ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ - «Η Σιωπή» και οι μάρτυρες της γενοκτονίας του κομμουνισμού και του ισλαμισμού (ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Του π. Πέτρου Μινώπετρου*

ιερέα – σκηνοθέτη

Ο Μάρτιν Σκορσέζε προσεγγίζει την έννοια της θυσίας στη θρησκεία και τα ηθικά μηνύματα του χριστιανισμού, στο πέρασμα του χρόνου, αλλά και σε περιόδους έντονης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, αλλά και κρίσης αξιών. Η ταινία παρακολουθεί τις απέλπιδες προσπάθειες αιχμαλώτων μόνη καταφυγή των οποίων είναι η θρησκεία. Και έχει τόσα να πει στον σύγχρονο άνθρωπο, αρκεί να μην είναι προκατειλημμένος εναντίον της θρησκευτικότητας και της πίστης. Άλλωστε, όταν οι έννοιες αυτές δεν διαστρέφονται, είναι συστατικά μιας ελλείπουσας από όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής πνευματικότητας. To κείμενο που ακολουθεί έχει τη μορφή της συνέντευξης, αλλά στην ουσία είναι ο διάλογος ενός Ιερέα με τον αμφισβητία εαυτό του.

To 2016, άρχισε να προβάλλεται η Σιωπή (Silence), μια ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε που ο σκηνοθέτης τη δούλευε σχεδόν 25-30 χρόνια. Πείτε μου τις εντυπώσεις σας από αυτήν την ταινία. Ας ξεκινήσουμε έτσι. Και μετά να μιλήσουμε για τον Σκορσέζε. 

Λοιπόν, κατ’ αρχάς πρέπει να δούμε σχετικά με τη σημασία, ότι είναι μια ομολογία πίστεως του Σκορσέζε –αυτό είναι καθαρό–, ότι παίρνει θέση σε μία στιγμή που ο χριστιανισμός είναι η υπ’ αριθμόν ένα θρησκεία υπό διωγμόν στον κόσμο, ότι υπάρχει το θέμα του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της τρομοκρατίας... Οι χριστιανοί διώκονται στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική... Στην Ευρώπη έχουμε σφαγές ιερέων κατά τη στιγμή της θείας λειτουργίας, στη Γαλλία. Χτυπιούνται, βανδαλίζονται και βεβηλώνονται χριστιανικοί ναοί και στην Ελλάδα. 

Και στην Ελλάδα; 

Και στην Ελλάδα. Αλλά κυρίως το μεγάλο πρόβλημα είναι εκεί όπου υπάρχουν συμπαγείς ισλαμικοί πληθυσμοί, στις χώρες που έχουν αποικιοκρατική παράδοση. Κυρίως στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, πιο πρόσφατα και στη Γερμανία. Για όλα αυτά, το Χόλυγουντ είναι, το λιγότερο, αδιάφορο, για να μην πω εχθρικό απέναντι στη χριστιανική προβληματική. Ο Σκορσέζε έρχεται, με αυτή την ταινία να συνεχίσει μία παράδοση η οποία είχε διακοπεί, τη δεκαετία του 1950 και του 1960, όταν είχαμε μια σειρά πολύ σημαντικών ταινιών, χριστιανικού κινηματογράφου, όπου παραγωγός τους ήταν ένας Έλληνας, ο Σκούρας, από τους μεγαλύτερους παραγωγούς του Χόλυγουντ – είχε κάνει μια σειρά ταινιών λόγω της σχέσης του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, ο οποίος του υπέβαλε την ιδέα ενός χριστιανικού κινηματογράφου, εξαιρετικής ποιότητας, βέβαια – με θεολογικές προϋποθέσεις θα έλεγα, περισσότερο καθολικές και προτεσταντικές. Αυτό όμως δεν αναιρεί τη σημασία και τη βαρύτητα αυτού του κινηματογράφου. Τώρα, ο Σκορσέζε μας επαναφέρει, μέσα από αυτό το φιλμ, σε ένα από τα πυρηνικά στοιχεία του χριστιανισμού και της εκκλησίας, που είναι το μαρτύριο. Πρέπει να θυμόμαστε έτσι ότι ο ιδρυτής της πίστεως, το ένα από τα τρία πρόσωπα της τριαδικής θεότητας, ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, μαρτύρησε και ότι η Εκκλησία έχει, όπως είπα, ένα πυρηνικό στοιχείο, το μαρτύριο, τους μάρτυρες, την ομολογία πίστεως. Η μνήμη των μαρτύρων εορτάζεται κατά την ημέρα του θανάτου τους και αποκαλείται: «γενέθλιος ημέρα». 

Το θέμα της ταινίας ήταν και για μένα μαρτύριο συνειδήσεως. Παρακολούθησα και μελέτησα την ταινία, αλλά και το μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο. 

