ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΣΜΟΣ η ΕΠΙΣΤΗΜΗ;

Του Χρήστου Μαλτέζου

Δρ.Χημικού ΕΚΠΑ, Indiana University (IU) και Pennsylvania State University (PSU) 

Δίδαξε αναλυτική χημεία- επικεφαλής αξιολογητής συστημάτων Διαχείρισης Ποιότητας.

Ο επιστημονισμός και οι ερμηνείες του

Ο όρος επιστημονισμός δεν είναι ευρέως γνωστός και για πολλούς δεν είναι ξεκάθαρη η συνάφεια με τον όρο επιστήμη. Αρχίζοντας με τον λιγότερο γνωστό όρο, τον επιστημονισμό, θα δώσουμε κατ’ αρχάς δύο απλουστευμένους ορισμούς, όπως καταγράφονται σε κάθε έγκριτο λεξικό:1

Επιστημονισμός είναι το ύφος και η μέθοδος ενός τυπικού φυσικού επιστήμονα.

Επιστημονισμός, επίσης, είναι μια υπερβολική εμπιστοσύνη στην αποτελεσματικότητα των μεθόδων της φυσικής επιστήμης που εφαρμόζονται σε όλους τους τομείς έρευνας (όπως στη φιλοσοφία, τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες)

Ο επιστημονισμός, κατά την αυστηρή έννοια, είναι η αυτο-αναιρούμενη άποψη ότι μόνο επιστημονικοί ισχυρισμοί έχουν νόημα, άποψη η οποία δεν είναι επιστημονική οπότε αν είναι αληθής, δεν έχει νόημα. Συνεπώς, ο επιστημονισμός είναι είτε λάθος είτε χωρίς νόημα. Αυτή την άποψη φαίνεται να ασπαζόταν ο φιλόσοφος Λούτβιχ Γιόζεφ Γιόχαν Βίτγκενστάιν (Ludwig Josef Johann Wittgenstein)2 στο έργο του Tractatus Logico – philosophicus (1922) όταν είπε:

«Η καθολικότητα αληθών προτάσεων είναι όλη η φυσική επιστήμη…»3

Όμως, οι προτάσεις της μεταφυσικής, της ηθικής ή της θρησκείας είναι, αυστηρά, χωρίς νόημα: «Η φιλοσοφία δεν είναι μια από τις φυσικές επιστήμες»4. Αυτό έγινε η έμπνευση και η πηγή ζωής των Θετικιστών5.

Έτσι, ο ίδιος ο Βιτγκενστάιν (Wittgenstein) συνειδητοποίησε ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα με αυτό. Οι προτάσεις του ίδιου του Tractatus ήταν δηλώσεις που έγιναν από την επιστήμη; Λοιπόν όχι. Άρα πρέπει να μην έχουν νόημα. Αντί να προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτή την ασυνέπεια, ο Βιτγκενστάιν (Wittgenstein) αποφάσισε να την αποδεχτεί και δήλωσε:

«Οι προτάσεις μου χρησιμεύουν ως διευκρινίσεις με τον εξής τρόπο: όποιος με καταλαβαίνει τελικά τις αναγνωρίζει ως ανοησίες…»6

 

Διάκριση επιστημονισμού από επιστήμη

Ο επιστημονισμός (Scientism), δηλ. η μορφή εκείνη του υλισμού που έχει μετατραπεί σε μια ιδεολογία στις επιστημονικές κοινότητες, σε ένα ιδεολογικό μόρφωμα, με πρόφαση το επιστημονικό, το οποίο ιδεολογικό μόρφωμα δόκιμα ονομάζεται επιστημονισμός. Είναι ένας – ισμός, μια ιδεολογία, ένα ρεύμα σκέψης, όπως λέμε π.χ. σοσιαλ-ισμός, μηδεν-ισμός ή θρησκεία όπως λέμε π.χ. Χριστιαν-ισμός, Βουδ-ισμός, Αθε-ϊσμός. Αυτό είναι εκείνο – ο επιστημονισμός – που τα προκαλεί όλα αυτά, και οι θιασώτες του. Όχι η λεγόμενη επιστήμη, που δεν υπάρχει ως οντότητα έτσι κι αλλιώς οντολογικά αλλά ως επιβαλλόμενη δεοντολογία, δηλ. δεοντολογικά.

Ο ρόλος και η ύπαρξη του επιστημονισμού σκόπιμα αποκρύπτεται από το ευρύ κοινό, φορώντας τη μάσκα της επιστήμης, ενώ είναι απλά μια σύγχρονη φιλοσοφική σχολή σκέψης, μια υλιστική ιδεολογία. Από την άλλη, οποιοδήποτε επιστημονικό είναι εντελώς άλλο ζήτημα.

Αυτό που καλούμε επιστημονικό ή επιστημονικότητα, ο όρος που θα έπρεπε να επικαλούμαστε, δεν είναι πανάκεια, ούτε σχετίζεται με όλα τα ζητήματα. Δεν το αφορούν τα πάντα, δεν απαιτείται τα πάντα να συμβαδίζουν μαζί του.

Το επιστημονικό πρέπει να λογίζεται ως τεχνικό και ως τούτο όταν δεν είναι απλά μαθηματικό. Δηλαδή, όταν δεν είναι ζήτημα ορισμών και νομολογιών. Το επιστημονικό, επιστημονικότητα, η επιστήμη δεν είναι μια ομπρέλα που καλύπτει όλα τα ζητήματα και όλα τα θέματα. ‘Όπως έγραψε και ο Μαξ Βέμπερ:7

«…Αλλά και ως προς την θέσιν της εντός του συνόλου του πνευματικού βίου η επιστήμη υφίσταται περιορισμούς.»

Η επιστήμη είναι μια μέθοδος, μια τεχνική μέθοδος σε ζητήματα που άπτονται τεχνικής μεθόδου. Μπορεί να λογίζεται και ως εργαστηριακό. Η επιστημονική μέθοδος πάντα έχει να κάνει με κάτι χειροπιαστό και πάγιο που μπορεί να επαναληφθεί και να επαληθευτεί εξεταστικά, να μετρηθεί και να υποστεί πειράματα, κυρίως σε εργαστήριο. Είναι τεχνικό ζήτημα. Αν και όταν δεν είναι τεχνικό ζήτημα, τότε προσπαθούμε να μπει στο «εικονικό εργαστήριο» που λέγεται μαθηματικά, για να προβλεφθεί εικονικά, αν και όταν άπτεται μαθηματικής ανάλυσης. Άλλωστε τα μαθηματικά είναι μια τιτάνια σύμβαση.

 

Η φιλόσοφος Σούζαν Χάακ (Susan Haak)8 παραθέτει έξη σημεία που διακρίνουν τον επιστημονισμό από την επιστήμη:9

1. Χρήση των λέξεων «επιστήμη», «επιστημονικός», «επιστημονικώς», «επιστήμονας» κλπ., με τιμητικό τρόπο, ως κοινούς όρους γνωσιολογικού, κατά την επιστημονολογική έννοια, εγκωμίου

2. Υιοθέτηση πρακτικών και τρόπων, παγιδεύσεις, τεχνική ορολογία κ.λπ., των επιστημών, ανεξάρτητα από την πραγματική τους χρησιμότητα.

3. Εμμονή με την οριοθέτηση, δηλ. ισορροπώντας σε μία λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυθεντικής επιστήμης, του πραγματικού, και «ψευδο-επιστημονικής» απάτης.

4. Μια αντίστοιχη εμμονή στο να προσδιορίζει την «επιστημονική μέθοδο», υποτίθεται για να εξηγεί πως οι επιστήμες έχουν τόσο πολύ πετύχει

5. Αναζήτηση στις επιστήμες απαντήσεις σε ερωτήματα που ξεπερνούν το πεδίο εφαρμογής τους

6. Άρνηση ή δυσφήμιση της νομιμότητας ή της αξίας άλλων ειδών διερεύνησης εκτός από την επιστημονική, ή της αξίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων εκτός της διερεύνησης, όπως π.χ. ποίηση ή τέχνη.

 

Μεταμοντέρνα θεώρηση του επιστημονισμού

Τα έξη παραπάνω σημεία γίνονται διακριτά στο άρθρο του Μάικλ Μπράντ Σέρμερ (Michael Brant Shermer)10, ο οποίος αναδεικνύει τον επιστημονισμό σε μεταμοντέρνα κοσμοθέαση καταλήγοντας με την παρακάτω τριλογία:11

«Πρώτον, η κοσμολογία και η εξελικτική θεωρία θέτουν τα ερωτήματα της τελικής προέλευσης που παραδοσιακά ήταν η επαρχία της θρησκείας και της θεολογίας. Ο επιστημονισμός προσφέρει με θάρρος νατουραλιστικές απαντήσεις που υποκαθιστούν τις υπερφυσικές απαντήσεις και στη διαδικασία παρέχει πνευματική διατροφή σε εκείνους των οποίων οι ανάγκες δεν καλύπτονται από αυτές τις αρχαίες πολιτιστικές παραδόσεις. Δεύτερον, είμαστε, στη βάση μας, ένα κοινωνικά ιεραρχικό είδος πρωτευόντων. Δείχνουμε σεβασμό στους ηγέτες μας, σεβόμαστε τους πρεσβύτερους μας και ακολουθούμε τις επιταγές των σαμάνων μας. Αυτή είναι η Εποχή της Επιστήμης, είναι σαμάνοι του επιστημονισμού που διοικούν τη λατρεία μας. Τρίτον, λόγω της γλώσσας αφηγούμαστε επίσης παραμύθια, μυθοποιούμε πρωτεύοντα, με τον επιστημονισμό ως το θεμελιώδες στρώμα της ιστορίας μας και τους επιστήμονες ως τους κορυφαίους μυθοποιούς της εποχής μας.»

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σέρμερ με το «σαμάνοι του επιστημονισμού» αναφέρεται στον Στέφεν Γουίλιαμ Χώκινγκ (Stephen William Hawking)12.

Συγκεκριμένα ο υπότιτλος του εν λόγω άρθρου είναι: «Με αφορμή το 60ό ταξίδι του Στέφεν Χώκινγκ γύρω από τον ήλιο, εξετάζουμε ένα κοινωνικό φαινόμενο που αποκαλύπτει κάτι βαθύ για την ανθρώπινη φύση»

Όμως είναι η καθολικότητα, η ολότητα, αλήθειες ή απλά ονόματα, όπως διδάσκει ο εμπειρισμός και ιδία ο νομιναλισμός; Είναι αρχή νόησης και εννόησης (αντίληψης) που συνέχει τις ασυνέχειες ή συμβατική επινόηση;

Ο Στέφεν Γουίλιαμ Χώκινγκ (Stephen William Hawking) δήλωσε:13

«Η κοσμολογία δεν μπορεί να κάνει καμία πρόρρηση σχετική με το σύμπαν, αν δεν κάνει υπόθεση ως προς τις πρωτογενείς συνθήκες. Αν απουσιάζει μια τέτοια υπόθεση, δε μπορούμε να πούμε τίποτε, σαν τα πράγματα να ήταν όπως είναι σήμερα… Ήδη, επισημάναμε αυτήν την συμπληρωματική αβεβαιότητα, ελαττώνοντας έτσι στο μηδέν τις ελπίδες του επιστημονικού ντετερμινισμού, θεωρίας κατά την οποία μπορεί κανένας να προλέγει το μέλλον με βεβαιότητα.»

Πρέπει να σημειωθεί ότι από παλιά υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ των υποστηρικτών και των αντιπάλων του επιστημονισμού. Κάποιοι υπήρξαν αρχικά υποστηρικτές του επιστημονισμού και μετά τον αρνήθηκαν. Όπως είδαμε ο Λούτβιχ Γιόζεφ Γιόχαν Βίτγκενστάιν (Ludwig Josef Johann Wittgenstein) είχε δηλώσει «Η καθολικότητα αληθών προτάσεων είναι όλη η φυσική επιστήμη…» και αργότερα αρνήθηκε αυτή την άποψη, παρ’ ότι υπήρξε μαθητής και προστατευόμενος του επιστημονιστή, Μπέρτραντ Ράσελ14. Άλλο παράδειγμα μεταστροφής υπήρξε και ο φιλόσοφος Πωλ Κάρλ Φεϋεράμπεντ (Paul Karl Feyerabend) 15

Ο επιστημονισμός μετάλλαξε και χρησιμοποίησε την έννοια της επιστήμης για να εδραιώσει τα ιδεολογικά του αφηγήματα και τις έμμονες αντιλήψεις του. Δηλαδή συσχετίζει άμεσα την επιστήμη με τον υλισμό και τον θετικισμό φιλοσοφικά και ιδεολογικά. Το κύριο μέλημά του ήταν και είναι να θεωρείται ότι όταν αμφισβητείς κάποια από τις ιδέες τους, εφόσον τις εκφράζει ένας επιστήμονας, να φαίνεται ότι αμφισβητείς την επιστήμη. Έχει δημιουργήσει δύο αόρατες και ανύπαρκτες κυρίαρχες ιδεολογικές οντότητες, την επιστήμη και την φύση. Η επίκλησή σε αυτές, προστατεύει και δικαιολογεί οποιοδήποτε αφήγημα ή επιχείρημα με οικονομικές ή πολιτικές διαστάσεις και τον έλεγχο

Με τις συνεχείς αναφορές στην ανύπαρκτη Φύση π.χ. οι θιασώτες του επιστημονισμού αντικατέστησαν με αυτή τον Θεό εννοιολογικά και οντολογικά. Όλα όσα αποδίδονταν στο Θεό έως τότε, πλέον αποδίδονται στην αόριστη Φύση, έντεχνα. Με την επιτηδευμένη αυτή επινόηση τους που έχει ιστορική αρχή. Η επιστήμη, αυτή η άλλη ιδεολογική οντότητα, που όλοι αυτοί επικαλούνται, έχει την ιερή αποστολή, διά των εκπροσώπων της, να ερμηνεύσει τα πάντα και να διεκδικήσει την ίδια τη δημιουργία, τον άνθρωπο και τον κόσμο και το σύμπαν και όλη τη γνώση. Και δεν έχει το δικαίωμα να την αμφισβητεί κανείς στο παραμικρό. Όλο αυτό φυσικά είναι ένα ιδεοληπτικό αφήγημα και όχι η αλήθεια.

Ο συγγραφέας και ερευνητής,Τσάρλς Χόι Φόρτ (Charles Hoy Fort)16, ήδη από τη 10ετία του 1910 έχει διατυπώσει το εξής: «Θα πρέπει να προστεθεί στις συνταγματικές ελευθερίες το αναφαίρετο δικαίωμά μας και η ελευθερία μας να αμφισβητούμε την επιστήμη» μόνο τώρα στην εποχή μας γίνεται πλέον κατανοητό, πόσο σημαντικό είναι το παλαιότατο αυτό αίτημα του Τσάρλς Φόρτ για τις ελευθερίες μας.

