ΓΥΝΑΙΚΑ : Η ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΙΕΡΑ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

Είναι πρόδηλο, ότι η γυναίκα, κατά τα κρατούντα διαχρονικώς Ιερά ειωθότα  και απαρασάλευτους Νόμου του θεού, με Τιμώμενο πρόσωπο την Υπεραγία ημών Θεοτόκο, συνιστά ένα πλήρες και πολυσχιδές πλάσμα του Θεού΄, το οποίο ενσαρκώνει την Ιερότητα της Φύσεως , ως προς τις μυστηριακές πολύπτυχες και πολλαπλώς αυτοτελείς λειτουργίες της.

Το μείζον καθίσταται ο τοκετός και ο άρρηκτα διαχρονικός ομφάλιος λώρος με τους γεννήτορες μας αρχής γενομένης εκ της συλλήψεως του τέκνου, εξικνουμένη έως του πρωτόπλαστος προτού εκπέσουν εκ του Παραδείσου.

Εν άλλοις λόγοις η γυναίκα ως ιερό πρόσωπο, εγκυμονεί την εξανάσταση του Γένους και την εξέλιξη συλλήβδην της ανθρωπότητας διότι συνιστά το ένζυμο και τον δυναμικό καταλύτη δια την εξεύρεση ουσιαστικών λύσεων με αποκλειστικό γνώμονα την ειρήνη και την τω όντι ανιδιοτελής και πλήρης αγάπη, η οποία συμπυκνώνει εύγλωττα, το θεμέλιο του σύμπαντος κόσμου.

Επί των ημερών μας, υπό το κίβδηλο πρόσχημα ανυπόστατων ιδεολογημάτων, δίκην την φερόμενης ισότητας η γυναίκα υποτιμάται και δεν αναδεικνύονται οι κατά φύσιν αρετές της επί της αγοράς εν γένει εργασίας αλλά και εν ταυτώ ούτω προστατεύονται και οι ιδιαιτερότητες της, ερειδόμενες επί της κατά φύσιν διαφορετικότητας της, υπό την έννοια ότι η δήθεν ισότητα δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψιν τις βιολογικές διαφοροποιήσεις έναντι του ανδρός ούτως ώστε να εξομοιώνεται σφόδρα επί τη πράξη, πλην παντελώς εσφαλμένως, ο άνδρας με τη γυναίκα, με αποτέλεσμα να ακρωτηριάζονται έτερες θεμελιώδεις κατά φύση ιερές πτυχές της γυναίκας.

Η γυναίκα κατ’ ουσία, φέρει την ζωή του κόσμου, συνιστά την πηγή του συναισθηματισμού και της αγάπης, ως εκ τούτου η είσοδο της εις την αγορά εργασίας, ορθώς επετράπη επί τω τέλει ίνα εισφέρει προς την εξέλιξη της επιστήμης και της εν γένει κοινωνικής προόδου, τοσούτον επιστημονικώς αλλά και ουσιαστικώς, πλην όμως οι «φωστήρες αρχιτέκτονες του εγχειρήματος τούτου», ήτοι, της εκ του αποτελέσματος υποκριτικής αυτής ισότητας, επί τόσα έτη, ουδόλως σεβάστηκαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γυναίκας, διότι ο στόχος του δεν ήτο η εξέλιξη και ο απόλυτος σεβασμός τους, διότι πέραν ότι συνιστά τον πυρήνα της κοινωνίας και της εξέλιξης εκ παραλλήλου αποτελεί τον ακρογωνιαίο και ακροτελεύτιο λίθο της οικογένειας του πρώτου κυττάρου του πολιτισμού, εκ του οποίου απαρτίζεται η εδραία και κραταιά βάση μίας κοινωνίας.

Επί τη πράξη, η γυναίκα αδικήθηκε κατάφωρα διότι ουδένα έθνος κράτος θέσπισε πρωτοποριακά μέτρα υπέρ της μητρότητας αλλά και υπέρ της φύσεως της γυναίκας επί της βάση της διαφορετικότητας, διότι η γυναίκα αναδεικνύει τις καλλιέπεια της ψυχής της αφού ισχυροποιηθούν τα κατά φύση ειδικά χαρακτηριστικά της εξ αντιδιαστολής του ανδρός καθότι πρόκειται δια δύο εκ διαμέτρου αντίθετα φύλα ως προς τον άνδρα, όπου δια της σύζευξης και της επαφής, επιτυγχάνεται η ισορροπία και η αρμονία δια της αλληλοπεριχώρησης της διαφορετικότητας των ετερόκλητων χαρακτηριστικών των δύο φύλων.

Ο απόλυτος σεβασμός της γυναίκας, η οποία συνιστά τον συναισθηματικό μας τροφοδότη, τον εξισρροπιστή, την Αγία μητέρα και την συγχωρητική αγκαλιά όλων οφείλουμε να την διασφαλίζουμε δια να επέρχεται η αρμονία και όχι να την συμψηφίζουμε με ορισμένα ανδρικά χαρακτηριστικά.

Ως εκ τούτου λοιπόν χαιρετίζουμε την απόφαση της Ισπανίας δια δικαιολογημένη χορήγηση τριημέρου αδείας προς τις γυναίκες διαρκούσης της εμμήνου ρήσεως, δια να μπορούν ανυπερθέτως, μετά ταύτα της βασανιστικής και αλγεινής αυτής περιόδου, να επανέλθουν εις τα καθήκοντά τους ανακουφισμένες.

Εξ αφορμής αυτής της ρηξικέλευθης αυτής τομής όπου ευελπιστώ να αποτελέσει το εφαλτήριο δια μία πραγματική ισότητα επί την ως άνω βάση προς σκοπό την πρόοδο της κοινωνίας και την εξέλιξη της οικογένειας.

Εν κατακλείδι, εις τον ανυπόληπτο παρά φύση κράτος  μας, το οποίο κηδεμονεύει το έθνος και την πατρίδα μας, δηλονότι αποτελεί διαχρονικά την κοιτίδα του πολιτισμού, αυτές οι ως άνω αξίες περί της γυναίκας συνιστούν ψιλά γράμματα καθότι εν Ελλάδι, πλήττουν, επιμελώς μεθοδευμένα, την γυναίκα, πάρα την , δήθεν εξ αντιθέτου εκπεφρασμένη ρητορική αμιγώς προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπιμοτήτων, τούτο δε αποδεικνύεται από την εν γένει στάση του δοτού κράτους αλλά και δια της προτεραιότητες περί την ατζέντα του εκμαυλισμού και της διαφθοράς της νεολαίας, της εξαχρείωσης των ηθών, της κατάλυσης της οικογένειας αλλά και της προαγωγής νοσηρών, μη πολιτισμένων αηθών προτύπων, με γνώμονα  την νομιμοποίηση της διαστροφής και της διαταραχής.

Συνελόντι ειπείν, μαχόμεθα υπέρ της αληθείας αλλά και της επικράτησης της κοινωνικής ισορροπίας.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΕΞΙΑ ΑΦΥΠΝΙΖΕΤΑΙ. Η ΕΛΛΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΟΥΡΑΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Αναδημοσιευμένο από την εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα

Από το 1990, ήτοι το έτος κατά το οποίο κατέρρευσε ο κομμουνισμός και επομένως έλαβε τέλος η εποχή του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ της Δύσεως και του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, μετέβημεν στην εποχή της Παγκοσμιοποιήσεως και στη μονοκρατορία της Νέας Τάξεως. Έκτοτε, οι διεθνιστικές δυνάμεις εγκαινίασαν τη Νέα Εποχή, οι  ορθοπολιτικοί μηχανισμοί της οποίας, έχουν ως αποστολή τους την διάλυση των Εθνών που θα επέλθει με την αλλοίωση των ιδιαίτερων ταυτοτικών χαρακτηριστικών τους. Ευρισκόμεθα εξάλλου σε μία εποχή που οι εγκέφαλοι της Νέας Τάξεως απαιτούν τον σεβασμό μέσω του «δικαιωματισμού», σε τεχνητά υπερ-δικαιώματα των μειονοτήτων εις βάρος του συνόλου, ενώ η Εθνική Ιδιαιτερότητα θεωρείται από αυτούς, στοιχείο που εκκολάπτει τον ρατσισμό και τον σωβινισμό και ως εκ τούτου εξαλείφεται μεθοδικά μέσω της λαθρομεταναστεύσεως, η οποία συρρικνώνει βαθμιαία την Εθνική Ομοιογένεια.