Προσωπικώς, μάλιστα, την ταινία την είδα και βιωματικά, λόγω της εμπειρίας μου από τις σπουδές μου στην κομμουνιστική Ρουμανία – μου ανακάλεσε την περίοδο του κομμουνισμού, την κοινή εμπειρία για τη Ρωσία, πολλές χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης και πολλές χώρες της Άπω Ανατολής: το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος... Κοινό στοιχείο, ότι υπήρχαν και εκεί χριστιανοί, όπως υπήρχαν στη Ρωσία και στην Κίνα. Και σε αυτές τις χώρες, πολλοί χριστιανοί αντιμετώπισαν το μαρτύριο, το οποίο προσεγγίζει το μυθιστόρημα του Έντο και το φιλμ του Σκορσέζε. Ο αμερικανός σκηνοθέτης, μάλιστα, προσεγγίζει το μαρτύριο με συνέπεια, συνειδητά, χωρίς να κάνει καμία υποχώρηση και κανέναν συμβιβασμό με το πνεύμα της απιστίας, το οποίο κυριαρχεί στην εποχή μας, δίνοντας αυτή την τραγωδία που, όπως προανέφερα, ξεκινά από τη γέννηση του χριστιανισμού και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Σκορσέζε λοιπόν και ο Έντο ξυπνάνε μνήμες, θυμίζοντάς μας αυτή τη διαρκή ιστορία του μαρτυρίου, των μαρτύρων και της ομολογίας πίστεως, από τους πρώτους αιώνες μέχρι τη νομιμοποίηση του χριστιανισμού, περνώντας σε μία άγνωστη για πολλούς ιστορία, που έχει να κάνει με μία θρησκεία η οποία και στις μέρες μας παραμένει ανεκτική. Η ταινία ξυπνάει επίσης τις μνήμες του φοβερού διωγμού που έγινε στις, πρώην πια, κομμουνιστικές χώρες, αν και πριν από την κατάρρευση του κομμουνισμού το μαρτύριο και ο διωγμός των χριστιανών ήταν πιο ήπιος. Ιδίως αν συγκρίνουμε με την επιβολή του κομμουνισμού στη Ρωσία το 1917, αλλά και στις άλλες κομμουνιστικές χώρες, όπου αποσχηματίζονταν οι ιερείς, είτε επειδή οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να υποστούν το μαρτύριο, όπως φαίνεται στο φιλμ του Σκορσέζε, είτε επειδή δεν άντεξαν – υπήρχαν, ασφαλώς, και αυτοί που πήραν το ρίσκο των παράνομων λατρευτικών συνάξεων πιστών. Αυτό γινόταν οπουδήποτε. Και στη Ρουμανία και στην Ουγγαρία και στην Πολωνία. Ανάλογα βέβαια με την παράδοση∙ είτε καθολική, προτεσταντική, είτε ορθόδοξη. Το ίδιο όπως είπα, συνέβαινε και στην Άπω Ανατολή, στο Βιετνάμ, στο Λάος και στην Καμπότζη από ιερείς ή πάστορες, άλλων ομολογιών, οπότε υπάρχει ακόμα μια παραπομπή στο μαρτύριο των χριστιανών στις κομμουνιστικές χώρες. Επίσης, έρχεται στη μνήμη το μαρτύριο των ελλήνων κληρικών και πιστών, την περίοδο 1943-1949, όπου χιλιάδες κληρικοί και πιστοί εκδιώχθηκαν από το ΚΚΕ, από το στρατό του τότε ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, ο οποίος στην πορεία μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Στρατό. Δυστυχώς, τέτοιες ταινίες όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με την προσέγγιση του κινηματογράφου δεν μπορούν να τις κατανοήσουν, γι’ αυτό μη διαβάζετε κριτικές – ιδίως όταν δεν αφορούν μια ταινία είδους, ένα θρίλερ, π.χ., ή ένα μελόδραμα. Σε τέτοιες ταινίες μάλιστα ο καθένας κάνει τις προβολές του. Προσωπικώς, θέλω την ημερομηνία που σταυρώθηκε ο ιερέας στη διάρκεια του Εμφυλίου. Τον σταυρώσανε ανήμερα τη Μεγάλη Παρασκευή. Θα πρέπει να βρω την ημερομηνία που τον σταυρώσανε. Έχω βρει και τους διαλόγους. Θα βάλουμε και το διάλογο. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί θα δεις ότι έχει σχέση με ταινία. Δηλαδή, βρήκα φοβερές συμπτώσεις. Κατάλαβες; Πρέπει να ξέρεις ότι για να ξεκινήσει ένα θέμα πρέπει πάντοτε να το φέρνεις όχι στα μέτρα σου, αλλά να το φέρνεις στα μέτρα της κοινωνίας που το προσεγγίζει. Πρέπει να μιλήσεις στον θεατή με ελληνικά παραδείγματα. Είναι όπως η τραγωδία. Αν την κάνει ένας ιάπωνας σκηνοθέτης, πρέπει να βρει τις ιαπωνικές αναφορές.

Μιλάμε για τον Πατέρα Γεώργιο Σκρέκα τώρα; 

Ο νεομάρτυρας πατήρ Γεώργιος Σκρέκας σταυρώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή, στις 27 Μαρτίου 1947. Εκτός από τον πατέρα Γεώργιο Σκρέκα, είχαμε και άλλες σταυρώσεις ιερέων, την περίοδο του Εμφυλίου, ώς το 1949. Κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του, οι κομμουνίστριες αντάρτισσες, του είπανε: «γιατί δεν προσεύχεσαι στον Χριστό να έρθει να σε σώσει;» και οι κομμουνιστές αντάρτες, είπαν: «εσύ που πιστεύεις στον Χριστό, θα σε σταυρώσουμε σαν εκείνον την ίδια μέρα». Βλέπουμε λοιπόν ότι το φιλμ ξυπνάει τις μνήμες των μαρτύρων και του μαρτυρίου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αναφέρθηκα στο ελληνικό παράδειγμα, γιατί το μαρτύριο το οποίο βίωσε και η Ελλάδα από το συγκεκριμένο Κομμουνιστικό Κόμμα και το στρατό του, τον Δημοκρατικό Στρατό, και τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κληρικοί, είτε αποσιωπώνται είτε είναι άγνωστα. Γι’ αυτό θα αναφέρω το βιβλίο του μακαριστού μητροπολίτη Λήμνου Διονυσίου: Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1941-1949, πιστοί άχρι θανάτου. Επίσης, ένα άλλο θέμα σχετικό με την τραγική επικαιρότητα είναι ο ισλαμικός αριστερισμός ή αριστερός ισλαμισμός κυρίως στη Γαλλία, όπου γάλλοι διανοούμενοι μαρξιστές και κομμουνιστογενείς αριστεροί υποστηρίζουν το Ισλάμ, το φανατικό Ισλάμ, το ριζοσπαστικό και το τρομοκρατικό – επειδή είναι εναντίον του καθολικισμού, γι’ αυτό θεωρούν ότι είναι ένα εργαλείο το οποίο θα εκμηδενίσει τον καθολικισμό, τον χριστιανισμό στη Γαλλία. Ο Σκορσέζε, λοιπόν, από τη σκοπιά του, δίνει όλη την ιστορία, με αφορμή το μαρτύριο των ιαπώνων χριστιανών. Ξυπνάει τις μνήμες από τα μαρτύρια και τους μάρτυρες, από τη γέννηση του χριστιανισμού μέχρι τα πιο πρόσφατα που είπα που ζήσαμε στον εικοστό αιώνα, είτε στις πρώην κομμουνιστικές χώρες, όπου δεκάδες εκατομμύρια πιστοί εξοντώθηκαν, ιερά σύμβολα και ιερά βιβλία κάηκαν, ναοί γκρεμίστηκαν και οι πιστοί ιερείς και αρχιερείς σύρθηκαν στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, εξόντωσης και θανάτου, στα γκουλάγκ. Για τα γκουλάγκ, υπάρχουν σημαντικά λογοτεχνικά κείμενα/μαρτυρίες, όπως το Αρχιπέλαγος γκουλάγκ του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (στα ελληνικά, εκδ. Πάπυρος).

Για τον εμφύλιο στη χώρα μας παραπέμπω σε δυο σημαντικά λογοτεχνικά βιβλία, στην Ορθοκωστά του Θανάση Βαλτινού (Βιβλιοπωλείον της Εστίας) και στο μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου, Σαν το λίγο το νερό (Πατάκη). 

