Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΡΑ ΣΤΙΣ 10/11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944 ΚΑΙ ΤΑ ΦΡΙΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ

Του Ιωάννη Μπουγά

Η επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του Τάγματος Ασφαλείας (ΤΑ) σταμάτησε μετά από συμφωνία παράδοσης των όπλων από το ΤΑ, με βασικό όρο «όλοι, πριν 30 στελεχών του ΤΑ, να αφεθούν ελεύθεροι και να προστατευθεί η ζωή ταγματασφαλιτών και αμάχων».
Ο ΕΛΑΣ παρέβη άμεσα τη συμφωνία, επέτρεψε σφαγές ταγματασφαλιτών και αμάχων, βία εναντίον όλων και φυλάκισε περίπου 800 μέχρι τον Ιανουάριο του 1945.
ΤΟ ΦΡΙΧΤΟΤΕΡΟ ΟΜΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑ του ΕΛΑΣ ήταν η Σφαγή 28 νεαρών ταγματσφαλιτών, τους οποίους αφόπλισαν με απάτη!! 
Φωτογραφία μερικών από τα 28 θύματα πριν ριχθούν σε ομαδικό τάφο. Η φωτογραφία τραβήχθηκε από αντάρτη του ΕΛΑΣ

Είναι η τελευταία μαζική σφαγή αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών ή αμάχων το 1944, στη Ματωμένη «Απελευθέρωση» της Πελοποννήσου τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 1944.
Αυτό το γεγονός, και άλλα που περιγράφονται συνοπτικά κατωτέρω, εξηγούν εν πολλοίς και τα φοβερά αντίποινα που έγιναν στη Λακωνία το 1945-46 και αργότερα, εναντίον αριστερών από τη μεγάλη παραστρατιωτική οργάνωση ΕΑΟΚ (Εθνικές Αντικομμουνιστικές Ομάδες Κυνηγών).
// Πως έφθασαν στις 12 Οκτωβρίου 1944//
Στο νομό Λακωνίας το μίσος μεταξύ πατριωτών και κομμουνιστών έφθασε από ενωρίς στην Κατοχή σε μεγάλο ύψος, ίσως το μεγαλύτερο σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η Αντίσταση στους κατακτητές Ιταλούς και Γερμανούς ξεκίνησε από τις πρώτες ημέρες της Κατοχής. Στη Λακωνία, μαζί με το ΕΑΜ στο οποίο στην αρχή είχαν συμμετάσχει και δεκάδες μόνιμοι αξιωματικοί, αναπτύχθηκαν και άλλες ανεξάρτητες, ολιγομελείς, τοπικές οργανώσεις. Όλοι σχεδόν οι αξιωματικοί απεχώρησαν από το ΕΑΜ το 1943 όταν έγινε πλέον σαφές ότι αυτό ήταν μιά άλλη όψη του ΚΚΕ.
Αυτή ήταν η πρώτη πηγή διαίρεσης και μίσους, καθώς για το ΚΚΕ δεν υπήρχε μεγαλύτερο «έγκλημα» από την αποχώρηση κάποιου από τις οργανώσεις του.
Αν οι πατριώτες Λάκωνες ήταν ένοχοι «πολιτικού εγκλήματος», όταν αποχωρούσαν από το ΕΑΜ, οι κομμουνιστές απάντησαν με φυσικά εγκλήματα!
Η απόλυτα πρώτη μαζική δολοφονία από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στην Πελοπόννησο ήταν η δολοφονία 22 Λακώνων συντρόφων του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου κοντά στο Μοναστήρι της Δίμιοβας στον Ταύγετο στις 2 ή 3 Νοεμβρίου1943.
Στο ίδιο μέρος μετά λίγες ημέρες δολοφόνησαν και τον ίδιο τον ίλαρχο Βρεττάκο μαζί με τον ανθυπολοχαγό Παναγιώτη Πατσάκο.

Το μίσος έγινε χαράδρα καθώς το ΕΑΜ/ΕΛΑΑ/ΚΚΕ έστησε Στρατόπεδα Κρατουμένων τον ίδιο μήνα, τον Νοέμβριο 1943, στα οποία άρχισαν να οδηγούνται πατριώτες του νομού που βαπτίζονταν αντιδραστικοί. Γνωστά Στρατόπεδα στη Λακωνία στήθηκαν στα εξής μέρη:
1. Άρνα,
2. Γεράκι (το μεγαλύτερο και φονικότερο),
3. Γεωργίτσι,
4. Κρεμαστή,
5. Μονή Γιάτρισσας,
6. Σοχά Ταυγέτου,
7. Ταϋγέτη (Μπαρτσινίκου), και
8. Τρύπη Ταϋγέτου.

