Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΗΤΡΟΥΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Πηγή: Πηγή: Γεώργιος Μόδης, Ο Μακεδονικός Αγών και η νεώτερη μακεδονική ιστορία, εκδ. Β’ Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 2007.
 
Την άνοιξη του 1907, μιά βραδιά στην Αθήνα ένας γειτονικός με την Ομόνοια δρόμος αναστατώθηκε από φωνές, κακό, φασαρία. Δυό αδελφοί φουρναραίοι παραμόνευαν να περάση ένας φύλακας κάποιου κτήματος, πού φορούσε χακί.
Του καταλόγιζαν ότι είχε ή φρόντιζε να έχη αισθηματικές σχέσεις με την ανύπαντρη αδελφή τους. Μόλις είδαν να πλησιάζη ό άνθρωπος με το χακί, φώναξαν «αυτός είναι» και του ρίχτηκαν. Αυτός όμως με την μεγαλύτερη ευκολία τούς έρριξε κάτω. Έτρεξαν και άλλοι φίλοι τους και τρεις χωροφύλακες πού βρέθηκαν εκεί κοντά. Έπεσαν όλοι πάνω του.
Εκείνος όμως όρθιος, ασάλευτος, σαν να είχε ριζώσει στη γη, πάλευε με απίστευτη δύναμη και έσπρωχνε μ’ ένα χέρι πολλούς πέρα ή τούς γκρέμιζε στο χώμα. Νόμιζες πώς ένας γίγαντας τα ‘βαλε με πυγμαίους. Το παράξενο και ακατανόητο ήταν ότι δεν φώναζε, δεν μιλούσε, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις των χωροφυλάκων και με βουβό πείσμα εξακολουθούσε την «αντίστασιν κατά τής αρχής» αμίλητος και άφωνος, σαν κωφάλαλος. Στον θόρυβο έτρεξε και ό μοίραρχος Μαρούδας, πού έβαλε αμέσως τις φωνές στους χωροφύλακες και πολίτες.
— Γκρεμοτσακιστήτε και αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο. Είναι καπετάνιος από την Μακεδονία.
Ήταν ό Μητρούσης. Δεν μιλούσε γιατί δεν ήξερε πολλά ελληνικά. Ανάλογο επεισόδιο είχε και με δυό χωροφύλακες πού τούς άκουσε ένα βράδυ να βρίζουν Χριστό και Παναγία. Τον γνώρισα τότε. Φορούσε χακί στολή μ’ ένα μαύρο σκούφο στο κεφάλι. Ήταν ένας καλοκάγαθος και αφελής χωρικός, μειλίχιος και χαμογελαστός. Ποτέ δεν μπορούσε να φανταστή κανείς ότι έκρυβε μέσα του τόσο ηφαιστειώδες πάθος, όπως δεν μπορούσε και να πιστέψη ότι είχε και τόση ηράκλεια δύναμη.
Γεννήθηκε στο Χομόντος του Κάμπου των Σερρών. Το όνομά του ήταν Δημήτριος Γκογκολάκης, μα έγινε γνωστός και απαθανατίστηκε με το «Μητρούσης», το χαϊδευτικό όνομα πού του είχε δώσει ή μάνα του. Μιά μέρα του 1906 πού δούλευε στα χωράφια, μπήκαν κομιτατζήδες σπίτι του και έσφαξαν τη γυναίκα και το παιδί του. Έξαλλος τότε βγάζει το κρυμμένο όπλο και με τον ξάδελφό του Γιοβάνη ξεχύνεται σίφουνας στα χωριά Γκαμήλα, Έλσιανη, Καστάρκα, όπου έσφαξε, κομμάτιασε ανά δυό πράκτορες του κομιτάτου, και στο Μελιγκόσδη, όπου αποκεφάλισε έναν μόνο.
Περιποιήθηκε με το μαχαίρι και τον αδελφό τής μάνας του, πού εξυπηρετούσε τούς κομιτατζήδες και πολλές φορές του είχε συστήσει να κόψη τις σχέσεις του με Έλληνες.
Οι τουρκικές αρχές δυσκολεύτηκαν να πιστέψουν ότι σε μιά νύχτα είχε αλωνίσει τόσα χωριά.
Βγήκε πια στο κλαρί με τον Γιοβάνη και τον ανεψιό του Μιχάλη και έγινε ό τρόμος και ό φόβος των Βουλγάρων.
Ενώθηκε με το μικρό σώμα το Γιαγκλή, ενός φουστανελοφόρου γίγαντα με μεγάλα ξανθά γένεια απ’ τη Χαλκιδική. Το είχαν εξοπλίσει οι αδελφοί Γερογιάννη, του Μακεδονικού Συλλόγου τής Αθήνας, επίσης από την Χαλκιδική. Ήταν γι’ αυτό ανεξάρτητος απ’ τα άλλα σώματα.