Να μιλήσουμε για την ταινία; 

Το 1988, ο Σκορσέζε διάβασε με μεγάλο θαυμασμό τη Σιωπή, το μυθιστόρημα του ιάπωνα καθολικού συγγραφέα Σουσάκου Έντο, ο οποίος γεννήθηκε το 1923 και πέθανε το 1996. Το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια του μετά την προβολή του Τελευταίου πειρασμού. Τον συνεπήρε πάρα πολύ και νομίζω ότι, τελικά, αυτό το βιβλίο οδήγησε στην ταινία που στην ουσία είναι η ζωή του. Έχει δηλαδή όλη την αγωνία και το μαρτύριο συνειδήσεως του σκηνοθέτη με την πίστη – μην ξεχάσουμε ότι γεννήθηκε από δύο ηθοποιούς πολύ πιστούς καθολικούς. Μεγάλωσε στη μικρή Ιταλία, σε μια συνοικία της Νέας Υόρκης, γύρω του ήταν ο υπόκοσμος, η φτώχεια, η αθλιότητα, και αυτός είχε δύο διεξόδους: τον κινηματογράφο και την εκκλησία. Και τελικά, μόλις ήρθε στα χέρι του αυτό το βιβλίο, διαπίστωσε ότι συμπυκνώνει όλη την πνευματική του αναζήτηση και όλη την αγωνία του. Δείτε, σε όλο του τον κινηματογράφο, ακόμη και αν ασχολείται με γκάνγκστερ ή με μουσικούς, όλη η θεματική του πάντοτε περιστρέφεται γύρω από την αγάπη, τη θυσία, την αλληλεγγύη, την πίστη, την πτώση, τη σωτηρία... Τα πάντα στον κινηματογράφο του Σκορσέζε κινούνται γύρω από τα πάθη που είναι «η ασκητική» και «το μαρτύριο της συνείδησης». Το φιλμ υπηρετεί με απόλυτη συνέπεια το μυθιστόρημα. Μια συζήτηση για την ταινία, πάντως, έχει νόημα πρώτα να αρχίζει από το μυθιστόρημα του Έντο, που ισοδυναμεί με ένα άλλο πολύ μεγάλο μυθιστόρημα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, Η δύναμη και η δόξα του Γκράχαμ Γκρην (Ζαχαρόπουλος). Το μυθιστόρημα του Έντο εκδόθηκε το 1966 και στην Ιαπωνία και αμέσως δημιουργήθηκε θόρυβος. Περιγράφει το διωγμό που υπέφεραν οι χριστιανοί στο τέλος του δέκατου έβδομου αιώνα. Την περίοδο 1637-1638, ξέσπασε μια εξέγερση των χριστιανών στην Σιμαμπάρα κατά της φεουδαρχίας: οι ιάπωνες χωρικοί ζούσαν τρομερή καταπίεση, με υπερφορολόγηση, καταδικασμένοι σε εξαθλίωση και στην εκμετάλλευσή τους από την ιαπωνική φεουδαρχία του Σογκούν και των Σαμουράι. Τότε, με τη βοήθεια ιερέων των ιησουιτών, ξέσπασε η εξέγερση, η οποία καταπνίγηκε στο αίμα. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε κάτι που συνήθως δεν αναφέρεται. Ότι ο χριστιανισμός, πέρα από την βασιλεία των ουρανών, έχει μια βαθιά κοινωνική και πολιτική διάσταση και εξ αρχής δημιουργεί μια παράδοση ισότητας, ελευθερίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, την οποία ένας άλλος σκηνοθέτης, ο Αντρέι Ταρκόφσκι, προσεγγίζει στην ταινία του Αντρέι Ρουμπλιόφ. Το στόρι του βιβλίου από το οποίο εμπνεύστηκε ο Σκορσέζε, πάντως, κινείται γύρω από τη ζωή ενός ιησουίτη Πορτογάλου, του Κριστοβάο Φερέιρα, ο οποίος έζησε μεταξύ του 1580 και του 1650 και ο οποίος, κάτω από τη φρίκη των τρομερών βασανιστηρίων τα οποία υφίσταται, αναγκάζεται να «αποστατήσει» από την πίστη του και να αλλάξει όνομα. Λοιπόν τώρα, το πρόσωπο του Φερέιρα, είναι κάτι αντίστοιχο με το πρόσωπο του Κουρτς από το μυθιστόρημα του Τζόζεφ Κόνραντ  «Στην καρδιά του σκότους» (Πατάκη) – είναι το βιβλίο στο οποίο ο Κόπολα στήριξε την Αποκάλυψη τώρα. Ό,τι είναι ο Κουρτς στην Αποκάλυψη, το ίδιο είναι αυτός ο ιησουίτης πορτογάλος ιερέας, ο Φερέιρα. Ο οποίος διηγείται την ιστορία δύο νέων ιερέων ιησουιτών, του Ροντρίγκεζ και του Γκαρούπε, οι οποίοι φεύγουν από το Μαρόκο και φτάνουν στην Ιαπωνία για να γνωρίσουν την αλήθεια για τον μέντορά τους. 

Κάποιοι επικριτές του Έντο θεώρησαν ότι Η σιωπή είναι αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα, με όρους θεολογικούς, γιατί υποστηρίζει το ιδιωτικό βίωμα της πίστης και το ανώφελο του μαρτυρίου. Το έργο του ιάπωνα συγγραφέα δείχνει τον αγώνα της πίστης σε καταστάσεις ακραίου πόνου, οδύνης, βασανιστηρίων και μαρτυρίου, όπου δοκιμάζεται η απαντοχή και η ανθρώπινη αντίσταση, βιώνοντας έτσι το μαρτύριο που συγκρούεται με τη σιωπή του Θεού. Η σιωπή δεν έχει εύκολες λύσεις και βεβαιότητες πάνω στο θέμα της πίστης. Το μυθιστόρημα, λέει η καθολική συγγραφέας Φλάνερι Ο' Κόνορ, πρέπει να μπαίνει σε μία ζώνη, σε ένα πεδίο στο οποίο μεγάλο μέρος καταλαμβάνει η ιδιοκτησία του Εχθρού. Και πρέπει να συγκρούεται, να αντιπαρατίθεται με το πρόβλημα του κακού και του πόνου. Να δείχνει τα μαρτύρια και τις οδύνες της πίστης στο μέσον ενός πάρα πολύ σκληρού διωγμού. Τελικά, Η σιωπή περιγράφει με λεπτομέρεια τα μαρτύρια τα οποία υπέστησαν οι ιάπωνες χριστιανοί, ενώ με πνευματική δύναμη και θεολογική πυκνότητα εκθειάζονται ο ηρωισμός και το μεγαλείο του μαρτυρίου. Σύμφωνα μάλιστα με τη θεολογία του μυθιστορήματος, ο Χριστός, εκ των πραγμάτων, θέλησε να σώσει και τον Ιούδα, γνωρίζοντας ότι σε κάθε Ιούδα αναπνέει ένας εν δυνάμει Πέτρος. 

