ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ : ''ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ''

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Ιστορικού, Πολιτικού επιστήμονος και Διδάκτωρος του Πανεπιστημίου του Μονάχου

Κλαυθμός και οδυρμός της Υπερεθνικής Ελίτ για την «Ουκρανία». Ας υποθέσομε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος είχε διαφορετικόν τέλος: ότι η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωσις είχε νικήσει και ότι ο Οργανισμός Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) είχε διαλυθεί και, συνακολούθως, οι ΗΠΑ είχαν στρατιωτικώς αποσυρθεί εκ της Δυτικής Ευρώπης. Ας υποθέσομε δε ότι, παρά την έκλειψιν της απειλής εκ μέρους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η Σοβιετική Ένωσις απεφάσιζε να διατηρήσει τον ιδικόν της στρατιωτικοπολιτικόν συνασπισμόν, ήτοι το Σύμφωνον της Βαρσοβίας, εν ζωή, επεκτείνουσα, μάλιστα, την ακτίνα δράσεώς του διά της εντάξεως νέων κρατών-μελών, και δη ουχί άπαξ αλλά διαδοχικώς.

Ας υποθέσομε, λοιπόν, ότι η Μόσχα – μακράν του να διαλύσει το στρατιωτικοπολιτικόν bloc, του οποίου ηγείτο, άμα τη εκλείψει του «αντιπάλου δέους» – επεξέτεινε, αντιθέτως, το Σύμφωνον της Βαρσοβίας προς την Δυτικήν Ευρώπην, την Δυτικήν και Νότιον Χερσόνησον του Αίμου, ου μην αλλά και προς το Δυτικόν Ημισφαίριον του πλανήτου, αποκτώσα πάμπολλα νέα κράτη-μέλη, π.χ., «Δυτική» Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιον, Ολλανδία, Μ. Βρεταννία, Νορβηγία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Γιουγκοσλαυΐα, Ελλάς, Τουρκία, αλλά και Κούβα, Νικαράγουα,Βολιβία, Ονδούρα.

Ειρήσθω εν παρόδω: Ας υποθέσομε επίσης ότι η («εναπομείνασα Υπερδύναμις») ΕΣΣΔ απεφάσιζε, αίφνης, την κατασκευήν και εγκατάστασιν ενός Συστήματος Στρατηγικής Αντιβαλλιστικής Αμύνης του Συμφώνου της Βαρσοβίας επί της νήσου Κούβας ή επί της Ονδούρας, ισχυριζομένη ότι το εν λόγω σύστημα υπηρετούσε αμιγώς …«αμυντικούς» σκοπούς, αποσκοπούσε απλώς και μόνον στην …άμυνάν της έναντι της «τρομοκρατίας» και άλλα ευτράπελα!

Ας υποθέσομε, τώρα, ότι η Μόσχα ενορχήστρωνε και εξαπέλυε, διά των ποικίλων υπηρεσιών της, ένα «μεταμοντέρνον πραξικόπημα» (post-modern coup d’ état), μία από τις ούτω καλούμενες «έγχρωμες επαναστάσεις» (coloured revolutions), στο Μεξικόν, με συνέπειαν την ανατροπήν του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου της χώρας και την εγκατάστασιν στον προεδρικόν θώκον και στην κυβέρνησιν, φερ’ ειπείν, μιας σπείρας βαρώνων των ναρκωτικών και λοιπών gangsters καθώς και ακτιβιστών των «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων» ενός κυρίου ονόματι …Γεωργίου Μαύρου (György Schwartz, ευρέως γνωστού ως George Soros).

Και τώρα, ας διερωτηθούμε, παρακαλώ: Τι θα έλεγαν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Joe Biden, ο προϊστάμενος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ και σύμπασα η ιθύνουσα πολιτικογραφειοκρατική ελίτ της Ουάσιγκτων περί της ανωτέρω εκτεθείσης αλληλουχίας γεγονότων; Θα επεδοκίμαζαν, μήπως, τις ενέργειες της Μόσχας, θεωρώντας τες ως αδιάψευστες αποδείξεις ότι η παλαιά εχθρότης έληξεν οριστικώς; Θα …πανηγύριζαν, άραγε, για την επέκτασιν του Συμφώνου της Βαρσοβίας μέχρι των συνόρων των ΗΠΑ προς Μεξικόν, ως διατράνωσιν τού γεγονότος ότι η Σοβιετική Ένωσις είναι, πλέον, ειλικρινής φίλη και σύμμαχος των ΗΠΑ;

Όχι, βεβαίως! Σύμπαν το λεγόμενον «Foreign Policy Establishment» (το κατεστημένον της Εξωτερικής Πολιτικής) της Ουάσιγκτων θα είχε «βγει στα κεραμίδια», κατά το κοινώς λεγόμενον! Μαζί με ολόκληρον τον μηχανισμόν προπαγάνδας, τα θηριώδη Μέσα Μαζικής Επιρροής, τις «ταξιαρχίες Ταλιμπάν» των επιδοτουμένων «ΜΚΟ» και την «οργανική διανόηση» των κατ’ επάγγελμα προοδευτικών και των «διεθνολόγων»!

Μπορούμε, ασφαλώς, να φαντασθούμε τι θα έλεγαν:
– «Οι Ρώσσοι μας εξαπάτησαν! Μας δούλεψαν ψιλό γαζί!»
– «Οι Ρώσσοι μας την έφεραν! Μας είπαν ότι τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Μας είπαν ότι δεν θέλουν νέες διαχωριστικές γραμμές. Μας είπαν ότι θέλουν ένα κοινό σπίτι για όλους. Διαλύσαμε το ΝΑΤΟ. Και αυτοί επεξέτειναν τον δικόν τους στρατιωτικό συνασπισμό και τον έφεραν μέχρι τα σύνορά μας! Μας βρήκαν πεσμένους καταγής και μας περιέπαιξαν! Μας χλεύασαν, μας ταπείνωσαν, μας εξευτέλισαν! Και τώρα ετοιμάζονται να μας την πέσουν και να μας κόψουν φέτες-φέτες. Μας έλεγαν διαρκώς ψέμματα! Ο Ψυχρός Πόλεμος ουδέποτε έληξε για δαύτους!»

Και τι θα ζητούσαν από τον Πρόεδρον Biden οι Αμερικανοί ιθύνοντες και γνωμηγήτορες; Το αυτονόητον, εύλογον και απολύτως θεμιτόν: Να θέσει τέρμα, επί τέλους, εις αυτήν την κατάστασιν! Να αποστείλει ένα σαφές – και μη δυνάμενον να αμφισβητηθεί – μήνυμα προς την Μόσχαν ότι «ως εδώ και μη παρ’ έκει!»

Ήγουν: Να χαράξει μίαν «κόκκινη γραμμή», όπως λέγεται εσχάτως στην πολιτικοδημοσιογραφικήν διάλεκτον του συρμού (με ανεξίτηλη μπογιά – όχι σαν αυτές του ελλαδικού πολιτικού συστήματος!). Και να διαμηνύσει στους Ρώσσους ότι οι ΗΠΑ επ’ ουδενί θα ανέχονταν ένταξιν του Μεξικού στο Σύμφωνον της Βαρσοβίας και μετατροπήν του εις ορμητήριον επιθέσεως κατά του εδάφους των.

Και τι άλλο θα εζήτουν η γραφειοκρατία του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, το Πεντάγωνον, το πολιτικόν σύστημα και τα Μέσα Μαζικής Επιρροής από τον ένοικον του Λευκού Οίκου; Μα, προδήλως, να …«μπουκάρει» στο γειτονικόν Μεξικόν και να επαναφέρει στην εξουσίαν τον νόμιμον, δημοκρατικώς εκλεγέντα και πραξικοπηματικώς ανατραπέντα Πρόεδρον της χώρας.

Ε, λοιπόν, αυτή ακριβώς, όπως περιεγράφη στα προηγούμενα, υπήρξε η συμπεριφορά της «Δύσεως» – των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων και δορυφόρων τους – έναντι της Ρωσσίας κατά την τελευταίαν τριακονταετίαν!

Έχουμε και λέμε: Απέσπασαν από την (τότε ακόμη εν ζωή) ΕΣΣΔ την δέσμευσιν ότι:
– πρώτον, θα διαλυθεί ο στρατιωτικοπολιτικός συνασπισμός, του οποίου εκείνη ηγείτο (Σύμφωνον της Βαρσοβίας) – όπερ και εγένετο –,
– ότι, δεύτερον, η Μόσχα θα επιτρέψει την Επανένωσιν των δύο Γερμανιών (Wiedervereinigung), μη προβαίνουσα εις χρήσιν των δικαιωμάτων και εξουσιών της, για να την παρεμποδίσει – δικαιωμάτων και εξουσιών που διέθετε η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωσις ως εκ της θέσεώς της, ως μιας εκ των Τεσσάρων Νικητριών Δυνάμεων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ενός εκ αντισυμβαλλομένων μερών της Διασκέψεως του Πότσδαμ (1945) – όπως και έπραξε, πράγματι, η Μόσχα –,
– ότι, τρίτον, η ΕΣΣΔ (και, μετά την πτώσιν αυτής, ο διεθνοδικαϊκός διάδοχός της, ήτοι η Ρωσσική Ομοσπονδία) θα απέσυρε άπαντα τα στρατεύματά της, τα οποία εστάθμευαν, επί μισόν αιώνα σχεδόν, επί του εδάφους της Ανατολικής Γερμανίας (της πάλαι ποτέ Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας), και μάλιστα εντός ορατού χρονικού διαστήματος και όχι π.χ. εις βάθος χρόνου – όπερ και συνέβη, δοθέντος ότι η αποχώρησις των ρωσσικών στρατευμάτων εκ του ανατολικογερμανικού εδάφους είχε περατωθεί μέχρι του έτους 1994.

Από πλευράς της, η Ουάσιγκτων εδεσμεύθη έναντι του Κρεμλίνου, δι’ ενός «Gentlemen Agreement» από έτους 1991, ότι δεν θα επεκτείνει το πεδίον δράσεως του ιδικού της στρατιωτικοπολιτικού συνασπισμού προς Ανατολάς, συνάμα διεκήρυξε δε ότι «δεν επιθυμεί την χάραξιν μιας νέας διαχωριστικής γραμμής διά μέσου της Ευρώπης».

