ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΤΕ...ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Του Βασιλείου Στ. Πορπόρη

φοιτητού ΔΙ.ΠΑ.Ε.

54 ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ανοιξιάτικη εκείνη βραδιά του 1967, όπου μια ομάδα αξιωματικών του ελληνικού στρατού με επικεφαλείς τον τότε ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, αποφάσισε να επέμβει δραστικά στα πολιτικά δρώμενα της εποχής εκείνης και να εισάγει την χώρα μας σε μία νέα πολιτειακή, πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση, η οποία σημάδεψε ανεξίτηλα την πορεία της μεταπολεμικής Ελλάδος και που δια των έργων και των ιδεών που άφησε πίσω της εξακολουθεί να την σημαδεύει μέχρι και σήμερα!

Πολλά γράφτηκαν για την βραδιά εκείνη, τόσο για την καθεαυτού ενέργεια κατάληψης της εξουσίας από τον ελληνικό στρατό όσο και για την μετέπειτα πορεία που χάραξε στην εγχώρια αλλά την και διεθνή πολιτική σκηνή το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967. Πολύ λάσπη, αλλά και πολλοί ύμνοι. Πολύ ψέμα, αλλά και πολλές αλήθειες, άλλες εκ των οποίων θάφτηκαν καλά από το μεταπολιτευτικό κατεστημένο εξυπηρετώντας τους σκοτεινούς σκοπούς και τις επιδιώξεις των πρωταγωνιστών του και άλλες οι οποίες παρά την λάσπη και την παραφιλολογία που κυκλοφόρησε μεταπολιτευτικά, κατάφεραν να αντέξουν στο πέρασμα των χρόνων, να φθάσουν στα αυτιά και κυρίως στις συνειδήσεις μας και συνεπώς να περαστούν ανά διάφορα χρονικά διαστήματα επάνω στο χαρτί (όπως καλή ώρα στο παρόν άρθρο!). 

Ένα άρθρο, το οποίο δεν έχει στόχο να υμνήσει την 21η Απριλίου για το οικονομικό της θαύμα, για τους δρόμους και τα υπόλοιπα σπουδαία έργα υποδομής που δημιούργησε, για τους μηδενικούς αριθμούς ανεργίας και εξωτερικού δημοσίου χρέους που άφησε πίσω της, για την εντιμότητα και την συνετή διαχείριση των πρωτεργατών της και για ότι θα μπορούσε έκαστος υποστηρικτής της (όπως και ο γράφων) να αναφέρει, ένεκα την σημερινής επετείου των 54ων χρόνων της!

Μοναδικός στόχος, λοιπόν, της προσπάθειας αυτής είναι η αποδόμηση ενός ακόμη μύθου ή μάλλον η επίλυση μιας επιπλέον αδικίας η οποία όπως και πολλές άλλες σκέπασαν τις τελευταίες δεκαετίες τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών της 21ης Απριλίου, δημιουργώντας στην λαϊκή συνείδηση μια τελείως διαφορετική εικόνα από την πραγματική.

Ένα από τα δεκάδες επιχειρήματα των πολεμίων της 21ης Απριλίου, λοιπόν, είναι το ότι οι αξιωματικοί της χρησιμοποιώντας καταχρηστικά την στρατιωτική τους ιδιότητα, κατάφεραν να εκμεταλλευτούν την δύσκολη κατάσταση που επικρατούσε και να καταλάβουν δια της βίας και των όπλων την εξουσία.

Καταρχάς, δεν μπορούμε σε καμιά περίπτωση να συγκρίνουμε την σημερινή εποχή με το 1967. Σήμερα θα φαινόταν τελείως αδιανόητη μια τέτοια ενέργεια, μιας και οι αρχές και οι αξίες είναι διαφορετικές, η σημασία του στρατού στις συνειδήσεις των πολιτών έχει υποβαθμιστεί και δυστυχώς οι περισσότεροι “δημοκρατικοί” πολίτες βάζουν σε πρώτη μοίρα την “δημοκρατία” και σε δεύτερη την πατρίδα.

Όμως, το παρόν άρθρο δεν αναφέρεται στην σημερινή εποχή, αλλά σε μια αλλοτινή, όπου τα στρατιωτικά κινήματα δεν ήταν ασυνήθιστα, ο στρατός βρίσκονταν πολύ ψηλά στα μάτια των Ελλήνων και ανέκαθεν αποτελούσε σημείο αναφοράς στην πορεία και το μέλλον του ελληνισμού.

Γράφει σχετικά ο ιστορικός ερευνητής Μάνος Ν. Χατζηδάκης:

«Από ιστορικής, κοινωνιολογικής και πολιτικής απόψεως, ο στρατός αποτελεί το δυναμικότερο τμήμα του λαού. Τον πλέον ευαίσθητο δέκτη της λαϊκής θελήσεως και τον πιο οργανωμένο εκφραστή της. Για αυτό και όλες οι επαναστάσεις προέρχονται από αυτόν ή στηρίζονται σε αυτόν.