Εν μέσω της διεθνούς αντεθνικής λαίλαπας, οι Λαοί αντιδρούν και επιλέγουν να κυβερνηθούν από αυθεντικές εθνοκεντρικές δυνάμεις, προερχόμενες συνήθως από τον Εθνικό, Δεξιό, Συντηρητικό Χώρο. Το έπραξαν οι Ρώσοι και μετά από μία περιδίνηση που διήρκεσε επτά δεκαετίες επί κομμουνισμού και άλλη μία από το 1990 έως το 2000 όπου ηγωνίζοντο να εύρουν τον εθνικό και οικονομικό βηματισμό τους μετά από τη μαύρη περίοδο των ουτοπικών «σοσιαλιστικών παραδείσων», έκτοτε εκλέγουν τον εθνοκεντρικό Πρόεδρο Πούτιν. Το τόλμησαν οι Αμερικανοί το 2016, εκλέγοντας πανηγυρικά τον ανιδιοτελή Πατριώτη και ταυτοτικό Συντηρητικό Δεξιό Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου οι αντισυστημικές πολιτικές είχαν ως συνέπεια την απώλεια της εξουσίας κατόπιν της οριακής και αμφισβητούμενης από πολλούς, ήττας του, στις αμερικανικές εκλογές του 2020. Στον Εθνικό Δρόμο ευρίσκεται και η ανερχόμενη ευρωπαϊκή δύναμη προασπίσεως Παραδοσιακών Αρχών και Αξιών, Ουγγαρία, η οποία από το 2010 εκλέγει ασταμάτητα τον Ηγέτη Όρμπαν ο οποίος αποτελεί ένα ισχυρό ανάχωμα στην υπέρμετρη λαθροαπειλή. Πατριωτικά και Εθνικιστικά Κινήματα αναπτύσσονται πλέον σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γηραιάς Ηπείρου. Στην Ισπανία (VOX), στην Ιταλία (Λέγκα του Βορρά με Ηγέτη τον Σαλβίνι), στην Αυστρία, στην Πολωνία και ασφαλώς στην Γαλλία.

Η Μητέρα των Μαχών όμως μεταξύ της Εθνικο-Λαϊκής Δεξιάς και των νεοταξίτικων δυνάμεων, διεξήχθη στις 10 και 24 Απριλίου στην Γαλλία. Στη μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης, η οποία μαζί με την Γερμανία, καθορίζει τις κατευθυντήριες γραμμές του πολιτικού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Μετά από σκληρή μάχη, ο Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν κατόρθωσε να καταγάγει «Πύρρειο Νίκη» επί της λίαν αξιόμαχου αντιπάλου του, Μαρίν Λεπέν, Ηγέτιδος του Δεξιού Εθνικού Συναγερμού. Η Λεπέν, έχοντας απέναντί της συσπειρωμένες τις δυνάμεις της Νέας Τάξεως, επέτυχε να διευρύνει σημαντικά τα ποσοστά της εν σχέσει με το 34% του 2017, φθάνοντας στο εκκωφαντικό 42% του δευτέρου γύρου, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τρόμο στην πολιτική «ορθότητα», η οποία δεν επιθυμεί στο τιμόνι των κρατών, στιβαρούς ηγέτες με Πίστη στα Ευγενή Ιδεώδη, Πυγμή και Βούληση να συγκρουστούν με τις εθνοαποδομητικές δυνάμεις. Παρά το γεγονός λοιπόν ότι η πλειονότητα των υποψηφίων του α΄ γύρου, εζήτησαν από τους οπαδούς τους να κινηθούν κατά της Λεπέν, εν τέλει ο Γαλλικός Λαός, διαθέτοντας εθνικά αισθητήρια και βιώνοντας την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της Γαλλίας, ένεκα της πληθώρας αλλοδαπών που διαβιούν στο έδαφός της, αφυπνίστηκε και αντέδρασε, δίδοντας αυξημένη ισχύ στην Δεξιά της Λεπέν.

Πράγματι. Η Ευρώπη στις παρακμιακές ημέρες που διανύουμε παγκοσμίως, διεκδικεί την επικράτηση της Δεξιάς, Εθνοκεντρικής, Συντηρητικής, Παραδοσιακής πολιτικής ατζέντας, η οποία οραματίζεται την επαναφορά της Ένδοξης Παλαιάς Ευρώπης των Εθνών και την καταδίκη του νεοταξίτικου  πολύ-πολιτισμού. Μία καθαρόαιμη Δεξιά με συνασπισμένες άπασες τις Εθνικές Δυνάμεις που θα αγωνιστούν για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της λαθρομεταναστεύσεως, την διάσωση του ελληνογενούς τριπτύχου, το οποίο συμπυκνώνεται στις έννοιες της Πατρίδος, της Θρησκείας και της Οικογένειας, την εμπέδωση της Δημοσίας Τάξεως και Ασφαλείας, την ενίσχυση της Εθνικής Αμύνης, την προαγωγή της Ελεύθερης Οικονομίας με την απαλοιφή της υπεροφορολογήσεως, την ισχυροποίηση της Κοινωνικής Πολιτικής, την καταπολέμηση της Ανεργίας, την προάσπιση των Παραδοσιακών Αξιών, την εξεύρεση λύσεως στο πανευρωπαϊκό Δημογραφικό πρόβλημα. Οι Λαοί και τα Έθνη της Γηραιάς Ηπείρου, αποζητούν μία Ευρώπη που θα επιστρέψει στις ρίζες της, ήτοι στον Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό και την Χριστιανική Πίστη, απαλλαγμένη από τον ισλαμικό κίνδυνο και την πληθυσμιακή αλλοίωση που προκαλείται ένεκα του ανεξέλεγκτου λαθροεποικισμού.

Στην Ελλάδα πάλι, τα πολιτικά αντανακλαστικά ως προς τις επικρατούσες διεθνείς συνθήκες, συνεχίζουν να λειτουργούν με χρονοκαθυστέρηση. Οι εγχώριοι πολιτικοί στην πλειοψηφία τους, στις γαλλικές εκλογές υπεστήριξαν τον Μακρόν, επικαλούμενοι ότι επί της πενταετούς Προεδρίας του, οι ελληνογαλλικές σχέσεις διετηρήθησαν σε ικανοποιητικά επίπεδα, χάρις τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς που πραγματοποιήθηκαν. Αναπαρήγαγαν δε, την αυθαίρετη και ατεκμηρίωτη άποψη ότι μια ενδεχόμενη άνοδος της Λεπέν στον προεδρικό θώκο, θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στις άριστες σχέσεις των δύο χωρών, λησμονώντας εκουσίως ότι η Λεπέν εκφράζει αντιτουρκικές θέσεις, στρεφόμενη κατά της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, έλκοντας μάλιστα την καταγωγή της από μία Φιλελληνική Οικογένεια. Η Γαλλία άλλωστε, είναι μία χώρα που διέπεται από Πολιτικές Αρχές και εφαρμόζει σταθερή Εξωτερική Πολιτική ως προς την Ελλάδα, με την οποία διατηρεί διαχρονικά, ουσιαστική συμμαχία, που δεν επηρεάζεται ιδιαιτέρως από τις εναλλαγές πολιτικών δυνάμεων στην εξουσία. Ως εκ των ανωτέρω και δεδομένης της διεθνιστικής ροπής του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, η Ελλάς χρειάζεται την συγκρότηση ενός Ισχυρού Εθνικού Φορέα. Δυστυχώς όμως, ευρισκόμεθα ακόμη στην πεδιάδα των ατελέσφορων προσπαθειών. Στον λεγόμενο Πατριωτικό Χώρο, ήτοι αυτόν που προσδιορίζεται πολιτικά, δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, επικρατεί πολυδιάσπαση, αρχομανία και πρόσδεση στο άρμα μίας υπερδυνάμεως, είτε πρόκειται για τις Η.Π.Α. είτε για την Ρωσία, χωρίς να δύναται να πρυτανεύσει η λογική και καθαρή εθνική θέση, η οποία επιτάσσει ότι η Ελλάς πρέπει να ανήκει εκεί που ευρίσκεται το Συμφέρον της. Ως εκ τούτου, μεγάλο τμήμα του Εθνικού Χώρου έχει εγκλωβιστεί στο συστημικό «μαντρί» της Ν.Δ., η οποία επί ηγεσίας Κυριάκου Μητσοτάκη ανέχεται υπέρμετρα, αριστερίστικες, δικαιωματιστικές και εθνικά επικίνδυνες ιδεοληψίες. Η Ν.Δ., όπως άλλωστε και το σύνολο (σχεδόν) του λεγόμενου «κοινοβουλευτικού τόξου», ετάχθησαν υπέρ του Μακρόν, μόνο και μόνο γιατί θεωρούν ότι οι εθνικές θέσεις της Λεπέν ανήκουν στην Ακροδεξιά. Το ίδιο έπραξαν άλλωστε, αναφορικά με κάθε Πατριώτη Ηγέτη, που στρέφεται κατά του αντεθνισμού, όπως οι προαναφερθέντες Τραμπ, Πούτιν, Όρμπαν, Σαλβίνι κλπ. Δέον λοιπόν να ανελιχθεί ο Ένας και Αδιαφιλονίκητος Έλληνας Ηγέτης, ο οποίος θα ενώσει τις διασκορπισμένες ομάδες και υπό-ομάδες της Δεξιάς, ώστε τα επόμενα κρίσιμα έτη, ο Χώρος να γίνει συμπαγής και έχοντας αποκτήσει θέση ισχύος, να μπορεί να επαναφέρει Πατροπαράδοτες Αρχές και Αξίες, χάρις τις οποίες το Έθνος των Ελλήνων μεγαλούργησε.

