεν είναι …

  Ας δούμε όμως και μία άλλη διατύπωση για το τι είναι πατρίδα:«η γη με την οποίαν είναι συνδεδεμένη εξ’ όλων των πλευρών η ζωή των ανθρώπων. Από κάποιο κομμάτι γη εξεκίνησε κατά την γέννησίν του και εις κάποιο κομμάτι γης θα καταλήξει. Εις κάποιο κομμάτι γης ευρίσκεται η εστία του, εις κάποιο κομμάτι γη ευρίσκεται η ψυχή του. Τούτο ισχύει περισσότερον δι’ ημάς, δια την ψυχήν του λαού μας» Γεώργιος Παπαδόπουλος.

 

  ΜΑΝΗ

Αυτή προφανώς είναι η πατρίδα που ξέρουμε. Είναι το βουνό, το νησί, ο κάμπος που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Είναι οι μνήμες τους που είναι μνήμες μας. Είναι θύμησες από τα παιδικά μας χρόνια ριζωμένες γερά μέσα μας και μας στερεώνουν, κι αυτές πάλι στερεώνουν την πατρίδα μας. Πατρίδα είναι η πόλη στον κάμπο που ζούμε, άλλοτε καλά άλλοτε όχι· είναι τα λιθόστρωτα σοκάκια που αργοδιαβαίνουμε,  του χωριού χτισμένου στην πλαγιά του βουνού· είναι το νησί που στ’ ακρογιάλι του ακούμε τον φλοίσβο να μας σιγοψιθυρίζει. Είναι το βουητό της πόλης και τ’ ανακάτεμα με τους συμπατριώτες μας· είναι ο ήχος απ’ το κελάρυσμα του νερού στη ρεματιά στα έξω του χωριό μας και το συναπάντημα με τον χωριανό μας· είναι τ’ ακροθαλάσσι που λιαζόμαστε νωχελικά μέχρι το λιόγερμα, την ώρα που μας χαιρετάει ο ψαράς λύνοντας την βάρκα του για να ξανοιχτεί στο πέλαγος. Είναι ο κάμπος που τρέχουμε και πέφτουμε κάτω λαχανιασμένοι· είναι το βουνό που αγναντεύοντας από ψηλά χανόμαστε σε σχέδια μελλοντικά, σε μνήμες παλιές· είναι το περιγιάλι που περπατώντας το, νιώθουμε τα πρώτα δυνατά σκιρτήματα για κείνη την κοπέλα της καρδιάς μας. Είναι η γη μας, αυτή που γλεντάμε και πονάμε και γελάμε και κλαίμε και αγαπάμε και θυμώνουμε και πέφτουμε και χτυπάμε και ξανασηκωνόμαστε και ξανατρέχουμε, πάλι.  

 «Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα και κάτι που χουμε μες την καρδιά και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα…».                 Ι.Πολέμης

 Παναγία Χοζοβιώτισσας ΑΜΟΡΓΟΣ

 Πατρίδα δική μας είναι η Πίνδος και ο Άθώς· είναι τα ξεμοναχιασμένα βουνά της Μάνης και το Σούλι· είναι οι ντάπιες του Μεσσολογιού και των Ψαρών η ολόμαυρη ράχη. Είναι τα υπερουράνια Μετέωρα και το Σούνιο· είναι οι περίκαλοι κυανές του ναού του Απόλλωνα στη Δήλο, και το κατάλευκο μοναστήρι της  Παναγίας που σαν από θαύμα κρέμεται στα βράχια της Αμοργού. Είναι ο αντίλαλος από την φλογέρα του Κλέφτη που τον παίρνει ο βοριάς του Ολύμπου  και τον κατηφορίζει ίσα στην Κρήτη για να νανουρίσει τον Δία, που μωρό ακόμα, τον έχει καλά κρυμμένο η Ρέα σε κάποια σπηλιά της Ίδης.

Πατρίδα δεν είναι μόνο αυτή. Είναι και η άλλη που μας ξορκίζει ο Παλαμάς  να μην λησμονήσουμε: «Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι και με προσκαλεί· ψυχή, και με προσμένει».

Κι εκεί πατρίδα μας είναι και… θα ’ρθει κι αυτής η ώρα. Και το σπιτάκι εκείνο… δικό μας είναι που θα ξανάμπουν μέσα οι νοικοκυραίοι του! 

ΔΗΛΟΣ

Ναι, υπάρχουν κι άλλες πόλεις κι άλλα χωριά πάνω στη γη. Κι άλλα βουνά κι άλλοι κάμποι κι άλλα νησιά, μπορεί και πιο μεγάλα και πιο πλούσια. Ο καθένας μας όμως και μαζί με κάποιους άλλους, έχει τα μικρά, τα δικό του που είναι πιο ωραία και πιο γλυκά  απ’ του άλλου, στολισμένα με τις μνήμες του… την ίδια ζωή του!

Αυτά είναι πατρίδα κύριε Τσίπρα. Δεν είναι όπου τύχει τα ευρώ να είναι περισσότερα, ή τα σπίτια μεγαλύτερα ή τ’ αυτοκίνητα γρηγορότερα. Αυτά δεν είναι αναγνώριση της πατρίδας στην ουσία της αλλά του συμφέροντός στον ορισμό του. Το συμφέρον όμως αλλάζει και είναι πότε εδώ και πότε αλλού, η πατρίδα όμως δεν είναι πότε δω και πότε αλλού. Δεν μπορεί να είναι κάποτε η Ελλάδα, την άλλη η Κίνα, μετά το Αφγανιστάν και για λίγο και η Γροιλανδία. Ακόμα κι αυτό το χιλιοταλαιποριμένο «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» το είπε ο Περικλής ήταν γι’ αυτούς που σκοτώθηκαν αλλού, μακριά, όπου, αλλά ήταν θυσία για την μία και μοναδική τους πατρίδα. Η γη αυτή είναι η μητέρα του καθενός μας, κι έτσι όπως δεν μπορεί ν’ αντικατασταθεί η μάνα έτσι δεν μπορεί και η πατρίδα. Μόνο όποιος νιώσει ότι η πατρίδα είναι η μάνα όλων μας αλλά και του καθενός ξεχωριστά, μπορεί να την αγαπήσει αληθινά. Και αφού πρώτα αγαπήσει την δική του μητέρα – πατρίδα, τότε μόνο, μπορεί να σεβαστεί και να εκτιμήσει και τις μητέρες πατρίδες των άλλων. Τότε έρχεται η ώρα που η πατρίδα παίρνει την θέση που της πρέπει· του συμβόλου και της ιδέας. Όποιος δεν αισθάνεται έτσι και ισχυρίζεται ότι αγαπάει την πατρίδα του λέει ψέματα και όταν ισχυρίζεται ότι σέβεται τους άλλους λαούς και τις πατρίδες τους λέει δύο φορές ψέματα. Δεν γίνεται μονομιάς να φτάσει κάποιος στην ανθρωπότητα. Πρέπει πρώτα να νιώσει καλά τον εαυτό του, έπειτα καλά την πατρίδα του και το έθνος του και μόνο έτσι θα φτάσει στις άλλες πατρίδες και στ’ άλλα έθνη, στην ανθρωπότητα όπως μας έλεγε και Ιών Δραγούμης.