Ντυμένοι τουρκικές στρατιωτικές στολές μπήκαν μιά νύχτα στο Καρατζάκιοϊ όπου ό Μητρούσης έστειλε πολλούς να συναντήσουν την γυναίκα του. Τα Κέντρα Σερρών-Θεσσαλονίκης πρόσταξαν να φύγουν αμέσως στην Ελλάδα οι δυό αρχηγοί. Τα ξεσπάσματα του Μητρούση προκαλούσαν την δυσφορία των Τούρκων, τις παραστάσεις των ξένων αξιωματικών και «συμβούλων», την ιερή αγανάκτηση των πληρωμένων απ’ τους Βουλγάρους δημοσιογράφων. Είχε λησμονηθή ότι το είχαν σκοτώσει στα καλά καθούμενα γυναίκα και παιδί. Ο Μητρούσης ασφυκτιούσε στην Αθήνα. Τον δυσκόλευε και τον πίκραινε και ή άγνοια τής ελληνικής.
— Γιατί με κρατούν εδώ; μού έλεγε με παράπονο στο σλαβόφωνο ιδίωμά του. Θέλω να πάω πάνω να πολεμήσω Βουλγάρους και Τούρκους. Είμαι άρρωστος, αμπρέ. Θ’ αποθάνω.
— Δεν είσαι άρρωστος, αμπρέ. Είσαι λύκος, απαντούσα.
Γέλασε και είπε.
— Θ’ αρρωστήσω και θα πεθάνω, αν μείνω ακόμα εδώ.
Κάποια διασκέδαση εύρισκε μονάχα στο σκοπευτήριο τής Καλλιθέας. Πήγαινε συχνά. Ήταν άριστος σκοπευτής. Μιά μέρα πού ήταν εκεί ό διάδοχος και πολλοί άλλοι επίσημοι και ό Μητρούσης πέτυχε πολλές φορές «διάνα», ό Κωνσταντίνος του έδωσε το χέρι για να τον συγχαρή. Ο Μητρούσης όμως το έσφιξε χωρίς να το καταλάβη τόσο δυνατά, πού τον πόνεσε.
Στη φασαρία με τούς φουρναραίους και τούς χωροφύλακες έχασε το μαχαίρι του και χάλασε τον κόσμο για να το βρή. Με τον οπλαρχηγό Στέργιο Βλάχμπεη απ’ τη Τζουμαγιά των Σερρών, διερμηνέα, πήγε πολλές φορές στην αστυνομική διεύθυνση, στο αστυνομικό τμήμα, στον Μαρούδα και άλλους. Είχε χαράξει στη λαβή του με γραμμές, πόσους έως τότε είχε ξεκάμει για αντίποινα τής γυναίκας του. Κι’ έχανε τούς λογαριασμούς του….
Έτσι κρατούσαν τότε τα κατάστιχά τους οι χωρικοί. Με το μαχαίρι έσερναν σ’ ένα ξυλαράκι γραμμές πού σήμαιναν τις λίρες τα μιτζήτια πού χρωστούσαν, τα βόδια πού πουλούσαν και πληρώθηκαν κλπ. Ο Μητρούσης είχε κάμει λογιστήριο τη λαβή του μαχαιριού του. Με τα πολλά κατάφερε στο τέλος να γυρίση στο κάμπο και την περιοχή Σερρών μ’ ένα μικρό σώμα από τούς Γιοβάνη και Μιχάλη, τον λοχία Τουρνεντέν και τον Παναγιώτη από το Αγρίνιο. Βρέθηκε μέσα στις Σέρρες, στις 13 Ιουλίου του 1907, στη συνοικία Καμινίκια στο σπίτι ενός παπά, κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας.
Κάποιος όμως τον πρόδωσε. Ο Καπετάν Στέργιος Βλάχμπεης πού μου έδωσε άρρωστος το 1949, όταν έγραφα το «Μακεδονικός Αγών και Μακεδόνες Αρχηγοί», πολλές πληροφορίες για τον Μητρούση και τον αγώνα στην ανατολική Μακεδονία και πέθανε, ενώ απαγόρευε το τρίτο γράμμα σ’ ένα δάσκαλο, πού εκτελούσε χρέη γραμματέα, υποστήριζε ότι προδότης ήταν ό Κώστας Παπαδόπουλος και για αυτό τον ξεκαθάρισε.
Όλη ή φρουρά των Σερρών από πολλές χιλιάδες και πολλοί Τούρκοι μπασιμπουζούκοι κύκλωσαν όλη τη συνοικία και το σπίτι του παπά. Ο Μητρούσης άφησε επίτηδες ανοιχτή την πόρτα του και έσφαξε τον αξιωματικό πού μπήκε μέσα. Άρχισε ή μάχη. Οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά στα γύρω σπίτια. Ο Μητρούσης με τούς συντρόφους του έφυγαν στην εκκλησία, όπου συνέχισαν τη μάχη. Είχε πάρει, καθώς φαίνεται, από την πρώτη στιγμή την απόφαση να πουλήση όσο το δυνατό πιο ακριβά τη ζωή του. Έπεσαν ό Τουρνεντές και ό Μιχάλης. Τραυματίστηκαν ό Παναγιώτης και ό Γιοβάνης.
