ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1955 : «ΈΤΣΙ ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ". Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ

Του Αριστείδη Βικέτου

Στις αρχές της δεκαετίας τους 1950 ο Κυπριακός αγώνας για αυτοδιάθεση της Κύπρου είχε τρομοκρατήσει τους Αγγλους που φοβόνταν μήπως χάσουν τις βάσεις τους.
Αποφάσισαν λοιπόν να ενεργοποιήσουν το ενδιαφέρον της Τουρκίας που φυσικά, άλλο που δεν ήθελε. Το αποτέλεσμα ήταν να συρθεί η Ελλάδα στις 29 Αυγούστου 1955 στην Τριμερή Διάσκεψη του Λονδίνου και να συζητήσει το Κυπριακό πρόβλημα με την Αγγλία και την Τουρκία. Ο πραγματικός σκοπός της Διάσκεψης ήταν να επιβεβαιωθεί πανηγυρικά η ενεργός ανάμειξη της Τουρκίας στο Κυπριακό. Η αποτυχία της ήταν απλά θέμα χρόνου. Όλα βέβαια εξυπηρετούσαν την πολιτική της Αγγλίας που στην προκειμένη περίπτωση ήταν το «διαίρει και βασίλευε». Δεν ήταν όμως και για την Τουρκία ευκαιρία που θα την άφηνε να πάει χαμένη.

Και δεν την άφησε, οργανώνοντας την εφιαλτική νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 όλα φαινόταν ήρεμα. Μια μικρή ομάδα φοιτητών ήταν συγκεντρωμένοι στην Πλατεία του Ταξίμ, στην κορυφή του Πέρα, διαδηλώνοντας εναντίον της Ελλάδος. Η Ελλάδα ήταν πάντα ο συντηρούμενος από τις Τουρκικές αρχές στόχος του όχλου. Από τις αρχές της δεκαετίας του 50 η Τουρκία είχε βρει την καινούρια πηγή ανανέωσης της ανθελληνικής μανίας της. Ήταν το Κυπριακό, που κυριολεκτικά της το χάρισαν οι Άγγλοι για να αποκτήσουν «διαιτητική» ιδιότητα και να εξασφαλίσουν ταυτόχρονα τα συμφέροντά τους. Ο δημοσιογράφος της Εφημερίδας «Χουριέτ» Σεντάτ Σιμαβί, ένας Τουρκοεβραίος, κατάφερε με τα πύρινα ανθελληνικά δημοσιεύματά του να εκτινάξει την κυκλοφορία της εφημερίδας από τις 11.000 φύλλα ημερησίως που είχε το 1948, όταν πρωτο κυκλοφόρησε, στις 600.000 φύλλα ημερησίως!

Το παράδειγμα ακολούθησαν, όπως ήταν φυσικό, και οι υπόλοιπες Τουρκικές εφημερίδες. Έτσι, το κλίμα είχε προετοιμαστεί πάρα πολύ καλά. Μέσα στην ψυχολογία του όχλου που δημιουργήθηκε, ένα σημαντικό κομμάτι αφορούσε τη ζήλια και το φθόνο από τη συνεχή οικονομική πρόοδο των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Σ' αυτό προστίθονταν έντεχνα απ' την Τουρκική προπαγάνδα η ιδέα πως η κακοδαιμονία της Τουρκίας και η αδυναμία οικονομικής της ανάπτυξης οφειλόταν στους Χριστιανούς, στους Αρμένιους, στους Εβραίους και στις άλλες μειονότητες που απολάμβαναν τον περισσότερο πλούτο. Ο Νέρων, για να αποπροσανατολίσει τις εξαθλιωμένες λαϊκές μάζες, απέδωσε όλα τα κακά στους Χριστιανούς. Οι Τούρκοι τον αντέγραψαν καλύτερα. Ο φανατισμός που διοχέτευαν στις μάζες ήταν εντονότερος, άριστα οργανωμένος και στο συντριπτικό του ποσοστό ελεγχόμενος.

Οι οργανώσεις «Η Κύπρος είναι Τουρκική» ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια. Αρχηγός των οργανώσεων ένας άλλος δημοσιογράφος της «Χουριέτ», ο Χικμέτ Μπιλ, που είχε κι αυτός εξαιρετικές επιδόσεις στη διοχέτευση εμπρηστικού ανθελληνισμού στις μάζες. Ακολούθησε η στημένη αποτυχία της Τριμερούς Διάσκεψης του Λονδίνου στις αρχές Σεπτεμβρίου και η εφαρμογή του τέλεια οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Το σχέδιο, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, είχε σαν τυπική αφετηρία 500 χιλιόμετρα μακριά, την πόλη της Θεσσαλονίκης. Λίγες ώρες πριν από το συλλαλητήριο, ο μουσουλμάνος φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που καταγόταν από την Κομοτηνή, Οκτάι Εγκίν παρέδωσε μια βόμβα στον φύλακα του Τουρκικού Προξενείου Θεσσαλονίκης Μεχμέτ Χασάνογλου. Η βόμβα που τοποθετήθηκε από τον τελευταίο στον κοινό κήπο που βρίσκεται το Τουρκικό Προξενείο και ένα σπίτι στο οποίο οι Τούρκοι θεωρούν πως γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ, δεν προκάλεσε βέβαια καμιά ζημιά πέρα απ' τα τζάμια μερικών παραθύρων που έσπασαν. Αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία.

Το σχέδιο που οργανώθηκε από το επίσημο Τουρκικό Κράτος δεν ήθελε την καταστροφή αυτού του σπιτιού. Ήθελε μόνο την αφορμή. Όπως κι έγινε: Δύο Τουρκικές εφημερίδες είχαν ετοιμάσει έκτακτες εκδόσεις με προετοιμασμένα κείμενα παραπληροφόρησης. «Έλληνες τρομοκράτες κατέστρεψαν το πατρικό σπίτι του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη!» έγραφε η «Ισταμπούλ Εξπρές», στην έκτακτη απογευματινή της έκδοση της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 και δημοσίευσε φωτογραφίες που ήταν παραποιημένες. Τις φωτογραφίες αυτές, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ζήτησε από τον φωτογράφο Κυριακίδη η σύζυγος του Γενικού Προξένου της Τουρκίας που βρισκόταν στα εγκαίνια της 20ής Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης στις 3 Σεπτεμβρίου 1955. Ήθελε, όπως είπε, ως ανάμνηση της επίσκεψής της, φωτογραφίες του «σπιτιού» του Κεμάλ Ατατούρκ, γιατί έφευγε την επόμενη για την Κωνσταντινούπολη.

Αυτές τις φωτογραφίες χρησιμοποίησαν, παραποιημένες φυσικά, οι έκτακτες εκδόσεις των 2 Τουρκικών εφημερίδων το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. «Καταστράφηκε ολοσχερώς το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ», ήταν τα μηνύματα που περνούσαν. Οι έκτακτες εκδόσεις των δύο εφημερίδων που κυκλοφόρησαν την ώρα του συλλαλητηρίου ήταν το σύνθημα. Οι πέντε μεγάλοι δρόμοι που οδηγούσαν στην πλατεία Ταξίμ γέμισαν ξαφνικά με ένα μαινόμενο όχλο οπλισμένο με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, σκεπάρνια, σφυριά και σιδερένιους λοστούς που φώναζε «Kahrolsun giavourlar!" (Ανάθεμα στους γκιαούρηδες!) και «Yikin, kirin, giavourdur!" (Σπάστε, γκρεμίστε είναι γκιαούρης!). Η Αστυνομία και οι Κρατικές δυνάμεις καταστολής υποτίθεται ότι αιφνιδιάστηκαν. Δεν πήραν καμιά απολύτως εντολή να επιβάλουν την τάξη και περιορίστηκαν σε μια απαθή παρακολούθηση των γεγονότων. Όταν μαζεύτηκαν 50.000 περίπου άτομα, αλαλάζοντας όχλου, μπήκε σε εφαρμογή η επόμενη φάση του σχεδίου: Καταστροφή όλων των ελληνικών περιουσιών και βεβήλωση όλων των Ιερών και Οσίων του Ελληνισμού της Πόλης. Οι οδηγίες που είχαν δοθεί ήταν να μη μείνει τίποτα όρθιο.