Ακολούθησε η δολοφονία στον Πάρνωνα του λοχαγού Γρηγόρη Αργείτη, απεσταλμένου του ΣΜΑ, τον ίδιο μήνα.
Ο Δεκέμβριος του 1943 ήταν αιματοβαμμένος. Στην περιοχή Πεταλέα, νότια του Γυθείου, το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ έσφαξε 32 «αντιδραστικούς» πολίτες.

Τον ίδιο μήνα έγινε η επίθεση του ΕΛΑΣ στους «αντιδραστικούς» Μολάους που τελείωσε με τη φριχτή δολοφονία 39 Μολαϊτών την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1944. Οδηγήθηκαν δεμένοι στον Πάρνωνα, όπου βασανίστηκαν, μετά εσφάγησαν με μαχαίρια και ρίχτηκαν σε μιά τρύπα, την «Τρύπα του Ταράτσα»!
Να σημειωθεί ότι μέχρι που έγιναν αυτά τα γεγονότα, αυτά τα φρικαλέα εγκλήματα, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΚΚΕ δεν είχε πειραχθεί από ανθρώπους της άλλης πλευράς, αυτούς δηλαδή που δεν συμπαθούσαν τον κομμουνισμό και δεν δέχονταν να μπουν στις οργανώσεις του ΚΚΕ.
Όμως, η αντίδραση της άλλης πλευράς δεν άργησε να έρθει. Ο αδελφός του ίλαρχου Βρεττάκου ζήτησε όπλα από τους Γερμανούς της Σπάρτης και δημιούργησε το Τάγμα «Λεωνίδας», το οποίο σε διάστημα εβδομάδων είχε δύναμη πάνω από 1.000 άνδρες και με δεκάδες μόνιμους αξιωματικούς.
Σε άλλους νομούς της Πελοποννήσου, στους οποίους δημιουργήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας αργότερα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1944, αυτά είχαν περιρισμένη δράση εναντίον του ΕΛΑΣ. Το ίδιο και ο ΕΛΑΣ, ελάχιστα ασχολήθηκε με αυτά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944 που αποχώρησαν οι Γερμανοί.
Όχι στη Λακωνία. Εκεί ο ΕΛΑΣ αντέδρασε με βία στη δημιουργία του Τάγματος, το οποίο απλώθηκε από τη Σπάρτη μέχρι τη Σκάλα, το Γύθειο, το Οίτυλο, κλπ.. Μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου 1944 έγιναν δεκάδες μάχες μεταξύ ΕΛΑΣ και του ΤΑ. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εφήρμοζε σκληρά την Αρχή της Οικογενειακής Ευθύνης στους συγγενείς των ταγματασφαλιτών, δολοφονώντας και καίγοντας τα σπίτια τους, μετά από το συνηθυσμένο γενικό πλιάτσικο. Το σύνολο των δολοφονημένων από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στη Λακωνία το 1943-44, ανέρχεται σε ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 638!
Οι ταγματασφαλίτες απαντούσαν με βασανισμούς, πλιάτσικο τροφίμων, εμπρησμούς σπιτιών στελεχών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ και φυλάκιση εκατοντάδων στις φυλακές της Σπάρτης και στο Γύθειο. Έγιναν και κάποιες εκτελέσεις από ταγματασφαλίτες, με τη συγκάλυψη κατωτέρων αξιωματικών των ΤΑ, αλλά σε πολύ μικρότερο αριθμό εκείνων που έγιναν από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ.
Αυτή ήταν η κατάσταση στη Λακωνία, εκρηκτική, όταν έφυγαν οι Γερμανοί στις 3 Σεπτεμβρίου 1944. Το ΤΑ της Σπάρτης με 800 περίπου άνδρες, αφού άνοιξε τις φυλακές και ελευθέρωσε τους κρατουμένους, μετακινήθκε στο φρούριο του Μυστρά ακολουθούμενο και από πολλές εκατοντάδες αμάχους πολίτες της Σπάρτης και της περιοχής που φοβούνταν για τη ζωή τους.
Οι ηγέτες του ΤΑ, σκεπτόμενοι στρατιωτικά, είχαν αποφασίσει να κινήσουν το ΤΑ προς το Γύθειο. Εκεί, ενωμένο με το ακόμη πολυπληθέστερο και καλύτερα οπλισμένο ΤΑ του Γυθείου, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον ΕΛΑΣ. Όμως, ασκήθηκε πίεση προς τους αξιωματικούς του ΤΑ από πολίτες της Σπάρτης και του Μυστρά (ένας λόχος του ΤΑ Σπάρτης είχε βάση εκεί) να μην τους εγκαταλείψουν.
Αυτή η αντίδραση των ηγετών της Σπάρτης και του Μυστρά, ήταν ακριβώς ίδια με ότι είχε ήδη συμβεί στον Πύργο, στους Γαργαλιάνους και στον Αχλαδόκαμπο, όπου επίσης οι πολίτες πίεσαν τους αξιωματικούς των ΤΑ να μην τους εγκαταλείψουν όταν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ πλησίαζαν.