Ε.ΠΟ.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/125-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%B1

Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Δ')

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

Αναμφίβολα δύο είναι οι παράγοντες που βαρύνουν στην αξία ενός Έθνους: η ιστορία που έχει παράξει στον βίο του, και η προσφορά του στον παγκόσμιο Πολιτισμό.

Έλεγε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος: «Έχομεν κάθε λόγον να είμεθα υπερήφανοι δια την ιστορίαν μας. Όχι μόνον λόγω της αδιασπάστου συνεχείας της αλλά και λόγο της ποιότητάς της. Διότι είναι πλήρης εξάρσεως και προσφορών προς ολόκληρον την ανθρωπότητα, τόσον εις τον τομέα των ειρηνικών επιδόσεων όσον και εις τον τομέα των κρισίμων αποφάσεων».

Όπως παρατηρεί ένας από τους κορυφαίους παγκοσμίως Αρχαιολόγος, Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γέηλ, C. Blegen, «Η οριστική αναγνώριση της Ελληνικότητας των Μυκηνών δεν είναι κάτι που απομένει χωρίς συνέπειες. Μας οδηγεί σ’ ένα πρώιμο στάδιο της ιστορίας αυτής της φυλής προγενέστερο πιθανώς από την πλήρη διαμόρφωση της Ελληνικής γλώσσας. Και διατρανώνει ακόμα την έμφυτη αντοχή του Ελληνικού λαού και την εκπληκτική του δύναμη για επιβίωση. Και σήμερα ζει και ακμάζει διατηρώντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, και την συνοχή του παρά τον έντονο ατομικισμό. Εκτός ίσως από τους Κινέζους, είναι ζήτημα αν υπήρξε άλλος λαός με τέτοια εμμονή και διάρκεια. Στην μακρά ιστορία του τρείς φορές τουλάχιστον ανέλαβε την παγκόσμια πολιτιστική ηγεσία: στην όψιμη Μυκηναϊκή  περίοδο, στα κλασσικά χρόνια, και στην ακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»  (Από τον Πρόλογο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους»  Εκδοτική Αθηνών. Επίσης αφιερώνεται στους προκατειλημμένους, τεμάχισες - χασάπηδες, της ιστορικής συνέχειας της Ελληνικής Φυλής).

 ΓΙΑΤΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η επιστημονική διατύπωση του Αμερικανού ακαδημαϊκού και ερευνητή, συμπίπτει με την γεμάτη  Ελληνικό αίσθημα γνώμη του Γ. Παπαδοπούλου. Είναι δύο θέσεις διαφορετικού ύφους μεν, ιδίου νοήματος δε. Δημιουργούν αμφότερες υπερηφάνεια για το ποιοι είμαστε και ταυτόχρονα την βούληση  να το διατηρήσουμε. Συνακόλουθα όμως μας διεγείρουν την επιθυμία για γνώση από πού και ποιούς ερχόμαστε, για να ξέρουμε και προς τα πού θα πορευθούμε στο μέλλον. Γεννούν σε εμάς τους μεταγενέστερους έναν δίκαιο εθνικό εγωισμό και μία έπαρση. Κυρίως όμως καλλιεργούν φρόνημα. Μας κάνουν να νιώθουμε υπερήφανοι για τους προγόνους μας και για το έθνος μας. Μας δίνουν υψηλά πρότυπα και ακλόνητα ιδανικά. Νιώθουμε γύρω τις σκιές του παρελθόντος μας, να φωτίζουν τον δρόμο του μέλλοντός μας. Μας δυναμώνουν την πίστη ότι αυτά που έγιναν στο παρελθόν μπορούν να ξαναγίνουν στο παρών, μ’ έναν άλλο τρόπο. Έχοντας, αυτά για δασκάλους μπορούμε να βαδίσουμε μπροστά προς μια σωστότερη κατεύθυνση με τα λιγότερα δυνατά λάθη. Έχουμε την μοναδική τύχη, που κανένας άλλος λαός δεν έχει, ν’ αντλεί από την ιστορία του τόση δύναμη, τόσα διδάγματα, τόση υπερηφάνεια  όση ο Ελληνικός.

«Αυτήv την ιστορίαν οφείλομεν να την ενθυμούμεθα και να την τιμώμεν, διότι είναι πηγή αυτοπεποιθήσεως και πυξίς πορείας. Δεν μας επιτρέπεται να την λησμονήσομεν και δεν θέλωμεν να την προδόσωμεν» Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Δεν πρέπει να ξεχάσουμε μας λέει, αλλά και να μην προδώσουμε, προσθέτει. Και καλά το πρώτο το καταλαβαίνουμε, το δεύτερο πως; Μα με τον τρόπο που γίνεται σήμερα. Με την μικροποίηση αυτών που αγωνιζόμενων και θυσιαζόμενων στο παρελθόν, μας χάρισαν το δικό μας παρών. Με την επιλεκτική αποσιώπηση των μοναδικών επιτευγμάτων του χθες. Με την σκόπιμη δημιουργία κάποιας νέας, νεφελώδους «πραγματικής ιστορίας» Μέσα απ’ αυτή την «αναθεωρητική ιστορία» (λες και είναι ρεβιζιονιστές κομμουνιστές) προσπαθούν να διαγράψουν ότι σχετίζεται με το επίθετο «εθνικό». Πρώτη στην ιεράρχησή τους είναι φυσικά η εθνική ιστορία, ακολουθούν η εθνική λογοτεχνία, η εθνική παράδοση, εν ολίγοις όλα αυτά που παράγουν εθνικό φρόνημα. Αυτό που με την σειρά του κρατάει ζωντανή την εθνική ανεξαρτησία. Αξιοσημείωτα και επίκαιρα είναι τα λόγια του σημαντικότατου ακαδημαϊκού και πρώην προέδρου της δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου « Γι’ συτό θολώνουν την αλήθεια και βλάπτουν την πατρίδα εκείνοι που αποσιωπώντας είτε ανομήματα, είτε κατορθώματα και συνθλίβοντας πρόσωπα και πράξεις, κάτω απ’ την καλύπτρα μιας μονόπλευρης έρευνας, επιχειρούν να δώσουν στα γεγονότα του παρελθόντος ερμηνείες προσαρμόζονται σε αμφισβητούμενες πολιτικές επιδιώξεις του παρόντος»          

 ΓΙΑΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

« Η γνώσις της πατρίου ιστορίας, εθεωρήθη αείποτε ως το πρώτιστον του πολίτου καθήκον» Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος.

Η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το σύνολο των δραστηριοτήτων του ανθρώπου για την επίτευξη των σκοπών του. Σ αυτές τις δραστηριότητες υπάρχει πάντα μία σαφής σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Τα ιστορικά γεγονότα θα μπορούσε κάλλιστα να έχουν συμβεί μ’ έναν διαφορετικό τρόπο. Θα μπορούσε να έχουν συμβεί με τον αντίθετο τρόπο ή θα μπορούσε να μην έχουν συμβεί καθόλου. Οι λόγοι είναι: πρώτον ότι ο άνθρωπος είναι αυτός που έχει την ελευθερία εκλογής των πράξεων, και δεύτερον ότι η ιστορική εξέλιξη είναι η σύνθεση ή η αντίθεση πολιτισμικών, κοινωνικών και εθνικών φαινομένων. Τα ιστορικά γεγονότα δεν οφείλονται σ’ ένα και μόνο βασικό αίτιο. Όταν η προσέγγιση γίνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η παρανόηση και η παραμόρφωση της ιστορίας.  Αυτή την διαθλασμένη εικόνα της ιστορίας έχουν, και στην συνέχεια φυσικά υποστηρίζουν, οι μαρξιστές και οι της «ευρύτερης αριστεράς» με την θεωρία - καραμέλα της πάλης των τάξεων. Αυτοί δεν βλέπουν άλλη κινητήρια δύναμη στην ιστορική εξέλιξη παρά μόνο την οικονομία (σ’ αυτή την άποψη, όπως και σε τόσες άλλες πια, έχουν ταυτιστεί μαζί τους και οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι). Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς και ευτυχώς για την ιστορία, η ύπαρξή της δεν είναι εγκλωβισμένη σε μοιρολατρικές οικονομικές νομοτέλειες. Η ιστορία έχει πολλούς πρωταγωνιστές: αντιλήψεις θρησκευτικές, αντιθέσεις εθνικές, συμφέροντα οικονομικά, φιλοδοξίες προσωπικές, φανατισμούς πολιτικούς ή κομματικούς, εξελίξεις τεχνολογικές: αυτοί και άλλοι πολλοί είναι παράγοντες που επηρεάζουν την ανθρώπινη δράση και άρα διαμορφώνουν την ιστορία. Το ιστορικό γίγνεσθαι λοιπόν χαρακτηρίζεται από ποικιλία. Η ιστορία δεν είναι άψυχη και απρόσωπη. Δεν είναι λογισμικό εξαγωγής στατιστικών στοιχείων και οικονομικών δεικτών για να αιτιολογηθούν τ’ αποτελέσματά της. Η ιστορία δεν εξετάζεται ψυχρά εγκεφαλικά αλλά με πάθος και συναίσθημα. Έτσι μόνο μπορούν ν’ αντληθούν τα διαχρονικά μηνύματα που στέλνει ώστε να εξαχθούν τα διαχρονικά  συμπεράσματα του τώρα. Η ιστορία είναι ένα ζωντανό παρών και δίνει απαντήσεις στα προβλήματα του αύριο.

Τεχνηέντως όμως σήμερα τα παραπάνω έχουν χαρακτηρισθεί ως υποκειμενική θεώρηση της ιστορίας η οποία χρήζει αντικειμενικής αναθεώρησης. Η διαδικασία του πως αυτό υλοποιείται είναι πια γνωστή. Πρώτα μετατοπίζεται αυθαίρετα η ερμηνεία της λέξης υποκειμενική. Στην συνέχεια τοποθετείται ως ταμπέλα όπου θα κριθεί χρήσιμο. Τέλος, έρχονται οι «αντικειμενικοί» που αφού αποστεώσουν και αφυδατώσουν την ιστορία την εμφανίζουν «αντικειμενικά» σύμφωνη με τις δικές τους πολιτικές ιδεολογίες, και κρίνουν τους πρωταγωνιστές της «αντικειμενικά» σύμφωνα με τις δικές τους κομματικές τοποθετήσεις  Ας γνωρίζουν όμως ότι στην ιστορία δεν αρέσει η Προκρούστια λογική ώστε να την φέρουν στα μέτρα τους. Δεν της αρέσει η κομμουνιστική αντίληψη, «όσο η ιστορία συμφωνεί με τις ιδέες μας έχει καλώς, αν όχι, τόσο το χειρότερο για την ιστορία». Ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι στην ιστορία δεν μπαίνεις ούτε με το ζόρι ούτε με μέσον.

Από την μία πλευρά η ιστορία, και πολύ περισσότερο η αχανής, η δική μας, η Ελληνική, δεν είναι φτιαγμένη ώστε να διαβάζεται νωχελικά σ’ έναν καναπέ ονειροπολώντας παθητικά το παρελθόν. Αντίθετα είναι εφαλτήριο για άλμα στο μέλλον, «της ιστορικής οντότητας… έναντι της οποίας κάποτε θα πρέπει να παύσωμεν να υπερηφανευόμεθα  επί πατραγαθία και θα υπερηφανευόμεθα επί δημιουργία» έγραφε επ’ αυτού ο Γ. Παπαδόπουλος. Από την άλλη πλευρά όποιο έθνος θέλει να συνεχίσει να υπάρχει ως ανεξάρτητο και ελεύθερο,  έχει καθήκον να μην επιτρέπει να του γράφουν την ιστορία άλλοι, ούτε ν’ ανέχεται υπαγορεύσεις. Τουναντίον έχει καθήκον να κάνει την δική του νέκυια και εκεί κάτω, βαθιά, να βρει τον σκοπό της ύπαρξης του και να τον ανασύρει στον επάνω κόσμο. Πάνω σ’ αυτό το νόημα της ύπαρξής του θα γράφει μόνο του την ιστορία του. Αυτό αποτελεί χρέος συνεχές προς τον εαυτό του, τα παιδιά του, τα παιδιά των παιδιών του.

Τέλος θα επιθυμούσα αληθινά να διαβάσετε, ακόμα και ας μην διαβάσετε ούτε μία λέξη απ’ το παραπάνω άρθρο, τις παρακάτω λίγες γραμμές από «Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης» του Μ. Κούντερα

«_ Για να ξεπαστρέψεις έναν λαό, του αφαιρείς πρώτα την μνήμη, καταστρέφεις τα βιβλία του, τον πολιτισμό του, την ι σ τ ο ρ ι α του. Και κάποιος άλλος του γράφει άλλα βιβλία, του δίνει άλλο πολιτισμό και ε π ι ν ο ε ί για λογαριασμό του άλλη ι σ τ ο ρ ί α. Έπειτα ο λαός ξεχνάει σιγά - σιγά ποιος είναι και ποιός ήταν. Ακόμα πιο γρήγορα θα τον ξεχάσει ο κόσμος γύρω του

 _ Και η γλώσσα;

 _ Ποιος ο λόγος να μας την πάρει; Θα μείνει σκέτη γραφικότητα που αργά ή γρήγορα θα πεθάνει από φυσικό θάνατο

Ήταν μία υπερβολή που υπαγορευόταν από υπερβολική θλίψη ή είναι αλήθεια πως ο λαός δεν θα μπορέσει να βγει ζωντανός από την έρημο της οργανωμένης λήθης;»   

Ε.ΠΟ.Κ.

https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/118-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B4-%CE%B7-%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%83

ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡIΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ (Γ' ΜΕΡΟΣ)

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

«Εγενήθημεν δια να μεταφέρωμεν την δάδαν που παραλάβαμε από τους προγόνους μας, την δάδαν του πνεύματος προς τα εμπρός, προς τους επιγόνους». Γεώργιος Παπαδόπουλος

 «Το πρώτο χρέος εκτελώντας τη θητεία σου προς την ράτσα είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο χρέος σου χρέος να παραδόσεις στον γιό σου την μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει» Ν. Καζαντζάκης 

  Δεν θα μπορούσε να «κατηγορήσει» κανείς τον Παπαδόπουλο ως Καζαντζακικό, ο δε Καζαντζάκης αν ζούσε επί 21ης Απριλίου «μάλλον» δεν θα θεωρούνταν  Παπαδοπουλικός, και οι δύο όμως αντιλαμβάνονται την φυλετική και πολιτισμική συνέχεια του Έθνους με τον ίδιο τρόπο. Είναι επίσης βέβαιο ότι, σήμερα λόγω των συγκεκριμένων διατυπώσεών τους, και οι δύο θα κατηγορούνταν ως ρατσιστές, από εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί. Αυτούς τους οποίους το σήμερα τους έχει ξεπεράσει, που χωρίς να το αντιλαμβάνονται εκφράζουν την οπισθοδρόμηση, ένα  παρελθόν παρωχημένο. Ας είναι…

  

Ο Νίκος Καζαντζάκης

   Δεν πρέπει να υπάρχει κάποιος που ν’ αμφισβητεί την φυσική ύπαρξη των φυλών, σε ζώα, φυτά και ανθρώπους. Η φυλή (εκ του ρήματος φύω: βλαστάνω, γενώ) είναι αυτή που αποτελεί την βιολογική μονάδα, όχι το άτομο. Αυτή συναποτελείται από πληρότητα, αυτονομία, και διάρκεια στον χρόνο. Αντιθέτως το άτομο στερείται της διάρκειας και χαρακτηρίζεται από παροδικότητα. «Δεν είσαι ένας. Είσαι ένα σώμα στρατού. Μία στιγμή κάτω απ’ τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπά σου. Κι ευτύς σβήνει, κι ανάβει άλλο νεώτερο ξοπίσω σου. Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σου σώμα, το πεπρωμένο το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μία λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή είναι το κρέας» έγραφε ο «ρατσιστής» Νίκος Καζαντζάκης. Πραγματικά ανυπέρβλητα γλαφυρή απεικόνιση του «ενός» μέσα στην φυλή του, και ταυτόχρονα του αιώνιου της φυλής σε σχέση με το πεπερασμένο του μέλους της. Η ένταξη του ατόμου στην φυλή του δεν είναι θέμα επιλογής, είναι διαδικασία αυτόματη και μη συνειδητή, αντιθέτως η εθνοποιητική του διαδικασία είναι μία άλλη υπόθεση που εμπεριέχει και την ελεύθερη βούληση. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι «ο καθένας ανήκει εις την φυλήν του και όχι εκεί που η μοίρα τον έσπειρε», όπως έγραφε και ο Ι. Μεταξάς.

  Τα μέλη της φυλής μοιράζονται κοινά ψυχικά, σωματικά, και πνευματικά χαρακτηριστικά, οι επιρροές των οποίων, μαζί με τις ηθικές τους επιλογές, είναι αυτά που διαμορφώνουν τις διαφορές μεταξύ των φυλών. Η διαφύλαξη των ιδιομορφιών αυτών είναι υποχρέωση απέναντι στην φύση, τον πολιτισμό ακόμα και τον Θεό. Αυτές οι ανομοιομορφίες και οι διαφοροποιήσεις αποτελούν πηγή ζωής και δημιουργίας για τους λαούς. Από την άλλη αποτελεί καταπάτηση του δικαιώματος των λαών να μην θέλουν ν’ αναμιχθούν με άλλους και να ομογενοποιηθούν.  Η διαφοροποίηση των φυλών δεν είναι αυτή που προκαλεί φυλετικά μίση. Οι λαοί θα πρέπει να είναι πάντα ελεύθεροι να υπερασπίζονται την φυλετική τους φυσιογνωμία και να μην επιθυμούν την απώλειά της. Από την άλλη πλευρά βεβαίως, η επιθυμία για διαφύλαξη των ιδιομορφιών δε νομιμοποιεί φυλετικές διώξεις. Στην πραγματικότητα όταν αυτά συμβαίνουν είναι διεργασίες, λόγια και πράξεις πολιτικών που εξυπηρετούν ίδια ή αλλότρια συμφέροντα. Τέτοιους ηγέτες η ιστορία έχει να μας δείξει αρκετούς, ποτέ όμως Έλληνα.

Γεμάτος θαυμασμό για τον λαό του ο Γ. Παπαδόπουλος έλεγε:«Το ανθρώπινον δυναμικόν της Ελλάδος ως προερχόμενον εκ του ανθρωπίνου δυναμικού του Έθνους κατά κληρονομίαν, σας λέγω υπευθύνως και βάση στοιχείων, είναι και σήμερον βιολογικώς και από πάσης απόψεως, από τα ισχυρότερα ανθρώπινα δυναμικά, τα οποία υπάρχουν στην παγκόσμιον κοινωνίαν».

Βλέπουμε έναν πολιτικό ο οποίος στέκεται γεμάτος θαυμασμό μπροστά στα χαρακτηριστικά των ανθρώπων της φυλής του, χωρίς ίχνος υπεροψίας ή σοβινισμού απέναντι σε άλλους λαούς. Προφανέστατα νιώθει υπερηφάνεια να ηγείται ενός τέτοιου λαού και όχι ντροπή, όπως κάποιοι μεταγενέστεροί του, που επιλέχθηκαν μάλιστα, και από την μεγάλη πλειοψηφία αυτών που ψηφίζουν. Εκτός βέβαια αν οι πολιτικές μας επιλογές επιβεβαιώνουν τον διαχρονικό Περικλή Γιαννόπουλο όπου σε μια γεμάτη θυμό αποστροφή του έλεγε «Διά να είνε η φυλή εις το χάλι που είνε, φανερόν ότι οι τωρινοί Έλληνες είναι οι χειρότεροι που υπήρξαν ποτέ» Το κοντινό μέλλον θα μας αποκαλύψει.

 Έρχεται όμως η στιγμή στον χρόνο που η φυλή ως μία φυσική (συγγένεια), διαχρονική (γενεές) πραγματικότητα φτάνει στο τέλος της ονομαζόμενης φυλετικής περιόδου. Τα μέλη της τότε κάνουν το απροσδιόριστο ακόμα επιστημονικά άλμα και εισέρχονται στην περίοδο της εθνικής ιστορίας. Είναι ο χρόνος που συνειδητοποιείται το κοινό παρελθόν και η εκπλήρωση του κοινού πεπρωμένου. Είναι η ιστορική στιγμή που η αναγνωρισμένη φυλετική συγγένεια μετατρέπεται σε εθνική συνείδηση. Είναι η ώρα της γέννησης του Έθνους. Τότε τα μέλη του έχουν αναπτύξει υποσυνείδητα τον εθνικό τους χαρακτήρα. Ένα σύνολο ιδεών, πεποιθήσεων και αξιών που τα καθοδηγεί στον τρόπο του σκέπτεσθαι και του πράττειν. Είναι η ώρα που το νεότευκτο Έθνος οδηγείται στην τελείωση του, την αυτοεκπλήρωση του μεγάλου σκοπού, την δημιουργία πολιτισμού.

Ο Γ. Παπαδόπουλος  αποτύπωνε την διαδικασία αυτή με τον παρακάτω εξαιρετικό τρόπο «Εάν υπήρξε Έθνος υπήρξε διότι βιολογικώς αι δυνάμεις της Ελληνικής Φυλής μετεδίδοντο από τους προγόνους στους επιγόνους …Βιολογικώς η δύναμις παραμένει από Έλληνα εις Έλληνα» 

  Sir Lancelot, Ιππότης της Στρογγυλής Τραπέζης του  Βασιλιά Αρθούρου από την  Ουαλία (περίπου το 520 μ.Χ)  Η …προοδευτική εκδοχή

Η ιστορία διδάσκει ότι βιολογικά συγγενείς λαοί που δεν έκαναν την πνευματική αυτή σύνθεση, να περάσουν από την φυλή στο Έθνος ώστε να παράξουν πολιτισμό, παρήκμασαν και εξαφανίστηκαν. Λίγο διαφορετική τύχη είχαν και θα έχουν, τα Έθνη που σταμάτησαν να δημιουργούν πολιτισμό και επέλεξαν την άκριτη εισαγωγή ξένων. Αυτά καταβροχθίστηκαν από τους εξαγωγείς των δικών τους πολιτισμών. Αποτέλεσμα κοινό… εξαφάνιση.