Ακολούθησαν ώρες πραγματικής κόλασης. Ένα μέρος του όχλου κινήθηκε στo Istiklal Caddesi, το περίφημο Πέρα, που στο ένα χιλιόμετρο της διαδρομής του είχε, σαν το πιο φημισμένο εμπορικό κέντρο της Πόλης, 700 περίπου μαγαζιά που το συντριπτικό τους ποσοστό ανήκε σε Έλληνες. Το πρώτο κατάστημα που δέχθηκε επίθεση ήταν το καφενείο "Επτάλοφος" στην Πλατεία Ταξίμ. Ο όχλος εισέβαλε στο καφενείο σαν αγέλη μαινόμενων ταύρων και ισοπέδωσε τα πάντα: τζάμια, τραπέζια, καρέκλες, μπουφέδες, ποτήρια, φλυντζάνια. Στην συνέχεια δέχτηκε επίθεση ένα κατάστημα υφασμάτων ελληνικής ιδιοκτησίας. Τέσσερις διαδηλωτές ξήλωσαν μία ράγα του τραμ, που χρησιμοποιήθηκε για να σπάσει η πόρτα και οι βιτρίνες του καταστήματος. Σε λίγα λεπτά το μαγαζί είχε την όψη βομβαρδισμένου τοπίου. Τα υφάσματα και τα ράφια βρέθηκαν στο δρόμο ενώ μια ραπτομηχανή καταστρεφόταν στο δρόμο μπροστά στα μάτια του αλαλάζοντας όχλου. Ο επόμενος στόχος ήταν ένα κατάστημα ηλεκτρολογικών ειδών που σκορπίστηκαν στο δρόμο με μια εφιαλτική μανία του όχλου. Λίγο παρακάτω ένα μπακάλικο με ιδιοκτήτες δύο Έλληνες ηλικιωμένους.

Ο γέρος με ένα εκπληκτικό κουράγιο στάθηκε μπροστά στο μαγαζί του λέγοντας στον όχλο: - Φύγετε απ' εδώ! Εμείς ζούμε σ' αυτό το μέρος έξη γενεές και δεν μπορείτε να μας πειράξετε. Ήταν τα τελευταία λόγια της ζωής του. Ο όχλος όρμησε επάνω του, σε λίγα λεπτά το μαγαζί του είχε διαλυθεί και ο γέρος ήταν το πρώτο θύμα της εφιαλτικής εκείνης νύχτας. Η γυναίκα του διασώθηκε κουρνιασμένη σε μια γωνιά για να πεθάνει λίγο αργότερα από το σοκ που δέχθηκε εκείνο το βράδυ.

Με τον ίδιο τρόπο ο όχλος συνέχισε το έργο του βήμα προς βήμα σε όλα τα ελληνικά μαγαζιά του Πέρα. Στα φημισμένα ζαχαροπλαστεία «Κερβάν» του Δημήτρη Πηλαβίδη, «Μπαιλάν» των Λέτα και Κυρίτση, «Σεχίρ» του Γιάννη Τσούλη. Στα μεγάλα και πολυτελή καταστήματα ρούχων και υποδημάτων.

Εκεί οι διαδηλωτές έβγαζαν ρούχα και παπούτσια, διάλεγαν μεταξωτά πουκάμισα, κοστούμια, καινούργια παπούτσια και τα φορούσαν επί τόπου πριν συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

Στο περίφημο κοσμηματοπωλείο του Φραγκούλη ο όχλος εισέβαλε με μια εμφύλια, πραγματική μάχη, για το ποιος 'θ αρπάξει τα πολυτιμότερα κοσμήματα. Χρυσαφικά μεγάλης αξίας λεηλατήθηκαν μέσα σ' ελάχιστα λεπτά απ' τους συμπλεκόμενους μεταξύ τους διαδηλωτές. Όταν ο όχλος έφθασε στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος, δίστασε προς στιγμήν. Οι δισταγμοί ξεπεράστηκαν όταν ακούστηκαν οι κραυγές «Ανάθεμα στους άπιστους!», «Ανάθεμα στους άπιστους!» και ο όχλος εισέβαλε στην εκκλησία. Ό, τι κινητό υπήρχε στον ναό καταστράφηκε ή βεβηλώθηκε. Εικόνες, άγια σκεύη, ράσα ήταν ο στόχος του μανιασμένου όχλου. Τα στασίδια και ο θρόνος της εκκλησίας καταστράφηκαν όταν μια καινούρια ομάδα εισέβαλε στο Ναό μεταφέροντας πετρέλαιο για να τον κάψει. Τελικά ο Ναός της Αγίας Τριάδας του Πέρα δεν κάηκε και θα παραμείνουν για πάντα άγνωστοι οι λόγοι για τους οποίους οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να τον κάψουν. Το Πέρα μέσα σε λίγες ώρες άρχισε να αλλάζει όψη. Ο δρόμος αποκτούσε ένα περίεργο υπόστρωμα, που ήταν ένα μίγμα απ' τα πράγματα που καταστρεφόταν: μηχανήματα, γούνες, ρολόγια, παπούτσια, λάδια, τυριά, υφάσματα, πιατικά, ρούχα, διάφορα άλλα είδη τροφίμων και ένδυσης, ανακατεμένα, κάτω απ' το βάρος του όχλου που κινιόταν συνεχώς, δημιούργησαν σιγά-σιγά μια υπερυψωμένη μάζα λασπώδη και λιγδερή.

Ο πατέρας μου το ίδιο βράδυ, γύρω στις 7, ήταν στο μαγαζί του, όταν άκουσε από μακριά τις φωνές μιας ομάδας διαδηλωτών. Η καρδιά του άρχισε να χοροπηδάει στο στήθος του και αμέσως θυμήθηκε τα λόγια του Αχμέτ Μπουλντούρ -ενός Τούρκου γείτονα που τον συμπαθούσε πολύ- που του είχε πει μόλις την προηγούμενη: - Γεράσιμε, αύριο το απόγευμα μη βγεις έξω, κάτσε στο σπίτι σου με την οικογένειά σου. - Γιατί Αχμέτ Μπέη; είχε ρωτήσει ο πατέρας μου. - Μη ρωτάς πολλά και κάτσε στο σπίτι σου. Έφθασαν στ' αυτιά μου κάποιες πληροφορίες που μπορεί να μη σημαίνουν τίποτα, αλλά μπορεί και να είναι πολύ σοβαρές. Ο πατέρας μου προς στιγμή προβληματίστηκε. Συνδύασε τα λόγια του Αχμέτ Μπουλντούρ με διάφορα άλλα «παράξενα» σημάδια: Τα ρολά ή οι τοίχοι των Χριστιανικών καταστημάτων και σπιτιών είχαν γεμίσει ξαφνικά με παράξενα διακριτικά σημάδια ή τουρκικά γράμματα. Πολλά σπίτια και καταστήματα Τουρκικής ιδιοκτησίας είχαν πλημμυρίσει σημαίες σαν να ήθελαν να μεταδώσουν ένα, ανεξήγητο για τον πατέρα μου, μήνυμα. Στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης είχαν εμφανιστεί τις τελευταίες μέρες Λαζοί και διάφορα άλλα άτομα από φυλές που προερχόταν απ' τα βάθη της Ανατολής, ρακένδυτοι και πεινασμένοι. Πού να φανταστεί ο πατέρας μου ότι αυτοί οι άνθρωποι θα υποδύονταν σε λίγες ώρες τους «αγανακτισμένους» πολίτες για να βεβηλώσουν, να ληστέψουν, να βιάσουν και να καταστρέψουν;

Ο πατέρας μου τελικά, παρ' ότι προβληματίστηκε σοβαρά, δεν αξιολόγησε σωστά τα λόγια του Αχμέτ Μπουλτούρ. Δεν έδωσε τη σημασία που έπρεπε και τώρα που ακουγόταν καθαρά οι φωνές του όχλου «Kahrolsun Giavourlar!» (Ανάθεμα στους γκιαούρηδες!) και «Yikin, kirin Giavourdur!» (Γκρεμίστε, σπάστε είναι γκιαούρης!), τάβαζε με τον εαυτό του. Έσβησε γρήγορα-γρήγορα τα φώτα του μαγαζιού του και γλίστρησε έξω. Τη στιγμή εκείνη τον πλησίασαν 5 άτομα που είχαν αποσπαστεί απ' το κυρίως σώμα του όχλου. - Γιατί ρε γκιαούρη δεν έχεις στο μαγαζί σου Τούρκικη σημαία; τον ρώτησε ο ένας. Ήταν το σύνθημα. Αμέσως και οι πέντε του ρίχτηκαν με γροθιές και κλοτσιές. Ευτυχώς δεν κρατούσαν φτυάρια και κασμάδες. Ο πατέρας μου ζαλισμένος απ' τα αλλεπάλληλα γρονθοκοπήματα που δεχόταν όταν προσπαθούσε απεγνωσμένα να προφυλαχθεί και, όταν του δινόταν η ευκαιρία, να ανταποδώσει μερικά χτυπήματα. Η κατάστασή του δεν ήταν καθόλου καλή. Ο όχλος σε λίγο θα πλησίαζε κοντά στο σημείο της συμπλοκής και οι ελπίδες του να σωθεί θα μηδενιζόταν.

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ο εκκωφαντικός θόρυβος από την σειρήνα ενός ασθενοφόρου που διέσχιζε το στενό δρόμο με ταχύτητα. Η συμπλοκή μέσα στη μέση του δρόμου σταμάτησε για να περάσει το ασθενοφόρο. Ο πατέρας μου συνειδητοποίησε πως αυτή ήταν η μοναδική ευκαιρία που είχε να σώσει τη ζωή του. Αιμόφυρτος και ζαλισμένος απ' τα χτυπήματα, άρχισε με όση δύναμη του είχε απομείνει να τρέχει. Όταν το ασθενοφόρο πέρασε, ο πατέρας μου είχε εξαφανισθεί και ο στόχος πλέον ήταν το μαγαζί του που κυριολεκτικά λεηλατήθηκε. Εκείνος όμως περπατώντας 2 ώρες, για μια διαδρομή είκοσι λεπτών, έφθασε στο σπίτι σωστό ράκος.

Όλοι μας τον περιμέναμε με μεγάλη αγωνία. Η μητέρα μου αμέσως μόλις έμαθε τα νέα καρφώθηκε στο παράθυρο γεμάτη ταραχή και ανυπομονησία, περιμένοντας τον πατέρα μου. Όταν τον είδε να έρχεται, τρέξαμε όλοι στην είσοδο του σπιτιού. Τον βοηθήσαμε να ξαπλώσει στο κρεβάτι και με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων μας του προσφέραμε τις πρώτες βοήθειες.

Στο μεταξύ το σχέδιο της καταστροφής όλων των ελληνικών περιουσιών της Πόλης βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη: Εκατό ομάδες εκτελούσαν τον φρικιαστικό τους έργο σε μια τεράστια έκταση απ τον Βόσπορο ως τη θάλασσα του Μαρμαρά. Οι επικεφαλείς των διαδηλωτών με καταλόγους σπιτιών και καταστημάτων των Ελλήνων, διεύθυναν τις ομάδες του όχλου. Ήταν ένας οργανωμένος τυφώνας που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του. Δεκάδες Έλληνες πολίτες και κληρικοί κακοποιήθηκαν. Λεηλατήθηκαν ή παραδόθηκαν στις φλόγες 73 ελληνικές εκκλησίες. Καταστράφηκαν εικόνες, αγιογραφίες και σκεύη ανεκτίμητης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας. Kαταστράφηκαν ολοσχερώς και τα Ελληνικά σχολεία. Η Πατριαρχική Σχολή του Φαναριού που ιδρύθηκε το 1453 και η Θεολογική Σχολή της Χάλκης υπέστησαν το μένος του όχλου με ιδιαίτερη βαρβαρότητα. Το Ζάππειο Λύκειο δέχτηκε την επιδρομή του όχλου που κατρακύλησε απ' τις μεγάλες μαρμάρινες σκάλες το άγαλμα του ευεργέτου του Σχολείου Κωνσταντίνου Ζάππα και κατέστρεψε όχι μόνο θρανία, πιάνο, αίθουσα τελετών αλλά έκανε και τεράστια ζημιά στις τοιχογραφίες που κοσμούσαν το εσωτερικό του σχολείου.

4.340 ελληνικά καταστήματα λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν. 2.600 σπίτια Ελλήνων βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα και παραδόθηκαν στο μένος και την πρωτοφανή λύσσα του όχλου. Ρημάχτηκαν κυριολεκτικά και καταστράφηκαν τα γραφεία και τα πιεστήρια των τριών μεγάλων ελληνικών εφημερίδων της Κωνσταντινούπολης. Στα γραφεία της Ολυμπιακής Αεροπορίας, που τότε λεγόταν Τ. Α. Ε., στην οδό Τζουμχουριέτ του Ελμανταγ, ο όχλος πήγε δύο φορές. Την πρώτη φορά υπήρχε ισχυρή φρούρηση των γραφείων και οι «διαδηλωτές» αναγκάστηκαν να φύγουν προσωρινά άπρακτοι όταν ένας απ' τους φρουρούς τους είπε πως ήρθαν νωρίς και τους συνέστησε να ξαναγυρίσουν αργότερα. Πράγματι την δεύτερη φορά που πήγαν δεν υπήρχε πλέον προστασία των γραφείων παρά μόνο από τον φρουρό που τους είχε υποδείξει να ξαναγυρίσουν. Αφού κατέστρεψαν τα γραφεία και δεν άφησαν όρθιο σχεδόν τίποτα, άρχισαν να υποχωρούν όταν ο «φρουρός» τους πρότρεψε να καταστρέψουν και μια διαφήμιση που υπήρχε στο εσωτερικό των γραφείων της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Ξαναμπήκαν στα γραφεία και όταν τα εγκατέλειψαν, οριστικά αυτή τη φορά, έδειχναν εικόνα βομβαρδισμένου τοπίου. Στο Ελληνικό νεκροταφείο του Σισλί μία ομάδα τυφλωμένων απ' το μίσος διαδηλωτών επί δύο ολόκληρες ώρες κατέστρεφε τάφους και σταυρούς, έσκαβε τους πιο πρόσφατους και έβγαζε έξω τα πτώματα μαχαιρώνοντας και κομματιάζοντάς τα. Στην Παναγία των Βλαχερνών, που χτίστηκε πάνω στα θεμέλια Βυζαντινού ναού του 470 μ.Χ., ο όχλος των διαδηλωτών κατέστρεψε με απίστευτη μανία ό,τι οι Έλληνες κατάφεραν να διατηρήσουν για χίλια τετρακόσια ογδόντα πέντε χρόνια.

Στον Άγιο Γεώργιο στα Ψωμαθιά, μια εκκλησία χτισμένη τον 13ο αιώνα που οι Τούρκοι ονόμαζαν kanli kilise (ματωμένη εκκλησία) απ' το αίμα που έχυσαν στο σημείο εκείνο την ημέρα της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, η μανία των διαδηλωτών μετέτρεψε την ιστορική εκκλησία σε σωρό ερειπίων.

Στον Βόσπορο ο αλαλάζων όχλος υποχρέωσε ένα ιερωμένο να φωνάζει ρυθμικά "Η Κύπρος είναι Τουρκική", βάζοντας στα χέρια του μια Τούρκικη σημαία και καλώντας τον να βάλει δύναμη στη φωνή του για να τον ακούσει ο Μακάριος. Ο δύστυχος παπάς από την ταραχή και τον τρόμο του δεν μπορούσε να φωνάζει δυνατά, με αποτέλεσμα ο όχλος να τον ξυλοκοπήσει άγρια, να τον ποδοπατήσει και να τον εγκαταλείψει αιμόφυρτο στο δρόμο. Στο Βυζαντινό Πικρίδιο, γνωστό σαν Χάσκοι, το σκήνωμα της νεομάρτυρος Αγίας Αργυρής, που βρισκόταν σε αργυρή λάρνακα, σκορπίστηκε στους δρόμους και δεν απέμεινε τίποτα παρά μόνο λίγα πυρίκαυστα τεμάχια. σπάνια και ανεκτίμητης αξίας βιβλιοθήκη της. Το ιστορικό κτίριο της Μητρόπολης, στο οποίο πριν από την επανάσταση του 1821 γινόταν μυστικές συσκέψεις με προύχοντες της Πόλης και τον Παπαφλέσσα που σαν μέλος της Φιλικής Εταιρίας σταματούσε στην Κωνσταντινούπολη καθ' οδό προς την Οδυσσό, καταστράφηκε τελείως.

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Δέρκων Ιάκωβος φυγαδεύτηκε την τελευταία στιγμή και σώθηκε χάρις στη βοήθεια που του πρόσφεραν ο Δημήτρης Κουτσόπουλος και ο μαιτρ του Τούριγκ-κλάμπ Γιάννης.

Στο Μέγα Ρέμα, βρισκόταν το σπίτι του Μητροπολίτη Ηλιούπολης Γενναδίου που ήταν ό, τι καλύτερο είχε να επιδείξει το Φανάρι: Κοινωνιολόγος, ιστορικός, θεολόγος και πολυγραφότατος -μια πνευματική προσωπικότητα που μιλούσε 7 διαφορετικές γλώσσες και ακτινοβολούσε όχι μόνο στον Ελληνισμό της Πόλης αλλά σ' ολόκληρο το χριστιανισμό οπουδήποτε κι αν βρισκόταν. Γι' αυτήν ακριβώς την αξία του ήταν ένας προκαθορισμένος στόχος. Ο όχλος μπήκε στο σπίτι του και όταν τον εντόπισε στον επάνω όροφο, τον κακοποίησε βάναυσα και τον έριξε απ' τις σκάλες μέχρι, κουτρουβαλώντας, να βρεθή στο ισόγειο. Ο όχλος κατέστρεψε με μανία ό,τι υπήρχε μέσα στο σπίτι μαζί με μια πλούσια βιβλιοθήκη που είχε δημιουργήσει ο Γεννάδιος. Στη συνέχεια τον έσειραν στο δρόμο συνεχίζοντας την κακοποίησή του ώσπου τον εγκατέλειψαν αναίσθητο.