Η Λεπέν μολονότι ηττήθηκε, αλλάζει την Ευρώπη. Το σύστημα, φοβούμενο την άνοδο της Εθνικής Δεξιάς, θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει τμήμα έστω της εθνικής πολιτικής. Η Λεπέν ανοίγει τον δρόμο για την απενοχοποίηση της Εθνικής Ιδεολογίας και την σήμπηξη ενός πανευρωπαϊκού πόλου που ως βασικό στόχο θα έχει την προστασία της Χριστιανικής Ευρώπης των Εθνών. Εάν μάλιστα σε δύο έτη επιτευχθεί η πολυπόθητη επάνοδος του Τραμπ στις Η.Π.Α., ο Εθνικός Συντηρητισμός θα έχει επικρατήσει. Μία επικράτηση που αποτελεί Λαϊκή Απαίτηση και Εθνική Αναγκαιότητα. Η Ευρωπαϊκή Δεξιά δεικνύει τον Δρόμο. Ας παραδειγματιστούμε κι εμείς οι Έλληνες Πατριώτες, ενθυμούμενοι ότι το Έθνος μας, πρώτο απ’ όλα, ακολούθησε τον Δρόμο της Αρετής. 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ (6ο Μέρος)

Του Παναγιώτη Λιάκου 

Ίσως άθελά του, δίνει τον μόνο αληθή ορισμό της σατανολατρείας: Είναι η λατρεία στο «εγώ», η αποθέωση του εαυτού

«Μα, δεν ήταν θρήσκος και δεν υποκρινόταν το θεοφοβούμενο, το θεολάτρη. Οπως σ’ όλες του τις σκέψεις, έτσι και στο θρησκευτικό ζήτημα ήταν φιλελεύθερος. […] Μια μέρα που συζητούσαν μπροστά του ζητήματα ξένων επιρροών είπε:

“Δεν παραδέχομαι προπαγάντες, αυτά μάλιστα, να τιμωρηθούν. Μα και πιέσεις τής συνειδήσεως δεν τις ανέχομαι!” Και με μια βίαιη κίνηση του δεξιού του χεριού του, τα μάτια γεμάτα σπίθες, μου είπε φωναχτά: “Βρε αδελφέ, μπορεί εγώ να θέλω να λατρεύω το Βελζεβούλ. Θα μ’ εμποδίσεις, δηλαδή;” Με πήραν τα γέλια και με είδε και θυμήθηκε και γέλασε κι εκείνος. “Μην το μεταπείτε”, μου είπε χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή του, “θα πουν πως θέλω να λατρέψω τον εαυτό μου, αφού με λένε Βελζεβούλ και Σατανά!”». Πηνελόπη Σ. Δέλτα, «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος. Ημερολόγιο – Αναμνήσεις – Μαρτυρίες – Αλληλογραφία», επιμέλεια Π. Α. Ζάννας, Εκδοση από το Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα, Αθήνα: 1978, 278.

Η Πηνελόπη Δέλτα (1874-1941) ήταν κόρη του επιχειρηματία και εθνικού ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη (1843-1929) και της Βιργινίας Χωρέμη (1848-1928). Η οικογένειά της ανέπτυξε στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το αρχειακό υλικό της Πηνελόπης Δέλτα που σχετίζεται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και εκδόθηκε σε έναν τόμο βρίθει εγκωμιαστικών σχολίων για τον οικογενειακό φίλο της. Ωστόσο, οι μεγαλύτερες και οδυνηρότερες αλήθειες που μπορεί να έρθουν στο φως για κάποια ιστορική μορφή συχνά δημοσιοποιούνται από οικεία πρόσωπα, που προσπαθούν να ωραιοποιήσουν πτυχές του χαρακτήρα στον οποίο αναφέρονται και, χωρίς να το επιδιώκουν, επιτυγχάνουν το αντίθετο. Οποιος διαβάσει τα «πριν» και τα «μετά» του «επεισοδίου» που εξιστορεί η Πηνελόπη Δέλτα θα διαπιστώσει ότι χρονολογικά εντάσσεται στο 1915, τη χρονιά που ο «εθνάρχης» γέμιζε τις τσέπες του με το χρήμα του Ζαχάρωφ και των ξένων κυβερνήσεων και συνωμοτούσε με τους Αγγλογάλλους εναντίον του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ και του ελληνικού λαού.

Η διακήρυξη του Ιωάννη Καποδίστρια προς τους Ελληνες, που ξεκινά με τη φράση «Εάν ὁ Θεός μεθ’ ἡμῶν, τίς καθ’ ἡμῶν»

Το σημείο του βιβλίου της Πηνελόπης Δέλτα όπου ο Ελ. Βενιζέλος αναφέρεται στο δικαίωμά του να λατρεύει τον Βελζεβούλ. 

Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο ο Βενιζέλος, σε συζήτηση για τη θρησκεία και το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, έφερε ως παράδειγμα τον εαυτό του, που θα έπρεπε να του επιτρέπεται να είναι σατανολάτρης! Μάλιστα, η Πηνελόπη Δέλτα αναφέρει ότι τη φράση «μπορεί εγώ να θέλω να λατρεύω το Βελζεβούλ» την ξεστόμισε φωναχτά «με μια βίαιη κίνηση του δεξιού του χεριού του» και τα μάτια του ήταν «γεμάτα σπίθες». Αυτό δείχνει εκδήλωση έντονου παρορμητισμού και ψυχολογικής φόρτισης – σαν αυτές που βιώνουν οι άνθρωποι όταν καταπιέζουν για μεγάλες χρονικές περιόδους συναισθήματα, ιδέες και αντιλήψεις που έχουν, και κάποια στιγμή τις αποκαλύπτουν με ορμή ανάλογη με την ψυχολογική πίεση που ένιωθαν όσον καιρό… έκρυβαν τα «πιστεύω» τους.

Σε αυτό το εκ πρώτης όψεως «χαριτωμένο» περιστατικό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αμέσως μετά την -μεταξύ σοβαρού και αστείου- αποκάλυψή του, αναδιπλώνεται. Επικρατεί μέσα του το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης και ζητά από τη φίλη του να μη μεταφέρει τη συζήτησή τους, διότι όσοι την ακούσουν «θα πουν πως θέλω να λατρέψω τον εαυτό μου, αφού με λένε Βελζεβούλ και Σατανά!».

Ακόμα και εδώ, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ίσως άθελά του, δίνει τον μόνο αληθή ορισμό της σατανολατρείας: Είναι η λατρεία στο «εγώ», η αποθέωση του εαυτού και η αντιμετώπιση όλων των άλλων ως εργαλείων πραγμάτωσης προσωπικών στόχων.

Ο φίλος της Πηνελόπης Δέλτα εν γνώσει του, με σχέδιο και πρόγραμμα, θυσίασε έναν λαό, τον ελληνικό, στον βωμό των προσωπικών του συμφερόντων. Ζήτησε από τους Αγγλογάλλους χειριστές του να προκαλέσουν λιμό στην Ελλάδα για να οργιστεί το πλήθος και να ανατρέψει τον βασιλιά. Χρησιμοποίησε τα υλικά και άυλα περιουσιακά στοιχεία της χώρας ως ανταλλάγματα της στήριξης που του παρείχαν οι ξένοι. Κι αυτό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αποτελεί έργο συνειδητοποιημένου χριστιανού. Αλλωστε, οι μεγάλες ταυτίσεις κάθε ανθρώπου φαίνονται και στις λέξεις που χρησιμοποιεί… ανακλαστικά. Ο Ιωάννης Καποδίστριας τη διακήρυξη προς τους Ελληνες, με την οποία εγκαινίαζε την κυβερνητική περίοδό του (Αίγινα, 20 Ιανουαρίου 1828), την ξεκινούσε με τη φράση «Εάν ὁ Θεός μεθ’ ἡμῶν, ουδείς καθ’ ἡμῶν». Ο Βενιζέλος είχε στον νου του τον Σατανά.

Ο μεν, με τον Θεό στην καρδιά και τον λογισμό του, δημιούργησε κράτος από τα συντρίμμια της οθωμανικής λαίλαπας, και ο δε διαμόρφωσε μια κατάσταση που παρέδωσε τον Ελληνισμό της Μικρασίας στην πυρά την οποία άναψαν οι Τούρκοι.