Εν τούτοις, και ενώ το Σύμφωνον της Βαρσοβίας είχε ήδη διαλυθεί – για να επακολουθήσει μάλιστα, μετ’ ου πολύ, η διάλυσις και αυτής ακόμη της ΕΣΣΔ –, το ΝΑΤΟ προέβαινε εις αλληλοδιάδοχες επεκτάσεις προς Ανατολάς, εντάσσον στις τάξεις του ένα εντυπωσιακώς μεγάλον αριθμόν νέων κρατών-μελών: τόσον κράτη, που, έως χθες, ήσαν μέλη του αντιπάλου συνασπισμού, όσον και νεοσύστατα κράτη, τα οποία ήσαν, μέχρι πρό τινος, γεωγραφικά διαμερίσματα της διαλυθείσης Σοβιετικής Ενώσεως.

Σημειωτέον δε ότι δεν ομιλούμε περί του …Ερυθρού Σταυρού ή, έστω, της …UNESCO, αλλά περί του ΝΑΤΟ! Ήτοι περί ενός ιδιαζόντως επιθετικού στρατιωτικοπολιτικού συνασπισμού, ο οποίος βαρύνεται, συν τοις άλλοις, με την διενέργειαν εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητος, όπως οι (εξ επόψεως Διεθνούς Δικαίου) παράνομες και πειρατικές επιδρομές εναντίον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαυΐας, οι ωσαύτως παράνομες και πειρατικές επιδρομές καθώς και Κεκαλυμμένες Επιχειρήσεις και Επιχειρήσεις Αποσταθεροποιήσεως της Λιβύης, της Συρίας, του Ιράκ κ.λ.π.

Υπό το φως των ανωτέρω εκτεθέντων δεδομένων είναι να απορεί κανείς με την (πραγματικήν ή προσποιητήν) άγνοιαν διαφόρων «Δυτικών», ου μην αλλά και νεολλήνων (!) πολιτικών, δημοσιογραφούντων και «διεθνολόγων», οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά των, ολοφύρονται αλλά και ωρύονται, επειδή ανεκάλυψαν, αίφνης (με …καθυστέρησιν μερικών δεκαετιών, από της 24ης Μαρτίου 1999!), την …παραβίασιν της Τελικής Πράξεως του Ελσίνκι του 1975 περί απαραβιάστου των συνόρων (!), την …παραβίασιν της αρχής της Εθνικής Κυριαρχίας (!) και την …ανατροπήν της διεθνούς νομιμότητος!

Το πτώμα της οποίας διεθνούς νομιμότητος σαπίζει άταφον, εδώ και είκοσι-τρία χρόνια, εν μέσω των χιλιάδων βεβηλωμένων και πυρπολημένων σερβικών ορθοδόξων εκκλησιών και κοιμητηρίων του Κοσσυφοπεδίου…

 

https://www.defence-point.gr/news/krisi-stin-oykrania-quot-o-ai-m-n-grammate-s-kai-farisa-oi-pokritai-quot

«ΤΟΡΠΙΛΗ» ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟΓΕΙΟ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ

Της Κύρας Αδάμ

Γιατί η απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία αποτελεί τουρκικό προγεφύρωμα και υποθήκευση των ελληνικών συμφερόντων 

Η επικεφαλής της Ε.Ε. Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν φρόντισε να τηλεφωνήσει στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη την παραμονή της ανακοίνωσης της κυβέρνησης για αποστολή αμυντικού εξοπλισμού στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, η κυρία φον ντερ Λάιεν υποσχέθηκε στον κ. Μητσοτάκη ότι μόλις η ελληνική κυβέρνηση ανακοινώσει επίσημα την αποστολή ελληνικού εξοπλιστικού υλικού προς την Ουκρανία, η ίδια, την επόμενη ακριβώς ημέρα, θα απελευθερώσει προς την Ελλάδα 3,6 δισ. ευρώ από τον Μηχανισμό Ανάκαμψης.

Όπερ και εγένετο.

Η κυρία φον ντερ Λάιεν στις 28 Φεβρουαρίου υπέγραψε εσπευσμένα την απελευθέρωση του ποσού των 3,6 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα. Έτσι, για την αποστολή ελληνικού εξοπλιστικού υλικού προς την Ουκρανία η κυβέρνηση Μητσοτάκη «πληρώθηκε» 3,6 δισ. ευρώ.

Από τα χρήματα αυτά, 1,7 δισ. ευρώ αφορούν σε επιχορηγήσεις και σχεδόν 1,9 δισ. ευρώ σε δάνεια, στο πλαίσιο του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF), σύμφωνα με δελτίο Τύπου της 28ης Φεβρουαρίου από τις Βρυξέλλες (σ.σ.: Τα χρήματα αυτά έτσι κι αλλιώς δικαιούται να λάβει η Ελλάδα, αλλά χωρίς προκαθορισμένη ημερομηνία).

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, την ίδια τακτική υπόσχεσης/απελευθέρωσης ευρωπαϊκών κονδυλίων ακολούθησε η κυρία φον ντερ Λάιεν και στην Ισπανία και την Ιταλία.

Οι ελληνικές Αρχές ανακοίνωσαν ότι το ελληνικό εξοπλιστικό υλικό προς την Ουκρανία περιλαμβάνει τυφέκια καλάσνικοφ και αντιαρματικά όπλα.

Τα «ελληνικά καλάσνικοφ» είναι τα όπλα που είχε αγοράσει το 2005 η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή με ΥΕΘΑ τον Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο από τη Μόσχα, την περίοδο της θερμότερης ελληνορωσικής προσέγγισης.

Σήμερα και πάλι κυβέρνηση της Ν.Δ… ξεφορτώνεται τζάμπα τα ρωσικά καλάσνικοφ, που αγοράστηκαν με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, ώστε να δείξει την αλληλεγγύη της προς την Ουκρανία, την εχθρότητά της προς τη Μόσχα και να λάβει το «δωράκι» των 3,6 δισ. από την Ε.Ε. για την ενέργειά της αυτή.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εντός και εκτός Βουλής, σε όλους τους τόνους και με λυσσαλέα υποστήριξη των φιλικών προς αυτήν ΜΜΕ υποστηρίζει με βαρύγδουπες εκφράσεις ότι η Ελλάδα «βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», αποκλείει την πολιτική των ίσων αποστάσεων, συντάχθηκε και υπάκουσε πλήρως στις αποφάσεις της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ για οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία και αποστολή αμυντικού υλικού προς την Ουκρανία και δικαιολόγησε όλα αυτά με την εκτίμηση ότι μετά τον πόλεμο η Ε.Ε. θα ασχοληθεί με την Τουρκία, την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο και τις επεκτατικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο (σ.σ.: Τις ίδιες ημέρες και ώρες, οι τουρκοκυπριακές Αρχές προχωρούσαν ανενόχλητες την επέλασή τους στα Βαρώσια).

Πίσω από την «ηρωική εικόνα» που προσπαθεί να ζωγραφίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τις επιλογές της, με τη συνεισφορά της στον αμυντικό εξοπλισμό της Ουκρανίας και το «σπάσιμο» των σχέσεων με τη Μόσχα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και σε βάρος της Ελλάδας, διότι:

• Η αποστολή ελληνικού αμυντικού εξοπλισμού για χρήση από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις αποτελεί επιθετική ενέργεια εναντίον της Ρωσίας και εμπλοκή στον πόλεμο στο πλευρό της Ουκρανίας. Η ελληνική αυτή ενέργεια δεν καλύπτεται εξάλλου από καμιά απόφαση ή κυρώσεις από τον ΟΗΕ.
• Η Μόσχα έχει επισήμως χαρακτηρίσει «άμεση απειλή» εναντίον της όλες τις αποστολές αμυντικού εξοπλισμού για την ενίσχυση της Ουκρανίας -διότι δεν τις έχει επιβάλει ο ΟΗΕ- και θα αντιδράσει σκληρά και ανάλογα.

Η Ρωσία έχει ένα ευρύ πεδίο και πάρα πολλά μέσα να εκφράσει και να εφαρμόσει την από εδώ και πέρα εχθρική στάση της απέναντι στην Ελλάδα. Και το πεδίο αυτό έχει και όνομα και υπόσταση και λέγεται Τουρκία.

Η αποστολή αμυντικού εξοπλισμού προς την Ουκρανία, που έχει μετατρέψει σε φιέστα η κυβέρνηση, αποτελεί τουρκικό προγεφύρωμα σε βάρος της Ελλάδας και καταγράφει την άγνοια της κυβέρνησης και του επιτελικού κομματικού κράτους και την ανευθυνότητα των ΥΕΘΑ και ΥΠ.ΕΞ. Τα όπλα που έστειλε η κυβέρνηση είναι επιθετικά και όχι αμυντικά, διότι είναι καλάσνικοφ και επιθετικές ρουκέτες των 112 χιλιοστών. Αποτελεί απορία για το μέγεθος της ανευθυνότητας των ΥΠ.ΕΞ. και ΥΕΘΑ διότι τα όπλα αυτά ουδέποτε θα φτάσουν στην Ουκρανία, δεδομένου ότι η ρωσική αεροπορία (ελικόπτερα, αεροσκάφη) λόγω της πλήρους αεροπορικής υπεροχής εκτελεί αποστολές εντοπισμού ελέγχου και καταστροφής σε οτιδήποτε εισέρχεται στην Ουκρανία. Ουδέποτε θα επιτρέψουν οι Ρώσοι να παραλάβουν οι Ουκρανοί τον οπλισμό αυτόν. 

Οποιαδήποτε δικαιολογία της κυβέρνησης ότι και άλλες χώρες έστειλαν στρατιωτικό εξοπλισμό αποτελεί πλήρη ανευθυνότητα, δεδομένου ότι οι άλλες χώρες δεν έχουν δίπλα τους την Τουρκία, που επιδιώκει να επεκταθεί σε βάρος της Ελλάδας.

Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, σε περίπτωση οποιασδήποτε εμπλοκής Ελλάδας και Τουρκίας σε Αιγαίο και Μεσόγειο θα πρέπει οι Ε.Δ. να αναθεωρήσουν όλες τις αμυντικές ενέργειες μέχρι σήμερα, καθόσον η αποστολή οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία ανατρέπει οποιαδήποτε ισορροπία σε Αιγαίο και Μεσόγειο, ανεξάρτητα αν η Ελλάδα διαθέτει 100 Rafale, 100 F-35 και καμιά δεκαριά Belharra.

Και τούτο, διότι σε συνομιλία Πούτιν – Ερντογάν, πριν από λίγες ημέρες, ο Πούτιν ζήτησε πολιτική και διπλωματική υποστήριξη από τον Ερντογάν για να αντιμετωπίσει «τις ψεύτικες και ελεεινές δηλώσεις των Δυτικών» σε όλα τα πλαίσια. Υποσχέθηκε συνεχή ροή προς την Τουρκία, όχι μόνο S-400, αλλά και S-500, όταν και όποτε απαιτηθεί (δηλαδή σε πόλεμο Ελλάδας – Τουρκίας ή και στην Κύπρο). Αυτό συνεπάγεται ότι σε περίπτωση σύγκρουσης Ελλάδας – Τουρκίας, η Τουρκία θα διαθέτει όσες πυροβολαρχίες θέλει S-400 και S-500.

Ο Ερντογάν δήλωσε επισήμως ότι δεν συμφωνεί και δεν πρόκειται να ακολουθήσει τις κυρώσεις του ΝΑΤΟ και της Δύσης σε βάρος της Ρωσίας, ενώ παράλληλα έκλεισε τα Στενά του Βοσπόρου (μόνο για είσοδο στη Μαύρη Θάλασσα), που σημαίνει ότι κανένα δυτικό πλοίο δεν θα μπει στη Μαύρη Θάλασσα, η οποία βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο του ρωσικού ναυτικού.

Με ικανοποιητικό αριθμό πυροβολαρχιών S-400 και πιθανόν S-500, η Τουρκία θα μπορεί να ελέγχει την περιοχή του Αιγαίου μέχρι τον 23ο μεσημβρινό (περίπου στην Κάρυστο) και όλη τη Μεσόγειο. Αυτό της επιτρέπει επιθετική ενέργεια σε ελληνικά νησιά, νησίδες, βραχονησίδες που βρίσκονται ανατολικά της Καρύστου και σε όλη τη Μεσόγειο και την Κύπρο. Με κάλυψη των S-400 καμιά ελληνική αποστολή αντεπίθεσης (counter air) δεν θα μπορεί να εκτελεστεί, ανεξάρτητα αν τα αεροσκάφη είναι Rafale ή F-35 για τα τουρκικά αεροδρόμια Dalaman, Bali Kesir, Badirma (στη Μαύρη Θάλασσα), λόγω των S-400, λαμβάνοντας υπόψη ότι η αεροπορική υπεροχή χωρίς αποστολές αντεπίθεσης ουδέποτε επιτυγχάνεται.

Οι S-400 και S-500 καθιστούν αποστολές εγγύς αεροπορικής υποστήριξης (υποστήριξη χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο) παντελώς αναποτελεσματικές και τις αποστολές απομόνωσης ( interdiction) εντός της Τουρκίας (προσβολή υψηλής σημασίας υποδομών) εντελώς αδύνατες.

Όμως, ο πρωθυπουργός στη σχετική ομιλία του στη Βουλή, στα ξεκούδουνα, εξέφρασε την απόλυτη διάθεση και ετοιμότητά του να συναντηθεί αμέσως με τον Ερντογάν διότι πιθανόν και ενδεχομένως να αντιλήφθηκε ότι με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία υποθήκευσε τα συμφέροντα της Ελλάδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και τρέχει να προλάβει τυχόν επεκτατικές τουρκικές βλέψεις. Όλα αυτά ισοδυναμούν με αθέατες παραχωρήσεις.

Η Ευρώπη στο χείλος του γκρεμού με τη Ρωσία

Την περασμένη Κυριακή και για δύο εικοσιτετράωρα η Ευρώπη βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, με άμεσο τον κίνδυνο στρατιωτικής εμπλοκής της στον ρωσοουκρανικό πόλεμο και ενεργοποιημένο το ρωσικό πυρηνικό οπλοστάσιο σε μέγιστη ετοιμότητα εναντίον της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Όλα άρχισαν την περασμένη Κυριακή, όταν ο Ζοζέπ Μπορέλ, επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, σε συνέντευξη Τύπου του αναφέρθηκε ανοιχτά στην πιθανότητα παραχώρησης στην Ουκρανία ευρωπαϊκών μαχητικών αεροσκαφών στον πόλεμο με τη Ρωσία.

Ο απρόσεκτος και πρόχειρος κ. Μπορέλ προχώρησε ακόμα παραπέρα, αποκαλύπτοντας ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που διαθέτουν τα «είδη των αεροσκαφών» που ζητά η Ουκρανία, δηλαδή αεροσκάφη ρωσικής τεχνολογίας, που μπορούν να χειρίζονται Ουκρανοί πιλότοι.

Πράγματι, ο Ουκρανός πρόεδρος, με τη βοήθεια του Αμερικανού ΥΠ.ΕΞ. Μπλίνκεν, ο οποίος σε καθημερινή βάση δρα ανοιχτά ως πολιτικοστρατιωτικός σύμβουλος – εντολέας των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, είχε ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Ενωση και τα κράτη-μέλη την άμεση συνδρομή τους σε ρωσικής τεχνολογίας στρατιωτικά αεροσκάφη, τα οποία θα συγκεντρώνονταν στην Πολωνία, από όπου θα τα παραλάμβαναν και θα τα πιλοτάριζαν Ουκρανοί πιλότοι, που γνωρίζουν τον χειρισμό τους, εναντίον ρωσικών στόχων.

Η πολιτική διπλωματική και επιχειρησιακή πομφόλυγα που εκστόμισε ο κ. Μπορέλ για χάρη των τηλεοπτικών δικτύων και social media ενεργοποίησε αυτομάτως τα ανακλαστικά της Μόσχας, η οποία τη Δευτέρα κιόλας το πρωί ανακοίνωσε επισήμως ότι θέτει τις πυρηνικές δυνάμεις της Ρωσίας σε επίπεδο ανώτατης ετοιμότητας, επικαλούμενη «επιθετικές δηλώσεις» ηγετών του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας.

Σημειώνεται ότι η Ε.Ε. επιπροσθέτως έχει ενεργοποιήσει τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ειρήνης, (που έχει θεσπίσει για το διάστημα 2021-2027 και έχει προικοδοτήσει με 5 δισ. ευρώ από τα κράτη-μέλη) και έχει ήδη διαθέσει 500.000.000 ευρώ για να προσφέρει στην Ουκρανία, μέσω αποστολών και επιχειρήσεων, στρατιωτικό και αμυντικό εξοπλισμό, υποδομές και τεχνική υποστήριξη.

Ομως, οποιοσδήποτε εξοπλισμός από τρίτες χώρες προς την Ουκρανία κατά της Ρωσίας και οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια που θα ξεκινήσει εκτός Ουκρανίας, από τρίτες χώρες που δεν βρίσκονται σε σύγκρουση με τη Μόσχα, αποτελεί άμεση απειλή εναντίον της Ρωσίας, και εμπλοκή σε πόλεμο υπέρ της Ουκρανίας. Δεδομένου ότι οι ενέργειες αυτές δεν καλύπτονται από τον μοναδικό αρμόδιο και υπεύθυνο οργανισμό του ΟΗΕ, καθίστανται νομικά παράνομες. (Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι με βάση τα δεδομένα αυτά οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει κατηγορηματικά ότι ούτε ένας Αμερικανός στρατιώτης ή δυνάμεις των ΗΠΑ δεν θα συμμετάσχουν στον πόλεμο της Ουκρανίας).

Παρά ταύτα, την περασμένη Δευτέρα ο ίδιος ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ ανέφερε ότι «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ήδη 20 ευρωπαϊκά κράτη, στο πλαίσιο των μέσων που έχουν αποφασιστεί μέσα στην Ε.Ε. ή σε διμερές επίπεδο, που είναι πρόθυμα να αποδώσουν στρατιωτικά μέσα, ρουκέτες, πυρομανία αντιαρματικά όπλα, αντιπυραυλικά όπλα, αεράμυνα για την υποστήριξη των Ουκρανών…».

Ομως, την περασμένη Τρίτη, μετά την πυρηνική προειδοποίηση της Μόσχας εναντίον ευρωπαϊκών χωρών στην περίπτωση που θα προβούν σε στρατιωτικές ενέργειες στην Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας, ευρωπαϊκές χώρες η μία μετά την άλλη δήλωσαν την καθαρή άρνησή τους να δώσουν αεροσκάφη τους στην Ουκρανία.

Η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Σλοβακία αρνήθηκαν κατηγορηματικώς και μεγαλοφώνως οποιαδήποτε αποστολή. Ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Κιρίλ Πετκόφ δήλωσε ότι η χώρα του έχει έλλειμμα σε αεροσκάφη και ανταλλακτικά και δεν διαθέτει τον ικανό αριθμό αεροσκαφών για να καλύψει τον ίδιο τον βουλγαρικό εναέριο χώρο, ενώ ο πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα δήλωσε ευθέως την άρνησή του να δώσει αεροσκάφη, διότι «η Πολωνία δεν είναι μέρος του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία».

Ετσι αναγκάστηκε να τα μαζέψει και ο Ζοζέπ Μπορέλ που ξεκίνησε το κομφούζιο, λέγοντας σε νεότερη συνέντευξη Τύπου ότι αν και το αίτημα για βοήθεια ήρθε από την Ουκρανία «…η Ε.Ε. δεν έχει αρκετά οικονομικά μέσα για να πληρώσει γι’ αυτά τα αεροσκάφη», τα οποία θα πρέπει να δωριστούν «διμερώς» από μεμονωμένα ευρωπαϊκά κράτη.

Πίσω από τα χειροκροτήματα, τη συγκίνηση, τα δάκρυα και τις υποσχέσεις υποστήριξης της Ουκρανίας, μπροστά στις κάμερες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες παραμένουν σε κομφούζιο και σε ασυμφωνίες μεταξύ τους για τη βοήθεια προς την Ουκρανία.

Οι Ευρωπαίοι δεν συμφωνήσαν με τη θέση των ΗΠΑ για ολοκληρωτικό αποκλεισμό στις πληρωμές της Ρωσίας σε σκληρό νόμισμα για τις ποσότητες ρωσικού φυσικού αερίου, δεν συμφωνήσαν στην επιθυμία των ΗΠΑ να ανοίξουν τις πύλες τους στην Ουκρανία, παρά τη σχετική ουκρανική αίτηση ένταξής της στην Ε.Ε., με το τυπολατρικό αιτιολογικό ότι δεν έχει αρχίσει καν η προενταξιακή διαδικασία με το Κίεβο΄ και υπαναχώρησαν στη διάθεση αεροσκαφών τους στην Ουκρανία.

Αυτές οι «αρρυθμίες» έχουν επιτρέψει στον Βλαντιμίρ Πούτιν να επικαλείται «δόλιες σκέψεις» των ΗΠΑ εναντίον της Ευρώπης.

Ετσι, κατά την πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία Πούτιν – Μακρόν ο Ρώσος πρόεδρος φέρεται ότι τόνισε στον κ. Μακρόν πως «…ο Μπλίνκεν και οι ανόητοι στις ΗΠΑ έχουν βαλθεί να καταστρέψουν την Ευρωπαϊκή Ενωση», παρατηρώντας ακόμα ότι «για να ζήσουν οι Γερμανοί, θα φτωχύνουν οι άλλοι λαοί της Ευρώπης...»

Ανέκδοτο

Και το ανέκδοτο που κυκλοφορεί σε αμερικανικούς κυβερνητικούς κύκλους λέει στους Ευρωπαίους: «Ελάτε να μαζευτούμε όλοι, για να πολεμήσετε εσείς τη Ρωσία…»

 

https://www.newsbreak.gr/politiki/305424/torpili-se-aigaio-kai-mesogeio-i-apostoli-ellinikon-oplon/

Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ ΕΝΩ Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΓΓΥΣ (..)!!!

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

Η σημερινή κατάσταση απαιτεί ψυχραιμία και νηφαλιότητα καθόσον αφορά την ανακατανομή των δυνάμεων, και την επικράτηση της ισχύος των έκπαλαι και πάλαι ποτέ ισχυρών δυνάμεων.

Εν τοιαύτη περιπτώσει,  ασφαλώς ουδείς καθίσταται υπέρ του πολέμου και ιδίως εν έτει 2022 όπου, απαιτείται να εξαντληθεί πάσα δυνατότητα διαβουλεύσεων πλην όμως κανείς οφείλει να δει τα πράγματα αντικειμενικά και να μην πράττει ουσιαστικά πολεμική προπαγάνδας πυροδοτώντας έτι περαιτέρω τις εξαιρετικά εύθραυστες ισορροπίες τόσο γεωπολιτικά όσο και ουσιαστικά.

¨Ήδη εν περιόδω παγκοσμιοποίησης οι συνθήκες ερείδονται εις το δόγμα ειρηνικής ανακατανομής του πληθυσμού και άρδην μεταβολής εθνικής όσο και κοινωνικής μεταβολής της εθνικής ιδιοσυστασίας του εκάστοτε κράτους, ούχ ήττον, το μείζον νυν ζητούμενο καθίσταται αυτόχρημα να αποτυπώσει κανείς ποίος καθίσταται ηθικός αυτουργός περί αυτών των οποίων τεκταίνονται εις την Ρωσία, καθότι η δράση προκαλεί και αντίδραση.

Το μείζον και καίριο ζητούμενο εν προκειμένω έγκειται εις το να μην εμπλέκεται ουδείς εις παρωχημένα δόγματα, και να προσαρμόζεται εις τις καινοφανείς παγκόσμιες εξελίξεις με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον του έθνους.

Εν προκειμένω, η έκρηξη αυτής της πολεμικής σύρραξης υπό της Ρωσίας με αλλεπάλληλες χειρουργικού υποβάθρου ενέργειες εκ μέρους της απέδειξε την αποφασιστικότητας της και εξέπεμψε το μήνυμα της ισχυρής χώρα η οποία εις το διεθνές παίγνιο της ισορροπίας του τρόπου διαθέτει την παντοδυναμία να επιβάλλει, ασφαλώς κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, τους κανόνες της, άνευ χρονοτριβής, αμελλητί και παραχρήμα.

Ως εκ τούτου ενταύθα επιβάλλεται να αντιμετωπισθεί η στάση της Ρωσίας με ορθολογισμό και να εξεταστεί το ενδεχόμενο της παγκόσμιας ανάφλεξης σύρραξη ή το διεθνές αντίκτυπο της επιθέσεως υπό την σκοπιά των νέων δημιουργούμενων συσχετισμών δοθέντος ότι ευρισκόμεθα εις ένα ισχυρό σταυροδρόμι εξελίξεων ως οιονεί τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ως εξής : 

Ο συνασπισμός Η.Π.Α και Ευρώπης και εις τον αντίποδα ο Συνασπισμός χωρών, -Βραζιλίας, Ινδίας, Ρωσίας Κίνας και Νότιας Αφρικής με άξονα την υπερδύναμη υπό έποψη οικονομική και τεχνολογική, δηλονότι την Κίνα και υπό την σκοπιά της στρατιωτικής και ενεργειακής ισχύος την Ρωσία, όπου τόσο εδαφικά όσο και πληθυσμιακά ο εν λόγω συνασπισμός υπερτερεί του πρώτου.

Η αναζωπύρωση, υπό διαφορετικούς όρους ενός σοβούντος ψυχρού πολέμου μεταξύ των δύο συνασπισμών, καθίσταται παντάπασι σαφής και απτός, αλλά ενταύθα το δικαιολογημένο ερώτημα το οποίο αναφύεται καθίσταται ο ρόλος της Ελλάδας, ο οποίος σύγκειται παραδοσιακά, δοθέντων και των τελευταίων εξελίξεων των μνημονίων, αποκλειστικά προσκολλημένοι προς τις Η.Π.Α.

Ασφαλώς το ζήτημα δεν είναι η σύγκρουση ή ρήξη της πατρίδας μας με τις εσαεί, εξ ιδρύσεως του Ελλαδικού Κράτους. «μεγάλες προστάτιδες» δυνάμεις, εντούτοις όμως εκ παραλλήλου ουδόλως απαιτείται εν ταυτώ ή άνευ ουδεμίας διεκδίκησης με γνώμονα το συμφέρον του τόπου σύνταξη μαζί τους καθότι τοιουτοτρόπως απεμπολείται πάσα ευκαιρία διεκδίκησης των εθνικών μας συμφερόντων, καθόσον αφορά λόγου χάριν την πιθανή άσκηση πιέσεως προς την Τουρκία τόσο καθόσον αφορά την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο, ένεκεν της απαράδεκτης και ιταμής της στάση (νοείται της Τουρκίας) προς τα καθ’ ημάς και τον παρ’ ημίν Ελληνισμό της Κρατικής ανεξάρτητης Κύπρου, καθότι ουδαμώς συνάδει μία χώρα μέλος του Νάτου και υπό ένταξη εις την Ε.Ε, να απειλεί ευθέως με πολεμική ρητορική μία όμορη χώρα με τα αυτά χαρακταριστικά.

Ασφαλώς οι ειδικοί γνωρίζουν περισσότερα απλώς θέτω επί τάπητος ορισμένες ατάκτως εριμμένες σκέψεις επ’ ωφελεία της Πατρίδος μας ούτως ώστε έμμεσα, εν τω μέτρου του δυνατού, δια της διατηρήσεως επαμφοτερίζουσας στάσης ίσως αξιώσει μεγαλύτερο σεβασμό, εξ αφορμής του παρόντος πολέμου εις το διεθνές στερέωμα.

Αντί όμως μία τέτοιας πρακτικής, διαπίστωσα μία παλαιολιθική νοοτροπία μονομερούς σύμπλευσης με την Η.Π.Α άνευ ουδεμίας διεκδικήσεως και ουχί μόνον τούτο, εις την κρίσιμη τοιαύτη στιγμή όπως και εις όλα τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα (μνημόνια, καταστρατήγηση θεμελιωδών ατομικών μας δικαιωμάτων εξ αφορμής της πανδημίας) ο λαός αντιμετωπίζεται ως μία διανοητικά λοβοτομημένη μάζα, ένθα τα εξωνημένα μέσα μαζικής εξαπατήσεως θα την χειραγωγούσουν ευχερώς.

Η φερόμενη Δύση πνέει τα λοίσθια διότι διέπεται από κατά τόπους δικτατορικές πρακτικές υπό τον μανδύα της δημοκρατίας, διότι η πρόθεσή της καθίσταται η καθολική παραπληροφόρηση, η περιφρόνηση της βουλήσεως αλλά και των συμφερόντων των λαών, οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα λόγου, φαλκιδεύεται οιαδήποτε ελευθερίας λόγου και λογοκρίνεται ωμά, ως εκ τούτου η απηνής ποινικοποίηση των αντιφρονούντων, δια την καθολικής αυτής αστυνομίας σκέψεως, έχει τιτρώσει εκ βάθρων,τον πυρήνα της Δημοκρατίας και την έχει μετατρέψει σιωπηρά προς μία μορφή δικτατορία άβουλων και ανελεύθερων πολιτών.

Η επελαύνουσα παγκοσμιοποίηση κείται επί θύραις όπως :  αφενός η παραχάραξη της ιστορίας, καθότι τελεί ανυπερθέτως,  εν εξελίξει το σχέδιο «Καλέργη» δια της νοθεύσεως του εθνών και τον εποικισμό των από καθοδηγούμενου Ισλαμιστές μετανάστες και αφετέρου η οικονομική εξαθλίωση των εθνών-κρατών, βάθρο του ολοκληρωτισμού να εγκαθιδρύεται άνευ ετέρου τινός.

Η ατζέντα της κοινωνικής αλλοίωσης δια μέσω του «δικαιωματισμού» με αποκλειστικό δικαίωμα αμιγώς τον σεβασμό προς την  σεξουαλική ταυτότητα των πολιτών καθότι επί τη πράξη καταργούνται αμελλητί θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα όπως το μείζον, αυτό τούτο, της ελευθερίας του λόγου συνιστά παροιμιώδης κατάρρευσης του πολιτισμού υποστρώματος της Ευρώπης διότι κατακρημνίζεται εκκωφαντικά το δικαίωμα ελευθερίας έκφρασης και διάδοσης των στοχασμών του.

Ως εκ τούτου λοιπόν, τουλάχιστον ο συνασπισμός Ευρώπης κα Η.Π.Α ως αρχιτέκτονες του ιδιότυπου αυτού ολοκληρωτικού μορφώματος όπως :  ελευθερία δηλαδή για τον σεξουαλικό προσανατολισμό, πλήρης όμως απαγόρευση ελεύθερης έκφρασης γνώμης, πληροφόρησης αλλά και απόφασης περί της υγείας μας (η παγκόσμια υγειονομική δικτατορία και το νεοπαγές κοινωνικό απαρτχάιντ το απέδειξαν διαρκούσης της πανδημίας ένεκεν και συνεπεία της υποχρεωτικής επιβολής της Σταυροφορίας των εμβολίων), έχουν δημιουργήσει μία θεσμική ελίτ, αυτή ταύτη της συντριπτικής μειονοψηφίας η οποία απεργάζεται την μεγάλη επανεκκίνηση, της κατάλυσης των εθνών, της αποδόμησης της Ελλαδικής κοινωνίας και την επιβολή μίας φύρδην μύγδην άλογης κοινωνίας, επαρκώς ευεπίφορη προς την ετεροκατεύθυνση.

Αυτή η προϊούσα προκεχωρημένη παρακμιακή αποσύνθεση, αποτυπώθηκε εις την αμηχανία σοβαρής αντίδρασης προς τον Πούτιν αλλά και της αδυναμίας των πληθυσμών της Ευρώπης εξαιτίας της πολιτισμικής αυτής αλλοτρίωσης να συνειδητοποιήσουν με ενάργεια τι πραγματικά συμβαίνει αίροντας την αδιαφάνεια της φαιάς προπαγάνδας και της αισχρής παραπληροφόρησης.

Είθε η Πατρίδα μας να αντιδράσει  αφενός ,με γνώμονα ότι το υπέρτερο και βέλτιστο συμφέρον καθίσταται το εθνικό συμφέρον, πέραν και πάνω από το Δόγμα Δύσης και Ανατολής  ούτως ώστε να ενεργήσει προσηκόντως να διασφαλίσει το εθνικό συμφέρον μακράν και όχι να προτιμήσει την επιβολή εν είδει κυρώσεων ως προς την Ρωσία τον «αδυσώπητο και αμείλικτο» αποκλεισμό της Ρωσίας εκ της Γιουροβίζιον και εξ ετέρου η λυπηρή αυτή πολεμική εξέλιξη να αποτελέσει εφαλτήριο δημιουργίας ενός ισχυρού αρραγούς μετώπου εθνικής ανάνηψης και πολιτισμικού αυτοπροσδιορισμού, εξοβελίζοντας τα σηψαιμικά έρματα και σκύβαλα της νέας τάξης πραγμάτων τα οποία αποχαυνώνουν και αφιονίζουν τους πολίτες καθιστώντας τους ασυνείδητα έρμαια παραπληροφόρησης.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΚΧΩΡΟΥΜΕ, ΟΥΤΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ.

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Αναδημοσιευμένο από την εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα

«Η κριτική μου στην συμφωνία δεν αφορούσε το όνομα, αφορούσε τη μακεδονική γλώσσα και τη μακεδονική εθνότητα. Και εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτό είναι το μεγάλο λάθος και ότι αυτή τη συμφωνία εγώ δεν θα την ψήφιζα». Τάδε έφη ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, στην συνέντευξη που παρεχώρησε στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» του Δημοσιογράφου Νίκου Χατζηνικολάου την 13^η Ιανουαρίου 2022, αναφορικά με την Συμφωνία των Πρεσπών. Η ανωτέρω αντιφατική αποστροφή του λόγου του, χωρίς να εκπλήσσει κανέναν, κινείται ξεκάθαρα σε διαφορετικό μήκος κύματος σε σύγκριση με τις θέσεις που η Ν.Δ. παρουσίαζε στο εκλογικό σώμα, ασχέτως εάν τις πίστευε ή όχι, όταν ευρίσκετο στην θέση της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ήτοι την εποχή από την διεξαγωγή των εθνικών συλλαλητηρίων για τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ το 2018, έως την κύρωση της κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών από την αντεθνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τα πρόθυμα ετερόκλητα δεκανίκια της, την 25η Ιανουαρίου 2019. Εξυπακούεται άλλωστε, ότι εάν η σημερινή στάση της κυβερνήσεως της Ν.Δ. στο συγκεκριμένο ζήτημα είχε εκδηλωθεί κατά την προεκλογική περίοδο των Εθνικών Εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019, είναι βέβαιο πως δεν θα ελάμβανε το 40% των ψήφων του Ελληνικού Λαού, ούτε θα κατακτούσε ισχυρή αυτοδυναμία  158 Εδρών στο Κοινοβούλιο.

Εν αντιθέσει με την αδιαφορία των Ελλήνων πολιτικών, η κυβέρνηση των Σκοπίων τρία έτη μετά την μειωτική για την Ελλάδα Συμφωνία των Πρεσπών, δυνάμει της οποίας επέτυχε την απόδοση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία», καταστρατηγεί αυτήν ποικιλοτρόπως, γεγονός το οποίο συνιστά λόγο και αιτία ακυρώσεως αυτής. Θα ήταν δυνατόν να ειπωθεί, ότι επί της ουσίας οι Σκοπιανοί έχουν ήδη αποτινάξει από την ονομασία του κρατιδίου τους τον γεωγραφικό προσδιορισμό «Βόρεια», αποκαλώντας αυτό «Μακεδονία». Αδιάσειστη απόδειξη του ανωτέρω ισχυρισμού απετέλεσε το γεγονός, ότι το καλοκαίρι του 2021, κατά την διεξαγωγή των διεθνών αθλητικών διοργανώσεων του ευρωπαϊκού κυπέλλου ποδοσφαίρου και των Ολυμπιακών Αγώνων στο Τόκιο, οι Σκοπιανοί φίλαθλοι και η αθλητική ομοσπονδία τους, χαρακτήριζαν την χώρα τους, όχι «Βόρεια Μακεδονία», αλλά «Μακεδονία», ενώ η κυβέρνηση Ζάεφ «σφύριζε» αδιάφορα, εμπαίζοντας ατιμωτικά την ελληνική κυβέρνηση, η οποία παραμένει άπραγη, αδυνατώντας να περιορίσει τις δυσμενείς εθνικές βλάβες που προεκλήθησαν από την ανωτέρω Συμφωνία, παρά τις προεκλογικές εξαγγελίες της περί του αντιθέτου.

Ας μην λησμονούμε εξάλλου, ότι ήδη εντός του παρελθόντος έτους 2021, έχουν συμβεί γεγονότα τα οποία καταρρίπτουν εκκωφαντικά το ίδιο το αφήγημα της Συμφωνίας, ήτοι ότι η υπογραφή του ως άνω ενδοτικού κειμένου, θα αποσπούσε τους Σκοπιανούς από τον εναγκαλισμό τους με την εχθρική για τα ελληνικά συμφέροντα Τουρκία και θα τους ενέτασσε στην σφαίρα επιρροής της Ελλάδος. Η ελληνική κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός που ονειρεύονται συνεργασίες, συμμαχίες και φιλίες με τους Σκοπιανούς, θα μας εξηγήσουν αλήθεια, πως θα επιτευχθούν αυτοί οι μεγαλεπήβολοι «στόχοι», όταν ήδη από τον Αύγουστο του 2021, οι «καλοί μας γείτονες» υπέγραψαν μεταξύ τους, την 5ετούς διαρκείας Συμφωνία Στρατιωτικής-Οικονομικής Συνεργασίας Άγκυρας-Σκοπίων; Μετά από τις τελευταίες εξελίξεις, εάν υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα προβεί στην κύρωση από το Νομοθετικό Σώμα, των περιβόητων και άνευ ουσίας μνημονίων συνεργασίας Αθηνών και Σκοπίων, σχετικά με την επιτάχυνση των διαδικασιών για την ένταξη του κρατιδίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την οικονομική συνεργασία των δύο κρατών, θα έχει διαπραχθεί ένα ασύλληπτο εθνικό έγκλημα, ενώ η τραγική Συμφωνία των Πρεσπών  θα έχει εδραιωθεί πλήρως.

Πέραν βέβαια των προπεριγραφέντων αρνητικών τεκταινομένων, η ανωτέρω τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη προκαλεί αλγεινή εντύπωση για την συνολική συλλογιστική του στο εν λόγω μείζον Εθνικό Θέμα. Τι σημαίνει ότι η κριτική του στην Συμφωνία δεν αφορούσε το Όνομα, αλλά μόνο την αναγνώριση της «μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητος; Μία Συμφωνία, δυνάμει της οποίας τα Σκόπια κατοχύρωσαν ένα κάλπικο όνομα και ως εκ τούτου άνοιξε ο ασκός του Αιόλου για τις περαιτέρω επώδυνες υποχωρήσεις. Ήταν ποτέ δυνατόν, αφ’ ης στιγμής η εθνομηδενιστική διάθεση του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε στην εκχώρηση του Ονόματος της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ,  το οποίο αποτελεί το «άλφα και το «ωμέγα» της ανθελληνικής συμφωνίας, να υπάρξει αποφυγή του χαρακτηρισμού της γλώσσας και της εθνότητος ως «μακεδονικών»; Αλήθεια τελικά, πιστεύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι θα πετύχαινε κάτι «καλύτερο» εν συγκρίσει με αυτήν την Συμφωνία, εάν εκκινούσε από την ίδια αφετηρία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ήτοι την αποδοχή του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία», για το σλαβογενές κρατίδιο των Σκοπίων του οποίου οι κάτοικοι αποτελούν ένα φυλετικό μίγμα Βούλγαρων, Σλάβων και Αλβανών, ενώ το γλωσσικό τερατούργημα που αποκαλούν γλώσσα, είναι σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα;  

Από την άλλη πλευρά, αφού ο Πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι ενοχλείται από την παραχώρηση στους Σκοπιανούς, «μακεδονικής» γλώσσας και «μακεδονικής» εθνότητος, πως γίνεται να μην έχει πρόβλημα με την ονοματοδοσία των Σκοπίων ως «Βόρεια Μακεδονία», αποδεχόμενος με άλλα λόγια, ότι αλλοεθνείς που κατέχουν εδάφη του βορείου τμήματος της Μακεδονίας μας, διαθέτουν κράτος που περιλαμβάνει τον ελληνικό όρο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ; Γιατί προσποιείται ανεπιτυχώς ο κ. Μητσοτάκης πως δεν αντιλαμβάνεται, ότι αφού προδόθηκε η Ένδοξη Ιστορία και ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ, του οποίου η παράδοση στους Σλάβους αποτελεί το μείζον ζήτημα (γεγονός που δεν τον απασχολεί), θα επακολουθούσε και η απόδοση της «μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητος (που τον βρίσκει αντίθετο), ως προϊόν και παρεπόμενη συνέπεια της ενδοτικότητος (τουλάχιστον) που συνετελέσθη με την εκχώρηση του Ονόματος; Πόσο υποτιμά τη νοημοσύνη μας τελικά; Είχε εν τέλει ποτέ, διαφορετική προσέγγιση από τον ΣΥΡΙΖΑ ή όχι; Τέτοιου είδους ρηχή αντιμετώπιση του ανωτέρω Εθνικού Θέματος, προδίδει αφενός μεν, ελλιπή γνώση της Ιστορίας, αφετέρου δε, πλήρη διάσταση με την Εθνική Ιδεολογία και τις αποφάσεις του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών που συνεκλήθη το 1992 υπό την Προεδρία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, το οποίο απεφάσισε να παραμείνει αμετακίνητο στις εθνικές θέσεις οι οποίες ισοδυναμούσαν με την απόρριψη κάθε ονομασίας για τα Σκόπια, που θα εμπεριείχε τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγα αυτού.  

Ως εκ των ανωτέρω, εξάγεται το συμπέρασμα ότι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν έτυχε της παραμικρής βελτιώσεως. Αντιθέτως, τα αποτελέσματά της επιδεινώνουν την διεθνή θέση της Ελλάδος, ένεκα της αυθαιρεσίας της κυβερνήσεως των Σκοπίων και των αβελτηριών της προηγούμενης αλλά και της σημερινής ελληνικής κυβερνήσεως η οποία δεν τολμά να διεκδικήσει την ακύρωσή της, παρά την αντισυμβατική συμπεριφορά των Σκοπιανών.  Οι προσδοκίες του Ελληνικού Λαού εξακολουθούν να διαψεύδονται οικτρά από τις κυβερνήσεις που εκλέγει. Πώς να μην αισθάνονται εξαπατημένοι οι Έλληνες, όταν βλέπουν ότι η ίδια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τα στελέχη της, τα οποία υπεστήριζαν με πάθος την διεξαγωγή των τεράστιων εθνικών συλλαλητηρίων της περιόδου 2018-2019 για τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ, αποφεύγουν τώρα να χαρακτηρίσουν την «λιμνοσυμφωνία» προδοτική και δεν ζητούν την απόδοση ποινικών ή πολιτικών ευθυνών στους πρωταίτιους αυτού του «εκτρώματος» που υποδαυλίζει την επεκτατική πολιτική των Σλάβων στον ελλαδικό χώρο. Οι εκλογές πλησιάζουν. Οι Έλληνες Πατριώτες, εγκλωβισμένοι ή μη σε πολιτικά μαντριά, οφείλουν να θυμηθούν αυτούς που λησμόνησαν το Εθνικό Χρέος τους, καθιστώντας τους Σκοπιανούς συνιδιοκτήτες της Ενδόξου Ιστορίας της Μακεδονίας μας και κατ’ επέκτασιν της Ελλάδος. Το Όνομα της Μακεδονίας είναι η ψυχή μας και δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ όσους το εκχωρούν. 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΔΟΓΜΑ ΜΟΝΡΟΕ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΣΙΑ - ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Του Ηλία Ηλιόπουλου
Ιστορικού, Πολιτικού επιστήμονος και Διδάκτωρος του Πανεπιστημίου του Μονάχου

Η κρίσις περί την ούτω καλουμένην Ουκρανίαν προέκυψε, ωξύνθη και επεδεινώθη, φθάσασα μέχρι συρράξεως, υπαιτιότητι αποκλειστικώς και μόνον της Υπερεθνικής Ελίτ και των εκτελεστικών οργάνων της, ήτοι του κυβερνώντος σήμερα «War Party» της Ουάσιγκτων και των εν Ευρώπη παραρτημάτων της. Σκόπιμον είναι, συνεπώς, να θυμηθούμε κάποιες αλήθειες, τις οποίες παγίως αποσιωπούν τα συστημικά Μέσα Μαζικής Επιρροής της Υπερεθνικής Ελίτ της ούτω καλουμένης «Δύσεως». 

Μετά το πέρας του (προηγουμένου) Ψυχρού Πολέμου (1989) και την επακολουθήσασαν διάλυσιν της πάλαι ποτέ Ενώσεως Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ε.Σ.Σ.Δ.) εις τα εξ ων συνετέθη (1991), οι Η.Π.Α., ως «εναπομείνασα Υπερδύναμις», και δη οιονεί ηγεμονεύουσα και πλανητικού βεληνεκούς, επεξέτειναν προς Ανατολάς την ακτίνα δράσεως του στρατιωτικοπολιτικού συνασπισμού των, ήτοι του Οργανισμού Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού (Ν.Α.Τ.Ο.), κατά παράβασιν όλων των συμπεφωνημένων μετά της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ηγεσίας. 

Μάλιστα δε, η Ουάσιγκτων δεν ηρκέσθη «απλώς» στην απορρόφησιν χωρών, όπως, φερ’ ειπείν, η Τσεχία ή η Ουγγαρία, οι οποίες, εν πάση περιπτώσει, παραδοσιακώς ανήκαν, από γεωπολιτισμικής επόψεως, στην λεγομένην Μεσευρώπην (Mitteleuropa). Αλλ’ ενέταξε στον προαναφερθέντα στρατιωτικοπολιτικόν συνασπισμόν και τις Βαλτικές Χώρες ή την Ρουμανίαν, επεκτείνουσα το Ν.Α.Τ.Ο. μέχρι των συνόρων της (εναπομεινάσης, πλέον) Ρωσσικής Ομοσπονδίας. Συγχρόνως, η Ουάσιγκτων εξήγγειλε την πρόθεσιν εγκαταστάσεως Συστημάτων Στρατηγικής Αντιβαλλιστικής Αμύνης (Strategic Antimissile Defense Systems) επί του εδάφους των νέων κρατών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο., εις απόστασιν ολίγων χιλιομέτρων από των προς Ρωσσίαν συνόρων των – ομοίως κατά κατάφωρον παραβίασιν των από 6ης Μαρτίου 1991 προς την Μόσχαν παρασχεθεισών διαβεβαιώσεων. 

Ένα μόνον απέμενε, ίνα ολοκληρωθή η στρατηγική και στρατιωτική περικύκλωσις της Ρωσσίας: η υπαγωγή της ούτω καλουμένης «Ουκρανίας» (ήτοι των περιοχών που, ιστορικώς, απετέλεσαν την Αρχαίαν ή Μικράν Ρωσσίαν, την Νέαν Ρωσσίαν, την Ανατολικήν Γαλικίαν και την Βολυνίαν) – καθώς και της Γεωργίας – στο Ν.Α.Τ.Ο. Όπερ θα συνεπήγετο: 

• πρώτον, την απώλειαν του στρατηγικώς κρισίμου ναυστάθμου της Σεβαστουπόλεως, επί της Ταυρίδος (Κριμαίας), ιστορικού αγκυροβολίου του Ρωσσικού Στόλου του Ευξείνου Πόντου επί αιώνας, 
• δεύτερον, την τελείαν περικύκλωσιν της Ρωσσίας και, 
• τρίτον, την μετατροπήν της «Ουκρανίας», παραδοσιακώς αποδειχθείσης ως ιδεώδους γεωφυσικής λεωφόρου ξένων στρατευμάτων κρούσεως κατά της Μείζονος Ρωσσίας, εις ορμητήριον στρατιωτικής επιθέσεως εναντίον της Ρωσσικής Ομοσπονδίας.

Συνεκτιμωμένων των προαναφερθέντων, ο Πρόεδρος της Ρωσσικής Ομοσπονδίας κ. Βλαδίμηρος Πούτιν (Vladimir Putin) λίαν ευλόγως εθεώρησε την (έξωθεν σχεδιασθείσαν και διοργανωθείσαν) πραξικοπηματικήν ανατροπήν του νομίμου Προέδρου της Ουκρανίας (21 Φεβρουαρίου 2014) ως το εναρκτήριον λάκτισμα της τελικής εφόδου προς άλωσιν αυτής ταύτης της Μόσχας. Και απήντησε διττώς: 

• Αφ’ ενός μεν αποδεχόμενος την έκφρασιν της συλλογικής βουλήσεως του Ρωσσικού Λαού τής (από εποχής Μεγάλης Αικατερίνης ρωσσικής) Κριμαϊκής Χερσονήσου (της αρχαίας ελληνικής Ταυρίδος), αδιαμφισβητήτως διατρανωθείσης, διά μεγαλειώδους δημοψηφίσματος, υπέρ επιστροφής της χερσονήσου στην Μητέρα Πατρίδα και ενσωματώσεώς της στον εθνικόν κορμόν της Ρωσσικής Ομοσπονδίας. 
• Αφ’ ετέρου δε ανταποκρινόμενος, έστω και με οκταετή καθυστέρησιν, εις το πάνδημον αίτημα διπλωματικής αναγνωρίσεως της ανεξαρτησίας των περιοχών των κατοικουμένων υπό συμπαγών ρωσσικών και ορθοδόξων πληθυσμών της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής «Ουκρανίας», οι οποίοι εξηγέρθησαν μετά την ανατροπήν της νομίμου κυβερνήσεως του Κιέβου (μεθοδευθείσαν υπό της κυρίας Βικτωρίας Νούλανδ και του κυρίου Γοδεφρείδου Πάϋαττ, αμφοτέρων θεωρουμένων ως οιονεί πνευματικών τέκνων της κυρίας Μαγδαληνής Ωλμπράϊτ), την εγκατάστασιν ανδρεικέλων της Υπερεθνικής Ελίτ και, κυρίως, την επιχειρηθείσαν επιβολήν ενός καταπιεστικού καθεστώτος εις βάρος των ρωσσικών πληθυσμών της «Ουκρανίας».  

Δι’ αυτού του τρόπου, ο Βλαδίμηρος Πούτιν – άριστος στρατηγιστής και, αναντιλέκτως, ο κορυφαίος «statesman» της εποχής μας – εξέπεμψε ευκρινέστατον μήνυμα ότι εννοεί μέχρι τελευταίου ιώτα όσα ειλικρινώς, καλοπίστως και εναγωνίως έλεγε και επανελάμβανε προς τους ομολόγους του της Ουάσιγκτων και των λοιπών Δυτικών πρωτευουσών από του έτους 2007, τουλάχιστον, και εντεύθεν – ομιλών, φευ, εις ώτα μη ακουόντων: Ότι δηλαδή η χώρα του επ’ ουδενί λόγω και εν ουδεμιά περιπτώσει επρόκειτο να ανεχθεί την εγκατάστασιν στρατιωτικών και ναυτικών βάσεων των Η.Π.Α. ή/και του Ν.Α.Τ.Ο. επί της «Ουκρανίας» και της Ταυρίδος, ου μην αλλά και την μετατροπήν της «Ουκρανίας» είτε εις ορμητήριον στρατιωτικών ενεργειών κατά της Ρωσσίας είτε εις βατήραν προς εξαπόλυσιν της …«μητρός όλων των εγχρώμων επαναστάσεων»! Ήτοι της τελικής επιθέσεως κατά της ιδίας της Μόσχας, πλέον, η οποία θα απέβλεπε εις: 

• την υπονόμευσιν και ανατροπήν του Προέδρου και των λοιπών νομίμων Οργάνων της Ρωσσικής Ομοσπονδίας, 
• την εκμηδένισιν της Εθνικής Κυριαρχίας της, 
• την έκλειψιν της Ρωσσίας ως υπολογισίμου γεωστρατηγικού δρώντος, 
• την εν νέου ταπείνωσιν του μεγάλου και ιστορικού Ρωσσικού Έθνους, 
• τον εθνοπολιτικόν κατακερματισμόν της (εναπομεινάσης!) Ρωσσίας, κατά το δραματικόν προηγούμενον της Σερβίας, και, εν τέλει, 
• την έκπτωσιν της Μείζονος Χερσαίας/Ηπειρωτικής Δυνάμεως (Kontinentalmacht / Land Power) του Ευρασιατικού «Heartland» εις το γεωπολιτικόν «status» μιας «Ελβετίας» (ή, έτι χειρότερον, «Βοσνίας»)! 

Επαναλαμβάνομε ότι ο κ. Πούτιν είχε ρητώς και επανειλημμένως προειδοποιήσει την Ουάσιγκτων περί των μοιραίων συνεπειών των επιλογών της. Κατά τον αυστηρότερον τρόπον το έπραξε δε διά της ιστορικής εκείνης ομιλίας του από του βήματος της Διεθνούς Διασκέψεως επί της Πολιτικής Ασφαλείας του Μονάχου (Munich Conference on Security Policy) από έτους 2007 (όρα Ηλιόπουλου, Ηλία, «Διάσκεψη Μονάχου: Μόναχο – Μόσχα – Μπακού: Ο Πόλεμος των Αγωγών» εις: Στρατηγική, τεύχος 150, Μάρτιος 2007, σσ. 116-119), εξ αφορμής των διαδοχικών επεκτάσεων του Ν.Α.Τ.Ο. προς Ανατολάς αλλά και εν όψει της επικειμένης, τότε, διπλωματικής αναγνωρίσεως, και de jure, της προηγηθείσης αποσχίσεως, de facto, της περιοχής του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων εκ της  Σερβίας, υπαιτιότητι της «Δύσεως» και κατόπιν της παρανόμου και πειρατικής επιδρομής των Η.Π.Α. και των συμμάχων και δορυφόρων των εναντίον Κυριάρχου Κράτους (24 Μαρτίου 1999). 

Παρεμπιπτόντως, «νωρίς θυμήθηκαν» (!) να καταγγείλουν την …παραβίασιν της Τελικής Πράξεως του Ελσίνκι του 1975 (!), τον …«Αναθεωρητισμόν» (!) αλλά και της εν γένει διεθνούς νομιμότητος (!), εξ αφορμής της «παραβιάσεως της Εθνικής Κυριαρχίας της Ουκρανίας», ορισμένοι νεοέλληνες πολιτικοί, «διεθνολόγοι» και λοιποί δημοσιολογούντες, προσποιούμενοι ότι ελησμόνησαν ότι το «προπατορικόν αμάρτημα» της μεταψυχροπολεμικής «Νέας Τάξεως» υπήρξεν: 

• η ωμή καταπάτησις και κατάλυσις της Εθνικής Κυριαρχίας ανεξαρτήτου Κράτους (της πάλαι ποτέ Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαυΐας), 
• η κατάφωρος παραβίασις της πλέον θεμελιώδους και ιεράς αρχής του διακρατικού συστήματος από εποχής της Ειρήνης της Βεστφαλίας (1648), ήτοι της αρχής της Μη Αναμείξεως εις τα εσωτερικά Κυριάρχου Κράτους,
• και, εν τέλει, ο ριζοσπαστικός Αναθεωρητισμός, η διά της βίας μεταβολή διεθνώς ανεγνωρισμένων εθνικών συνόρων και η ανατίναξις της μεταπολεμικής διεθνούς τάξεως υπό των Η.Π.Α. και της Ε.Ε., υπό το απατηλόν και δόλιον πρόσχημα της προστασίας των Αλβανών Μωαμεθανών Κοσσοβιτών από υποτιθεμένης «εθνοκαθάρσεως», διενεργουμένης δήθεν εις βάρος των, υπό των Σέρβων! 

Ειρήσθω εν παρόδω: Πάντα τα ανωτέρω συνέβησαν με την ρητήν έγκρισιν αλλά και ενεργόν και ουσιώδη συνδρομήν του εν Ελλάδι κρατούντος καθεστώτος!

Ο Πρόεδρος Πούτιν είχε, λοιπόν, προειδοποιήσει – και δη, πολλάκις! Εσχάτως, όταν εζήτησε το αυτονόητον και απολύτως θεμιτόν: την παροχήν γραπτών δεσμευτικών εγγυήσεων παρά των Η.Π.Α. ότι δεν θα προέβαιναν εις υπαγωγήν της «Ουκρανίας» εις την σφαίραν επιρροής των διά της εντάξεως του ως άνω τεχνητού κρατικού μορφώματος εις το Ν.Α.Τ.Ο. – για τους προαναφερθέντες μείζονες και επιτακτικούς λόγους. Πλην όμως, οι (ανιστόρητες, ιδεοληπτικές και επηρμένες) ιθύνουσες γραφειοκρατικές ελίτ της «Δύσεως» – τόσον στην Ουάσιγκτων όσον και στο υπερεθνικόν υβριδικόν κρατικόν μόρφωμα, το οποίον αυτοαποκαλείται, με επηρμένην αυταρέσκειαν, «Ευρωπαϊκή Ένωσις» – δεν ήθελαν να ακούσουν! Μετά δε την πραξικοπηματικήν ανατροπήν του Προέδρου των Η.Π.Α. κ. Donald Trump – ο οποίος και μόνον, κατ’ αξιέπαινον εξαίρεσιν, ανταπεκρίθη εις την πρότασιν της Ρωσσίας περί αμοιβαίας στρατηγικής συνεννοήσεως (προκαλέσας την μήνιν της Υπερεθνικής Ελίτ και του Βαθέος Κράτους της Ουάσιγκτων και, εν τέλει, την ανατροπήν του) – το «War Party» ανέλαβε, εκ νέου, τα ηνία του Λευκού Οίκου και του Σταίητ Ντηπάρτμεντ. 

Και, αντί μιας εντίμου και πραγματιστικής συνεννοήσεως με έναν ηγέτη, όστις αποτελεί, άνευ υπερβολής, τον ορισμόν του Πολιτικού Ρεαλισμού, όπως ο κ. Πούτιν – και, κατ’ ακολουθίαν, αντί μιας λελογισμένης, εξισορροπημένης, αποϊδεολογικοποιημένης και αμοιβαίως επωφελούς στρατηγικής συνεργασίας μετά της μετασοβιετικής Ρωσσίας –, η ιθύνουσα γραφειοκρατική ελίτ της Ουάσιγκτων, συνεπικουρουμένη υπό του «Πολίτ-Μπυρώ» των «Κομμισσαρίων» των Βρυξελλών,  προέκρινε την οδόν της ρήξεως, διά της απροκαλύπτου υπαγωγής της «Ουκρανίας» εις τον κατά της Ρωσσίας επιθετικόν σχεδιασμόν της Υπερεθνικής Ελίτ.  

Και όμως! Υπήρξε κάποτε εποχή, καθ’ ην οι Αμερικανοί – και λοιποί Δυτικοί – ιθύνοντες αντελαμβάνοντο πλήρως και απεδέχοντο ως το πλέον αυτονόητον ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις του διεθνούς συστήματος τείνουν να συντηρούν μίαν περίμετρον ασφαλείας, μίαν ζώνην αμέσου ιδίου ενδιαφέροντος στο εγγύς γεωπολιτικόν περιβάλλον των.

Μάλιστα δε οι Η.Π.Α. – ως ανερχομένη ακόμη Μέση, Περιφερειακή Δύναμις του Δυτικού Ημισφαιρίου – προέβησαν, ήδη πολύ ενωρίς, εν έτει 1823 (!), στον καθορισμόν της ιδικής των σφαίρας επιρροής, υπό μορφήν εθνικού στρατηγικού δόγματος, αλλά και διά της δημοσίας διακηρύξεως του περιλαλήτου Δόγματος Μονρόε («Τα της Ευρώπης υπό των Ευρωπαίων, τα της Αμερικής υπό των Αμερικανών»). 

Και το έπραξαν με απροσχημάτιστον ευθύτητα. Διά την ιστορίαν του πράγματος αξίζει να θυμηθούμε την κατά λέξιν διατύπωσιν του Προέδρου Μονρόε: «Θα υποχρεωθώμεν να θεωρήσωμεν πάσαν απόπειραν εκ μέρους των (εννοούσε: των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων), όπως επεκταθώσιν εις οιοδήποτε τμήμα αυτού του ημισφαιρίου, ως κίνδυνον διά την ημετέραν ειρήνην και ασφάλειαν.» Αλλά και ενάμισυ σχεδόν αιώνα μετέπειτα (1962), ας θυμηθούμε πόσον σφοδρά υπήρξε η αμερικανική αντίδρασις, άμα τω ακούσματι της πληροφορίας περί εγκαταστάσεως σοβιετικών πυραύλων επί της Κούβας! Παρ’ ολίγον να αχθεί η ανθρωπότης εις Τρίτον (και Πυρηνικόν!) Παγκόσμιον Πόλεμον!

Είναι καιρός οι ιθύνοντες της Ουάσιγκτων να αρχίσουν και πάλιν να συμπεριφέρονται ως ορθολογικοί δρώντες και υπεύθυνοι «statesmen» – όχι ως φανατικοί Τροτσκιστές «εξαγωγείς επανάστασης» (!) ούτε ως ακτιβιστές διαφόρων «Μ.Κ.Ο.» ενός πολυπράγμονος κυρίου ονόματι …Γεωργίου Μαύρου (György Schwartz, ευρέως γνωστού ως George Soros)! Και να αναγνωρίσουν ένα ανάλογον «Δόγμα Μονρόε» στην Ρωσσίαν, προκειμένου περί του χώρου, τον οποίον η ιδία θεωρεί ως «Εγγύς Εξωτερικόν».

Αρχής γενομένης από της «Ουκρανίας», της αρχαίας κοιτίδος του Ρωσσικού Έθνους και λίκνου της Ρωσσικής Ορθοδοξίας! Η «Ουκρανία» (ή ό,τι απομείνει από αυτήν, μετά την επιβαλλομένην διαρρύθμισιν συνόρων, ένεκεν λόγων ασφαλείας της Ρωσσίας αλλά και προς – μερικήν έστω – αποκατάστασιν, επί τέλους, της ιστορικής αδικίας της διαπραχθείσης εις βάρος του Ρωσσικού Έθνους υπό της σπείρας των Μπολσεβίκων του 1917) δεν θα υπαχθεί εις το Ν.Α.Τ.Ο.  Τελεία και παύλα!  Όπως δεν υπήχθη και η Αυστρία, βάσει του ιδρυτικού της «Staatsvertrag» του 1955 – και «δεν έχασε η Βενετιά βελόνι»! Απ’ εναντίας, τα Σοβιετικά Στρατεύματα Κατοχής απεχώρησαν εκ του αυστριακού εδάφους πολύ ενωρίτερα από τα …Αμερικανικά! Και η Αυστρία μια χαρά πρόκοψε εκτός Ν.Α.Τ.Ο.! 