Ο φιλόσοφος Γκαμπριέλ Ονορέ Μαρσέλ (Gabriel Honore Marcel)17 έχει γράψει:18 «…η απιστία τείνει να παρουσιάζεται εκεί που είναι φανερή ως άρνηση επιδεικτική να προσλάβει εξάλλου διαφορετικές απόψεις… αυτή η άρνηση παίρνει τη μορφή της απροσεξίας, είναι ανικανότητα να στρέψουμε το άκουσμά μας σε μια εσωτερική φωνή, σ΄ ένα κάλεσμα που απευθύνεται στον εσωτερικό εαυτό μας…. η μοντέρνα ζωή τείνει να ενισχύει αυτήν την απροσεξία, να την επιβάλει σχεδόν μέσα στο μέτρο που απανθρωπίζει τον άνθρωπο…»

 

Η απαρχή του επιστημονισμού

Την ημέρα που η Βασιλική Εταιρεία (Royal Society)19 απένειμε το μεγαλύτερο μετάλλιο στον Δαρβίνο για το αξιόλογο και πρωτοποριακό έργο του, ο Τόμας Χένρυ Χάξλεϋ (Thomas Henry Huxley)20, ένθερμος δαρβινιστής ο ίδιος, ίδρυσε το X-Club21 μια οργάνωση επιστημόνων για τη φυσική επιλογή

και ακαδημαϊκό φιλελευθερισμό. Η οργάνωση αυτή στο παρασκήνιο προωθούσε την αθεϊα και τον υλιστικό επιστημονισμό σε όλες τις επιστημονικές κοινότητες, σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους και στην κοινωνία, ενώ πολεμούσε όλα τα «ανατρεπτικά στοιχεία» που έθεταν ιδεολογικά ή άλλα εμπόδια σε αυτήν. Το X-Club του Τ. Χ. Χάξλεϋ στόχευε στο να ενοποιήσει όλους τους κλάδους της Φυσικής, της Βιολογίας, της Χημείας, των Οικονομικών, και της Κοινωνιολογίας, υπό μία πάγια μοναδική συνεκτική ερμηνεία βασισμένη στην σταδιακή, περιγραφική, αναγωγική Επιστήμη – και στην νέα ιδεολογία της: τον Επιστημονισμό (Scientism).

Κατ’ αυτούς, εάν η Φύση μπορούσε να παρουσιαστεί ως ένα μοντέλο ενός κλειστού συστήματος εντροπίας (που φθείρεται και παρακμάζει) και τυχαίου μηχανιστικού συστήματος διαδικασιών, τότε θα στερείται επίσης οποιασδήποτε πραγματικής έννοιας Αρχής, Αξιών, Δικαιοσύνης ή Ηθικής. Αυτή θα ήταν μια αντίληψη της Φύσης βάσει της οποίας μπορούσε η Βρετανική Αυτοκρατορία να δικαιολογήσει «επιστημονικά» μια στρατηγική για εκμετάλλευση ή/και χειραγώγηση των μαζών, υποστηριζόμενη από Θεωρίες όπως αυτή του Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους (Thomas Robert Malthus)22.

Για την επίτευξη του νέου Ελέγχου και για την εφαρμογή της νέας μεγάλης στρατηγικής της Αυτοκρατορίας, τέθηκαν στο προσκήνιο δύο νέες «Δεξαμενές Σκέψης» (Think Tanks).

Η πρώτη ήταν η «Φαβιανή Εταιρεία» (Fabian Society) που ιδρύθηκε το 1886 και αποτελείτο από ένα νέο είδος Σοσιαλιστών. Αποτέλεσε κέντρο διανοουμένων που υποστήριζαν την Ευγονική και τον Επιστημονιστικό (όχι επιστημονικό) Σοσιαλισμό, όπως τα ηγετικά στελέχη του Σίντνεϋ και Μπέτρις Γουέμπ (Sidney and Beatrice Webb), μαζί με τον Τζώρτζ Μπέρναρντ Σω (George Bernard Shaw), ο οποίος εκείνη την εποχή φώναζε: «Σφάξτε τους άχρηστους φαγάδες!», ο συγγραφέας Χέρμπερτ Τζόρτζ Γουέλλς (Herber George Wells), ο εμπνευστής της γεωπολιτικής Σερ Χάλφορτ Μακίντερ (Sir Halford Mackinder), ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς (John Meynard Keynes), ο Λόρδος Μπάλφουρ (Balfour), ο Χάρολντ Λάσκι (Harrold Laski), και ο διανοούμενος Λόρδος Μπέρτραντ Ράσελ (Bertrand Russel)23.

Η ομάδα αυτή, σύντομα εγκαθίδρυσε και μία σχολή από την οποία έπρεπε να διδαχθούν τα ταλαντούχα μέλη της παγκόσμιας ελίτ, που πήρε το όνομα «Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου» (London School of Economics).

Η δεύτερη Δεξαμενή Σκέψης ήταν «η Ομάδα της Στρογγυλής Τραπέζης» (The Round Table Group) που ιδρύθηκε το 1902 στην Οξφόρδη υπό τον έλεγχο του Λόρδου Άλφρεντ Μίλνερ (Alfred Milner) και σύντομα δημιουργήθηκαν πολλά παρακλάδια στην Βρετανία. Τα πρόσωπα κλειδιά ως μέλη της πρώτης Ομάδας της Στρογγυλής Τραπέζης ήταν οι: Λόρδος Ναθανιάλ Ρόθτσιλντ (Nathanial Rothchild), Λόρδος Άλφρεντ Μίλνερ (Alfred Milner), Τζον Ρούσκιν (John Ruskin), Γουίλιαμ Τ. Στεντ (William T. Stead) και ο μεγιστάνας διαμαντιών της Αφρικής και χρηματοδότης της ομάδας, Σεσίλ Ρόουντς (Cecil Rhodes).

 

Επιστημονισμός και η μεγάλη επανεκκίνηση

Η ηγετική μορφή της «Φαβιανής Εταιρείας», Λόρδος Μπέρτραντ Ράσελ, μαζί με τον συνεργάτη του μαθηματικό Ντέιβιντ Χίλμπερτ (David Hilbert)24 ξεκίνησαν ένα νέο έργο που θα προσπαθούσε να συσσωρεύσει ολόκληρο το Σύμπαν μέσα σε ένα πολύ μικρό μαθηματικό «κουτί», στερημένο από όλη του τη δημιουργική ζωτικότητα.

 

Στο Παρίσι, το 1900, έγινε το «Συνέδριο για το Μέλλον των Μαθηματικών», που προσέλκυσε μεγάλους μαθηματικούς από όλο τον κόσμο, αλλά και επιστημονιστές που ήθελαν να λύσουν σημαντικά προβλήματα της «Νέας Επιστήμης» και να προδιαγράψουν μια και καλή τη σχέση ανάμεσα στη Φυσική και τα Μαθηματικά (από τότε προέκυψε ο όρος «Φυσικομαθηματικός»).

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ ανακοίνωσε και επέβαλε τα δικά του 23 προβλήματα για τα μαθηματικά του 20ου αιώνα. Κάποια από αυτά επικεντρώνονταν γύρω από την ανάγκη να αποδειχθεί ότι όλα τα αξιώματα της αριθμητικής είναι συνεπή» και να γίνουν αξιώματα εκείνες οι φυσικές επιστήμες στις οποίες τα μαθηματικά διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.

Ο συνεργάτης του Ντέιβιντ Χίλμπερτ, ο Μπέρτραντ Ράσσελ το 1903 δήλωνε:25

«Το Κλειστό Σύστημα Εντροπίας πρέπει να ορίσει το Σύμπαν»

«Ο άνθρωπος είναι το προϊόν αιτιών που δεν είχαν καμία πρόβλεψη για το τέλος στο οποίο οδηγούνταν. Η καταγωγή του, η ανάπτυξή του, οι ελπίδες και οι φόβοι του, οι αγάπες του και η πίστη του, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των τυχαίων συνθέσεων των μορίων και των ατόμων. Καμία φωτιά, κανένας ηρωισμός, καμία ένταση σκέψης και συναισθήματος, δεν μπορεί να διατηρήσει την ατομική ζωή πέρα από τον τάφο. Όλοι οι άθλοι μέσα στους αιώνες, όλη η αφοσίωση, όλη η έμπνευση, όλη η υποτιθέμενη μεσημεριανή λαμπρή φωτεινότητα της ανθρώπινης ιδιοφυϊας, προορίζονται να εξαφανιστούν στον απέραντο θάνατο του ηλιακού συστήματος, και ολόκληρος ο ναός των επιτευγμάτων του Ανθρώπου, θα πρέπει αναπόφευκτα να θαφτεί κάτω από τα ερείπια και τα συντρίμμια ενός Σύμπαντος που γκρεμίζεται…

»Όλα αυτά τα πράγματα, αν και πυροδοτούν διαμάχη, είναι αναμφισβήτητα, και καμία φιλοσοφία που τα απορρίπτει δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα σταθεί. Μονάχα μέσα στο ικρίωμα αυτών των αληθειών, μόνο πάνω στο σταθερό θεμέλιο της ανυποχώρητης απελπισίας, μπορεί η κατοίκηση της ψυχής να χτιστεί στο εξής με ασφάλεια…»

Ο Μπέρτραντ Ράσσελ, στο έργο του «Prospects of Industrial Civilization» (1923), δήλωνε:26

«Ο Σοσιαλισμός, ιδιαίτερα ο Διεθνής Σοσιαλισμός, είναι η μόνη πιθανότητα ως ένα σταθερό σύστημα αν ο πληθυσμός είναι σταθερός ή περίπου σταθερός. Μια μικρή αύξηση του πληθυσμού μπορεί να αντιμετωπιστεί με την καλυτέρευση των αγροτικών μεθόδων, αλλά μια ραγδαία αύξηση του πληθυσμού πρέπει στο τέλος να μειώσει όλο τον πληθυσμό στο έπακρο. Ο πληθυσμός των λευκών στον κόσμο σύντομα θα πάψει να αυξάνεται. Οι Ασιατικές φυλές θα αυξάνονται, και οι νέγροι θα αυξάνονται, πριν ο βαθμός των γεννήσεών τους πέσει ικανοποιητικά για να κάνει τους αριθμούς τους σταθερούς χωρίς την βοήθεια του πολέμου, των επιδημιών και της πείνας. Μέχρι να συμβεί αυτό, τα οφέλη που σκοπεύει ο Σοσιαλισμός μπορούν να υλοποιηθούν μόνο τμηματικά, και οι λιγότερο παραγωγικές φυλές θα πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ενάντια στους πιο παραγωγικούς με μεθόδους που είναι αηδιαστικές αν και είναι απαραίτητες…»

Στη μεταγενέστερη εργασία του «Scientific Outlook» (1930) ο Μπέρτραντ Ράσσελ έγραψε:27

«Οι επιστημονικοί ηγεμόνες θα πρέπει να παρέχουν ένα είδος εκπαίδευσης για τους συνηθισμένους άντρες και γυναίκες, και ένα άλλο είδος για εκείνους που προορίζονται να γίνουν κάτοχοι της ηγεμονικής Επιστημονικής Δύναμης. Οι συνηθισμένοι άνδρες και γυναίκες θα αναμένεται να είναι υπάκουοι, εργατικοί, ακριβείς, χωρίς σκέψη, ήρεμοι και ικανοποιημένοι. Από αυτές τις ποιότητες πιθανώς η ικανοποίηση θα θεωρηθεί η πιο σημαντική. Προκειμένου να παράγουμε αυτήν την τεχνητή ικανοποίηση, όλοι οι ερευνητές της Ψυχανάλυσης, του Συμπεριφορισμού και της Βιοχημείας θα συνεισφέρουν στο παιχνίδι…

»… Όλα τα αγόρια και τα κορίτσια θα μάθουν από νεαρή ηλικία να είναι αυτό που λέμε «συνεργάσιμα», δηλαδή, να κάνουν ακριβώς αυτό που κάνουν όλοι. Η πρωτοβουλία θα αποθαρρυνθεί σε αυτά τα παιδιά, και η ανυπακοή, χωρίς

ακριβώς να τιμωρηθεί, θα ξεριζωθεί από μέσα τους με επιστημονικές εκπαιδευτικές μεθόδους…»

Για την τάξη των σοσιαλιστών επιστημονικών ηγεμόνων, «Εκτός από το ζήτημα της απόλυτης αφοσίωσής τους στο Παγκόσμιο Κράτος και στην δική τους τάξη», ο Μπέρτραντ Ράσσελ εξηγεί:

«Τα μέλη της ηγεμονικής τάξης θα ενθαρρύνονται να είναι περιπετειώδη και γεμάτα πρωτοβουλίες. Θα τους αναγνωρίζεται ότι είναι η αποστολή τους να προάγουν τις επιστημονικές τεχνικές, και να κρατούν τους χειρώνακτες εργάτες ικανοποιημένους με συνεχείς νέες μαζικές ψυχαγωγίες…»

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται, καθώς και τα επιχειρήματα είναι ενδεικτικά από ποια πλευρά προέρχονται. Όπως και η εντύπωση που προκαλείται από ένα λογοτεχνικό έργο, δημιουργεί μια ανάλογη αίσθηση. Παραβάλλοντας στα παραπάνω λόγια του Μπέρτραντ Ράσσελ, ένα απόσπασμα του Μπλεζ Πασκάλ (Blaise Pascal)28 από το έργο του: «Σκέψεις» (Pensees)29, αντιλαμβανόμαστε την διαφορά:

«Ο άνθρωπος δεν είναι παρά μια καλαμιά, η πιο αδύναμη της Φύσης, αλλά είναι μια σκεπτόμενη καλαμιά. Δεν χρειάζεται να αρματωθεί ολάκερο το Σύμπαν για να τον συντρίψει, φτάνει λίγος ατμός ή μια σταγόνα νερό για να τον εξολοθρεύσει. Αλλά κι αν το Σύμπαν τον έλιωνε, ο άνθρωπος θα παρέμενε πιο φίνος απ΄αυτό που τον σκοτώνει, γιατί έχει γνώση ότι πεθαίνει και, συνάμα, γνωρίζει ότι το Σύμπαν βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση απέναντί του. Το Σύμπαν όμως δεν έχει ιδέα για όλα αυτά. Έτσι, όλη μας η αξιοπρέπεια είναι συγκεντρωμένη στην Σκέψη. Απ’ εδώ πρέπει να αντλούμε, κι όχι από τον χώρο ή την διάρκεια, που δεν μπορούμε να γεμίσουμε. Ας δουλεύουμε λοιπόν με στόχο να σκεφτόμαστε σωστά και ελεύθερα: να ποια είναι η αρχή της ηθικής…»

Αυτό το μαθηματικό κλειστό Συμπαντικό σύστημα του επιστημονισμού θα έπαιρνε με τη πάροδο του χρόνου το όνομα «Κυβερνητική» (Cybernetics) και «Θεωρία Πληροφοριακών Συστημάτων» ((Information Systems Theory), από τους μαθητές του Μπέρτραντ Ράσελ και του Ντέιβιντ Χίλμπερτ. Και αυτό το σύστημα θα αποτελούσε το θεμέλιο για την ανάπτυξη της «Τεχνητής

Νοημοσύνης»30 (Artificial Intelligence) και της «Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης» (Fourth Industrial Revolution) που εκφράζεται από τον Klaus Schwab μέσα από το βιβλίο του «Η μεγάλη επανεκκίνηση»31 και τον «Απόστολο» του «Μετανθρωπισμού» (Transhumanism) Γιούβαλ Χαράρι (Yuval Harari) να εξαγγέλλει κάθε τόσο μια μετάβαση προς νέους θεούς από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και συγχώνευση Ανθρώπου και Μηχανής, με αποτέλεσμα έναν «Κυβερνητικό Οργανισμό»32 (Cybernetic Organism ή Cyborg), δηλαδή Βιο-Ρομπότ.

