Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ ΣΤΙΣ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 1920

Του Ευάγγελου Σ. Σοβαρά (Καστροπολίτη)

 

Η 12^η ΙΟΥΛΙΟΥ 1920 ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΛΑΜΠΡΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ, ΚΑΘΩΣ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΕΙΣΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ.

 

Μέσα σε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού, όπως μαρτυρούν πηγές της εποχής, ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης υποδέχθηκε τα αποσπάσματα του 3/40 Συντάγματος Ευζώνων που από το μεσημέρι διερχόταν τη γέφυρα του Έβρου από την περιοχή του Καραγάτς και κινούνταν σε σχηματισμούς στον κεντρικό δρόμο της θρακικής πρωτεύουσας.

Η κατάληψη της Αδριανού, ήρθε από την ευόδωση των επιχειρήσεων της Στρατιάς Θράκης (9η Μεραρχία και Μεραρχία Ξάνθης) με τη διάβαση του Έβρου ποταμού και σε συνδυασμό με αποβατική επιχείρηση της Μεραρχίας Σμύρνης μέσω της Προποντίδας, από τη Μικρά Ασία στην Ανατολική Θράκη.

Η οργάνωση του Κέντρου Επιχειρήσεων της Στρατιάς Θράκης στο Διδυμότειχο με Διοικητή τον Αντιστράτηγο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη και η άφιξη του Βασιλιά Αλεξάνδρου στην περιοχή στις 7/8 Ιουλίου, σηματοδότησαν και την έναρξη των επιθετικών επιχειρήσεων για την κατάληψη της Ανατολικής Θράκης.

Έτσι στις 7 Ιουλίου ξεκίνησε η αποβατική ενέργεια της Μεραρχίας Σμύρνης, από τα λιμάνια Πανόρμου και Αρτάκης στη Ραιδεστό και στην Ηράκλεια της Προποντίδας. Την ίδια ημέρα η 9^η (ΙΧ) Μεραρχία που είχε αναπτυχθεί από την περιοχή Πυθίου μέχρι Καραγάτς, δέχθηκε επιθέσεις από την τουρκική πλευρά, τόσο στο Πύθιο, όσο και στο Καραγάτς (κυρίως με ισχυρό βομβαρδισμό Πυροβολικού). Το Ελληνικό Πυροβολικό απάντησε με πυρά, αποκρούοντας την εχθρική επίθεση, η οποία επαναλήφθηκε και τις νυχτερινές ώρες.

Την επομένη, στις 8 Ιουλίου μετακινήθηκε από την Αλεξανδρούπολη στο Διδυμότειχο και ο Σταθμός Διοικήσεως της Στρατιάς Θράκης. Επίσης Τμήματα Ευζώνων από το Μικτό Απόσπασμα του Καραγάτς επιχείρησαν επιθετική αναγνώριση προς την γέφυρα του Έβρου στην είσοδο της Αδριανούπολης, όμως δέχθηκε ισχυρά τουρκικά πυρά, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 17 Εύζωνοι και ο Λοχαγός Νικόλαος Διαμάντης. Επίσης άλλοι 2 Εύζωνοι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από τους Τούρκους.

Από τις 9 Ιουλίου, η Μεραρχία Σμύρνης που είχε ολοκληρώσει την απόβασή της, άρχισε την προέλαση στο εσωτερικό της Ανατολικής Θράκης σε τρεις φάλαγγες (με το 3^ο ,30^ο και 28^ο Συντάγματα Πεζικού). Ταυτόχρονα στην περιοχή του Πυθίου οι Τούρκοι απάντησαν με πυκνά πυρά Πυροβολικού, τόσο προς τα χαρακώματα όσο και προς το Σιδηροδρομικό Σταθμό. Η αντίδραση του Ελληνικού Πυροβολικού, σταμάτησε την ενέργεια των Τούρκων για άλλη μια φορά.

Στις 10 Ιουλίου, οι φάλαγγες της Μεραρχίας Σμύρνης κατέλαβαν την Αρκαδιούπολη (Λουλέ Μποργκάζ) και Χαριούπολη (Χαϊράν Μπολού), ενώ επανελήφθησαν οι τουρκικές επιθέσεις με βομβαρδισμό στο Πύθιο, προξενώντας μερικές ζημιές στις γέφυρες. Το ίδιο βράδυ γεφυρώθηκε ο Έβρος ποταμός στην περιοχή του Σουφλίου, από όπου διάβηκε το 13^ο Σύνταγμα Πεζικού της Μεραρχίας Ξάνθης, το οποίο από 21 Μαΐου 1920 είχε εγκατασταθεί στο Διδυμότειχο.

Συνεχίστηκε με διάβαση και άλλων τμημάτων της Μεραρχίας, τα οποία προέλασαν και το μεσημέρι της 11^ης Ιουλίου εισήλθαν στη Μακρά Γέφυρα (Ουζούν Κιοπρού), όπου συνελήφθησαν αιχμάλωτοι Τούρκοι Αξιωματικοί και στρατιώτες και επίσης κατασχέθηκαν όπλα και  πολεμικό υλικό.

Το απόγευμα της 11^ης Ιουλίου στα όρια του Καραγάτς, Επιτροπή από την Αδριανούπολη, αποτελούμενη από τον Δήμαρχο της πόλης και τους επικεφαλείς των 5 θρησκευτικών κοινοτήτων της πόλης, τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο Βαρβάκη, τον Μουφτή, τους Επισκόπους Βουλγαρικής και Αρμενικής Εκκλησίας, καθώς και τον Εβραίο Αρχιρραβίνο. Η επιτροπή που συνοδευόταν από το Έλληνα ιατρό κ.Τσαγκρή και έναν Τούρκο αξιωματικό, προσέφερε την παράδοση της πόλης στο Διοικητή του Μικτού Αποσπάσματος Καραγάτς, Συνταγματάρχη Ξύδη, ο οποίος τελικά απαίτησε την άμεση παράδοση της πόλης.

 

Έτσι στις 12 Ιουλίου 1920, όταν διαπίστωσαν στην περιοχή του Καραγάτς της πλήρη διάλυση των Τουρκικών δυνάμεων, συγκεντρώθηκαν τα τμήματα των Ευζώνων πλησίον στη γέφυρα του Έβρου και από τις μεσημβρινές ώρες άρχισε η διέλευση της γέφυρας και η είσοδος των τμημάτων στην Αδριανούπολη.

Στις 13 Ιουλίου ο νεαρός Βασιλιάς Αλέξανδρος εισήλθε θριαμβευτικά στην ιστορική πόλη, συνοδευόμενος από το Διοικητή της Στρατιάς Θράκης, Στρατηγό Ζυμβρακάκη και το Επιτελείο του.

Η είσοδος αυτή έδωσε έναυσμα για συγκινητικούς πανηγυρισμούς  από τους Έλληνες Θράκες της Αδριανούς. Από τη γέφυρα του Έβρου που ονομάστηκε τιμητικά «Γέφυρα Λοχαγού Διαμάντη» και για περίπου 2 χιλιόμετρα μέχρι την Μητρόπολη Αδριανούπολης, ο δρόμος στρώθηκε με χαλιά και λουλούδια και γαλανόλευκες σημαίες που πολλές κεντήθηκαν κρυφά, στόλισαν τους εξώστες και τα παράθυρα των σπιτιών. Ενώ τα πλήθη του κόσμου ζητωκραύγαζαν υπέρ του νεαρού Βασιλιά  και των Ελληνικών απελευθερωτικών στρατευμάτων.

Στη Μητρόπολη Αδριανούπολης, στον τόπο που μαρτύρησε ο Αδριανουπολίτης Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ΄, μετά από πεντέμισι αιώνες σκλαβιάς τελέστηκε η πανηγυρική δοξολογία της Νίκης και της Απελευθέρωσης, όπου εψάλη πάνδημα ο ύμνος «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ…».

Ως τα τέλη του ίδιου μήνα είχε ολοκληρωθεί η κατάληψη ολόκληρης της Ανατολικής Θράκης  και με τη συνθήκη των Σεβρών (28 Ιουλ./10 Αυγ. 1920) παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η Ανατολική Θράκη ως την Τσατάλτζα. Η Κωνσταντινούπολη και τα Στενά χαρακτηρίστηκαν ουδέτερη ζώνη υπό τον έλεγχο της διεθνούς συμμαχικής επιτροπής.

Δυστυχώς, η λαμπρή αυτή ημέρα λησμονιέται υπό το σκότος της εγκατάλειψης της Ανατολικής Θράκης και της Αδριανούπολης μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την απόδοσή της περιοχής στην Τουρκία μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΡΩΤΕΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

 

Πηγές:

Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού «Επιχειρήσεις εις Θράκην (1919–1923)», (1969) επανέκδ. 1986 

 Άγγελου Γερμίδη, «Η Απελευθέρωσις της Ανατολικής Θράκης τον Ιούλιον του 1920 και η δραματική εγκατάλειψις της τον Οκτώβριον του 1922», Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης (1985)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://kastropolites.com/12-iouliou-1920-h-apeleutherosi-tis-adrianou/

26 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ (17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1943 – 11 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998)

Του Σπύρου Δημητρίου
 

Πέρασαν είκοσι έξι χρόνια. Αν ζούσε θα ήταν σήμερα 81 ετών. Αν ζούσε θα είχε δει να ξεδιπλώνεται σιγά – σιγά και σταδιακά όλο αυτό που είχε προβλέψει από τις αρχές της δεκαετίας του 90 ότι θα συμβεί στο τόπο μας. Αν ζούσε θα είχε δει και την εξέλιξη σε πλανητικό επίπεδο που κι αυτήν την είχε προβλέψει τόσο σοφά κι από νωρίς, ότι θα συμβεί.