Εξακολούθησε να πολεμά μόνος ώρες πολλές απ’ το καμπαναριό, ζωσμένος από χιλιάδες Τούρκους και από τούς καπνούς των σπιτιών πού έκαιαν. Και αφού αποκεφάλισε τον αστυνομικό διευθυντή πού πήγε να του προτείνη να παραδοθή και έρριξε και την τελευταία σφαίρα, αυτοκτόνησε με το μαχαίρι. Δεν θέλησε να χαραμίση άδικα ούτε ένα φυσίγγι.
Έκαμε χαρακίρι πάνω από τη μάλλινη χακί στολή του, από το χονδρό πλατύ ζωνάρι και τις φυσιγγιοθήκες. Έπρεπε να έχη υπεράνθρωπη αποφασιστικότητα και σιδερένια θέληση για να το πραγματοποιήση.
Με τον θάνατό του αναδείχτηκε ό Μητρούσης “ό ήρως των ηρώων”. Είχε, φαίνεται, την φιλοδοξία ό αγράμματος και αφελής χωρικός να εξασφαλίση τον ενδοξότερο και θεαματικότερο θάνατο. Απ’ το ύψος του καμπαναριού μονομάχησε έξι ώρες με ολάκερη μεραρχία, ενώ κατάπληκτη μιά πόλη παρακολουθούσε με δέος τον υπέροχο αγώνα.
Πλήρωσαν πολύ ακριβά και οι Τούρκοι το αποτέλεσμα. Είχαν περισσότερους από τριάντα πέντε νεκρούς. Αναγκάστηκε και ή τουρκική Πρεσβεία Βιέννης στις 25 Ιουλίου του 1907 να διαψεύση ότι είχαν οι Τούρκοι πολύ βαρειές απώλειες στη συμπλοκή με τον Μητρούση.
Ο πολιτευτής και συγγραφέας των Σερρών κ. Π. Πέννας παρακολούθησε ως αυτόπτης μάρτυρας την κηδεία των τριάντα πέντε Τούρκων στρατιωτών στα τούρκικα μνήματα του λόφου Μουσάλα. Τις επιβεβαιώνει και ή όλη στάση των Τούρκων. Καταδίκασαν σε θάνατο τούς δυό τραυματίες αιχμαλώτους, ενώ ήταν άπλοί οπλίτες. Ο Νίκος Παναγιώτου μάλιστα, πού είχε μπή στη Μακεδονία πριν λίγες μόλις βδομάδες και δεν βαρυνόταν με κανένα προσωπικό έγκλημα, έπρεπε το πολύ να τιμωρηθή με απλή φυλάκιση λίγων χρόνων. Αυτή τουλάχιστον ή αρχή είχεν επικρατήσει ως τότε στη νομολογία των Εκτάκτων Δικαστηρίων.
Αναδείχτηκαν αντάξιοι του αρχηγού τους οι Γιοβάνης Ούρδας και Νίκος Παναγιώτου. Μπροστά από τις δυό κρεμάλες ζητωκραύγαζαν για την Ελλάδα και έβριζαν τους Τούρκους. Όλος ό ελληνικός πληθυσμός των Σερρών ήταν στο πόδι.
Οι Σερραίοι μάλιστα εκείνη τη μέρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας έκλεισαν όλα τα καταστήματα. Ερημώθηκε ή αγορά και όλη ή πόλη. Οι Τούρκοι ξέσπασαν στον Μητροπολίτη και ζητούσαν από το Πατριαρχείο την ανάκλησή του. Δεν άφησαν επίσης να παρακολουθήση και κανένας την κηδεία του Μητρούση και των δυό συντρόφων του. Είχαν συγκεντρωθή και πολλές γυναίκες. Ο μουσικοσυνθέτης και ποιητής Αιμίλιος Ριάδης πού σπούδαζε τότε στο Μόναχο έγραψε να ποίημα για το θάνατο του Μητρούση από εξήντα εξάστιχες στροφές. Αρχίζει: «Γλυκά σιγοσβύνει τής μέρας τ’ αστέρι». Ετοίμαζε και ορατόριο αφιερωμένο στον ήρωα των Σερρών. Είχε πάθει, όπως έλεγαν τότε οι φίλοι του, αληθινή «Μητρουσίτιδα».
Και ήταν πραγματικά άξιος του ενθουσιασμού αυτού και του γενικού θαυμασμό ο άφθαστος όσο και αγνός «χωρίς φόβο και κηλίδα» ήρωας.

e-istoria
ΑΒΕΡΩΦ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.