Ο Μητροπολίτης Ηλιούπολης Γεννάδιος πέθανε τρία εικοσιτετράωρα μετά τα γεγονότα. Στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής, γνωστή σαν Βαλουκλιώτισσα, οι αστυνομικοί και ο νυχτοφύλακας που υποτίθεται ότι τη φύλαγαν, καθοδήγησαν τον όχλο στην καταστροφή και στη λεηλασία του ιστορικού Μοναστηριού. Και οι τρεις μοναχοί που βρισκόταν τη νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου στο Μοναστήρι είτε θανατώθηκαν είτε βασανίστηκαν. Ο 90χρονος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς βρήκε τραγικό θάνατο μέσα στις φλόγες της φωτιάς που άναψαν για να τον κάψουν. Ο 60χρονος ηγούμενος επίσκοπος Παμφιλίου Γεράσιμος βασανίστηκε και τραυματίστηκε βαρειά στο κεφάλι. Ο 35χρονος ιερέας Ευάγγελος χτυπήθηκε και βασανίστηκε. Ο όχλος απαιτούσε τη σταύρωσή του που τελικά δεν έγινε, γιατί οι διαδηλωτές ήθελαν να απολαύσουν μια αργή και σαδιστική σταύρωση, αλλά καθυστέρησαν πολύ, τους πρόλαβε ο Στρατιωτικός Νόμος που κηρύχτηκε τα μεσάνυχτα και φοβήθηκαν τις συνέπειές του. Οι Πατριαρχικοί Τάφοι και τα σκηνώματα των μεγάλων ευεργετών του Γένους που από το 1850 και μετά τοποθετούντο στον αυλόγυρο της Ιεράς Μονής, καταστράφηκαν με κανιβαλική μανία. Οι Πατριαρχικοί Τάφοι ανοίχτηκαν και τα οστά των νεκρών σκορπίστηκαν στους δρόμους.

21 ελληνικά εργοστάσια καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Σε όσα βρισκόταν στα παράλια του Βοσπόρου οι μηχανές και τα εργαλεία πετάχτηκαν στη θάλασσα.

110 ελληνικά εστιατόρια και ξενοδοχεία λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν ή παραδόθηκαν στις φλόγες.

Και τα 27 ελληνικά φαρμακεία λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν. Οι βιασμοί γυναικών, ανεξάρτητα απ' την ηλικία τους, υπολογίζεται ότι ξεπέρασαν τους 200 τη νύχτα εκείνη,ενώ παρέμεινε άγνωστος ο τελικός αριθμός των νεκρών,που ξεπέρασε τους 20, παρ' όλο που οι οδηγίες που είχαν δοθεί απαγόρευαν τις δολοφονίες. Από τα εκατοντάδες περιστατικά βιασμών μερικά είχαν κυριολεκτικά συγκλονίσει την Ελληνική μειονότητα. Στο Ορτάκιοϊ μια ομάδα διαδηλωτών «συνέλαβε» μια μαυροφορεμένη γυναίκα που είχε την ατυχία να πέσει στο δρόμο τους. Αφού «διασκέδασαν» διαδοχικά πολλοί απ' αυτούς με την άτυχη γυναίκα, την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη και αναίσθητη. Όταν την επομένη την βρήκαν ζωντανή και την πήγαν στο Νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι η γυναίκα είχε παραφρονήσει.

Στα Ταταύλα σε ένα σπίτι χριστιανών δύο ορφανά κορίτσια περίμεναν τον πατέρα τους γεμάτα αγωνία. Αντί του πατέρα τους που δούλευε στο Βόσπορο και δεν μπόρεσε να γυρίσει εγκαίρως εμφανίστηκαν οι ορδές των διαδηλωτών που αφού τα βίασαν τα εγκατέλειψαν αιμόφυρτα. Όταν ο ατυχής πατέρας επέστρεψε στο σπίτι ένοιωσε τόσο ισχυρό σοκ ώστε αυτοκτόνησε με απαγχονισμό.

Στο Γενή Σεχίρ, ο πασίγνωστος χαμάλης που τον αποκαλούσαν «Γορίλλα» από το αποκρουστικό του πρόσωπο στο οποίο ήταν αποτυπωμένη η σύφιλη που είχε, βίασε ένα 8χρονο κοριτσάκι μέσα στους ενθαρρυντικούς αλαλαγμούς του πλήθους. Το κοριτσάκι που επέζησε φέρει για το υπόλοιπο της ζωής του το τραύμα της εφιαλτικής εκείνης νύχτας. Δύο γυναίκες, η Ζηνοβία Χαριτωνίδου και η Ασημένια Παραπαντοπούλου πέθαναν σαν συνέπεια του βιασμού τους τη νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955.

Από τους υπόλοιπους νεκρούς του Σεπτεμβριανού πογκρόμ μερικά από τα ονόματα που έγιναν γνωστά ήταν εκείνα της Όλγας Κιμιόγλου, 80 ετών, που ποδοπατήθηκε από τον όχλο στο Κεράτιο Κόλπο, του Γεωργίου Κορποβά, του Εμμανουήλ Τζανετή, του Αβραάμ Αναβά και του Νικολάου Καραμάνογλου.

Θυμάμαι, σα να 'ναι τώρα, τη νύχτα αυτή της κόλασης και του τρόμου, στριμωγμένοι στην ταράτσα του σπιτιού μας να περιμένουμε με αγωνία τη σειρά μας. Πράγματι, κατά τις 11 η ώρα το τοπίο με τους καπνούς και τις φωτιές που αντίκρυζαν τα μάτια μας σ' όλα τα σημεία του ορίζοντας συμπληρώθηκε με τρομακτικές κραυγές «Θάνατος στους γκιαούρηδες!» «Θάνατος στους γκιαούρηδες!». Οι κραυγές πλησίαζαν επικίνδυνα. Η μητέρα μου έκανε το σταυρό της. «Ιησούς Χριστός νικάει και όλα τα κακά σκορπάει» ψιθύρισε με χείλια που έτρεμαν από την ταραχή. Ασυναίσθητα όλοι μας αρχίσαμε να κάνουμε το σταυρό μας και να ψιθυρίζουμε τα ίδια λόγια. Ο όχλος πλησίαζε. Το σπίτι μας ήταν σε ένα κατηφορικό δρόμο που λεγόταν «Ενλίγιοκούς».

Στην κορυφή του κατηφορικού δρόμου και στη γωνία με το μεγάλο δρόμο «Καλιουτζού Κουλούκ» βρισκόταν, στο ισόγειο και υπόγειο, η μεγάλη αποθήκη «ΚΡΥΣΤΑΛ» με είδη χρήσιμα για το σπίτι. Η αποθήκη αυτή ανήκε σε Έλληνα. Δέχθηκε τη μανιασμένη επίθεση του όχλου που έκανε την αποθήκη γης μαδιάμ. Ορισμένα είδη από την αποθήκη που πετάχτηκαν στο δρόμο κατρακυλούσαν και έφθαναν μέχρι την πόρτα του σπιτιού μας. Ο θόρυβος των ειδών που καταστρεφόταν μαζί με τις κραυγές του πλήθους δημιουργούσαν εικόνα και ατμόσφαιρα εφιαλτική. Οι καταστροφές συνοδευόταν με τις κραυγές «Σήμερα το βιός σας, αύριο το κεφάλι σας!»

Όταν συμπληρώθηκε η καταστροφή και η λεηλασία του ΚΡΥΣΤΑΛ, ο όχλος μετακινήθηκε προς το σπίτι μας. Ο επικεφαλής των διαδηλωτών που κρατούσε τους καταλόγους για την περιοχή ευθύνης του σταμάτησε μπροστά στο σπίτι μας.

- Στο σπίτι αυτό μένουνε γκιαούρηδες! Μένουνε άπιστοι που βασανίζουνε τ' αδέλφια μας στην Κύπρο και βάζουνε μπόμπες στο πατρικό σπίτι του Πατέρα όλων μας, του Κεμάλ Ατατούρκ!

Η φωνή αυτή θα με συνοδεύει σ' όλη μου τη ζωή μέχρι την τελευταία μου πνοή. Το μίσος και το πάθος της ήταν μια βαθιά μαχαιριά στις ευαίσθητες ψυχές μας. Αλαλάζοντας ο όχλος άρχισε να πετάει τις πρώτες πέτρες στην πόρτα. Όλοι είχαμε κυριολεκτικά παγώσει σαν στήλη άλατος από τον τρόμο μας. Η ανάσα μας δεν ακουγόταν ούτε σ' εμάς τους ίδιους.

- Σταματήστε! ακούστηκε ξαφνικά μια γνώριμη φωνή απ' το απέναντι κτίριο. Στην πόρτα της απέναντι ταράτσας είχε κάνει την εμφάνισή της η γυναίκα του περιβόητου Παπά-Εφτίμ που έμενε απέναντί μας. 

Ο Παπά-Εφτίμ ήταν ένα πρόσωπο σκοτεινό και μισητό στους Έλληνες, γιατί θεωρείτο άνθρωπος των Τούρκων. Είχε οργανώσει την λεγόμενη «Τουρκική Ορθόδοξη εκκλησία». Η Ελληνορθόδοξη εκκλησία τον είχε αποκηρύξει και όλοι οι Έλληνες τον θεωρούσαμε προδότη αποφεύγοντας, όταν αυτό ήταν δυνατό, ακόμα και την καλημέρα μαζί του. Η γυναίκα του, που πρέπει να ξεπερνούσε τα 130 κιλά, εμφανίστηκε την τελευταία στιγμή στην ταράτσα του σπιτιού τους που βρισκόταν ακριβώς απέναντί μας. Ο όχλος που ήξερε καλά τί και ποιός ήταν ο Παπά-Εφτίμ μούδιασε. Η γυναίκα του ψευτο-παπά μίλησε με σταθερό τόνο στη φωνή της.

- Σας παρακαλώ να φύγετε απ' εδώ, γιατί στο σπίτι αυτό έμεναν παλαιότερα γκιαούρηδες, αλλά τώρα μένουν φιλήσυχοι άνθρωποι που αγαπούν, όπως εσείς κι εγώ, την Τουρκία.

Η αγωνία μας είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της. Δεν είχαμε κουράγιο να κάνουμε ούτε την παραμικρή κίνηση όχι με το σώμα αλλά ούτε καν με τα μάτια.

- Είσαι βέβαιη αμπλά (αδελφή); ακούστηκε η δύσπιστη φωνή του επικεφαλής της ομάδας των διαδηλωτών.

- Είμαι βέβαιη πως ξέρετε ποια είμαι ακούστηκε η φωνή της χοντρής γυναίκας του ψευτοπαπά.

- Και βέβαια ξέρουμε ποια είσαι, απάντησε ο επικεφαλής.

- Ε, τότε θά 'πρεπε να ξέρετε πως ενοχλούμαι φοβερά, όταν αμφισβητούν αυτά που λέω. Φύγετε λοιπόν από δω και αρκεστείτε σ' αυτά που σας είπα.

Μετά από ένα μικρό δισταγμό, που μας φάνηκε ολόκληρος αιώνας, ο επικεφαλής φώναξε:

- Πάμε! Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά μπροστά μας! Ο όχλος ακολούθησε. Απομακρύνθηκαν από το σπίτι μας φωνάζοντας πάντα «Θάνατος στους γκιαούρηδες!», «Θάνατος στους γκιαούρηδες!» Μείναμε στις θέσεις μας σαν στήλες άλατος μέχρι κι ο τελευταίος απ' τον όχλο να στρίψει τη γωνιά του κάτω δρόμου. Τα σπίτια των Ελλήνων που ζούσαν στις συνοικίες της Κωνσταντινούπολης υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές τη νύχτα εκείνη σε σχέση με τις ζημιές που έγιναν στα σπίτια των Ελλήνων που βρισκόταν στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης.

Δυο συνοικίες που η μανία των Τούρκων ξέσπασε με ιδιαίτερη σφοδρότητα ήταν το Χρυσοκέραμο (Τσεγκέλκοϊ) στις ακτές του Βοσπόρου και το Επταπύργιο (Γεντί Κουλέ). Στο Χρυσοκέραμο ζούσε ο Απόστολος Νικολαϊδης με την οικογένειά του -την γυναίκα του Ευτέρπη και τα δυο του παιδιά: Τη Δόμνα και το Μίλτο. Οικογενειακοί γνωστοί που η περιπέτειά τους μας είχε συγκλονίσει όλους. Νωρίς το απόγευμα, όταν είχε κυκλοφορήσει πια η είδηση ότι γινόταν ανθελληνικό συλλαλητήριο στην πλατεία Τακσίμ, ο Απόστολος Νικολαϊδης έφυγε απ' το μαγαζί του στο Καράκοϊ, και παίρνοντας το πλοίο της γραμμής έσπευσε στο σπίτι του στο Γενή Μαχαλά (Νέα γειτονιά) του Χρυσοκέραμου.

 

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

75 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ... ΞΑΝΑΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ Η ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ... *ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ* (ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ-ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΗΡΩΪΔΑΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΟΣΙΤΣΑ)

*ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ*
Με βαθιά θλίψη η κ. Λέλα Βύρωνος Καραγιάννη εγγονή της Ηρωίδας, καθώς και τα μέλη του Συνδέσμου Ελλήνων Πολιτών, Φίλων και Απογόνων της Εθνικής Οργάνωσης Φυγαδεύσεων και Πληροφοριών «ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ - ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ 1941-1944» καταγγέλλει τον αποτρόπαιο βανδαλισμό-αποκεφαλισμό που έγινε ΞΑΝΑ στην προτομή της Ηρωίδας της Εθνικής Αντίστασης ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, στον πεζόδρομο της οδού Τοσίτσα δίπλα στο Πολυτεχνείο.
Η Λέλα Καραγιάννη, μητέρα 7 παιδιών η οποία είχε το ΑΝΑΣΤΗΜΑ να ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ στον Γερμανο-Ιταλικό άξονα και να δώσει ακόμα και την ΖΩΗ της, για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και την ΑΝΘΡΩΠΙΑ, δολοφονείται πάλι σήμερα από άγνωστους στο κέντρο των Αθηνών! Μία Ηρωίδα που υπήρξε πρωτίστως ΕΛΛΗΝΙΔΑ και στήριξε όλες τις Αντιστασιακές Οργανώσεις ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.
Η οργάνωσή της "Μπουμπουλίνα" συνέβαλε σημαντικά στην ΗΤΤΑ του άξονος, γι΄ αυτό τιμήθηκε ΩΣ ΗΡΩΪΔΑ ΚΑΙ ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ. Η «εκτέλεσή» (ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ) της από τους Γερμανούς κατακτητές στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 μαζί με άλλους 59 Έλληνες, αποτελεί μια ακόμη ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ της ανελευθερίας και του ολοκληρωτισμού! Η σημερινή όμως πράξη, 75 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΞΕΠΕΡΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ!!! ΝΤΡΟΠΗ!!!
Ο Σύνδεσμός μας είναι αποφασισμένος να αποκαταστήσει την ντροπή και να εντείνει ακόμα περισσότερο τον αγώνα του για την Ιερή μνήμη της Ηρωίδας αλλά και των Ιδανικών της.
 
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
 
Η Πρόεδρος και Εγγονή
ΛΕΛΑ ΒΥΡΩΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ»

Του Άγγελου Συρίγου 

αναπληρωτή καθηγητή διεθνούς δικαίου 

και εξωτερικής πολιτικής στο Πάντειο πανεπιστήμιο

Την περίοδο 2010-12 το τουρκικό ΓΕΕΘΑ κατέστρωσε ένα σχέδιο με ακραίες τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος των ελληνικών θαλασσίων ζωνών. Οι διεκδικήσεις αποτυπώνονταν σε μια σειρά από χάρτες που καθιστούσαν σαφέστερες τις τουρκικές προθέσεις. Βασικός εμπνευστής των περισσοτέρων ήταν ο νυν υποναύαρχος του γενικού επιτελείου ναυτικού, Τσιχάτ Γιαϊτσί, που δημοσίευσε και σχετική μελέτη.

Είχε προηγηθεί η υπογραφή συμφωνιών θαλασσίων οριοθετήσεων μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας με Αίγυπτο (2003), Λίβανο (2007) και Ισραήλ (2010). Η Τουρκία θεώρησε ότι έπρεπε να αντιδράσει με το προαναφερόμενο σχέδιο, που βασιζόταν στα εξής σημεία:

(α) Ολες οι θαλάσσιες περιοχές δυτικά της Κύπρου (32ος μεσημβρινός) μέχρι και την Κρήτη (28ος μεσημβρινός) αποτελούσαν τμήμα της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Το ίδιο ίσχυε και για το Αιγαίο. (β) Η Κύπρος ως κράτος αλλά και τα ελληνικά νησιά Ρόδος, Κρήτη, Κάρπαθος, Κάσος και Καστελλόριζο δεν διέθεταν υφαλοκρηπίδα παρά μόνον χωρικά ύδατα. (γ) Η Τουρκία εμφανιζόταν ως το «σωστό» κράτος με το οποίο πρέπει να γίνουν όλες οι οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.  (δ) Εάν οι παράκτιες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου αγνοούσαν τις συμφωνίες με την Κύπρο και υπέγραφαν νέες συμφωνίες θαλασσίων οριοθετήσεων με την Τουρκία, θα «κέρδιζαν» σημαντικές θαλάσσιες εκτάσεις εν συγκρίσει με τις οριοθετήσεις με Ελλάδα και Κύπρο.