Τα «λαδώματα» του «εθνάρχη» είναι αποδεδειγμένα. Αυτό που έχει ενδιαφέρον να αποδειχθεί είναι η ύπαρξη πρόθεσης από την πλευρά του Ζαχάρωφ να δολοφονηθεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄

«Πήρα τον Λάμπρο μαζί μου… Συναντήθηκα με τον Βενιζέλο… Δημιουργώ συνοριακές δυσκολίες… Αν οι Βούλγαροι περάσουν τα σύνορα… Εψαξαν τις αποσκευές μου… Άμεσο αποτέλεσμα με τις εφημερίδες… Ασφαλίτες με “προστατεύουν”… Ανδρας τράβηξε μαχαίρι και τραυμάτισε άσχημα τον Λάμπρο… Ο βασιλιάς φρουρείται καλά… Ιδέα του Βενιζέλου να δημιουργήσουμε προβλήματα στη Μικρά Ασία». Ημερολογιακές καταχωρίσεις του Μπαζίλ Ζαχάρωφ από το ταξίδι του τον Δεκέμβριο του 1915 στην Ελλάδα.*

Η αναφορά του Ζαχάρωφ για τη φρούρηση του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ είναι ιδιαίτερα σκοτεινή. Προκαλεί σκέψεις για πιθανή οργάνωση δολοφονικής επίθεσης εναντίον του Έλληνα ανωτάτου άρχοντα.

Ο Ζαχάρωφ δεν ήταν ένας απλός έμπορος. Ηταν μεγαλέμπορος όπλων και το μεγαλύτερο τμήμα των δραστηριοτήτων του εντοπιζόταν στην γκρίζα ζώνη του παρακράτους, που κάνει τη βρόμικη δουλειά για λογαριασμό του κράτους ή/και των κρατών, που τον τροφοδοτούσαν με χρήμα, προσβάσεις και ισχύ. Εύκολα έμπλεκε χώρες σε πολεμικές αναμετρήσεις και ακόμα πιο εύκολα έβγαζε από τη μέση τα πρόσωπα που δεν εξυπηρετούσαν τους σχεδιασμούς του.

Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι το ταξίδι του Ζαχάρωφ στην Ελλάδα οργανώθηκε αμέσως μόλις πιστοποιήθηκε η κατάθεση 1.407.000 λιρών Αγγλίας, που πιστώθηκαν από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στον λογαριασμό του Ζαχάρωφ στην τράπεζα Barclays. Ο Ζαχάρωφ αυτό το ποσό το μετέτρεψε σε συνάλλαγμα (δραχμές, λίρες Αγγλίας και Ιταλίας, γαλλικά φράγκα) και ήρθε στην Ελλάδα κουβαλώντας μετρητά ή χρεόγραφα για να οργανώσει την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτά τα μετρητά δόθηκαν στον Βενιζέλο, σε πολιτικούς, δημοσιογράφους, κρατικούς αξιωματούχους και σε οποιονδήποτε άλλον θα μπορούσε να εξυπηρετήσει την έξοδο της χώρας μας από την κατάσταση της ουδετερότητας και την είσοδό της στο πολεμικό σφαγείο για λογαριασμό των Αγγλογάλλων. Ο Ζαχάρωφ σε αυτές τις ημερολογιακού τύπου καταχωρίσεις αναφέρει ότι «δεν κράτησα ακριβή λογαριασμό». Δηλαδή, δεν τήρησε ακριβές αρχείο με τα ονόματα και τα ποσά που έλαβε καθένας. Ωστόσο, σε ένα σημείο αναφέρει: «Εστειλα στον Αβέρωφ** 1.000.000 φράγκα… Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου».

Τα λαδώματα του «εθνάρχη» Βενιζέλου είναι αποδεδειγμένα, όπως και οι ημερομηνίες που έπαιρνε τα χρήματα των Αγγλογάλλων για να κάνει τα θελήματά τους. Όμως, αυτό που έχει ενδιαφέρον να αποδειχθεί είναι η ύπαρξη πρόθεσης από την πλευρά του Ζαχάρωφ να δολοφονηθεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2022, μου παραχώρησε συνέντευξη (μέσω βιντεοκλήσης) ο Δρ Joseph Maiolo, καθηγητής Ιστορίας Διεθνούς Πολιτικής στο King’s College του Λονδίνου. Ο καθηγητής Maiolo είναι εις εκ των δύο συντακτών της εργασίας για την ανάμειξη του Μπαζίλ Ζαχάρωφ στην ελληνική πολιτική, η οποία περιλαμβάνει την αινιγματική φράση του μεγαλεμπόρου όπλων σχετικά με την καλή φρούρηση του βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄. Μεταξύ άλλων, του ζήτησα να τοποθετηθεί σχετικά με τους συνειρμούς που προκαλεί η φράση του Ζαχάρωφ. Σκέφτηκε κι εκείνος ότι σχεδιαζόταν απόπειρα κατά της ζωής του μονάρχη; Μου απάντησε: «Ηταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν διάβασα αυτή τη φράση. Συχνά (σ.σ.: ο Ζαχάρωφ) κάνει αναφορές, σε άλλα κείμενα, για οργάνωση συνοριακών επεισοδίων – για γεγονότα αυτού του είδους στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία…

Άραγε, οργανώνει και εδώ κάποια συγκαλυμμένη δραστηριότητα, μια απόπειρα κατά της ζωής του μονάρχη; Γιατί ενδιαφέρεται για αυτό που αναφέρει; Ή κάνει αυτό το σχόλιο για να δείξει πόσο αντιδημοφιλής έχει γίνει ο βασιλιάς; Αυτά, πάντως, είναι εικασίες. Δεν γνωρίζουμε. Δεν είναι παράλογο να ενδιαφέρεται για την ασφάλεια του παλατιού. Είναι, ωστόσο, σκοτεινό το ενδιαφέρον του…»

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο ο βασιλιάς ήταν δημοφιλέστατος και οι εκδηλώσεις λατρείας του λαού προς το πρόσωπό του ήταν καθημερινές. Αρα, από τους πολλούς δεν είχε να φοβάται κάτι. Οι λίγοι (και σε αριθμό, αλλά και στο ηθικό ανάστημα) τον επιβουλεύονταν.

*Αυτές οι ημερολογιακές καταχωρίσεις δημοσιεύτηκαν στην εργασία των Joseph Maiolo και Tony Insall με τίτλο: «Sir Basil Zaharoff and Sir Vincent Caillard as Instruments of British Policy towards Greece and the Ottoman Empire during the Asquith and Lloyd George Administrations, 1915-8». Η εργασία αυτή συμπεριλήφθηκε στην έκδοση του εξειδικευμένου πολιτικού και ιστορικού περιοδικού «The International History Review» (34:4, σ. 819-839). Η συγκεκριμένη ημερολογιακή καταχώριση βρίσκεται στη σελίδα 825.

Στην εργασία των Joseph Maiolo και Tony Insall, όπως ήδη έχει επισημανθεί στο 3ο μέρος του αφιερώματος για τον Ελ. Βενιζέλο, δημοσιεύονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τα αποδιαβαθμισμένα έγγραφα του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αφορούν τις δοσοληψίες του οικονομικού διευθυντή της αγγλικής οπλοβιομηχανίας Vickers, Sir Vincent Caillard (από τον φάκελο FO 1093).

Στο εισαγωγικό σημείωμα της εργασίας αναφέρεται πως «οι νέες πηγές αποκαλύπτουν ότι ο Sir Vincent H.P. Caillard, ο οικονομικός διευθυντής της οπλοβιομηχανίας Vickers, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάθεση των υπηρεσιών του Ζαχάρωφ στους πρωθυπουργούς Asquith και Lloyd George».

**Γεώργιος Αβέρωφ, ανιψιός και βασικός κληρονόμος του ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ. Ήταν επίσης κομματάρχης του Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην προσωρινή Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης.

1.https://www.newsbreak.gr/apopseis/308191/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-xi/

2.https://www.newsbreak.gr/apopseis/310914/i-alitheia-gia-ton-eleytherio-venizelo-xii/

Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ, ΑΠΟΓΟΝΟΥ ΤΟΥ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΥ. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ!

Του Θεοφάνη Μαλκίδη

Δρ. Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέας του βιβλίου «Κεμαλισμός και Ναζισμός», Εκδόσεις Εύξεινος Λόγος, Αθήνα 2022.

«Εμείς που θανατωθήκαμε εδώ, μην μας ξεχνάς γιατί η λήθη του κακού είναι άδεια για την επανάληψή του«, αναφέρει η επιγραφή του ελληνικού μνημείου στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαουτχάουζεν – Γκούζεν της Αυστρίας, υπενθυμίζοντας για τον θάνατο 3.700 Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά και πως η λήθη μπορεί να σκεπάσει παλιά εγκλήματα και να επιτρέψει την εμφάνιση νέων.