Αυτό ίσως κάτι να μας θυμίζει, μακάρι και να μας προβληματίζει. Αν πάλι όχι, τότε ας συνεχίσουμε να ζούμε στον υπέροχο νανόκοσμό μας

Ε.ΠΟ.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/111-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B3-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CF%81i%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B7%CF%83

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (Β' ΜΕΡΟΣ)

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

Μέσα από την συνοπτική αναφορά που κάναμε για την ιδεολογία και για την αναγκαιότητα της, είδαμε ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος  την θεωρούσε απαραίτητη για την ύπαρξη αρχών και λειτουργιών στις οποίες ο λαός θα πίστευε και θα θεωρούσε ως «τελέσφορα».

Ποιο ήταν όμως το ευρύτερο πλαίσιο θέσεων μέσα στο οποίο θα περικλείονταν οι επιμέρους έννοιες που τελικά θα το οικοδομούσαν; Την απάντηση μας την δίνει ο ίδιος μέσα από τα γραπτά του.

Παράδοση και Πρόοδος

 Την απάντηση μας την δίνει ο ίδιος μέσα από τα γραπτά του: «Πρέπει λοιπόν να διαμορφώσωμεν ένα καθεστώς στο οποίον θα ζήσει ο Ελληνικός λαός ελεύθερος».

Βλέπουμε λοιπόν έναν πολιτικό με σαφή θέση υπέρ της ελευθερίας του λαού του, και μάλιστα, όπως θα δούμε παρακάτω, υπέρ της πραγματικής ελευθερίας και όχι της ελευθεριότητας που κυριαρχεί στις μέρες μας

Δύο οδοδείκτες λοιπόν θα πρέπει τοποθετηθούν στην υλοποίηση του οράματος ενός ελευθέρου καθεστώτος κατά τον Γεώργιο Παπαδόπουλο: Tης συντήρησης και της προόδου.

Έγραφε: «δεν υπάρχει αμιγές καθεστώς προοδευτικόν ή συντηρητικόν» Δίνοντας δε, στο καθένα ξεχωριστά  αλλά και στα δύο μαζί την αρμόζουσα αξία τους τόνιζε:

«Συντηρητισμόν τον οποίον μας έσωσε ως λαόν και μας διεφύλαξε κατά τας κρίσιμας φάσεις της διαδρομής της ιστορίας μας ως Έθνους, αλλά συντηρητισμόν τον οποίον πρέπει να τον αλλάξουμεν δια να μην καθήστατε αδράνεια αλλά, σόφρων έλεγχος της προς τα εμπρός προόδου.»

Πόσο εμφανής η επιρροή του Ίωνος Δραγούμη στα παραπάνω: «Τη λυγερή ισορροπία μεταξύ παράδοση και δημιουργία, συντηρητικότητα και προοδευτικότητα πρέπει να την βρεί το Έθνος και τότε θα ζήσει στα γεμάτα ζωή πλούσια και ακέραια.», γιατί για κάθε άτομο και για κάθε Έθνος, συνέχιζε ο Δραγούμης: «και τα προηγούμενα δικά του είναι και τα μελλούμενα που και αυτά δικά του θα είναι». Και για τους δύο λοιπόν «συντηρητικό στοιχείο είναι η παράδοση και προοδευτικό η δημιουργία» (Ι. Δραγούμης)

Χρειάζεται λοιπόν, ένας μετρημένος συνδυασμός μεταξύ προόδου και παράδοσης, του εμπρός με το παρελθόν. Το καθένα από μόνο του μπορεί να καταστρέψει ή ακόμα και ν’ αφανίσει  ένα Έθνος.

Ο Ίων Δραγούμης

Αλήθεια, υπάρχουν σήμερα πολιτικοί στην Ελλάδα με τέτοια ισορροπημένη προσέγγιση? Δεκαετίες τώρα επαναλαμβάνουν και επαναλαμβάνονται οι ίδιοι με μία και μόνη επωδό αυτή της «προόδου» ή εναλλακτικά του «καινούργιου» λες και το χρονικά νεώτερο είναι απαραίτητα συνώνυμο του ποιοτικά ανώτερου. Το ημιτελές αυτής τους της προσέγγισης οδηγεί τους ιδίους σε αυτοαναίρεση με τον εξής τρόπο: Αυτό το οποίο την δεδομένη χρονική στιγμή αποτελεί παρόν ή μέλλον, την επόμενη ή την μεθεπόμενη χρονική στιγμή αποτελεί ήδη παρελθόν. Συνεπώς και αυτό το οποίο επινοήθηκε κάποτε πρέπει ν’ αποσυρθεί τώρα, παρότι για την παρελθούσα χρονική στιγμή αποτελούσε μέλλον και πρόοδο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι ο άνθρωπος είναι από την φύση του παραδοσιακός, διότι δέχεται και παραδίδει πολιτισμό από γενιά σε γενιά, αντίθετα με τα ζώα που δεν είναι άλλο από την φύση τους και το ένστικτό τους. Άρα λοιπόν ο μη παραδοσιακός άνθρωπος μοιραία ταυτίζει τον εαυτό του με το άκριτο ζώο.

Δεν  περιφρονούμε την προοδευτικότητα ούτε εμμένουμε στην συντηρητικότητα, δεν είμαστε ούτε οπισθοδρομικοί ούτε ριζοσπάστες, είμαστε παραδοσιακοί και επαναστάτες. Έχοντας και τα δύο σκοπεύουμε να πορευθούμε τόσο στις λαμπερές, πολύβοες λεωφόρους, όσο και στα κακοτράχαλα βουνά.

 Διαλεκτική, Πνευματοκρατία, Υλισμός και πολιτική

 Έλεγε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος:

«Ο παράγων άνθρωπος υπό την έννοια αυτού ως τρισυπόστατου, έχει εμφανές δεδομένον την οντότητά του ως Σώμα. Έχει επίσης εμφανές δεδομένον την οντότητά του ως Πνεύμα. Αλλ’ έχει πέραν αυτών, αστάθμητον το δεδομένον της Ψυχής, εντός της οποίας εκφράζεται το σύνολον του πλέγματος της τρισυποστάτου προσωπικότητας του».

Πότε πραγματικά ακούστηκαν ή κυρίως γράφτηκαν τέτοιες προσεγγίσεις από μεταγενέστερους ηγέτες; Εξαίρεση αποτελούν ελάχιστες περιπτώσεις σεμνών πολιτικών προσώπων, αλλά μεγάλων πνευματικών προσωπικοτήτων όπως ο Παν. Κανελλόπουλος, ο Κων. Τσάτσος, ή ο Μιχ. Στασινόπουλος. Πέραν αυτών ουδείς.