Εάν, εν τούτοις, η Υπερεθνική Ελίτ και, κατ’ ακολουθίαν, η ιθύνουσα γραφειοκρατική ελίτ της Ουάσιγκτων, αποφασίσουν να ανοίξουν την παροιμιώδη θύραν του φρενοκομείου – δέσμιες των τροτσκιστικών ιδεοληψιών και δοξασιών των, και δη του παθολογικού μίσους των εναντίον της Ρωσσίας – τότε θα φέρουν ακεραίαν την ιστορικήν ευθύνην των συνεπειών της αφροσύνης των. 

https://www.militaire.gr/dogma-monroe-gia-tin-rossia-ilias-iliopoylos/

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΦΙΛΗΚΟΟΣ ΞΕΝΩΝ...

Του Γεωργίου Χαρβαλιά

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ξέσπασε η γιουγκοσλαβική κρίση, η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη γνώριζε καλά πώς έπρεπε να κινηθεί.

Συνειδητοποιούσε την ιδιαίτερη θέση της χώρας, τους ιστορικούς δεσμούς και τα αισθήματα του λαού της, που ήταν ιδιαίτερα φιλικά προς τους Σέρβους. Συνειδητοποιούσε επίσης τις εξαρτήσεις, αλλά και τα πραγματικά συμφέροντα της Ελλάδας, που ασφαλώς δεν ήταν ταυτισμένα με τις γερμανικές επιδιώξεις για την «αποσυναρμολόγηση» της άλλοτε ενιαίας Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας.

Τα μέσα ενημέρωσης εκείνης της περιόδου, με ελάχιστες εξαιρέσεις στρατευμένων γραφίδων της «ροζ Αριστεράς» και μιας μικρής κάστας νεοφιλελεύθερων και «ευρωπαϊστών», που αργότερα έφτιαξαν τα μικρά φιλομνημονιακά κόμματα, όπως η Δράση και το Ποτάμι, για να αποθεώνουν το «δόγμα Σόιμπλε», στήριζαν τον αγώνα του σερβικού λαού. Γιατί έβλεπαν ένα ομόδοξο έθνος που προσπαθούσε να περισώσει νησίδες ομοεθνών του σε ένα μωσαϊκό που διαλυόταν. Για αυτό και κανείς δεν υιοθετούσε αβασάνιστα τους χαρακτηρισμούς των δυτικών μέσων ενημέρωσης, που ανεβοκατέβαζαν τον Μιλόσεβιτς «χασάπη των Βαλκανίων», λες και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας, ο Τούτζμαν ή ο Ιζετμπέγκοβιτς, ήταν αγγελούδια… Τα πράγματα άλλαξαν απότομα όταν στην εξουσία ήρθε ο Σημίτης. Ηταν εκείνος που αποφάσισε να ταυτιστεί πλήρως με τους Γερμανούς και τη νέα αμερικανική γραμμή του Κλίντον, που οδήγησε στον απάνθρωπο, αισχρό και πέρα για πέρα παράνομο βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ.

Σήμερα, στο κατώφλι της ουκρανικής κρίσης, η Ελλάδα βρίσκεται να πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Εχουμε έναν πρωθυπουργό εμφανώς φιλήκοο των ξένων, που σπεύδει να συνταχθεί με τις θέσεις τους, σαν χούλιγκαν του Ατλαντισμού, και καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης που επίσης πρωτοστατούν στους ψυχροπολεμικούς αλαλαγμούς. Η επίσημη Ελλάδα, δηλαδή, αντιμετωπίζει την κρίση υποδυόμενη μια κεντροευρωπαϊκή χώρα, όπως η Ολλανδία ή το Λουξεμβούργο, όπου ενδεχομένως θα ήθελε να ζει ο κ. Μητσοτάκης. Το ζήτημα είναι, όμως, αν αυτή η ξενόδουλη πολιτική εκφράζει τη βούληση της κοινής γνώμης.

Τα αισθήματα του ελληνικού λαού δεν μπορώ να τα γνωρίζω σε βάθος. Μυρίζομαι, όμως, ότι δεν ταυτίζονται με την ακραία αντιρωσική ρητορική της κυβέρνησης ή των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης. Γιατί οι Ελληνες αντιλαμβάνονται ότι οι ευθύνες για την ανάφλεξη δεν ανήκουν αποκλειστικά στη Ρωσία. Αν το ΝΑΤΟ είχε κάνει πίσω στην εμμονή του να προσεταιριστεί την Ουκρανία, ο Πούτιν δεν θα είχε κινηθεί. Όσο για τη δημοφιλία του Ρώσου ηγέτη στην Ελλάδα, ας το αφήσουμε καλύτερα – έχει μετρηθεί και σπάει όλα τα κοντέρ.

Όμως, πέραν του συναισθηματικού παράγοντα, των ιστορικών και των θρησκευτικών δεσμών, υπάρχει και το απλό εθνικό συμφέρον. Ωφελεί την Ελλάδα να βγαίνει ο Μητσοτάκης στην πρώτη γραμμή και να «πυροβολεί» τον Πούτιν; Και γιατί στ’ αλήθεια το κάνει; Ποιον ακριβώς εξυπηρετεί;

Αν απλώς κόπτεται για την προάσπιση της διεθνούς νομιμότητας, διερωτάται κανείς ποιος ακριβώς φαντάζεται ότι θα την προασπίσει… Μήπως το ΝΑΤΟ, που σκότωνε αμάχους στο Βελιγράδι, κατά παράβαση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου, και σήμερα σφυρίζει αδιάφορα για τις παράνομες δραστηριότητες της Τουρκίας στη ΝΑ Μεσόγειο; Αν εκεί προσβλέπει ο κ. Μητσοτάκης, διαπράττει και ένα πρόσθετο λάθος: Γιατί νομιμοποιεί τη διεθνή δικαιοδοσία ενός οργανισμού ο οποίος στο πρόσφατο παρελθόν κινητοποιήθηκε επιθετικά έξω από το πλαίσιο εντολής των Ηνωμένων Εθνών. Ενός οργανισμού εντελώς παρωχημένου, που αναζητεί λόγο ύπαρξης στην κόντρα με τη Ρωσία για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης. Και ενός οργανισμού που μας έχει βλάψει, γιατί είναι ο ίδιος που, με τη στάση του απέναντι στον τουρκικό «Αττίλα», ανάγκασε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να αποχωρήσει από το στρατιωτικό του σκέλος.

Περιμένουμε στ’ αλήθεια κάποια βοήθεια από το ΝΑΤΟ του μισέλληνα Στόλτενμπεργκ ή την Ευρωπαϊκή Ενωση του φαιδρού Μπορέλ, ώστε να τρέχουμε πίσω τους σαν τα σκυλάκια; Θα τους παραχωρήσουμε μήπως και διευκολύνσεις για να ξεκινήσουν τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Και τι δουλειά έχουμε, στο φινάλε, να τζαρτζαριζόμαστε εμείς με τους Ρώσους για ξένα χωράφια, και μάλιστα από εκείνα που φιλοξενούν προίόντα της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας;

Υπάρχει και μια πρόσθετη διάσταση, που θα έπρεπε να μας καθιστά ιδιαίτερα προσεκτικούς: Στην ευρύτερη περιοχή του Ντονμπάς βρίσκεται πυρήνας ελληνικού πληθυσμού και, μια ανάσα πιο πέρα, στη Μαριούπολη, ανθεί μια κοινότητα 100.000 ομογενών. Οι περισσότεροι από αυτούς διέπονται από φιλορωσικά αισθήματα. Στη Μόσχα «κοιτάζουν», όχι στο Κίεβο. Το έχει άραγε συνειδητοποιήσει αυτό ο Ελληνας πρωθυπουργός, που κόπτεται -τάχα μου- για την προστασία τους από την ασφάλεια του ωραίου του γραφείου στο Μέγαρο Μαξίμου; Και τι θα συμβεί αν οι Ουκρανοί ξεκινήσουν τα αντίποινα από αυτούς; Θα έρθει το ιππικό του ΝΑΤΟ να τους σώσει;

Δυστυχώς, η Μαριούπολη βομβαρδίζεται γιατί η ελληνική διπλωματία δεν πήρε απολύτως καμιά πρωτοβουλία για να ζητήσει την εξαίρεσή της από τα σχέδια της ρωσικής στρατιωτικής επίθεσης στην ανατολική Ουκρανία.

Έχει τεράστια ιστορική ευθύνη ο κ. Μητσοτάκης, που μάλλον δεν διαθέτει τη στόφα του πατέρα του για να καταλάβει ότι το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας δεν είναι να παριστάνει το πεκινουά της Δύσης, που γαβγίζει για να τρομάξει τη ρωσική αρκούδα. Και, από τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ενωση μας έχει «αδειάσει» πανηγυρικά στο θέμα της Τουρκίας, αποφεύγοντας να επιβάλει κυρώσεις στον Ερντογάν, ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν έχει κανέναν λόγο να πρωτοστατεί στην υιοθέτηση κυρώσεων που θα πολώσουν ακόμη περισσότερο το κλίμα με τη Μόσχα. Εκτός αν αποδέχεται κι αυτός ότι στο Διεθνές Δίκαιο υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: του ισχυρού και του καρπαζοεισπράκτορα. Από αυτά που επιτρέπουν στην Τουρκία να εισβάλει ανενόχλητη στην Κύπρο, χωρίς να ακούγεται τσιμουδιά, αλλά χαλάνε τον κόσμο όταν ο Πούτιν επισημοποιεί με στρατιωτικά μέσα μια ντε φάκτο προσάρτηση -ρωσικών κατά βάση- περιοχών.

Αν ο κ. Μητσοτάκης διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για την ακεραιότητα της Ουκρανίας και σιωπά στην καθημερινή σχεδόν παραβίαση της κυπριακής θαλάσσιας κυριαρχίας, όπως και στην εναέρια παρέλαση των τουρκικών drones πάνω από ελληνικά νησιά, σημαίνει ότι είναι ανίκανος να προασπίσει το συμφέρον της χώρας. Ας αναζητήσει καλύτερα μια θέση στο επιτελείο της θείας Ούρσουλα, παρέα με τον Σχοινά. Και οι δυο τους ενσαρκώνουν το πρότυπο αυτών που περιγράφει, ως παράδειγμα αποφυγής, ο Καποδίστριας…

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/302941/prothypoyrgos-filikoos-xenon/