Η επέμβαση του στρατού στην πολιτική είναι φαινόμενο πανάρχαιο. Επανειλημμένως το συναντούμε στην ελληνική ιστορία, τόσο κατά την μυκηναϊκή και κλασική περίοδο, ακόμη δε πιο συχνά κατά την ελληνιστική, ελληνορωμαϊκή και βυζαντινή εποχή. Το συναντούμε επίσης σε ευρεία έκταση και σε παγκόσμιο επίπεδο κατά την νεοτέρα εποχή. 

Ο ρόλος του στρατού στην διαμόρφωση της πολιτικής ιστορίας της νεοτέρας Ελλάδος υπήρξε καθοριστικός από των πρώτων ετών της συγκροτήσεως του νέου ελληνικού κράτους και συνδέεται πάντοτε με περιόδους εθνικών κινδύνων και κοινωνικής αναταραχής. 

Ο στρατός αποτελεί το ένοπλον έθνος. Το πλέον οργανωμένο και δυναμικό τμήμα του λαού από τον οποίο και συγκροτείται. Διότι στρατός, είναι ολόκληρος ο λαός εκ του οποίου και στελεχώνεται». 

Επίσης, η αποστολή του στρατού καθορίζεται ξεκάθαρα από τον «Γενικό Κανονισμό Υπηρεσίας εν των Στρατώ», ο οποίος και αναφέρει: 

«ΑΡΘΡΟΝ 1 – ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ:

Ο Στρατός είναι προορισμένος να εξασφαλίζει την Εθνικήν Άμυναν δια της ισχύς των όπλων. Η αποστολή του είναι να υπερασπίζει την Εθνικήν Ανεξαρτησίαν, την εδαφικήν ακεραιότητα της Πατρίδος, το υφιστάμενον Πολιτειακόν και Κοινωνικόν Καθεστώς, καθώς και την ζωήν του πληθυσμού, ανά πάσαν στιγμήν και έναντι οιασδήποτε μορφής επιθέσεως, προερχομένης εξ’ εξωτερικών ή εσωτερικών εχθρών…»

Επιπροσθέτως, ο “Κανονισμός Στρατιωτικής Ορολογίας 5-1” διευκρινίζει:

«Ένοπλοι Δυνάμεις: Είναι το τμήμα του πληθυσμού της Χώρας το οποίον είναι ωργανωμένον στρατιωτικώς και εφωδιασμένον δια πολεμικών μέσων και έχει ως προορισμόν την ένοπλον υπεράσπισιν του Έθνους από πάντα εξωτερικόν ή εσωτερικόν εχθρόν». 

Ο Γεώργιος Γεωργαλάς ακόμα εξηγεί:

«Αι Ένοπλοι Δυνάμεις, δεν αποτελούν νήσον εν ωκεανό. Δεν χωρίζονται δια στεγανών φραγμάτων από τον λαόν. Ζουν, διαμορφούνται και δρουν εντός της Εθνικής κοινωνίας. Άρα επηρεάζονται από αυτήν. Και αντιστρόφως, δύνανται και οφείλουν να την επηρεάζουν προς όφελος των Εθνικών ιδανικών και επιδιώξεων.»

Επίσης, ο Αρχηγός της Επαναστάσεως του 1909, Συνταγματάρχης Νικόλαος Ζορμπάς παρατηρούσε:

«Δυστυχώς εν Ελλάδι ο Λαός τα πάντα αναμένει από τον στρατόν και αντί τούτου δεν κινείται. 1843, 1862».

Είναι ιστορικός νόμος ότι σε κρίσιμες στιγμές για το Έθνος, αποσύρονται οι πολιτικοί και αναλαμβάνουν οι στρατιωτικοί. Διότι ο Στρατός απομένει η μοναδική οργανωμένη δύναμη αμύνης της κοινωνίας. Η ύστατη Εθνική εφεδρεία. 

Οι στρατιωτικές επεμβάσεις άφησαν αναμφισβήτως το αρνητικό ή θετικό στίγμα τους, επί του πολιτικού βίου του Έθνους και άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του.

Οι κυριότερες εξ αυτών ήσαν:

⦁ Η 3η Σεπτεμβρίου 1843 και το 1862

⦁ Η 15η Αυγούστου 1909

⦁ Το κίνημα της “Εθνικής Αμύνης” το 1916

⦁ Η Επανάσταση του 1922

⦁ Η 4η Αυγούστου 1936

⦁ Η 21η Απριλίου 1967

Πέραν των ανωτέρω, πλήθος άλλων μικρότερων σε αξία στρατιωτικών επεμβάσεων και κινημάτων, έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια του πολιτικού μας βίου, όπως τα αλλεπάλληλα κινήματα του έτους 1924, το κίνημα του Θ. Πάγκαλου το 1925, το κίνημα του Γ. Κονδύλη το 1926, το κίνημα Ν. Πλαστήρα το 1933, το κίνημα Βενιζέλου το 1935, το κίνημα Παπάγου – Ρέππα το 1935, η στάσις των Στρατηγών τον Απρίλιο του 1941, το κίνημα Χρηστέα το 1951 κ.α.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι ο Στρατός απετέλεσε πάντοτε μόνιμο παράγοντα, είτε θετικό είτε αρνητικό, του πολιτικού μας βίου και έδωσε κατ’ επανάληψι νέους προσανατολισμούς δια της αποφασιστικής του επιδράσεως επί των πολιτικών μας πραγμάτων. 

Τώρα θα αναρωτηθεί εύλογα έκαστος, διατί όλοι θυμούνται και επαίρονται την 21η Απριλίου, η οποία γλίτωσε κυριολεκτικώς την πατρίδα μας από το αιματοκύλισμα του επικείμενου 4ου κομμουνιστικού γύρου, δημιούργησε “δίκαιον” (σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας και τον Άρειο Πάγο), αναδιάρθρωσε την πολιτειακή και πολιτική ζωή της χώρας μας μέσω του συντάγματος του 1968 και επιφέροντας τόσα άλλα επιτεύγματα και οφέλη στις ζωές των Ελλήνων. Μήπως τους ενοχλεί η λεγομένη “διάλυση της δημοκρατίας” εκείνο πρωινό του Απριλίου του 1967; Μα όπως είχε δηλώσει και Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1967 στην εφημερίδα “Le Monte” Παρισίων:

«Η δημοκρατία στην πατρίδα μου, είχε δολοφονηθεί από τους παλαιούς πολιτικούς αναξίους. Οι συνταγματάρχαι απλώς της δώκαν την χαριστική βολή».

Επομένως, μάλλον το σάπιο πολιτικό σύστημα που μας διοικεί από την πτώση του Παπαδόπουλου και έπειτα, το ενοχλεί ότι του στέρησε την εξουσία, την κουτάλα και τις μίζες, ότι πέταξε έξω τους εργολάβους και έφτιαξε αθάνατους δρόμους μέσω της στρατιωτικής ΜΟΜΑ, ότι γκρέμισε το σύστημα του πελατειακού κράτους και ότι έβαλε πάνω απ’ όλα τον λαό και όχι του πολιτικούς. 

Μοναδική διαφορά του σήμερα με την προ του 1967 εποχή, αποτελεί το ότι η φράση που ακούγονταν τότε απ’ τον λαό και γράφονταν απ’ τον τύπο “μα δεν θα βρεθεί ένας λοχίας να μας σώσει;” έχει αντικατασταθεί από την αλησμόνητη και προσωποποιημένη φράση λαϊκής αγανάκτησης και νοσταλγίας “που ‘σαι ρε Παπαδόπουλε…”! 

Όμως και τους αρνητές όλων αυτών, οφείλουμε ως γνήσιοι υποστηρικτές του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» να τους συγχωρήσουμε, μιας και μπορεί πράγματι να τα έχουν στο μυαλό τους μπερδεμένα ή ακόμη περισσότερο να θυμούνται, μιας και σχετικά με την 21η Απριλίου πέρασαν από τότε… ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΟΡΠΟΡΗ : ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΟΙΟΣ;

Του Βασιλείου Στ.Πορπόρη
Φοιτητή ΔΙ.ΠΑ.Ε.

Δημοσεύθηκε στην Ελεύθερη Ώρα

Κατά τα τελευταία χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης, παρατηρείται στην πατρίδα μας το φαινόμενο μιας γενικότερης αποστροφής και απέχθειας προς το πολιτικό σύστημα και τους κύριους εκπροσώπους του, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τα μεγάλα ποσοστά αποχής κατά τις εκάστοτε εκλογικές αναμετρήσεις. Πράγματι, η λαϊκή αυτή αντίδραση είναι δικαιολογημένη, αν αναλογιστεί κανείς τα δυσβάσταχτα μέτρα που έχει να αντιμετωπίσει ο κάθε φορολογούμενος πολίτης, του οποίου ο μισθός και η σύνταξη ολοένα και μειώνονται αντιστρόφως ανάλογα των οικονομικών του υποχρεώσεων.

Συν τοις άλλοις, ένα ακόμη επιχείρημα μιας σημαντικής μερίδας του ελληνικού πληθυσμού (συμπεριλαμβανομένου και εμού) είναι το ότι η πλειοψηφία των πολιτικών προσώπων που πλαισίωσαν την πολιτική σκηνή της Ελλάδος κατά τα τελευταία χρόνια, αντιμετώπισε το όλο έργο της όχι ως λειτούργημα, αλλά ως επάγγελμα, κληροδοτώντας μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις την επικερδή αυτή εργασία στους βιολογικούς της απογόνους. Ζωντανό είναι το παράδειγμα του σημερινού πρωθυπουργού της χώρας μας Κυριάκου Μητσοτάκη, αρκετά μέλη εκ της οικογενείας του οποίου (ξεκινώντας από τον πατέρα του Κων/νο Μητσοτάκη, την αδελφή του Ντόρα Μπακογιάννη, καθώς και τον ανιψιό του και νυν δήμαρχο Αθηναίων Κ. Μπακογιάννη) έχουν ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική καταλαμβάνοντας κατά τις τελευταίες δεκαετίες διάφορες θέσεις εξουσίας.

Παρόμοιες περιπτώσεις αποτελούν και οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή κτλ, οι οποίες κυβέρνησαν την Ελλάδα από πάππου προς πάππου φέρνοντάς την ολοένα και πιο κοντά στον πάτο του εθνικού, πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού της πηγαδιού. Τι σχέση έχει βέβαια η πολιτική οικογενειοκρατία με την εξαθλίωση που βιώνουμε σήμερα;

Προσωπικά πιστεύω, ότι κανένας άνθρωπος όσο έξυπνος και ικανός κι αν είναι δεν θα μπορέσει να κατανοήσει ποτέ τις απαιτήσεις και τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων, εάν δεν βιώσει στην καθημερινότητά του τα δικά τους προβλήματα και τις δικές τους υποχρεώσεις. Ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει η ευκολία με την οποία οι πολιτικοί μας λαμβάνουν τόσο σκληρά μέτρα εις βάρος του πληθυσμού, διότι πολύ απλά υπερασπίζονται τα συμφέροντα του εαυτού τους και των κομμάτων τους, όπως ακριβώς υπερασπίζεται και ένας έμπορος ή ένας βιομήχανος τα συμφέροντα της επιχείρησής του και στην τελική της τσέπης του. 

Άνθρωποι δηλαδή που στην ουσία έχοντας ως κίνητρο την πολιτική δόξα και τα χρήματα, θέτουν την πατρίδα και τον λαό σε δεύτερη μοίρα, μη διστάζοντας να συμφωνήσουν τα πάντα με τα ξένα κέντρα εξουσίας προκειμένου να διαιωνίσουν το διάστημα παραμονής τους στην εξουσία, όπως για παράδειγμα η υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας των Πρεσπών τον Ιούνιο του 2018 και το δημοψήφισμα του 2015, όπου το “ΟΧΙ” εκ στόματος του λαού μετατράπηκε σε “ΝΑΙ” εκ στόματος των κυβερνώντων.

Την διαφορά σε όλο αυτό το σκηνικό έρχεται να μας θυμίσει η σημερινή ημερομηνία, κατά την οποία συμπληρώνονται 53 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που μια ομάδα αξιωματικών του ελληνικού στρατού υπό την ηγεσία του τότε συνταγματάρχου Γεωργίου Παπαδοπούλου κατέλαβε την εξουσία και θέτοντας την πατρίδα μας σε ένα νέο πολιτειακό, πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο κατάφερε να την κυβερνήσει για 6,5 χρόνια.

Στον παρόν άρθρο δεν θα γίνει εκτενής αναφορά στα πάσης φύσεως επιτεύγματα που άφησε πίσω του το καθεστώς αυτό, μιας και ο ρόλος του είναι ξεκάθαρα αφιερωματικός και σαν στόχο έχει την σύγκριση στον νου του κάθε αναγνώστη των προσώπων της τότε εποχής με αυτών της σημερινής. Κατά τον τρόπο αυτό, ευελπιστώ ότι έκαστος σκεπτόμενος αντικειμενικά και ψύχραιμα θα αναθεωρήσει ορισμένα πράγματα σχετικά με το παρελθόν εκείνο και ίσως του γεννηθεί η επιθυμία να διερευνήσει όλη την αλήθεια γύρω απ’ όλα όσα έχουν ακουστεί για τα χρόνια του Παπαδόπουλου κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν την πτώση του. Επιπροσθέτως, θα δώσει την ευκαιρία στους ανθρώπους που έζησαν την εποχή εκείνη να θυμηθούν τις μέρες αυτές, συνειδητοποιώντας την ευκαιρία που τους δόθηκε απλόχερα και άφησαν να γλιστρήσει μέσα απ’ τα δάχτυλά τους.

Καταρχάς από εκεί που θα ήθελα να ξεκινήσουμε την ιστορική μας αναδρομή είναι το ότι το σύνολο των αξιωματικών που πρωτοστάτησαν εκείνο το ξημέρωμα του Απριλίου του 1967, προέρχονταν από πολύ φτωχές οικογένειες είτε των αστικών κέντρων είτε της υπαίθρου, με πολλές απ’ αυτές μάλιστα να σχετίζονται με αγροτικές και κτηνοτροφικές ασχολίες. Στην ουσία οι απριλιανοί αποτέλεσαν κομμάτι του λαού, σάρκα απ’ την σάρκα του, όπου πέρασαν πολλές κακουχίες και δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του υπαρχηγού της ενέργειας εκείνης Στυλιανού Παττακού, ο οποίος στα βιβλία της αυτοβιογραφίας του περιγράφει μεταξύ των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπισε ως νέος, και το ότι ως μαθητής μετέβαινε στο σχολείο του διπλανού χωριού όπου φοιτούσε ξυπόλητος, μιας και η οικονομική κατάσταση της εποχής το επέβαλε. Τα στοιχεία αυτά ώθησαν ως φαίνεται και τον δημοτικό βάρδο Βασίλη Κατράκο στο να τραγουδήσει πολλά χρόνια αργότερα το γνωστό τραγούδι “να ζήσει ο εθνικός στρατός”, το οποίο μεταξύ των άλλων περιέχει και τον εξής χαρακτηριστικό στίχο:

 «Φτωχές μανάδες γέννησαν τους τέσσερους μεγάλους, τον Γιώργο Παπαδόπουλο, το Παττακό και άλλους…»

Παρά τις δυσκολίες όμως που τους πρόσφερε απλόχερα η ζωή, οι άνθρωποι αυτοί αγωνίστηκαν σκληρά για το μέλλον τους και νοιώθοντας από πολύ νωρίς το αίσθημα του καθήκοντος προς την πατρίδα αποφάσισαν να φοιτήσουν σε στρατιωτικές σχολές, με τους περισσότερους να δίνουν εξετάσεις στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όπου και πέτυχαν σπουδαία αποτελέσματα και υψηλές βαθμολογίες. Αίσθηση προκαλεί το ότι ο αρχηγός της 21ης Απριλίου Γεώργιος Παπαδόπουλος, υπήρξε άριστος και πρώτος εκ των πρώτων κατά τα χρόνια φοιτήσεώς του στην Σ.Σ.Ε., διατελώντας μάλιστα και αρχηγός της τάξεώς του και αργότερα αρχηγός της σχολής.  

Και μ’ αυτά και με κείνα, ξημέρωσε και η 28η Οκτωβρίου του 1940, με όλους τους αξιωματικούς που διαδραμάτισαν αργότερα τα γεγονότα της 21ης Απριλίου να πέφτουν με ζέση και ενθουσιασμό στο πυρ του πολέμου, συμμετέχοντας ενεργά στην γραφή της ένδοξης εποποιίας του 1940’41, καθώς και του κεφαλαίου της Εθνικής Αντίστασης (1941-’44) λαμβάνοντας μέρος στα μετερίζια του αγώνα των διαφόρων αντιστασιακών οργανώσεων που συγκροτήθηκαν, όπως για παράδειγμα της οργανώσεως “Χ”, Όμηρος, ΠΑΟ κτλ.

Την ώρα, λοιπόν, που ο Ανδρέας Παπανδρέου υπηρετούσε ως νοσοκόμος στο αμερικανικό ναυτικό και ο Κων/νος Καραμανλής πήρε απαλλαγή από τα στρατιωτικά του καθήκοντα λόγω “κώφωσης”, οι μελλοντικοί ηγέτες της Ελλάδος έπαιζαν την ζωή τους κορώνα γράμματα στα ελληνοαλβανικά βουνά γεμίζοντας το στήθος τους με παράσημα και αριστεία ανδρείας, τόσο κατά τα έτη 1940-1944, όσο και αργότερα κατά τα χρόνια του ξενοκίνητου συμμοριτοπολέμου (1946-1949). 

Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι οι άνθρωποι αυτοί σφυρηλατήθηκαν ακόμη πιο σκληρά ρισκάροντας επί έτη την ζωή τους στο πεδίο της μάχης, παίζοντας καθημερινά το κεφάλι του κορώνα γράμματα, δεχόμενοι τούτο ως κάτι φυσικό, ως μια υπέρτατη υποχρέωσή τους έναντι της πατρίδος και των ανθρώπων της. Το γεγονός αυτό, εξηγεί και το ότι αποφάσισαν να αναλάβουν δράση την 21η Απριλίου 1967, όταν η φαυλότητα των πολιτικών και η αδράνεια του βασιλέως Κων/νου σε συνδυασμό με τον κίνδυνο επικρατήσεως του 4ου κομμουνιστικού γύρου, οδηγούσαν βαθμιαία την πατρίδα μας σε πολιτικό και κοινωνικό όλεθρο. Τι θέλω να πω;

Τις πρώτες ώρες της 21ης Απριλίου 1967, η απόπειρα καταλήψεως της εξουσίας βρίσκονταν κυριολεκτικώς στον αέρα και ο κάθε νους μπορεί να αντιληφθεί το τι περίμενε τους πρωτεργάτες της σε περίπτωση αποτυχίας. Ας πάρουμε το παράδειγμα της απόπειρας πραξικοπήματος που έγινε το 2016 στην Τουρκία και της αντιμετώπισης που δέχτηκαν οι εκεί “επαναστατούντες”. Επομένως αυτό είναι ένα στοιχείο τόλμης που θαρρώ πως πρέπει να συμπεριληφθεί στα προσόντα των απριλιανών. Άραγε πόσοι εκ των μεταπολιτευτικών κυβερνώντων  θα έβαζαν το κεφάλι τους στον τορβά προκειμένου να σώσουν την Ελλάδα απ’ τον οποιονδήποτε εξωτερικό ή εσωτερικό κίνδυνο; 

Στο σημείο τούτο θέλω να σταθούμε σε κάτι που ανέφερα αρχικά, δηλαδή στο ότι κανείς άνθρωπος δεν θα καταφέρει ποτέ να κατανοήσει τα προβλήματα του λαού και να τα επιλύσει, εάν δεν τα βιώσει προσωπικά ο ίδιος. Όπως είδαμε οι αξιωματικοί που κυβέρνησαν την Ελλάδα για περίπου μία επταετία, προέρχονταν ξεκάθαρα από τις λαϊκές τάξεις, γεγονός που τους βοήθησε στο να χειριστούν με αποτελεσματικότητα τα περισσότερα προβλήματα που προέκυπταν καθ’ όλη την διάρκεια του καθεστώτος τους. 

Στο σημείο τούτο πολλοί από τους αναγνώστες μας θα περιμένουν να διαβάσουν τα επιτεύγματα που άφησε πίσω του ο Παπαδόπουλος, όπως η οδοποιία σε κάθε ελληνικό χωριό, η υδροδότηση και ηλεκτροδότηση σε κάθε επαρχία, τα μεγάλα στάδια αθλητισμού, τα νοσοκομεία, τις εκκλησίες και τα πάσης φύσεως έργα υποδομής. Μια τέτοια αναφορά όμως καθίσταται περιττή από την στιγμή που όλα αυτά τα σπουδαία έργα ζουν μέχρι σήμερα και αποδεικνύουν την κατασκευή και την ύπαρξή τους. Επιπροσθέτως, όλοι μας (άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο) θα έχουμε ακούσει από τους παλαιότερους ορισμένες ιστορίες σχετικές με τον ρυθμό ανοικοδόμησης και ανάπτυξης της Ελλάδος κατά την περίοδο της Επταετίας.

Εκεί όμως που θα ήθελα να σταθούμε, είναι ορισμένα γεγονότα ιδιαζούσης σημασίας, τα οποία έχουν καλυφτεί υπό την σκιά ενός μεταπολιτευτικού μανδύα και έχουν κατά τα χρόνια που προηγήθηκαν ακουστεί ελάχιστες φορές. Αναφέρομαι στο λεγόμενο “οικονομικό θαύμα” που άφησε πίσω της η κυβέρνηση της 21ης Απριλίου, ένα θαύμα το οποίο αμφισβητείται κατά τις τελευταίες δεκαετίες λυσσαλέα και μανιωδώς. Τα στοιχεία της ιστορίας όμως είναι αδιάψευστα και όποιος καταφέρει να τα αξιολογήσει αντικειμενικά δίχως εμπάθειες και πάθη, βγάζει τα συμπεράσματά του!

Συγκεκριμένα, και ως προς το οικονομικό σκέλος, η Ελλάδα επί Παπαδοπούλου έλαβε δύο φορές (το 1971 και το 1972) το Όσκαρ οικονομίας από τον οίκο Λομπάρτν, ο οποίος με βάση τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ και άλλων παγκόσμιων οικονομικών οργανισμών, απονέμει ανά έτος το βραβείο που προαναφέραμε στην χώρα όπου παρουσιάζει την καλύτερη οικονομία πάνω στον πλανήτη.  

Το στοιχείο αυτό το αναφέρω ως ιδιαίτερα σημαντικό, διότι η Ελλάδα της εποχής εκείνης αποτελεί την μοναδική χώρα που έλαβε το συγκεκριμένο βραβείο δύο φορές και μάλιστα συνεχόμενα! Αυτό δικαιολογεί και την προ μερικών ετών δήλωση εκ μέρους του νυν αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνι Γεωργιάδη, σύμφωνα με τον οποίο: «Η οικονομία το ’74 ήταν κούκλα…», αλλά και του αριστερού καθηγητή και στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Μπέη, ο οποίος στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά πριν από μερικά χρόνια δήλωσε τα εξής αποκαλυπτικά:

«Εμείς βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας και οφείλει να συνειδητοποιήσει ο πολιτικός κόσμος ότι αυτός έφερε την Ελλάδα εδώ που την έφερε. Πρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα. Όταν έπεσε η δικτατορία, δεν υπήρχε ούτε μία δραχμή εξωτερικό δημόσιο χρέος. Και το λέω αυτό εγώ, ο οποίος πολέμησα την δικτατορία. Το λέω με πόνο καρδιάς…».

Θα αποτελούσε νομίζω μεγάλη παράλειψη, εάν δεν αναφέραμε και το ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το που επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε την διακυβέρνησή της, όρισε δικούς του ανθρώπους να “ξεσκονίσουν” όλα τα οικονομικά αρχεία του καθεστώτος των συνταγματαρχών, προκειμένου να βρει στοιχεία και γεγονότα που να τους ενοχοποιούν. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των ερευνών; 

340 απαλλακτικά βουλεύματα εκ μέρους του Καραμανλικού μηχανισμού, τα οποία όχι μόνον δεν ανακάλυψαν ρουσφέτια και ύποπτες ενέργειες, αλλά μεταξύ άλλων ανέφεραν και το ότι η οικονομική διαχείριση εκ μέρους του καθεστώτος υπήρξε “χρηστότατη”(!) Ο καθένας, λοιπόν, μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του σχετικά με την εντιμότητα των αξιωματικών εκείνων και ως εκ τούτου δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση εκ μέρους μου για το συγκεκριμένο θέμα.

Οι κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν τους λεγόμενους “χουντικούς” παρέλαβαν μία Ελλάδα μηδενικού οικονομικού χρέους και μηδενικής ανεργίας, μια Ελλάδα πρότυπο για τα πανευρωπαϊκά και γιατί όχι και τα παγκόσμια δεδομένα; Και τι άφησαν πίσω τους όλοι αυτοί οι εραστές της υποτιθέμενης δημοκρατίας; Μια Ελλάδα καταχρεωμένη, μια Ελλάδα περίγελο στην Ευρώπη, μια Ελλάδα την οποία έχουν υπό την οικονομική τους επιτήρηση οι ξένες δυνάμεις, μια Ελλάδα με ανεργία, με νέους ανθρώπους που την εγκαταλείπουν και αναζητούν ένα καλύτερο αύριο στο εξωτερικό και μια Ελλάδα που σιγά-σιγά επικοίζεται και ο πληθυσμός της αντικαθιστάται από τους λαθρομετανάστες.

53 χρόνια μετά την 21η Απριλίου, με την πατρίδα μας εν μέσω αυτής της τραγικής καταστάσεως που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά, η αλησμόνητος φράση “Που είσαι Παπαδόπουλε” έχει καταστεί το σλόγκαν της σύγχρονης Ελλάδος και όταν μάλιστα εκστομίζεται από νέους ανθρώπους -αγέννητους κατά τα χρόνια διαδραμάτισης εκείνων των γεγονότων- δικαιώνει πλήρως το έργο, τους κόπους και την θυσία των ανθρώπων της τόσο παρεξηγημένης και αδικημένης εκείνης εποχής…      

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΟΡΠΟΡΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ...

Του Βασιλείου Πορπόρη

Φοιτητή ΔΙ.ΠΑ.Ε.

Η είδηση του θανάτου του Μανώλη Γλέζου γέννησε στις συνειδήσεις αρκετών συμπολιτών μας αρκετά συναισθήματα, είτε θετικά είτε αρνητικά, παράμετρος η οποία εξαρτάται τόσο από τα τυχόν βιώματα που διαθέτουν όσοι τον γνώρισαν προσωπικά όσο και από τις διηγήσεις και την μετάγγιση παρελθοντικών εμπειριών που έκαστος τυχόν έλαβε από τους παλαιότερους.

Το παρόν άρθρο δεν γράφτηκε με σκοπό την τροφοδότηση των απόψεων που επικράτησαν επί του θέματος αυτού κατά τις τελευταίες μέρες ούτε επιχειρεί την διαιώνιση των οποιωνδήποτε ιδεολογικών παθών του παρελθόντος, μιας και κάτι τέτοιο θα ήταν παντελώς ανούσιο από την στιγμή που δεν θα προσέφερε το παραμικρό στην εθνική και πολιτική συνείδηση της πατρίδος και του λαού μας, παρά μονάχα θα περιορίζονταν στο επίπεδο των απλών κουτσομπολιών.

Κινητήριος μοχλός της συγγραφής του ωστόσο, αποτελεί το γεγονός που διάβασα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λίγες ώρες μετά τον θάνατό του, σύμφωνα με το οποίο παρουσιάζεται ότι “η χούντα των συνταγματαρχών δεν επέτρεψε το 1967 στον Γλέζο να παραστεί στην κηδεία της μητέρας του, όντας φυλακισμένος…”

Πράγματι, η κατηγορία αυτή ευσταθεί, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι ο Γλέζος φυλακίστηκε εξαιτίας του
στρατιωτικού καθεστώτος της 21^ης Απριλίου, μιας και πολιτικά διωκόμενος βρίσκονταν ήδη από το 1948 έως και το 1971 όπου τελικώς αποφυλακίστηκε.

Ασφαλώς και δεν κατακρίνω τους δημοσιογράφους που αναπαρήγαγαν αυτό το γεγονός, ούτε είμαι της άποψης ότι η αλήθεια (απ’ όπου κι αν προέρχεται) πρέπει να αποκρύπτεται, όμως θεωρώ τις ενέργειες αυτές τελείως υποκριτικές, μιας και η δήθεν αλληλεγγύη και η ευαισθησία προς τον άνθρωπο προβάλλεται μόνον μονόπλευρα και μεροληπτικά.

Αναφέρομαι φυσικά στην αντιμετώπιση που δέχτηκαν εν συνεχεία οι πρωτεργάτες της 21^ης Απριλίου 1967 μετά την καταδίκη και την φυλάκισή τους, με πρώτο το παράδειγμα του υπαρχηγού της κυβερνήσεως εκείνης, Στυλιανού Παττακού, ο οποίος επίσης όντας πολιτικός δεσμώτης δεν κατάφερε να παραστεί στην κηδεία της κρητικιάς μητέρας του, η οποία πέθανε σε ηλικία 108 ετών κατά την δεκαετία του ’80.

Παρόμοια παραδείγματα αποτελούν και οι περιπτώσεις των δύο έτερων πρωτεργατών της 21^ης Απριλίου, Νικολάου Γκαντώνα (ο οποίος διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Βορείου Ελλάδος και στην συνέχεια υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων επί των κυβερνήσεων Παπαδοπούλου) και Στεφάνου Καραμπέρη (ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Κ.Υ.Π. Βορείου Ελλάδος επί του καθεστώτος της 21^ης Απριλίου 1967). Στον μεν πρώτο απαγορεύθηκε η άδεια εξόδου από την φυλακή με σκοπό να παρευρεθεί στην κηδεία του Μακεδονομάχου πατέρα του, ενώ στον δεύτερο δεν επετράπη παρομοίως η παρουσία του στην κηδεία της μητέρας του τον Ιανουάριο του 1981, αλλά ούτε και στης αδελφής του τον Σεπτέμβριο του 1988.

Πολλοί από τους αναγνώστες μας θα σπεύσουν να δικαιώσουν την στάση της μεταπολίτευσης, η οποία σύμφωνα με το αίσθημα της εκδίκησης και της χαιρεκακίας “πλήρωσε τους χουντικούς με το ίδιο νόμισμα”, όμως στην περίπτωση αυτή έκαστος σκεπτόμενος κατ’ αυτόν τον τρόπο θέτει σε σύγκριση την υποτιθέμενη μεταπολιτευτική δημοκρατία με ένα καθεστώς κάποιας μορφής δικτατορίας.

Στην περίπτωση αυτή η δημοκρατία εξισώνεται απόλυτα με την οιασδήποτε μορφής δικτατορία, μιας και όπως θέλουν να διατρανώνουν οι υποστηρικτές των δημοκρατικών καθεστώτων, το πολίτευμα αυτό δεν έχει αδιέξοδα, δεν εκδικείται και συγχωρεί, γεγονός που το κάνει να ξεχωρίζει και να υπερτερεί από τις δικτατορίες. Μάλλον όμως όλα αυτά τα όμορφα και ρομαντικά επιχειρήματα παραμένουν σε θεωρητικό και ανεφάρμοστο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.  

Και φθάνουμε σιγά-σιγά στον Νοέμβριο του 2012, όταν ο μονάκριβος γιος του 93χρονου πρωτεργάτη της 21^ης Απριλίου και επί 38 έτη πολιτικού κρατουμένου Νικολάου Ντερτιλή, αφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 63^ων ετών.

Ήταν τότε, που το κράτος της δημοκρατίας και του δικαίου ζήτησε από τον Στρατηγό Ντερτιλή να υπογράψει την κατάθεση αδείας για έξοδό του από την φυλακή με σκοπό να παραστεί στην κηδεία του παιδιού του, Βασιλείου. Εκείνος αρνήθηκε την έξοδό του με ειδική χάρη, μιας και όπως δήλωσε προς τους τότε κυβερνώντες: «Είναι αδιανόητο, εγώ ο Ντερτιλής που ηγήθηκα μιας χούφτας ανδρών στην Κύπρο και πέταξα τους Τούρκους στην θάλασσα, να ζητήσω χάρη από εσάς που υποστείλατε την ελληνική σημαία από τα Ίμια…»

Μετά από λίγους μήνες και συγκεκριμένα την 28^η Ιανουαρίου 2013, ο Στρατηγός Ντερτιλής έφυγε από την επίγειο ζωή τσακισμένος κυριολεκτικώς και μεταφορικώς μετά την απώλεια του αγαπημένου του γιου, τον οποίο δεν είχε καν το τραγικό προνόμιο να αποχαιρετήσει. 

Υπάρχουν σίγουρα κι άλλες παρόμοιες ιστορίες σαν και αυτές που αναφέραμε, όμως ως γράφων του παρόντος άρθρου επέλεξα να παραμείνουμε στις πλέον εμφανείς.

Για τον Μανώλη Γλέζο δεν έχω να αναφέρω τίποτε, από την στιγμή που πλέον βρίσκεται στον δρόμο της ανώτερης δικαιοσύνης και η έκφραση της οποιασδήποτε προσωπικής μου άποψης θα δημιουργούσε μονάχα την θεία νέμεση, πιθανώς και την τίση. Τον ίδιο όπως και όλους μας θα κρίνει στους Ουρανούς ο ανώτερος κριτής των πάντων που είναι ο Θεός και επί της γης η ίδια η Ιστορία…

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