Θα πεί κάποιος: «μα αυτά είναι δυσνόητα, ο λαός δεν θα τα καταλάβει». Γιατί, ο λαός τότε αποτελείτο από πνευματικές διάνοιες; Οι ίδιοι Έλληνες τότε, οι ίδιοι Έλληνες τώρα. Εις επίρρωσιν αυτού, ολόιδιο θέμα είχε γεννηθεί στην Αθήνα λίγες μόνον χιλιάδες χρόνια πρίν -γιατί εμείς οι Έλληνες συνηθίζουμε να μετράμε την ιστορία μας σε χιλιάδες χρόνια και να θεωρούμε ότι ήταν μόλις χθές- τότε λοιπόν, ένας εκ των μεγαλυτέρων τραγωδών μας, ο Ευριπίδης κατέκρινε τον άλλο μεγάλο, τον Αισχύλο, για τις ογκώδεις λέξεις και τις υπερβατικές εκφράσεις του, για να λάβει όμως την απάντηση «όταν μιλάς για τα μεγάλα και υψηλόφρονα οφείλεις να γεννάς λόγια μεγάλα και υψηλόφρονα» (σε ελεύθερη μετάφραση του Χ. Γούδη).

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που σήμερα δεν διαβάζουμε τέτοια «δυσνόητα» κείμενα από τους πολιτικούς μας, γιατί κανένας δεν μιλάει για τα μεγάλα, και τα υψηλόφρονα. Περιορίζονται σε λόγια απλοικά, χωρίς πολλά-πολλά, ή ακόμα καλύτερα, σε tweets, γραμμένα αρκετές φορές σε greeklish. Δεν πρέπει πια να έχουμε τέτοιες σκέψεις, ούτε καν ανησυχίες για την κοινωνία, την πολιτική και κυρίως την ύπαρξή μας.

Αν όμως μπούμε σε τέτοιες λεωφόρους εσωτερικών διερευνήσεων, απαραίτητες στον καθέναν μας, τότε θα πρέπει να βγούμε απ’ τα μονοπάτια των προκαθορισμένων πράξεων στα οποία περπατούμε, θα πρέπει να γίνομε ξανά σκεπτόμενοι άνθρωποι και όχι προκατασκευασμένοι υπήκοοι. Τότε θ’ ανατρέξουμε, φυσιολογικά, στην εύρεση των πηγών αυτών των ιδεών. Και θα πέσουμε, θέλοντας και μη, επάνω στους προγόνους μας, στην φιλοσοφία τους, ουσιαστικά δηλαδή πάλι στους εαυτούς μας. Στην  προκείμενη περίπτωση πέφτουμε στον Πλάτωνα και στην «Πολιτεία» του. Μελετώντας την θα συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η ώρα να δραπετεύσουμε τάχιστα από το «σπήλαιο» μέσα στο οποίο ζούμε. Αυτά όμως είναι πράγματα που δεν είναι «ορθά» και που απαγορεύεται να επισυμβούν στον 21ο αιώνα μας…

Εφ’ όσων λοιπόν σκοντάψαμε επάνω στον Πλάτωνα -δεν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς σε τέτοιου είδους ζητήματα- θα διαπιστώσουμε ότι αυτό έγραφε ο Ιμαλάιος φιλόσοφός μας. Διαχώριζε το τρισυπόστατο της ανθρώπινης ψυχής σε Λογιστικόν, Θυμοειδές και Επιθυμητικόν ,δηλαδή κατ’ αντιστοιχίαν σε Λογική (Πνεύμα), Συναίσθημα (ψυχή),Επιθυμία (συνήθεια). Μας οδηγεί με αξεπέραστο τρόπο να αντιληφθούμε ότι ο σκοπός του συναισθήματος είναι να συμμαχεί και να υπακούει τελικά στον νου και τα δύο αυτά ανώτερα μέρη να επιβάλλονται στο επιθυμητικό μας, που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο της ψυχής μας. Το επιθυμητικόν είναι αυτό που μας οδηγεί με σφοδρότητα σ’ όλες τις υλικές απολαύσεις «μα και στην φιλαργυρία αφού με τα χρήματα ικανοποιούνται αυτές» (Πολιτεία).

Ο Πλάτων

Εάν όμως γίνει αντιληπτό σήμερα ότι το πνεύμα και η ψυχή παράγουν μία ηθική ποιότητα που υπερβαίνει την υλική πραγματικότητα τότε, οι υλιστικές τους θεωρήσεις θ’ αρχίσουν να ξηλώνονται. Θα ξηλωθούν γιατί θ’ αποκατασταθεί στην συνείδησή μας το επίσης τρισυπόστατο, του υψηλοτέρου ιδεώδους του ανθρώπου, της ελευθερίας. Η ελευθερία δεν είναι μόνο σωματική αλλά και συναισθηματική και κυρίως πνευματική. Για μας τους Έλληνες δε, η ελευθερία του πνεύματος αποτελεί μέρος της παράδοσής μας, Δεν μας ενσφηνώθηκε βιαίως στον εγκέφαλο, ούτε υποστήκαμε κάποια λοβοτομή ενώ βρισκόμασταν σε νάρκωση. Αντιθέτως είναι κυτταρική, και μεταφερόμενη γονιδιακά από γενεά σε γενεά εδώ και χιλιετηρίδες.

Οι τύραννοι όμως της πνευματικής και πολλές φορές και σωματικής ελευθερίας του ανθρώπου, τον κάνουν να βλέπει πολύ κοντά, εκεί που είναι τα υλικά αγαθά, ώστε να του αφαιρέσουν την μακρινή όραση εκεί όπου βρισκονται η τιμή, η αξιοπρέπεια, και η ελεύθερη βούληση για δημιουργία.

Εδώ ερχόταν πάλι ο ίδιος «τύραννος» ο Γ. Παπαδόπουλος και έγραφε: « Δια του πνεύματος σήμερον ο άνθρωπος θα εύρη ότι πρέπει για να κατευθύνει την δραστηριότητα και του σώματος, αλλά και τις απαιτήσεις της ψυχής του». Kαι συμπλήρωνε «Η ζωή δεν είναι μόνο ύλη. Η ζωή είναι προ πάντων πνεύμα. Και αν το πνεύμα μωρανθεί, τότε θα μωρανθεί και η ζωή»

Εάν λοιπόν υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι τύραννοι, που θεωρούν ότι η νόησις είναι το κινούν αίτιον για τις πράξεις του ανθρώπου, και την εν γένει στάση ζωής του, τότε πρέπει να πάμε να τους βρούμε εμείς, και να τους παρακαλέσουμε να έλθουν να μας κυβερνήσουν αυτοί.

Δεν υπάρχει πρόθεση εδώ  να υπερτιμηθεί, ή να υποτιμηθεί το κυβερνητικό έργο του Γεωργίου Παπαδοπούλου, υπάρχουν άλλωστε άλλοι, εξαίρετοι γνώστες του θέματος για να το κάνουν. Είναι ζητούμενο όμως να ριφθούν μερικές εξεταστικές ματιές στις ιδεολογικές του τοποθετήσεις και κυρίως η αξία τους για τον πολίτη και την πολιτική σήμερα.

Δεν μπορεί λόγου χάριν, να μην δημιουργούνται ερωτήματα πως ένας πολιτικός που κατηγορείται για ολοκληρωτισμό, πίστευε ότι «Οι εντός των ολοκληρωτικών καθεστώτων βιούντες, δεν έχουν την ευκαιρίαν να σκέπτονται, δεν έχουν την δυνατότητα να διατυπώνουν αντιθέσεις εις τας θέσεις και την δυνατότηταν να επιδιώκουν εκ των θέσεων και των αντιθέσεων την σύνθεσιν που αποκαλούμε αρμονικόν σύνολον».