Και για τις δυο εξελίξεις είχε γράψει κι είχε χτυπήσει το καμπανάκι για το ότι στραβά αρμενίζουμε. Είχε γράψει κι είχε υπερασπιστεί τις θέσεις του από τότε και σχεδόν μόνος, μια και τον ανακάλυψαν οι περισσότεροι πολύ αργότερα, αφού είχε φύγει, κι αφού είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στον ορίζοντα τα σημάδια των προβλέψεών του.

Το σύστημα του επιτέθηκε όταν αντιλήφθηκε ότι δεν του ανήκει μια και η τότε διανόηση είχε προσχωρήσει μαζικά σ’ αυτό για να το υποστηρίξει και να πάρει την αντιμισθία της. Ο ίδιος είχε γράψει για αυτή την πορεία υποταγής και το χρονοδιάγραμμά της, καθώς και την ιδεολογία της που την μασκάρευε μέσα από ιδεοληπτικά προσκόμματα. Οι υποταγμένοι σφουγγοκωλάριοι του επιτέθηκαν γιατί δεν άντεχαν που τους τράβηξε την κουρτίνα ή το παραβάν να τους δει το φως έτσι που είχαν τρυπώσει στο σβέρκο του λαικού σώματος έτοιμοι να το απομυζήσουν. Και το έκαναν. Το βλέπουμε, το ζούμε στο πετσί μας.

Όταν τα έγραφε, όσοι μπορούσαν να καταλάβουν, μια και ο ίδιος φύση και θέση δεν έκανε κρότο, έριχναν καμμιά ματιά στα κείμενά του, με το ένα μάτι, γιατί το άλλο παρακολουθούσε την ξέφρενη πορεία της πλαστής και υπονομευμένης ευδαιμονίας. Κρότο τελικά κάναμε εμείς όταν συγκρουστήκαμε με τον τοίχο του λάθους μας δεχόμενοι κι από πάνω τις επιπλήξεις των λακέδων της υποταγής ότι φέρουμε αποκλειστικά και ολοκληρωτικά την ευθύνη. Τότε αρχίσαμε να τον ανακαλύπτουμε.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης δεν ήταν απλά ένας μεγάλος φιλόσοφος και διανοητής. Έσκυψε στις λέξεις σαν αρχαιολόγος προσπαθώντας να βγάλει το μεδούλι τους, την ρίζα τους, την καταβολή τους. Πήγαινε στο βάθος, στην ουσία, κι έτσι έζησε τη σύντομη ζωή του χωρίς ο ίδιος να διεκδικεί τίποτα.

Κι εμείς, τώρα, παραζαλισμένοι, τον διεκδικούμε που φτάσαμε κοντά στο αργά, αν δεν είναι αργά. Ο ίδιος πάντως πρόλαβε να μας προειδοποιήσει ασχέτως αν εμείς κωφεύαμε.

Δεν ξέρουμε πια θα ήταν η σκέψη του αν η ζωή του είχε συνέχεια. Αν θα το άντεχε όλο αυτό που δημιουργήσαμε για να ζούμε και να το ανεχόμαστε. Μπορούμε να το υποψιαζόμαστε. Το ζήτημα είναι και πάλι αν θα ακούγαμε.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης μας άφησε μόνους νωρίς, χωρίς να δει τη ροή του χρόνου, της ζωής και των γεγονότων, γι’ αυτό κι ίσως του ταιριάζει μια ρήση του Χρόνη Μίσσιου λίγο παραφρασμένη:

«… καλά εσύ πέθανες νωρίς»…..

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΥΠΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΜΑΝΔΥΑΝ (1985-2024)

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης 

Επίκουρος καθηγητής Ποινικού Δικαίου Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (ΦΕΚ Διορισμού: Γ/469, 19.07.2011). – Δικηγόρος Αθηνών (Α.Μ. 18182) – Μόνιμο Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Κωδικοποίησης (Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως). 

«Κατά βάθος καμία διαφορά δεν υπάρχει μεταξύ των κομμάτων. Όπως λέει ο λαός: όλοι οι γύφτοι μια γενιά και ο καυγάς για το πάπλωμα!»

---

Στην εφημερίδα «Ελληνικός Κόσμος» της 21ης Ιουλίου 1985 (σελ. 8) είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο του Μιχ. Μπρούζου με τίτλο «Δικτατορία υπό κοινοβουλευτικόν μανδύαν».

38 χρόνια μετά την δημοσίευσή του, το άρθρο αυτό συγκλονίζει τον σημερινό αναγνώστη, αφού, διαβάζοντάς το, συνειδητοποιεί ότι επί μισόν περίπου αιώνα οι πολιτικοί που διεκδικούν την ψήφο του δήθεν «κυρίαρχου λαού» συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: προπαγανδίζουν την Δημοκρατία και τα παράγωγά της, αλλά στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν το όνομά της ως παραπλανητικό κέλυφος ενός αβγού που περιέχει τον ακριβώς ανάποδο κρόκο.

Ανέκαθεν, δηλαδή, οι πολιτικοί επικαλούνταν το δελεαστικό όνομα του θεωρητικώς βέλτιστου πολιτεύματος, για να συσκοτίζουν τις αυταρχικές-δικτατορικές βλέψεις τους.

Ανέκαθεν οι πολιτικοί ανήκαν σε ένα κλειστό ελιτίστικο κλαμπ, σε αυτό που ο συντάκτης του άρθρου αποκαλεί «συντεχνία επαγγελματιών πολιτικών», μέσα στο οποίο προσπαθούν με νύχια και με δόντια να εδραιώσουν την θέση τους, επιλέγοντας κάθε φορά εκείνο το μακιγιάζ που θα είναι το καταλληλότερο για να τους εξασφαλίσει την παραμονή τους εντός της προνομιούχου ελίτ.

Φυσικά, είναι παντελώς αδιάφορο αν τα χρώματα του μακιγιάζ είναι εναρμονισμένα με την «ιδεολογία» που φέρεται να πρεσβεύει ο επαγγελματίας πολιτικός. Αν χρειαστεί να ασπασθεί μια άλλη «ιδεολογία», που την δεδομένη στιγμή φαίνεται να έχει στον λαό μεγάλη πέραση, θα το πράξει άνευ τύψεων συνειδήσεως, σαν τον ποδοσφαιριστή που μεταγράφεται σε άλλη ομάδα, εφόσον ο Πρόεδρός της του τάζει περισσότερα χρήματα. Οι πολιτικοί και ποδοσφαιρικοί συναισθηματισμοί ανήκουν στο μακρινό παρελθόν του ντεμοντέ ηθικού ρομαντισμού.

Ανέκαθεν οι πολιτικοί ψήφιζαν τα νομοσχέδια όχι κατά συνείδησιν, αλλά με γνώμονα την κομματική πειθαρχία. Η δαμόκλειος σπάθη της σατραπικής διαγραφής τους σε περίπτωση που θελήσουν να παρεκκλίνουν από την γραμμή του κόμματος τούς καθιστά εκβιάσιμα ανθρωπάρια, έτοιμα να υποκύψουν ως βδελυροί οσφυοκάμπτες στην σφυρίχτρα του τσοπάνη-αρχηγού τους.

Ανέκαθεν οι πολιτικοί ήταν μαριονέτες –νευρόσπαστα, όπως τα αποκαλεί και ο συντάκτης του άρθρου, δανειζόμενος προφανώς τον όρο που είχε χρησιμοποιήσει στο ομότιτλο δοκίμιό του ο Χάινριχ φον Κλάιστ– που ανοιγοκλείνουν το στόμα τους και κουνούν τα χέρια και τα πόδια τους ανάλογα με το πώς κινεί τα νήματά τους ο προϊστάμενός τους, ο προεδρικός μαριονετίστας τους, ο οποίος, βεβαίως, με την σειρά του, δεν είναι παρά η μαριονέτα που καθοδηγείται από έναν ανώτερο, υπερεθνικό μαριονετίστα, η τελική μορφή του οποίου καταλήγει, διά της περίφημης probatio diabolica, να είναι ο διαβόητος «αόρατος μαριονετίστας» (κατά την πιραντελική έκφραση του θεατρικού έργου «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή», μτφ.: Ερ. Μπελιές, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2007, σελ. 33) ή, για όσους αναζητούν σε άλλο πεδίο μιαν ακριβέστερη εξήγηση, ο Αντίχριστος παγκόσμιος κυβερνήτης.

Ανέκαθεν το πολίτευμά μας ήταν δικτατορία που φορά την μάσκα της δημοκρατίας, με άλλα λόγια είναι δικτατορία «έξυπνη», «βελούδινη», «υβριδική», εν τέλει «κοινοβουλευτική» ή, κατά την φράση του Γεωργίου Μαύρου, την οποία αναδεικνύει ο συντάκτης του ρετρό κειμένου, «δικτατορία υπό διάτρητον κοινοβουλευτικόν μανδύαν».

Ως εκ τούτου, ακόμη και η επταετία της χούντας των Συνταγματαρχών δεν ήταν μια δικτατορική παρένθεση μεταξύ δύο δημοκρατικών φάσεων, αλλά η αναστολή μιας διαρκούς δικτατορίας, οι ηγέτες της οποίας, αντί για πηλίκιο και στρατιωτικές στολές, φορούσαν μάσκες και κοστούμια!

Άκρως διαφωτιστική για την κίβδηλη μορφή δημοκρατίας, που τείνει να λάβει επιδημικές διαστάσεις κατά την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, είναι η επισήμανση της (δυστυχώς συστημικής) δημοσιογράφου Αν Άπλμπαουμ (Anne Applebaum) στο βιβλίο της «Το λυκόφως της δημοκρατίας. Η σαγήνη του απολυταρχισμού» (μτφ.: Μ. Αστερίου, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2022, σελ. 33/34):

«Ένα μονοκομματικό κράτος δεν είναι αναγκαστικά κράτος χωρίς καθόλου αντιπολιτευτικά κόμματα. Ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα του Λένιν και το Ναζιστικό Κόμμα του Χίτλερ συνελάμβαναν και δολοφονούσαν τους αντιπάλους τους, υπάρχουν πολλά παραδείγματα μονοκομματικών κρατών, ακόμη και πολύ βάναυσων, που επέτρεπαν κάποια περιορισμένη αντιπολίτευση, έστω και μόνο για τα μάτια του κόσμου. Από το 1945 έως το 1989, πολλά κομμουνιστικά κόμματα της ανατολικής Ευρώπης επέτρεπαν σε αντίπαλα κόμματα […] να παίζουν ρόλο στο κράτος, στο νόθο “κοινοβούλιο” ή στη δημόσια ζωή. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλά παραδείγματα […] de facto μονοκομματικού κράτους, που ελέγχει τους κρατικούς θεσμούς και την περιορισμένη ελευθερία της οργάνωσης και του λόγου, αλλά επιτρέπει να υπάρχει μια εικονική αντιπολίτευση, εφόσον δεν απειλεί το κυβερνών κόμμα.

Αυτή η μορφή ήπιας δικτατορίας δεν χρειάζεται μαζική βία για να παραμείνει στην εξουσία. Αντιθέτως, στηρίζεται σε διάφορες ελίτ για να στελεχώνουν τη δημόσια διοίκηση, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, τα δικαστήρια, και σε μερικές χώρες τις κρατικές εταιρείες. Αυτοί οι σύγχρονοι γραφιάδες κατανοούν τον ρόλο τους, που είναι να υπερασπίζονται τους ηγέτες, όσο ανειλικρινείς κι αν είναι οι δηλώσεις τους, όσο μεγάλη κι αν είναι η διαφθορά τους και όσο καταστροφικές κι αν είναι οι επιπτώσεις για τους απλούς ανθρώπους και τους θεσμούς. Γνωρίζουν πως σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους θα ανταμειφθούν και θα προαχθούν. Στενοί συνεργάτες του κομματικού ηγέτη μπορούν να γίνουν πολύ πλούσιοι με την παραχώρηση από το κράτος επικερδών συμβολαίων ή θέσεων στο διοικητικό συμβούλιο κρατικών εταιρειών, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ανταγωνιστούν γι’ αυτές τις θέσεις. Άλλοι μπορούν να βασίζονται στον μισθό που παίρνουν από το Δημόσιο και στην προστασία τους από κατηγορίες για διαφθορά ή ανικανότητα. Όσο κακές και αν είναι οι επιδόσεις τους, δεν θα χάσουν τη δουλειά τους».

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθεί κανείς ότι η ανωτέρω περιγραφή του de facto μονοκομματικού καθεστώτος, της ήπιας δικτατορίας με το νόθο κοινοβούλιο, την εικονική αντιπολίτευση και τους αμέτρητους γραφιάδες της ελίτ που προπαγανδίζουν νυχθημερόν την αυταρχική και μισάνθρωπη ατζέντα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ταιριάζει γάντι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι εντυπωσιακό ότι την μομφή του μονοκομματικού ολοκληρωτικού κράτους είχε προσάψει το 1963 ο Γεώργιος Παπανδρέου στην κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά την δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη στην Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς, σε συνδυασμό με τις προηγηθείσες εκλογές της βίας και νοθείας του 1961. Από το βήμα της Βουλής ο Παπανδρέου είχε πει τα εξής λόγια (Πρακτικά των Συνεδριάσεων της Βουλής των Ελλήνων, 23.07.1963, σελ. 55· βλ. και Εύη Γκοτζαρίδη, Η ζωή και ο θάνατος του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ένας ειρηνιστής στη δίνη του εμφύλιου διχασμού, εκδ. ΚΨΜ, Αθήνα 2023, σελ. 369):

«Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης ήλθον ως μία πρόσθετος πλήρης απόδειξις ότι η δημοκρατία δεν υπάρχει. Δημοκρατία σημαίνει ισότης, Ελευθερία, Αρετή. Και απεδείχθη ότι ούτε Ισότης, ούτε Ελευθερία, ούτε Αρετή υπάρχει. Είναι ο νόμος των τρικύκλων και οι συμμορίαι, αι οποίαι εμφανίζονται ως “αντιφρονούντες“ πολίται και καταλύουν την ελευθερίαν του λόγου και δολοφονούν.

Το εκλογικόν πραξικόπημα του 1961 υπήρξεν η κατάλυσις της δημοκρατίας. Και έκτοτε καταλύεται συνεχώς η Δημοκρατία με το κομματικόν, αστυνομικόν και εγκληματικόν Κράτος της Ε.Ρ.Ε.

Δεν είναι κενός λόγος το ιδεώδες της δημοκρατίας, υπέρ του οποίου μαχόμεθα. Έχουν απομείνει μόνον τα εξωτερικά γνωρίσματά της δημοκρατίας. Ο μανδύας του μονοκομματικού ολοκληρωτικού κράτους. Αυτό ήτο έως τώρα το πολίτευμα εις την χώραν. […]».

Για «δημοκρατικό κράτος με φασιστικές σκαλωσιές» έκανε λόγο και ο Μενέλαος Λουντέμης σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 1976 στον Δημήτρη Μαρούδα (εφημ. «Ελευθεροτυπία», 16.2.1976, σελ. 7: «Δημοκρατικό κράτος αλλά με δομή φασιστική»).

Βεβαίως, εν μέρει η Άπλμπαουμ έσφαλε, στο μέτρο που περιορίσθηκε να συμπεριλάβει στα στηρίγματα της ήπιας δικτατορίας μόνο τις κρατικές εταιρείες και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Όπως προκύπτει από την αυταρχικού τύπου μητσοτακική διακυβέρνηση, δεκανίκια και γρανάζια του μονοκομματικού καθεστώτος που φέρει τον μανδύα της δημοκρατίας είναι τόσο οι ιδιωτικές εταιρείες, όσο και τα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Σημαντική για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των σύγχρονων κίβδηλων δημοκρατιών είναι και το βιβλίο «Μεταδημοκρατία» που συνέγραψε ο Κόλιν Κράουτς (Colin Crouch), καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο, το 2003 (μτφ.: Αλ. Κιουπκιολής, εκδ. Εκκρεμές, Αθήνα 2006, σελ. 58). Σύμφωνα με τον Κράουτς, στα συμπτώματα της «μεταδημοκρατίας» συγκαταλέγονται τα εξής:

«Μολονότι διεξάγονται εκλογές και οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν, ο προεκλογικός αγώνας είναι ένα πλήρως ελεγχόμενο θέαμα που ενορχηστρώνεται από ανταγωνιστικές ομάδες επαγγελματιών ειδικευμένων στις τεχνικές της πειθούς, και επικεντρώνει στενά σε ένα μικρό φάσμα θεμάτων που επιλέγονται από τις συγκεκριμένες ομάδες. Η πλειοψηφία των πολιτών κρατά μια παθητική, ήσυχη, ή και απαθή στάση, κι απλώς αντιδρά στα ερεθίσματα που άλλοι προκαλούν. Πίσω από το θέματα του προεκλογικού παιχνιδιού, η πολιτική διαμορφώνεται ουσιαστικά στον ιδιωτικό χώρο, με διαπραγματεύσεις και συνδιαλλαγές ανάμεσα στις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κυρίαρχα στρώματα που εκπροσωπούν σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα των επιχειρήσεων. […] Σε συνθήκες μεταδημοκρατίας, που εκχωρεί όλο και περισσότερες εξουσίες στα επιχειρηματικά συμφέροντα, περιορίζονται κατά πολύ οι προοπτικές ανάδυσης ενός ριζοσπαστικού προγράμματος πολιτικών ισότητας με στόχο την ανακατανομή της εξουσίας και του πλούτου ή τον έλεγχο των ισχυρών συμφερόντων».