Την 8η προς την 9η Μαϊου 1945 ήταν η ημερομηνία που οι Σύμμαχοι νίκησαν τον Ναζισμό, το Τέρας που κατέστρεψε τον κόσμο και την Πατρίδα μας. Και είναι η ημέρα αυτή διαρκή υπενθύμιση της συστηματικής προσπάθειας για την ολοκληρωτική εξόντωση εθνικών ή άλλων ομάδων από τη ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Η οικογένειά μου, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλες ελληνικές, ήταν παρούσα στην ιστορική στιγμή της αντίστασης στον ιταλικό φασισμό, στον ναζισμό και τους συνεργάτες τους, στην απελευθέρωση, είχε συμμετοχή στον αντιφασιστικό –απελευθερωτικό – αντιστασιακό αγώνα 1940 – 1944: Από τα βορειοηπειρωτικά βουνά, το Ρούπελ, μέχρι τη Μέση Ανατολή και τον θάνατο στα κολαστήρια της Γκεστάπο .

Με πράξεις που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες και που βεβαίως έχουν και το τίμημά τους: Αγωνία, στερήσεις, βασανιστήρια, απώλειες.

Εμείς πριν από την εξόντωση από το Χίτλερ, πριν από το πρόγραμμα εξαφάνισης των λαών από τους Ναζί του Χίτλερ, είχαμε τη Γενοκτονία του Κεμάλ του οποίου τα εγκλήματα επειδή τιμωρήθηκαν, επαναλήφθηκαν από την Τραπεζούντα και τη Σαμψούντα του Πόντου, στο Οικονομείο της Θράκης, στο Γκιουρούμτζε της Καππαδοκίας και τη Σμύρνη και από εκεί στο Μεσόβουνο, στους Πύργους, στο Δοξάτο, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα.

Στην Ελλάδα, που έγινε ολόκληρη Ολοκαύτωμα, τα εγκλήματα των Ναζί και των συνεργατών τους συνδέονται με ομαδικές εκτελέσεις που σόκαραν ακόμη και τους ίδιους τους εκτελεστές. Εκτελεστές οι οποίοι δυστυχώς δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, ενώ οι απόγονοί τους συνεχίζουν να προκαλούν ακόμη και σήμερα…

Η παράθεση ορισμένων από τις πόλεις και τα χωριά της πατρίδας μας όπου δολοφονήθηκαν, εκτελέστηκαν, κάηκαν, πέθαναν από βασανιστήρια αθώοι Έλληνες και αθώες Ελληνίδες, παιδιά, βρέφη, νεογνά, ηλικιωμένοι, ανάπηροι στρατιώτες του 1940-1941, εκεί όπου οι Ναζί και οι συνεργάτες τους βίασαν γυναίκες, έσφαξαν νήπια, έγκυες γυναίκες, μικρά παιδιά και υπερήλικες· απαγχόνισαν και εκτέλεσαν με λιθοβολισμό, με τσεκούρι, με την ξιφολόγχη και με πυροβόλα όπλα, αποτελεί υπόμνηση των μαρτυρικών τόπων, διαρκή υπενθύμιση της τιμωρίας των εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας: Κάνδανος Επαρχία Βιάννου, Δράμα, Δοξάτο, Κερδύλλια, Μεσόβουνο, Πύργοι, Επταπύργιο, σκοπευτήριο Καισαριανής, στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου, στρατόπεδο συγκέντρωσης Παύλου Μελά, φυλακές Αβέρωφ, Δομένικο, Ελατοχώρι, Ερμακιά, Χορτιάτης, Μουσιωτίτσα, Κομμένο, Ανδρίτσα, Γύθειο, Δίστομο, Καλάβρυτα, Ελευθεροχώρι, Κλεισούρα, Κορμίστα, Τρίπολη, Κοντομαρί, Λίμνες, Γιαννιτσά…

Στον τόπο αυτό, στην ιστορία του, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, δεν έχει χώρο η ιδεολογία του φασισμού και η κεμαλολαγνεία, δεν χωρούν φιλοκεμαλικοί αντιναζιστές και φιλοναζιστές αντικεμαλικοί. Δε χωρούν καταστάσεις και πρόσωπα που τιμούν τον Κεμάλ και μισούν τον Χίτλερ και τιμούν τον Χίτλερ και μισούν τον Κεμάλ.

Κεμαλισμός και Ναζισμός προέρχονται από την ίδια ολοκληρωτική, φασιστική, ρατσιστική, απάνθρωπη μήτρα. Ο δάσκαλος Κεμάλ και ο μαθητής Χίτλερ, κατά τα λεγόμενα του αρχηγού των Ναζί.

Οφείλουμε , όχι μόνο σήμερα λόγω της Ημέρας της Νίκης ενάντια στον Ναζισμό, αλλά και κάθε στιγμή, κάθε ημέρα να συνεχίσουμε τον αγώνα αναγνώρισης, σπάζοντας το αβγό του φασιστικού φιδιού, αποκαλύπτοντας τον Κεμαλισμό και τη συνέχειά του τον Ναζισμό που δολοφόνησαν εκατομμύρια Έλληνες, Ελληνίδες και παιδιά. Εκατό χρόνια μετά το ελληνικό Ολοκαύτωμα στη Μικρά Ασία, το ατιμώρητο έγκλημα του Κεμαλισμού, έγινε Ναζισμός και τη συνέχειά του τον Ναζισμό που δολοφόνησαν εκατομμύρια Έλληνες, Ελληνίδες και παιδιά. Εκατό χρόνια μετά το ελληνικό Ολοκαύτωμα στη Μικρά Ασία, το ατιμώρητο έγκλημα του Κεμαλισμού, έγινε Ναζισμός και σήμερα επαναλαμβάνεται: Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη, Συρία, Κουρδιστάν.

Το καθήκον μας είναι να αποκαλύψουμε την Αλήθεια. Τιμωρία των ενόχων, αναγνώριση των εγκλημάτων τώρα!

Εικόνα: To ναζιστικό στρατόπεδο Μαουτχάουζεν – Γκούζεν στην Αυστρία υπό κατασκευή, από το Wikimedia Commons

https://averoph.wordpress.com/2022/05/13/%ce%b7-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d-%ce%b5%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bd%ce%b1/

“ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ ΔΙΚΤΥΩΝ” : ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Tου Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου

Όταν αποδεχτούμε πως η κοινωνία, η πολιτική και η οικονομία λειτουργούν πολυκεντρικά, τότε, ίσως μπορέσουμε ως Εθνικιστές να μελετήσουμε και να καταστρώσουμε μια αντίστοιχη πολυκεντρική στρατηγική αγώνος. Την ονομάζω “Στρατηγική των Δικτύων”.

Πρέπει να κάνουμε την δύσκολη υπέρβαση. Να υποβαθμίσουμε τον δικό τους στίβο αγώνος που είναι τα Κόμματα και οι εκλογές. Τον δικό τους κανόνα που είναι η επιβολή της πλειοψηφίας. Την δική τους πρωταγωνιστική ομάδα που είναι οι Κεφαλαιοκράτες, οι Μιντιάρχες και οι ξένες πρεσβείες. Να προωθήσουμε το δικό μας σχέδιο, (Πολιτικός Ανταρτοπόλεμος). Να αξιοποιήσουμε τον δικό μας χώρο υπεροχής (Δύναμη της Θέλησης και Πίστη στο Σκοπό). Με πρωτεργάτες τα δικά μας στελέχη (Ανιδιοτελείς αγωνιστές υπέρ του Έθνους και του Λαού).

Η στρατηγική των Δικτύων, ανατρέπει τις συμβατικές συνθήκες. Παραθέτει, στα στοιχεία που επιτρέπουν την κυριαρχία των συστημικών (Μέγεθος, Συγκέντρωση, Προσωπική Απολαβή), αλλά και τις διαφορετικές δυνατότητες των Ελλήνων Εθνικιστών (Ιδιαιτερότητα, Αποκέντρωση, Διάθεση προσφοράς). 

Η αξιακή διαφορά που έχουμε από τους συστημικούς επικυρίαρχους της Ελλάδος είναι χαοτική. Ο συνεκτικός ιστός των παραγόντων που στηρίζουν “το κόμμα των πολιτικών κομμάτων” είναι το Συμφέρον, το Χρήμα και η Εξουσία, σε αντίθεση με εμάς που μάς συνδέουν στοιχεία ιδεολογίας, όπως το Έθνος, ο Φυλετικός ανθρωπισμός, η Αξιοκρατία, και η Φύση.

Μπορούμε να κερδίσουμε. Αρκεί να πιστέψουμε στην αποστολή και να επινοήσουμε τακτικές αγώνος εκτός των χώρων υπεροχής τους.