Επιθυμούσε δηλαδή ο Παπαδόπουλος, να διαμορφωθούν οι συνθήκες εκείνες, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να συνθέτει μέσα από τις θέσεις και τις αντιθέσεις. Θέλει με άλλα λόγια έναν πολίτη διαλεκτικό. Ε λοιπόν, δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να κυβερνηθεί ένας τέτοιος λαός. Αυτοί οι οποίοι ακολουθούν την Κομμουνιστική ιδεολογία από την μία, ή αυτοί που εμφορούνται από την Εθνική, από την άλλη, επειδή έχουν ισχυρό διαλεκτικό υπόβαθρο και ίσως υπόβαθρο εριστικής διαλεκτικής, μπορούν εύκολα να το αντιληφθούν αυτό.

Ο Γ. Παπαδόπουλος έχοντας εμφανώς ιστορική γνώση περί του πράγματος για το οποίον ομίλει, έγραφε για: «…την Ελληνική πατρότητα του όρου διαλεκτική από του αρχαίου Ζήνωνος εώς του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους».

Επικροτούσε την διαμόρφωση μίας διαλεκτικής (δια-λέγειν) συνείδησης, από τον σύγχρονο Έλληνα, απόγονο εκείνων των Ελλήνων, ώστε να οδηγηθεί μέσω της διαλεκτικής στην απόκτηση της γνώσης, της αληθείας των επιχειρημάτων του και κατ' ακολουθία, των πράξεών του. Επιθυμούσε, όσο αυτό ήταν δυνατόν από τον καθένα, ν’ ανατρέξει στον Ζήνωνα τον Ελεάτη και να δεί την στήριξη που αυτός προσέφερε (κάνοντας χρήση της διαλεκτικής) στην αντινομία του Παρμενίδου. Να μάθει από τον Πλάτωνα πως μέσα από μία σειρά θέσεων (και εδώ διαλεκτικός συλλογισμός) φθάνει κάποιος στην διανοητική άνοδο της θεωρίας των Ιδεών. Να εξετάσει τέλος αν του ταιριάζει η Αριστοτελική προσέγγιση, ο οποίος δείχνει «θεωρητικώς» να  έχει περιορισμένο ενδιαφέρoν για την διαλεκτική, χωρίς βεβαίως να την απορρίπτει.

Ζήνων ο Ελεάτης

Αν αυτή του η άποψη, περί  θέσεως - αντιθέσεως - συνθέσεως συζευχθεί με την πρότερη γνώμη του περί πνεύματος και νοήσεως τότε μιλάμε σίγουρα περί ενός Ιδεαλιστού και όχι περί ενός Υλιστού πολιτικού.

Πράγματι πόση ανάγκη υπάρχει σήμερα από τέτοιους ηγέτες που να έχουν σαν θεωρητική αφετηρία των πολιτικών τους ενεργειών ότι, «η πορεία της νοήσεως είναι η κινητήρια δύναμις της πράξεως» (Hegel) και όχι ότι «ιδεώδες είναι η υλική πραγματικότητα, μετατοπισμένη και μεταφερόμενη στον ανθρώπινο εγκέφαλο» (Marx).

Φυσικά η εκ διαμέτρου αντίθεση στο περιεχόμενο της διαλεκτικής τους (όπως μας υποδεικνύει και ο Marx) δεν αποτελεί αντικείμενο συζήτησης, αλλά επιβάλλεται να μας δημιουργηθούν τα απαραίτητα ερωτήματα για το σε ποια εκ των βιοθεωρητικών ιδεολογιών αισθανόμαστε ότι ανήκουμε: Aυτήν του πνευματικού ή αυτήν του υλικού μονισμού;

Είναι θεμελιώδης αρχή της ιδεολογικής μας ταυτότητας και απαραίτητη προυπόθεση για τον πολιτικό αγώνα, να συνειδητοποιήσουμε ότι η διάνοια εφευρίσκει, ότι αυτή καθοδηγεί τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων της τεχνολογίας, της οικονομίας, της τεχνικής και οτιδήποτε άλλου. Η αντίθετη άποψη ότι η ανάγκη της ζωής εφευρίσκει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πλάνη. Είναι η θεμελιώδης και κοινή αφετηρία, τόσο του φιλελευθερισμού όσο και του κομμουνισμού, εκφραστών και των δύο του υλικού μονισμού. Για τους υποστηρικτές του πνευματικού μονισμού, εκεί δηλαδή που ο κάθε άνθρωπος θα έπρεπε ν’ ανήκει ως εξόχως πνευματικό ον, η σχέση του πνεύματος με όλα τα προαναφερθέντα (τεχνολογία, οικονομία, τεχνική κ.τ.λ.) είναι βαθύτατα διαλεκτική, άρρηκτα συναρτώμενη και όχι εξαρτημένη, όπως ο υλικός μονισμός υποστηρίζει.

Τελειώνοντας, θα ήταν υπερφίαλο να θεωρηθεί ότι ο Γ. Παπαδόπουλος ήταν κάποιος κολοσσιαίος στοχαστής ή ότι θα απαιτούσε από εμάς να πλησιάσουμε έστω τα προαναφερθέντα ανυπέρβλητα ονόματα της ανθρώπινης διανόησης. Θα ήθελε όμως να τους γνωρίσομε και να μπούμε, έστω για λίγο, σε μια διαδικασία διερεύνησης. Το αποτέλεσμα αναμφίβολα θα μας ωφελούσε, θα μας έφερνε στην πλεονεκτική θέση ν’ ανακαλύψουμε από ποιους θέλομε να κυβερνόμεθα. Και κυρίως πως θέλομε να κυβερνόμεθα....    

Ε.ΠΟ.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/107-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΩΣ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ (Α' ΜΕΡΟΣ)

Του Μιχάλη Γεωργιτσογιαννάκου, Μέλους του ΕΠΟΚ

Συχνά γράφεται και ακούγεται στις μέρες, μας η άποψη ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ένας «τύραννος», ένας «στυγνός δικτάτορας», ή ακόμα- ακόμα  ένα «κάθαρμα», μία άποψη η οποία προέρχεται πάντα από συγκεκριμένους πολιτικούς ή ιδεολογικούς χώρους. Στην ύπαρξη, τέτοιων γνωρισμάτων, δεν μπορεί φυσικά να κάνει κάποιος λόγο περί ενός πολιτικού με πνευ­ματικό υπόβαθρο, με όραμα για την πατρίδα του, ή ακόμα περισ­σότερο για την ύπαρξη ιδεολογίας που να υπηρετεί την Ελλάδα και ν’ αναδεικνύει τον Έλληνα.

Στο σκέλος που αφορά τους χαρακτηρισμούς αυτούς, την απάντηση την δίδουν δύο από τους τους πιο προβεβλημένους  κοινοβουλευτικούς άνδρες, πρωθυπουργοί της χώρας και φυσικά φανατικοί πολέμιοι του Γ. Παπαδοπούλου και της 21ης Απριλίου. «…όχι δεν ήλθε για να τυραννήσει, (ο Γ. Παπαδόπουλος) δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό» Κωνστα­ντίνος Μητσοτάκης (συνέντευξη εφημερίδα Μάχη 19/10/2014). Ο δε Κων. Καραμανλής στο βιβλίο του « Εγώ ο Ιάκωβος» υποστηρίζει ότι «αν αποτύγχανε ο Γ.Παπαδόπουλος, θ’ αποτύγχανε η Ελλάς». Βεβαίως, δεν θα πρέπει να λησμονούμε την την επιστολή (10-5-1966) του Κ. Καραμανλή προς τον Κ. Τσάτσο (μετέπειτα Προέδρου της Δημοκρατίας) όπως αυτή ήρθε στην δημοσιότητα μέσα από το «Αρχείον» του Κ. Καραμανλή το 1994. Εκεί ο Κα­ραμανλής ζητάει την δημιουργία κυβέρνησης από ικανά πρόσωπα που θα ασκεί «εκτά­κτους εξουσίας», «και αν το αρνηθεί η βουλή τότε θα το θα το επιβάλει ο βασιλεύς». Η απάντηση του Κ. Τσάτσου ήταν «παρεκτροπή από το πολίτευμα και η επιβολή μίας προ­σωρινής δικτατορίας- ίσως ενός έτους» ( τόμος 6, σελ. 219).Το τελευταίο παρατίθεται για  ν΄ αποδειχθεί ότι και οι μετέπειτα Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της δημοκρατίας, επι­θυμούσαν, το 1966, να εγκαθιδρύσουν δικτατορία, αυτό δηλαδή που εξ΄ ανάγκης έπραξαν λίγους μήνες μετά οι ‘’Συνταγματάρχες’’. Ο Παπαδόπουλος, είχε απλώς την ‘’ατυχία’’ να είναι Έλληνας Αξιωματικός, και όχι Έλληνας κοινοβουλευτικός (όπως οι προαναφερθέντες) όπου τότε οι πράξεις του θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένες γιατί θα είχαν πραχθεί για «το καλό του τόπου».

Προκύπτει λοιπόν, ότι δεν επρόκειτο περί ενός φιλόδοξου δικτάτορος, τυράννου, ή «κα­θάρματος» αλλά περί ενός Έλληνος πατριώτου με αγωνία για τις τύχες της πατρίδας του την οποία ήθελε να βγάλει από την επαναλαμβανόμενη και συνεχή πολιτική περιδίνηση στην οποία αυτή είχε εισέλθει μερικά έτη πριν. Ας προσπαθήσουμε από κοινού να ρίξουμε φώς στην ύπαρξη ή όχι ιδεολογίας που να διατρέχει τον Γ. Παπαδόπουλο, όχι με κίνητρο τον καθαγιασμό του, αλλά  μέσω αυτής, στην ανάδειξη της ιδεολογίας ως κυρίαρχο συστατικό της πνευματικής και υλικής δημιουργίας ενός λαού.    

Λόγω του ότι στις ημέρες μας ο όρος ιδεολογία δέχεται πολλές επικρίσεις, και ως συνήθως χωρίς οι επικριτές της να γνωρίζουν την σημασία της, ας δούμε πρώτα πως αυτή ορίζεται «Ιδεολογία: η προσήλωσις προς μία ιδέα ή ηθική, άνευ ιδιοτέλειας ή φιλαυτίας» (στην ερμηνεία συμπίπτουν «ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ» του Δημητράκου και το «ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΛΙΟΥ»). Άρα λοιπόν, το να διέπεται κανείς από μία ιδεολογία είναι όχι μόνο καλό, αλλά και θεμιτό και απαραίτητο. Η ποιότητα των ιδεών, και ο τρόπος που θα επι­διωχθεί ώστε αυτές να διαδοθούν είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα.

Στην πολιτική οι ιδεολογίες θέτουν όρια, επιβάλουν την καθαρότητα των θέσεων και την ακεραιότητά τους. Η ύπαρξις ιδεολογιών στην πολιτική είναι θέμα εντιμότητας και πολιτικού ήθους, οι διαχωριστικές γραμμές τους δε, πρέπει να είναι τελείως ξεκάθαρες και εμφανείς, διότι μέσα απ’ αυτές θα γίνει αντιληπτό στον λαό ότι «όλοι δεν μπορεί να γίνουν όλα».

Ο λαός στην πλειονότητά του ακολουθεί μία ιδεολογία με ανιδιοτέλεια, ακριβώς όπως ανιδιοτελής είναι και η ιδεολογία. Ο λαός συνασπίζεται πίσω από το λάβαρο μίας ιδεο­λογίας όχι γιατί απαραίτητα γνωρίζει ότι αυτή αποτελεί ένα βαθύτατο σύστημα σκέψεων, αλλά γιατί αντιλαμβάνεται ή διαισθάνεται τον ανώτερο σκοπό που αυτή προσπαθεί να επιτελέσει (π.χ. ο ανώτερος σκοπός που επιτελεί το έθνος, ή αδιάκοπη πάλη των τάξεων με σκοπό την επιβολή μίας συγκεκριμένης τάξης) και την ακολουθεί με πίστη. Η θέση του Γ. Παπαδοπούλου σ’ αυτό το σημείο ήταν ακριβώς αυτή ότι «Και αν υπάρχει σήμερον αυτός ο αναρχισμός, υπάρχει ακριβώς διότι δεν έχει δημιουργηθεί εις τας συγχρόνους κοινωνίας κανένα από τα προσιδιάζοντα προς αυτάς, συστήματα αρχών ή λειτουργιών, εις τα οποία πρέπει να πιστεύει ο κόσμος ως τελέσφορα».

Αυτή λοιπόν η πίστις, και η κοινή αντίληψις σε κοινές αρχές για την επίτευξη του ανώτερου σκοπού, είναι ένας από τους λόγους που γίνεται σήμερα προσπάθεια αποδόμησης των ιδεολογιών και αμφισβήτησης της σημασίας τους. Επιπλέον οι ιδεολογίες αποτελούν βα­σικό συστατικό στοιχείο της ταυτότητας του προσώπου, όπως ακριβώς αποτελεί η κατά­γωγή, η θρησκεία, η γλώσσα και οι παραδόσεις του. Στο γενικότερο πλαίσιο λοιπόν της απα­λοιφής των ταυτοτήτων, θα πρέπει να εξαλειφθούν και οι ιδεολογίες.

Από την άλλη πλευρά όμως, όσοι εργάζονται στην αποψίλωση των ιδεών και διατυ­μπανίζουν την ανυπαρξία τους, έχουν πρώτα φροντίσει να φέρουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους ισχυρή ιδεολογική θωράκιση και να έχουν πάρει θέσης μάχης στα δικά τους ιδεολο­γικά χαρακώματα, για να δώσουν αυτόν τον αγώνα από πλεονεκτική θέση. Η μάχη αυτή είναι στο υψηλότερο επίπεδο του αγώνος, είναι ένας πόλεμος όχι μόνο μεταξύ ιδεολογιών, βιοθεωρητικών, θρησκευτικών, φιλοσοφικών ή άλλων, αλλά κυρίως πόλεμος εναντίων του πολέμου των ιδεολογιών.

Ως Έλληνες βέβαια, όχι μόνο έχουμε καθήκον να συμμετέχουμε στον  πόλεμο αυτό, αλλά ν΄ αναδειχθούμε τροπαιούχοι δημιουργώντας έναν νέο Ελληνικό Πολιτισμό, βασιζόμενο στα διαχρονικά και οικουμενικά Ελληνικά ιδεώδη.

Ε.ΠΟ.Κ.