 

————————

1 The Merriam – Webster Dictionary

2 Λούτβιχ Γιόζεφ Γιόχαν Βίτγκενστάιν (Ludwig Josef Johann Wittgenstein) (1889-1951) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος ο οποίος δούλεψε κυρίως στη λογική, τη φιλοσοφία των μαθηματικών, τη φιλοσοφία του νου και τη φιλοσοφία της γλώσσας. Η φιλοσοφία του συχνά διαιρείται σε μια πρώιμη περίοδο, με παράδειγμα το Tractatus, και σε μια μεταγενέστερη περίοδο, που διατυπώνεται κυρίως στις Φιλοσοφικές Έρευνες. Ο «πρώιμος Βιτγκενστάιν» ασχολήθηκε με τη λογική σχέση μεταξύ των προτάσεων και του κόσμου, και πίστευε ότι παρέχοντας μια περιγραφή της λογικής που κρύβεται πίσω από αυτή τη σχέση, είχε λύσει όλα τα φιλοσοφικά προβλήματα. Ο “μετέπειτα Βιτγκενστάιν”, ωστόσο, απέρριψε πολλές από τις υποθέσεις του Tractatus, υποστηρίζοντας ότι η σημασία των λέξεων γίνεται καλύτερα κατανοητή ως η χρήση τους σε ένα δεδομένο γλωσσικό παιχνίδι. Για κάποιους θεωρείται ως ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα.

3 Tractatus, translated by D.F. Pears & B.F. McGuinness, Routledge & Kegan Paul, 1961 & 1972, §4.11

4 Ό.π.§4.111

5 Οι θετικιστές υποστηρίζουν, πως μία πρόταση ή ένας φυσικός νόμος είναι αληθής, μόνο όταν είναι λογικά επαληθεύσιμος. Η επαλήθευση θα πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην έμμεση, δηλαδή μία πρόταση είναι αληθής μόνο αν, συνδυαζόμενη με κάποια άλλη αληθή πρόταση, δίνει αληθή συμπεράσματα. Απορρίπτει καθετί υπερβατικό, απόκρυφες δυνάμεις, κ.ά., που θεωρεί ανύπαρκτες και ασύλληπτες από τη νόηση. Ιδρυτής του είναι ο Γάλλος φιλόσοφος Αύγουστος Κοντ (Auguste Comte).

6 Tractatus, translated by D.F. Pears & B.F. McGuinness, Routledge & Kegan Paul, 1961 & 1972, §6.54.

7 Βέμπερ Μαχ, «Η επιστήμη ως επάγγελμα», εκδ. Έξοδος 2022, σ.63

8 Η Susan Haak είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ (B.A., B.Phil, Oxford; Ph.D., Cambridge). Εξελέγη στο Phi Beta Kappa ως επίτιμο μέλος. Στην Οξφόρδη. Σπούδασε Πλάτωνα με τον Gilbert Ryle και λογική με τον Michael Dummett. Στο Cambridge, έγραψε το διδακτορικό της υπό την επίβλεψη του Timothy Smiley. Κατείχε τις θέσεις του Μέλους του New Hall, του Cambridge και καθηγήτριας φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Warwick πριν αναλάβει τη σημερινή της θέση στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι.

9 Haak Susan, «Six Signs of Scientism», Logos & Episteme, III, 1 (2012): 75-95

10 Ο Μάικλ Μπραντ Σέρμερ είναι Αμερικανός συγγραφέας επιστήμης, ιστορικός της επιστήμης, εκτελεστικός διευθυντής της Εταιρείας Σκεπτικιστών και ιδρυτικός εκδότης του περιοδικού Skeptic, μιας έκδοσης που επικεντρώνεται στη διερεύνηση ψευδοεπιστημονικών και υπερφυσικών ισχυρισμών. (πηγή: Wikipedia)

11 Shermer Michael, «The Shamans of Scientism», Scientific American June 2002

12 Ο Στέφεν Γουίλιαμ Χώκινγκ (Stephen William Hawking) (1942 – 2018) ήταν Βρετανός θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας και Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

13 Stephen Hawking – Roger Penrose, «La nature de l; espace et du temps», folio/essays, Gallimard, 1997, σσ. 123, 105 (μετάφραση στην Ελληνική από Δρ. Φιλοσοφίας Νίκο Μακρή)

14 Βλέπε υποσημείωση 23

15 Ο Πωλ Κάρλ Φεγεράμπεντ (Paul Karl Feyerabend) (1924 – 1994) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος της επιστήμης γνωστός για την εργασία του ως καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, όπου και εργάστηκε για τρεις δεκαετίες (1958 – 1989). Περιπλανήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του και βρέθηκε στην Αγγλία, ΗΠΑ, Νέα Ζηλανδία, Ιταλία, Γερμανία και τέλος Ελβετία. Στα έργα του συμπεριλαμβάνεται το σημαντικό Against Method (που δημοσιεύθηκε το 1975), το Science in a Free Society (που δημοσιεύθηκε το 1978) και το Farewell to Reason (μια συλλογή από εργασίες που δημοσιεύτηκαν το 1987). Ο Φεγεράμπεντ έγινε διάσημος λόγω της αναρχικής του άποψης για την επιστήμη και της απόρριψης ύπαρξης καθολικών μεθοδολογικών κανόνων. Αποτελεί ισχυρή προσωπικότητα στην φιλοσοφία της επιστήμης αλλά και στην κοινωνιολογία της επιστημονικής γνώσης.

16 Ο Τσαρλς Χόι Φορτ (Charles Hoy Fort) (1874 – 1932) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και ερευνητής που ειδικεύτηκε σε ανώμαλα φαινόμενα. Οι όροι “Fortean” και “Forteana” χρησιμοποιούνται μερικές φορές για να χαρακτηρίσουν διάφορα τέτοια φαινόμενα.

17 Ο Γκαμπριέλ Ονορέ Μαρσέλ (Gabriel Honore Marcel) (1889-1973) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας, κριτικός μουσικής και Χριστιανός υπαρξιστής. Συγγραφέας αρκετών βιβλίων τουλάχιστον τριάντα θεατρικών έργων, ο Μαρσέλ επικεντρώθηκε στον αγώνα του σύγχρονου ατόμου σε μια τεχνολογικά απάνθρωπη κοινωνία.

18 Gabriel Honore Marcel, «Είναι και Έχειν», εκδ. Δωδώνη 2022 (2η έκδοση), σ. 254

19 πρώην «Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου για τη Βελτίωση των Φυσικών Γνώσεων» (The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge)

20 Ο Τόμας Χένρυ Χάξλεϋ (Thomas Henry Huxley, (1825 – 1895) ήταν Άγγλος βιολόγος, γνωστός και ως το «μπουλντόγκ του Δαρβίνου», λόγω της ένθερμης υποστήριξης της θεωρίας της εξέλιξης του Κάρολου Δαρβίνου. Οι επιστημονικές του αντιπαραθέσεις με τον Ρίτσαρντ Όουεν οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της ανατομίας του εγκεφάλου του ανθρώπου και του γορίλα. Προσπάθησε να εκλαϊκεύσει την επιστήμη, και σε αυτόν αποδίδεται η επινόηση του όρου «αγνωστικισμός», που περιέγραφε τη στάση του απέναντι στη θρησκευτική πίστη. Επίσης, του αποδίδεται η επινόηση της έννοιας της «βιογένεσης», μιας θεωρίας που δηλώνει ότι όλα τα κύτταρα δημιουργούνται από άλλα κύτταρα, και της έννοιας της «αβιογένεσης», που περιγράφει την δημιουργία ζωής από μη ζωντανή ύλη.

21 https://en.wikipedia.org/wiki/X_Club (Η πρώτη συνάντηση 9 μελών έγινε στις 3/11/1864)

22 O Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους (Thomas Robert Malthus) (1766 – 1834) ήταν Άγγλος λόγιος και κληρικός, οικονομολόγος, ειδικευμένος στην Πολιτική Οικονομία και με απόψεις μεγάλης επιρροής στην Δημογραφία.. Στο περιβόητο έργο του «Δοκίμιο στη θεμελιώδη αρχή του πληθυσμού» (An Essay on the Principle of Population), επισήμανε ότι η αύξηση παραγωγής τροφής ενός έθνους αυξάνει την ευημερία του πληθυσμού, όμως η αύξηση του πληθυσμού ξεπερνά τελικά την αύξηση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, προκαλώντας δυστυχία και μιζέρια, λιμούς και πολέμους και τελικά φτώχεια και ραγδαία μείωση του πληθυσμού. Επιβιώνουν μόνο οι ισχυροί. Συνεπώς υφίσταται η ανάγκη μείωσης του πληθυσμού.

23 Ο Μπέρτραντ Ράσελ (Bertrand Russel) (1872-1970) ήταν Βρετανός μαθηματικός, φιλόσοφος. Είχε σημαντική επιρροή στα μαθηματικά, τη λογική, τη θεωρία συνόλων, τη γλωσσολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, τη γνωστική επιστήμη, την επιστήμη των υπολογιστών και διάφορους τομείς της αναλυτικής φιλοσοφίας, ιδιαίτερα τη φιλοσοφία των μαθηματικών, τη φιλοσοφία της γλώσσας, την επιστημολογία και τη μεταφυσική. Ήταν ιδρυτής της αναλυτικής φιλοσοφίας, μαζί με τον προκάτοχό του Gottlob Frege, τον φίλο και συνάδελφό του G. E. Moore και τον μαθητή και προστατευόμενο του Ludwig Wittgenstein. Ο Ράσελ με τον Μουρ οδήγησε τη βρετανική «εξέγερση κατά του ιδεαλισμού».

24 Ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ (David Hilbert) (1862-1943) ήταν Γερμανός μαθηματικός και ένας από τους πιο σημαντικούς μαθηματικούς του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ο Hilbert ανακάλυψε και ανέπτυξε ένα ευρύ φάσμα θεμελιωδών ιδεών σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της αμετάβλητης θεωρίας, και τα Αξιώματα «Χίλμπερτ». Επίσης διατύπωσε τη θεωρία του Χώρου του Χίλμπερτ, η οποία είναι ένα από τα θεμέλια της συναρτησιακής ανάλυσης. Ο Χίλμπερτ υιοθέτησε και υπερασπίστηκε θερμά τη θεωρία των υπερπερασμένων αριθμών. (Σημ. Οι υπερπεπερασμένοι αριθμοί είναι αριθμοί που είναι «άπειροι» με την έννοια ότι είναι μεγαλύτεροι από όλους τους πεπερασμένους αριθμούς, αλλά δεν είναι απαραίτητα απολύτως άπειροι.). Ο Χίλμπερτ βαφτίστηκε και μεγάλωσε Καλβινιστής στην Πρωσική Ευαγγελική Εκκλησία. Αργότερα άφησε την Εκκλησία και έγινε αγνωστικιστής. Υποστήριξε επίσης ότι η μαθηματική αλήθεια ήταν ανεξάρτητη από την ύπαρξη του Θεού ή άλλες a priori υποθέσεις.

25 Nicholas griffin, «Russell on the Nature of Logic (1903 – 1913)», Synthese, Vol. 45, No. 1, Bertrand Russell’s Early Philosophy, Part Ι (Sep., 1980) pp. 117-188

26 https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.36391

27 https://archive.org/details/scientificoutloo030217mbp/page/n55/mode/2up

28 Ο Μπλεζ Πασκάλ (Blaise Pascal) (1623 – 1662) ήταν Γάλλος μαθηματικός, φυσικός, εφευρέτης, φιλόσοφος, συγγραφέας και καθολικός θεολόγος. Το παλαιότερο μαθηματικό έργο του Πασκάλ ήταν στις κωνικές τομές. έγραψε μια σημαντική πραγματεία σχετικά με το θέμα της προβολικής γεωμετρίας σε ηλικία 16 ετών. Αργότερα αλληλογραφούσε με τον Pierre de Fermat σχετικά με τη θεωρία πιθανοτήτων, επηρεάζοντας έντονα την ανάπτυξη των σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών επιστημών. Όπως ο σύγχρονος του Καρτέσιος (René Descartes), ο Πασκάλ ήταν επίσης πρωτοπόρος στις φυσικές και εφαρμοσμένες επιστήμες. Ο Πασκάλ έγραψε για να υπερασπιστεί την επιστημονική μέθοδο και παρήγαγε αρκετά αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Έκανε σημαντικές συνεισφορές στη μελέτη των υγρών και διευκρίνισε τις έννοιες της πίεσης και του κενού γενικεύοντας το έργο του Τορικέλι (Evangelista Torricelli). Ακολουθώντας τον Τορικέλι και τον Γαλιλέο (Galileo Galilei), αντέκρουσε τους Αριστοτέλη και τον Καρτέσιο, που επέμεναν ότι η φύση απεχθάνεται το κενό το 1647. Ο Πασκάλ έγραψε το φιδεϊστικό πόνημα «Συνομιλία για τη Μηχανή» (Discourse on the Machine), (Σημ. ο φεϊδισμός είναι επιστημονολογική θεωρία που δέχεται ότι η λογισμός (reason) είναι ξεχωριστός από τη πίστη (faith) και ότι η πίστη είναι ανώτερη του λογισμού). Έγραψε επίσης μια σημαντική πραγματεία για το αριθμητικό τρίγωνο. Μεταξύ 1658 και 1659, έγραψε για το κυκλοειδές και τη χρήση του στον υπολογισμό του όγκου των στερεών.

29 https://archive.org/details/cu31924098822244

30 Βλ. Μαλτέζος Γ. Χρήστος, «Από τον επιστημονισμό στον μετανθρωπισμό. Ηθικοκοινωνική και γεωπολιτική προσέγγιση στην Τεχνητή Νοημοσύνη», περιοδικό «το ένζυμο», τεύχος ΙΒ, σσ.118-127

31 Klaus Schwab , Thierry Malleret, «Covid-19: The Great Reset», Forum Publishing, July 2020

32 Βλ. Μαλτέζος Γ. Χρήστος, «Ο επανασχεδιασμός του Homo Sapiens», περιοδικό «το ένζυμο», τεύχος ΙΔ, σσ.120-137

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΖΥΜΟ (Τεύχος ΙΣΤ)

https://enromiosini.gr/arthrografia/epistimonismos-i-epistimi/ 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΕΠΗΡΕΙΑ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ! ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η Καθημερινή «ντρέπεται», φαίνεται, να προεκτείνει τη μέση γραμμή κάτω από την περιοχή οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, ώστε να μην φανεί στους αναγνώστες της ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε μειωμένη επήρεια στα ελληνικά νησιά! Αυτήν την παραχώρηση, κυβερνητικά στελέχη την θεωρούν ως προθάλαμο υποχωρήσεων έναντι της Τουρκίας σε σχέση με την ΑΟΖ του συμπλέγματος των νησιών του Καστελλορίζου.

 

 

 

 

 

Του Ανδρέα Σταλίδη

Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Τσάφος χρίστηκε ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στα ενεργειακά. Μάλιστα, ήρθε με περγαμηνές «γεφυροποιού» με τις ΗΠΑ αφού ήρθε ως «άνθρωπος των ειδικών αποστολών με διαπιστευτήρια από το περιβάλλον του Λευκού Οίκου». Με αυτές τις λέξεις τον υποδέχθηκε ο ελληνικός τύπος, «ώστε να επιτευχθεί κοινός βηματισμός».