(Το κείμενο που διαβάσατε αποτελεί την απάντησή μου σε ερώτηση του δημοσιογράφου Θόδωρου Ζερβού, στα πλαίσια συνέντευξης που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ την 24η Ιουνίου 2021. Η ερώτηση που απάντησα ήταν: «Δεδομένων των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί, ποιά πιστεύετε πως πρέπει να είναι η στρατηγική αγώνος των Εθνικιστών»;)

http://koinosparanomastis.blogspot.com/2022/05/blog-post.html

Ο ΦΘΗΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΠΑΝΩ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα 

Καθηγητού Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Είχαμε σε παλαιότερα άρθρα αναφερθεί στις δραστικές αλλαγές που έρχονται στη γεωγραφία της ισχύος από τη μονομαχία των πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD), που αναπτύσσουν η Κίνα και η Ρωσία, με τις προσπάθειες των ΗΠΑ να διασπάσουν τα πλέγματα αυτά. Επίσης, είχαμε εξετάσει πως παρόμοια συστήματα μπορεί να θωρακίσουν αποφασιστικά τη χώρα μας με χαμηλό κόστος έναντι της τουρκικής στρατιωτικής απειλής, για την ακρίβεια η Ελλάδα να έχει το πάνω χέρι στο Αιγαίο. 

Τόσο τα πλέγματα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής, όσο και τα συστήματα που αποσκοπούν να τα διαπεράσουν, βασίζονται σε σημαντικό βαθμό σε “μεταλλαγμένα” συστήματα πυροβολικού, με πρωτοφανείς ικανότητες όσον αφορά το βεληνεκές, την ακρίβεια πλήγματος και τη φονικότητα. Κάθε φορά, ωστόσο, που εξετάζουμε τη δυνατότητα δικτύων “ντοπαρισμένου πυροβολικού” (artillery on steroids) να λειτουργήσουν ως πολύ πιο οικονομικά και πιο αποτελεσματικά υποκατάστατα μέρους της αεροπορικής ισχύος, προκύπτει η τυποποιημένη αντίρρηση ότι για όλα αυτά χρειάζονται πληροφορίες.

Για την ακρίβεια, απαιτείται απρόσκοπτη και διαρκής παροχή δεδομένων στοχοποίησης, τόσο εναντίον στατικών όσο και κινούμενων στόχων, σε πραγματικό χρόνο, έτσι ώστε να επιτραπεί στα νέα συστήματα πυροβολικού να αξιοποιήσουν το μεγάλο βεληνεκές και την υψηλή ακρίβεια πλήγματος. Οι απαντήσεις είναι πολλές και αλληλοσυμπληρούμενες. Μεταξύ των άλλων, μπορούμε να επενδύσουμε στην ανάπτυξη “ψευδοδορυφορικών” συστημάτων (pseudosatellites), τα οποία είναι μη επανδρωμένα αεροχήματα, ή αερόπλοια πολύ μεγάλου υψομέτρου, που μπορούν να παραμένουν στον αέρα για διάστημα μηνών, ή ακόμη και ετών, χρησιμοποιώντας ηλιακούς συλλέκτες, πιθανώς συνδυασμένους με κυψέλες καυσίμου υδρογόνου, για την παροχή ενέργειας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Slpress.gr

ΔΙΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ : ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ

Του Θεοφάνη Μαλκίδη

Η Νάουσα, κατά την περίοδο πριν την Επανάσταση, υπήρξε ένα σημαντικό, οικονομικό, εμπορικό, διαμετακομιστικό και πολιτιστικό κέντρο. Ο Αλή Πασάς, είχε επιχειρήσει τρεις φορές , το 1795, το 1798 και το 1804 να την αποσπάσει χωρίς, να τα καταφέρει, χάρη στην σθεναρή αντίσταση των κατοίκων και τον πολυποίκιλο αγώνα, που κατέβαλε ο Ζαφειράκης (Λογοθέτης) Θεοδοσίου.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1822, οι επαναστάτες συγκεντρώθηκαν στη Μονή Παναγίας Δοβρά, λίγο πιο έξω από τη Βέροια, με σκοπό να κυκλώσουν τη Νάουσα και να την κυριεύσουν. Στις 22 Φλεβάρη, οι επαναστάτες θα απελευθερώσουν τη Νάουσα, κηρύσσοντας την επανάσταση από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Λίγο αργότερα, θα αποφασίσουν να κινηθούν και κατά της Βέροιας, ωστόσο αυτή τους η προσπάθεια θα αποτύχει, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν ξανά περιμετρικά ή πίσω από τα τείχη της Νάουσας.

Ο Ζαφειράκης και ο Δημήτριος (Τσάμης) Καρατάσος αναδεικνύονται ως πολιτικός και στρατιωτικός αρχηγός αντίστοιχα. Οι δυο επαναστάτες, σε συνδυασμό με τον οπλαρχηγό της Έδεσσας Αγγελή Γάτσο, αποφασίζουν να κηρύξουν την επανάσταση, δίχως να αναμένουν υποστήριξη από τις υπόλοιπες εξεγερμένες περιοχές, ως ελάχιστη αντίδραση στην απόφαση του βαλή της Θεσσαλονίκης Μεχμέτ Εμίν πασά να πάρει ομήρους από επιφανείς οικογένειες. Οι Έλληνες της Νάουσας έχοντας ενισχύσεις και πολεμοφόδια που έφεραν ο Νικόλαος Κασομούλης και ο Γρηγόριος Σάλας, κλείστηκαν στην πόλη, λαμβάνοντας την απόφαση για αντίσταση μέχρις εσχάτων.

Τη νύχτα της 12ης προς την 13η Απριλίου 1822,μετά από πολιορκία είκοσι χιλιάδων Τούρκων, η πόλη της Νάουσας πέφτει. Οι σφαγές, οι δηώσεις, οι βιασμοί, οι εξανδραποδισμοί όλων ανεξαιρέτως, ανδρών και γυναικοπαίδων, είναι απερίγραπτες, όπως και τα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν. Πάνω από δύο χιλιάδες είναι οι δολοφονημένοι , οι περισσότεροι αποκεφαλισμένοι και πάνω από τρεις χιλιάδες είναι οι αιχμάλωτοι που πωλούνται στα σκλαβοπάζαρα. Μόνο ο Ζαφειράκης μαζί με πεντακόσιους άνδρες του παρέμεινε ταμπουρωμένος σε έναν πύργο, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο για τους υπόλοιπους, ώστε να διαφύγουν. Ο Ζαφειράκης θα αφήσει στον πύργο μόνο μια μικρή φρουρά και θα προσπαθήσει να διαφύγει και αυτός, ωστόσο θα πεθάνει μαχόμενος, κατευθυνόμενος στο ναό του Αγίου Νικολάου.Οι εναπομείναντες μαχητές σφάχτηκαν όλοι, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά που είχαν μαζί τους.

Οι βιαιότητες δεν σταμάτησαν όμως εδώ, αφού η πόλη κυριολεκτικά ισοπεδώθηκε. Σχολεία και εκκλησίες καταστράφηκαν ολοσχερώς, μαζί με αυτούς που κατέφυγαν για προστασία στο εσωτερικό τους, αναζητώντας άσυλο. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου λεηλατήθηκε και ο πρωτοσύγκελος Γρηγόριος κατακρεουργήθηκε. Η περιγραφή του ιστορικού Διονύσιου Κόκκινου είναι χαρακτηριστική: «Το αίμα εχύνετο άφθονον. Αι θριαμβευτικαί ιαχαί και οι ύβρεις των Τούρκων, τα βογγητά των πληγωμένων και αι σπαρακτικαί κραυγαί των γυναικών αποτελούσαν τον σάλαγον (βουητό, θόρυβος) των τραγικών εκείνων ωρών. Εντός του ναού του Αγίου Γεωργίου εφονεύθη καταληφθείς εις στιγμάς της δεήσεως ο εκ Πέτρας του Ολύμπου Παπαγιάννης, μαζί με άλλους τέσσερας ιερείς».

Δεκατρείς γυναίκες με τα παιδιά τους θα παγιδευτούν στην περιοχή Στουμπάνοι και θα πέσουν στα παγωμένα νερά του ποταμού Αραπίτσα, προτιμώντας το θάνατο από το να ατιμαστούν. Οι γύρω κωμοπόλεις και χωριά θα καταστραφούν ολοσχερώς. Φρικτά βασανιστήρια περίμεναν τους επιζώντες της σφαγής: τους έδερναν με ρόπαλα και έπειτα τους έκοβαν το λαρύγγι, έβαζαν φωτιά στα παιδιά μπροστά στα μάτια των μητέρων τους, ενώ τα κομμένα κεφάλια των Ζαφειράκη και Καρατάσου θα προσφερθούν επί πινακίω στο Μεχμέτ Εμίν. Οι σύζυγοί τους θα εκτελεστούν απάνθρωπα: η πρώτη θα κλειστεί αρχικώς σε τσουβάλι με γάτες και ποντίκια και θα χτιστεί ζωντανή στο ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, ενώ η δεύτερη θα θανατωθεί σε τσουβάλι με φίδια.