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η παρατήρηση του Κράουτς (ό.π., σελ. 80) ότι οι «μεταδημοκρατίες» συνδέονται με μια «παραβολική επιστροφή σε χαρακτηριστικά στοιχεία της προδημοκρατικής περιόδου». «Σημάδια μιας τέτοιας εξέλιξης παρατηρούνται σε πολλές χώρες»:

«Το κράτος πρόνοιας μετατρέπεται σταδιακά από μια έκφραση των καθολικών δικαιωμάτων του πολίτη σε ένα κατάλοιπο του παρελθόντος, που εξυπηρετεί μόνο τους έχοντες ανάγκη· οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μπαίνουν στο περιθώριο της κοινωνίας· ο ρόλος του κράτους ως αστυνόμου και δεσμοφύλακα ξανάρχεται στο προσκήνιο· το χάσμα του πλούτου ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς διαρκώς μεγαλώνει· η φορολογία συντείνει όλο και λιγότερο στην αναδιανομή του πλούτου· οι πολιτικοί ανταποκρίνονται κυρίως στα αιτήματα μια χούφτας μεγαλοεπιχειρηματιών, τα συμφέροντα των οποίων μεταφράζονται σε κρατική πολιτική· οι φτωχοί χάνουν σταδιακά κάθε ενδιαφέρον για τα πολιτικά πράγματα, και δεν μπαίνουν πια ούτε στον κόπο να ψηφίσουν, ξαναπαίρνοντας οικειοθελώς τη θέση που αναγκαστικά είχαν στην προδημοκρατική περίοδο».

Τέλος, στις «μεταδημοκρατίες» οι πολιτικοί προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τις μάζες αξιοποιώντας τις μεθόδους της διαφήμισης, η οποία, όμως, «δεν αναπτύσσει επιχειρήματα στη βάση τεκμηρίων αλλά συνδέει το προϊόν με μια ιδιαίτερη εικονοποιία», «δεν επιδιώκει το διάλογο αλλά να μας πείσει να αγοράσουμε» (Κράουτς, ό.π., σελ. 84). Παράλληλα, «οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει τη φήμη τελείως αναξιόπιστων προσώπων», σε αυτό δε «συντελεί και η μεγαλύτερη έκθεση της ιδιωτικής τους ζωής στο βλέμμα των ΜΜΕ, την ώρα που οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες, οι έρευνες και οι εξεταστικές επιτροπές παίρνουν τη θέση της εποικοσομητικής πολιτικής» (ό.π., σελ. 87).

Παρεμφερής είναι και η ανάλυση που έχει κάνει ο Ντέιβιντ Ράνσιμαν (David Runciman), καθηγητής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, στο βιβλίο του «Έτσι τελειώνει η Δημοκρατία;» (μτφ.: Π. Γεωργίου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2019, σελ. 64 επ.).

Κατ’ αυτόν, στην σύγχρονη μορφή «μεταδημοκρατίας», όσοι βρίσκονται ήδη στην εξουσία «ροκανίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς χωρίς ποτέ να τους ανατρέψουν». Σε αντίθεση με τα ένοπλα πραξικοπήματα, όπου «παίζονται μια κι έξω όλα για όλα», εδώ εφαρμόζεται η μέθοδος της «εκτελεστικής επέκτασης», επί τη βάσει της οποίας γίνονται «διεργασίες βαθμιαία κλιμακούμενης επικράτησης», με αποτέλεσμα η δημοκρατία να «διαβρώνεται αντί να κλονίζεται» και, έτσι, η «σπίθα που θα προκαλέσει αποτελεσματική αντίδραση» να μην ανάβει ποτέ.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον υβριδικής δικτατορίας με κοινοβουλευτική βιτρίνα, ο Ράνσιμαν επισημαίνει ότι οι δικηγόροι και οι δημοσιογράφοι, «που βλέπουν τον εαυτό τους ως την τελευταία γραμμή άμυνας ενάντια στην υπονόμευση της δημοκρατίας» παρουσιάζονται «ως άλλη μια ομάδα “διαπλεκόμενων” που διεκδικούν για λογαριασμό τους τα οφέλη της δημοκρατίας». Χαρακτηριστικός είναι και ο ρόλος που διαδραματίζουν οι πολίτες: «απλώς παρακολουθούν μια παράσταση, στην οποία ο δικός τους ρόλος είναι να χειροκροτούν ή όχι τις κατάλληλες στιγμές», υπό αυτό δε το πρίσμα γίνεται λόγος για «δημοκρατία του ακροατηρίου», «δημοκρατία των θεατών» ή ακόμη και για «δημοκρατία των ζόμπι». Όπως εξηγεί ο συγγραφέας (ό.π., σελ. 68):

Για να ανατραπεί ή να υποσκαφθεί η δημοκρατία πρέπει οι πολίτες να παραμείνουν απλοί παρατηρητές. Κανένα πραξικόπημα δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στον λαϊκό ξεσηκωμό.

Η διαπίστωση του Ράνσιμαν συμπορεύεται με εκείνη που είχε κάνει ο Χάξλεϋ στο βιβλίο του «Επιστροφή στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο» (μτφ.: Στ. Παϊπέτης, εκδ. Μέδουσα, Αθήνα 2014, σελ. 171/172) 60 χρόνια πριν από αυτόν:

Είναι λυπηρό, αλλά δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσο πολλοί καλοθρεμμένοι τηλεθεατές της πιο ισχυρής δημοκρατίας του κόσμου είναι τόσο τέλεια αδιάφοροι μπροστά στην ιδέα της αυτοδιοίκησης, ότι με τόση νωθρότητα αδιαφορούν για την ελευθερία της σκέψης και το δικαίωμα στη διαφωνία. «Ελεύθερος σαν πουλί», λέμε, και ζηλεύουμε τα φτερωτά πλάσματα για την ικανότητά τους να πετούν ανεμπόδιστα και στις τρεις διαστάσεις. Όμως αλίμονο, ξεχνάμε το ντόντο [εξαφανισμένο μη πετούμενο είδος πουλιού της νήσου Μαυρικίκου του Ινδικού Ωκεανού]. Κάθε πουλί που έχει μάθει να βολεύεται με μια καλή ζωή χωρίς να χρησιμοποιεί τα φτερά του, γρήγορα θα αποκηρύξει το προνόμιο της πτήσης και θα προσκολληθεί για πάντα στο έδαφος.

Πάντως, σε μια λιγότερο συγκεκαλυμμένη κοινοβουλευτική δικτατορία ο Ποινικός Κώδικας δεν αποκλείεται να εμπλουτισθεί με το «κοινοβουλευτικό έγκλημα» που περιγράφεται στο εδώ αναπαραγόμενο άρθρο, δηλ. στην προαναφερθείσα ψήφο του βουλευτή σύμφωνα με όσα επιτάσσει η συνείδησή του και όχι η καλλιεργούμενη ομοιομορφία του κομματικού κοπαδιού.

Τέλος, θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι ανέκαθεν τα διάφορα κόμματα της Βουλής ήσαν μόνο κατ’ όνομα διαφορετικά, στην ουσία όμως επρόκειτο για λύκους με προβιά της ίδιας συνομοταξίας. Αυτό το λυκοβούλιο, μετά τον φόνο του Καποδίστρια, λειτουργεί ως ένα θέατρο σκιών, ως μια θεατρική παράσταση για έναν ρόλο, οι ξενοκίνητοι πρωταγωνιστές του οποίου συντονίζονται και εμψυχώνονται από τον υποκρυπτόμενο καραγκιοζοπαίκτη, ο οποίος κατά διαστήματα ζητά από το κοινό να επιλέξει τον καλύτερο ηθοποιό, δίνοντάς του την ψευδαίσθηση της ελεύθερης επιλογής.

Όλοι, όμως, οι ρόλοι οδηγούν στον εξής έναν: σε εκείνον που χειρίζεται τους καραγκιόζηδες και τους χατζιαβάτηδες. Έτσι, τελικώς, οι θεατές-ψηφοφόροι, που δεν έχουν ιδέα για την μυθώδη συμπαιγνία των παρασκηνίων, δεν συνειδητοποιούν ότι με την ψήφο τους δίνουν το πράσινο φως στο καραγκιοζοπαίκτη να συνεχίσει να δίνει την θεατρική του παράσταση, ψυχαγωγώντας αλλά, ταυτοχρόνως, παραπλανώντας τα θύματά του.

Μολονότι, ωστόσο, η συνειδητή επιλογή της μαζικής αποχής από τις εκλογές ως άρνηση νομιμοποίησης της έξυπνης δικτατορίας είναι θεωρητικώς ολόσωστη, στην πράξη χωλαίνει. Διότι, όσο μεγάλη κι αν είναι η αποχή, θα υπάρχει πάντα μια κρίσιμη μάζα, η οποία θα προσέρχεται στον χώρο του πολιτικού θεάτρου για να παρακολουθήσει μία ακόμη καλοστημένη παράσταση και, επομένως, όσοι θα έχουν παραμείνει στο σπίτι τους, προκειμένου να αποδοκιμάσουν το νέο θεατρικό έργο, θα μείνουν με την πικρή γεύση, αν όχι με την ενοχική σκέψη, ότι, μέσω της απουσίας τους, άφησαν τους φανατικούς θεατρόφιλους να καθορίσουν την ένταση του χειροκροτήματος και τους ηθοποιούς που θα το εισπράξουν.

Επομένως, και με δεδομένο ότι εν τω μεταξύ το μονοκομματικό καθεστώς του Κυρ. Μητσοτάκη καλπάζει αφηνιασμένο, έτοιμο να προχωρήσει σε νέες, αδιανόητες προδοσίες κατά της Ελλάδος και των Ελλήνων, σε αυτές τις εκλογές είναι περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένο να αποδοκιμασθεί η πατριδοκτόνα πολιτική των εμετικών θεατρίνων που κυβερνούν με τις πατερίτσες της εικονικής αντιπολίτευσης (ιδίως των παραδοσιακών κομμάτων που έχουν χειρισθεί στο παρελθόν το κυβερνητικό πηδάλιο, δηλ. του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ) και στην κάλπη να ριφθεί το ψηφοδέλτιο με αντισυστημικά και κυρίως αντινεοταξίτικα-αντινεοεποχίτικα κριτήρια.