Τον Δεκέμβριο του 2020 έκανε μία σειρά αναρτήσεων στο τουήτερ στην οποία αναλύει την ελληνική θέση ως προς τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο. Λογικότατο λοιπόν ο αναγνώστης να θεωρεί ότι τα γραπτά του εκφράζουν απ΄ ευθείας τον ίδιο τον πρωθυπουργό και την πολιτική της κυβέρνησης.

Ας δούμε τι γράφει.

1. Δείχνει έναν χάρτη με τον υπολογισμό της ΑΟΖ της Ελλάδας σε σχέση με τα γειτονικά κράτη και ξεκινάει με τη θέση ότι αυτός ο χάρτης “δεν αποτελεί την επίσημη ελληνική θέση, ούτε τις ελληνικές αξιώσεις και δεν βρίσκεται σε κανένα επίσημο ελληνικό έγγραφο. Δεν είναι επίσημος, δεν αποτελεί αξίωση της Ελλάδας“.

Συνεχίζει με το ότι «ο χάρτης είναι ακαδημαϊκή άσκηση με βάση τη μέση γραμμή και βασίζεται στο ότι δεν υπάρχει καμία συμφωνία και ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ. Αυτό είναι όλο.»

     

Παίρνει δηλαδή ξεκάθαρες αποστάσεις ασφαλείας από τη μέση γραμμή, αλλά και από το ότι τα νησιά δικαιούνται πλήρη ΑΟΖ θεωρώντας ότι αυτό δεν είναι η επίσημη ελληνική θέση.

3. Προσθέτει ότι «στην πρόσφατη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου, η Ελλάδα αναγνώρισε ότι τα νησιά δεν έχουν πλήρη επήρεια ως προς την ΑΟΖ». Συνεπώς, προσθέτει, «είναι ανειλικρινές να εμφανίζεται αυτός ο χάρτης (της μέσης γραμμής) ως θέση της Ελλάδας». «Δεν είναι», λέει.

Έχει σημασία ότι όλο αυτό είναι στην ίδια ανάρτηση, στην ίδια παράγραφο. Δηλαδή η αμέσως επόμενη φράση από το ότι η Ελλάδα δέχθηκε με την Αίγυπτο την μειωμένη επήρεια των νησιών της, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μέση γραμμή δεν αποτελεί επίσημη ελληνική θέση ως προς την οριοθέτηση με την Τουρκία. Ἀρα, η Ελλάδα έχει εμμέσως πλην σαφώς αποδεχθεί τη μειωμένη επήρεια των νησιών της ως προς την Τουρκία!

4. Μετά, καταμετρά τέσσερα ζητήματα που ανακύπτουν μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και προκαλεί εντύπωση ότι χρησιμοποιεί τον όρο «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»(!), σαν να την αναγνωρίζει ως ανεξάρτητη κρατική οντότητα! Αυτό αποτελεί τερατώδες, αδικαιολόγητο και επιπόλαιο σφάλμα!

5. Στο τρίτο από αυτά τα ζητήματα (περί Καστελλορίζου), επαναλαμβάνει αυτό που έγραψε πιο πάνω, ώστε να μην αφεθεί καμία αμφιβολία. Γράφει «όπως είπα παραπάνω, η Ελλάδα αναγνώρισε στη συμφωνία της με την Αίγυπτο ότι τα νησιά μπορούν να έχουν μειωμένη επήρεια»!

6. Επισημαίνει ότι υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις από την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά μόνο η Τουρκία «πράτει αναλόγως», δηλαδή εκδίδει άδειες και κάνει έρευνες στο Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν εκδίδει ούτε καν άδειες στις αμφισβητούμενες περιοχές (προφανώς, θεωρεί ως αμφισβητούμενες περιοχές την πλήρη επήρεια των νησιών κατά τη μέση γραμμή).

7. Και για να μην υπάρχει ούτε ίχνος αμφιβολίας για τη θέση του, λίγο παρακάτω επαναλβάνει ακόμη μία φορ ότι «Ακόμα και αν η ελληνική θέση για το Καστελλόριζο (εννοεί ότι δικαιούται ΑΟΖ και όχι ότι δικαιούται πλήρη ΑΟΖ) είναι αδικαιολόγητη, τότε αυτή η θέση αφορά το ένα μόνο από τα τέσσερα συναφή ζητήματα με την περιοχή». Και κλείνει με την περίφημη φράση ότι «Άλλωστε η Ελλάδα έχει δείξει στη συμφωνία της με την Αίγυπτο ότι είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει»!

Όλα αυτά θα μπορούσε να τα υποστηρίζει δημοσίως ένας τρίτος ή ακόμη και ένας απλός Έλληνας πολίτης. Όλοι έχουν δικαίωμα στην άποψή τους.

Όταν όμως τα γράφει δημόσια, και μάλιστα στα αγγλικά σε ἐνα μέσο κοινωνικής δικτύωσης με ευρύ κοινό και διαθέσιμα σε όλον τον κόσμο, ένας άνθρωπος που διαφημίζει και ο ίδιος στο βιογραφικό του τη θέση του ως «chief energy adviser to the Prime Minister of Greece» (ύψιστος σύμβουλος ενέργειας του πρωθυπουργού της Ελλάδος), και με αυτή του την ιδιότητα εκφράζει αυτές τις θέσεις, τότε όλα αυτά ξεκάθαρα αντικατοπτρίζουν την επίσημη ελληνική θέση.

Δεν κλείνουν απλώς το μάτι στην Τουρκία, η οποία ασφαλώς και τα διαβάζει και τα γνωρίζει, αλλά λένε ξεκάθαρα σε όλον τον κόσμο, και μεταξύ αυτών και στους Έλληνες πολίτες, ότι η Ελλάδα έχει ήδη υποχωρήσει και ότι η Ελλάδα έχει ήδη δεχθεί μειωμένη επήρεια των νησιών της στον προσδιορισμό της ΑΟΖ! Το έχει δεχθεί στη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο και αυτό αποτελεί προθάλαμο υποχωρήσεων έναντι της Τουρκίας στο Αιγαίο. Στη συμφωνία αυτή, τα ελληνικά νησιά της γραμμής Κρήτη-Κάσος-Κάρπαθος-Ρόδος είχαν επήρεια από 90% (Κρήτη) έως 70% (Κάρπαθος).

Το πόσο κρίσιμο είναι αυτό το ζήτημα, αποδεικνύεται από το ότι εάν το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου έχει πλήρη επήρεια στην ΑΟΖ, τότε η Ελλάδα συνορεύει θαλασσίως με την Κύπρο. Εάν όμως δεν έχει, τότε συνορεύει θαλασσίως η Τουρκία με την Αίγυπτο.

 

Πηγή άρθρου – https://www.antibaro.gr/article/33979

 

Σημειώσεις

Ολοκληρωμένη σειρά αναρτήσεων του Νίκου Τσάφου – https://twitter.com/ntsafos/status/1336243446017896450

Whenever I write about Turkey and the East Med, I get a gazillion replies with the same message: look at this MAP! So many problems can be traced to this map—and the feeling it is meant to create that Turkey is a victim in the East Med. Let’s talk about this map. pic.twitter.com/maYijaQELe

— Nikos Tsafos (@ntsafos) December 8, 2020

Το Πρώτο Θέμα για τον Νίκο Τσάφο ως ειδικό σύμβουλο του πρωθυπουργού – https://www.protothema.gr/greece/article/1246318/nikos-tsafos-o-anthropos-ton-eidikon-apostolon-sta-energeiaka/

https://www.antibaro.gr/article/33979

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (7ο Μέρος)

Σε ελληνικό έδαφος Γάλλος στρατιωτικός διοικητής συντάσσει «μαύρο πίνακα» με αντιβενιζελικούς, απελαύνει τους Ελληνες…

Του Παναγιώτη Λιάκου 

Η ζωή του βασιλιά Κωνσταντίνου δεν κινδύνευσε μόνο από την πλευρίτιδα του Μαΐου 1915, αλλά και από την μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε τα βασιλικά κτήματα του Τατοΐου στο τέλος Ιουνίου και τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου 1916. Αυτός ο απροσδόκητος και μέγας κίνδυνος για τη ζωή του Κωνσταντίνου Α΄ «προέκυψε» ακριβώς την περίοδο που στην Ελλάδα κλιμακωνόταν η ένταση της ένδειας και εξαπλωνόταν η πείνα που έχει προκαλέσει το εμπάργκο που επέβαλαν οι Αγγλογάλλοι κατόπιν επανειλημμένων αιτημάτων του Ελευθερίου Βενιζέλου με στόχο την εξαθλίωση του πληθυσμού και τη στροφή της αγανάκτησης εναντίον του μονάρχη.

Η φωτιά ξέσπασε, υπό ιδιαίτερα «αινιγματικές» συνθήκες, την 30ή Ιουνίου 1916. Την επομένη, 1η Ιουλίου, διαβάζουμε στο πρωτοσέλιδο (εικόνα 1) της εφημερίδας «Σκριπ»: «Τρομερά πυρκαϊά εις το δάσος Τατοΐου. Αποτέφρωσις των ανακτόρων – τραυματισμός του Βασιλέως».

Κι ενώ η φονική δασική πυρκαγιά στο Τατόι προκαλούσε απώλειες στο επιτελείο του βασιλιά και κατάκαιγε μια περιοχή σπάνιας ομορφιάς και ιδιαίτερου περιβαλλοντικού πλούτου, οι φλόγες της ξενοκρατίας εξευτέλιζαν τους θεσμούς και διέλυαν ό,τι είχαν κατορθώσει με κόπους και θυσίες να φτιάξουν οι Ελληνες. Στη σελίδα 2 του ιδίου φύλλου της εφημερίδας «Σκριπ» διαβάζουμε δύο ειδήσεις (εικόνα 2) που περιγράφουν με ενάργεια την κατάσταση που είχε διαμορφώσει ο Βενιζέλος στην Ελλάδα με τα όπλα των ξένων: «Νέαι απελάσεις αντιβενιζελικών εκ της Μυτιλήνης» και «Το ζήτημα των τροφίμων. Πού οφείλεται η ακρίβεια».

Για το ζήτημα των απελάσεων… αντιφρονούντων από τη Μυτιλήνη διαβάζουμε: «Κατ’ ειδήσεις εκ Μυτιλήνης εξακολουθεί εκεί η καταδίωξις των αντιφρονούντων προς το κόμμα των Φιλελευθέρων. Ως εγράψαμεν προ καιρού, την επαύριον του κατά του Νομάρχου συλλαλητηρίου ο Γάλλος διοικητής κ. Μας υπέβαλεν εις τον Εισαγγελέα των Πρωτοδικών κατάλογον περιλαμβάνοντα όλους τους γνωστούς αντιβενιζελικούς. Ο κατάλογος ούτος κατηρτίσθη υπό της Επιτροπής των Φιλελευθέρων της καλουμένης Σύλλογος των Δέκα, απεκλήθη δε ο κατάλογος “Μαύρος πίναξ”. Εκ των πρώτων αναγεγραμμένων εις τον “Μαύρον Πίνακα” ήτο ο χθες αφιχθείς εκ Μυτιλήνης κ. Παναγιώτης Βουστάκης, άλλοτε βουλευτής εν τη Τουρκική Βουλή και τους βενιζελικούς βουλευτάς αποσκιρτήσας του βενιζελικού κόμματος και έκτοτε επισπάσας την μήνιν και τέως ομοφρόνων του. Μετ’ αυτού απελάθη και ο δικηγόρος του κ. Κορές, αναμένονται δε και άλλαι απελάσεις και διωγμοί…»

Σε ελληνικό έδαφος, Γάλλος στρατιωτικός διοικητής συντάσσει «μαύρο πίνακα» με αντιβενιζελικούς, τον προωθεί στον εισαγγελέα Πρωτοδικών του νησιού και ο εκπρόσωπος της δικαστικής εξουσίας… απελαύνει τους Ελληνες που δεν συμφωνούν με τη γραικυλική πολιτική του «εθνάρχη», τον οποίον οι ξένοι ήθελαν να καταστήσουν παντί τρόπω κυρίαρχο στην πολιτική σκηνή της χώρας μας! Αυτές οι «λεπτομέρειες» από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία δεν περιλαμβάνονται στα σχολικά βιβλία, αλλά θα αποδεικνυόταν εξαιρετικά χρήσιμο για όλους κάποτε όχι μόνο να περιληφθούν, αλλά και να τονίζονται.

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Σκριπ» σχετικά με την εκτόξευση της τιμής πολλών αγαθών και τις ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης είναι συγκλονιστικό: «Η υπερτίμησις του κρέατος υπήρξε καταπληκτική ιδία από ενός μηνός. Ενώ προ τινών εβδομάδων ακόμη το αρνί ετιμάτο προς 2,60 μέχρι 2,80 την οκά, ήδη η τιμή του ανήλθε και κυμαίνεται από τριών μέχρι τεσσάρων δραχμών κατ’ οκάν. […] Η ζάκχαρις εξηφανίσθη από την αγοράν.

Χαρακτηριστικόν της επικρατούσης αισχροκερδείας είναι η ολική σχεδόν εξαφάνισις της ζακχάρεως εκ της Αγοράς. […] Και τα μακαρόνια υψώθησαν. […] Πέρυσι τα μακαρόνια ετιμώντο προς 1.10 την οκάν, τώρα τιμώνται προς 1,90 παρά την αστυνομικήν διατίμησιν, ήτις ορίζει ως τιμήν πωλήσεως 1,20. […] Συν τοις άλλοις παρετηρήθη εφέτος ύψωσις της τιμής του λαδιού αρκετά σημαντική. […] Τα κασέρια εφέτος τιμώνται εις τιμάς διπλασίας των περυσινών. […] Η υπερτίμησις οφείλεται εις την παρουσίαν των Συμμάχων εις Μακεδονίαν εξ ης ενεκρώθη εφέτος η εκεί ευρεία βιομηχανία της τυροκομίας. […] Και ο καφές ακρίβηνε. Την γενικήν τάσιν του υψωμού ηκολούθησε και ο καφές, ο οποίος, από 3,20 την οκάν, ανήλθεν εις 3,80».

Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ποιοι ήλεγχαν ακόμα και την τελευταία… καρφίτσα που εισαγόταν στην ελληνική αγορά, υπάρχει και ένα μείζονος ειδησάριο (εικόνα 3), που έλεγε ότι όποιος επιχειρηματίας ήθελε να εισάγει προϊόντα από τις ΗΠΑ έπρεπε να προμηθευτεί τα κατάλληλα έγγραφα από τη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον: «Η ενταύθα αγγλική πρεσβεία ανακοινοί προς τους εμπορευομένους ότι προς εξασφάλισιν και αποφυγήν των κατακρατήσεων, δέον όπως τα εξ Αμερικής εμπορεύματα συνοδεύωνται δι’ εγγράφων της εν Ουασιγκτώνι Βρεταννικής πρεσβείας εκδιδομένων κατόπιν συνεννοήσεως προς την ενταύθα Βρεταννικήν πρεσβείαν. Ανευ των εγγράφων τούτων τα εμπορεύματα δεν θα φτάνουν εις τον προν ον όρον».

https://www.newsbreak.gr/apopseis/318757/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-xiv/

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΤΡΙΤΑΝΑΚΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΚΟΠΙΑΝΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ»

Του Ιωάννη Αμπατζόγλου  

Ακτινοφυσικού Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ και Επιστημονικά Υπεύθυνου του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης.