Ελάχιστοι ήταν αυτοί που επιβίωσαν του Ολοκαυτώματος, καταφεύγοντας στη νότια Ελλάδα, με σκοπό να συνεχίσουν τον αγώνα τους κατά των Τούρκων. Το Ολοκαύτωμα της Νάουσας αναγνωρίστηκε με διάταγμα το 1955 από το ελληνικό κράτος και την Ορθόδοξη Εκκλησία, προσδίδοντας στην πόλη τον χαρακτηρισμό «ηρωική» και ανακηρύσσοντας τους σφαγιασθέντες ως «άγιους μάρτυρες» αντίστοιχα.

Έσχατο, αλλά όχι τελευταίο, για τη θυσία των προγόνων μας και για τη δική μας Ελευθερία: Ο Νικόλαος Κοκοβίτης μετά τον αποκεφαλισμό του πήρε την κεφαλή του ανά χείρας και άρχισε να περπατάει για πολλά μέτρα, με τον σοκαρισμένο αρχηγό των σφαγέων να διατάσσει αμέσως την παύση του μαζικού εγκλήματος…

.

Εικόνα: Γυναίκες της Νάουσας ρίχνονται στην Αραπίτσα, Απρίλιος 1822 – Διόραμα, έργο του Γ. Ανεμογιάννη από το Wikipedia Commons

https://averoph.wordpress.com/2022/05/01/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%b1-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%cf%8d%cf%84%cf%89%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82/

ΟΙ «ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΜΕΝΟΙ» ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΡΟΝ

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη 

Ιδρυτή και Διευθυντή του περιοδικού ''ΕΝΔΟΧΩΡΑ''

Δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική»

Ανακούφιση στην Ευρώπη από τη νίκη του Μακρόν στις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία» μας πληροφορεί τόσο η ΕΡΤ όσο και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους τηλεοπτικούς διαύλους στην Ελλάδα.

Δεν διευκρινίζεται, όμως, ποια ακριβώς Ευρώπη «ανακουφίστηκε». Η Ευρώπη των Παρισίων με τον καμένο Καθεδρικό Ναό της Παναγίας και με τα εκατομμύρια των αλλοδαπών ψηφοφόρων που έδωσαν στον Εμ. Μακρόν ένα 86% (!), το οποίο θυμίζει σοβιετικά καθεστώτα;

Μήπως η Ευρώπη των συνταξιούχων και των μεγαλοστελεχών διάφορων κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων, στις τάξεις των οποίων ο ίδιος χαίρει, επίσης, ιδιαίτερης προτίμησης; Ή μήπως η κλίκα των ολίγων που αποφασίζουν για την τύχη της μην αντλώντας την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο (αφού δεν είναι εκλεγμένοι, αλλά διορισμένοι);

Μήπως, τελικά, η «ανακούφιση» αυτή, της περδόμενης δημοσιογραφίας, αφορά ένα μικρό μόνο κομμάτι της πραγματικής Ευρώπης; Πραγματική Ευρώπη νοείται αυτή των εργαζομένων, δηλαδή, του μόχθου, της παραγωγής και της δημιουργίας. Η Ευρώπη, δηλαδή, που αποτυπώθηκε στα ποσοστά της Μ. Λεπέν ακριβώς σε αυτές τις κατηγορίες ψηφοφόρων, στο περισσότερο δραστήριο και παραγωγικό τμήμα του γαλλικού λαού, το οποίο δείχνει, μάλιστα, πως είναι προσανατολισμένο στη διατήρηση των παραδοσιακών αξιών του γαλλικού έθνους.

Αυτοί οι πολίτες δεν είναι ικανοί, σε ποσοστό, να εκλέξουν τον ηγέτη που αρμόζει στην ιστορική τους χώρα ακόμη, όχι γιατί είναι μειοψηφία, αλλά επειδή είναι μία πλειοψηφία διασπασμένη. Η διάσπασή τους αυτή οδήγησε στην κομματική ψήφο του πρώτου γύρου των εκλογών και σε ένα σημαντικό ποσοστό αποχής στον δεύτερο γύρο. Παραμένει, όμως, ακόμη πλειοψηφία.

Και είναι βέβαιο ότι στις επόμενες εκλογές αυτή η πλειοψηφία θα εκφραστεί ηχηρά, είτε με τη Λεπέν είτε με κάποιον ή κάποια διάδοχό της. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Η υποχώρηση της παγκοσμιότητας μετά το αποτυχημένο εγχείρημά της ήταν επόμενο να οδηγήσει τους λαούς στο ασφαλέστερο διαχρονικό αποκούμπι τους: στην αναζήτηση ελπίδας για το μέλλον στην εθνική τους ταυτότητα. Είναι λογικό. Συνέβη αυτό που οι ίδιοι οι εμπνευστές της προσδιόρισαν: Απέναντι στο τρίλημμα της παγκοσμιότητας (οικονομική ελευθερία, δημοκρατία, εθνικό κράτος) οι πολίτες επιλέγουν τα δύο τελευταία, δημοκρατία και εθνικό κράτος. Η φύση ενός τριλήμματος, εξάλλου, ορίζει ότι δεν είναι δυνατόν να ισχύουν ταυτόχρονα και οι τρεις επιλογές, αλλά οι δύο από αυτές. Γι᾽ αυτό και εν προκειμένω η επιλογή γίνεται μεταξύ των περισσότερο οικείων και δοκιμασμένων από αυτά. Το εθνικό κράτος παρέχει την ασφάλεια και η δημοκρατία την ελευθερία που επιδιώκει ένας μέσος άνθρωπος, ένας πολίτης που σέβεται και στηρίζει τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά του έθνους του, που μόνο μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούν να συντηρηθούν και να αναπτυχθούν.

Στην πατρίδα μας έγινε απόπειρα αυτές οι επιλογές να χαρακτηριστούν νατιβισμός που πρέπει να πολεμηθεί (Κυρ. Μητσοτάκης στο Global Forum στο Ισραήλ, 11 Ιουνίου 2018: «Η άνοδος της ξενοφοβίας, του νατιβισμού και του ρατσισμού είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα στην Ευρώπη, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε»). Είχαν προηγηθεί τα τέσσερα ολέθρια χρόνια της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, με το ξεπούλημα της Μακεδονίας μας, την ανεμπόδιστη εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών στην πατρίδα μας, αλλά και την ολοκληρωτική απαξίωση του αφηγήματος της Αριστεράς για την απεμπλοκή της χώρας μας από τη μέγκενη των Μνημονίων και της διεθνούς τοκογλυφίας.

Όλα αυτά θα έπρεπε ήδη να έχουν δημιουργήσει τις προοπτικές για την ανάπτυξη ενός αντίστοιχου ταυτοτικού κινήματος στην πατρίδα μας που να διεκδικεί με αξιώσεις την ηγεσία της χώρας, για να την οδηγήσει σε μία ανοδική πορεία υπό το πρίσμα ενός ευρωπαϊκού προβληματισμού και εθνικών αξιών. Δυστυχώς, όσοι προσπαθούν να εκφέρουν έναν τέτοιο πολιτικό λόγο αρκούνται ακόμη στο να χαίρονται αν κάποιες δημοσκοπήσεις τούς τοποθετούν στο 3% για την είσοδό τους στη Βουλή ή ακόμη και στο 1,5% της κρατικής χρηματοδότησης…

https://www.newsbreak.gr/apopseis/324666/oi-anakoyfismenoi-eyropaioi-me-ton-makron/

Η ΠΑΤΡΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

Διασαφήσεις

«Έλληνες ό,τ’ είστε μην ξεχνάτε,

 δεν είστε από τα χέρια σας, μονάχα, όχι.

Χρωστάτε, και σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν,

Θα ‘ρθούνε θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι και οι νεκροί»

                 Κωστής Παλαμάς

      «Η λειτουργία δεν τελείωσε»

Είναι πρόδηλον ότι τα μίσθαρνα όργανα της Παγκοσμιοποιήσεως και της Νέας Τάξης πραγμάτων, επιχειρούν της πλήρη κατάργηση των εννοιών έθνος και Πατρίδα διότι αποτελούν διαλυτικά προσκόμματα εις  τους σχεδιασμούς του, εξ αυτού του λόγου μετέρχονται καθοιονδήποτε πρόσφορο και ικανό μέσο να τις εξοβελίζουν άρδην ως έννοιες εκ της καθημερινότητας.

Η πατρίς και το έθνος ακριβώς επειδή ενέχουν εις τον πυρήνα τους ταυτοτητοποιητική και συνεκτική ισχύ για τους λαούς, ο ολετήρας του συστήματος επιδιώκει να τις συνθλίψει ολοσχερώς υπό τις ερπύστριες του, αποδομώντας και κάθε επιμέρους χαρακτηριστικό της ιδιοσυστασίας των.

Ειδότες σήμερον εκ των κυβερνώντων και ουχί μόνον την λυσσώδη πολεμική κατά των εννοιών αυτών, δηλαδή την παραχάραξη της ελληνικής ιστορίας, τον ακρωτηριασμό της εθνικής μνήμης, την μη καλλιέργεια εθνικής συνειδήσεως,  την αποσάρθρωση της εθνικής μνήμης και ταυτότητας, την εσκεμμένη καλλιέργεια λήθης προς το παρελθόν, χάριν ενός αόριστου προοδευτισμού της δήθεν ενότητας των λαών, της ισότητας δια της καταργήσεως της εθνικής ετερότητας και της πολιτισμικής ταυτότητας του εκάστοτε έθνους κράτους, δυνάμεθα να εξάγουμε γόνιμα πορίσματα δια τα συμβαίνοντα.

Άρα λοιπόν εν προκειμένω ομιλούμε για ένα κανονικό «Σιδηρούν παραπέτασμα» το οποίο επιτίθεται συντεταγμένα και εκ βάθρων εις τους Έλληνες πολίτες προάγοντας τον εθνομηδενισμό και τον αφελληνισμό και δη ως θεσμική κρατούσα διδακτέα ύλη, εκπορευόμενη υπό του φερόμενου Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Στόχος των, η Παγκόσμια διακυβέρνηση και η επιβολή μίας Παγκόσμιας Θρησκείας, τούτο το επιβάλλουν υπορρήτως πλην συστηματικώς, επιμελώς μεθοδευμένα και δη κατ’ εξακολούθηση, δια των ισχυρών μηχανισμών προπαγάνδας οι οποίοι είναι ακροβολισμένοι προς πάσα κατεύθυνση, προεχόντως και κυρίως, εις τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως, εις την εκπαίδευση, εις τον έντυπο, περιοδικό και διαδικτυακό πλέον τύπο.

Η αφετηρία της πλύσης εγκεφάλου των μαζών, είναι η σκόπιμη εννοιολογική αποσάρθρωση των εννοιών, δηλαδή δια της φαιάς και στοχευμένης προπαγάνδας δια ανιστόρητων και ανεδαφικών επιχειρημάτων τα οποία έχουν διαποτίσει το συλλογικό υποσυνείδητο των μαζών αποκρυσταλλώνοντας μία ψευδή συνείδηση ότι αμφότερες οι έννοιες Έθνος και Πατρίδα, συνιστούν μιαρές έννοιες, ταυτίζοντας τες εντέχνως δήθεν με τον Ναζισμό και τον Φασισμό.

Παρακάμπτουν, δηλαδή  την ιστορική βιωματική με απτά στοιχεία αλήθεια περί της διαχρονικής πορείας της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων, ακυρώνουν ευθέως τις θυσίες και τους πολέμους των προγόνων μας για την ιδική μας εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα, δια να απολαμβάνουμε ένα έθνος, ένα κράτος, μία γη ιδική μας με σύνορα και εν πλήρη τάξει.

Ο ισοπεδωτικός αυτός μηδενισμός καλλιεργείται χρόνια δια την πλήρη αποεθνικοποίηση του λαού και την δαιμονοποίηση των αντικειμενικών ορθών αυτών εννοιών, οι οποίες ανυπερθέτως αποτελούν προϋπόθεση, οιασδήποτε μορφής  δόμησης και διατήρησης της εθνικής ιδοπροσωπίας ενός έθνους, ενός πολιτισμού στο διάβα των αιώνων. 

Η έννοια της εθνικής ταυτότητας συγκεφαλαιώνει όλη την εξέλιξη του Ελληνικού πολιτισμού, της Αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, τα έπη του Ομήρου, τον Ηρόδοτο, το Βυζάντιο, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, την Ελληνική Επανάσταση, τους Βαλκανικούς Πολέμους, την Μικρασιατική καταστροφή, τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το Κυπριακό μέχρι σήμερον όπως είναι καταγεγραμμένα στην ιστορία μας προκειμένου να σμιλευτεί το αμάλγαμα της ελληνικής συνειδήσεως και της ταυτότητας μας ως προς τον πολιτισμό, την ιστορία, την γλώσσα, την Ορθοδοξία.

Η συκοφάντηση της εννοιών αυτών, ήτοι της Πατρίδας και του Έθνους καθώς και η οιονεί ποινικοποίηση των συνιστά μία εξόφθαλμη παράνοια την οποία επιχειρούν καθοιονδήποτε έμμεσο και πλάγιο τρόπο να το ενσταλάξουν εις την σκέψη των Ελλήνων και να τον εγχαράξουν εις το βαθύτερο υποσυνείδητό των, πράγμα το οποίο έχουν εν μέρει επιτύχει.

Έχουν δημιουργήσει δια των προναφερθέντων αυτών εργαλείων ελέγχου σκέψεως, ανερμάτιστες γενεές, ρυθμισμένους υποτελείς ραγιάδες, οι οποίες είναι έτοιμοι να ευθυγραμμιστούν με οιοδήποτε προδοτικό κέλευσμα ένεκεν πλήρους αγνοίας.

Οι μηχανισμοί καθίστανται ιδιαίτατα ισχυροί και εν ταυτώ έχουν διοργανώσει και την ίδια άμυνα του συστήματος υπό την έννοια όποιος αντιδρά εξουδετερώνεται ως δήθεν φασίστας, ρατσιστής, ακροδεξιός και διαπομπεύεται ή άλλως στιγματίζεται δια ποινικής διώξεως δυνάμει του περιλάλητου νόμο περί ρατσισμού.

Η πνευματική αιχμαλωσία και η διανοητική δικτατορία κείνται έγγιστα με αντίβαρο του συστήματος την ανέλεγκτη ροή μεταναστών, την αφειδή χορήγηση εις αυτούς επιδομάτων πρόνοιας, επιχορηγήσεων ενοικίων, ιθαγένειας, υπεραπλουστευτικές διαδικασίες φοίτησης εις όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, δωρεάν μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής κυκλοφορίας, προτεραιότητα φοίτησης εις τους παιδικούς σταθμούς, επειδή ανήκουν εις τις ευπαθείς ομάδες, και όλα αυτά εν έτει 2019 όπου η Ελλάς πνέει τα λοίσθια, ένεκεν αδιάλειπτου 9 ετούς σφυροκοπήματος των ιδιαζόντως επαχθών όρων των δανειακών συμβάσεων των προσφυών αλλεπάλληλων «μνημονίων».

Ως εκ τούτου η αληθής πρόθεσης και η δόλια προαίρεσης είναι η αντικατάσταση των Ελλήνων, ο πλήρης διωγμός ημών, και η εποίκηση δια ειρηνικών μέσων, της Ελλάδας από αλλοδαπούς, τους οποίους βαπτίζουν αδιακρίτως ως πρόσφυγες κατά παράβαση της ήδη υφιστάμενης διακριτής εγχώριας αλλά και διεθνούς νομοθεσίας, πράγμα το οποίο και οι ίδιοι (εννοών τα έμμισθα, τελούντα σε διατεταγμένη υπηρεσία φερέφωνα), ανερυθρίαστως και απεριφράστως ομολογούν, ότι είναι διατεθειμένοι, να επιλύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας δια των αλλοδαπών.

Η Ελλάς εάλω και από το γεγονός της σωρείας των Ελληνοποιήσεων σε μία χώρα με οξύ οικονομικό πρόβλημα και συγχρόνως εις μίαν χώρα με μάστιγα την υπογεννητικότητα, με αποτέλεσμα νομοτελειακά εις το μέλλον να δημιουργηθούν θύλακες αλλοδαπών οι οποίοι θα ανήκουν εις του ιδίους , κράτος εν κράτει, ή μέρος αυτών θα συμμετάσχουν ισοτίμως εις πάσα μορφής διοικήσεως, αυτοδιοικήσεως α, β, βαθμού αλλά και κεντρικής διοικήσεως εκπροσωπώντας τους .

Άρα η Ελλάς θα απολέσει την ιδιαιτερότητά της, θα πληγεί, εάν δεν συνειδητοποιήσει εναργώς ο Έλλην Πολίτης τι τεκταίνεται δια να ανασυστήσει την θεοσεβή όρο της Πατρίδος μας και σαφώς να αντιμετωπίσει τα «τάγματα εφόδου του συστήματος» τον ισοπεδωτικό ολετήρα των συστατικών στοιχείων της Εθνικής μας παραδόσεως.

Εν κατακλείδι, « μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίας και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρ και παρά θεοίς και παρ’  ανθρώποις τοις νουν έχουσι…και πανταχού ποιητέον, α αν κελεύη  η πόλις και η πατρίας» (Πλάτωνος, Κρίτων ΧII).

Η Πατρίς συνιστά τον οριοθετημένο τόπο, καθίσταται άρρηκτα συνδεδεμένη με την εδαφική ακεραιότητα ενός έθνους, στα πλαίσια του οποίου πραγματώνεται το έθνος διότι, το έδαφος συνιστά μέρος της ιστορίας του και προσδιορίζει με σαφήνεια την γεωγραφική του κατάταξη ανά τον κόσμο.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