Το όλο σχέδιο συνιστούσε κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η προσπάθεια ανατροπής των συμφωνιών της Κύπρου με τα γειτονικά της κράτη συνιστά τυχοδιωκτική επιλογή που δυναμιτίζει τη σταθερότητα όλης της Ανατολικής Μεσογείου. Η Τουρκία εμφανίζεται ως ο διεθνής ταραξίας. Επιπλέον, η Τουρκία δεν γειτνιάζει γεωγραφικά με το μεγαλύτερο τμήμα της διεκδικούμενης περιοχής και δεν έχει δικαιώματα. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν έχει ούτε θαλάσσιο μέτωπο προς την περιοχή. Αντιστοίχως, τα ελληνικά νησιά στην περιοχή είναι πολλά και αξιόλογα. Κατ’ αναλογίαν, σύμφωνα με την τουρκική λογική, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία ως νησιά δεν έπρεπε να έχουν θαλάσσιες ζώνες στον Ατλαντικό Ωκεανό. Αντιστοίχως, είναι σαν να ζητεί η Γαλλία να υπογράψει συμφωνία οριοθετήσεως με τη Λιβύη αγνοώντας την Ιταλία, με το αιτιολογικό ότι η Σαρδηνία και η Σικελία που βρίσκονται ενδιαμέσως είναι νησιά και συνεπώς δεν έχουν υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ…

Τον Απρίλιο του 2012, λίγες ημέρες πριν από τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές, δημοσιεύθηκαν στην τουρκική εφημερίδα της κυβερνήσεως εκχωρήσεις θαλασσίων περιοχών δυτικώς της Κύπρου και νοτίως της Ρόδου και του Καστελλόριζου στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ. Το τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου ανάμεσα στην Κύπρο και στη Ρόδο κατέστη και επισήμως αντικείμενο διεκδικήσεως από την Τουρκία. Το 2018 ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Χουλουσί Ακάρ –που το 2011-12 ήταν υπαρχηγός στο ΓΕΕΘΑ– μας ανακοίνωσε και το όνομα του σχεδίου που η Τουρκία εφαρμόζει από το 2012. Ονομάζεται «μαβί βατάν» που σημαίνει «γαλάζια πατρίδα».

https://www.kathimerini.gr/1040941/opinion/epikairothta/politikh/h-toyrkikh-galazia-patrida
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ - ΟΙ ΠΡΑΙΤΩΡΙΑΝΟΙ ΤΗΣ Β' ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Το βιβλίο «Δημοκρατικά Τάγματα - οι πραιτωριανοί της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας» είναι ένα ιστορικό-πολιτικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της δυστυχίας και της προσφυγιάς την επόμενη ημέρα της Μικρασιατικής καταστροφής. H περίοδος 1923-1926 την οποία πραγματεύεται η μελέτη είναι εν πολλοίς άγνωστη στο ευρύ αναγνωστικό κοινό, καθώς δεν υπάρχουν ως τώρα επιμέρους ιστορικές μελέτες που να εμβαθύνουν στα ταραγμένα αυτά χρόνια.

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται λοιπόν ολοκληρωμένα στην ελληνική ιστοριογραφία η ίδρυση και η εξέλιξη των Δημοκρατικών Ταγμάτων, ο τρόπος στρατολόγησης των οπλιτών τους, το κόστος λειτουργίας τους, η συμμετοχή τους στην εισβολή στη Βουλγαρία το 1925 και στην καταδίωξη των δραστών της ληστείας της Πέτρας. Επίσης για πρώτη φορά παρουσιάζεται με λεπτομέρειες η ίδρυση των Κυνηγών από τον Κονδύλη και η ένταξή τους στα Δημοκρατικά Τάγματα, ενώ εκτίθενται αντικειμενικά και έγκυρα τα πρωτοφανή γεγονότα της 9ης Σεπτεμβρίου με βάση νέες πληροφορίες από αρχειακό υλικό και τον Τύπο της εποχής. Τέλος, γίνεται μια σύντομη αναφορά στα Τάγματα Ασφαλείας της Κατοχής, που συνδέονται για πρώτη φορά ευθέως με τα μεσοπολεμικά Δημοκρατικά Τάγματα.

Πιο αναλυτικά, η εξιστόρηση περιστρέφεται γύρω από τους αξιωματικούς του Στρατού που διχάζονται πολιτικά και στις τάξεις των οποίων επικρατούν μετά το αποτυχημένο κίνημα Γαργαλίδη - Λεοναρδόπουλου οι δημοκρατικοί που εκθρονίζουν τον Βασιλιά. Ενώ στους κόλπους της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης συγκρούονται οι βενιζελικοί και οι δημοκρατικοί για τον τελικό διακανονισμό του πολιτειακού ζητήματος, οι βενιζελικοί ενισχύουν τα Δημοκρατικά Τάγματα ώστε να περιφρουρήσουν τη δημόσια ασφάλεια και να καταπολεμήσουν τη ληστεία. Σταδιακά, και λόγω της πολιτικής αστάθειας που προκλήθηκε από τη δικτατορία του Πάγκαλου, τα Δημοκρατικά Τάγματα ενισχύονται από τις διαδοχικές κυβερνήσεις της ταραγμένης αυτής περιόδου και μεταβάλλονται σε ρυθμιστές της πολιτικής κατάστασης, σε «πραιτωριανούς» που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.

Η πρωτότυπη έρευνά μας σε πρωτογενές υλικό, απέδωσε πολύτιμες νέες πληροφορίες για τη σύσταση, τους σκοπούς, την ιδεολογία και τη δράση των Δημοκρατικών Ταγμάτων κατά την περίοδο 1923-1926. Αποδεικνύεται πλέον με αδιάσειστα στοιχεία ότι δημιουργός τους δεν υπήρξε αποκλειστικά ο Πάγκαλος, όπως πιστεύεται ως σήμερα. Επίσης παρατίθεται νέο υλικό και ιστορικές πληροφορίες για ζητήματα της περιόδου όπως το κίνημα Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου, το αιματηρό συλλαλητήριο των βασιλοφρόνων στις 13 Δεκεμβρίου 1923, η αντικοινοβουλευτική πτώση των κυβερνήσεων Βενιζέλου – Καφαντάρη, το δημοψήφισμα για την Αβασίλευτη Δημοκρατία, η αυταρχική διακυβέρνηση Παπαναστασίου, το κίνημα Κολιαλέξη στο Ναυτικό, η επίθεση αποσπάσματος των Δημοκρατικών Ταγμάτων στα τυπογραφεία αντιβενιζελικών εφημερίδων στη Θεσσαλονίκη, τα κινήματα Λούφα και   Πάγκαλου, η  εισβολή του Πάγκαλου στη Βουλγαρία, ο περίπατος της Αγίας Παρασκευής, τα κινήματα Καρακούφα – Μπακιρτζή και Κονδύλη. Η διαδρομή των Δημοκρατικών Ταγμάτων κορυφώθηκε κατά τον πιο τραγικό τρόπο την 9η Σεπτεμβρίου 1926 με μια αδυσώπητη μάχη στο κέντρο των Αθηνών, με τη συμμετοχή πυροβολικού και τεθωρακισμένων αυτοκινήτων και κατάληξη περισσότερους από 100 νεκρούς και τραυματίες. 

Η μελέτη διαιρείται σε 15 κεφάλαια, ακολουθεί ένα συνεχόμενο νήμα αφήγησης που παράλληλα με τις διεργασίες στον Στρατό, παρακολουθεί και τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς τα δύο αυτά φαινόμενα υπήρξαν αλληλένδετα κατά την εξεταζόμενη περίοδο. Το σύνολο του υλικού τεκμηριώνεται κυρίως μέσα από πρωτογενείς πηγές. Η μελέτη απευθύνεται σε όλους τους φιλίστορες αναγνώστες, αποβλέποντας να τους ανοίξει νέους ορίζοντες πρόσληψης αυτής της περιόδου και να τους δώσει αφορμές για εποικοδομητικούς προβληματισμούς και ανταλλαγές απόψεων.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΟΜΟΘΥΜΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ ΤΗΝ 3η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1843

Του Κωνσταντίνου Δημητριάδη

Στην Αθήνα του Όθωνα, ο απολυταρχικός τρόπος άσκησης της εξουσίας του παλατιού πολλές φορές οδηγούσε σε μικροεξεγέρσεις, οι οποίες καταστέλλονταν αμέσως από τον κυβερνητικό στρατό. Το παλάτι συγκέντρωνε το γενικό μίσος και αποτελούσε τον στόχο της πολιτικής και κοινωνικής πάλης.
Το 1840, ο Μακρυγιάννης ίδρυσε μια -κατά τον Όθωνα- παράνομη οργάνωση, με σκοπό την επιβολή συντάγματος. Στην οργάνωση σύντομα μυήθηκαν οπλαρχηγοί και αγωνιστές του '21, οι οποίοι είχαν παραγκωνισθεί από τους Βαυαρούς. Τα μέλη της οργάνωσης δεσμεύονταν με όρκο στην πατρίδα και στην Ορθοδοξία. Μερικοί από τους οπλαρχηγούς που μυήθηκαν ήταν οι Θεόδωρος Γρίβας, Μήτρος Δεληγιώργης, Κριεζιώτης κ.α.
Στη συνέχεια ο Μακρυγιάννης έστρεψε την προσοχή του στους πολιτικούς και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια, έτσι ώστε να μυήσει έμπιστα άτομα. Προσέγγισε και μύησε τον αρχηγό του Ρωσικού κόμματος, τον Ανδρέα Μεταξά, σημαντική προσωπικότητα της εποχής, ενώ στη συνέχεια προσχώρησε στο κίνημα και ο αρχηγός του Αγγλικού κόμματος, Ανδρέας Λόντος. Αυτοί οι δύο κατόρθωσαν να μυήσουν τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως τους: Ρήγα Παλαμήδη, Κωνσταντίνο Κανάρη, Χρύσανθο Σισίνη, Κωνσταντίνο Ζωγράφο κ.α. Για να επιτύχει όμως το κίνημα χρειαζόταν και η συνεργασία του στρατού. Για τον λόγο αυτό μύησαν τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους φρόντισαν να τον μεταθέσουν από το Άργος στην Αθήνα και να τον διορίσουν στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας. Ο Καλλέργης κατάφερε να φέρει σε επαφή τους κινηματίες και με άλλους στρατιωτικούς, όπως τον Σπυρομήλιο και να τους πείσει να προσχωρήσουν στην οργάνωση. Λίγο πριν το ξέσπασμα του κινήματος σχηματίστηκε τριμελής επιτροπή που σχηματίστηκε από τους Ανδρέα Μεταξά, Μακρυγιάννη και Δημήτριο Καλλέργη. Ο καθένας αντιπροσώπευε έναν διαφορετικό κόσμο: ο Μεταξάς τον πολιτικό, ο Μακρυγιάννης τον λαϊκό και ο Καλλέργης τον στρατιωτικό.
Η αρχική ημερομηνία εκδήλωσης του κινήματος είχε ορισθεί να είναι η 25η Μαρτίου 1844, για να συμπίπτει με τον εορτασμό της επανάστασης. Ο ενθουσιώδης όμως Μακρυγιάννης διέδωσε το μυστικό σε πολλούς, με αποτέλεσμα να επισπευσθεί η εκδήλωση του κινήματος. Το κίνημα είχε αποφασισθεί να ξεσπάσει στους στρατώνες, έτσι ώστε να ακινητοποιηθούν άμεσα τα στελέχη του Οθωνικού καθεστώτος. Έτσι, τη νύχτα της 2ης προς 3ης Σεπτεμβρίου πολλά σημαίνοντα στελέχη του κινήματος κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Μακρυγιάννη για να δώσουν το τελικό σύνθημα. Η χωροφυλακή παρατήρησε τις ύποπτες κινήσεις γύρω από την οικία του και την περικύκλωσαν. Ο Καλλέργης, συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέφθασε στους στρατώνες και ξεσήκωσε τους αξιωματικούς με το σύνθημα "Ζήτω το Σύνταγμα". Αμέσως διέταξε έναν λόχο να διαλύσει την πολιορκία του οίκου του Μακρυγιάννη και άλλον ένα να ανοίξει τις φυλακές του Μεντρεσέ, ενώ αυτός παράλληλα κατευθυνόταν με 2.000 στρατιώτες στα ανάκτορα. Επιπλέον είχε στείλει στρατιωτικά αποσπάσματα να καταλάβουν το νομισματοκοπείο, την Εθνική Τράπεζα, το Δημόσιο Ταμείο και τα διάφορα υπουργεία.
Η άφιξη του στρατού με ζητωκραυγές και συνθήματα συντέλεσε, ώστε να σπεύσουν προς τα ανάκτορα και οι κάτοικοι της Αθήνας και να ενωθούν με τον στρατό. Ο Βασιλιάς έστειλε τον υπασπιστή του Γρίβα Γαρδικιώτη και τον υπουργό στρατιωτικών Αλέξανδρο Βλαχόπουλο να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση και να προσπαθήσουν να μεταπείσουν τους στρατιώτες. Κατά διαταγή όμως του Καλλέργη συνελήφθησαν αμέσως. Ο Όθωνας, φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάινστορφ, τον διαγγελέα του, στο Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα. Ο τελευταίος όμως προτίμησε να συνταχθεί με τους επαναστάτες.
Στις 3 τα ξημερώματα προσήλθαν και οι πολιτικοί αποστάτες και μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο Α. Μεταξάς, ο Α. Λόντος, ο Κ. Ζωγράφος, ο Ρ. Τζουρτζ, κάλεσαν τους υπόλοιπους συμβούλους της επικρατείας σε συνεδρία για να επικυρώσουν τις επαναστατικές πράξεις. Το συμβούλιο αναγνώρισε το κίνημα, καθόρισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή υπό τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Λ. Μαυρομιχάλη, Γ. Λινιάνα, Γ. Ψύλλα, Ανδρέα Λόντο και Κ. Προβελέγγιο, η οποία θα παρουσίαζε τις αποφάσεις του στο Βασιλιά. Το νέο υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετείχαν στελέχη και από τα τρία μεγάλα κόμματα, είχε ως εξής (Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843): Πρόεδρος και υπουργός εξωτερικών Ανδρέας Μεταξάς, υπουργός στρατιωτικών ο Ανδρέας Λόντος, υπουργός Ναυτικών ο Κωνσταντίνος Κανάρης, υπουργός Δικαιοσύνης ο Λέων Μελάς, υπουργός εκκλησιαστικών & παιδείας ο Μιχαήλ Σχινάς, υπουργός Οικονομικών ο Δρόσος Μανσόλας και υπουργός Εσωτερικών ο Ρήγας Παλαμήδης.
Ο λαός και ο στρατός διαλύθηκαν στις 3 το μεσημέρι, αφού πληροφορήθηκαν ότι όλα τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά.
Τέλος, με βασιλικά διατάγματα η 3η Σεπτεμβρίου ανακηρυσσόταν σε μέρα εθνικής γιορτής, ενώ ο Δημήτριος Καλλέργης παρασημοφορούνταν, ως αρχηγός του επαναστατικού κινήματος.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ''ΕΡΜΗΝΕΙΑ'' ΤΟΥ ΠΛΗΡΟΥΣ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ''ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ''

Του Σάββα Δ. Βλάσση

Παριστάμενος στην τελετή απονομής πτυχίων στους αποφοίτους όλων των Κλάδων, της Σχολής Εθνικής Αμύνης, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 31 Αυγούστου στις εγκαταστάσεις της Ναυτικής Ακαδημίας (αντίστοιχη της δικής μας Σχολής Ναυτικών Δοκίμων) στην Τούζλα, ο πρόεδρος Ερντογάν υπέγραψε στο βιβλίο επισκεπτών της δεύτερης. Ήταν φυσικό το ενδιαφέρον να επικεντρωθεί στον πίνακα – χάρτη που κοσμεί πλέον τον τοίχο της Ακαδημίας στο συγκεκριμένο σημείο, με σκοπό ασφαλώς την προβολή και διαρκή υπενθύμιση, όχι μόνο στους Τούρκους επισήμους αλλά και τους ξένους σπουδαστές (από τους 325 αποφοίτους, οι 101 ήταν ξένοι από 16 χώρες) και υψηλούς επισκέπτες.
Ο χάρτης που απεικονίζει την εκτάσεως 462.000 τ. χλμ. θαλάσσια περιοχή που κυκλώνει την Τουρκία και αποκαλείται πλέον “Γαλάζια Πατρίδα”, προβάλει μια τεράστια την οποία πλέον η Τουρκία θεωρεί περίπου ως χώρο εθνικής κυριαρχίας. Πρόκειται για την τουρκική εκδοχή της “Μεγάλης Ιδέας” εις βάρος του Ελληνισμού, που ενώ μέχρι τώρα διάφοροι χάρτες εμφάνιζαν την διεκδικούμενη ΑΟΖ στην θαλάσσια περιοχή από Κρήτη μέχρι Κύπρο, εκτάσεως 153.900 τ. χλμ., στον χάρτη που κοσμεί την Ναυτική Ακαδημία, περιλαμβάνεται και τμήμα του Αιγαίου.



Η εξέλιξη δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση, εάν ληφθεί υπ’ όψιν ότι αμέσως μετά την κρίση των Ιμίων, τον Μάιο του 1996, σε έκδοση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων καταγράφηκε για πρώτη φορά η επεξεργασμένη στρατηγική αμφισβητήσεως της ελληνικής κυριαρχίας σε συγκεκριμένα νησιωτικά εδάφη του Αιγαίου. Η στρατηγική αυτή που κατέστη επίσημο δόγμα εξωτερικής πολιτικής, αποτελεί προϊόν επεξεργασίας της τουρκικής Σχολής Εθνικής Αμύνης, βάσει εισηγήσεων ναυάρχων. Σε αυτή, περιλαμβάνεται αναλυτικός κατάλογος 156 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο, των οποίων η κυριαρχία δεν έχει καθορισθεί (κατά την τουρκική άποψη) από διεθνείς συμφωνίες ή διμερείς συνθήκες με την Ελλάδα.



Ο νέος χάρτης της “Γαλάζιας Πατρίδας” στην Ναυτική Ακαδημία, περιλαμβάνει ακριβώς τις περιοχές εκείνες στο Αιγαίο όπου υπάρχουν οι 156 νήσοι, νησίδες και βραχονησίδες που καθόρισε η τουρκική Σχολή Εθνικής Αμύνης το 1996. Η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή, δεν ταυτίζεται απολύτως με την περιοχή του FIR Αθηνών στην οποία η Τουρκία διεκδικεί έλεγχο, ούτε με την περιοχή που η ίδια υποστηρίζει ότι έχει δικαιοδοσία για Έρευνα & Διάσωση.



Μπορεί ο χάρτης να έχει συμβολική σημασία αλλά σε στρατιωτικό επίπεδο, η απλούστερη ερμηνεία που μπορεί να γίνει είναι ότι οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν καταρτίσει σχέδια ειδικώς για την περίπτωση των ζωνών στις οποίες εντοπίζονται οι 156 διεκδικούμενες νήσοι, νησίδες και βραχονησίδες. Σχέδια στα οποία προφανώς θα καταφύγει η τουρκική κυβέρνηση όταν αυτή κρίνει ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να προκαλέσει μια κατάσταση εντάσεως – κρίσεως με υπολογισμένη χρήση στρατιωτικής ισχύος.
Η πρόβλεψη και αντιμετώπιση αυτών των ειδικών σχεδίων, συνιστά μείζονα πρόκληση από πλευράς επιτελικού σχεδιασμού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ώστε να μην αιφνιδιασθούν από απρόσμενες καταστάσεις, λόγω του ενισχυμένου ενδεχομένου της συλλήψεως ανορθόδοξης ιδέας ενεργείας από πλευράς εχθρού.

ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΘΡΑΚΗ : Ο ΜΟΥΦΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΤΑ ΔΙΕΛΥΣΕ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ ''ΑΠΕΝΑΝΤΙ'' - Η ΑΘΗΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

Του Κώστα Καραϊσκου
Μαθηματικού-Υπεύθυνου του εντύπου «Αντιφωνητής»
 
Με την τουρκική προκλητικότητα να κορυφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο, η Θράκη έχει μείνει εκτός επικαιρότητας. Τι συμβαίνει όμως στο μέτωπο αυτό; Η πραγματικότητα είναι πως παρότι μειώθηκαν οι εξ ανατολών παρεμβάσεις, η ημέτερη αβελτηρία αρκεί για να υπονομεύσει ριζικά τα συμφέροντά μας! Πριν έναν χρόνο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε αλλάξει μουφτήδες στη Θράκη. Ο μουφτής Κομοτηνής Μέτσο Τζεμαλή αντικαταστάθηκε από τον τοποτηρητή του Τζιχάτ Χαλήλ. Το ίδιο συνέβη και στην Ξάνθη, τον Μεχμέτ Σινίκογλου αντικατέστησε ο τοποτηρητής Μπιλάλ Καραχαλήλ.

Ήδη από τότε, επισημάναμε πως η εναλλαγή αυτή των προσώπων στην Κομοτηνή συγκεκριμένα θα είναι καταστροφική, αλλά κανένα αυτί δεν ίδρωσε. Ζούμε, λοιπόν, σήμερα, έναν χρόνο μετά, τα αποτελέσματα εκείνης της οικτρής απόφασης, με την πλήρη διάλυση που έχει επιφέρει ως προσωρινός μουφτής ο Τζιχάτ Χαλήλ.

Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι το θεσμικό κομμάτι που αφορά την μειονοτική κοινωνία της Θράκης ανέκαθεν έπασχε: μουφτείες, σχολεία, επιτροπές κτλ που επισήμως αναγνωρίζονταν από την Αθήνα ήταν ολιγοπρόσωπες, αντιδημοφιλείς και απαξιωμένες. Τα τελευταία χρόνια υπήρξε κάποια ανάταξη αυτού του σκηνικού και μία αξιοσημείωτη πρόοδος αλλά αυτή, ιδίως από πέρυσι, εξανεμίζεται πλέον.
Παρότι διάγουμε περίοδο ύφεσης των δραστηριοτήτων του τουρκοδίαιτου παρακράτους, το πρόβλημα βρίσκεται στην από εδώ όχθη, εντός των ανθρώπων που στηρίζει το ελληνικό κράτος, ιδίως στην Κομοτηνή. Η αποπομπή του διεθνώς αξιοσέβαστου μουφτή Μέτσο Τζεμαλή και η υπονόμευση του παραγωγικότατου προέδρου της Διαχειριστικής Επιτροπής Σελήμ Ισά έδειξαν πως πάμε στη λάθος κατεύθυνση.
Ο νέος μουφτής-τοποτηρητής από τις πρώτες κιόλας μέρες εμφανίστηκε σε κεντρικό τέμενος της Κομοτηνής να υποχωρεί έναντι του εκλεκτού της Άγκυρας Ιμπραήμ Σερήφ και να αναγνωρίζει το προβάδισμα του τελευταίου! Ακολούθησε η σύγκρουσή του με όλο το προσωπικό της μουφτείας Κομοτηνής, η αυταρχική του στάση έναντι των ιεροδιδασκάλων που επιλέγονται κάθε χρόνο για την επόμενη σχολική χρονιά, η επικέντρωση του ενδιαφέροντός του μόνο σε ό,τι τον αφορούσε οικονομικά σε προσωπικό επίπεδο…

Τι είδους θρησκευτικός ηγέτης είναι αυτός που πάει σε ένα τέμενος και οι "δικοί του" άνθρωποι αρνούνται να τον δεχθούν; Τι είδους ηγέτης είναι αυτό που δεν έχει καταφέρει όχι να κερδίσει κάποιους ανθρώπους στην πλευρά της νομιμότητας, αλλά ούτε καν να συγκρατήσει τους υπάρχοντες; Ποιος ιμάμης θα μείνει με το μέρος του Τζιχάτ στη Ροδόπη όταν τον βλέπει να "κόβει" (δια της πενταμελούς Επιτροπής φυσικά) τον εν ενεργεία ιμάμη της Δροσιάς, ή τον πετυχημἐνο ιεροδιδάσκαλο των Παγουρίων, ή την πιο καταρτισμένη στο Ισλάμ γυναίκα, τη Σουμεγιέ;

Η Αθήνα αδιαφορεί για τη Θράκη

Δεν γνωρίζουμε τι εικόνα έχει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για όσα συμβαίνουν στη Θράκη, ίσως και να της διαφεύγουν ορισμένα στοιχεία. Πάντως η πραγματικότητα τρέχει ολοταχώς κατά πάνω μας: το Ιεροσπουδαστήριο Χαϊριγιέ αδειάζει από μαθητές (έχει 80 μαθητές έναντι 232 πέρυσι!), το οικοτροφείο του δεν μπορεί να συντηρηθεί, ενώ το προξενικό σύστημα ανεγείρει νέο.
Οι άλλοτε θετικοί απέναντί μας ιμάμηδες προσχωρούν στον τουρκομουφτή (όπως αυτός του τζαμιού Μαχμούτ Αγά), οι ιεροδιδάσκαλοι που στήριξαν τον θεσμό πνέουν μένεα κατά του προϊσταμένου τους, για τον οποίον δεν ακούς πια πουθενά καλή κουβέντα. Ίσως, λένε ορισμένοι, η απόλυση του γιου του από τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης, λόγῳ "πλημμελούς άσκησης καθηκόντων" (25-7-2019) να ήταν η οριστική ρήξη του Τζιχάτ με την ελληνική πλευρά.
Και τώρα; Τι ακριβώς περιμένουν άραγε οι αρμόδιοι για να βάλουν ένα φρένο στην κατάσταση που σοβεί έναν χρόνο τώρα και μετατρέπει τη "Μουφτεία Κομοτηνής" σε μια σφραγίδα άνευ οιουδήποτε κοινωνικού αντικρίσματος; Περιμένουν αποδείξεις πως ο περσινός εκλεκτός τελικά ωφελεί μόνο την τουρκική πολιτική, στέλνοντας μαθητές στα θρησκευτικά σχολεία ιμάμ χατίπ της ανατολικής Θράκης;
Περιμένουν αποδείξεις πως ο ίδιος άνθρωπος ενδιαφέρεται μόνο για τα συμφέροντά του κι ας είναι και από οπουδήποτε; Περιμένουν αποδείξεις πως χάνεται ο όποιος έλεγχος της ελληνικής Πολιτείας που με τόσο κόπο κερδήθηκε μέσα στην πόλη της Κομοτηνής; Όλα τα έχουν στα χέρια τους οι κυβερνώντες, αλλά αυτό που μάλλον απουσιάζει είναι το αληθινό ενδιαφέρον για την πατρίδα μας και τα συμφέροντά της.


SLPRESS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