Τώρα, ας θυμηθούμε τι ακριβώς έγραφε ανήμερα της ενδεκάτης επετείου της (δήθεν) αποκαταστάσεως της δημοκρατίας ο Μιχάλης Μπρούζος:

---

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΥΠΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΜΑΝΔΥΑΝ

Σε κάθε περίπτωση, κάθε στιγμή, όλοι σχεδόν αναμασούν: Δημοκρατία, Δημοκρατικό Πολίτευμα, Δημοκρατικοί θεσμοί, Δημοκρατικά ήθη, κίνδυνος της Δημοκρατίας και τα τοιαύτα. Αλλά, τι ακριβώς είναι αυτή η Δημοκρατία και σε τι αποβλέπει; Είναι πράξη ή λόγος κενός; Είναι μόνον θεωρία ή είναι και εφαρμογή; Είναι σκοπός ιερός ή ανομολόγητο μέσο;

Της Δημοκρατίας «σκοπός» πρέπει να είναι βέβαια η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος «αρετή», που σοφά, επίμονα και δραστήρια επιδιώκει το «κοινό» καλό. Βέβαια όχι το καλό των ολίγων εις βάρος των περισσοτέρων, ούτε πάλι το καλό των πολλών εις βάρος της μειοψηφίας, αλλά να αγωνίζεται να επιτύχει το «μεγαλύτερο δυνατό καλό για το σύνολο των πολιτών».

Στο καθεστώς αυτό της πραγματικής, όχι της κατ’ όνομα Δημοκρατίας, οι πολίτες θα απολαμβάνουν πλήρους και απολύτου ισότητος ενώπιον του Νόμου, θα τους δίδονται οι ίδιες ακριβώς δυνατότητες και ευκαιρίες και θα τους ανοίγεται ελεύθερα ο δρόμος για να προχωρήσουν χωρίς εμπόδια προς την πρόοδο, κατά τις δυνάμεις τους και τις ικανότητές τους και θα τους παρέχεται μια λογική κοινωνική Πρόνοια σε όλους και όχι σε ορισμένους προνομιούχους και που θα αφήνει ελευθέρους τους υπηκόους της μέσα σε αυστηρά καθωρισμένα κρατικά πλαίσια ελευθερίας.

Όταν ένα τέτοιο καθεστώς εγκαθιδρυθεί, ασφαλώς δεν θα υπάρξη πολίτης που θα δυσανασχετήσει γι’ αυτό ή θα ενδιαφερθεί για το είδος, την ονομασία ή την μορφήν του πολιτεύματος αυτού, εκτός βέβαια των κατ’ επάγγελμα πολιτικών και των παρατρεχαμένων τους, που έτσι χάνουν το ψωμί τους!

Είναι απολύτως βάσιμο το συμπέρασμα ότι ο πολίτης πάντα τάσσεται με εκείνη την μορφή πολιτεύματος που του εξασφαλίζει τα παραπάνω, γιατί αυτό είναι η πραγματική Δημοκρατία. Γιατί εκεί αληθινά ο Λαός «κρατεί» και κανείς δεν μπορεί να τον αδικήσει, να τον καταπιέσει ή να τον εκμεταλλευθεί. Έτσι ή κάπως έτσι θάπρεπε να είναι η Δημοκρατία.

ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Όμως τα τόσα «πομφολυγοπαφλάσματα» περί Δημοκρατικών θεσμών δεν ήσαν, αλλά και δεν είναι, παρά το «μέσον» για την επικράτηση και την άνοδο στην αρχή διαφόρων ομάδων ανθρώπων, κάθε άλλο παρά ιδεολόγων και αγνών προθέσεων, εγγεγραμμένων όμως στην «Συντεχνία Επαγγελματιών Πολιτικών» που μας εμπαίζουν με ασύστολα ψεύδη περί ιδεολογιών και προγραμμάτων αναμορφώσεως της κοινωνίας και του κόσμου. Τα μέλη της «Συντεχνίας» έχουν μεγάλη αλληλεγγύη μεταξύ τους, αλληλοβοηθούνται και αλληλοϋποστηρίζονται σθεναρά, ασχέτως των πολιτικών πεποιθήσεων που υποκρίνονται ότι έχουν. Απόδειξη τρανή είναι η πολιτογράφηση στα διάφορα κόμματα, στις τελευταίες εκλογές και με σκοπό να εκλεγούν βουλευτές άσχετοι προς αυτά! Π.χ. Πεσμαζόγλου, Πρωτοπαπάς, Τσουδερού, Ζίγδης, Ψαρουδάκης, Παναγούλης κ.λπ. και που εξελέγησαν, λες κι αν δεν ήσαν στην Βουλή «θάχανε η Βενετιά βελόνι»!

Κατά βάθος καμία διαφορά δεν υπάρχει μεταξύ των κομμάτων. Όπως λέει ο λαός: όλοι οι γύφτοι μια γενιά και ο καυγάς για το πάπλωμα!

Η Συντεχνία Επαγγελματιών Πολιτικών είναι πανίσχυρο συνδικαλιστικό όργανο δύο ή τριών χιλιάδων πολιτικών και πολιτευόμενων, που ακολουθούνται από τους περιτριγυρίζοντας αυτούς παρατρεχάμενους, που κι αυτοί στο τέλος «ψωνίζονται» από τον δημόσιο κορβανά. Συγκροτούνται λοιπόν «Δημοκρατικά» κόμματα –όλα είναι Δημοκρατικά–, τα οποία, όπως σαρκάζει ο Ροΐδης, είναι ομάδες ανθρώπων που με φανατισμό αγωνίζονται να προωθήσουν ένα εξ αυτών μέχρι της πρωθυπουργίας, ίνα οι υπόλοιποι τρώγωσιν μη εργαζόμενοι και μη σκάπτοντες πλέον εις τους αγρούς».

Η πολιτική είναι «κλειστό» επάγγελμα και αλλοίμονο σε κείνον που θα τολμήσει να ανταγωνισθεί τα μέλη της Συντεχνίας, τα οποία συνεχώς ομιλούν περί Δημοκρατικού Κοινοβουλευτισμού ως ο σημερινός και που κατ’ αυτούς είναι και ήτο πάντα το ιδεώδες Πολίτευμα για την ευτυχία του Λαού αλλά και την… ιδική των, είτε είναι κυβέρνηση είτε είναι αντιπολίτευση.

Ο στρατηγός Ντε Γκωλ, τον οποίον ο ημέτερος κ. Καραμανλής επεχείρησε να αντιγράψει, είχε εκφράσει προς τον Αντρέ Μαλρώ τις ζωηρότατες επιφυλάξεις του, λέγοντας: «Δεν πιστεύω ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι ο καλύτερος τρόπος Δημοκρατικής διακυβερνήσεως». Η εφαρμογή του κοινοβουλευτισμού τόσο προ του στρατιωτικού καθεστώτος, όσον και μετά από αυτό μέχρι σήμερα, δικαιώνει απόλυτα τον στρατηγό.

Θεωρητικά ο λαός έχει το αναφαίρετο και απεριόριστο δικαίωμα να εκλέξει τους, κατά την κρίση του, «αρίστους», που ως εκπρόσωποί του στο Κοινοβούλιο θα διοικήσουν για λογαριασμό του και κατ’ εντολή του τον Τόπο. Πρόκειται περί καθαρού εμπαιγμού, γιατί στην πράξη ο «κυρίαρχος» αυτός Λαός είναι δέσμιος και τίποτε από αυτά δεν μπορεί να πράξει, ακόμη και αν είχε αξιόλογη πολιτική ωριμότητα και ευφυΐα, αλλά και πνευματική και ψυχική καλλιέργεια. Προτερήματα, που, δυστυχώς, κατά το πλείστον, δεν έχει. Είναι παγιδευμένος από τον «εκλογικό νόμο» που το κατεστημένο της πολιτικής «μαγειρεύει» κάθε τόσο στα μέτρα του, ώστε με ψευδοεπιστημονικό τρόπο, νομιμοφανώς, να νοθεύεται η λαϊκή βούληση.

Έτσι, ο αφελής λαός δεν ψηφίζει τους «αρίστους» αλλά εκείνους που δολίως του επιβάλλει ο αρχηγός του κόμματος, που αυτός προκρίνει. Προ της «λίστας», που σήμερα αλλοτριώνει εντελώς την θέληση του ψηφοφόρου, όταν υπήρχε ο «σταυρός προτιμήσεως» διετηρείτο κάποια ψευδαίσθηση ότι «σταυρώνοντας» τούτον ή εκείνον, έκαμνες επιλογή του καλύτερου, παρ’ όλο ότι ο αρχηγός και μόνον ο αρχηγός είχε το δικαίωμα της εγγραφής κάποιου στο ψηφοδέλτιο. Τώρα με την «λίστα» ο αρχηγός κανονίζει κυριαρχικά και ποιοι θα εκλεγούν! Ο «κυρίαρχος» ψηφοφόρος ψηφίζει κόμμα και τίποτε παραπάνω! Τάχουν καλά κανονίσει οι εθνοπατέρες μας! Ακριβώς το ίδιο περίπου που συμβαίνει και κατά την παρωδία των εκλογών στο Ανατολικό Μπλοκ, με την γνωστή εκεί συμβουλή: «Μη σκέπτεσαι, το Κόμμα σκέπτεται για σένα».

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Συνεστήθη λοιπόν Κοινοβούλιον το 1974 και μέχρι του 1981 είχαμε κυβερνήσεις του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν η Βουλή μας πρότυπο δημοκρατικό; Ψήφιζε ο βουλευτής, ο βουλευτής της πλειοψηφίας –κατά συνείδηση όπως επιτάσσει το Σύνταγμα; το οποιοδήποτε Σύνταγμα– ή ψήφιζε κατ’ επιταγήν και κάτω από απειλές κυρώσεων αν δεν επειθάρχη; Σε ποια περίπτωση τόλμησε βουλευτής της Ν.Δ. –ένας βουλευτής, έστω μόνον ένας!– να αψηφήσει την θέληση του Μεγάλου λευκού Αρχηγού; Ποιος διετύπωσε επιφυλάξεις ή τόλμησε, αν όχι να παραιτηθεί, έστω να διαχωρίσει την θέση του και τις ευθύνες του; Εκυριάρχησε πάντα η θέληση ενός μόνον ανδρός στο κάθε τι ή «ενός ανδρός αρχή» της πολυδιαφημιζόμενης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, και ενώπιον του οποίου οι πάντες της συμπολιτεύσεως δεν είχαν ούτε γνώμη ούτε θέληση, μα ούτε και αξιοπρέπεια!

Είχε δημιουργηθεί τότε ένα κλίμα που ανάγκασε και αυτόν τον ταλαίπωρο κ. Γ. Μαύρο να εξαναστεί και να καταγγείλει από του Βήματος της Βουλής ότι το πολίτευμά μας ουσιαστικά ήταν «δικτατορία υπό διάτρητον κοινοβουλευτικόν μανδύαν». Για μία και μοναδική φορά –ίσως αθέλητα– είπε στη ζωή του μιαν αλήθειαν. Αργότερα συνηργάσθη και εξακολουθεί να συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς για μας, φαίνεται ότι έχουν και τα δυο του μάτια προσβληθεί από καταρράκτη και δεν μπορεί να διακρίνει σαφώς αν έχουμε πάλιν δικτατορία υπό κοινοβουλευτικό μανδύα ή «Δημοκρατική Μοναρχία» του κ. Παπανδρέου και να διαμαρτυρηθεί!

Από του Οκτωβρίου 1981 έχουμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, που βαδίζει πάνω στα «αχνάρια» της Ν.Δ. Οι βουλευτές του κ. Παπανδρέου είναι νευρόσπαστα, των οποίων αυτός κινεί τα νήματα. Εμαθήτευσε σε άξιο δάσκαλο και απεδείχθη καλύτερός του. Τα της εκλογής του κ. Σαρτζετάκη μάς αποδεικνύουν ότι διά του Κοινοβουλίου ασκείται και σήμερα μια απολυταρχία εξ ίσου δυσβάσταχτη με εκείνην ενός τυράννου ή ενός δικτάτορος, με αποτέλεσμα την οριστικήν κονιορτοποίηση της προσωπικότητος και της αξιοπρεπείας των… εκλεκτών του Λαού και την μετατροπή τους σε αξιολύπητα ρομπότ, που το μόνο που έχουν στο νου τους είναι πώς να φανούν ευάρεστοι στον Μέγα Διδάσκαλο της Αλλαγής, για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους!

Πάντα τα ανωτέρω άθλια, αξιοκατάκριτα και εθνικώς επιζήμια θα ήτο δυνατό ν’ αποφευχθούν, αν υπήρχε τίμιο και δίκαιο εκλογικό σύστημα που θα επέτρεπε σε όσους άξιους θα ήθελαν να υπηρετήσουν τον Τόπο, να εκλεγούν. Σύστημα που θα συνέτριβε το αισχρό κατεστημένο των κομμάτων και των αρχηγών των. Σύστημα που θα απέδιδε άνδρας καλούς, αγαθούς και αξίους. Σύστημα με το οποίο στη Βουλή θα ήρχοντο αυτοί που πράγματι θα ήθελε ο ίδιος ο Λαός και όχι το Κόμμα.

ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ, ΜΟΝΟΕΔΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Εκείνο που θα σώσει τον Κοινοβουλευτισμό μας από την πλήρη και οριστική κατάρρευση είναι το αγγλικό πλειοψηφικό, μονοεδρικό σύστημα. Η χώρα εκεί είναι διηρημένη σε ισάριθμες εκλογικές περιφέρειες, όσες και οι έδρες της Βουλής. Κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει έναν και μόνο βουλευτή. Υποψηφίους για την κάθε περιφέρεια ορίζουν όλα τα κόμματα, αλλά και κάθε πολίτης μπορεί να θέσει υποψηφιότητα και να εκλεγεί, υποσκελίζοντας τους υποψηφίους τούς υποστηριζομένους από τα κόμματα, αν έχει την προσωπική εκτίμηση των εκλογέων.

Με το σύστημα αυτό απελευθερώνεται από την τυραννία του κόμματος και του αρχηγού ακόμη και ο βουλευτής που θα διαφωνήσει με την γραμμή ή την πολιτική των και μπορεί να εκτεθεί ως ανεξάρτητος, μη έχοντας ανάγκην πλέον του «χρίσματος» και της εγκρίσεώς των. Με το αγγλικό σύστημα ακόμη και οι αρχηγοί των κομμάτων υποχρεώνονταν να αγωνισθούν για την εκλογή τους, γιατί κάποιος άλλος μπορεί να υστερήσει και να μείνουν έξω του νυμφώνος! Το επιχείρημα ότι το αγγλικό σύστημα εφαρμοζόμενο στην Ελλάδα δεν θα αποδίδει σταθερές κυβερνήσεις είναι εκ του πονηρού και αναπόδεικτο.      

Αλλά και αν τούτο συμβεί, είναι προτιμότερες οι συμμαχικές κυβερνήσεις ως οραματίζετο την ιταλικοποίηση της πολιτικής μας ζωής προ της εξώσεώς του, ο κ. Κ. Καραμανλής, παρά οι ανατριχιαστικές κυβερνητικές καταστάσεις που καμαρώνουμε από το 1955 μέχρι το 1963 (ΕΡΕ), από το 1963-1967 (Ε.Κ. κ.λπ.) και εκείνες από της αυτοκαταλύσεως του Στρατιωτικού Καθεστώτος τον Ιούλιο 1974 μέχρι σήμερα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ). Αλλά γιατί άραγε στην Αγγλία το σύστημα δίνει σταθερές κυβερνήσεις και σε μας δεν θα δώσει; Μάλιστα, αφού μ’ αυτό δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η ψυχολογία της χαμένης ψήφου;

Με το αγγλικό σύστημα θα απαλλαγούμε από το ασφυκτικό αγκάλιασμα των επαγγελματιών και θα ξεφυτρώσουν νέοι άνθρωποι, για να δει ο τόπος Θεού πρόσωπο και μια Δημοκρατία της «αρετής», όπως περιγράφεται στην αρχή του παρόντος. Καιρός δε είναι, γιατί η Δημοκρατία που είχαμε και έχουμε, μόνον Δημοκρατία δεν είναι!

https://kvathiotis.substack.com/p/400-1985-2024

«ΤΟ ΑΙΜΑΤΗΡΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ 9ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1923 - Η ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»...ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΙΣΜΑ (1-8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1923)

Το νέο βιβλίο εδώ: https://www.epikentro.gr/?book=1403

Οι προετοιμασίες των Βασιλοφρόνων

Καθώς είχε ήδη τεθεί το πολιτειακό ζήτημα υπό επίσημη συζήτηση και συλλήβδην όλα τα αντιβενιζελικά κόμματα είχαν κηρύξει αποχή από τις ερχόμενες εκλογές, είχε καταστεί φανερό σε όλους ότι η Βασιλεία έχανε έδαφος στην Ελλάδα. Το ογκώδες βενιζελικό συλλαλητήριο της 2^ας Δεκεμβρίου δημιούργησε την εντύπωση ότι οι αντιβενιζελικοί είχαν πλέον καταστεί μειοψηφία στην πρωτεύουσα. Επίσης η πρόσκληση του Βενιζέλου να επιστρέψει - που χάρις την συμμετοχή των αντιβενιζελικών στο βενιζελικό συλλαλητήριο έμοιαζε υπερκομματική - αποδοκιμαζόταν έντονα από τους αδιάλλακτους αντιβενιζελικούς. Ο Βενιζέλος αποτελούσε ακόμη τον κακό δαίμονα της αντιβενιζελικής παράταξης που αδυνατούσε να αντιληφθεί την αντιφατική αλήθεια, ότι ο κρητικός πολιτικός αποτελούσε την μοναδική ελπίδα για να διασωθεί η Βασιλεία στην Ελλάδα. Έτσι, μετά το ογκώδες δημοκρατικό συλλαλητήριο της Αθήνας στις 2 Δεκεμβρίου υπέρ της επιστροφής Βενιζέλου στο πολιτικό προσκήνιο, οι βασιλόφρονες ζήτησαν άδεια διεξαγωγής όμοιου συλλαλητηρίου με σκοπό να υποστηριχθεί η διατήρηση της Βασιλείας στην Ελλάδα.

Κάπως απρόσμενα η Επαναστατική Κυβέρνηση ενέκρινε την τέλεση του συλλαλητηρίου, πιστεύοντας ότι δεν είχε τίποτε να φοβηθεί. Την οργάνωση του συλλαλητηρίου των βασιλοφρόνων ανέλαβε μια επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους της Αθήνας, του Πειραιά, των Μεσόγειων, ενώ προσήλθαν και εκπρόσωποι των προσφύγων. Τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής προέρχονταν από όλες τις επαγγελματικές τάξεις, ενώ εσκεμμένα ανάμεσά τους δεν υπήρχαν πολιτευτές κομμάτων, ώστε να προβληθεί ο υπερκομματικός χαρακτήρας τόσο του συλλαλητηρίου όσο και του θεσμού.^[1] Από την πρώτη στιγμή η Επιτροπή του Συνταγματικού συλλαλητηρίου κατέστησε σαφές με ανακοίνωσή της ότι η εκδήλωση δεν θα είχε πολιτικό (αντιβενιζελικό) χαρακτήρα, αλλά πολιτειακό. Υποτίθεται ότι θα ήταν μια λαϊκή υπερκομματική εκδήλωση υπέρ του ισχύοντος πολιτεύματος, στην οποία μπορούσαν να προσέλθουν πολίτες όλων των κομματικών αποχρώσεων, ενώ η εκδήλωση είχε ειρηνικές προθέσεις με διάθεση αποφυγής επεισοδίων ή άλλων ακροτήτων.^[2]

Η επιτροπή με συνεχείς της συνεδριάσεις όρισε ομιλητές για το συλλαλητήριο τους δικηγόρους Δημήτριο Μπαμπάκο, Μιχαήλ Παυλόπουλο, τον καθηγητή Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Τιμολέοντα Ηλιόπουλο και τον Μικρασιάτη πρόσφυγα Β. Κοζακίδη. Καθώς η ημερομηνία του συλλαλητηρίου πλησίαζε, η αδημονία των βασιλοφρόνων μεγάλωνε καθώς το ένα μετά το άλλο όλα τα αντιβενιζελικά κόμματα και οι ανεξάρτητοι αντιβενιζελικοί πολιτευτές κήρυσσαν αποχή από τις εκλογές της 16^ης Δεκεμβρίου, κάτι που σήμαινε ότι η Δ΄ Εθνοσυνέλευση που έμελλε να συγκληθεί, δεν θα είχε αντιβενιζελικούς εκπροσώπους. Το Σώμα αυτό θα αποφαινόταν για την διατήρηση του βασιλικού θεσμού ή όχι, κάτι που σήμαινε ότι η τύχη του θεσμού έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Έτσι οι προετοιμασίες για το συλλαλητήριο ήταν πυρετώδεις μεταξύ των αντιβενιζελικών, παρά τις πολλές οργανωτικές δυσκολίες που υπήρχαν και την έλλειψη οικονομικών πόρων. Αντιπροσωπείες των χωριών της Αττικής προσέρχονταν για να δηλώσουν την καθολική συμμετοχή των κατοίκων τους, ενώ η οργανωτική επιτροπή προσπαθούσε να τους εξασφαλίσει τα μεταφορικά μέσα για την  μετάβασή τους στον χώρο του συλλαλητηρίου.^[3]

Παρά την εχθρότητα του επίσημου κράτους, την έλλειψη οργάνωσης και την γλισχρότητα των διαθέσιμων οικονομικών πόρων, οι βασιλόφρονες κατάφεραν να κινητοποιήσουν τους υποστηρικτές τους κυρίως μέσω του Τύπου, αλλά και μέσω μαχητικών πολιτικών συλλόγων στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής και της Βοιωτίας. Σύμφωνα με φήμες, την χρηματοδότηση της εκδήλωσης φαίνεται ότι ανέλαβαν οι ισχυροί αντιβενιζελικοί επιχειρηματίες Επαμεινώνδας Χαρίλαος και Άγγελος Κανελλόπουλος.^[4] Οι στήλες των αντιβενιζελικών εφημερίδων γέμισαν με προσκλητήρια φοιτητικών συλλόγων για προσέλευση στο συλλαλητήριο. Επίσης πολλοί πολιτιστικοί σύλλογοι της Παλαιάς Ελλάδας με έδρα την Αθήνα με ανακοινώσεις τους στις αντιβενιζελικές εφημερίδες ζητούσαν από τα μέλη τους να προσέλθουν στο συλλαλητήριο. Τα αντιβενιζελικά κόμματα ομοίως κατέβαλλαν προσπάθειες να κινητοποιήσουν μέσω της υποτυπώδους οργάνωσής τους τα στελέχη και τα μέλη τους, σε μια εποχή όμως που οι μηχανισμοί τους ήταν εξουθενωνόμενοι από τις διώξεις που είχαν προηγηθεί το προηγούμενο διάστημα.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η συμμετοχή σε ένα φιλοβασιλικό – σαφώς αντικυβερνητικό – συλλαλητήριο σε εκείνη την συγκυρία με μερική λογοκρισία και Στρατιωτική Κυβέρνηση ενείχε κινδύνους και οι συμμετέχοντες προσέρχονταν έχοντας οι περισσότεροι απόλυτη γνώση αυτών. Πάντως είναι γεγονός ότι το κύριο βάρος της κινητοποίησης στην Αθήνα το έφεραν οι Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι. Οι σύλλογοι αυτοί είχαν ιδρυθεί στις παραμονές των εκλογών του 1920 και ήταν ουσιαστικά η συνέχεια των περίφημων επιστρατικών συλλόγων που είχαν διαλυθεί διά νόμου μετά από το Συμμαχικό τελεσίγραφο της 23^ης Σεπτεμβρίου 1916. Οι Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι συγκέντρωσαν τα πλέον μαχητικά και αδιάλλακτα στοιχεία του αντιβενιζελισμού και το όνομά τους είχε εμπνεύσει την μετονομασία του Κόμματος των Εθνικοφρόνων σε ΛΚ τον Οκτώβριο του 1920. Αν και μετά την Επανάσταση του 1922 ο αντιβενιζελισμός αντιμετωπιζόταν εχθρικά από το επίσημο κράτος, οι Λαϊκοί Πολιτικοί Σύλλογοι δεν είχαν χάσει εντελώς την δύναμή τους, αλλά διατηρούσαν ακόμη μαχητικούς πυρήνες στις γειτονιές των Αθηνών, οι οποίοι ενεργοποιήθηκαν για να οργανωθεί η λαϊκή προσέλευση στο συλλαλητήριο. Οι πυρήνες αυτοί βρίσκονταν στις περιοχές Λιόσια–Καματερό, Κολωνός – Κολοκυνθού, Μεταξουργείο, Θησείο – Πετράλωνα, Παγκράτι, Εξάρχεια, Ιλισός, Άγιος Παντελεήμονας, Κυψέλη, Σεπόλια, Νεάπολη, πλατεία Κάνιγγος, Βάθη, Παγκράτι, Άγιοι Απόστολοι και Μετς.

Οι πυρήνες των Λαϊκών Πολιτικών Συλλόγων κινητοποίησαν τους μηχανισμούς τους στις περιοχές αυτές ορίζοντας σημεία προσέλευσης περιμετρικά της Πλατείας Συντάγματος μία ώρα πριν το συλλαλητήριο. Ένας από τους τρόπους που χρησιμοποίησαν ήταν με προκηρύξεις που μοιράζονταν χέρι με χέρι που όριζαν τα ακριβή σημεία προσυγκεντρώσεων. Οι προκηρύξεις αυτές είχαν έντονο αντιβενιζελικό περιεχόμενο και καλούσαν τους αντιβενιζελικούς να προσέλθουν στο συλλαλητήριο για τους νεκρούς τους (τους εκτελεσθέντες στη Θήβα και την Λειβαδιά το 1917, τον Ίωνα Δραγούμη και τον Κωνσταντίνο Έσλιν αλλά και τον άταφο Βασιλιά Κωνσταντίνο) και όσα είχαν υποφέρει κατά την περίοδο 1917-1920.^[5] Προφανώς η τακτική αυτή ήταν παράνομη καθώς η αστυνομία είχε απαγορεύσει μεμονωμένες συγκεντρώσεις πολιτών πριν το συλλαλητήριο, αλλά είχε ζητήσει η προσέλευση να γίνει ατομικά. Πολλοί πολίτες από την επαρχία είχαν έρθει στην Αθήνα από την προηγουμένη και διέμεναν σε συγγενείς τους ή στα ξενοδοχεία της πόλης, ώστε να μπορέσουν να μεταβούν εγκαίρως στον χώρο του συλλαλητηρίου. Την παραμονή του συλλαλητηρίου, κατέπλευσε στον Πειραιά ένα ατμόπλοιο που μετέφερε 2.500 βασιλόφρονες από την Πελοπόννησο ώστε να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο.^[6]

-         Η εχθρότητα της Κυβέρνησης Γονατά

Ο οργανωτικός πυρετός των βασιλοφρόνων δεν πέρασε απαρατήρητος από τους βενιζελικούς που έβλεπαν με αγωνία και εκνευρισμό την εκ νέου συσπείρωση του πολιτικού τους αντιπάλου, ενώ και οι εφημερίδες τους εκδήλωναν την αποδοκιμασία τους για τις ετοιμασίες. Αρχικά η άδεια για να γίνει το συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων δόθηκε από την Επανάσταση παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πληροφορίες για τις επιθετικές διαθέσεις πολλών ομάδων ακραίων βασιλοφρόνων. Μετά τα δύο συλλαλητήρια, το μικρό των Δημοκρατικών και το μεγάλο των βενιζελικών, υπήρχε η αίσθηση ότι ο αντιβενιζελισμός είχε αποσυντεθεί και έπνεε τα λοίσθια, έχοντας χάσει την λαϊκή δυναμική του. Επίσης, το αποτυχημένο κίνημα των Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου και οι πολιτικές διώξεις που υπέστησαν οι αντιβενιζελικοί αμέσως μετά, ήταν αναμενόμενο ότι θα ανέστελλαν τις προθέσεις τους να αντιδράσουν. Έτσι, η άδεια για την τέλεση του συλλαλητηρίου δόθηκε με την κρυφή ελπίδα ότι η εκδήλωση θα φανέρωνε την αριθμητική ανεπάρκεια των οπαδών του Θεσμού, ίσως δίνοντας σε αυτόν και την χαριστική βολή.

Τελικά οι ελπίδες αυτές διαψεύστηκαν στην πράξη, καθώς το συλλαλητήριο φάνηκε να ανανεώνει την ζωτικότητα των φανατικότερων αντιβενιζελικών για αντίσταση, συσπειρώνοντας όλους τους αντιπάλους της Κυβέρνησης. Οι δύο εφημερίδες του αντιβενιζελικού Τύπου (ΣΚΡΙΠ, Εμπρός) των οποίων απρόσμενα δεν είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία και η Βραδυνή που μόλις είχε εμφανιστεί, καθημερινά με εμπρηστικά δημοσιεύματα δυναμίτιζαν το κλίμα, αψηφώντας τις κρατικές προειδοποιήσεις. Το ΣΚΡΙΠ στις 8 Δεκεμβρίου καλούσε με πηχυαίους τίτλους άνδρες και γυναίκες να μεταβούν σε μια μυσταγωγία στους στύλους του Ολυμπίου Διός όπου μέσω της παρουσίας τους θα στερέωναν την Βασιλεία. Η Κυβέρνηση είχε αιφνιδιαστεί από την δυναμική που αποκτούσε το συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων που από συγκέντρωση λίγων γραφικών όπως είχε υπολογιστεί λανθασμένα, διαμορφωνόταν σε ένα επικίνδυνο τέχνασμα των βασιλοφρόνων με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις αν πετύχαινε. Για τον λόγο αυτό η Κυβέρνηση επιζητούσε πάση θυσία την αποτυχία του και οι Αρχές έλαβαν δρακόντεια μέτρα ασφαλείας θέτοντας σε επιφυλακή τη Χωροφυλακή και όλες τις διαθέσιμες στρατιωτικές δυνάμεις στο λεκανοπέδιο. Η Χωροφυλακή καθόρισε τον χώρο του συλλαλητηρίου στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, απαγορεύοντας κάθε μετέπειτα διαδήλωση των συγκεντρωμένων στους δρόμους της πόλης.^[7] Οι Αρχές φοβούνταν αυτό που ακριβώς που έμελλε να συμβεί: μια διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας γύρω από τα κεντρικά κρατικά κτήρια, που θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει από τον έλεγχό τους και να εξελιχθεί σε γενική λαϊκή εξέγερση.

Το Α΄ Σώμα Στρατού απαγόρευσε την πύκνωση των σιδηροδρομικών δρομολογίων από και προς την Αθήνα την ημέρα του συλλαλητηρίου όπως είχε ζητήσει η Οργανωτική Επιτροπή του συλλαλητηρίου, ενώ απαγόρευσε την προσθήκη βαγονιών στα υφιστάμενα.^[8] Η Οργανωτική Επιτροπή διαμαρτυρήθηκε στον Πλαστήρα που συνέχισε να τους διαβεβαιώνει  ότι η Επανάσταση δεν θα έφερνε κανένα εμπόδιο στην διεξαγωγή του συλλαλητηρίου τους. Σταδιακά, όμως, η Κυβέρνηση αντιλαμβανόταν την έντονη κινητοποίηση των βασιλοφρόνων ειδικά στις Αχαρνές και στα Μεσόγεια και άρχισε να αντιμετωπίζει την διαμορφούμενη κατάσταση με έκδηλη αγωνία. Έτσι, στις 7 Δεκεμβρίου 1923 η Αστυνομία εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία απαγόρευε την είσοδο οχημάτων στην Αθήνα με «τυχόν χωρικούς» από τα Μεσόγεια ώστε να αποφευχθούν ατυχήματα αλλά και για λόγους «τάξεως, ευκοσμίας και ευπρεπείας»! Επίσης η ανακοίνωση απαγόρευε σε όσους συμμετείχαν στο συλλαλητήριο να φέρουν εικόνες Βασιλέων, αλλά και μουσικά όργανα.^[9]

Ο Γεώργιος Δ. Ράλλης, μετριοπαθής αντιβενιζελικός από τους λίγους που δεν είχαν συλληφθεί μετά το κίνημα Γαργαλίδη, σε ανακοίνωσή του διατύπωσε την απορία του για τις απαγορεύσεις, ενώ υπενθύμισε ότι το συλλαλητήριο ήταν υπέρ του πολιτεύματος που ήταν το νόμιμο εν ισχύι, ο Γεώργιος Β΄ παρέμενε ο νόμιμος Ανώτατος Άρχων της χώρας, άρα η δημόσια επίδειξη της εικόνας του δεν μπορούσε να θεωρηθεί από τις Αρχές ως ανατρεπτική ενέργεια. Αλλά και στην κεντρική στήλη του η βασιλόφρων εφημερίδα ΣΚΡΙΠ αναρωτιόταν με νόημα γιατί η παρουσία των χωρικών με τις παραδοσιακές τους φορεσιές πρόσβαλλε την αισθητική των Αρχών.

Το σχέδιο των Αρχών προέβλεπε ότι ισχυρές δυνάμεις της Χωροφυλακής και του Στρατού θα τάσσονταν περιμετρικά του χώρου του συλλαλητηρίου. Όταν αυτό θα ολοκληρωνόταν, οι δυνάμεις αυτές δεν θα επέτρεπαν συγκεντρώσεις διαδηλωτών και θα επέβαλλαν την ήσυχη διάλυσή τους. Αν αυτό δεν γινόταν σεβαστό από τους διαδηλωτές, θα είχαν ταχθεί ισχυρά στρατιωτικά αποσπάσματα επί της λεωφόρου Αμαλίας που θα εμπόδιζαν την είσοδο των διαδηλωτών στο Σύνταγμα, στην εσχάτη των περιπτώσεων, ακόμη και ενόπλως.^[10] Στο Σύνταγμα θα βρισκόταν και ο λόχος της πυροσβεστικής με υδραντλίες για να διαλύσει το πλήθος αν η κατάσταση ξέφευγε, ενώ εκτός από νερό οι αντλίες ήταν εφοδιασμένες και με μελάνι.^[11]

Την τελευταία στιγμή και ενώ η δυναμική του συλλαλητηρίου μεγάλωνε, φαίνεται ότι οι Αρχές τελικά επέλεξαν να εμποδίσουν όλους τους χωρικούς των Αχαρνών (Μενιδίου) που ήταν και οι πλέον δυναμικοί, να μεταφερθούν προς την Αθήνα με οποιοδήποτε μέσον. Αυτοί έκαναν δικό τους ξεχωριστό συλλαλητήριο την ίδια ημέρα στο κέντρο του Μενιδίου εκδίδοντας και σχετικό ψήφισμα με μομφές κατά της Επαναστατικής Κυβέρνησης. Στις παραμονές της 9^ης Σεπτεμβρίου, οι αστυνομικοί εμπόδιζαν την τοιχοκόλληση αφισών για το συλλαλητήριο, ενώ συνέλαβε προληπτικά ορισμένους απότακτους αξιωματικούς για τους οποίους υπήρχαν πληροφορίες ότι ίσως καλούσαν τους διαδηλωτές σε ένοπλη εξέγερση κατά την διάρκειά του συλλαλητηρίου. Συνολικά είχαν συλληφθεί και κρατούνταν 10 απότακτοι (ανάμεσα τους οι υποστράτηγος Παυλόπουλος, Μαντούβαλος και Θεοδωρόπουλος) μέσω σημειωμάτων που εξέδιδε το Α΄ Σώμα Στρατού.^[12]

 

---

Υποσημειώσεις

[1] ΣΚΡΙΠ, 6.12.1923.

[2] Στο ίδιο.

[3] ΣΚΡΙΠ, 7.12.1923.

[4] Ριζοσπάστης, 11.12.1923.

[5] Ελεύθερος Λόγος, 14.12.1923.

[6] Πατρίς, 9.12.1923.

[7] Εμπρός, 7.12.1923.

[8] Στο ίδιο.

[9] Στο ίδιο.

[10] Έθνος, 9.12.1923.

[11] Πατρίς, 9.12.1923.

[12] Έθνος, 9.12.1923.

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