 

Στις 9 Ιανουαρίου η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ κατέθεσε τριτανακοπή κατά της υπ’ αριθμ. 27/28-7-2022 διάταξης του Ειρηνοδικείου Φλώρινας περί Αναγνώρισης Σωματείου με την φερόμενη επωνυμία «ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».

Το υλικό που είχαμε συλλέξει για το συγκεκριμένο φιλοσκοπιανό σωματείο έτσι και αλλιώς ήταν αρκετό ώστε να αποτελέσει τον κεντρικό κορμό των επιχειρημάτων μας στο κείμενο της τριτανακοπής. Όμως και μέρος της υπόλοιπης αρθρογραφίας μας, σχετικά με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, όπως και το σκεπτικό του δικηγόρου και μέλους του σωματείου μας κ. Θαλή Καραγιαννόπουλου, που κατέθεσε την τριτανακοπή, συμπεριλήφθηκαν σε αυτήν.

Ήδη από τον Ιούλιο του 2022 σε άρθρο¹ παρουσιάσαμε αναλυτικά το συγκεκριμένο φιλοσκοπιανό «Κέντρο» και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους σε άλλο άρθρο² κάναμε αναφορά τόσο στις εθνικές περιπέτειες που μας βάζει αυτό το «Κέντρο» όσο και στην ευθύνη των δικαστών που το αναγνώρισαν. Συγκεκριμένα είχε αναφερθεί το εξής: «τεράστια ευθύνη έχουν και οι δικαστές που αναγνώρισαν το συγκεκριμένο σωματείο. Εάν υπάρχει ακόμα ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα πρέπει να παρέμβει και να πράξει τα δέοντα σχετικά με τη λειτουργία αυτού του σωματείου-καρκινώματος ώστε να αντιμετωπιστεί πριν να είναι πολύ αργά».

Η επιχειρηματολογία μας στο κείμενο της τριτανακοπής ξεκινάει με το γεγονός ότι το «Κέντρο» αυτό εκμεταλλεύεται τη λεγόμενη «μακεδονική γλώσσα» που αναφέρει η Συμφωνία των Πρεσπών και με μεθοδικό τρόπο προετοιμάζει ουσιαστικά μειονότητα ψευτομακεδόνων στη χώρα μας. Γίνεται αναφορά στις φαντασιώσεις των ιδρυτών του συγκεκριμένου «Κέντρου» ότι τάχα η ψευτομακεδονική γλώσσα ομιλείται σε περίπου 500 χωριά της βορείου Ελλάδος αλλά και η κομιτατζίδικη τακτική τους να θέλουν να προφέρονται τα ονόματά των κατοίκων αλλά και τα τοπωνύμια των περιοχών αυτών στη σλαβική τους μορφή, π.χ. να μη λένε «Στέφανος» αλλά «Στέβο», να μη λένε «Γρούιος» αλλά «Γκρουέφσκι», να μη λένε «Φλώρινα» αλλά «Λέριν» κ.λπ. Επίσης, μεταξύ των άλλων το «Κέντρο» έχει ως σκοπό τη διδασκαλία αυτής της γλώσσας στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.

Στη συνέχεια αναφέραμε ορισμένα στοιχεία τα οποία αφορούν στη Συμφωνία των Πρεσπών και στην εφαρμογή της αλλά και στην απόφαση 1448/2009 του Αρείου Πάγου και είναι τα ακόλουθα:

1) Μπορεί να κυρώθηκε η Συμφωνία των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή με το νόμο 4588/2019, όμως η διαδικασία από την πλευρά των Σκοπίων δεν ήταν νόμιμη. Η κύρωση στο σκοπιανό κοινοβούλιο δεν έφερε την υπογραφή του προέδρου των Σκοπίων (τότε ήταν ο Γκιόργκε Ιβανόφ) όπως προβλέπεται από τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά από τον τότε πρόεδρο του κοινοβουλίου Ταλάτ Τζαφέρι.

Επίσης, η Συμφωνία των Πρεσπών αναφέρει στο άρθρο 1, παρ. 4γ ότι «Το Δεύτερο Μέρος, εφόσον το αποφασίσει, θα διεξαγάγει δημοψήφισμα». Τα Σκόπια αποφάσισαν να διεξάγουν δημοψήφισμα, όμως οι ψηφίσαντες σε αυτό ήταν λιγότεροι από το 37% των εγγεγραμμένων, ενώ βάσει του σκοπιανού συντάγματος για είναι ένα δημοψήφισμα έγκυρο θα πρέπει να υπάρξει συμμετοχή τουλάχιστον 50%, επομένως το συγκεκριμένο δημοψήφισμα ήταν άκυρο.

2) Ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος, σε άρθρο³ του ανέφερε ότι σε περίπτωση μη τήρησης της Συμφωνίας των Πρεσπών από την πλευρά των Σκοπίων, η Ελλάδα θα πρέπει να καταστήσει σαφή τη θέση της, «Κυρίως δε την θέση της, σύμφωνα με την οποία σε μια τέτοια περίπτωση θ’ ασκήσει, κατά την κρίση της, τα δικαιώματα που της παρέχουν πρωτίστως οι διατάξεις των άρθρων 56 και 60 της Σύμβασης της Βιέννης, είτε για την καταγγελία της Συμφωνίας των Πρεσπών, είτε για την αποχώρηση από αυτή. Είτε, επίσης, για λήξη της ως άνω Συμφωνίας ή για την αναστολή εφαρμογής της».

Στο ίδιο άρθρο ο κ. Παυλόπουλος αναφέρει και τα εξής:

«Επίσης, πρέπει ν’ αποκλεισθεί και οιαδήποτε πρόοδος ως προς την κύρωση, από την Βουλή των Ελλήνων, των πρόσθετων πρωτοκόλλων συνεργασίας στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Πρεσπών», «…το δικαίωμα καταγγελίας ή αποχώρησης από την Συμφωνία των Πρεσπών συνάγεται από την ίδια την φύση της. Πραγματικά, τι νόημα έχει η “διαιώνιση” μιας Συμφωνίας αυτής της μορφής αν η αμφισβήτησή της εκ μέρους ενός των συμβαλλόμενων Μερών είναι τέτοια, ώστε να την καθιστά “γράμμα κενό περιεχομένου”;»

Επομένως η Συμφωνία των Πρεσπών, κατά τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο, είναι δυνατόν να ακυρωθεί.

3) Το Σωματείο μας (Επιτροπή Ελληνισμού), το οποίο ιδρύθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2021, έχει καταμετρήσει μέχρι σήμερα 294 παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Σκόπια. Αυτός ο αριθμός των παραβιάσεων είναι απλά ένα δείγμα και αυτό επειδή στην πραγματικότητα οι παραβιάσεις από τα Σκόπια είναι καθημερινές και κυριολεκτικά αμέτρητες. Μάλιστα έχουμε ενημερώσει τον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη σχετικά με τις παραβιάσεις, τον Σεπτέμβριο του 2021 (τότε είχαμε καταμετρήσει 162 παραβιάσεις) και τον Σεπτέμβριο του 2022 (τότε είχαμε καταμετρήσει 263 παραβιάσεις). Οι παραβιάσεις αυτές με όλα τα αναλυτικά στοιχεία που τις συνοδεύουν (λινκ, φωτογραφίες κ.λπ.) βρίσκονται στην ιστοσελίδα της Επιτροπής Ελληνισμού και συγκεκριμένα στο λινκ https://www.epitropiellinismou.gr/post/499.

4) Η Απόφαση 1448/2009 του Αρείου Πάγου αναφέρει πως «δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος και κατά συνέπεια μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα». Με την απόφαση αυτή δεν επιτράπηκε η ίδρυση φιλοσκοπιανού σωματείου με ονομασία «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού» με έδρα τη Φλώρινα. Μεταξύ των άλλων στη συγκεκριμένη απόφαση του Αρείου Πάγου αναφέρονται τα εξής:

«Προκειμένου να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια ως προς το σφετερισμό του ονόματος της Μακεδονίας από το νεοσυσταθέν Κράτος των Σκοπίων (FYROM), το οποίο επιχειρεί να αποκτήσει εθνική ταυτότητα με όνομα που αποτελεί ιστορική, πολιτιστική και εθνική κληρονομιά της Ελλάδας, είναι αναγκαίο να επισημανθούν συνοπτικά τα ακόλουθα ιστορικά δεδομένα. Ο όρος Μακεδονία, από αρχαιοτάτων χρόνων είναι όρος ιστορικός και γεωγραφικός και όχι εθνολογικός. Οι Μακεδόνες δεν είναι, ούτε υπήρξαν κατά το πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν, ιδιαίτερος εθνολογικός σχηματισμός. Απλώς, ως Μακεδόνες, ονομάζονται ανέκαθεν οι κάτοικοι της γνωστής από την αρχαιότητα περιοχής της Ελληνικής Μακεδονίας, όπως αντίστοιχα ονομάζονται, Θράκες, οι κάτοικοι της Θράκης, Θεσσαλοί, οι κάτοικοι της Θεσσαλίας κ.ο.κ., χωρίς να υπάρχει αντίστοιχα Θρακική ή Θεσσαλική Εθνικότητα. Επομένως, Μακεδόνες κατά την εθνικότητα δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν να “δημιουργηθούν”, στα πλαίσια του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού των κατοίκων της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, όπως πιο κάτω αναφέρεται. Επιπλέον, οι αρχαίοι Μακεδόνες, ήταν αναμφισβήτητα Έλληνες, δωρικό ή κατ’ άλλη έκδοση, αιολικό φύλο…

Πριν από το 1944 “Μακεδονία” ως σλαβικό κράτος και “Μακεδονικό Έθνος”, ως ιδιαίτερη εθνότητα ήταν έννοιες παντελώς άγνωστες. Στις 2-8-1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο Κροάτης Τίτο δημιούργησε το Γιουγκοσλαβικό ομόσπονδο κράτος (ένα από τα έξι της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας που προέκυψε ως ενιαίο Κράτος το 1918), της λεγόμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με πρωτεύουσα τα Σκόπια. Έως τότε, οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων δεν είχαν ούτε σερβική, ούτε βουλγαρική, παρά τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα των περισσότερων κατοίκων της και πολύ περισσότερο, δεν είχαν “μακεδονική” εθνική συνείδηση. Την τελευταία, τους έπεισε να την αποκτήσουν ο Τίτο, προκειμένου να αποκολλήσει τους Σκοπιανούς από το άρμα των Βουλγάρων, έχοντας ως απώτερο σκοπό, την σύσταση ενιαίου μακεδονικού κράτους, υπό σλαβικό μανδύα και την έξοδο της χώρας του στο Αιγαίο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην περίοδο του μεσοπολέμου, η κυβέρνηση του Βελιγραδίου υποστήριζε, ότι οι κάτοικοι της περιοχής Σκοπίων ήταν Σέρβοι. Αργότερα, όμως, για να υποβοηθηθεί η προσπάθεια “μακεδονοποίησης” του πληθυσμού της Λ. Δ. Μακεδονίας, που κατοικείτο τότε από ακαθόριστης εθνικότητας πληθυσμούς, με υπεροχή των σλαβόφωνων, αλβανόφωνων και τουρκόφωνων, έπρεπε να αναπτυχθούν όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα λαό, ως διαφορετικό έθνος, δηλαδή η γλώσσα, η ιστορία και ο πολιτισμός. Καταρχήν, ιδιαίτερη φροντίδα δόθηκε στη λεγόμενη “μακεδόνικη” γλώσσα, που αποτελείτο κατά βάση από λέξεις σλαβικής προέλευσης, εμπλουτισμένη και με ελληνικές αυτούσιες ή παραλλαγμένες, καθώς επίσης και λέξεις τουρκικές, βλάχικες, αλβανικές κ.λ.π. Το ιδίωμα αυτό στην ουσία ήταν η δυτική διάλεκτος της βουλγαρικής γλώσσας, την οποία ομιλούσαν οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων. Μετά το 1944, Σκοπιανοί γλωσσολόγοι προσπάθησαν να αφαιρέσουν όλα τα βουλγαρικά στοιχεία από τη διάλεκτο αυτή και να τα αντικαταστήσουν με λέξεις σερβοκροατικές, ώστε να μπορεί η λεγόμενη “μακεδόνικη” γλώσσα, έτσι όπως εξελίχθηκε, να γίνει πλέον κατανοητή από τους σερβοκροατικούς πληθυσμούς της βόρειας Γιουγκοσλαβίας».

5) Η κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία έχει υπογραφεί και από την ελληνική πλευρά, βαφτίζει «μακεδονική γλώσσα» την βουλγαρική διάλεκτο των Σκοπιανών.

Η επιστημονική όμως θέση σχετικά με την μακεδονική διάλεκτο, δηλαδή την διάλεκτο των αρχαίων Μακεδόνων, είναι ξεκάθαρη. Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού εξέδωσε το 2012 σε τέσσερις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά) έναν τόμο με τίτλο «Αρχαία Μακεδονία: Γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός»⁴ σε επιμέλεια του τότε Αναπληρωτή Καθηγητή γλωσσολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γεώργιου Κ. Γιαννάκη. Ο τόμος αυτός περιέχει τις μελέτες τεσσάρων ξένων επιφανών επιστημόνων, του Michael Zahrnt Καθηγητού αρχαίας ιστορίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, του Emilio Crespo Kαθηγητού ελληνικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης (Universidad Autónoma de Madrid) και Επιτίμου Μέλους της Επιτροπής Ελληνισμού, του Αrthur Muller Καθηγητού ελληνικής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Lille3/IUF και Διευθυντή ερευνών της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (École française d’Athènes) και του Julián Méndez Dosuna Καθηγητού ελληνικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Salamanca (Catedrático de Filología Griega). Στην εισαγωγή του τόμου ο επιμελητής κ. Γιαννάκης μεταξύ των άλλων αναφέρει το εξής:

«Συμπερασματικά, οι τέσσερις μελέτες του τόμου συμβάλλουν αποφασιστικά στη διαλεύκανση της ταυτότητας της γλώσσας του βασιλείου της αρχαίας Μακεδονίας. Οι ιστορικές μαρτυρίες, τα αρχαιολογικά δεδομένα, και τα πολιτισμικά στοιχεία, οι φιλολογικές και οι γλωσσικές μαρτυρίες προτείνουν ανεπιφύλακτα τη θέση της μακεδονικής μεταξύ των διαλέκτων της αρχαίας ελληνικής. Ιδιαίτερα οι δυο τελευταίες μελέτες των Emilio Crespo και Julián Méndez Dosuna, που αναλύουν και συζητούν τα γλωσσικά δεδομένα, ταξινομούν τη μακεδονική μεταξύ των διαλέκτων της ελληνικής εντάσσοντάς την στις διαλέκτους της βορειοδυτικής ομάδας, με στενές σχέσεις με τον κλάδο της δωρικής. Όταν οι ιστορικές, αρχαιολογικές, φιλολογικές και άλλες σχετικές μαρτυρίες εναρμονίζονται με τα γλωσσικά δεδομένα, η τελική εικόνα είναι πιο ολοκληρωμένη και πλήρης, και οι μελέτες του συγκεκριμένου τόμου αναζητούν και πιστεύουμε ότι επιτυγχάνουν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα».

Επομένως η μακεδονική διάλεκτος των αρχαίων Μακεδόνων ήταν ξεκάθαρα ελληνική διάλεκτος.

6) Ακόμα όμως και με βάση τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία εμείς σε κάθε περίπτωση θεωρούμε προδοτική, δεν θα μπορούσε να υπάρξει το συγκεκριμένο φιλοσκοπιανό σωματείο, αφού η πιο πάνω συμφωνία περιορίζει την σκοπιανή «μακεδονική γλώσσα» εκτός των ελληνικών συνόρων. Βέβαια, το πρόβλημα θα υπάρξει εάν τέτοιου είδους ψευτομακεδονικά σωματεία ιδρυθούν εκτός Ελλάδας σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Αυτό η Συμφωνία των Πρεσπών το επιτρέπει και τότε η σκοπιανή προπαγάνδα πραγματικά θα οργιάσει αφού δεν θα υπάρχει τρόπος ακύρωσης και εξαφάνισης αυτών των σωματείων.

Στο Καταστατικό της Επιτροπής Ελληνισμού και συγκεκριμένα στο άρθρο 1, «Σκοποί και Μέσα επίτευξης» αναφέρονται μεταξύ άλλων ως σκοποί «η προάσπιση των εθνικών μας δικαίων» και «Η ανάδειξη της ελληνικότητας της Μακεδονίας, της ελληνικής καταγωγής των Μακεδόνων και της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου ως μίας αρχαίας ελληνικής διαλέκτου». Επομένως, βάση του Καταστατικού μας ως οφείλαμε στραφήκαμε κατά της αναγνώρισης αυτού του ανθελληνικού «Κέντρου». Τώρα θα πρέπει οι δικαστές να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να ακυρώσουν και να εξαφανίσουν την απόφαση που αναγνωρίζει το συγκεκριμένο φιλοσκοπιανό σωματείο. Μία πολύ θετική εξέλιξη στο θέμα αυτό είναι το γεγονός ότι η εισαγγελέας Πρωτοδικών Φλώρινας κ. Αναστασία Καλαϊτζή άσκησε στις 29 Δεκεμβρίου 2022 ανακοπή⁵ κατά της απόφασης του Ειρηνοδικείου Φλώρινας που αναγνώρισε το συγκεκριμένο «Κέντρο» και το πιθανότερο πλέον σενάριο είναι ότι αυτό μετά από την εκδίκαση της συγκεκριμένης ανακοπής θα πάψει να υπάρχει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει ο αγώνας μας κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, επειδή όπως αναφέρθηκε πιο πάνω οι Σκοπιανοί μπορούν –με βάση τη Συμφωνία των Πρεσπών– να ιδρύουν τέτοια «Κέντρα μακεδονικής γλώσσας» σε όλο τον κόσμο εκτός Ελλάδος.

 

¹ https://www.epitropiellinismou.gr/post/1588.

² https://www.epitropiellinismou.gr/post/1930.

³ https://www.constitutionalism.gr/oi-prosfates-politikes-exelixeis-stin-voreia-makedonia/.

⁴ Αρχαία Μακεδονία: Γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός, εκδ. Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012, σ. 9.

⁵ https://www.thepressroom.gr/ellada/eisaggeliki-parembasi-gia-kentro-makedonikis-glossas-sti-florina.

ΑΝΤΙΒΑΡΟ

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ : Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΦΘΟΝΕΡΟΣ ΓΕΡΩΝ

Ὁ καιρὸς εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἄπιαστο καὶ κατὰ βάθος ἀκατανόητο. Τὸ μυαλό μας κ᾿ ἡ καρδιά μας τὸν νοιώθουνε ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ γίνονται στὸν κόσμο. Μὰ κάποιες ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ γίνουνε πολὺ γρήγορα, ἀπὸ μιὰ μέρα σὲ ἄλλη, ὅπως ἡ παραμόρφωση τοῦ ἄνθρωπου ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια, ἢ ἕνας ξαφνικὸς θάνατος ποὺ μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἀγνώριστο κουφάρι. Τὸν καιρὸ τὸν νοιώθουμε πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸ πάλιωμα κι ἀπὸ τὸ γῆρας, ποὺ ἀλλάζουνε τὰ νεαρὰ καὶ τὰ ζωντανὰ πλάσματα, κι αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τὴν καταλαβαίνουμε σκληρά. Τὸν νοιώθουμε κι ἀπὸ τὴν καινούργιεψη τοῦ κόσμου, μὰ πιὸ δυνατὰ τὸν νοιώθουμε ἀπὸ τὴ φθορά· καὶ τὸν νοιώθουμε ἀπ᾿ αὐτὴ πιὸ δυνατά, γιατὶ πονᾶμε, κι ὁ πόνος εἶναι πιὸ βαθὺς ἀπὸ τὴ χαρά.

Γι᾿ αὐτὸ στεκόμαστε περίφοβοι μπροστὰ στὸν καινούργιο χρόνο, μπροστὰ σ᾿ ἕνα τεχνητὸ χώρισμα, ποὺ βάλαμε στὸ πέλαγος τοῦ καιροῦ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, σὰν νὰ μὴν εἶναι ἡ κάθε μέρα ἀρχὴ καινούργιου χρόνου. Σ᾿ αὐτὸν τὸν ἀτελείωτον ὠκεανὸν δὲν ὑπάρχει μήτε νησί, μήτε στεριὰ γιὰ νὰ ἀράξεις. Τὰ ρεύματα σέρνουνε τὸ καράβι σου μέρα-νύχτα καὶ τὸ πᾶνε παραπέρα, εἴτε θέλεις εἴτε δὲν θέλεις, ὣς ποὺ νὰ σὲ πετάξουνε ἀπάνω σὲ μιὰ ξέρα, ἢ νὰ σὲ πᾶνε σ᾿ ἕνα λιμάνι ἀπ᾿ ὅπου δὲν θὰ ξαναβγεῖς πιά.

Ὁ καιρὸς ἄρχισε μὲ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Πρὶν νὰ γίνει ὁ κόσμος μπορεῖ νὰ μᾶς φαίνεται πὼς θὰ ὑπῆρχε ὁ καιρός, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μιὰ ἀπάτη τοῦ μυαλοῦ μας, γιατὶ ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τίποτα ποὺ νὰ ἀλλάζει κ᾿ ἔτσι νὰ φαίνεται πῶς περνᾷ ὁ καιρός, πῶς ὑπῆρχε ὁ καιρός; Στὸ τίποτα δὲν ὑπάρχει καιρός. Πρὶν ἀπὸ τὴ δημιουργία ἤτανε «σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου» (Γένεσις α´, 2). Σκότος κι ἄβυσσος εἶναι ἔννοιες ποὺ φανερώνουνε τὸ τίποτα, τὴν ἀνυπαρξία. Παρακάτω εἶναι γραμμένο, στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως: «Καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀναμέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀναμέσον τοῦ σκότους. Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν, καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. Καὶ ἐγένετο ἑσπέρα, καὶ ἐγένετο πρωὶ ἡμέρα μία» (Γένεσ. α´, 4-5). Μόλις ἔγινε τὸ φῶς ἄρχισε κι ὁ καιρός, «ἐγένετο πρωῒ ἡμέρα μία».

Ἡ θρησκεία μας αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ βλέπουμε τὸν λέγει «παρόντα αἰῶνα». Σ᾿ αὐτὸν τὸν «αἰῶνα» ὑπάρχει ὁ χρόνος, ἐνῷ στὸν «μέλλοντα αἰῶνα» δὲν θὰ ὑπάρχει, ἀλλὰ θὰ καταργηθεῖ, ἂν καὶ λέγεται «αἰώνας». Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν καταργουμένων» (Α´ Κορινθ. β´, 6). Δηλαδή, τοῦτος ὁ κόσμος κι ὅσοι τὸν πιστεύουνε, ἤγουν οἱ σαρκικοὶ ἄνθρωποι, «καταργοῦνται», φθείρονται καὶ ἀπὸ τὸν χρόνο πεθαίνουνε. Ἐνῶ στὸν «μέλλοντα αἰῶνα» οἱ δίκαιοι θὰ γίνουνε ἄφθαρτοι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία. Ὁ ἴδιος θεόπνευστος ἀπόστολος λέγει τοῦτα τὰ φοβερὰ λόγια, γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή: «Ἰδού, μυστήριον ὑμῖν λέγω. Πάντες μὲν οὖν κοιμηθησόμεθα, πάντες ἀλλαγησόμεθα, ἐν ἀτόμῳ, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ, ἐν τῇ ἐσχάτῃ σάλπιγγι (Α´ Κορινθ. ιε´, 51). Μιλώντας γιὰ τὴν καταστροφὴ τούτου τοῦ κόσμου, γράφει: «Εἴτε προφητεῖαι καταργηθήσονται, εἴτε γλῶσσαι, παύσονται, εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. Ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται» (Α´ Κορινθ. ιγ´, 8). Τὸ «τέλειον» θὰ εἶναι ἄφθαρτο, κ᾿ ἡ ἀφθαρσία καταργεῖ τὸν χρόνο. Στὸν «μέλλοντα αἰῶνα» δὲν ὑπάρχει οὔτε γέννα, οὔτε θάνατος.

Γιὰ τοὺς πολλοὺς ἀνθρώπους αὐτὰ εἶναι ἀσύστατες φαντασίες, ποὺ τὶς πιστεύουνε μοναχὰ «οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι». Μὰ αὐτοὶ ποὺ τὰ λένε αὐτὰ εἶναι γιὰ λύπη, κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο: «Ἂν ἐλπίζουμε, λέγει, μοναχὰ σὲ τούτη τὴ ζωή, εἴμαστε οἱ πιὸ ἐλεεινοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους». Γιατὶ μὲ ὅποια ἐλπίδα κι ἂν ξεγελασθοῦμε, καὶ μὲ ὅση ἀδιαφορία κι ἂν ἀρματωθοῦμε, θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ θὰ δοῦμε, θέλοντας καὶ μὴ θέλοντας, τὴ φθορὰ ποὺ μᾶς ζώνει σὰν πλημμύρα ἀπὸ παντοῦ, καὶ θὰ τρομάξουμε.

Γύρω μας τὰ πάντα ἀλλάζουνε, μέρα μὲ τὴν μέρα. Τὰ πρόσωπα παραμορφώνουνται, τὰ κορμιὰ σακατεύουνται, τὰ μάτια θολώνουνε, ὅλα βουλιάζουνε μέσα σ᾿ ἕνα βουβὸ χάος. Ἡ φθορά! Καὶ πιὸ ζωηρὰ μᾶς χτυπᾶ αὐτὸ τὸ ξέφτισμα τοῦ κόσμου καὶ μᾶς κάνει νὰ συλλογισθοῦμε τὴ ματαιότητά μας στὴν ἀρχὴ τοῦ καινούργιου χρόνου.

Οἱ Ρωμαῖοι παριστάνανε τὸν πρῶτο μήνα μὲ τὴ ζωγραφιὰ τοῦ Ἰανοῦ ποὺ εἶχε δυὸ πρόσωπα, ὁποὺ ἤτανε γυρισμένα ἀπὸ τὶς δυὸ μεριές, (κι ἀπ᾿ αὐτό, τὸν βγάλανε Ἰανουάριο). Τὸ ἕνα πρόσωπο ποὺ παρίστανε τὸν περασμένο χρόνο ἤτανε γερασμένο, καὶ τ᾿ ἄλλο ποὺ παρίστανε τὸν καινούργιο χρόνο ἤτανε νεαρό. Οἱ πιὸ πολλοὶ ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὴν πρωτοχρονιά, σᾶς δείχνουνε τὸ νεαρὸ πρόσωπο. Ἐγὼ σᾶς δείχνω τὸ γέρικο. Δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ σᾶς κακοκαρδίσω, ἀλλὰ γιατὶ πιστεύω πὼς ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ξεγελιέται, ἀλλὰ ποὺ βλέπει τὴν ἀδυναμία του καὶ τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου, εἶναι κερδισμένος, ἐπειδὴ γίνεται πιὸ χριστιανός, δὲν παραδίνεται στὶς ἡδονὲς ποὺ χαλᾶνε τὴν ψυχή του, λιγοστεύει τὸν ἐγωισμό του, συμπονᾶ τοὺς δυστυχισμένους, ταπεινώνεται, συντρίβεται, ἀποζητᾶ προστασία κι ἁπλώνει τὰ χέρια του στὸν Χριστὸ ποὺ εἶναι ὁ Ἄφθαρτος, ποὺ δίνει τὴν ἀφθαρσία, (Α´ Τιμοθ. α´ 17), ὁ Βράχος (Α´ Κορινθ. ι´, 4), ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος (Ἄποκαλ. β´, 8), ὁ Ῥυόμενος (Ρωμ. ια´, 26), χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνες (Ἑβρ. ιγ´, 8), καὶ ποὺ εἶπε: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰω. ιδ´, 6), «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή». (Ἰω. ια´, 25). «Ἐγὼ εἰμὶ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἀρχὴ καὶ τέλος» (Ἀποκαλ. α´, 8), « Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς» (Ματθ. κη´, 18), «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰω. ια´, 26).

Ὅποιος λοιπὸν πιστεύει στὸν Χριστὸ δὲν φοβᾶται καὶ δὲν θέλει νὰ ξεγελιέται σὰν τὸ καμηλοπούλι, ποὺ χώνει τὸ κεφάλι του στὸν ἄμμο καὶ θαρρεῖ πὼς δὲν ὑπάρχει ὁ κηνυγὸς ποὺ θέλει νὰ τὸ σκοτώσει, ἐπειδὴ δὲν τὸ βλέπει. Αὐτὸς ἔχει τὸ θάρρος νὰ ἀντικρίζει τὴν ἀλήθεια, γιατὶ «ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐστὶν ἀθανασίας πλήρης» (Σολομ.). Ὁ νοῦς του στέκεται ἀτάραχος μέσα στὴ βουβὴ φουρτούνα τοῦ καιροῦ καὶ στὸ ἀσταμάτητο ρεῦμα του, καὶ φέρνει μπροστά του τὶς μυριάδες τὶς μέρες καὶ τὶς νύχτες ποὺ περάσανε καὶ σβήσανε, ἀπὸ τότε ποὺ βγῆκε ὁ κόσμος ἀπὸ τὸ χάος τῆς ἀνυπαρξίας ὡς τὴ σημερινὴ μέρα, ποὺ καμμιὰ καρδιὰ δὲν τὶς θῦμαται πιά. Ἡ καρδιά του δὲν λιγοψυχᾶ, οὔτε πνίγεται ἡ ψυχή του μέσα στὰ βουβὰ κύματα τῆς φθορᾶς, ἐπειδὴ «ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἀθανασίας πλήρης». Γιατὶ ὁ Χριστιανὸς πιστεύει πὼς μὲ τὸν Χριστὸ καταργήθηκε ἡ φθορά, καὶ δὲν φοβᾶται τὸ δόντι τοῦ καιροῦ ποὺ τὰ τρώγει ὅλα. Μὲ τὸν Χριστὸ «ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης, τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Οἴδαμεν γάρ, ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η´, 21). Ναί, ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾶ μαζὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιατὶ εἶναι σκλαβωμένη στὴ φθορά. Κανένα πλάσμα δὲν θέλει νὰ πεθάνει, γιατὶ μέσα στὸ κάθε ἕνα εἶναι ριζωμένη ἡ ἀγάπη τῆς μακροζωίας. Καὶ ὅμως, ὅλα λυώνουνε καὶ χάνουνε τὴν ὄψη τους καὶ γίνουνται χῶμα ἀναίσθητο, κι ἀφανίζεται ἡ τόση λεπτότητα κ᾿ ἡ τόση σοφὴ σύστασή τους. Ἡ ρόδα τοῦ καιροῦ τ᾿ ἀλέθει καὶ τὰ κάνει σκόνη, καὶ λιώνει ὡς κι αὐτὴ τὴ θύμησή τους καὶ τούτη ἡ ἄσπλαχνη ρόδα γυρίζει ἀδιάκοπα, μέρα καὶ νύχτα. Κατὰ τὸ ποίημα τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου:

Ὁ γέρος φθονερὸς
καὶ τῶν ἔργων ἐχθρός
καὶ πάσης μνήμης, ἔρχεται.
Περιτρέχει τὴν θάλασσαν
καὶ τὴν γῆν ὅλην.
Ἀπὸ τὴν στάμναν χύνει
τὰ ρεύματα τῆς λήθης,
καὶ τὰ πάντα ἀφανίζει.

Ὁ Χρόνος δὲν ὑπάρχει, εἶναι ἕνας ἴσκιος τῆς φαντασίας. Ὑπάρχει ὁ θάνατος. Στὸν ἄλλον κόσμο, ποὺ θὰ καταργηθεῖ ὁ θάνατος, οἱ μακάριες ψυχὲς τῶν δικαίων δὲν θὰ νοιώθουνε τὸν χρόνο. Ἄλλα κι ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ δὲν ἔχει πολὺ ἐξουσία ἀπάνω τους, σὰν νὰ μὴν τὸν νοιώθουνε καὶ πολύ, γι᾿ αὐτὸ γράφει ὁ Σολομώντας: «Δίκαιος ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δὲ ἔστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη, καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη. Ἡρπάγη μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς. Ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐν διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ». «Ὁ δίκαιος ἂν ἔρθει ἡ ὥρα του νὰ τελευτήσει; θά ῾ναι ἀναπαυμένος. Γιατὶ γῆρας τίμιο δὲν εἶναι τὸ νὰ ζήσει κανένας πολὺ κι οὔτε μετριέται μὲ τὰ χρόνια. Ἀλλὰ γεροντικὴ εἶναι ἡ φρονιμάδα στοὺς ἀνθρώπους, κ᾿ ἡ ἡλικία εἶναι ἀψεγάδιαστη ζωή. Ἐπειδὴ εὐαρέστησε στὸν Θεόν, ἀγαπήθηκε, καὶ ἐπειδὴ ζοῦσε ἀνάμεσα σὲ ἁμαρτωλούς, πάρθηκε ἀπὸ τοῦτον τὸν κόσμο. Ἁρπάχτηκε, μήπως ἡ κακία ἀλλάξει τὴ φρονιμάδα του, εἴτε μήπως ἡ πονηρία ξεγελάσει τὴν ψυχή του. Πεθαίνοντας μὲ λίγα χρόνια σὰν νά ῾ζησε πολλά. Γιατὶ ἤτανε ἀγαπημένη ἀπὸ τὸν Κύριο ἡ ψυχή του· γιὰ τοῦτο βιάσθηκε νὰ φύγει μέσα ἀπὸ τὴν πονηριά. Μὰ οἱ ἄνθρωποι εἴδανε καὶ δὲν καταλάβανε, πὼς ἡ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι μαζὶ μὲ τοὺς διαλεχτούς του, κ᾿ ἡ προστασία του μαζὶ μὲ τοὺς ὁσίους του».

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/fwths_kontogloy/o_xronos_o_f8oneros_gerwn.htm

https://averoph.wordpress.com/2022/12/31/%e1%bd%81-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82-%e1%bd%81-%cf%86%ce%b8%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%81%e1%bd%b8%cf%82-%ce%b3%ce%ad%cf%81%cf%89%ce%bd/ 

ΤΡΑΓΟΜΟΡΦΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ

 

Του Πέτρου Ι. Νικολού, μαχόμενου Δικηγόρου Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ 

Τα έτη μπορεί να παρέρχονται αβιάστως, όμως οι άνθρωποι παραμένουν οι ίδιοι αναποδράστως, όπως είχε διατυπώσει ‘‘τοις είδεσι παρηλλαγμένα’’ με μία δήλωση συμπυκνωμένης εμπειρίας ο Θουκυδίδης. Πάνω σ’ αυτόν τον εθιμικού δικαίου κανόνα οικοδόμησε όλην του την ιστορική συγγραφή και πάνω σ’ αυτόν πάλιν εξακολουθούμε κι εμείς σήμερα να περιστρέφουμε επί ματαίω την κατά τ’ άλλα α-νόητη, ήτοι δίχως νόημα, σφαίρα του συγχρόνου ελληνέζικου βίου μας. Η μεταπολιτευτική περιθωριοποίηση της εκπαιδεύσεως σ’ ένα επιπρόσθετο ενοχλητικό κονδύλι στον εθνικό προϋπολογισμό περιήχθη σε απαρχή όλων των δεινών του νύν θνήσκοντος Ελληνισμού. Τα ζητήματα παιδείας τιθέμενα στην κατωτέρα βαθμίδα ενδιαφέροντος του παρηκμασμένου κράτους λειτούργησαν αποκλειστικά ως εφαλτήριο για νέες ευκαιριακές ρουσφετολογικές προσλήψεις σ’ ένα υπερτροφικό Δημόσιο, το οποίο αδιαφορεί επιδεικτικώς άχρι του νύν για την ουσιαστική και ποιοτική πνευματική κατάρτιση των Ελληνόπουλων. Γενεές αγραμμάτων, αδαών και συγκεχυμένων ημιμαθών εξεπήδησαν ωσάν βλαστάρια μέσα από την κοπριά των σχολικών υπονόμων, οι οποίοι απαξίωσαν με τον χειρότερο τρόπο την γλώσσα, την ιστορία και τις κλασσικές σπουδές, ό,τι δηλαδή συγκροτεί, διευρύνει και εκλεπτύνει το πνεύμα, στη συνείδηση των νέων. Αμετανόητοι, αταλάντευτοι και επίμονοι για δεκαετίες στη μη διόρθωση των παθολογικών αδυναμιών της εκπαιδεύσεως, η οποία παράγει στρατιές απολίτιστων αντί πεπολιτισμένων, επιβεβαιώνοντας τις θουκυδίδειες διαπιστώσεις, βρισκόμαστε αντιμέτωποι αυτήν την φορά με μη προλαμβανόμενες απειλές, οι οποίες βάλλουν ευθέως πλέον την ψυχή των παιδιών μας στα σχολεία.

Την πνευματική ισοπέδωση του εσωτερικού κόσμου των νέων τόσο με την περιφρόνηση της εν γένει φιλομαθείας όσο και με τη συρρίκνωση ακόμα και του στοιχειωδώς απαιτουμένου εγκυκλίου γνωστικού υποβάθρου τους ήρθε να την διαδεχτεί η χυδαία προπαγάνδα μιάς επικίνδυνα νοσηρής δικαιωματιστικής ατζέντας, η οποία δεν προωθείται πλέον ούτε έμμεσα ούτε προσχηματικά μόνο μέσα από τις σελίδες των κωλόχαρτων που διανέμονται καταχρηστικώς ως βιβλία στα παιδιά, αλλά δια της παρουσίας ως διδασκόντων των ιδίων των διατεταραγμένων υποκειμένων των πιο παρανοϊκών αιτημάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητος. Εν μέσω του Αγίου Δωδεκαημέρου εταιρείες και ακαδημαϊκά ιδρύματα ως υπερήφανα αηδιαστικοί χορηγοί της νεοεποχίτικης ιδεολογίας προήγαγαν την διεξαγωγή μαθημάτων σε ανηλίκους από εψιμυθιουμένους δαίμονες, τραγόμορφα εωσφορικά κνώδαλα, αποκαλούμενα άλλως ως drag queens, σε νηπιαγωγεία της συμπρωτευούσης, με σκοπό την, ως είρηται, εξοικείωση των βρεφών με την δήθεν διωκομένη διαφορετικότητα. Με κέρατα, τόνους ρούζ και γυναικεία αμφίεση παρενδυτικοί ψυχασθενείς αναλαμβάνουν όχι μόνο να διδάξουν σε παιδιά 3-12 ετών τις κίβδηλες, παραπλανητικές και εντελώς κωμικές θεωρίες περί αφύλου βιολογίας, αλλά πρωτίστως να στρεβλώσουν τη συνειδησιακή λειτουργία ευάλωτων μικρών ηλικιών, οι οποίες τώρα διαμορφώνουν, πλάθουν και ζυμώνουν την ζωτικής σημασίας πρωτογενή στερεοτύπική τους αντίληψη για τον κόσμο. Στην πιο κρίσιμη αναπτυξιακή φάση ενός πλήρως εκτιθεμένου σε πάσα έξωθεν επιρροή παιδιού, ομάδες βαρεμένων και διανοητικά ανισόρροπων όντων με ισχυρά αφροδισιακά συμπλέγματα που έχουν αναγάγει το σέξ, την ηδονή και την παράχρηση των γεννητικών οργάνων σε προορισμό της βουτηγμένης στην ακολασία ζωής τους χρίζονται αυθαιρέτως διδάσκαλοι σε τέκνα ελληνικών οικογενειών, αποβλέποντας ως εκ τούτου να επηρεάσουν την ορθή τους σκέψη, να κλονίσουν την εύθραυστη ψύχική τους υγεία και εν τέλει υποχθονίως να τα μετατρέψουν σε εφιαλτικά αντίγραφα της βαθέως αρρωστημένης φύσεώς τους. Ως εξ ολοκλήρου απροάσπιστα εντός της σχολικής αιθούσης, αγνά, αμόλυντα και απονήρευτα παιδιά, τα οποία δεν ευθύνονται σε τίποτα, ώστε να υποβάλονται σ’ αυτήν την εγκληματικά απαράδεκτη βάσανο του πειραματόζωου, καθίστανται θλιβερά έρμαια, υποχείρια και αθύρματα της πιο οργανωμένης παγκόσμιας σατανικής συλλογικότητος, η οποία έχει τάξει απώτερο απαράβατο σκοπό της την καθιέρωση της ανωμαλίας και νομιμοποίηση των σχέσεων διαστροφής σ’ όλα τα χριστιανικά Έθνη, ήτοι εκείνη των πολύχρωμων πανσεξουαλιστών. Αντί, λοιπόν, τα παιδιά μας να μαθαίνουν γράμματα, όπως οι συγκεχωρημένοι αγιασμένοι παππούδες μας, στα νάματα της Ορθοδοξίας, των φλογισμένων ιερών κειμένων των ηρώων μας που υπερχείλιζαν από Πίστη, Πατρίδα, θυσίες και ιδανικά και της ενδόξου γλώσσης των προγόνων, μυούμενα στο ενάρετο παράδειγμα του βίου της, προκειμένου να δομήσουν ισχυρές προσωπικότητες με πειθαρχία και φρόνημα, που δεν θα παρασύρονται από τις χαμερπείς υπαγορεύσεις του ορμεμφύτου τους, αλλά θα ελέγχονται από την λογική τους και την κοινωνία τους με τον Χριστό, έχουν εγκαταλειφθεί παντελώς ανυπεράπιστα ως θύματα εις χείρας των δυνάμεων της Νέας Τάξεως.

Με τις συγκαιρινές οικογένειες εμφανώς διαλυμένες, πολλούς νέους γονείς εμποτισμένους σε μιά απογοητευτικά εγωϊστική αδιαφορία για την τύχη των ιδίων τους των τέκνων και φυσικά μία καθολική φοβική στάση μικροαστικής αδρανείας απέναντι σ’ αυτά τα εξωφρενικά αίσχη σε βάρος της ψυχής και των δικαιωμάτων των παιδιών, πάσα ελπίδα ουσιαστικής συγκρούσεως με το μέτωπο της πιο woke ακροαριστερής παραφροσύνης απόλλυται στον ορίζοντα. Η ανασύσταση μιάς δυναμικής πολύτεκνης ορθόδοξης παραδοσιακής οικογενείας ως πυρήνος της ελληνικής κοινωνίας πέραν από προϋπόθεση για μιά ανθεκτική και ακάμπτως σκληρή έμπρακτη αντίδραση στις ύπουλες επιθέσεις στους γλυκυκάρπους παίδες του Έθνους ας γίνει και η ευχή όλων μας για το ιόν νέον Έτος του Κυρίου της Δόξης.

 

https://www.eoneolaia.com/tragomorfoi-didaskaloi-petros-nikolou/ 

Η ΚΡΥΦΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΕ ΛΗΜΝΟ ΚΑΙ ΛΕΣΒΟ

Αν η κυβέρνηση δεν αποκόψει στη γένεσή της κάθε τουρκική παραβίαση, παραχωρεί στην Αγκυρα σε μόνιμη βάση το στοιχείο του αιφνιδιασμού

Της Κύρας Αδάμ

Ερντογάν, Τσαβούσογλου, Ακάρ και όλων των ειδών Τούρκοι αξιωματούχοι και αναλυτές απειλούν ανοιχτά, σταθερά και αδιάκοπα την Ελλάδα ότι «θα έρθουν κάποια νύχτα», αν η Ελλάδα δεν σταματήσει να εξοπλίζει τα νησιά.

Την ίδια στιγμή ο ΥΕΘΑ, ανέμελα και χαλαρά, πληροφορεί τον ελληνικό λαό ότι «έχουμε σταματήσει να μετράμε τις τουρκικές παραβιάσεις… Τις μετράμε υπό την έννοια ότι βγαίνει η στατιστική, αλλά δεν έχει νόημα… Οσες φορές έχουμε παραβίαση ή, πολύ χειρότερα, κάποιο θέμα υπερπτήσεων πάνω από το έδαφος, η Π.Α. είναι εκεί και αναχαιτίζει. Οσες φορές χρειαστεί και έτσι θα είναι πάντα».

Οι δηλώσεις αυτές αποδεικνύουν ότι για το ΥΕΘΑ οι τουρκικές παραβιάσεις σε καθημερινή βάση αποτελούν διαδικασία και ρουτίνα, κάτι που είναι εξόχως επικίνδυνο, διότι παρέχεται στην Τουρκία το στοιχείο του αιφνιδιασμού: Κάθε μέρα εισέρχονται στο FIR Αθηνών 2, 4, 6, 8 ή και περισσότερα τουρκικά αεροσκάφη, που αποτελούν καθημερινή διαδικασία και η Π.Α. τα αναγνωρίζει και ΔΕΝ τα αναχαιτίζει και συνήθως η αναγνώριση γίνεται μετά τις παραβιάσεις – και το βιολί αυτό συνεχίζεται.

Ωστόσο, οποιαδήποτε τουρκική προσπάθεια για κατάληψη νήσου της Συνθήκης της Λωζάννης είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία, κυρίως λόγω των ελληνικών Ε.Δ. αλλά και λόγω παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας. Κρύβει όμως άλλες επικίνδυνες ενέργειες.

Ανεξάρτητα από την τουρκική πολιτική επιθετικής ρητορικής εναντίον της Ελλάδας, η Τουρκία έχει μεριμνήσει να διατηρεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, που επηρεάζει πάντα την έκβαση των επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως ποια μεθοδολογία επιχειρήσεων θα εφαρμόσει η Τουρκία σε βάρος της Ελλάδας. Και τούτο διότι οι παραβιάσεις αποτελούν καθημερινή διαδικασία και ρουτίνα, και κανένας δεν γνωρίζει τι είδους επιχειρήσεις θα εφαρμόσει η Τουρκία λόγω του στοιχείου του αιφνιδιασμού.

Ετσι, ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μια μέρα να εισέλθουν στο FIR Αθηνών δύο τουρκικά F-16 από την αεροπορική βάση της ΒΑΔΙΡΜΑ και δύο F-16 από το BALIKESIR, με προβολή στόχων το ραντάρ της Λήμνου και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Λέσβου, την ίδια ακριβώς ώρα, και να επιστρέψουν στη βάση τους, χωρίς παραπέρα και επιπλέον επιχειρήσεις σε βάρος της Ελλάδας. Δηλαδή, οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας σταματούν αμέσως μετά την προσβολή των στόχων σε Λήμνο και Λέσβο. Με τον ΥΕΘΑ να μετρά όχι πλέον τις παραβιάσεις στατιστικά αλλά τις καταστροφές, χωρίς δυνατότητα αναχαίτισης των τουρκικών F-16.

Και τούτο διότι, όπως φαίνεται στον χάρτη, την ίδια ώρα μηδέν θα προσβάλλονται η Λήμνος και η Λέσβος. Για τη Λέσβο, ο χρόνος της ελληνικής αντίδρασης είναι ανύπαρκτος λόγω της πολύ μικρής απόστασης της Λέσβου από το FIR Αθηνών, ενώ για τη Λήμνο, που διαθέτει και αεροσκάφη επιφυλακής, στην καλύτερη περίπτωση να προλάβουν να απογειωθούν, ενώ οι Patriot της Λήμνου είναι αμφίβολο αν θα προλάβουν να ενεργοποιηθούν, λόγω της καθημερινής ρουτίνας-διαδικασίας των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο.

Αν η κυβέρνηση δεν αποκόψει στη γένεσή της κάθε τουρκική παραβίαση, παραχωρεί στην Τουρκία σε μόνιμη βάση το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Ταυτοχρόνως η Αγκυρα θα έχει έτοιμη να στείλει την επιστολή της στον ΟΗΕ, ισχυριζόμενη ότι, αφού ο ΟΗΕ δεν ανέλαβε πρωτοβουλία και δεν έλαβε μέτρα για να σταματήσει η Ελλάδα τους εξοπλισμούς των νησιών κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης, η Τουρκία αναγκάστηκε να καταστρέψει τους ελληνικούς αυτούς εξοπλισμούς, διότι αποτελούσαν απειλή κατά του τουρκικού λαού, όπως ακριβώς έχει κάνει και στην περίπτωση της κατάρριψης του ρωσικού μαχητικού SU-24 το 2015.

Τη συνταγή, τη μεθοδολογία και την εφαρμογή αιφνιδιαστικής επίθεσης εναντίον της Ελλάδας η Τουρκία δεν την ψάχνει τώρα. Την έχει έτοιμη και κυρίως την έχει εφαρμόσει στην κατάρριψη από τουρκικά F-16 του ρωσικού μαχητικού SU- 24 το 2015, με το ανήκουστο αιτιολογικό ότι το SU-24 παραβίασε 1,2 ν.μ. τον τουρκικό εναέριο χώρο. Από το 2012 μέχρι το 2015, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, η Αγκυρα είχε στείλει τέσσερις επιστολές στον ΟΗΕ, καταγγέλλοντας ότι τα ρωσικά SU-24 παραβιάζουν τον τουρκικό εναέριο χώρο, και το 2015, όταν κατέρριψε το SU-24, έστειλε και πέμπτη επιστολή στον ΟΗΕ, επιμένοντας ότι η Τουρκία ενημέρωνε τον ΟΗΕ από το 2012 και ο ΟΗΕ δεν έλαβε μέτρα, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί η Τουρκία να προασπίσει μόνη της τον τουρκικό λαό. Την ίδια ακριβώς πολιτική μεθοδολογία με το SU-24 εφαρμόζει και η Τουρκία με τις κατηγορίες εξοπλισμών των ελληνικών νήσων, ύστερα από τις δηλώσεις Δένδια τον Μάιο του 2021.

Ανεξάρτητα από όποια αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης -και ανεξάρτητα από την εκμετάλλευση μιας τέτοιας επιθετικής ενέργειας από τον Ερντογάν για την ενίσχυση των ποσοστών του στις εκλογές στην Τουρκία- η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε διαπραγματεύσεις για όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις και οι Ελληνες θα πληρώσουν τις αμαρτίες όλων των προηγουμένων κυβερνήσεων – και της σημερινής. Η επίκληση από την Ελλάδα του άρθρου 51 του ΟΗΕ δεν θα σώσει την κατάσταση, διότι το άρθρο 51 επιτρέπει τον εξοπλισμό μιας χώρας ανεξάρτητα από την επιβολή ή τον περιορισμό αποστρατιωτικοποίησης από Συνθήκες ΜΟΝΟΝ όταν η χώρα δεχτεί επίθεση και μάλιστα κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις.

Οταν οι Ερντογάν, Τσαβούσογλου Ακάρ κ.λπ. λένε συνέχεια ότι θα επιτεθούν στην Ελλάδα νύχτα, οι δηλώσεις αυτές αποτελούν ευθεία απειλή κατά την Ελλάδας και κατάφωρη παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, διότι το άρθρο 4 ορίζει ότι οι χώρες πρέπει να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας εναντίον οποιουδήποτε κράτους… Με βάση το άρθρο αυτό, η κυβέρνηση μπορεί να ζητήσει τη σύγκληση του Σ.Α. για τις δηλώσεις των Τούρκων, πλην όμως δεν το κάνει για να προασπίσει τη χώρα. Πρώτον, λόγω των δηλώσεων Δένδια (εξοπλίζουμε τα νησιά) και, δεύτερον, διότι με τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης σε βάρος της Ρωσίας στο Ουκρανικό και την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία έχει σίγουρο το βέτο της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Η παράλογη απαίτηση από το ΝΑΤΟ και την Τουρκία για τις πτήσεις – ασκήσεις πάνω από τα νησιά μας

Η επιθετική τουρκική ρητορική σε βάρος της Ελλάδας βασίζεται νομικά αποκλειστικά και μόνον στον δήθεν τουρκικό ισχυρισμό για παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης λόγω εξοπλισμών των νήσων της Συνθήκης από την Ελλάδα, πέραν των εξοπλιστικών περιορισμών που επιβάλλει η Συνθήκη.

Για τον τουρκικό αυτόν ισχυρισμό ευθύνεται ΜΟΝΟΝ η σημερινή κυβέρνηση, η οποία επιπόλαια, έωλα και για κομματική εκμετάλλευση αποδέχθηκε επίσημα ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάννης, καθόσον εξοπλίζει τα νησιά επειδή δέχεται απειλή από την Τουρκία.

Από το 1952 μέχρι την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ το 1974 δεν είχε υπάρξει από την πλευρά της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ καμία αναφορά ή απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση των νήσων της Συνθήκης της Λωζάννης και τούτο διότι η Συνθήκη δεν επιβάλλει αποστρατιωτικοποίηση, αλλά εξοπλιστικούς περιορισμούς, τους οποίους τουλάχιστον νομικά εφάρμοζαν όλες οι κυβερνήσεις.

Με την επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1980 προέκυψε η νατοϊκή απαίτηση αποστρατιωτικοποίησης των νήσων της Συνθήκης της Λωζάννης, και τούτο διότι, με την απουσία της Ελλάδας από το 1974 έως το 1980, αλώνιζε η Τουρκία μόνη της στο ΝΑΤΟ και δημιούργησε καταστάσεις σε βάρος της χώρας μας. Ωστόσο, η νατοϊκή – τουρκική απαίτηση αποστρατιωτικοποίησης των νήσων, μολονότι ήταν παράνομη διότι παραβίαζε τη Συνθήκη, αφορούσε ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ και όχι λόγω ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ.

Ο ΝΑΤΟτουρκικός ισχυρισμός απαγόρευσης ελληνικών υπερπτήσεων και ασκήσεων στα νησιά είναι νομικά αβάσιμος και γελοίος, ενώ παραβιάζει την ίδια τη Συνθήκη, η οποία ορίζει ότι τα ελληνικά αεροσκάφη απαγορεύεται να πετάνε στις ακτές της Ανατολίας και όχι πάνω από τα ελληνικά νησιά. Ομως το ΝΑΤΟ ισχυρίζεται ότι τα ελληνικά αεροσκάφη απαγορεύεται να πετάνε στις ακτές της Τουρκίας και στα ελληνικά νησιά και, από την άλλη, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι τα ελληνικά αεροσκάφη απαγορεύεται να πετάνε στα ελληνικά νησιά, ενώ τα τουρκικά μπορούν να πετάνε στα νησιά, περίπτωση που κάνουν πράξη με τις καθημερινές παραβιάσεις. Επειδή καμιά κυβέρνηση δεν ανέτρεψε τη ΝΑΤΟ-τουρκική αυτή απαράδεκτη θέση, οι γ.γ. ΝΑΤΟ Λουνς και Σολάνα και ο SACEUR εξέδωσαν διαταγές απαγόρευσης ελληνικών πτήσεων πάνω από τα ελληνικά νησιά, οι οποίες σήμερα είναι σε ισχύ.

Για τις δήθεν ελληνικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης λόγω ελληνικών πτήσεων στα ελληνικά νησιά, η Αγκυρα ΟΥΔΕΠΟΤΕ από το 1980 μέχρι το 2021 δεν είχε στείλει επιστολές στον ΟΗΕ με τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα παραβιάζει το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νήσων της Συνθήκης και ότι δέχεται από την Ελλάδα απειλή, και τούτο διότι ένας τέτοιος τουρκικός ισχυρισμός θα απορριπτόταν από τον ΟΗΕ ως γελοίος.

Ομως τον Μάιο του 2021 ο ΥΠΕΞ Δένδιας αποδέχτηκε ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάννης και εξοπλίζει τα νησιά διότι δέχεται απειλή, που αποτελεί επίσημη θέση της κυβέρνησης με νόμιμη διεθνή ισχύ. Από τον Μάιο του 2021 η Τουρκία άρχισε να στέλνει επιστολές στον ΟΗΕ, καταγγέλλοντας την Ελλάδα ότι παραβιάζει τις Συνθήκες διότι εξοπλίζει τα νησιά και αποτελεί απειλή για την Τουρκία, με παράλληλη ρητορική ότι η Τουρκία θα έρθει βράδυ ή θα στείλει πύραυλο στο κεφάλι της Αθήνας.

 

https://www.newsbreak.gr/politiki/409484/i-kryfi-stratiotiki-apeili-toy-erntogan-se-limno-kai-lesvo/

[Τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν, ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε, καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, Πρὸς Γαλάτας] Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ.

Τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου 

νομικού και επιστήμων οικονομικής και κοινωνικής διοικήσεως

Ὕμνος πρὸς τὴν Ἐλευθερία. Ἐμπνέει καὶ διδάσκει ἡ ἔμπρακτη ἔκφρασή Tης. Σεβασμὸς πρὸς τὸν Ἄνθρωπο. Ἀγάπη.

Ὅλα ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν Φάτνη ὅπου γεννιέται καὶ μορφώνεται ὁ Ἄνθρωπος. Χτίζεται μὲ ὑλικὰ γήινα καὶ ταπεινά. Λαμπρύνεται μὲ τὰ Ὡραῖα καὶ τὰ Μεγάλα. Τὰ συνυφασμένα μὲ τὴν Ἀντίσταση καὶ τὴν ἈναΓέννηση, μὲ τὸ ἀτελεύτητο Χρέος.

Νὰ παραμείνουμε Ἄνθρωποι ἐπιζητῶντας τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν μέθεξη τῶν Θείων. Νὰ παραμείνουμε Εὔψυχοι καὶ Ἐλεύθεροι. Ἕλληνες.

Φίλτατε Ἀναγνώστη.

Σὲ καμμία ἱστορικὴ πραγματικότητα ἡ ἐξαρτημένη πολιτικὴ ἐξουσία δὲν μπόρεσε νὰ σταθεῖ ἐμπόδιο στὴν ραγδαία ἀλλαγὴ ποὺ θὰ σημάδευε τὴν Ἐθνικὴ πρόβαση. Ἀντιθέτως. Ἦταν καὶ παραμένει τὸ ἀπαραίτητο ἐρέθισμα γιὰ συνολικὴ -γόνιμη- τῶν πραγμάτων θεώρηση.

Ἡ σκέψη τοῦ Ἕλληνα δὲν δεσμεύεται ἀπὸ θεσμισμένες λειτουργίες ἑνὸς κράτους ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ τιθασεύσει καὶ νὰ τυποποιήσει τὴν σκέψη.

Ὁ Ἕλλην προσβλέπει στὴν Ἐλευθερία. Καὶ προσβλέπει καλύτερα, ὅταν τὴν βλέπει σιμὰ του καὶ ὄχι ὅταν παρέχεται κατασκευασμένη ἀπὸ νομικίστικα ἐπικοινωνιακά μορφώματα.

Δὲν εἶναι σχῆμα λόγου. Ἡ Ἐλευθερία ἐνυπάρχει στὴν Συνείδηση τοῦ Ἕλληνα. Εἶναι ἡ κινητήριος δύναμη ποὺ παρακινεῖ τὸν λογισμὸ μας.

Σμιλεύουμε τὴν Θεωρία προωθῶντας τὴν Πράξη.

Ἡ Ἐλευθερία εἶναι ἡ Ἀρχὴ ποὺ διέπει τὴν Γένεση τῶν γεγονότων καὶ ὁδηγεῖ τὴν Ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων.

Εἶναι ἡ Ἀλήθεια ποὺ σημαδεύει τὸ Ἔθνος.

Καλὰ καὶ Φωτεινὰ Χριστούγεννα !

ΕΥΨΥΧΑΕΛΕΥΘΕΡΑΕΛΛΗΝΙΚΑ

.
Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,
Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Εἰκ: Ἡ Χριστοῦ Γέννησις, Κρητικῆς Σχολῆς, 15ος αἰ.

Ἡ Παναγία ξαπλωμένη ἔξω ἀπὸ τὸ σπήλαιο τῆς Γέννησης καὶ ὁ μικρός Χριστός στὴ φάτνη μὲ τὰ ζῶα νὰ τὸν ζεσταίνουν μὲ τὴν ἀνάσα τους. Πέριξ τοῦ κεντρικοῦ θέματος ἀναπαρίστανται ἐπεισόδια τῆς ἀφήγησης τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν ἀποκρύφων Εὐαγγελίων. Ἡ ἄφιξη τῶν Μάγων, ἡ δοξολογία τῶν ἀγγέλων καὶ ἡ ἀναγγελία στοὺς ποιμένες, τὸ Λουτρό τοῦ Θείου Βρέφους καὶ ἡ συνομιλία τοῦ Ἰωσήφ μὲ τοὺς ποιμένες, ἀριστοτεχνικά πλαισιωμένα ἀπό σύμβολα καὶ στοιχεῖα Ἑλληνότροπης Ἀναγεννησιακῆς Τέχνης.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΥΛΟΓΛΟΥ