ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ

...

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/karamanlis-ke-kipros/ © www.elkosmos.gr

Του Νίκου Παπαγεωργίου

Για την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974 έχουν γραφεί πολλά βιβλία αλλά και τεράστια αρθρογραφία. Υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την εισβολή των Τούρκων στο Νησί της Αφροδίτης, ασφαλώς και οι υπεύθυνοι, για να είναι σήμερα το 37,5% της νήσου τουρκοκρατούμενο. Μονότονα κάθε χρόνο ακούμε ότι, όσα συνέβησαν τότε στην Κύπρο υπεύθυνη είναι η «επάρατη Χούντα» των Συνταγματαρχών, που πρόδωσε το κυπριακό. Από τότε κατέχουν το Βόρειο τμήμα της οι Τούρκοι, οι οποίοι έχουν το θράσος να ζητούν συγκυριαρχία στο Αιγαίο αλλά και γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελληνικής γης (Θράκη, Δωδεκάνησα κλπ.).

Οι ευθύνες των πολιτικών

Γεγονός είναι ότι μερίδιο ευθύνης φέρει η τότε ηγεσία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων του καθεστώτος Ιωαννίδη. Όμως η μεγάλη πλειοψηφία όσων ασχολούνται με εκείνη την περίοδο, αποφεύγουν να ομολογήσουν τις τεράστιες ευθύνες των πολιτικών, όταν ανέλαβαν την ευθύνη της διακυβερνήσεως της χώρας και άφησαν την Κύπρο απροστάτευτη γιατί «κείται μακράν». Αναφερόμαστε πρώτα στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο που πρόδωσε τον αγώνα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και των λοιπών κυπρίων, πλην των κομμουνιστών, που αγωνίστηκαν για την ένωση, με τη υπογραφή του στις επάρατες συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου. Αργότερα το 1974 αυτός κάλεσε από το βήμα του ΟΗΕ, την Τουρκία να επέμβει στην Κύπρο, προκειμένου να αποκαταστήσει την νομιμότητα ως εγγυήτρια δύναμη. Και φυσικά οι Τούρκοι δεν του χάλασαν το χατίρι…

Αλλά δεν είναι μόνο αυτός που λειτούργησε ως νεκροθάφτης της κυπριακής υποθέσεως. Από την ημέρα που πατούν το πόδι τους στο νησί οι Τούρκοι στις 24 Ιουλίου 1974 έως τις 14 Αυγούστου οπότε και ολοκληρώνεται η τουρκική εισβολή, υπάρχει μία κρίσιμη περίοδος 24 ημερών. Η Αθήνα έχει κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ο οποίος αφήνει την Κύπρο στην τύχη της. Και ενώ οι Τούρκοι κατά τις πρώτες ημέρες της εισβολής κατέχουν ένα πολύ μικρό τμήμα στην παραλία της Κερύνειας, η εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και κυρίως του ίδιου του Καραμανλή επιτρέπουν στους εισβολείς να ολοκληρώσουν τα σχεδία τους δηλαδή την κατάληψη ολοκλήρου του Βόρειου τμήματος του Νησιού....

Ο περιβόητος «Φάκελος της Κύπρου» άνοιξε κάποια στιγμή και έκλεισε βιαστικά όταν η υπόθεση έφτασε στο σημείο όπου θίγονταν πολιτικά πρόσωπα της εποχής, με ατράνταχτες αποδείξεις, που έφταναν μέχρι τον Μακάριο, Καραμανλή, Αγγλο-αμερικάνους κλπ. Έκτοτε και για πολλές δεκαετίες ο Φάκελος έχει εξαφανιστεί. Ουδείς πλέον ασχολείται με την τύχη του....

Μακάριος και Καραμανλής ευθύνονται για τον «Αττίλα ΙΙ»

Είναι παγκοίνως γνωστό ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σε ολόκληρη την πολιτική του σταδιοδρομία υπήρξε άφιλος. Ουδέποτε τίμησε με την πολιτική του φιλία ακόμη και τους πλέον στενούς συνεργάτες του. Πολλούς δε από αυτούς παραπλάνησε. Πρώτα το Βασιλιά Κωνσταντίνο που τον κράτησε εκτός της Ελλάδος το 1974 με την υπόσχεση ότι, μόλις η κατάσταση ομαλοποιηθεί θα του τηλεφωνήσει να επανέλθει στην Ελλάδα. Ένα τηλεφώνημα που ουδέποτε έγινε. Αμέσως μετά με δημοψήφισμα κατήργησε το θεσμό της Βασιλείας προκειμένου ο ίδιος να εκλεγεί αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επίσης το Μακάριο στον οποίο όφειλε πάρα πολλά, αλλά τα σχέδια τα οποία είχε, ήταν εχθρικά προς τον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου, αν και τον χρησιμοποίησε το 1959 με τις συμφωνίες που υπεγράφησαν στο Λονδίνο και την Ζυρίχη....

Όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο του «Καραμανλής και Κυπριακόν», ο Καραμανλής δεν ήθελε να επανέλθει ο Μακάριος στην Κύπρο τον Δεκέμβριο του 1974. Επίσης δεν ενέκρινε την υποδοχή που του έγινε στην πλατεία Συντάγματος τον Νοέμβριο του 1974. Ακόμη διαφωνούσε πλήρως με την πολιτική του Αρχιεπισκόπου για την απαλλαγή της Κύπρου από τον «Αττίλα». Δεν ήθελε δυναμική πολιτική κατά του εχθρού. Στο ίδιο βιβλίο του ο συγγραφέας αναφέρει δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου κατά την οποία επιρρίπτει ευθύνες στον Καραμανλή για τον «Αττίλα ΙΙ». Αναφέρει ο Προέδρος του ΠΑΣΟΚ: «Η κυβέρνηση Καραμανλή, που ανέλαβε την εξουσία μετά την κατάρρευση της Χούντας, έχει βαριές ευθύνες για τις ανεπίτρεπτες πιέσεις που ασκήθηκαν στον εξόριστο τότε, Κύπριο Πρόεδρο για να μην αναλάβει ορισμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες που σχεδίαζε, όπως επίσης, για το γεγονός ότι δεν εγγυήθηκε και δεν προετοίμασε έγκαιρα την επιστροφή του στην Κύπρο που θα μπορούσε ίσως να αποσοβήσει τον Αττίλα ΙΙ».

Στην επιτροπή για τον «Φάκελο της Κύπρου» ο Καραμανλής αναφέρει για τη σύσκεψη που έγινε στην Αθήνα, με συμμετοχή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 30 Νοεμβρίου 1974, ότι σημειώθηκαν «δυσχέρειες και διαφωνίες» για το διαπραγματευτικό διάλογο που έπρεπε να ακολουθηθεί, προκειμένου να δοθεί λύση στο Κυπριακό. Οι ευθύνες του Καραμανλή σχετικά με το κυπριακό δεν περιορίζονται μόνο στον «Αττίλα ΙΙ». Επανήλθε στην εξουσία μέσω της κυπριακής τραγωδίας και λησμόνησε όλα όσα είχε υποσχεθεί. Δήλωνε ότι: «Η Ελλάς ουδέποτε θα αποδεχθεί τετελεσμένα γεγονότα της τουρκικής εισβολής». Επαναλάμβανε ότι: «Δεν θα αποδεχθούμε ταπεινωτικάς λύσεις». Παρά τις δηλώσεις του ο Καραμανλής αποδέχθηκε ουσιαστικά και τετελεσμένα, αλλά και στις ταπεινωτικές λύσεις στην πράξη δεν πρόβαλε αντιστάσεις....

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σχετικά με την υπόθεση του κυπριακού έβλεπε το θέμα καθαρά κατανομής ποσοστών και όχι σαν κατοχή του κυπριακού εδάφους και την απελευθέρωση του. Προσπαθούσε πάντα να διαφεύγει με το θλιβερό «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται». (Σπυρ. Παπαγεωργίου «Καραμανλής και Κυπριακόν»). Αυτός αποδέχθηκε το τελεσίγραφο της Άγκυρας για την αναγκαστική μαζική μεταφορά των Τουρκοκυπρίων από το Νότο στον Βορρά του νησιού αποδεχόμενος έτσι την «ντε φάκτο» διχοτόμηση της Κύπρου. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε την κατάπτυστη δήλωση προς τον Ετζεβίτ, σύμφωνα με τον Σπ. Παπαγεωργίου, ότι οι Τούρκοι είχαν δίκιο όταν πραγματοποίησαν την πρώτη τους επιχείρηση κατά της Κύπρου. Τις ίδιες δηλώσεις έκανε και ο Αβέρωφ, αλλά και άλλα καραμανλικά στελέχη νομιμοποιώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον «Αττίλα Ι». Πολλά περισσότερα μπορεί να πληροφορηθεί ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο του Σπ. Παπαγεωργίου «Καραμανλής και Κυπριακόν» Εκδ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ....

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ) : ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

Του Νίκου Παπαγεωργίου

Με τις συνεχείς παλινωδίες της κυβέρνησης των νέο-μπολσεβίκων, που στηρίζουν οι νεόκοποι δεξιοί των ΑΝΕΛ, η οικονομία της χώρας κρέμεται σε μία κλωστή. Το κλείσιμο της αξιολόγησης θα γίνει μόνο με επώδυνα οικονομικά μέτρα. Η Ελληνική κοινωνία ακόμη μία φορά καλείται να πληρώσει το μάρμαρο για τις παραλήψεις και την κακοδιοίκηση των πολιτικών εξουσιαστών και ιδιαίτερα της «πρώτη φορά αριστερά». Το κλείσιμο της αξιολόγησης θα αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας, έτσι θέλουν να μας παραμυθιάζουν. Θα δώσει χρόνο, που θα είναι το οξυγόνο προκειμένου να εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές. Και όλα αυτά θα συμβούν κάτω από το άγρυπνο μάτι των θεσμών, οι οποίοι θα παρακολουθούν την πορεία του συμφωνηθέντος προγράμματος και σε περίπτωση εκτροπών θα επεμβαίνουν για την επιβολή ποινών. Δηλαδή κόφτες κλπ. Στόχος τους είναι η δημιουργία ενός πλαισίου που θα επιτρέψει στην Ελληνική οικονομία να γίνει επιτέλους ανταγωνιστική. Αυτό ισχυρίζονται.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε vertigo

Εάν όλα αυτά πραγματοποιηθούν τότε η Ελληνική οικονομία είναι δυνατόν να μπει σε μία πορεία ανάκαμψης. Ήδη η χώρα βρίσκεται στον έβδομο χρόνο της ύφεσης που δημιουργεί και την τεράστια ανεργία. Το κλείσιμο της αξιολόγησης πιστεύουν ότι θα λειτουργήσει καταπραϋντικά πάνω σε αυτά τα δύο. Τα μέλη της κυβερνήσεως προφανώς και βρίσκονται σε vertigo. Δημιουργούν αυταπάτες στο λαό ότι, μετά την υπογραφή της νέας συμφωνίας θα ανοίξουν οι δρόμοι της ανάπτυξης και θα έλθει η ώρα της εξόδου από την κρίση. Ας μη λησμονούμε και όσα είχε δηλώσει ανερυθρίαστα ο μπάρμπα Φλαμπουράρης σε τηλεοπτικό σταθμό. «Μετά το μισό του 2017 θα τρίβουμε τα μάτια μας με αυτά που θα συμβούν στη χώρα». Βέβαια ο καθένας μπορεί να δώσει την δική του ερμηνεία.

Η αλήθεια είναι ότι, η οικονομία της πατρίδα μας νοσεί και δεν πρόκειται να ιανθεί εάν δεν γίνει ολοκληρωτική αναδιάρθρωση του Δημόσιου τομέα. Εάν δεν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να προσελκύσουμε επενδύσεις. Και φυσικά δεν εννοούμε το ξεπούλημα δημόσιων περιουσιακών στοιχείων που με χρηστή διοίκηση και λειτουργία δημιουργούν πλούτο για το λαό. Προσδοκούμε στη έλευση παραγωγικών επενδύσεων που θα λειτουργήσουν θετικά για την ανάπτυξη της οικονομίας, θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας μέσω των οποίων θα μειωθεί η ανεργία και θα δημιουργήσουν πλούτο. Για να συμβούν όμως αυτά θα πρέπει το πολιτικό προσωπικό της χώρας να εγκαταλείψει τους φανατισμούς και τις ιδεολογικές εμμονές, τις αγκυλώσεις που διαχωρίζουν αντί να ενώνουν τους Έλληνες....

Οι ιδεολογικές εμμονές καταστρέφουν τη χώρα

Τα πολιτικά κόμματα μηδενός εξαιρουμένου να έλθουν σε εθνική συνεννόηση για μία προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του λαού. Όλοι μαζί οι Έλληνες ενωμένοι σαν μία γροθιά να αγωνιστούμε για την σωτηρία της πατρίδος. Όμως όπως προαναφέραμε οι ιδεολογικές εμμονές και τα μεγάλα συμφέροντα, το μέλι της εξουσίας, δυστυχώς δεν μας επιτρέπουν να είμαστε αισιόδοξοι. Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα πρέπει για όλους μας να είναι το πατριωτικό καθήκον. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το έργο αυτό είναι τιτάνιο και για να επιτευχθεί χρειάζεται η προσπάθεια λαού και πολιτικού συστήματος. Στις δύσκολες αυτές ώρες που περνά η πατρίδα μας οι κυβερνώντες μας κρύβουν την αλήθεια, ή την αγνοούν παντελώς. Η αντιπολίτευση προσπαθεί να παραπλανήσει το λαό απλοποιώντας τα πάντα. Η πολιτικές συμπεριφορές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν αλλάζουν, ψεύδονται συνεχώς. Το θάρρος απουσιάζει από το πολιτικό σύστημα. Ουδείς έχει την εντιμότητα να βγει μπροστά και να πει την αλήθεια. Τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Που επιτέλους βαδίζουμε. Να μιλήσουν στο λαό ευθέως και ευθαρσώς δίχως να του κρύψουν τίποτα.

Εθνικό κράτος για να σωθούμε

Η ζωή εκατομμυρίων πολιτών αυτής της χώρας έχει γίνει αφόρητη. Δεν γνωρίζουμε που βαδίζουμε ακόμη και για τους επόμενους μήνες. Το θέμα πλέον είναι πως θα αντιδράσει η κοινωνία. Από το σημείο αυτό πρέπει να ξεκινήσει το έργο, ο αγώνας όλων όσων αγωνίζονται για τις ιδέες του έθνους. Πρέπει να βγούμε μπροστά και να επικοινωνήσουμε τις δικές μας θέσεις πάνω στα καθημερινά προβλήματα των συμπολιτών μας. Τις θέσεις του Εθνικισμού για το σήμερα και το αύριο της πατρίδος. Προέχει η βελτίωση των κοινωνικών υποδομών, υγεία, παιδεία, δημόσια διοίκηση. Επιτακτική ανάγκη είναι η στήριξη των αδυνάτων αυτής της κοινωνίας με διαφανείς τρόπους και όχι με δανεικά. Άμεσα να γίνει η διαμόρφωση συνθηκών πλήρους ασφάλειας και ευνομίας για όλους τους Έλληνες πολίτες, εντός και εκτός της οικίας τους.

Με λίγα λόγια να σταματήσουν όλα αυτά τα άρρωστα φαινόμενα που συναντούμε στην καθημερινότητα μας. Η χώρα πρέπει να γίνει πρότυπο και παράδειγμα για όλους. Να εξαλειφθούν οι σημερινές εικόνες με τους κάθε είδους ασύδοτους μπαχαλάκηδες που απειλούν ανθρώπινες ζωές, κλείνουν δρόμους, καταλαμβάνουν κτήρια και καταστρέφουν τα πάντα. Απαιτείται μία αληθινή επανάσταση. Η επανάσταση του αυτονόητου, που μόνο ο Εθνικισμός μπορεί να μας δώσει. Είναι η τελευταία μας ελπίδα για να μπορέσουμε να βρούμε και πάλι το δρόμο μας. Η ιδέα του Έθνους δεν είναι πεπερασμένη. Είναι το μέλλον της φυλής μας, των παραδόσεων και των γενεών που έρχονται. Εθνικό κράτος λοιπόν για να σωθούμε....

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Του Νίκου Παπαγεωργίου

 

Ο Ελληνικός λαός στη μακραίωνη ιστορία του έχει ορισθεί από τον θεό της Ελλάδος να φυλάσσει Θερμοπύλες. Εν τούτοις σε διάφορες ιστορικές περιόδους καταλαμβάνεται από ένα σύνδρομο ευπιστίας και αφέλειας. Έχει την τάση να δημιουργεί είδωλα τα οποία προσκυνά, τα αναδεικνύει σε μεγάλες προσωπικότητες θεωρώντας τους υπεράνθρωπους, με ικανότητες ηγέτη που θα μπορέσει να εκπληρώσει τα όνειρα του. Αυτά συμβαίνουν μέχρι την ώρα που μία απότομη μεταβολή των πολιτικών και οικονομικών συνθηκών που επικρατούν, ανακαλύπτει την κενότητα και την αποτυχία των ειδώλων που έχει δημιουργήσει.

Με μία τάση αυτοκριτικής ο ίδιος ο λαός γκρεμίζει τα προηγούμενα είδωλα για να δημιουργήσει νέα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελληνική πολιτική σκηνή από την επομένη της Μεταπολιτεύσεως το 1974 μέχρι σήμερα. 

Η κρίση στα πολιτικά κόμματα και τη δημοκρατία

Η πολιτική κατάσταση των τελευταίων ετών, η οποία έφερε μεγάλη κρίση στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή των Ελλήνων, θα πρέπει με νηφαλιότητα να τη σκεφτεί ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας.

Πρέπει προσεκτικά να δούμε εάν όλα αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα μας είναι θέμα κρίσης των πολιτικών κομμάτων; Ή και της ίδιας της δημοκρατίας γενικότερα. Μήπως ήλθε η ώρα να αποφασίσουμε ποιο είναι εκείνο τα σκάφος πάνω στο οποίο θα μπορέσει να ορθοπλοήσει η Ελληνική Πολιτεία; Πρέπει με μεγάλη προσοχή να δούμε ποια θέση πρέπει να λάβουμε στην πολιτική και οικονομική διαμάχη που επικρατεί σήμερα στην πατρίδα μας. Διότι εκτός των δύο προηγουμένων εξακολουθεί να είναι και διαμάχη πολιτικοφιλοσοφική.

Πολλοί έχουν την άποψη ότι ο λαός δεν πρέπει να αναμιγνύεται σε αυτές τις υποθέσεις, για τις οποίες έχει εξουσιοδοτήσει τα πολιτικά κόμματα να λαμβάνουν αποφάσεις. Αυτό θεωρούν είναι το ιδανικό της δημοκρατίας. Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι νέο. Ανέκαθεν μέσω του λαού τα πολιτικά κόμματα εξουσιοδοτούνται να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Εν τούτοις είναι απαράδεκτο μετά από όλα όσα έχουν συμβεί στην πατρίδα μας. Ο λαός να κρατά στάση αναμονής με τους ξενόδουλους που τον εξουσιάζουν και έχουν εκχωρήσει την πατρίδα του σε ξένα συμφέροντα, πάντα βέβαια με δημοκρατικές διαδικασίες και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα....
Η υπομονή του λαού εξαντλείται

Η υπομονή του Ελληνικού λαού με την κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά μαζί με τους δήθεν ανεξάρτητους, αλλά και για τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως είναι πρωτοφανής, αν αναλογιστούμε όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης με σχεδόν τα ίδια προβλήματα. Αυτή η υπομονή είναι που τους έχει κάνει να αποθρασυνθούν και να κοροϊδεύουν τον λαό με δηλώσεις τύπου Φίλη ή Γεροβασίλη αλλά και των άλλων λαοπρόβλητων στελεχών της αριστεράς, που τελευταίο καιρό όπου τους βρει ο απλός λαός τους αποδοκιμάζει. Επί τέλους όσοι Έλληνες έχουν συναίσθηση της υπάρξεως τους και των ευθυνών τους, πρέπει να λάβουν θέση για τα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν την Ελληνική πατρίδα αλλά και για τους πολιτικούς.

Δυστυχώς όμως η συναίσθηση των ευθυνών και του καθήκοντος βρίσκεται σε μεγάλη στενότητα στην Ελλάδα. Ενώ όσοι κατέχουν την εξουσία κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να διατηρήσουν τις πολυθρόνες τους. Επομένως προκύπτει η ανάγκη ο λαός να αναζητήσει νέα πολιτικά σχήματα τα οποία θα αγωνιστούν για την πατρίδα, και όχι για το κομματικό συμφέρον και το βόλεμα των στελεχών τους. Εθνικά πολιτικά σχήματα που θα αφοσιωθούν στην ιδέα του Έθνους. Οι σημερινοί πολιτικοί πιστεύουν ότι η πατρίδα είναι ιδιοκτησία τους και με αυτόν τον γνώμονα πολιτεύονται.

Έφτασε πιστεύουμε επιτέλους και στην πατρίδα μας η ώρα, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη της Ευρώπη, οι Έλληνες εθνικιστές να ζητήσουν από την Ε.Ε. αυτά που μας ανήκουν σαν ισότιμο μέλος της. Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλουμε πίσω την εθνική μας ταυτότητα και να απαλλαγούμε από τους εκμεταλλευτές του λαού μας. 

Και αυτό είναι πόθος όλων των Ελλήνων εθνικιστών....

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Νίκου Παπαγεωργιου

 

Ο Ελληνικός λαός βιώνει εδώ και μία εξαετία την καταστροφή που έφερε στην πατρίδα μας το πολιτικό κατεστημένο νεότερο και παλαιότερο, δίχως όμως ο λαός να είναι άμοιρος ευθυνών. Η υπαγωγή της Ελλάδος στα καταστρεπτικά για τον λαό μνημόνια αλλά και η πρόσκληση του ΔΝΤ προκειμένου να μας σώσουν από την οικονομική καταστροφή, πέραν της δυστυχίας, τον πόνο, τη φτώχια, οδήγησαν μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας στην επαιτεία και στα συσσίτια των φιλόπτωχων οργανώσεων. Και όμως όταν οι κυβερνήτες μας καλούσαν τους λεγόμενους θεσμούς γνώριζαν πολύ καλά τι επίκειται…

Πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος ο λαός τους ανέχεται ακόμη υπομένοντας τα νέα αριστερά μνημόνια που θα μας βγάλουν από την κρίση θα φέρουν την ανάπτυξη. Τα ίδια ισχυρίζονταν και οι προηγούμενοι αλλά άνθρακες ο θησαυρός. Μία οπερέτα κακοπαιγμένη από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που επαναλαμβάνεται συνεχώς εδώ και μία εξαετία. Τι ζητούν λοιπόν οι θεσμοί προκειμένου να μας σώσουν;...

α) Ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων του δημοσίου, ή και κλείσιμο ακόμη, που λειτουργούν επ’ ωφελείας του λαού και του κράτους. Αυτό θα συμβεί με την απαξίωση όλων αυτών των επιχειρήσεων με αποτέλεσμα αυτή η απαξίωση ή η υποβάθμιση τους, θα οδηγήσει σε εκτόξευση των τιμών των παρεχόμενων υπηρεσιών προκειμένου η πώληση τους να φανεί ότι γίνεται προς όφελος του λαού. Και φυσικά η απαξίωση αυτή θα έχει σαν αποτέλεσμα η τιμή πώλησης της να θεωρείται ξεπούλημα. Βλέπε πώληση ΤΡΑΝΟΣΕ. Το κράτος φυσικά ως παθητικός πωλητής θα θεωρεί ότι ήταν εθνικό καθήκον η απαλλαγή του από μία προβληματική επιχείρηση που το κόστος επιβίωσης της βάρυνε τον λαό.

β) Μείωση όλων των δημόσιων δαπανών σε τομείς νευραλγικής σημασίας για τη χώρα όπως η δημόσια υγεία, η δημόσια παιδεία, οι δημόσιες συγκοινωνίες, ο πολιτισμός, κλπ, ακόμη μείωση δαπανών και για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, την ώρα που η γεωγραφική περιοχή μας βρίσκεται σε έκρυθμη κατάσταση. Το χρεωκοπημένο κράτος αδυνατεί να ανταπεξέλθει στην χρηματοδότηση αυτών των τομέων, ώστε εκτός των Ε.Δ.(;), οι υπόλοιποι τομείς της δημόσια ζωής να περάσουν στον έλεγχο ιδιωτικών συμφερόντων με ότι αυτό συνεπάγεται για την πατρίδα.

γ) Η πλήρης απελευθέρωση των αγορών που απαιτούν οι θεσμοί θα οδηγήσουν στην ιδιωτικοποίηση ζωτικής σημασίας επενδύσεων και υποδομών που λειτουργούν για την ασφάλεια της χώρας και θα παραδοθούν στον αχαλίνωτο καπιταλισμό....
δ) Ήδη τα νέα προ απαιτούμενα για να πάρουμε την υπό δόση των 2,5 δις, θα ξεκινήσουν συζητήσεις με τους θεσμούς που στόχο θα έχουν την κατάργηση δια νόμου των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Θα οδηγήσουν τους εργαζόμενους σε ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα, που θα καταργήσει τα από δεκαετίες κεκτημένα. Θα ακολουθήσουν μειώσεις μισθών, επιδομάτων, νέων συντάξεων ώστε μετά βίας οι εργαζόμενοι να μπορούν να ανταπεξέρχονται στα νέα οικονομικά δεδομένα.

ε) Ήδη ετοιμάζουν τον απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ ώστε ο λαός να καθοδηγείται και να του διαμορφώνουν τη συνείδηση σύμφωνα με τις δικές τους ιδεοληψίες. Με τον έλεγχο των ΜΜΕ θα μειωθούν οι αντιδράσεις και θα επέλθει υποταγή στην νέα εφιαλτική πραγματικότητα. Θα προσπαθήσουν με ένα καταιγισμό αντεθνικών μηνυμάτων τον θάνατο της πατρίδος, που θα την αντικαταστήσουν με ένα πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό μωσαϊκό. Γι’ αυτό τον λόγο προσπαθούν οι οικουμενιστές με κάθε μέσο την παρακμή και τον θάνατο των Εθνικών Κρατών.

Έναντι όλων αυτών ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να τους αντιμετωπίσουμε. Η απόλυτη εμπιστοσύνη μας στο Εθνικό Κράτος. Να ενωθούν όλες οι πατριωτικές δυνάμεις και να αγωνιστούν για την προάσπιση της εθνικής μας κληρονομιάς, την φυλετική μας υπόσταση, τις παραδόσεις μας. Να αντισταθούμε στον εκφυλιστικό κοσμοπολιτισμό του νεοφιλελευθερισμού και της παν’ αριστεράς. Να αντισταθούμε στον άπατρι μαρξισμό, διότι οι μαρξιστικές θεωρίες στην πράξη είναι ένα σκέτο μηδενικό. Να υιοθετήσουμε και να διαδώσουμε τις θέσεις του Εθνικού κράτους διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να κτυπήσουμε τον εθνομηδενιστικό οικουμενισμό και να σώσουμε την πατρίδα μας....

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ 
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ, Ο ΑΞΙΟΣ ΗΓΕΤΗΣ, Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

 

Ο Ιωάννης Μεταξάς αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση της χώρας ανέβασε την Ελλάδα στον κολοφώνα της δόξας της. Το Εθνικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 κάτω από την εμπνευσμένη ηγεσία του, ήταν αυτό που δόξασε την Ελλάδα όχι μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στους διπλωματικούς αγώνες που έδωσε η πατρίδα μας. Στο εσωτερικό ήταν αυτό το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, που ένωσε όλους τους Έλληνες και για πρώτη φορά ο λαός ένιωσε κυρίαρχος μέσα από την εθνική κοινωνιοκρατία την οποία επέβαλε ο Ι. Μεταξάς προς όφελος του Ελληνισμού. Ο Μεταξάς δεν υπήρξε ένας απλός πολιτικός ή στρατιωτικός ηγέτης. Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που έδωσε η Ελληνική Ιστορία εις την πατρίδα μας. Υπήρξε εθναπόστολος, εθνικός επαναστάτης, μεταρρυθμιστής και συγχρόνως ένας σπάνιος πνευματικός άνθρωπος που εργάσθηκε για την πανελλήνιση του έθνους.

Γεννήθηκε το 1871 στην Ιθάκη. Μεγάλωσε και ανδρώθηκε την εποχή που η πατρίδα μας έδινε κρίσιμους αγώνες. Σε νεαρή ηλικία εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και την τελείωσε το 1890. Εξήλθε από την σχολή ως ανθυπολοχαγός Μηχανικού πρώτος μεταξύ των συμμαθητών του. Έχοντας υψηλά ιδανικά προχωρά με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδος και με όραμα την μεγάλη ιδέα. Εντυπωσιάζεται και εκτιμά τον Στρατηλάτη – Διάδοχο Κωνσταντίνο, που τον βλέπει σαν συνεχιστεί του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Βρίσκεται συνεχώς κοντά του και τον ακολουθεί σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδος....

Η στρατιωτική ιδιοφυΐα του Ι. Μεταξά φάνηκε από νωρίς και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναρτηθεί εις την Στρατιωτική Ακαδημία της Γερμανίας, στην οποία φοίτησε, μαρμάρινη πλάκα κατόπιν εντολής του Γερμανού Αυτοκράτορα Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄, η οποία έγραφε: «Ουδέν στρατιωτικόν πρόβλημα άλυτον παρ’ Ι. Μεταξά». Όταν αργότερα ασχολήθηκε με την πολιτική ως αρχηγός ενός μικρού πολιτικού κόμματος, η πολιτική του πορεία είχε σύνεση, υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Έτσι λοιπόν έφτασε η στιγμή κατά την οποία, όλος ο τότε πολιτικός κόσμος τον κάλεσε να αναλάβει τα ηνία του κράτους, αφού τα μεγάλα κόμματα αδυνατούσαν να βρουν ομαλούς τρόπους διακυβέρνησης της χώρας.

Αναλαμβάνοντας πλέον την ευθύνη ως κυβερνήτης της Ελλάδος Μεταξάς λόγω και της διπλωματικής του δεινότητας, εξασφάλισε αμέσως φίλους και συμμάχους για την χώρα μας. Υπήρξε ο μεγάλος επαναστάτης. Το Εθνικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου με αρχηγό τον Μεταξά έτυχε λαϊκής αποδοχής. Επέβαλε κράτος δικαίου για όλους τους Έλληνες και έδειξε ιδιαίτερη μέριμνα για την εργατική τάξη. Η εργατική και αγροτική τάξη ξέφυγε από τα νύχια των εργατοπατέρων – αγροτοπατέρων πολιτικάντηδων, αλλά και του διεθνούς κομμουνισμού. Στο πρόσωπο του βρήκαν τον αρωγό στα δίκαια αιτήματα τους και για αυτόν τον λόγο απεκλήθη Πρώτος Εργάτης. Η νεολαία αποκτά όραμα, ιδανικά και αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Συγχρόνως καλλιεργήθηκαν και προστατεύτηκαν τα γράμματα και οι τέχνες....

Η ηγετική του ικανότης είχε σαν αποτέλεσμα την εύρυθμη λειτουργία του κράτους, και αποφασιστικός όπως ήταν προχώρησε άμεσα στην πλήρη οργάνωση του. Αποκατέστησε την ηρεμία στον λαό και την επίτευξη αξιοθαύμαστης ομοψυχίας. Η διορατικότητα του επέτρεψε να προβλέψει τρία χρόνια νωρίτερα την επερχόμενη θύελλα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά ένα έτος την αναγκαστική είσοδο της Ελλάδος στον πόλεμο. Χωρίς δισταγμό είχε λάβει την απόφαση να πολεμήσει. Παρά τις μεγάλες δυσχέρειες επέτυχε τις αναγκαίες προϋποθέσεις, για συγκρότηση ισχυρών και πολύ αξιόμαχων Ενόπλων Δυνάμεων. Πιστός στον θεό της Ελλάδος θα γράψει στο ημερολόγιο του την 20ην Μαΐου 1940 «ας μας βοηθήσει ο θεός». Δίχως να λάβει καμία οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό, αλλά μόνο με εθνικούς πόρους και την ιδιωτική συνεισφορά, με νοικοκυροσύνη του κράτους και την περικοπή της σπατάλης στην Δημόσια Διοίκηση κατόρθωσε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα μέσα, όπλα και υλικά, για την οργάνωση, τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Οχύρωσε τα σύνορα και κατασκεύασε ναυπηγία για την ναυπήγηση πολεμικών πλοίων. Όταν λοιπόν η πατρίς εκλήθει να αντισταθεί σε δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από αυτήν, αντιστάθηκε επιτυχώς και νίκησε χάρις στο τιτάνιο έργο του μεγάλου ηγέτη Ι. Μεταξά.

Στις 29 Ιανουαρίου 1941 ο Άξιος Ηγέτης, ο Εθνικός Κυβερνήτης, ο δημιουργός του Εθνικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936 έφυγε για τον κόσμο της αιωνιότητας. Οι μεγάλοι των γραμμάτων και των τεχνών του Μεσοπολέμου ύμνησαν και έκλαψαν για τον θάνατο του. Οδήγησε την χώρα εις την δόξα και το μεγαλείο και πέτυχε την αναγνώριση του αγώνα της Ελλάδος από όλους. Αυτός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς τον οποίο ευτύχησε να έχει η πατρίδα κυβερνήτη στις πλέον δύσκολες στιγμές του εθνικού της βίου. Αθάνατος...

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

(ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ) ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ : ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Γράφει ο Νικόλαος Παπαγεωργίου

 

Ο Ε. Renan έλεγε πως η ζώσα και διαρκής ενότητα της ομαδικής ζωής είναι το Έθνος. Το Έθνος λοιπόν είναι η συμφωνία που κάνει ένας λαός να ζήσει ενωμένος και να αντιμετωπίσει τα κοινά πεπρωμένα του. Ο πολιτειολόγος Δημήτριος Βεζανής, έδωσε την πλέον ορθή και πληρέστερη έννοια τι είναι Έθνος. «Έθνος λέγεται λαός, τα μέλη του οποίου συνδέονται μεταξύ τους δι’ ειδικού δεσμού φύσεως ηθικής και προνομιακής συνισταμένου : α) εις κοινότητα γλώσσης, β) εις κοινότητα θρησκείας, γ) εις κοινότητα παραδόσεων και ιστορίας, πηγάζοντοςείτε από κοινήνκαταγωγήν, είτε από κοινήνιστορίαν και καταλήγοντος εις την αίσθησιν μιας κοινής ιστορικής αποστολής. Ήτοι η προέλευσης του εθνικού θεσμού είναι τριττή: α) κοινή καταγωγή, β) κοινή ιστορία, γ) συνδρομή αμφοτέρων».

Ο Εθνικισμός είναι η δυναμική προσπάθεια που διαμορφώνει το μέλλον ενός λαού, προς την ιδέα της πατρίδος διότι τα μέλη ενός Έθνους έχουν την αυτή συνείδηση και βούληση. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι κληρονόμοι ενδόξου ιστορίας, ιερών παρακαταθηκών, παραδόσεων και είναι υποχρεωμένοι να τα παραδώσουν αναλλοίωτα στους απογόνους τους. Οι παραδόσεις ενός Έθνους δεν είναι απλά ήθη και έθιμα, είναι αξίες, ιδέες και πόθοι που αναζητούν πραγματοποίηση, θεμελιώνοντας δύο μεγάλες αρετές, τη δικαιοσύνη και την αγάπη που εκφράζονται μέσα από τη Μεγάλη Ιδέα, η οποία περιέχει το στοιχείο της εθνικής ολοκληρώσεως. Οι Εθνικιστές είναι οι Μύσται της Μεγάλης Ιδέας....
Για το λόγο αυτό έναντι του ατομικού συμφέροντος προτάσσουν το εθνικό, θυσιαζόμενοι εάν οι περιστάσεις το απαιτήσουν και πάνω από κάθε συμφέρον και συναίσθημα, θέτουν την ιδέα της πατρίδος. Ο μέγας φιλόσοφος Σωκράτης έθεσε την μοναδικότητα της πατρίδος μέσω της θεότητας του αρχαίου ελληνικού πνεύματος: «…και σέβεσθαι δει και μάλλον υπείκειν και θωπαύειν πατρίδα χαλαιπένουσα ή πατέρα και ή πείθειν ή ποιείν ά άν κελεύη και πάσχειν εάν τι προστάττηπαθείνησυχίαν άγοντα, εάν τε τύπτεσθαι, εάν τε δείσθαι, εάν τε εις πόλεμον άγητρωθησόμενονή αποθούμενον, ποιητέον ταύτα και το δίκαιον ούτως έχει και ουχί υπεικτέον ουδέ αναχωρητέον ουδέ λειπτέον την τάξιν, αλλά και εν πολέμω και εν δικαστηρίω και πανταχού ποιητέονάάνκελεύη ή πόλις και πατρίς…(Κρίτων 51β).*

Για τους μεγαλοαστούς η περιουσία, η σταδιοδρομία, η απόκτηση προσωπικών αγαθών, υπερτερούν έναντι της Μεγάλης Ιδέας. Με αυτή την πίστη όμως οι λαοί όχι μόνο δεν μπορούν να προοδεύσουν αλλά δεν μπορούν να έχουν μέλλον. Η ιστορία τους θα είναι ένα σκοτεινό παρελθόν και ένα πολύ άσχημο παρόν και επομένως κατά την παρατήρηση του Δημητρίου Βεζανή, θα πρέπει, να αισθάνεσαι ότι ανήκεις στο γένος σου και πρέπει συνεχώς να προσπαθείς προκειμένου να φανείς αντάξιος του λαού σου και της ιστορίας του.Αυτή είναι ουσιαστικά και η θεμελιώδης αρχή, η κοσμοθεωρία του Εθνικισμού και οι Εθνικιστές θα πρέπει να έχουν ως αρχή όχι το άρπαξε για να ζήσεις, αλλά δημιούργησε για να ζήσεις....

Ο Εθνικισμός πιστεύει στην πνευματική εργασία, αλλά παράλληλα εκτιμά και την αξία του μόχθου της χειρωνακτικής εργασίας. Προτεραιότητα του είναι η βελτίωση του ατομικού εισοδήματος του λαού και οι κοινές ανάγκες του καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για την καταπολέμηση της φτώχιας, παράδειγμα, τα μέτρα που έλαβαν ο Ι. Μεταξά και ο Γ. Παπαδόπουλος υπέρ των ασθενέστερων εισοδηματικά και κοινωνικά τάξεων του λαού. Αυτό είναι και το ανθρωπιστικό στοιχείο του Εθνικισμού. Όσα αναφέρθηκαν μέχρι τώρα αλλά και άλλα πολλά, αποτελούν τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ Εθνικισμού και καπιταλισμού, είτε αυτός είναι δημοκρατικός είτε είναι προλεταριακός δηλαδή κομμουνιστικός.

Ο Εθνικισμός ως αναφορά την εξωτερική πολιτική έχει σαν βάση την εθνική, πνευματική και οικονομική ολοκλήρωση του Έθνους. Στον Ιμπεριαλισμό προτεραιότητα είναι το οικονομικό κέρδος και οι φιλελευθερο-δημοκρατικές κενολογίες, ενώ για την αριστερά η παγκοσμιοποίηση, η κατάργηση των Εθνικών Κρατών και η δημιουργία αταξικών κοινωνιών με αριστερές πάντα ιδεοληψίες, θέσεις εντελώς αντίθετες του Εθνικισμού. Στην Ελλάδα η αποστολή των Εθνικιστών και το περιεχόμενο της ιδεολογίας τους, είναι αυτό που συνέλαβε ο Περικλής Γιαννόπουλος και μορφοποίησε ο Δημήτριος Βεζανής....
α) Αφύπνιση του Έθνους. Προσπάθεια να εύρη το Έθνος συνείδηση εαυτού και της αποστολή του.

β) Δημιουργία ενός μεγάλου Ελληνικού Κράτους, το οποίο θα περιλαμβάνει όλους τους Έλληνες και όλα τα Ελληνικά εδάφη.

γ) Προς τα έξω ακτινοβολία του Ελληνισμού.

Αυτό ακριβώς ήταν και το υπόβαθρο του Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού, που θεμελιώθηκε από τον εθνικό ηγέτη Ι. Μεταξά και των συνεργατών του, αλλά είχε την ατυχία να μη συνεχιστεί λόγω του πολέμου και αργότερα με την επιβολή του δημοκρατικού καθεστώτος. Αυτό λοιπόν ας είναι και το χρέος των σημερινών Ελλήνων Εθνικιστών κατά των αντιπάλων τους, που είναι οι διεφθαρμένοιπλουτοκράτες και οι μειοδότες κομμουνιστές όλων των αποχρώσεων....

*απόδοση: Σου διέφυγε επίσης ότι περισσότερο πρέπει να σεβόμαστε και να υπακούμε και να δείχνουμε την αγάπη μας στην πατρίδα μας όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση παρά στον πατέρα μας και ή να την πείθουμε ότι κάνει λάθος ή να πράττουμε αυτά που ζητάει-και αν διατάζει να υποστούμε κάτι να το υφιστάμεθα αδιαμαρτύρητα, είτε διατάζει να μας κτυπήσουν ή να μας βάλλουν φυλακή είτε μας στέλνει στον πόλεμο, για να τραυματιστούμε ή να πεθάνουμε; Εμείς πρέπει και είναι δίκαιο να τα εκτελούμε αυτά και δεν πρέπει ούτε να υποχωρούμε ούτε να κάνουμε πίσω ούτε να εγκαταλείπουμε τη θέση μας στη διάταξη της μάχης, αλλά και στον πόλεμο και στο δικαστήριο και παντούνα κάνουμε αυτό που ζητάει η πόλη και η πατρίδα....

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ : ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ Vs ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

΄'

Η αγάπη, η προσήλωση προς το έθνος και όσα ανήκουν ή αναφέρονται σε αυτό είναι ο Εθνικισμός. Η συνεχής και επίμονη προσπάθεια, για πραγματοποίηση του ανώτατου ορίου των ιδεωδών του έθνους, η τάση προς επιβολή της έννοιας αυτού εντός των ορίων του, καθώς η απόκρουση επιβουλής προερχομένης από άλλο έθνος και η συγχώνευση εις ένα έθνος χωρισμένων μερών αυτού είναι η ιδεολογία του εθνικισμού.

Η εθνική συνείδηση που διέπεται από την εθνική αλληλεγγύη και οφείλετε: α) εις την κοινότητα της γλώσσας, β) εις την κοινότητα του αίματος δηλαδή την καταγωγή, γ) εις την κοινότητα των αναμνήσεων των συνδεόμενων με την υπερνίκηση πολιτικών κινδύνων, δ) εις την κοινότητα των ηθών και των παραδόσεων, ε) εις την κοινότητα της θρησκευτικής επαγγελίας και καλλιεργεί τα αγαθά αυτά που έχει αποκτήσει με αποκλειστικό σκοπό την διατήρηση και ολοκλήρωση της ακεραιότητας των, είναι η κοσμοθεωρία του εθνικισμού....
Αυτοί που ακολουθούν τις Μαρξιστικές θεωρίες και κυρίως οι χαρακτηριζόμενοι ως αριστεροί ή κομμουνιστές ή οπαδοί του υπαρκτού σοσιαλισμού, αποκρούουν αυτούς τους ορισμούς του εθνικισμού διότι το θεωρούν ταυτόσημο με το σωβινισμό και κατά τον ορισμό των « ως την πολιτική της άρχουσας τάξης που αποβλέπει στην απομόνωση των λαϊκών μαζών ενός έθνους από των άλλων εθνών και στην οργάνωση εχθρικών σχέσεων μεταξύ των λαών τους». Φυσικά στην πράξη συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο διότι αυτοί που λέγουν αυτά είναι εκείνοι που πρωτίστως τα επιδιώκουν. Ας θυμηθούμε τι συνέβη προ ολίγων δεκαετιών στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Πόση φτώχια υπέστησαν και πόσο αίμα έδωσαν οι λαοί στο όνομα του Μαρξισμού Λενινισμού, προκειμένου η νομενκλατούρα των κομμουνιστικών κομμάτων να περάσει μερικές δεκαετίες ζωή χαρισάμενη;...
Μία άλλη θέση του εθνικισμού είναι ότι είναι συνώνυμος του πατριωτισμού, της φιλοπατρίας. Υποδηλώνει τη στάση ενός ατόμου με ανεπτυγμένη εθνική συνείδηση. Δηλαδή την ιστορική διαδικασία μετατροπής ενός λαού σε Έθνος. Η εθνική συνείδηση υπάρχει όταν το σύνολο των ανθρώπων διέπετε υπό μονίμου αλληλεγγύης και μάλιστα αλληλεγγύης η οποία υπερβαίνει τα στενά όρια της οικογένειας. Η εθνική συνείδηση προσδιορίζει την υπό αυτής διεπομένη ομάδα ανθρώπων ως ενιαίο και ομοιογενές πνευματικό σύνολο και ως εκ τούτου αποτελεί βασικό κριτήριο διακρίσεως της ομάδας αυτής από κάθε άλλης αντιστοίχου ομάδας. Φυσικά η εθνική συνείδηση είναι δημιούργημα και αποτέλεσμα της κοινής καταγωγής, κοινής ιστορίας, κοινής παιδείας και πίστεως στο κοινό πεπρωμένο της φυλής. Είναι η πεποίθηση ότι οι παρελθούσες, παρούσες και μέλλουσες γενιές αποτελούν ένα ενιαίο και ζων σύνολο.

Το άτομο λοιπόν αγωνίζεται αδιάκοπα δια την προκοπή του έθνους και θεωρεί ότι, θεμελιώδης αρχή ως κοσμοθεωρία είναι ότι, το συμφέρον του έθνους προέχει κάθε άλλου συμφέροντος η επιδιώξεως ατομικής ή ομαδικής. Ο εθνικισμός διαφέρει από το σωβινισμό αλλά και τον ιμπεριαλισμό, δύο έννοιες που δεν πρέπει να συγχέουμε και που σκοπίμως συγχέουν οι εχθροί του εθνικισμού. Μπορούμε λοιπόν να διακρίνουμε:...

– Τον πολιτικό εθνικισμό ο οποίος εμφανίζεται ως αμυντικός εθνικισμός ή ως επιθετικός όταν ένα έθνος αγωνίζεται για την διατήρηση της ανεξαρτησίας του.

– Τον επαναστατικό εθνικισμό που είναι η προσπάθεια για κατάργηση ξένου ζυγού και απόκτηση ανεξαρτησίας.

– Τον απελευθερωτικό εθνικισμός που είναι η προσπάθεια απελευθέρωσης υπόδουλων ομοεθνών.

– Τον ενωτικό εθνικισμό που είναι η προσπάθεια για την ένωση ελευθέρων ομοεθνών που έχουν διαφορετικό κράτος.

– Τον αποχωριστικό εθνικισμό που είναι η προσπάθεια εθνών πολιτικώς ενωμένων με άλλο ή άλλων εθνών προς αποχώρηση και αυθύπαρκτη διαβίωση.

– Τον πνευματικό εθνικισμό που η κυρία εκδήλωσης τους είναι ο γλωσσικός εθνικισμός.

– Τον οικονομικό εθνικισμό που είναι η προτίμηση των πολιτών του κράτος, μόνο στα προϊόντα που ο ίδιος παράγει.

– Τον κοινωνικό εθνικισμό που είναι ο αποκλεισμός από τους δεσμούς της οικογένειας και των κοινωνικών σχέσεων με αλλοεθνή στοιχεία.

– Τον θρησκευτικό εθνικισμό που είναι η προσπάθεια της επιβολής σε άλλα έθνη τη θρησκεία ενός έθνους....
Ο εθνικισμός με την κύρια σημασία του άρχισε να κυριαρχεί στη δημόσια και ιδιωτική ζωή των Ευρωπαϊκών λαών, όπου γίνεται και ένας από του πλέον σπουδαιότερους παράγοντες στην πορεία της ιστορίας, περίπου στα τέλη του 19ου αιώνα. Είχε τέτοιο δυναμισμό που σύντομα έγινε, κυρίως στην Ευρώπη, το κύριο στοιχείο της κοινωνικής ζωής των λαών και της πολιτικής οργάνωσης. Σημαντικοί παράγοντες για την άνοδο του εθνικισμού ήταν αφενός το συγκεντρωτικό κράτος που κληροδότησαν στην Ευρώπη οι απόλυτες Μοναρχίες, αφετέρου η αυξημένη οικονομική αλληλεξάρτηση που προέκυψε από τη βιομηχανική επανάσταση και την εξέλιξη της σύγχρονης εκβιομηχάνισης. Υπό την επίδραση των νέων θεωρείων για λαϊκή κυριαρχία και δικαιώματα του ανθρώπου ο λαός άρχισε να γίνεται το κέντρο του κράτους αντί του Μονάρχη.

Το κράτος δεν ταυτιζόταν πλέον με τον Μονάρχη αλλά με τον λαό δηλαδή το Έθνος. Το κράτος έγινε Εθνικό Κράτος, ενώ το Έθνος ήταν το στοιχείο εκείνο που αποτέλεσε το βασικό χαρακτήρα του εθνικισμού....

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

 

«Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας είναι ευθέως ανάλογος της οργανώσεως της, και αντιστρόφως ανάλογος του φιλελευθερισμού της». (Δημήτρης Δημόπουλος).

Από τα πρώτα χρόνια οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι, μόνο εάν ενωθούν και συνεργαστούν, θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και τους κοινούς εχθρούς που τους απειλούσαν. Γι’ αυτούς λοιπόν τους λόγους άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτες κοινωνίες. Προκειμένου οι κοινωνίες αυτές να προχωρήσουν έπρεπε να υπάρχει κάποιος συντονισμός. Από αυτή την ανάγκη δημιουργήθηκε η ηγεσία. Συγχρόνως με την δημιουργία των κοινωνιών αναδείχθηκα και οι πρώτοι αρχηγοί.

Τα καθήκοντα της ηγεσίας της κοινωνίας ήταν να κατευθύνουν τις ανθρώπινες ομάδες, στις οποίες ηγούντο, για την αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων που δημιουργούντο από τα στοιχεία της φύσεως, την ανεύρεση τροφής, την αντιμετώπιση άλλων κοινωνικών ομάδων με τις οποίες μπορούσαν να έλθουν σε σύγκρουση. Έπρεπε λοιπόν οι κοινωνίες αυτές να οργανωθούν και να θεσπίσουν κανόνες στους οποίους τα μέλη τους έπρεπε να υπακούουν. Γι’ αυτό το λόγο θεσπίστηκαν κανονισμοί και νόμοι, η δημιουργία ηγεμόνων και αξιωματούχων στους οποίους έπρεπε η κοινωνία να πειθαρχεί. Επομένως η συγκρότηση αυτών των πρώτων κοινωνιών είχε σαν αποτέλεσμα την μερική απώλεια των ατομικών ελευθεριών....

‘Όσο λοιπόν οι κοινωνίες εκπολιτίζονταν η εσωτερική οργάνωση γινόταν καλύτερη και οι ατομικές ενέργειες των μελών της έπρεπε να συντονίζονται για το κοινό συμφέρον. Άρα έπρεπε τα ατομικά συμφέροντα και η ελευθερία να υποτάσσονται στο σύνολο. Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειώσουμε ότι η εξέλιξη των κοινωνιών πολλές φορές είχε εκτροχιασμούς και περιπέτειες σε περιπτώσεις που ο πολιτισμός και η κοινωνική οργάνωση δεν συμβάδιζαν. Κοινωνίες με χαμηλό πολιτιστικό επίπεδο αποκτούσαν μοναρχικά πολιτεύματα με αποτέλεσμα μα μετατρέπονται σε τυραννίες (φεουδαρχία, δικτατορία λατινοαμερικανικού τύπου, στρατοκρατίες νέων αφρικανικών κρατών). Αντιθέτως οι κοινωνίες υψηλού πολιτιστικού επιπέδου να έχουν άκρως φιλελεύθερα καθεστώτα, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε διάλυση ή επαναστάσεις (Προμεταξική Ελλάς, προχιτλερική Γερμανία, προντεγκωλοκή Γαλλία, κλπ). Δημ. Δημόπουλος.

Η Δημοκρατία αποτελεί την ενδιάμεση βαθμίδα μεταξύ απολύτου ατομισμού του πρωτογόνου ανθρώπου και κοινωνικού ολοκληρωτισμού των μελλουσών αυστηρώς οργανωμένων και πολιτισμένων κοινωνιών( Δ.Δ.). Εκείνο που προσπαθεί να κάνει η Δημοκρατία είναι να φέρει σε συμβιβασμό τις ατομικές ελευθερίες με το κοινωνικό συμφέρον. Όταν όμως ένα κράτος θέλει να συντονίσει ενέργειες και δυνάμεις προς το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου τότε πρέπει οι ατομικές ελευθερίες να ωφελούν μόνο το γενικό κοινωνικό σύνολο των πολιτών. Είναι γεγονός ότι η Δημοκρατία προσέφερε στην ανθρωπότητα. Για την εξέλιξη των πολιτικών συστημάτων η Δημοκρατία υπήρξε το σκαλοπάτι και γι’ αυτό τον λόγο ήταν απαραίτητη ιδιαίτερα σε χώρες χαμηλού πολιτιστικού επιπέδου....

Όσες χώρες απέκτησαν απ’ ευθείας ολοκληρωτικά καθεστώτα δίχως να αποκτήσουν εθνική συνείδηση τα πολιτεύματα αυτά μεταβλήθηκαν σε τυραννίες. Ν μοναρχία του Μεσαίωνα η οποία ανετράπη από την επανάσταση του 1789. Στις ΗΠΑ σήμερα η Δημοκρατία είναι απαραίτητη. Αυτή διαδέχθηκε τον απόλυτο ατομικισμό των εποίκων. Των πρώτων δηλαδή μεταναστών, χρυσοθήρων, γαιοκτημόνων. Όταν λοιπόν οι κάτοικοι των ΗΠΑ αποκτήσουν εθνική συνείδηση (δύσκολο να συμβεί), τότε θα διαπιστώσουν ότι για να κυβερνηθούν θα χρειαστούν άλλα πολιτικά καθεστώτα.

Πολλά συνέβησαν στην Ευρώπη κατά του 19ον και 20ον αιώνες. Επαναστάσεις, δύο Εμφύλιοι Πόλεμοι, Ένωση Ευρωπαϊκών Κρατών, Δημοκρατίες. Οι Δημοκρατίες που καθιερώθηκαν μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, έχουν αρχίσει να καταπιέζουν τους λαούς της Ευρώπης και γι’ αυτό τον λόγο άρχισαν να γιγαντώνονται τα Εθνικιστικά Κινήματα. Είναι αναπόφευκτο ιστορικό γεγονός η ανάληψη της της εξουσίας και η διακυβέρνηση των Ευρωπαϊκών κρατών από εθνικιστικά καθεστώτα. Μπορεί δια της βίας να καθυστερεί η εξέλιξη αυτή αλλά θα έλθει νομοτελειακά. Οι Δημοκρατίες όπως σήμερα λειτουργούν στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο δεν μπορούν να προάγουν την πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη των λαών....

Η τρέλα των οικονομικών μεγεθών που έχει σκλαβώσει ουσιαστικά του λαούς της Ευρώπης δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ο καπιταλισμός και άκρατος νεοφιλελευθερισμός σε συνδυασμό με το βίαιο εποικισμό της από λαούς που ουδεμία σχέση έχουν με την θρησκευτική αλλά και πολιτισμική ταυτότητα της Ευρώπης, εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης και της συναδέλφωσης των λαών, επιταχύνει την επιστροφή των εθνικών καθεστώτων. Νομοτελειακά στην Ευρώπη έρχεται η εποχή των Εθνικών Κρατών. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται η αγνοούν την εξέλιξη αυτή και προσπαθούν να την ανατρέψουν πλανώνται πλάνη οικτρά. Κανένας ιστορικός, κανένας πολιτικός επιστήμονας, ή επίδοξος ιστορικός ερευνητής, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσει την εξέλιξη αυτή ακόμη δε περισσότερο οι λαοί της Ευρώπης.

 Όσο γρηγορότερα το αντιληφθούν και απογαλακτιστούν από τα δεσμά των οικονομολόγων και της λιτότητας, που οι μόνοι ευνοούμενοι είναι οι πλουτοκράτες τότε οι λαοί θα ανασάνουν. Τους απομυζούν με όχημα τη Δημοκρατική μυθολογία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δηλητηριάζοντας καθημερινά την κοινή γνώμη παρεμποδίζοντας τη να δει την πραγματικότητα. Οι λαοί άρχισαν να ξυπνούν από το λήθαργο της επίπλαστης ευημερίας που του προσέφεραν για να τον υποδουλώσουν στα μεγάλα συμφέροντα με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί θα απελευθερωθούν ξανά μόνο με την δημιουργία Εθνικών Κρατών. Ας αγωνιστούμε λοιπόν…... 


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ : ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Γράφει ο Νίκος Παπαγεωργίου

 

«…Και να σε κλέβουν φανερά.Κι’ ενώ αυτοί σε κλέβουνε,

Τον κλέφτη να γυρεύουνε!»

Γεώργιος Σουρής (Ποιήματα)

Αφιερωμένο στους πολιτικούς μας των τελευταίων 100 ετών!

Οι πολιτικοί κατά δήλωση τους χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που βρίσκονται εντός του δημοκρατικού τόξου και τους εκτός. Οι εντός του δημοκρατικού τόξου είναι αυτοί που κυβερνούν την πατρίδα μας σαράντα χρόνια και κατέστρεψαν το λαό μας με την κακοδιοίκηση, τις κλεψιές, τις λαμογιές τους. Θα το επαναλάβουμε ο λαός τους εκλέγει για να κυβερνούν σωστά και όχι για να καταστρέφουν. Από την καθιέρωση τουκοινοβουλευτισμού στην πατρίδα μας και μετά από όσα συνέβησαν στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας, κατάφεραν οι πολιτικοί και το κοινοβουλευτικό σύστημα που υπηρετούν,να μην έχει ουδεμία σχέση, με τη ψυχοσύνθεση του Ελληνικού λαού. Και κάτι άλλο, από την ίδια ημέρα καθιερώνεται και ο χρηματισμός τους. Τις ελάχιστες φορές που η πατρίδα μας κυβερνήθηκε από εθνικά καθεστώτα όχι μόνο δε χρηματίστηκαν όσοι άσκησαν κυβερνητική εξουσία, αλλά και τα θησαυροφυλάκια του κράτους ήσαν πάντα πλεονασματικά.

 Όταν επανήλθε ο η δημοκρατία το 1974, η πρώτη ενέργεια του κοινοβουλευτισμού ήταν να λεηλατήσει τα πλεονασματικά χρηματικά αποθέματα που βρήκε, σε παροχές και δωράκια ημετέρων. Παρά τις μεγάλες προσπάθειες και τις έρευνες σε βάθος που διενέργησε σε ολόκληρη την δημόσια διοίκηση, δεν κατόρθωσε να βρει ίχνος κατάχρησης από τις κυβερνήσεις του στρατιωτικό καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Δεν κατόρθωσαν να βρουν κατάχρηση ούτε για μια δραχμή. Γι’ αυτόν τον λόγο όλοι οι πατριώτες πολιτικοί που άσκησανεθνική φιλολαϊκή διοίκηση, πέθαναν στην ψάθα....

Έχουν αγανακτήσει όλοι οι Έλληνες με τους πολιτικούς. Οι διαμαρτυρίες χιλιάδων συμπατριωτών μας όλων των ηλικιών είναι απόλυτα δικαιολογημένες. Φυσικά και αποκαλεί ο λαός τους πολιτικούς λαμόγια. Αυτά που ακούγονται από του πολίτες γι’ αυτούς δεν είναι δυνατόν να γραφούν. Είναι κραυγές απόγνωσης των αγανακτισμένων Ελλήνων, για την οικονομική και κοινωνική κρίση που μαστίζει την πατρίδα μας. Μία κρίση που δείχνει αξεπέραστη,όσα δις ευρώ και να μας δανείσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Μία κρίση στην οποία μας οδήγησαν οι επίορκοι πολιτικοί κυβερνήτες μας, που αντί να φροντίσουν για τα συμφέροντα του λαού, ακόμη και σήμεραπροσπαθούν με κάθε μέσο να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών μας. Η κρίση δεν είναι μόνο λογιστική, δεν αποτυπώνεται μόνο σε λογιστικά μεγέθη. Είναι συγχρόνως και βαθειά ριζωμένη στις ζωές όλων μας. Είναι κρίση αξιών, νοοτροπίας και ήθους. Και όλα αυτά τα είναι δημιουργήματα της μεταπολιτευτικής «δημοκρατίας», με την ασυδοσία που επέτρεψε σε πολλούς ημέτερους όλα αυτά τα χρόνια, να κάνουν την κρίση ευκαιρία σε βάρος του λαού.

Θεωρούμε σκόπιμο στο σημείο αυτό να μεταφέρουμε όπως ακριβώς βρήκαμε στο διαδίκτυο, τι είναι το «λαμόγιο» και πως ερμηνεύεται. Τα «λαμόγια» ήταν οι βοηθοί, οι αβανταδόροι, των παπατζήδων. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως στα ευθυμογραφήματα του Νίκου Τσιφόρου για να προσδιορίσει τους τσιλιαδόρους, που υποκρίνονταν τον παίκτη του παπατζή, για να προσελκύσουν τα θύματα...

Η λέξη λαμόγιο προέρχεται από το ιταλικό έναρθρο ουσιαστικό «lamoglie» (πρφ.: λα μόγιε – μτφ: η σύζυγος). Τη στιγμή που κάποιος Ιταλός χαρτοπαίκτης κέρδιζε και ήθελε να φύγει από το τραπέζι για να μη ξανά χάσει, φώναζε, δήθεν φοβισμένος, «lamoglie, lamoglie», (λαμόγιε…), ότι, δήθεν, τον έψαχνε η γυναίκα του, βούταγε βιαστικά τα χρήματα και έφευγε τρέχοντας (την έκανε λαμόγιο δεν τηρούσε, δηλαδή, τις υποσχέσεις του). Αυτή η σατιρική έκφραση έφτασε στην Ελλάδα, ενώ ξεχάστηκε στην Ιταλία, και τη χρησιμοποιούμε για να προσδιορίζουμε τον ασυνεπή και τον μικροαπατεώνα και όχι μόνο. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί, από τον λαό, αποδόθηκαν σε πολιτικούς

Αποκαλύψεις στην αρχή και μετά καταγγελίες που εμπλέκουν πολιτικά πρόσωπα (Τσοχατζόπουλος και Σια),για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, είναι το κυρίαρχο θέμα των τελευταίων ετών. Στο επίκεντρο της δημοσιότητας βρίσκονται και προβεβλημένα στελέχη μεγάλων κομμάτων που στο παρελθόν είχαν αναλάβει κυβερνητικές θέσεις. Αρκετοί από αυτούς έχουν ελεγχθεί από εισαγγελείς,για παράνομο πλουτισμό και φοροδιαφυγή. Πάντως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Εν τω μεταξύ το μεγάλο σκάνδαλο της λίστας Λακγάρντ εξακολουθεί να βρίσκεται στην επικαιρότητα αλλά οι έλεγχοι γίνονται με ρυθμούς χελώνας....

Εμείς φυσικά, οι Έλληνες εθνικιστές, δεν χρειάζεται να μάθουμε τις περεταίρω εξελίξεις γι’ αυτές τις υποθέσεις, ώστε να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας. Τις θέσεις μας για το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα για τον κοινοβουλευτισμό, επανειλημμένα τις έχουμε εκφράσει και γράψει. Όποια και αν είναι η εξέλιξη αυτών των υποθέσεων δεν πρόκειται να αλλάξουμε γνώμη. Διότι πολλά σκάνδαλα πολιτικών έχουν κουκουλωθεί στο παρελθόν. Τους δίνουμε όμως μία υπόσχεση. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όλα αυτά τα πολιτικά, κοινωνικά, και οικονομικά σκάνδαλα, δεν πρόκειται να παραγραφούν. Το εθνικό κράτος θα είναι αυτό που θα επιβάλει, αυτή την φορά, πραγματική κάθαρση και την παραδειγματική τιμωρία στα πολιτικά λαμόγια. Ας μην κοιμόνται λοιπόν ήσυχοι όσοι πολιτικοί έχουν τη φωλιά τους λερωμένη. ...

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