Η 9η ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, με δύο συντάγματα, το 8ο Λακωνίας και το 9ο Μεσσηνίας, έφθασε* στη Σπάρτη τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου, μετά την παράδοση του ΤΑ Τριπόλεως. Τα δύο αυτά συντάγματα είναι εκείνα που έκαναν τις σφαγές των αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών και των αμάχων στην Καλαμάτα, τον Μελιγαλά, τους Γαργαλιάνους και την Πύλο (στις τρεις τελευταίες πόλεις συμμετείχε και το 11ο Αρκαδίας). Η φήμη των σφαγών από τα 2 συντάγματα του ΕΛΑΣ είχε φθάσει πίσω στον Μυστρά, και έτσι όταν οι ηγέτες του ΕΛΑΣ έστειλαν μήνυμα στον Μυστρά, στους ηγέτες του ΤΑ, να παραδώσουν τα όπλα, η απάντηση ήταν όχι.
Η επίθεση του ΕΛΑΣ στον Μυστρά άρχισε το πρωί της 10ης Οκτωβρίου. Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ χρησιμοποιούσαν μόνο ελαφρά όπλα, τουφέκια μέχρι πολυβόλα, όχι όλμους ή βαριά πυροβόλα, από φόβο να καταστρέψουν τα βυζαντινά μνημεία του. Η πρώτη ημέρα ήταν καταστροφική για τον ΕΛΑΣ. Είχε περίπου 30 αντάρτες νεκρούς και πολλές δεκάδες τραυματίες.
Ο Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος, που είχε το επιχειρησιακό πρόσταγμα στη μάχη, από τη θέση του καπετάνιου του 9ου συντάγματος, ζήτησε και έλαβε την άδεια από τους ηγέτες του ΕΛΑΣ να χρησιμοποιήσει βαριά πυροβόλα. Ο ΕΛΑΣ είχε φέρει 7 βαριά πυροβόλα τα οποία είχε πάρει στην Τρίπολη από το εκεί ΤΑ όταν παραδόθηκε. Ο συνταγματάρχης Παπαδόγγονας είχε συγκρουσθεί με τον Κανελλόπουλο στην Τρίπολη. Συμβούλευε «να μην παραδοθούν τα πυροβόλα στον ΕΛΑΣ γιατί θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ελληνικού στρατού και των συμμάχων». Αυτό ακριβώς έγινε, αφού μετά τη Σπάρτη ο ΕΛΑΣ μετέφερε τα πυροβόλα στην Αθήνα για τα Δεκεμβριανά.
Την δεύτερη ημέρα της μάχης, 11 Οκτωβρίου, ο ΕΛΑΣ άρχισε να κτυπά το Κάστρο με τα πυροβόλα.
Οι βολές προκάλεσαν πολλά θύματα μεταξύ των αμάχων που βρίσκονταν εκεί. Οι αριθμοί που αναφέρονται είναι από λίγες δεκάδες μέχρι πάνω από εκατό. Αυτή η τροπή, μαζί με την μή έλευση του ΤΑ Γυθείου σε βοήθεια του Μυστρά, ανάγκασε τους ηγέτες του ΤΑ να ζητήσουν ανακωχή τις απογευματινές ώρες της 11ης Οκτωβρίου. Σε συνάντηση εκπροσώπων του ΤΑ και των αμάχων με εκπροσώπους του ΕΛΑΣ, επήλθε συμφωνία με τους εξής όρους:

1. Το ΤΑ να παραδώσει τα όπλα το πρωί της επομένης ημέρας (12/10),
2. 30 ηγέτες του ΤΑ, στρατιωτικοί και πολιτικοί, να παραμείνουν στο Κάστρο του Μυστρά υπό φρούριση, μέχρι να κριθούν για τις πράξεις τους από αντιπροσώπους της Ελληνικής κυβέρνησης,
3. Όλοι οι υπόλοιποι αξιωματικοί και οπλίτες του ΤΑ, καθώς και οι άμαχοι, να αφεθούν ελεύθεροι να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Να προστατευθεί η ζωή όλων. Να μην γίνουν εκτελέσεις ταγματασφαλιτών ή αμάχων!

Οι εκπρόσωποι του ΕΛΑΣ αρνήθηκαν να συνταχθεί έγγραφο της συμφωνίας, περιοριζόμενοι να δώσουν «τον λόγο της στρατιωτικής τους τιμής».
Την επομένη ημέρα, όταν έγινε η παράδοση των όπλων του ΤΑ, κανείς ταγματασφαλίτης δεν αφέθηκε ελεύθερος. Όλοι οδηγήθηκαν στο Μπεζεστένι του Μυστρά, μιά μεγάλη αλάνα που κάθε Σεπτέμβριο γίνεται το πανηγύρι του Μυστρά. Εκεί οδηγήθηκαν και αρκετοί από τους αμάχους, κατ επιλογήν. Καθ οδόν, αλλά περισσότερο στο Μπεζεστένι άρχισαν τα έκτροπα. Βασανισμοί και σφαγές ταγματασφαλιτών και αμάχων. Πρωτοστάτησε μιά γυναίκα, η Ελένη Στρατηγάκη από τους Βουτιάνους, σύζυγος του δασκάλου και υπεύθυνου του ΕΑΜ του χωριού. Έσφαξε ταγματασφαλίτες και αμάχους. Μεταξύ των θυμάτων της ήταν και ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Αλέκος Δριβάκης τον οποίον έσφαξε με ξιφολόγχη ενώ μεταφερόταν επάνω σε φορείο γιατί είχε τραυματισθεί στη μάχη. Η Στρατηγάκη αντεκδικείτο, γιατί όταν λόχος του Δριβάκη πέρασε από τους Βουτιάνους, όταν δεν βρήκαν τον σύζυγό της βιαιοπράγησαν στην κόρη της.
Ένας αντάρτης του ΕΛΑΣ από το χωριό Κονιδίτσα δολοφόνησε τη σύζυγό του, Λελούδου, γιατί είχε ακολουθήσει τα αδέλφια της στα ΤΑ και όχι τον ίδιον στον ΕΛΑΣ. Ο νεαρός Παναγιώτης Μπουγάδης, 16 ετών, εσφάγη εμπρός στα μάτια της μητέρας του, το ίδιο και η μαθήτρια Ελένη Αγγελάκου.
Ενώ αυτές οι δολοφονίες γίνονταν στη διαδρομή από το Κάστρο προς Μπεζεστένι και μέσα στο Μπεζεστένι, πολλοί δέχονταν άγρια κτυπήματα με ξύλα στα οποία είχαν καρφώσει επάνω καρφιά! Τους κρατουμένους διέσωσαν από τα χειρότερα ένας Βρετανός ταγματάρχης με λίγους στρατιώτες που έφθασαν το ίδιο απόγευμα από την Τρίπολη στη Σπάρτη και οδηγήθηκαν στον Μυστρά από ανησυχούντες πατριώτες. Όλα τα έκτροπα σταμάτησαν στο Μπεζεστένι, οι άμαχοι ελευθερώθηκαν, οι ταγματασφαλίτες καταμετρήθηκαν, και ο Βρετανός κατέστησε τους ΕΛΑΣίτες υπεύθυνους για τη ζωή τους.
Ενώ αυτά γίνονταν στο Κάστρο και στο Μπεζεστένι, το φριχτότερο και πιό άνανδρο έγκλημα του ΕΛΑΣ στον Μυστρά έγινε πιό μακριά.
Μιά διμοιρία ταγματασφαλιτών ήταν εγκατεστημένη στο φυλάκιο του Προφήτη Ηλία, νοτιοδυτικά του Μυστρά και ψηλά στον Ταύγετο. Ειδοποιημένοι ότι το ΤΑ συμφώνησε να παραδώσει τα όπλα, κατέβαιναν από το φυλάκιό τους για τον Μυστρά. Η πορεία τους διεκόπη από αντάρτες του ΕΛΑΣ, οι οποίοι τους έπεισαν να παραδώσουν σ’ αυτούς τα όπλα τους, αντί να κατέβουν στον Μυστρά.
Μετά την παράδοση των όπλων, οι ΕΛΑΣίτες τους έδεσαν και τους οδήγησαν πίσω προς το φυλάκιό τους, στην τοπθεσία Ξεροβούνα, όπου τους έκλεισαν σε ένα μικρό αγροτόσπιτο. Στη συνέχεια, παίρνοντας έναν-έναν δήθεν για ανάκριση, αφού τους βασάνιζαν πρώτα, τους έσφαξαν όλους. Σε μερικούς χώρισαν τελείως τα κεφάλια τους από το σώμα! Αυτό φαίνεται στη φωτογραφία με τους νεκρούς**. Τα 24 από τα 28 νέα παλληκάρια ήταν από το χωριό Αγιάννης, γειτονικό του Μυστρά.

Οι άοπλοι ταγματασφαλίτες, θύματα της μαζικής σφαγής στον Προφήτη Ηλία του Μυστρά.
1. Παναγιώτης Μπογέας, ανθυπ/στής
2. Νικόλαος Σουμάκης, επιλοχίας
3. Παναγιώτης Ανδριόπουλος
4. Απποστολος Αργυρόπουλος
5. Θεόδωρος Βούλγαρης
6. Ιωάννης Βούλγαρης
7. Δημήτριος Γεροντάκος
8. Θεόφιλος Γεροντάκος
9. Δημήτριος Δημάκος
10. Δημήτριος Θεοδώρου
11. Παναγιώτης Ζαβάκος
12. Ιωάννης Καλογερόγιαννης
13. Ηλίας Κούρταλης
14. Ιωάννης Κουφός
15. Παναγιώτης Κωστάκος
16. Γεώργιος Λερίκος
17. Αλέξανδρος Μανουσάκης
18. Κωνσταντίνος Μάρκογλου
19. Αντώνιος Μυτιληναίος
20. Λεωνίδας Μυτιληναίος
21. Γρηγόριος Νικολόπουλος
22. Κων/νος ΠαπαΙωάννου
23. Ηλίας Ρουμελιώτης
24. Αθανάσιος Σιγαλός
25. Χαρίλαος Σιλαίος
26. Αναστάσιος Σταματόπουλος
27. Παναγιώτης Σωτηράκος
28. Θεόδωρος Τακτικός

Αυτή ήταν η χειρότερη παράβαση της Συμφωνίας Παράδοσης του ΤΑ του Μυστρά από τον ΕΛΑΣ,για την οποία την μεγαλύτερη ευθύνη έφερε ο εύελπις Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος που είχε τη θέση του καπετάνιου του 9ου συντάγματος Μεσσηνίας. Το 9ο Μεσσηνίας ανέλαβε να φέρει σε πέρας τη διαδικασία παράδοσης του ΤΑ Σπάρτης στον Μυστρά, όπως έκανε το 8ο Λακωνίας που είχε αναλάβει παρόμοια ευθύνη στη Μεσσηνία.
Η ηγεσία του ΕΛΑΣ τις βρώμικες, εγκληματικές δουλειές σε κάποιο μέρος πάντα τις ανέθετε σε αντάρτες από άλλο μέρος ώστε να μην αναγνωρίζονται. Έτσι, στον Μελιγαλά οι σφαγείς ήταν αντάρτες του 8ου από τη Λακωνάι, και στον Μυστρά ήταν Μεσσήνιοι του 9ου. Την ίδια τακτική χρησιμοποιούσε συχνά και με τους σφαγείς της ΟΠΛΑ.
Οι υπόλοιποι δολοφονημένοι στον Μυστρά.
1. Ελένη Αγγελάκου
2. Βασιλική Λελούδου
3. Αθηνά Σιγαλού
4. Μαρία Σωτηράκου
5. Βασιλική Φλώρου
6. Παναγιώτα Φλώρου
7. Αλέξανδρος Δριβάκος, ανθ/γός
8. Σταύρος Σπανόπουλος, ανθ/γός
9. Ευστράτιος Βούλγαρης, Λοχίας
10. Ευάγγελος Πολολός, Λοχίας
11. Άγγελος Αγγελάκος
12. Γεώργιος Βαρβιτσιώτης
13. Αναστάσιος Βλάχος
14. Δημήτριος Βορβής
15. Ιωάννης Βούλγαρης
16. Θεόφιλος Γεροντάκος
17. Νικόλαος Γούτος
18. Αριστείδης Κακαλέτρης
19. Παναγιώτης Κακαλέτρης
20. Ευστράτιος Καπετανέας
21. Χρήστος Καρδάσης
22. Κωνσταντίνος Καστανής
23. Νίκων Καστανής
24. Γεώργιος Κουβελιώτης
25. Παναγιώτης Κουφάκος
26. Σπυρίδων Λαμπρινός
27. Παναγιώτης Μανούσος
28. Σπυρίδων Μουντζουρός
29. Παναγιώτης Μπουγάδης
30. Νικόλαος Σωτηρόπουλος
31. Γεώργιος Φλώρος
32. Χρήστος Φλώρος
33. Αθανάσιος Φρατζής
34. Νικόλαος Χαραλαμπάκος
35. Αθανάσιος Χαρίσης
36. Παναγιώτης Χριστακάκος
37. Γεώργιος Χουσέας

Γιά μερικά από τα ονόματα των τραγικών θυμάτων που δίδω ανωτέρω, έχω μιά μικρή επιφύλαξη. Ίσως να υπάρχουν κάποια λάθη στα Χριστιανικά ονόματα ή στα επίθετα. Παρακαλώ, αν κάποιος διαπιστώσει λάθος, να μου το πεί, δημόσια ή ιδιωτικά.
(Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Δημήτρη Ραπατσουλέα για τη βοήθεια στην έρευνα των γεγονότων του Μυστρά, τα ονόματα των θυμάτων, και ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ για τη φωτογραφία – ντοκουμέντο των σορών των 28 θυμάτων που βρίσκεται στην κατοχή του. Είμαι επίσης βαθύτατα υποχρεωμένος στον φίλο Βασίλη Μπουρλόκα και την οικογένειά του για την πολύπλευρη βοήθειά τους).
(*) Σημειώνω μιά κτυπητή ψευδολογία που γράφει αριστερός συγγραφέας σε πρόσφατο βιβλίο για τα ΤΑ. Γράφει: «Η δύναμη των ανταρτών που εν τω μεταξύ μπήκε στην πόλη της Σπάρτης ήταν μικρή. Το σύνολο του ΕΛΑΣ της περιοχής (9η ταξιαρχία) είχε κινηθεί προς βορρά, στην προσπάθειά του να χτυπήσει, ανάλογα με την ευκαρία και τις διαταγέςτου Γενικού Αρχηγείου ΕΛΑΣ και του ΣΜΑ, τους αποχωρούντες Γερμανούς».
ΕΛΕΟΣ! Ούτε λέξη απο αυτά δεν πλησιάζει την αλήθεια! Οι αντάρτες της 9ης ταξιαρχίας, όταν οι Γερμανοί πήγαιναν βόρεια, κατευθύνονταν νότια, στην Καλαμάτα, στον Μελιγαλά, στους Γαργαλιάνους, στην Πύλο. Όταν «τελείωσαν» με τους εκεί ταγματασφαλίτες επέστρεψαν στην Τρίπολη εναντίον του εκεί ΤΑ του Παπδόγγονα. Από εκεί πήγαν στη Σπάρτη. Γερμανούς δεν είδαν ούτε από μακριά να τους κουνήσουν μαντήλια!

(**) Στα περισσότερα βιβλία των αριστερών ιστοριογράφων η σφαγή των 28 δεν αναφέρεται καθόλου. Σε δύο που έχω δει να αναφέρουν το γεγονός, κάνουν μιά σοβαρή αντιστροφή των γεγονότων. Γράφουν ότι οι 28 νεαροί ταγματασφαλίτες έφυγαν από το Κάστρο του Μυστρά γιατί δεν ήθελαν να παρδώσουν τα όπλα, όχι ότι έρχονταν από το φυλάκιό τους να παραδουούν! Εν συνεχεία γράφουν, ότι ο ΕΛΑΣ τους κύκλωσε και τους συνέλαβε όλους ζωντανούς μετά από μάχη, πριν τους δολοφονήσει. Έτσι, για τους ταγμένους ιστοριογράφους της Αριστεράς, δεν είναι ο ΕΛΑΣ που παρέβη τη Συμφωνία αλλά οι 28 ταγματασφαλίτες, και έτσι προφανώς δικαιολογούν τη φριχτή σφαγή τους!


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters