ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ

Γράφει ο Λεωνίδας Μπελιάς

Η έννοια της Εθνικής αμύνης αποτελεί μια σύνθετη όσο και πολύπλευρη έννοια η οποία συμπεριλαμβάνει κάθε μορφή υπεράσπισης ενός Έθνους έναντι των επιβουλών  άμεσων ή έμμεσων ­που θέτουν σε κίνδυνο, την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της πατρίδος. Η υπεράσπιση εναντίον της έμπρακτης ή επαπειλούμενης αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της ελευθερίας ενός Έθνους έχει πολλές  μορφές όπως για παράδειγμα ο ένοπλος αγώνας, ή ακόμη και ο πνευματικός αγώνας. Όλες οι παραπάνω εκδηλώσεις αντίστασης συνιστούν την Εθνική άμυνα.

Η έννοια της αμύνης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι τού Έθνους, αφού δεν νοείται άμυνα χωρίς την ύπαρξη των ένοπλων δυνάμεων μιας χώρας, προκειμένου να  διαφυλαχθούν τα Ιερά και τα ‘Όσια του Έθνους (η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια, οι θεσμοί, η ελευθερία, η παιδεία και ο πολιτισμός). Η Εθνική άμυνα απλώνεται και ενσαρκώνει τον ιστορικό βίο ενός Έθνους, την εθνική του υπόσταση, την Εθνική ταυτότητά του. Γι' αυτό και η άμυνα τού Έθνους, στο ένα σκέλος της εδράζεται και έχει ως αιχμή του δόρατος, τις Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά επεκτείνεται και σε μια πνευματική άμυνα η οποία περιβάλλει, συμπληρώνει και εμπνέει την Εθνική Άμυνα. Αυτή τη μορφή εθνικής αμύνης υπαγορεύεται από την Εθνική συνείδηση, δηλαδή ότι ενώνει όλους τους Έλληνες, η κοινή πατρίδα, η κοινή καταγωγή, η κοινή γλώσσα, η κοινή πίστη, η κοινή ιστορία, τα κοινά ήθη και έθιμα, ο κοινός πολιτισμός. Όλα αυτά περικλείονται σε δυο λέξεις: Ελληνική Παιδεία.

Η Ελληνική Παιδεία παρέχει στους νέους την δυνατότητα να καλλιεργήσουν βαθιά μέσα τους την έννοια της Εθνικής αμύνης που πηγάζει, τροφοδοτείται και εμπνέεται από την Εθνική Παιδεία, η οποία αποσκοπεί και έχει ως ύψιστο στόχο την καλλιέργεια της προσωπικότητας τού παιδιού, ώστε να αποτελέσει στο μέλλον ένα συνειδητό και υπεύθυνο πολίτη ενός ανεξάρτητου και αυτάρκους Έθνους-Κράτους, ο οποίος θα διαπνέεται από το αίσθημα της ελευθερίας και της  φιλοπατρίας.

Η Ελληνική Παιδεία πρέπει να πασχίζει για την πνευματική μόρφωση και την διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων οφείλουν να προσέξουν να κάνουν πραγματικούς Έλληνες και Ελληνίδες. Η πραγματοποίηση αυτού του έργου, για  εμάς τους Έλληνες είναι ευκολότερη, αφού έχουμε το υλικό, περισσότερο από κάθε άλλο Έθνος. Διότι το Έθνος μέσα από την μακραίωνη Ιστορία του, δημιούργησε το μεγαλύτερο πολιτισμό. Ο οποίος αποτέλεσε την βάση του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, έδωσε τα ωραιότερα δείγματα αγώνων ανδρείας, ηρωϊσμού και κατορθωμάτων, τα οποία δόξασαν την Ιστορία του. Έχοντας αυτό το πολύτιμο υλικό οι εκπαιδευτικοί είναι σε θέση σε κάθε μάθημα να ομιλούν στα παιδιά για το Έθνος στο οποίο ανήκουν και να τους φέρουν τα παραδείγματα, προκειμένου να τα ενθουσιάσουν και να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, ώστε μια μέρα και αυτά με την σειρά τους να ακολουθήσουν το παράδειγμα των προγόνων.  

Κύριο μέλημα των εκπαιδευτικών οφείλει να είναι η διάπλασης του χαρακτήρα των παιδιών και η ανάπτυξις των δεξιοτήτων τους. Πρέπει ο μαθητής και η μαθήτρια να διδαχτούν να είναι δημιουργικοί και να σταματήσουν να απολαμβάνουν την ζωή αργά και νωχελικά, αλλά να αγωνίζονται και να δημιουργούν. Το παιδί πρέπει να μάθει να επιζητά δια μέσου της δημιουργίας, την πνευματική ανάταση και επαγγελματική καταξίωση και όχι όπως συμβαίνει τα τελευταία χρονιά στην πατρίδα μας, να επιδιώκει την υποβάθμιση των υπολοίπων προκειμένου να ανέβει επίπεδο.

Η Ελληνική Πολιτεία με την στράτευση των νέων Ελλήνων, τους προετοιμάζει να είναι έτοιμοι να υπερασπισθούν τα Ιερά και τα Όσια της πατρίδος με τα όπλα όποτε παραστεί ανάγκη. Ο ρόλος της Εθνικής παιδείας, δεν είναι άλλος από το να φροντίζει για την καλλιέργεια τού πνεύματος, τού ήθους και τού φρονήματος των νέων μέσα από την εκπαίδευση στο Ελληνικό σχολείο, και να τούς θωρακίζει ηθικά και πνευματικά προκειμένου να είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την πατρίδα, γνωρίζοντας  ποιες Αξίες και ποια Ιδανικά έχουν χρέος να υπερασπίσουν όταν χρειαστεί να πολεμήσουν και συνάμα ότι ο αγώνας Υπέρ της Πατρίδος αποτελεί ύψιστη τιμή για κάθε Έλληνα.

Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί πρέπει λοιπόν  να βοηθήσουν τους μαθητές και τις μαθήτριες τους, να κατανοήσουν ότι είναι οι μελλοντικοί οδηγοί του Έθνους και ότι σπουδάζοντας και αναπτύσσοντας την διάνοια τους, το πνεύμα τους και το φρόνημα τους, αυτό από μόνο του, τους τοποθετεί στην θέση του οδηγού των μελλοντικών γενεών του Έθνους. Οι Έλληνες μαθητές οφείλουν να κατανοήσουν, πάντοτε με την συνδρομή των δασκάλων και των καθηγητών ότι δεν πρέπει να αποζητούν την γνώση που τους παρέχεται από το σχολείο μόνο γιατί θα  τους είναι χρήσιμη για επαγγελματικούς σκοπούς, αλλά να επιθυμούν την γνώση, η οποία  θα τους επιτρέψει να αναπτυχθούν πνευματικά και ψυχικά προκειμένου να ηγηθούν στην αυριανή Ελλάδα.

Συνοψίζοντας, σε ότι αφορά τον σκοπό της Εθνικής Παιδείας, αυτός οφείλει να  είναι ξεκάθαρος: πρωτίστως να εφοδιάσει με γνώσεις, τους μαθητές με πληροφορίες σε διάφορους τομείς τού επιστητού και να αναπτύξει τη γνωστική και νοητική δύναμη τού μαθητή, ώστε να ενεργεί και να σκέπτεται ορθά και δημιουργικά.· Και κατά δεύτερον να καλλιεργήσει την ψυχή και το πνεύμα τού παιδιού, να τού διδάξει Αρχές, μορφές συμπεριφοράς και αυτοπειθαρχίας προκειμένου αυτός να  εμπνευστεί από τις Αξίες και τα Ιδανικά της Ελλάδας, και να ξεπηδήσουν από μέσα του αβίαστα.  

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι, το έργο της Εθνικής παιδείας είναι εξαιρετικά κρίσιμο και σημαντικό, διότι καλείτε να μυήσει τον νέο στη γλώσσα, στην ιστορία και στις παραδόσεις της πατρίδας του, στην πίστη, και, γενικότερα, στον πολιτισμό, στοιχεία που προσδιορίζουν την εθνική του ταυτότητα, δηλαδή την γνώση για το Έθνος του οποίου είναι κομμάτι. Σε αυτό συνίσταται και η πολύ μεγάλη ευθύνη της Ελληνικής Πολιτείας, να επιλέγει, να καταρτίζει, να οργανώνει και ελέγχει το σύστημα λειτουργίας της Εθνικής παιδείας με μεγάλη προσοχή αφού η παραμικρή αστοχία μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τόσο την Κρατική όσο και την Εθνική υπόσταση της πατρίδος μας.

Εν κατά κλείδι, παρατηρούμε ότι η Εθνική Παιδεία και η Εθνική Άμυνα, είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, που εκ της φύσεως τους αλληλοσυμπληρώνονται και δεν νοείται η ύπαρξη της μίας δίχως την ύπαρξη της άλλης. Η Εθνική Παιδεία και Εθνική Άμυνα, οφείλουν να αποτελούν τον κορμό της Εθνικής πολιτικής, προκειμένου το Έθνος – Κράτος να είναι σε θέση να υπερασπιστεί ανά πάσα στιγμή την εδαφική και πνευματική ανεξαρτησία του.
 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ

Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ (1941-1942)

Γράφει ο κ. Σωτήρης Γεωργιάδης, Υποναύαρχος ε.α. (Η Ελληνική συμβολή στην Συμμαχική νίκη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου)  

 (Δημοσιεύεται χάρις την έγκριση του κ. Σωτήρη Γεωργιάδη τον οποίο και ευχαριστώ προσωπικά και για την γενικότερη βοήθεια του)

Με την εγκατάσταση τις στο Κάϊρο, η Ελληνική Κυβέρνηση βρήκε στην Αίγυπτο τα πρώτα στοιχεία που θα αποτελούσαν στη συνέχεια τον πυρήνα και τη βάση για την ανάπτυξη του Ελληνικού Στρατού Μέσης Ανατολής. Τα στοιχεία αυτά ήταν, κατά κύριο λόγο, η «Φάλαγξ Ελλήνων Αιγύπτου» (ΦΕΑ) και ένα τάγμα Πεζικού, το οποίο είχε συγκροτηθεί στην Αλεξάνδρεια από στρατεύσιμους και εθελοντές Έλληνες τις Αιγύπτου, με την ονομασία «Δωδεκανησιακό Τάγμα», Ακόμη υπήρχαν:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/01/1941-1942.html

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΕΛΑΣΓΟΣ - ΟΣΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΩΣ ΒΑΣΙΛΙΑ

Οσο καλά κι αν χτιστούν τα τείχη του ψεύδους, το φως της αλήθειας θα βρει μια χαραμάδα, θα περάσει και θα φωτίσει τα σκότη. Μπορεί αυτό να γίνει γρήγορα, μπορεί αργότερα, αλλά θα γίνει. Η ίδια η κτίση, εφόσον είναι κάτι που στηρίζει την ύπαρξή της σε νόμους επαληθεύσιμους και αποτελεί μια από τις εκδηλώσεις του θείου, τελικά προάγει το αληθές σε βάρος του ψεύδους και αναδεικνύει την ισχύ του ακριβούς που εκθρονίζει πάντοτε την ανακρίβεια.
Στην τρίτομη αυτοβιογραφία του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, που τιτλοφορείτο «Χωρίς τίτλο» και η οποία διατέθηκε δωρεάν μαζί με την εφημερίδα «Το Βήμα», εντοπίστηκαν ουκ ολίγα λάθη, ανακρίβειες, αποσιωπήσεις σημαντικών γεγονότων.
Αυτό είναι αναμενόμενο, μια και κάθε τέτοιο έργο είθισται να εξωραΐζει τον βίο και την πολιτεία του αυτοβιογραφούμενου.
Επίσης, είναι κατανοητή η πρόθεση του τέως βασιλιά να εναρμονίσει (εκ των υστέρων) τη δική του καταγεγραμμένη νοοτροπία και κοσμοθεωρία με την κυρίαρχη ιδεολογία των καιρών μας.
Ωστόσο, αν και ευεξήγητη η στάση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ούτε από τους ιστορικούς και τους ερευνητές - και πολλώ δε μάλλον από τους πολίτες. Μόνο η ιστορική αλήθεια και η ακρίβεια μπορούν να ωφελήσουν τον λαό να μην επαναλάβει λάθη που διέπραξε στο παρελθόν και να υπηρετήσει τις αρχές και τις αξίες που δόξασαν το έθνος.
Γι' αυτό η «κυριακάτικη δημοκρατία», την ερχόμενη Κυριακή 17 Ιανουαρίου, θα περιλαμβάνει στην πλήρη έκδοσή της το βιβλίο που λέει όλη την αλήθεια για τον ρόλο του Στέμματος στον 20ό αιώνα: Το βιβλίο έχει τίτλο «Βασιλεύς Κωνσταντίνος Β΄. Οσα "είπε" και όσα... δεν είπε».
Αυτό είναι η πλήρης και εμπεριστατωμένη απάντηση στην τρίτομη αυτοβιογραφία του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου που διένειμε η εφημερίδα «Το Βήμα».
Η σύγκρουση με τον Παπάγο, τα γεγονότα 1964-67, το σχέδιο «Προμηθεύς» και η 21η Απριλίου περιγράφονται ως έχουν και με πληθώρα ιστορικών ντοκουμέντων. Μη χάσετε την «κυριακάτικη δημοκρατία»!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ 
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΥ. ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ - ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ - ΝΕΑ ΤΑΞΗ

Γράφει ο  Ηλίας Ηλιόπουλος
Ιστορικός-Διδάκτορ (Dr. phil) του Πανεπιστημίου Μονάχου 

Στην «νέα» στρατηγική-ιδεολογική γραμμή της Νεοταξικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας εξέχουσα θέση κατέχει ο ιστορικός Αναθεωρητισμός. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας εξυπηρετεί ευθέως την αποσταθεροποίηση και γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης των Εθνών.




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/01/blog-post_0.html

Η ΑΓΚΥΡΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΟΜΗΡΟΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας
Ταξίαρχος ε.α. Συγγραφέας Μέλος ΕΛΙΣΜΕ
GEOSTRATEGY

Το 2015 ήταν μια πολύ δυσμενής χρονιά για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Τούτο, κατά βάση, οφείλεται τόσο στις λανθασμένες εκτιμήσεις, όσο και στο λανθασμένο σχεδιασμό της τουρκικής στρατηγικής. Εν προκειμένω θα λέγαμε ότι η φαντασιόπληκτη πολιτική «των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» του δόγματος Νταβούτογλου είχε ως συνέπεια την αποδυνάμωση του ρόλου της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή δεδομένου ότι:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/01/blog-post_13.html

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΧΑΜΜΟΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΙΛΑΝΕ

Γράφει ο Μιλτιάδης Χατζόπουλος

Διευθυντής του Ινστιτούτου Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

ΕΠΙ ΣΧΕΔΟΝ διακόσια χρόνια η λαλιά των αρχαίων Μακεδόνων έχει αποτελέσει αντι­κείμενο αρχικά επιστημονικής έρευνας και, εν συνεχεία, και πολιτικής, αλλά και διπλω­ματικής εκμεταλλεύσεως. Ο λόγος είναι αφ' ενός ότι η γλώσσα λογίζεται ως ένα από τα κύρια, αν όχι και το κυριότερο κριτήριο της εθνικής ταυτότητας, αφ' ετέρου ότι το επι­χείρημα της ιστορικής συνέχειας μιας πλη­θυσμιακής ομάδας σ' έναν τόπο εξακολου­θεί να είναι πρωτεύουσας σημασίας για την προβολή ή κατοχύρωση εδαφικών διεκδι­κήσεων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/01/blog-post_10.html

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ - ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ ΣΤΟΝ ΝΟΥΜΑ

ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ από την Αθήνα για την Πόλη ένας ποιητής, θα ένοιωθε γονιμότητα· σαν από βρύσες κρυφές θα ανάβρυζαν μέσα του παλιές ιστορίες, και λέξεις «θα μουρμούριζαν διαβαίνοντας. Η γνώση πως ταξιδεύει κατά την Ανατολή, θα του έλεγε λόγια χρυσά και παραμύθια. Εγώ είμαι γυμνός από αντιλαλιές, ξερός από αναβρυστικά νερά, και άδειος, και άγονος. Εγώ βλέπω πως όταν ο ήλιος πέφτει κατεπάνω τους, τα νησιά και η Αττική είναι τριανταφυλλιά και η θάλασσα πολύ βαθειά χρωματισμένη. Έκαναν δαντέλες τα κύματα που έσπαναν επάνω στα πλευρά του πλοίου. κ' έπειτα οι δαντέλλες, ανοίγονταν, γίνουνταν ανθρωπάκια που βαστιούνταν από τα χέρια τους ανάλαφρα και χόρευαν τρελλούς χορούς. Και χάνουνταν έπειτα και γίνουνταν άλλοι, και πάλι χάνουνταν. Όταν σήκωσα το κεφάλι, ο ήλιος, σφαίρα ολόπυρη, κατρακυλούσε επάνω στον ορίζοντα της θάλασσας της σκοτεινής. Άμα τον αντίκρυσα, στάθηκε· φώτιζε χαϊδευτικά τα νερά που κουνούσαν, και τα περνούσε με στενώτατα φύλλα χάλκινα, και αγάλι βούλιαζε από το πολύ βάρος.

Μια μέρα ύστερα είμαι στην Ιωνία, κ' επειδή ήταν άλλοτε λεπτός και πλούσιος ο πολιτισμός της, το όνομά της έχει μάγια. Εκείνη την ημέρα μόνο η Ιωνία υπάρχει στον κόσμο, τα νησιά της, τα βουνά της, και η θάλασσά της. Περνώ από τη Λέσβο τη νύχτα, το φεγγάρι φέγγει στα νερά και τη Σαπφώ μου φαίνεται πως την ακούω. Στην Πόλη που πηγαίνω, είναι μια κόρη νόστιμη και λιγερή, που είναι από τα νησιά της Ιωνίας και τη λένε Σαπφώ.

***

Όταν περνούσα τον Ελλήσποντο, τα ξημερώματα, ο νους μου στενοχωρημένος, σα φυλακισμένος, χτυπούσε παντού. Έλληνες ελεεινοί, σας σιχαίνουμαι!

Μπαίνω στην Πόλη με ρωσικό πλοίο. Με τι άλλο πλοίο μπορούσα να μπαίνω στην Πόλη, για να νοιώσω τελειότερα το ταπείνωμά μου; Στην πρώρη είναι ο δικέφαλος αητός, ο ρωσικός· το πλοίο είναι φορτωμένο Ρώσους στρατιώτες και πεζοναύτες Ρώσους που γυρίζουν, φαίνεται, από την Ιαπωνία στην Οδέσσα. Τα χώματα αυτά και τα δέντρα της Θράκης θέλουν να τα βιάσουν σλαυικοί τράγοι, και τα λερώνουν οι αβάσταχτοι πόθοι τους. Ποιος θα τα φυλάξει; Έλληνες ελεεινοί, μήπως θα τα φυλάξετε σεις; Χωρίς πίστη, ακούω και μουρμουρίζει στ' αυτί μου μια φωνή: «Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δική μας θάναι»

Ήμουν στην πλώρη και φυσούσε υγρασία στο πρόσωπό μου ο πρωινός αέρας. Κάτι Τούρκοι πίσω μου, κοίταζαν. Περπάτησα στο κατάστρωμα και είδα μερικούς Έλληνες, που είχαν ξυπνήσει να δουν, με κανέναν πόθο ίσως, τα Δαρδανέλια και την Πόλη (3). Ήταν και μια Ρωσίδα φουσκωμένη, που κοίταζε με βουλιμία. Κοίταζαν και δυο Αμερικάνοι με απλοϊκή περιέργεια. Ένας Γερμανός στάθηκε κοντά μου και είπε: «Οι Ρώσοι από πάνω την θέλουν, αν τους αφήσουν οι Άγγλοι από κάτω». Και, Έλληνες, επειδή είστε ελεεινοί και άκαρδοι, ντράπηκα να του πω πως θα την πάρουμε μεις. Μέσα μου μονάχα είπα: «Και όμως, είναι δική μας».

Μου ήρθε να ορκιστώ τότε στο όνομά της, πως θα κάνω κάτι για το γένος μου· και μόνον αργότερα συλλογίστηκα πως δεν μπορώ να κάμω, παρά μόνον ό,τι μ π ο ρ ώ, και τότε χάθηκα στην απελπισία της αδυναμίας μου και ήμουν κατάκαρδα κουρασμένος.

***

Γεμάτο πίκρα είναι το πρώτο αντίκρυσμα της Πόλης. Μα ο πλούτος της βράζει μέσα μου. Πού είναι η φτώχεια και ξεραΐλα που μ' έδερναν τις περασμένες, όταν ταξίδευα! Γυρίζω τα μεσημέρια στους δρόμους και δεν ξέρω τις ώρες. Από έναν ανηφορικό δρόμο, που έχει αριστερά πύργους αραδιασμένους βυζαντινούς, κ' έχουν χτισμένα σπίτια, αναμεταξύ, διαφόρων χρωμάτων, ανεβαίνω προς την Άγια Σοφιά. Μόλις μπήκα, ― δεν κοίταζε ούτε ο Εβραίος που θέλησε κ' έγινε οδηγός μου, ούτε ο Χότζας Τούρκος, ― κ' έκαμα, χωρίς να θέλω, το σταυρό μου.

Μπαίνω σε κάθε τζαμί, που ήταν πρώτα εκκλησιά! Τι δροσιά που είναι μέσα και τι θύμησες αλάλητες. Μπαίνω και σε τζαμιά που έχτισαν, με βυζαντινό πάντα σχέδιο, οι Τούρκοι. Αντί ψηφιδωτά, έχουν συχνά χρωματιστές πλάκες στους τοίχους, με κλαδιά, φύλλα και λουλούδια, άσπρα και μαβιά και πράσινα. Τα παράθυρα έχουν κάποτε γιαλιά χρωματιστά, όμορφα, με σχέδια απλά ή λουλούδια. Η Άγια Ειρήνη είναι κλειστή και ποτέ δεν την ανοίγουν για τους ξένους οι Τούρκοι, που την έχουν κάμει τζαμί· ο τρούλλος της όμως φαίνεται καλά απ' έξω.

Περίεργη είναι η ανάγκη του προσκυνήματος. Μόνο να πάγω ως στο μέρος που με συγκινεί, μόνο αυτό με φτάνει. Αλλού είναι κάτι αρχαιότερα πράματα· η στήλη του Θεοδοσίου, και σ' άλλη μεριά η καμένη στήλη. Στον Ιππόδρομο είναι ένας οβελίσκος, και των Πλαταιών το χάλκινο τριπλό φίδι, που δεν το είδα στους Δελφούς, όταν διάβαζα τον Παυσανία. Τι να θυμηθώ πρώτα στον Ιππόδρομο;

Τον Κωνσταντίνο, τον Ιουστινιανό, τους Ισαύρους, ή τον καιρό που άφιναν και γίνουνταν ερείπια ο τόπος αυτός της ζωής και της ταραχής; Αυτός ο καιρός είναι πιο σιμά μου. Όταν ξέπεφτε το κράτος και ο Ιππόδρομος, βασίλευαν οι Κομνηνοί και οι Παλαιολόγοι και ήταν οι ελληνικότεροι από τους βασιλιάδες. Πολεμούσαν, οι άτυχοι, πολεμούσαν να βαστάξουν κάτι, κοίταζαν να βρουν αλλού βοήθεια, και Φράγκοι να γίνουν ίσως για να σώσουν το κράτος θέλησαν, την αδυναμία τους την έβλεπαν, τη δύναμη την ένοιωθαν, και τίποτε δεν έκαναν. Σας αγαπώ, ω τελευταίοι βασιλιάδες, γιατί είστε Έλληνες και δυστυχισμένοι. Αν με είχαν μάθει καλλίτερα την ιστορία μου, τη βυζαντινή, εκείνοι που με μάθαιναν τα γράμματα, θα ήξερα να ξυπνώ περισσότερες ψυχές της περασμένης ζωής. Τώρα, σα λάβα πυρωμένη, χυμίζει από μέσα μου η αξεδιάλυτη, πλεγμένη ιστορία των Αυτοκρατόρων.

***

Σκύλοι κοιμούνται στους δρόμους, σκύλους βλέπω στα πόδια μου μπροστά, και είναι μερικοί άσπροι και οι περισσότεροι κιτρινωποί. Και κάθε τόσο παραμερίζω για να τους αφήσω να κοιμηθούν.

Οι Τούρκοι νοιώθουν τα ερείπια και τη σχέση τους με τη ζωή. Στους τοίχους τους αρχαίους, τους βυζαντινούς, ακουμπούν τα σπίτια τους, κι απάνω στους πύργους αφήνουν να φυτρώνουν δέντρα και χαμόκλαδα. Δεν τους μέλλει, τους ζωντανούς ποιος έχει χτίσει τα ερείπια, ούτε γιατί, και η αδιαφορία αυτή είναι η ζωή. Αντί να γκρεμίζουν και να ξαναχτίζουν τοίχους, μεταχειρίζονται τους παλιούς. Έτσι και στα νεκροταφεία τους περνοδιαβαίνουν σκύλοι και άνθρωποι και πατούν τα μνήματα· γυναίκες κάποτε κάθονται ώρες εκεί, όταν ο καιρός είναι καλός, και κουβεντιάζουν και λέγουν. Και τα κυπαρίσσια δεν είναι πένθιμα και οι πέτρινες στήλες των τάφων πέφτουν μία μία και σκεπάζονται, από των ανθρώπων τα βήματα και από το χώμα της βροχής και των άνεμων.

***

Την ώρα που περπατεί ο κόσμος ο Ελληνικός, ο Τούρκικος, ο Αρμένικος και των Φραγκολεβαντίνων η σάρα, ― ανακατωμένοι σαν τα νερά μεγάλου λασπωμένου ποταμού, ― στο Σαυροδρόμι, το Φανάρι, είναι ήσυχο και λίγες είναι στις πόρτες οι γυναίκες, λιγοστοί στους δρόμους οι άντρες. Βλέπω κάποιους παπάδες. Οι πλούσιοι έφυγαν· τους τράβηξε η ζωή και πήγαν κ' έφτειασαν καινούρια σπίτια στο Πέρα του Γαλατά. Γι' αυτό τα σπίτια, τα ξύλινα και τα πέτρινα, είναι παλιά και μαυρισμένα στο μεγάλο δρόμο του Φαναριού, ― σπίτια που είναι σα να μην κάθεται κανένας μέσα τους, και θέλω να καθίσω εγώ. Τα παράθυρα είναι βυζαντινά και μετρημένα, δροσιά δεν έχει θέση να περάσει, τ' απόγεμα είναι πληχτικά κ' η θάλασσα δε βλέπει τον παλιωμένο δρόμο. Τις ανηφορικές, τις άλλες στράτες, όμως και τα στενά σοκάκια, εκείνα πού και πού τα βλέπει η θάλασσα. Για να νοιώσω λίγη ζωή Ελληνική, τρέχω στα σχολεία· αλλ' είναι κλειστά γιατί είναι καλοκαίρι κ' έχουν τελειώσει τα μαθήματα. Ο καλόγερος, ο διευθυντής, μόνος μ' ένα παιδί φυλάγει τη μεγάλη Σχολή του Γένους. Κ' επειδή είμαι ξένος, ο νέος μ' έδειξε το σχολείο, και ανεβαίνουμε μαζύ στον πύργο τον υπερήφανο, που περνά και σπίτια και μιναρέδες· βασιλεύει ο ήλιος μέσα στους ατμούς, και η φορτωμένη μέρα είναι γεμάτη ζέστη. Και είπα στο νέο: «Ποτέ να μην ξεχάσεις πως ζεις για το Γένος». Μαζί του έπειτα πήγα στην Παναγία τη Μουχλιώτισσα και στο αγίασμα του Άη Γιώργη του Ποτηρά. Ο καντηλανάφτης με πήγε σ' ένα τζαμί εκεί κοντά, που φαίνονται ακόμη μερικά ψηφιδωτά χριστιανικά στο ταβάνι, αλλ' ο χότζας είχε φύγει και κανείς άλλος δεν μπορούσε ν' ανοίξει την πόρτα της παλιάς εκκλησίας. Ακούω φωνές, και τρέχει ο κόσμος, σωρός, παιδιά και άνδρες Τούρκοι. Λέγει ο καντηλανάφτης: «Πυρκαϊά».

***

Ένα πρωί, στο δρόμο, είδα την κόρη της Ιωνίας, τη μαυροφόρα, εκείνη που μονάχη με είχε φωτίσει στο ταξίδι, όταν η μεγάλη ξεραΐλα μ' έδερνε. Ήθελα να της πω πράγματα ευχάριστα, μα ήταν αλλού ο νους μου, συλλογισμένος, κ' ήμουν σκληρός. Αφού διηγήθηκε κείνη μερικές παλιές θύμησες, της είπα: «Αυτά μας αρέσουν, μα δεν μπορούν να μ' εξηγήσουν τον πόνο μου που βρίσκομαι στην Πόλη. Θέλεις, λες, να γίνεις καλογριά, μα θα ήσουν πιο σύμφωνη με μένα αν ήθελες να μείνεις δασκάλισσα, όπως είσαι, και να δώσεις νέα ζωή, πνοή ελληνική στις Ελληνίδες». Φεύγοντας, με ρώτησε αν θα μπορούσε να με ξαναϊδεί προτού φύγω από την Πόλη. Αποκρίθηκα: «Όχι, γιατί πρέπει να πάω στο Φανάρι σήμερα, και αύριο θα δω τα κάστρα και τους τοίχους, και μεθαύριο θα φύγω». Τότε γύρισε να φύγει· έπεφτε πολύ φως επάνω της, και ήταν λιγνή και κατάχλωμη, το δέρμα της είχε χάσει τη δροσεράδα του, και είπε · «Τότε… χαίρε….» και πέρασε. Ξύπνησε τότε μέσα μου μια λαχτάρα για την περασμένη γνωριμία μας, και με τράβηξε η δυστυχία της, και θέλησα να γυρίσω να της πω να έλθει να με ιδεί όταν θέλει. Και δε γύρισα· κατέβηκα στο Γαλατά, πήρα ένα καΐκι και πήγα στο Φανάρι.

***

Γνώρισα έναν παπά στο αγίασμα της Άγιας Βλαχέρνας· ήλθε μαζί μου· περάσαμε από το Γαλατά και φτάσαμε στο Πενταπύργιο, κοντά στον εξωτερικό τοίχο. Είναι κάτι πύργοι εδώ κ' εκεί, και έχουν φυτρώσει δέντρα πολλά και πυκνά γύρω τους· ανάμεσα σε κάτι τάφους τουρκικούς, πνιγμένους μες στον ίσκιο και στη δροσιά, και μπλεγμένους μέσα στα χαμόκλαδα, είναι κρυμμένο ένα ήσυχο τζαμί· τόπος ταιριασμένος για την ατάραχη, την απαλή, τη σιωπηλή την τουρκική τη σκέψη. Σ' έναν πύργο είναι μια καταχωσμένη πόρτα, που μόλις χωρούσα να περάσω. Σηκώθηκε ένα κιρκινέζι, ή καμιά κουκουβάγια, και φτερούγισε στα σκοτεινά κ' έφυγε από μια τρύπα· ένα σταχτί φτερό έπεσε κοντά μου. Ένα σκυλί, ή ήταν τσακάλι; ή αλεπού; τρόμαξε και βγήκε σιωπηλά από μια τρύπα, έξω στο φως, και χάθηκε στα χαμόκλαδα. Ανατρίχιασα.

Όταν βγήκα από κει μέσα, ηύρα τον παπά, χωρίς ράσα, και σκαρφάλωνε σ' έναν άλλο πύργο· σκαρφάλωσα και γω· ήταν ψηλός κι από μέσα είχε μαυρισμένους τους τοίχους· φως έπεφτε από το χαλασμένο καμαρωτό ταβάνι· στον τοίχο φαίνουνταν οι τρύπες δυο πατωμάτων και κάτι ντολάπια μικρά, λίγο ψηλότερα απ' το καθένα. Πριν πάγω στο Πατριαρχείο, πέρασα από το λόφο που ήταν τα υστερινά παλάτια των αυτοκρατόρων, τα παλάτια των Βλαχερνών.

***

Σ' ένα σπίτι Ελβετικού ρυθμού, είδα τον Πατριάρχη, και φαίνουνταν σα να φοβάται τους Τούρκους, να σέβεται τους Ρώσους, και να μην του πολυαρέσει να μπλέκει με τους Έλληνες. Αλλά και σα να μην πρέπει να τα χαλάσει με κανένα. Δεν είδα το μέγα Λογοθέτη· θα είναι κανένας κύριος με φράγκικα. Ο Μέγας Χαρτοφύλαξ όμως, ο μικροκαμωμένος, με τα μακριά τα μαύρα ρούχα και τα γυαλιά του και την ποντικίσια μύτη του και το μουστάκι και τη γυναικεία του φωνή, ψευδίζει, και μου λέγει πράγματα βυζαντινά στο δρόμο καθώς πηγαίναμε.

― «Αυτά τα σπίτια είναι το πολύ διακοσίων χρόνων. Να, τούτο δω είναι του Παναγιώτη Νικουσίου, του διερμηνέως, τον ξέρετε; Μου έδειξαν ένα σπίτι εκεί πάνω στο λόφο του Φαναριού, και μου είπαν πως είναι πολύ παλιό. Θα είναι μόλις τριακοσίων χρόνων. Μη νομίσετε πως τα παλαιότερας βυζαντινά σπίτια ήταν έτσι. Ζούσαν κλεισμένες οι γυναίκες, χειρότερα από τις Τούρκισσες· ένα δυο παράθυρα μικρά, και όλο το άλλο τοίχος.. ..»

― «Ναι, τέτοιο είναι του Μπάμπουρα ή Φλάμπουρα το σπίτι, στο Μελένικο. Το είδα· λεν πως είναι 500 χρόνων».

― «Οι δρόμοι αυτοί είναι οι ίδιοι των Βυζαντινών. Οι Τούρκοι δεν τους έχουν αλλάξει. Αυτός όμως ο μεγάλος δρόμος· του Φαναριού, βλέπετε, είναι έξω από τα τείχη· πριν ήταν θάλασσα εδώ· ύστερα έγινε και ο δρόμος και τα σπίτια τούτα. Δεν ήταν όμως έτσι στρωμένοι οι δρόμοι, ήταν στρωμένοι με μεγάλες πέτρες. Θα σας δείξω ένα πλακόστρωμα τέτοιο έξω από τα τείχη, στο δρόμο της Σηλυμβρίας. Τον έστρωσε, λέγουν, ο Ιουστινιανός».

― «Τι είναι, δω;»

― «Α, αυτό είναι έμβολος».

― «Δηλαδή;»

― «Σκεπαστή αγορά, με θολωτά καμαρωτά ταβάνια, καθώς βλέπετε, η μόνη που μας απέμεινε· μοναδικό δείγμα τέτοιου χτιρίου. Οι Τούρκοι αυτούς τους έμβολους μιμήθηκαν κ' έκαμαν τα παζάρια τους. Τίποτε δεν ανεκάλυψαν οι Τούρκοι· όλα τα έχουν πάρει από κείνους, αρχιτεκτονική, υδραγωγεία, κάστρα, δρόμους. Εδώ κοντά είναι και η παλαιότερη από τις εκκλησίες που μένουν ακόμη όρθιες στην Πόλη. Την έχουν κάμει και αυτήν τζαμί οι Τούρκοι».

Από το παλιό γεφύρι γύρισα στο Πέρα· στο δρόμο πουλούσαν, σε καλαθάκια, χαμοκέρασα, σμέουρα, φραγκοστάφυλα και βερύκοκα. Άλλοι πουλούσαν παγωτά του δρόμου και λεμονάδες παγωμένες, γιατί ήταν μεγάλη ζέστη.

***

Ύστερα πήγα στο Ζάππειο. Είναι κει για την τελετή ο Πατριάρχης και η Πρεσβεία· και η Σύνοδος, σε δυο αράδες, δεξιά κι αριστερά τους. Ο άλλος κόσμος είναι, χαμηλότερα καθισμένος, αναρίθμητος, στολισμένος και ανακατωμένος. Τα κορίτσια τραγούδησαν από μακριά, σ' ένα μέρος μισοφωτισμένο από κίτρινα παραπετάσματα. Τραγουδούσαν οι Ελληνίδες, οι βυζαντινές· ένοιωθα πως ήταν δροσερές και καλοκαμωμένες οι αδερφές μου αυτές. Και η κόρη εκείνη της Ιωνίας εδώ ανατράφηκε· είναι το μεγαλύτερο σχολείο των κοριτσιών του Γένους. Την είδα μια στιγμή ανάμεσα στον κόσμο, μαυροφόρα και χλωμή, σαν την Παναγία στον τάφο του Γιου της.

***

Τότε με πήραν οι γνώριμοι μ' ένα καΐκι στο Βόσπορο, και τράβηξα κουπί. Περάσαμε ανάμεσα σε παλάτια, σπίτια και περιβόλια. Είναι πάρα πολύ η ζωή που γεμίζει αυτά τα μέρη και δεν έχω καιρό να ξεκαθαρίσω τις καλλονές από τα ξένα βάρη, από τα φράγκικα και ασιατικά στολίδια. Το βράδι- βράδι μόνο, όταν βασίλεψε ο ήλιος κ' έγιναν όλα λεπτότερα και περασμένα, και μαλάκωσε το φως, και μεγάλωσαν οι ίσκιοι, οι καλλονές αυτές καθάρισαν μόνες τους και στέκουνταν σαν ανάγλυφα μπροστά μου. Διά μιας κοίταξα κατά την Ασία· είχαν ανάψει και άστραφταν όλα τα γυαλιά της Χρυσοπόλεως.

***

Έφαγα σ' ενός το σπίτι που πάντα, μόλις τα πιάσει, χαλνά τα πράγματα που μαρέσουν, ξεσκεπάζει σκεπασμένα κάλλη, και τα λόγια του με κρυώνουν. Μ' έκαμε και συλλογίστηκα πρώτα έναν που μ' άρεσε, και τώρα τον καταφρονούν όλοι, κι αυτός. Ύστερα, με τα ανόητα χτυπήματά του, γκρέμισε έναν που πίστευα πως τα λόγια του ήταν αληθινά. Και αργότερα, στο θέατρο, που μια έπαιζε με όλου του κορμιού τη δύναμη τον γυναικείο έρωτα, αυτός έλεγε με ηρεμία πως το στόμα της είναι πολύ μεγάλο.

***

Πέρασαν τα μεσάνυχτα, και τώρα χορεύουν μέσα μου χορό σατανικό, όλες οι ταραχές της μέρας. Η μια, κουτρώντας με την άλλη, την ανάβει περισσότερο, και τσούζουν και καίουν σα λαβωματιές, και όλο ξετρελλαίνουνται και ζωντανότερες γίνονται, και θέλει η κάθε μια να γεμίσει τον κόσμο και τις άλλες να τις πνίξει. Κοντεύει να φέξει η αυγή και να χαράξει άλλη μέρα, κ' εγώ μένω άγρυπνος, με μια θέρμη υπεράνθρωπη, και τόσο σκληρός που ο ύπνος δε με πιάνει.

***

Πώς ξέρουν και μπερδεύουν τη ζωή οι άνθρωποι! Θα ήταν τόσο απλό χωρίς αυτούς, και τόσο βαθύτερη, και τόσο πιο αληθινή! Θα ήμουν σαν το κύμα, θα ήμουν σαν το χορτάρι και σαν τον άνεμο και σαν το βράχο. Δεν είμαι άνθρωπος, αφού οι άνθρωποι δε μ' αρέσουν. Μα ενώ έπρεπε να είμαι κάτι άλλο, έχω του ανθρώπου τη μορφή, και όλα τα πράματα με αναγκάζουν να πάγω στη θέση μου, να κάνω τον άνθρωπο, να ζω σαν άνθρωπος, να είμαι άνθρωπος.

***

Παθαίνουμαι στην Πόλη· αν και δεν ενδιαφέρει τους άλλους, όμως παθαίνουμαι· πρέπει να έβγω απ' αυτή την πυρωμένη κατάσταση και να νοιώσω τι θέση έχω στην Πόλη … Θα ιδώ την Πόλη, το πρωί, από τον Άγιο Στέφανο.

***

Πρωί ― πρωί ήμουν εκεί, κι από το χωριό πήγα στους λόφους, όπου έχουν χτίσει οι Ρώσοι το μνημείο τους για τη νίκη του 1878. Από κείνους τους λόφους φαίνουνται κάπου κάπου, μακριά, ύστερ' από τα κίτρινα χωράφια, στην καταχνιά της ζέστης, ο τοίχος της Πόλης, οι πύργοι, και μερικοί σβησμένοι μιναρέδες. Ας φύγουν μιαν ώρα αρχήτερα οι Τούρκοι, γιατί δεν μπορώ να νοιώθω από πάνω μου, σα Μοίρα, τη Σλαυική επιδρομή. Ας πάρουν δεύτερη φορά την Πόλη, ας την πάρουν Σλαύοι, όποιος άλλος θέλει, για να έρθει γρηγορώτερα η μέρα που θα την ξαναπάρουμε μεις. Γιατί θα ζήσει το Γένος ως εκείνη την ημέρα. Ίσως νοιώσουν τίποτα οι Έλληνες, άμα καταλάβουν πως την πήραν δεύτερη φορά ξένοι. Κι αν είναι ν' αποκοιμηθούν οι νυσταγμένοι, μόλις δουν στην Πόλη χριστιανούς, κι ορθόδοξους μάλιστα, τότε ας πάγει να πνιγεί το Γένος μας στα νερά της Άσπρης θάλασσας. Αρκετά ζήσαμε, κι αν δεν μπορούμε να επιθυμήσουμε τίποτε άλλο, παρά μια βρωμοζωή, καλλίτερα να μην υπάρχουμε.

Είναι σκληρή η ιδέα πως χάνεται η Πόλη, αλλά δε με ταράζουν βυζαντινά όνειρα τόσο, όσο η γνώση πως είτε έχουμε είτε δεν έχουμε την Πόλη, είμαστε μέτριοι, ψόφιοι, κακομοιριασμένοι, κοιμισμένοι και μέτριοι, μέτριοι. Οι λέξεις «Να πάρουμε την Πόλη», είναι σύμβολο, που δεν σημαίνει «Να ξαναφτειάσουμε τη βυζαντινή αυτοκρατορία», αλλά «Να είμαστε δυνατοί». Πρέπει να νοιώθω την Πόλη, όπως πρέπει να νοιώθω την αρχαία Ελλάδα. Δε σημαίνει πως πρέπει να γίνουμε αρχαίοι Έλληνες, ούτε Βυζαντινοί. Σημαίνει πως πρέπει να ξέρω την περασμένη μου ζωή, να μη λησμονώ τα παλιά καλούπια που μπόρεσε να εύρει ο Ελληνισμός για να γίνει κράτος ανάμεσα στα κράτη, και ξανοίγοντας όσο μπορώ την τωρινή ζωή μου, να ξεκαθαρίζω το δρόμο, να εύρω το νέο τόπο που θα διαλέξει ο Ελληνισμός για να γίνει κράτος δυνατό.

***

Το μεσημέρι είχα φτάσει στα τείχη απ' έξω από την Πόλη· ο πρώτος πύργος είναι μαρμαρένιος, και πλένει τα πόδια του γλυκά η θάλασσα. Καλοί είναι οι Τούρκοι που άφησαν και δεν εχάλασαν τα τείχη και τους πύργους. Και δούλεψε μόνη, όσο θέλησε, η πολυκαιρία. Πίσω, προς την Πόλη, είναι ο μεγάλος τοίχος με τους μεγάλους τετράγωνους πύργους, αραιά χτισμένους. Μπροστά είναι ο δεύτερος τοίχος, μικρότερος, με μικρότερους και πυκνότερα χτισμένους πύργους στρογγυλούς. Και πιο μπροστά είναι το χαντάκι· ο όχτος του φαίνεται σαν τρίτος τοίχος, χαμηλότερος. Σε πολλά μέρη το χαντάκι γέμισε χώμα, και οι άνθρωποι έχουν φυτέψει μέσα ζωηρούς λαχανόκηπους. Στα τείχη επάνω φυτρώνουν δέντρα και χαμόκλαδα, που οι ρίζες τους χώνουνται στο ασβέστι, αναμεταξύ στις πέτρες, σα να πεισμάτωσαν να διαλύσουν και καλά τους τοίχους. Πότε θα νικήσει τάχα τα βυζαντινά κάστρα η ζωή; Προχώρεσα και ηύρα την πρώτη πόρτα, και ύστερα άλλη, και ως στον Κεράτειο κόλπο άλλες πέντε· απ' αυτές τις πόρτες βγαίνουν από την Πόλη οι δρόμοι οι μεγάλοι, προς όλα τα θέματα της Ευρώπης. Είδα και κείνη την αγιασμένη πόρτα, που κοντά εκεί πολέμησε κ' έπεσε ο τελευταίος Κωνσταντίνος.

***

Αριστερά ήταν ένα νεκροταφείο απέραντο των Τούρκων, με φουντωτά, πυκνά, βαθυπράσινα κυπαρίσσια. Κοίταξα πίσω, και είδα χαμηλά τη θάλασσα, βαθειά μεσημεριάτικα βαμένη, ανάμεσα στα τείχη και στα κυπαρίσσια. Κοντά στο δρόμο ήταν ένας τάφος, χαμόκλαδα γεμάτος και χορτάρια σκονισμένα, και είχε γύρω κάγκελα και κυπαρίσσια· μόλις μπήκα μέσα, ξαφνίστηκε και ούρλιασε ένας σκύλος άγρια· σταμάτησα, και με κατεβασμένη την ουρά ο σκύλος έφυγε. Ήταν μέσα στα χαμόκλαδα και στα χορτάρια πέντ' έξη βαμένες στήλες, με σαρίκια, όρθιες, αλλά γερμένες λίγο από διάφορες μεριές. Εκεί είναι θαμένος ο Αλή Πασσάς από το Τεπελένι. Πάρα πέρα, τριγυρισμένη από τα Τούρκικα απέραντα νεκροταφεία, είναι η Ζωοδόχο Πηγή, εκεί που ζωντάνεψαν τα ψάρια που τηγάνιζε ο καλόγερος στις 29 του Μάη του 1453, ημέρα Τρίτη. Όταν γύρισα απ' αυτού, ανέβηκα και περπατούσα επάνω στον τοίχο· μέσα κοίτουνταν η Πόλη, απέραντη, μπερδεμένη με τη ζωή και γεμάτη σπίτια· απ' έξω ερημιά και νεκροταφεία· απότομα κόβεται η ζωή. Από μέσα οι Γύφτοι έχουν κολλήσει στους τοίχους τα σανιδένια χάρβαλά τους, που τα στολίζουν τενεκέδες. Έβλεπα κάτι στενές αυλές, βρώμικες, και ήταν μέσα στιβαγμένες γύφτισσες μισόγυμνες, και γυφτόπουλα κουρελιασμένα.
Απ' έξω από τον τοίχο σκύλοι κοιμώνταν στο ρίζωμα των ρημαγμένων πύργων, κι άλλοι περιδιάβαζαν σαν πεινασμένοι· άλλοι έχωναν μ' απελπισία τη μούρη τους μες στα σκουπίδια και γύρευαν φαγί, ανταμωμένοι με τα κοράκια. Κάποτε περιδιάβαζε και κανένας Γύφτος, γυρεύοντας κουρέλια ή θησαυρούς. Σηκώνουνταν αγριοπερίστερα κάποτε, καθώς περνούσα. Κάργιες φτερούγιζαν πολλές μαζί, φωνάζοντας πάντα. Από ψοφίμια, τα σκουπίδια και τα κουρέλια που σύναζαν τους σκύλους και τα όρνια, έβγαζε η μεσημεριάτικη λάβρα μια βρώμα θεόρατη. Ο ήλιος είχε πιει το ζουμί των χορταριών, και αφού τάφησε ξερά, τα έκαψε ύστερα. Κάτι κακομοιριασμένα χαμόκλαδα ξεροψήνουνταν στον ήλιο, και πάντα με δρόσιζε κανένα βαθύ κυπαρίσσι, μέσα ή έξω από τον τοίχο. Κατέβηκα πάλι έξω, και από μια μεγάλη πόρτα μπήκα στην Πόλη. Από κει βγαίνει ο δρόμος που πάει στην Αδριανούπολη, και ο δρόμος αυτός μέσα στην Πόλη, τη διαπερνά, και από το ψήλωμα παίρνει τις ράχες των λόφων και πάγει κάτω. Πήγα στο Κεχριέ τζαμί, άλλοτε εκκλησία, που στον πρόναο έχουν αφήσει οι Τούρκοι τα μωσαϊκά. Έχουν ανοιχτά χρώματα, πολλή ζωή και όχι πολύ σωστήν ανατομία. Τα άλλα ψηφιδωτά της εκκλησίας τα χάλασαν οι Τούρκοι, αλλά ο χότζας λέγει πως τα χάλασε η πυρκαϊά. Από κει φαίνεται ψηλότερα έν' άλλο τζαμί, μεγάλο, μαυρισμένο από την πολυκαιρία και ραγισμένο από τους σεισμούς, κλειστό και με γυαλιά και παράθυρα σπασμένα. Παλαιά σπίτια, σχεδόν ακατοίκητα, παλαιοί δρόμοι, πεσμένοι τοίχοι, ερημιά και ανωμαλία, τέτοιο είναι το μέρος εκείνο. Πήρα ένα δρόμο κατηφορικό κοντά στον τοίχο και από μέσα, ως που έφτασα σ' ένα παλάτι όμορφο, του Πορφυρογέννητου, χτίριο βυζαντινό. Άλλο από εκκλησία, μεγάλο σπίτι βυζαντινό άλλοτε δεν είδα. Για να φανεί από την άλλη του πλευρά, πέρασα, από μια ξύλινη σκεπαστή είσοδο, από μιαν αυλή γεμάτη γυαλιά σπασμένα, χώματα, σανίδια και κάρβουνα· δεξιά, κοντά στα τείχη, ήταν ένας φούρνος πυρωμένος κ' έφτειαναν μπουκάλες, εργάτες που ψήνονταν κ' έλυωναν στην ανθρακιά. Αφού πέρασα την αυλή είδα το χαριτωμένο παλάτι, ολόκληρο, σχεδόν κολλημένο στο μεγάλο τοίχο. Είχε δυο πατώματα και δυο σειρές καμαρωτά παράθυρα. Το επάνω πάτωμα εφτά και το κάτω έξ. Το ισόγεια είχε στην αράδα έξ καμαρωτές πόρτες. Ο τοίχος ήταν στολισμένος με κεραμιδένια σχέδια. Βυζαντινές πριγκήπισσες και βασιλιάδες ξύπνησαν πάλι μέσα μου. Από το δεύτερο πάτωμα έβγαινε στον πρώτο πύργο του τοίχου μια βασιλοπούλα και, επειδή ήταν αντηλιά πολλή, είχε ανοίξει το χέρι της, σα στέγη, από πάνω από τα μάτια της, και κοίταξε έξω από την Πόλη, πέρα.

***

Πάλι βγήκα έξω από τα τείχη. Πάλι, νεκροταφείο τούρκικο με κυπαρίσσια ήταν απέναντι μου. Πάνω σε μια πλάκα τάφου ήταν ξαπλωμένος ένας σκύλος, σαν ανάγλυφο. Πέρασα, ήταν καταπράσινος ο τόπος από άλλα δέντρα. Δεξιά είδα μιαν άλλη θάλασσα, τον κόλπο τον Κεράτειο. Οι πύργοι ήταν πολυγωνικοί κι ο τοίχος μονός, τώρα, ψηλός και καλοχτισμένος· πέρασα αρκετά μακριά από τους πύργους του Ισαακίου Αγγέλου και του Ανεμά, επειδή ανάμεσα στο δρόμο και στον τοίχο, σε κείνο το μέρος, φυτρώνουν περιβόλια. Ένα δυο σπίτια ξύλινα, σαν κυψέλες γεμάτες ανθρώπους, ήταν κολλημένα στον τοίχο. Κι από την τελευταία πόρτα, προτού φτάσω στη θάλασσα, μπήκα πάλι στην Πόλη. Πέρασα το Γαλατά, τη Βλαχέρνα, το Φανάρι, σ' έναν ατέλειωτο δρόμο, και τα πόδια μου πονούσαν. Το σώμα μου έκαιε και αγέρας δε φυσούσε.

Κοίταξα όλα τα μαυρισμένα σπίτια, για να ιδώ αν είναι βυζαντινά και να ποτιστώ από τον τύπο τους, αλλ' ήμουν κατακομένος, τα μάτια μου πονούσαν κ' έτσουζαν και μου ήρχονταν να πέσω.

Είμαι όλος άρνηση στην Πόλη και αντιλογία. Η διήγηση των άλλων για την Πόλη μου χαρίζει χίλια δώρα και δεν τα δέχουμαι. Η φράση, που την ακούω από μικρός, «Θα πάρουμε την Πόλη», μου λέγει ψέματα. Η Πόλη δεν είναι η Χάλκη, η Πρίγκηπο, τα Θεραπιά, δεν είναι τα Γλυκά Νερά της Ασίας. Η Πόλη δεν είναι οι δερβίσηδες, που άλλοι γυρίζουν σα σβούροι, άλλοι ουρλιάζουν σα λύκοι. Δεν είναι οι χοτζάδες, οι χαμάληδες, οι χανούμισσες, ούτε η πολύχρωμη ανακατωσούρα, που αρέσει μερικών ζωγράφων. Η Πόλη δεν είναι ο Σουλτάνος, το Γιλδίζ, το προσκύνημα, και τα παλάτια του στο Βόσπορο, και οι θησαυροί του στο Σταμπούλ. Ούτε οι Αρμένηδες, ούτε οι Λεβαντίνοι. Η Πόλη δεν είναι ίσως ούτε καν οι Έλληνες οι τωρινοί με το εμπόριό τους, ούτε οι Ελληνίδες που περιφέρουν την παχουλή τους χάρη και τα στολίδια τους στο Σταυροδρόμι, στα θέατρα και στα καφενεία. Ακόμης λιγώτερο είναι η Πρεσβεία και το Προξενείο, που έχουν μεταφερθεί εκεί με άπειρη πεζότητα και γραφειοκρατική ανοστιά από την Ελλάδα. Η Πόλη είναι άραγε πια και το Οικουμενικό Πατριαρχείο;

Πήγαινα κάθε μέρα στο Φανάρι και στην Πόλη την καθαυτό, κ' εκεί έπαιρνα ό,τι εύρισκα δικό μου. Την Αγιά Σοφιά, με το Σταυρό που έκαμα την έκαμα δική μου, την πήρα πίσω τη Μεγάλη Εκκλησιά. Τις εκκλησιές, τις πέτρες και τους πύργους, τα φίλησα, τα τείχη τα αγάπησα μέσα στο λιοπύρι του μεσημεριού. Και σκληρά σκληρά στάθηκα στους ρωσικούς τους λόφους του Άγιου Στέφανου, εκεί που δεν είναι άλλο καλλίτερο μέρος για να σταθεί το Γένος όλο, να κοιτάζει την παρμένη Πόλη. Σκληρότατα οι Ρώσοι ξεδιάλυσαν τα όνειρά μου τα βυζαντικά και μ' έδεσαν αλύπητα με την τωρινή κατάστασή μου. Η Πόλη, δεν είναι η Πόλη όπως την ήξερα· είμαι ε γ ώ. Δεν υπάρχει πια η Πόλη. Στην Πόλη ξύπνησαν και άναψαν μέσα μου όλες οι παλιές οι ταραχές μου και αποκάηκαν, και δεν απόμεινε μέσα μου παρά η στάχτη.

Ήμουν κουρασμένος και ψυχρός, και κοίταζα με απονιά την Πόλη, όταν έβγαινε το πλοίο μου από το Βόσπορο· και ίσως ήμουν έτοιμος να θελήσω μεγάλα έργα ελληνικά για τα ερχόμενα χρόνια.

http://www.istorikathemata.com/2016/01/blog-post_5.html
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΥΣΤΑΤΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΔΑΚΟΓΛΟΥ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ...

Ο επικήδειος λόγος του, για τον Ιπποκράτη Δάκογλου που εκφώνησε εχθές στην εκκλησία ο Γιάννης Σχοινάς 

 

Στίς αρχές τής δεκαετίας τού 1930 ένας νέος, καταγόμενος από τήν βασιλεύουσα, βαδίζει

Γιάννης Σχοινάς

απογοητευμένος στούς δρόμους τού κέντρου τών Αθηνών. Έχει επισκεφθεί όλους τούς συγγενείς στήν προσπάθειά του να συγκεντρώσει τό χρηματικό ποσόν πού τού χρειάζεται γιά νά εγγραφή στό Ε.Μ.Π., αλλά τού λείπει ένα πεντακοσιάρικο. Ξαφνικά εκεί στό πεζοδρόμιο πού βαδίζει βρίσκει ένα νόμισμα τών πεντακοσίων δρχ. Τό αρπάζει καί τρέχει, τρέχει καί προλαβαίνει νά κάνει τήν εγγραφή του λίγο πρίν εκπνεύσει η προθεσμία. Ο νέος αυτός ονομάζεται Ιπποκράτης Δάκογλου και μένει νά δούμε αν υπήρξε τυχερός άνθρωπος.

Εν συνεχεία διαπρέπει στόν επαγγελματικό τομέα ως Πολιτικός Μηχανικός μέ μεγάλα γιά τήν εποχή του έργα καί μέ σπουδαιότερο τό γήπεδο τού Παναθηναϊκού στή Λ. Αλεξάνδρας. Από τύχη κι’ αυτή η λαμπρή πορεία;

Έρχεται εις γάμου κοινωνία μέ τήν Κρητικοπούλα Ελευθερία Κοκκωνά από τό ορεινό ηρωϊκό χωριό τού Ρεθύμνου τής Κρήτης, τό Γερακάρι, καί αποκτούν τρία παιδιά: τόν Παναγιώτη, τόν Πολύδωρο καί τήν Θεοδοσία. Βιώνουν μία αρμονικώτατη οικογενειακή ζωή καί τής αφιερώνει γιά τά 50 χρόνια τού εγγάμου βίου τους (Χρυσοί γάμοι) τό σημαντικώτερο έργο του μέ τίτλο «Ο Μυστικός Κώδικας τού Πυθαγόρα καί η αποκτυπτογράφηση τής διδασκαλίας του». Τυχαία καί η οικογενειακή του ευτυχία;

Έρχεται η στιγμή τής συνταξιοδοτήσεώς του. Τό ανήσυχο πνεύμα του δέν τού επιτρέπει νά παραμείνει άπρακτος. Καταπιάνεται μέ τήν συγγραφή βιβλίων καί μάλιστα επιστημονικών πού έχουν σχέση μέ τόν Πυθαγόρα καί τούς Πυθαγορείους. Από τό 1980 καί μετά κυκλοφορούν τά έργα του πού δημιουργούν νέα δεδομένα στά Μαθηματικά, στή Μουσική καί στήν Αστρονομία.

Ο Ιπποκράτης  Δάκογλου

Μέ τό 4τομο έργο του «Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ» αποκαλύπτει τόν Μυστικό Κώδικα τού Πυθαγόρα τόν οποίον αναζητούσαν οι ερευνητές επί είκοσι έξι αιώνες, γιά νά δυνηθούν νά αποσυμβολίσουν τήν διδασκαλία του, κώδικα μέ τόν οποίον οι Πυθαγόρειοι εξασφάλιζαν τήν μυστικότητα κατά τήν μετάδοση τής απόκρυφης γνώσεώς τους. Στό έργο αυτό παρουσιάζονται οι πρώτες γνώσεις πού προέρχονται από τήν αποκρυπτογράφηση τών «Πυθαγορείων Ακουσμάτων», πού αποτελούσαν τούς τίτλους τών μαθημάτων τής Πυθαγορείου διδασκαλίας.

Δέν στέκεται όμως ήσυχος. Από τό 1991 αποστέλλει συνεχείς επιστολές στήν Αμερικανική ΝΑΣΑ καί στήν Ευρωπαϊκή ΕΣΑ καί τούς ενημερώνει, μεταξύ άλλων, γιά τήν Ἡλιοκεντρική μελέτη τού Πυθαγορείου Φιλολάου (5ος π.Χ. αιών) περί τής υπάρξεως 12 συνολικώς πλανητών στό Ἡλιακό σύστημα. Καθορίζει μάλιστα καί τήν απόστασή τους από τόν ήλιο. 16 χρόνια μετά τήν πρώτη δημοσίευση τού δικού μας Ιπποκράτη, παρουσιάζεται ο καθηγητής τής ΝΑΣΑ Έρικ Μπράουν καί ανακοινώνει τήν ανακάλυψη τού δεκάτου πλανήτη. Τόν ονομάζει ΣΕΝΤΝΑ καί δέν αναφέρεται καθόλου στόν Ιπποκράτη Δάκογλου.

Στό έργο του «ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ (2004) αναφέρει ότι η σημερινή μορφή τής Πυθαγορείου αριθμοσοφίας δέν είναι σύμφωνη μέ τόν φιλοσοφικό χαρακτήρα τού Πυθαγόρα, ο οποίος, είναι γνωστόν, ότι τίποτα δέν δίδασκε δίχως τήν μαθηματική τεκμηρίωση τής αληθείας αυτής.

Στό έργο του «ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΟΡΦΙΚΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΙΣ ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ» (2009) αναφέρει πώς ο Πυθαγόρας μυήθηκε στίς δοξασίες τού Ορφέως από τόν μύστη Αγλαόφαμο καί όπως μάς βεβαιώνει ο Συριανός, (ο δάσκαλος τού Πρόκλου), τίς μετέτρεψε από αφηρημένη φιλοσοφία στό επιστητό, στίς θετικές επιστήμες καί έτσι καί μέ ανάλογα σχέδια τίς δίδασκε στούς μαθητές του.

Στό επόμενο έργο του μέ τίτλο «ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΙΚΑΣΙΩΝ ΤΟΥ CHRISTIAN GOLDBACH (Δίγλωσση έκδοση ΕΛΛΗΝΙΚΗ - ΑΓΓΛΙΚΗ)» (2014) επιτυγχάνει εκείνο πού δέν πέτυχαν οι ερευνητές τών εικασιών τού Γκόλτνμπαχ καί κυρίως οι μαθηματικοί οι οποίοι δέν είχαν, μέχρι τότε, επιτύχει τήν μαθηματική απόδειξη τής αληθείας των, γιά πάνω από 300 χρόνια, καί γι’ αυτό αδυνατούσαν νά αντιληφθούν τίς άλλες μεγάλες σοβαρότατες αλήθειες πού εμπεριέχουν αυτές.

Στό τελευταίο έργο του, τό οποίον, σημειωτέον, εκυκλοφόρησε στίς αρχές τού Δεκεμβρίου 2015, μέ τίτλο «ΔΙΔΥΜΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ - Μαθηματικοὶ νόμοι παραγωγῆς Διδύμων Πρώτων Ἀριθμῶν» αναπτύσσει τήν θεωρία τού Πυθαγορείου φιλοσοφικού–κοσμολογικού σκέλους τών Πρώτων Αριθμών, τό οποίο απετέλεσε τήν μαθηματική απόδειξη τού κύκλου τής ζωής τών πάντων (γέννηση, ζωή, θάνατος καί επαναγέννηση). Ο Πυθαγόρας έλεγε: «οι αριθμοί είναι όντα», δηλαδή ότι οι αριθμοί συμπεριφέρονται σάν τά έμψυχα όντα τής δημιουργίας, ήτοι ότι οι αριθμοί είναι γεννητοί, έχουν μάννα, έχουν πατέρα, συζευγνύονται, τεκνοποιούν, ζούν καί μεταβαίνουν στήν αιωνιότητα καί ξαναγεννιούνται αενάως.

Στάθηκε καί στό συγγραφικό του έργο τυχερός ο Ιπποκράτης Δάκογλου; Ή μήπως στό ότι έζησε 102 ολόκληρα χρόνια;

Δέν ήσουν τυχερός Δάσκαλε Ιπποκράτη Δάκογλου. Υπήρξες δημιουργικός, μετρημένος καί από τόν Θεό ευλογημένος. Ευλογημένος από τήν στιγμή πού έβαλε στό διάβα σου εκείνο τό πεντακοσιάρικο. Τυχεροί είναι όσοι σέ γνώρισαν από κοντά καί όσοι αντλούν εφόδια από τήν σοφία σου, μελετώντας τά έργα σου. Υπερτυχερός, δέ, μάλλον είμαι εγώ πού είχα τήν τιμή νά επιμεληθώ καί νά εκδόσω το σύνολο τής πνευματικής σου δημιουργίας.

Από τά χαράματα τής Δευτέρας 4ης Ιανουαρίου η πνευματική Ελλάς είναι σίγουρα πτωχότερη. Είναι βέβαιον όμως ότι εσύ Δάσκαλε Ιπποκράτη έχεις βρεί τήν θέση σου στήν γειτονιά τών Αγγέλων. Αυτή η θέση ταιριάζει μόνον σέ σένα μέ βάση τόν ελληνικό τρόπο τού ενάρετου καί δημιουργικού σου βίου.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Πλήθος κόσμου τίμησε με την παρουσία του και αποχαιρέτησε κατά την χθεσινή νεκρώσιμο ακολουθία τον μεγάλο Έλληνα Ιπποκράτη Δάκογλου. Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο Παναγιώτης Λιάκος, από την εφημερίδα Δημοκρατία, ο άνθρωπος που του πήρε την τελευταία συνέντευξη.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Zülfikar Doğan 

Μετάφραση : Σωτήρης Δημόπουλος 

Η Τουρκία, η οποία μετά την επιδείνωση των σχέσεών της με τη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και το Ισραήλ έχασε την οικονομική, πολιτική και διπλωματική επιρροή της στην Μέση Ανατολή, βρίσκεται στα πρόθυρα της απώλειας και της Κεντρικής Ασίας, λόγω της κρίσης με τη Ρωσία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/01/blog-post_9.html

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

Γράφει ο Ιγνάτιος Γκίκας

Από το 1453, μετά την άλωση της Kωνσταντινούπολης, οι Έλληνες προσπαθούσαν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό. Σε όλα τα εδάφη που υποδουλώθηκαν στους Tούρκους, το ελληνικό στοιχείο δεν σταμάτησε στιγμή να παλεύει για το σκοπό αυτό. Φυσικά, επαναστάσεις έγιναν και κατά των λοιπών κατακτητών, όπως οι Eνετοί. Tο πλήθος των επαναστάσεων είναι τέτοιο, που είναι αδύνατη η ακριβής και πλήρης καταγραφή τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/01/blog-post_2.html