Ο Ροντρίγκεζ, ο κεντρικός ήρωας, το επαναλαμβάνω, λέει ότι ο Χριστός είπε στον μυστικό δείπνο του Ιούδα: «κάνε ό,τι πρέπει να κάνεις γρήγορα». Τι να αισθάνθηκε ο Χριστός όταν απηύθυνε αυτές τις λέξεις στον άνθρωπο ο οποίος θα τον πουλούσε για τριάντα αργύρια; Άραγε του μίλησε με οργή και μίσος; Ή αυτές οι λέξεις που του είπε γεννήθηκαν από αγάπη; 

Στο σημείο αυτό κάνω τον εξής συλλογισμό. Εάν οι λέξεις του ήταν οργισμένες, ο Χριστός την ίδια στιγμή θα αρνιόταν τη σωτηρία ενός και μοναδικού ανθρώπου από όλους τους ανθρώπους στον κόσμο. Ο Ιούδας θα μαστιγωνόταν από το μαστίγιο της οργής του Χριστού και δεν θα σωζόταν. Ο Κύριος, όμως, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει στη μοίρα του έναν άνθρωπο σε πτώση για πάντα στην αμαρτία. Δεν θα μπορούσε να ήταν έτσι. Ο Χριστός προσπάθησε να σώσει τον Ιούδα και, αν δεν ήταν έτσι, δεν είχε κανένα νόημα ότι τον Ιούδα τον έκανε έναν από τους μαθητές του. Η σιωπή, λοιπόν, μας μαθαίνει την ευσπλαχνία του Θεού, ότι μοιράζεται τον πόνο. Το πιο αμφιλεγόμενο σημείο στο μυθιστόρημα του Έντο και στο φιλμ του Σκορσέζε είναι η λύση της πλοκής η οποία αθετείται από τους ιερείς Φερέιρα και Ροντρίγκεζ: αποστατούν κι οι δύο από την πίστη αλλά συνεχίζουν το έργο του Ευαγγελισμού στην παρανομία. Ο Σκορσέζε θίγει και αυτό το θέμα: μπορεί η πίστη να εκφράζεται δημόσια και να έχουν άποψη οι χριστιανοί ή θα περιοριστεί στους τέσσερις τοίχους;

Και το μαρτύριο; 

Έντο και Σκορσέζε λένε ότι «ο Θεός δεν θέλει να φεύγουμε από το μαρτύριο», επίσης όμως «δεν θέλει αστόχαστα και απερίσκεπτα να πέφτουμε, να μαρτυρούμε». Ή επίσης από δική μας απερισκεψία, να μαρτυρούν οι αδερφοί μας. Αυτό όμως δεν είναι άλλοθι για δειλούς που σωπαίνουν ή υποχωρούν από την πίστη τους, επιδιώκοντας άλλες ανταμοιβές που τους προσφέρει ο κόσμος, ενώ την ίδια στιγμή οι θαρραλέοι θυσιάζονται. Επί τη ευκαιρία, ας μπούμε λίγο και στη μορφή της ταινίας του Σκορσέζε. Ο σκηνοθέτης εγκαταλείπει συνειδητά τη χρήση της μουσικής. Η ταινία έχει μόνο φυσικούς ήχους και σιωπές. Μια μέθοδος που επιτρέπει στο σκηνοθέτη να προβάλει την ουσία του μυθιστορήματος κινητοποιώντας τους στοχαστικούς θεατές. Μάλιστα, σε κάποιες στιγμές, όπως είναι η σκηνή του θανάτου του ιερέα Γκαρούπε που πνίγεται, φαίνεται ότι ο σκηνοθέτης κρατά απόσταση. Αυτό δεν ισχύει όμως και δεν μπορούμε να πούμε ότι παίρνει απόσταση από το μαρτύριο των ιαπώνων χριστιανών. Εδώ υπάρχει μία συγκλονιστική σκηνή... 

Ναι; 

...είναι η σκηνή του αργού θανάτου των χριστιανών που είναι σταυρωμένοι στην ακρογιαλιά. Η θάλασσα ανεβαίνει σιγά σιγά και απλώνεται, θα τους πνίξει αργά και βασανιστικά. Και μόνο από αυτή τη σκηνή φαίνεται αυτή η θέση του σεβασμού και, θα έλεγα, της ταύτισης του Σκορσέζε με τους χριστιανούς. Εκεί δηλαδή φαίνεται φανερά η θέση την οποία παίρνει ο σκηνοθέτης. Επίσης, μία άλλη κρίσιμη στιγμή είναι όταν ο πατέρας Ροντρίγκεζ, ο οποίος ερμηνεύεται με μαγικό τρόπο από τον Άντριου Γκάρφιλντ και ο οποίος ενσαρκώνει με εξαιρετικό τρόπο αυτό το δισυπόστατο που έχει ο χαρακτήρας του, τη θρησκευτική φλόγα, την πίστη του απ’ τη μια, από την άλλη την ευθραυστότητα του προσώπου. Εδώ φαίνεται και η μαεστρία του Σκορσέζε σε σχέση με τον συγγραφέα, ο οποίος ακούει καθαρά και σε αντήχηση τη φωνή του Χριστού. Και όχι τη φωνή της συνείδησης, δηλαδή της δικής του, του πατέρα Ροντρίγκεζ. Εκεί μιλάει ο Χριστός. Μάλιστα, ο Ροντρίγκεζ, εκείνη την στιγμή αποφασίζει -είναι αυτή η στιγμή ας πούμε, η τραγική γι’ αυτόν, για να σώσει την ζωή των άλλων χριστιανών- να πατήσει το σταυρό που του φέρνουν οι βασανιστές του, οι Ιάπωνες, και ακούμε την φωνή του Χριστού που λέει: «Πάτησέ με. Ήρθα στον κόσμο για να με πατήσετε, γι’ αυτό σήκωσα το σταυρό για να σηκώσω και να μοιραστώ τον πόνο, το μαρτύριο, τα βάσανα, τις οδύνες σας». 

Πρέπει, τέλος, να επισημάνουμε ότι ο Σκορσέζε, ακολουθώντας την πρόθεση του Έντο, στο τέλος υποβάλλει στους θεατές ένα κωδικοποιημένο μυστικό -σαν να κλείνει το μάτι στον θεατή-, ότι ο πατήρ Ροντρίγκεζ συνέχισε να ευαγγελίζεται μυστικά ακόμη και στους φρουρούς, οι οποίοι τον υπηρετούσαν. 

Ο Σκορσέζε δεν εγκατέλειψε ποτέ τον πρωταγωνιστή του, δηλαδή τον πατέρα Ροντρίγκεζ, και ο Ροντρίγκεζ ποτέ δεν σταμάτησε να κηρύττει το ευαγγέλιο ανάμεσα στα πρόσωπα που τον συνόδευαν. Τώρα, επιλογικά, θα πω ότι το φιλμ όπως και το βιβλίο είναι έργο πίστης δύο καθολικών, συνειδητών καθολικών, του Έντο και του Σκορσέζε, και όπως έλεγε η επίσης μεγάλη καθολική αμερικανίδα συγγραφέας, Φλάνερι Ο' Κόνορ, εκ των σημαντικών συγγραφέων του εικοστού αιώνα, δεν δραπετεύει και δεν αποφεύγει να μπει σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον για να αναμετρηθεί με τους δαίμονες οι οποίοι επιτίθενται θέτοντας την πίστη μας σε δοκιμασία...

*Ο πατήρ Πέτρος Μινώπετρος ήταν σκηνοθέτης, έγινε ιερέας και διαπρέπει ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδές στη σκηνοθεσία, σκηνοθέτησε έργα για την τηλεόραση τον κινηματογράφο και την όπερα, έχει συγγράψει πλήθος σεναρίων, και μεταξύ άλλων έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως καθηγητής σε ιδιωτικά σχολεία, κολλέγια και ανώτερες σχολές με αντικείμενο τη σκηνοθεσία και τον κινηματογράφο

https://www.protothema.gr/blogs/petros-minopetros/article/1120105/oi-martures-kai-i-siopi-tou-theou/?fbclid=IwAR2Kd9vZXgW8rWd8oonillGG-OIFhLbBSaAG9Xml9vV6_d-T5KJBfpgoBTc#.YI1LyNZnT5Q.facebook

(ΒΙΝΤΕΟ) ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ : Ο «ΔΙΑΒΟΛΟΣ» ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Του π. Πέτρου Μινώπετρου*

ιερέα – σκηνοθέτη

«Από το 1917 μέχρι το 1959 ο Κομμουνισμός κόστισε στη Σοβιετική Ένωση 110 εκατομμύρια ζωές» Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Ο Ιερέας Σκηνοθέτης πατήρ Πέτρος Μινώπετρος αποκαλύπτει σε μια ιστορικής σημασίας ομιλία του, την Δολοφονική Μαρξιστική Ιδεολογία, την Γενοκτονία και τα Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας του Κομμουνισμού, όπως τεκμηριώνονται με μαθηματική ακρίβεια από την Λογοτεχνία, το Μαρτύριο και την Μαρτυρία του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν.

Γέννηση 11 Οκτωβρίου 1918
Νόμπελ Λογοτεχνίας 8 Οκτωβρίου 1970
Θάνατος 3 Αυγούστου 2008

Ο πατήρ Πέτρος Μινώπετρος αναφέρεται στα δομικά στοιχεία, στον πυρήνα του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού, σε γεγονότα, καταστάσεις και τα αίτια που προσδιόρισαν την επιτυχία του πραξικοπήματος των Μπολσεβίκων τον Οκτώβριο του 1917, των ανάλογων πραξικοπημάτων της Αριστεράς σε όλη την γη και συνέβαλαν στην κατάληψη της Εξουσίας, την επιβολή και την διαιώνιση των Κομμουνιστικών Ολοκληρωτικών Καθεστώτων από το 1917 μέχρι σήμερα.

Κορυφαίο παράδειγμα είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας με τα εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα του Μεγάλου Άλματος και της Πολιτιστικής Επανάστασης από την Κρατική Τρομοκρατία και την Πείνα έως την κατασκευή και εξαγωγή ιών τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο το κόσμο. Σύμφωνα με την προβληματική του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν τα συστατικά επαναλαμβανόμενα στοιχεία του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού είναι η Δολοφονική Ιδεολογία και τα Εγκλήματα των Γκάνγκστερ της Ιστορίας Μαρξ,Λένιν,Τρότσκι,Στάλιν, Μάο, ΠόλΠότ, Σούνγκ, Μεγκίστου, Χότζα, Κάστρο,Γκεβάρα,Ορτέγκα, Τσάβες, Μαδούρο και των επιγόνων τους. Η Ολοκληρωτική Δομή, ο Μηχανισμός και η λειτουργία των Κομμουνιστικών Κομμάτων, των Ηγετών και των στελεχών του. Το αρχέτυπο του Απαρατσίκ. Το Ταξικό Μίσος και οι διακρίσεις, ο Φθόνος, η «Υγιής» Ιδεολογική, Κοινωνική Καταγωγή. Οι Γενοκτονίες με Ταξικό και Εθνικό χαρακτήρα – η Ποντιακή Γενοκτονία και ο Διωγμός των Βορειοηπειρωτών στη Αλβανία, τα Στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, εξόντωσης και θανάτου –Γκουλάγκ για τους Εχθρούς του Λαού και του Καθεστώτος. Η Πολιτιστική Γενοκτονία, η κομματική αργκό και η ξύλινη γλώσσα, οι ανατινάξεις κατεδαφίσεις Ναών και Μνημείων, το κλείσιμο των Βιβλιοθηκών και η ρίψη βιβλίων στην πυρά. Η κατάργηση της Ατομικής Ιδιοκτησίας, της Ιδιωτικής ζωής και του Ελεύθερου χρόνου, η Κολεκτιβοποίηση και ο Κολεκτιβισμός. Η Κρατική Τρομοκρατία,η εξαφάνιση του Ατόμου και του Ανθρώπινου Προσώπου. Η Πείνα, ο Κανιβαλισμός- Holodomor. Ο Νεοβάρβαρος μαχητικός Αθεϊσμός, ο Αντισημιτισμός. Το Ψεύδος, η προπαγάνδα, η Λογοκρισία. Η Θεοποίηση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής-Μαοϊκής Ιδεολογίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η Λατρεία και η Προσκύνηση των Συμβόλων του, των ζώντων Γενικών Γραμματέων και των ταριχευμένων πτωμάτων τους στα Κομματικά Μαυσωλεία. Ο Νέος Άνθρωπος, η Σωτηριολογία και η Εσχατολογία. Η Μυστική Αστυνομία, ο χαφιεδισμός και οι καταδότες. Ο Αμοραλισμός, το Παράλογο και η Διαφθορά. Η καταστολή και η φυλάκιση των Διαφωνούντων στα Ψυχιατρεία όταν αμφισβητούν την Μια και Μοναδική Αλήθεια της Ιδεολογίας-Δόγματος του Κόμματος.
Το Κοινωνιολογικό μοντέλο της Δυστοπίας του Κομμουνισμού σύμφωνα με τον Σολζενίτσιν είναι το Γκουλάγκ και το Ανθρωπολογικό Πρότυπο είναι ο Ζεκ ο κρατούμενος του Στρατοπέδου!

Η σημασία των βιβλίων «Μία Ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς», Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», «Κόκκινος Κύκλος», «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών». ‘Ολη η Πεζογραφία του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν αποκαλύπτει τον τρόμο,την φρίκη και τον ζόφο της πιο Ολοκληρωτικής Εγκληματικής Ιδεολογίας και Εξουσίας στην Ιστορία της Ανθρωπότητας με εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρούς σε όλο τον Κόσμο.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν υπήρξε ο ίδιος κρατούμενος και Μάρτυρας των Γκουλάγκ η φωνή του είναι η φωνή της Ελευθερίας και η συνείδηση του είναι η Συνείδηση των κρατουμένων της Κόλασης των Γκουλάγκ. Κάθε σελίδα των βιβλίων του είναι η ζωή του και είναι γραμμένη με αίμα. Εάν ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν δεν είχε γράψει το Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ και το Μια Ημέρα του Ντενίσοβιτς κανένας δεν θα γνώριζε για την μεγαλύτερη Γενοκτονία στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Την Κομμουνιστική Γενοκτονία που δεκαετίες απέκρυβαν και αποσιωπούσαν το ΚΚΣΕ και τα αδελφά Κομμουνιστικά Κόμματα σε όλο τον κόσμο και πιθανόν να μην γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Όμως μετά την έκδοση των βιβλίων του Σολζενίτσιν κανένας δεν μπορεί και δεν δικαιούται να ισχυρισθεί ότι δεν γνωρίζει τι είναι και τι σημαίνει ο Κομμουνισμός.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν είναι ο ένας και μοναδικός συγγραφέας και άνθρωπος στην Ιστορία που μόνος του εναντιώθηκε και συγκρούσθηκε με την πιο Ολοκληρωτική και Εγκληματική Εξουσία στη Γη. Είναι το πρότυπο του Προσώπου με συνείδηση και ηθική στάση, του Διαφωνούντος, του Αντικαθεστωτικού, είναι επικίνδυνος και μετά θάνατον ΝΥΝ και ΑΕΙ για κάθε Αυταρχική και Ολοκληρωτική Εξουσία με την Λογοτεχνία και την ζωή του.
Η ομιλία του πατρός Πέτρου Μινώπετρου είναι φόρος τιμής και Μνημόσυνο στον μεγαλύτερο συγγραφέα του 20ου Αιώνα Μάρτυρα των Γκουλάγκ Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, τους Μάρτυρες Κρατούμενους των Κομμουνιστικών Φυλακών, των Ψυχιατρείων και των Γκουλάγκ και στα εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού σε όλη την Οικουμένη.

Ακολουθεί το video και το κείμενο της ομιλίας του πατρός Π. Μινώπετρου 

Η συνάντησή μου με τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Στην διάρκεια της κατοχής, ήταν στην Ε.Π.Ο.Ν. και στον Ε.Λ.Α.Σ.
Θα έλεγα ότι πρώτα έμαθα να διαβάζω από την Αυγή, την προδικτατορική και μετά έμαθα να διαβάζω στο Δημοτικό Σχολείο. Γεννήθηκα το 1955 και θυμάμαι το σοκ που δημιουργήθηκε στο σπίτι μας όταν κυκλοφόρησε το: «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Αν και η Ελλάδα ήταν στην περιφέρεια και στην επαρχία του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το σοκ ήταν τρομακτικό.
Για πρώτη φορά, κομμουνιστές οι οποίοι είχαν δώσει την ζωή τους και είχαν διωχθεί στο όνομα της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας, του Κόμματος και των Ηγετών του, αποκάλυψαν ότι η ουσία της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας ήταν το Γκουλάγκ.

Ήδη, αυτό είχε δημιουργήσει και μια ρήξη στην σχέση μου τότε με την Κομμουνιστική Αριστερά στην εφηβεία μου, αν και ακολούθησα τους δρόμους της λεγόμενης Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία όμως, ποτέ δεν διαχώρισε την θέση της στο θέμα του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού. Σε αντίθεση βέβαια με τα Σοσιαλιστικά Κόμματα της Ευρώπης, που και αυτά όμως άργησαν πάρα πολύ να καταδικάσουν τα Εγκλήματα του Κομμουνισμού εάν δεν ήταν συνένοχα με την σιωπή τους. Κάτω βέβαια από το εφέ Σολζενίτσιν, δηλαδή το αποτέλεσμα Σολζενίτσιν με την Αποκάλυψή του όπως είπε ο φιλόσοφος Μπερνάρ- Ανρί-Λεβί.

Η δεύτερη συνάντησή μου με τον Σολζενίτσιν έγινε, όταν είχα να επιλέξω ανάμεσα σε δύο υποτροφίες Σκηνοθεσίας.
Η μία υποτροφία θα έπρεπε να την πάρω το 1978 στην Ιταλία, και το 1977 συνέβη κάτι… πώς να το πούμε; μοιραίο, όταν μου εδόθη η υποτροφία για την Κομμουνιστική Ρουμανία. Όλη αυτή η βίωση των παιδικών μου χρόνων και η σχέση μου με τον πατέρα μου, με οδήγησε να πάω να συναντήσω το Διάβολο. Έτσι, το 1977 βρέθηκα στην Ρουμανία. Εκεί, ανακάλυψα μία κοινωνία κατεστραμμένη, ηττημένη, όπου σε έναν πληθυσμό 25 εκατομμυρίων, δεν υπήρχε οικογένεια, που να μην είχε περάσει κάποιος μέλος της η συγγενής της, από τα Γκουλάγκ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος, όταν σπούδαζα Σκηνοθεσία Κινηματογράφου, ο μηχανικός προβολής, μας είπε σε εμένα και τους συμφοιτητές μου, την εξής ιστορία: «όταν εισέβαλε ο Κόκκινος Στρατός στη Ρουμανία το 1945 οι στρατιώτες με τσουβάλια στους ώμους, έμπαιναν στα σπίτια, τα έσπαγαν, βίαζαν τις γυναίκες και έπαιρναν ότι έβρισκαν. Παλτά,ρολόγια,τασάκια, πορσελάνες, έπιπλα, οικιακά σκεύη καθώς η Ρουμανία ήταν και η λεγόμενη Γαλλία της Ανατολής».

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπου και αν πέρασε ο Κόκκινος Απελευθερωτικός Στρατός και επέβαλλε την Κομμουνιστική Δικτατορία. Σε αυτή την συνάντηση που είχα με αυτούς τους κατεστραμμένους ανθρώπους, εκεί μου αποκαλύφθηκε το «Σχέδιο».

Το Σχέδιο του Κομμουνισμού όπως το εμπνεύστηκε ο Μαρξ και όπως ο Σολζενίτσιν αποδεικνύει μαθηματικά, και όχι μόνο ο Μαρξ και ο Χέγκελ και ο Φίχτε, είναι το Γκουλάγκ. Αυτή είναι η ουσία του Κομμουνισμού. Μάλιστα υπάρχουν δύο Γκουλάγκ. Υπάρχει το Γκουλάγκ αυτό καθεαυτό, το εσωτερικό το οποίο περιγράφει ο Σολζενίτσιν, στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» και στο «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» και υπάρχει και το άλλο το Γκουλάγκ, το εξωτερικό Γκουλάγκ, που είναι «η Πτέρυγα των Καρκινοπαθών». Στην Πτέρυγα των Καρκινοπαθών, υπάρχουν τέσσερα ανθρώπινα αρχέτυπα. Το ανθρώπινο πρότυπο του μυστικού πράκτορα της Νικαβεντέ, του ακτιβιστή, του διαφωνούντα και του μαζανθρώπου. Στην «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών» υπάρχουν δύο κόσμοι οι οποίοι συγκρούονται μέσα από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Ο ένας είναι ο Ρουσάνωφ, ο οποίος είναι πράκτορας και ακτιβιστής του κόμματος και ο άλλος είναι ο Κωστογλότοφ που στην ουσία είναι η περσόνα και το προσωπείο, που πίσω του κρύβεται ο Σολζενίτσιν.

Η «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών», έχει αναφορά στον καρκίνο. Γιατί κατά τον Σολζενίτσιν, ο Κομμουνισμός είναι ο καρκίνος και απλώνεται με τον ίδιο τρόπο που δουλεύει ο καρκίνος μέσα στον οργανισμό. Όπως είναι το σύστημα των Στρατοπέδων συγκέντρωσης και το δίκτυο των Στρατοπέδων Γκουλάγκ, παρόμοιο είναι και το δίκτυο των Κομμουνιστικών Κομμάτων, το οποίο συγκροτήθηκε σε πρώτη φάση μέσα από την Κομμουνιστική Διεθνή, την λεγόμενη Κομιντέρν. Προϋπήρχε βέβαια το Διεθνές γραφείο του Κομμουνιστικού Κινήματος μέσα από τα οποία το ΚΚΣΕ έλεγχε τα Κομμουνιστικά Κόμματα όλου του Κόσμου. Το Σχέδιο όπως το αποκαλύπτει ο Σολζενίτσιν της Μπολσεβίκικης Κομμουνιστικής Δυστοπίας, είναι «ο Νέος Άνθρωπος και η κατασκευή μιας Νέας Κοινωνίας». Όμως για να γίνει αυτό, πρέπει να εξαφανιστεί οτιδήποτε προϋπάρχει. Το μοντέλο οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία και το επέβαλλαν οι κομισάριοι της Νικαβεντέ. Ελάχιστοι ήταν οι κομμουνιστές στην Ρουμανία. Η κοινωνία κομμουνιστικοποιήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και τους κομισάριους. Το ίδιο συνέβη και στις άλλες χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης. Το Σχέδιο λοιπόν είναι ένα: πρέπει να εξοντωθεί οτιδήποτε προϋπάρχει. Όλος ο προηγούμενος Πολιτισμός. Ο Σολζενίτσιν, όπως και ο Μπερντιάεφ και ο Σεστόφ, ονομάζουν τον Κομμουνισμό, «Νεοβάρβαρο Αθεϊσμό», που ο σκοπός του είναι η εξαφάνιση του Ατόμου, του Προσώπου και της Κοινωνίας και η κατασκευή μέσα από το Γκουλάγκ, του Νέου Ανθρώπου.

Γιατί μέσα από το Γκουλάγκ τι γίνεται; Δεν είναι μόνο το Στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και το ιδανικό οικονομικό μοντέλο παραγωγής. Είναι η αναμόρφωση και η επανεκπαίδευση του Ανθρώπου. Στη Ρουμανία υπήρχε το λεγόμενο «πείραμα του Πιτέστι». Το Πιτέστι είναι μία πόλη εκτός του Βουκουρεστίου. Το Μπολσεβικικό μοντέλο του Μακαρένκο, το οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία είναι το Πείραμα του Πιτέστι. Συνέλαβαν όλη την Ελίτ της Ρουμανίας, τους διανοούμενους, μαθηματικούς, φυσικούς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ιερείς και τους έβαζαν να βασανίζει ο ένας τον άλλο: ο πατέρας τον γιο, ο φίλος τον φίλο, η μάνα το παιδί, το παιδί την μάνα, με σκοπό να ξεριζώσουν ότι υπήρχε παλαιό μέσα τους και κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Μετά τα καθημερινά 24ωρα βασανιστήρια, ακολουθούσαν οι βασανισθέντες ένα μάθημα που ήταν η Κατήχηση στην Μαρξιστική Λενινιστική Ιδεολογία. Ο Σολζενίτσιν χαρακτήρισε το Πείραμα του Πιτέστι ως την πιο φρικιαστική και αποτρόπαια πράξη βαρβαρότητας του σύγχρονου κόσμου. Η δύναμη του Σολζενίτσιν είναι ότι μέσα από τα κείμενά του αποδεικνύει και αυτό βέβαια συσχετίζεται και με την Παιδεία του-, ως μαθηματική εξίσωση το ιδεολογικό φορτίο του Κομμουνισμού και του Ναζισμού. Και για αυτό λέει ότι: «ο Μαρξ, ο Χέγκελ, ο Φίχτε, είναι το Γκουλάγκ –ο Κομμουνισμός». Η ζωή του Σολζενίτσιν είναι ένα Μυθιστόρημα. Καταρχήν στα παιδικά του χρόνια, από την μία, υποβαλλόμενος ο ίδιος στην πλύση του εγκεφάλου την οποία υπέστη στο σχολείο, πιστεύει στην Αναγκαιότητα και στην Νομοτέλεια του Κομμουνισμού. Από την άλλη υπάρχει στο σπίτι του η Πίστη. Εκείνη την περίοδο όσοι πίστευαν στον Χριστιανισμό, το καθεστώς τους θεωρούσε ψυχικά ασθενείς. Στην τελευταία συνέντευξή του, στο περιοδικό Spiegel, λέει ο Σολζενίτσιν : «η δύναμη του Ανθρώπου και το θεμέλιο του Ανθρώπου, είναι η Πίστη». Ο ίδιος είχε τη μητέρα του από την μία, το σχολείο και την κοινωνική εκπαίδευση από την άλλη, που ήταν η Πτέρυγα των Καρκινοπαθών.

Αλλά η μεταστροφή του στο Χριστιανισμό γίνεται όταν συμμετέχει στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αξιωματικός στον Κόκκινο Στρατό. Αν και τιμήθηκε δύο φορές ως ήρωας στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ακόμη και σήμερα κάποιοι τον συκοφαντούν ως Ναζί και προδότη. Το εντυπωσιακό είναι ότι ενώ έχει πεθάνει, μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα εάν πάτε σε ένα βιβλιοπωλείο, θα σας κοιτάξουν περίεργα αν ζητήσετε τα βιβλία του Σολζενίτσιν. Εγώ αυτό το έζησα το 1974 -75, γιατί όποιος ζητούσε ένα βιβλίο του, τον κοιτούσαν καχύποπτα. Το 1945 όταν βρίσκεται στην Ανατολική Πρωσία, στέλνει ένα γράμμα στον φίλο του Nicolai Vitkevic το οποίο καταφέρνει και το αποκρυπτογραφεί η Νικαβεντέ, γιατί μιλούσε με κωδικούς. Εκεί απομυθοποιεί τον Στάλιν, τον κατηγορεί για τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού το 1936, με αποτέλεσμα ο Γερμανικός στρατός όταν εισέβαλε στη Ρωσία να φτάσει στα πρόθυρα της Μόσχας. Εξοντώνει δηλαδή τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι ήταν μαθητές του Τρότσκι και είχαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού, εκπαιδευόμενοι στην περίοδο του Εμφυλίου κάνοντας τρομερά Εγκλήματα. Αδίστακτοι και χωρίς ενδοιασμούς είχαν φτάσει στα ανώτατα κλιμάκια του Κόκκινου Στρατού. Στο πλαίσιο των Δικών της Μόσχας, με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις, ο Στάλιν εκκαθάρισε τους αντιπάλους του ως εν δυνάμει εχθρούς στο Κόμμα και το Στρατό όπως έγινε και σε όλη την ιστορία των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Τα ίδια συνέβησαν και στην Ελληνική Αριστερά. Σε αυτό το γράμμα ο Σολζενίτσιν αναφέρει τρία θέματα. Πρώτον, καταγγέλλει τον Στάλιν για τη συμφωνία με τον Χίτλερ. Δεύτερο βλέποντας όλη τη φρίκη και πως οι αξιωματικοί και οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, χρησιμοποιούσαν τους Ρώσους στρατιώτες-μιλάμε για 20 εκατομμύρια απώλειες του Ρωσικού Στρατού και λαού- αναφέρει ότι: «τα εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα χάθηκαν εξαιτίας της αδιαφορίας της Εξουσίας για την ανθρώπινη ζωή». Τέλος, αμφισβητεί τις περίφημες στρατηγικές ικανότητες, και τη στρατιωτική ιδιοφυία του Στάλιν. Στις 7 Ιουλίου, συνέπεια αυτού του γράμματος, καταδικάστηκε σε 8 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας και σε μόνιμη εξορία.

Ο Σολζενίτσιν σπούδασε μαθηματικά και φυσική. Επίσης έκανε τρία χρόνια σπουδές και πήρε δίπλωμα από το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας της Μόσχας μέσω αλληλογραφίας. Η μητέρα του ήτανε ασθενής, και δεν είχαν και την οικονομική κατάσταση για να ταξιδέψει στην Μόσχα. Το Αμερικανικό περιοδικό της Λογοτεχνίας το «Κριτέριον» το Σεπτέμβριο του 2017 ανακήρυξε «Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», ως το σημαντικότερο βιβλίο του 20ού αιώνα. Ο Σολζενίτσιν συνεχίζει την μεγάλη κληρονομιά του Πούσκιν ,του Γκόγκολ, του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι. Και θεωρώ ότι κλείνει και τον κύκλο. Είναι Τιτάνας της Λογοτεχνίας της Ρωσικής και της Παγκόσμιας, έχει βέβαια αυτόν τον μεσσιανικό και τον σωτηριολογικό χαρακτήρα, που έχουν οι Ρώσοι συγγραφείς αλλά και οι Σκηνοθέτες. Αυτό το βλέπουμε και στον Αντρέι Ταρκόφσκι. Κατά τον Σολζενίτσιν, το σημαντικότερό του έργο, είναι το R17. Δηλαδή η Ρωσία το ’17, το οποίο το έγραψε έξι χρόνια και που είναι η αποκατάσταση της αλήθειας για το τι συνέβη πράγματι στην Ρωσία, ποιες ήταν όλες οι προϋποθέσεις και το πέρασμα από την Τσαρική Αυτοκρατορία στο Κράτος των Μπολσεβίκων.
Ο Σολζενίτσιν είναι ο εκφραστής της Πλατωνικής Τριάδας στην Λογοτεχνία. Θεωρείται από τους πολιτικούς επιστήμονες και τους θεωρητικούς, ως ο συγγραφέας που μαζί με τον Βολταίρο, επηρέασαν καθοριστικά, την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Σύμφωνα με ένα ντοκιμαντέρ του BBC κατά την περίοδο των εκτοπίσεών του, δίδαξε ως δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και ως μαθηματικός στη Δευτεροβάθμια. Στο σχολείο που δίδαξε, σε μία απομακρυσμένη επαρχία, οι μαθητές έγιναν όλοι μεγάλοι επιστήμονες και στελέχωσαν τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα της Ρωσίας. Τα τέσσερα γράμματα (Ε.Σ.Σ.Δ.), ένωση Σοβιετικών, Σοσιαλιστικών, Δημοκρατιών, απέδειξε ότι και τα τέσσερα είναι ψέματα. Ποτέ δεν υπήρχε Ένωση, όπως λέει ο ίδιος, καθώς δεν υπήρχε Σοβιετική Ένωση με την έννοια των Εργατικών Συμβουλίων, που ονομάζει ο Καστοριάδης: «Άμεση δημοκρατία». Και ποτέ δεν υπήρχε Σοσιαλισμός με την έννοια όχι της δημαγωγίας αλλά της πραγματικής Κοινωνικής Ισότητας. Είναι αυτός, ο οποίος πέρα από την φρίκη και τη θηριωδία του Κομμουνισμού, καταδίκασε το Ψέμα. Και επίσης είναι αυτός ο οποίος χαρτογράφησε και κωδικοποίησε τους τρείς όρους στην παγκόσμια βιβλιογραφία και στην Παγκόσμια Ιστορία. Γκουλάγκ, Ζεκ και Διαφωνών. Διαφωνών είναι το πρόσωπο το οποίο διαφωνεί ή έχει μία άλλη άποψη σε μια Ολοκληρωτική Κοινωνία, σε σχέση με όλη την Κοινωνία ή σε σχέση με την ομάδα που βρίσκεται, που λέει την αλήθεια και που οι συνέπειες είναι: η ανάκριση, η σύλληψη, το Γκουλάγκ, ή ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο ψυχιατρείο, η εξόντωση.

Το 1967 στην Ένωση Σοβιετικών συγγραφέων, κατήγγειλε ότι στο «DNA του Κομμουνισμού είναι το Ψέμα». Όταν ο θεσμός του βραβείου Νόμπελ ντροπιάστηκε από τον άθλιο ψευδοσυγγραφέα και πλαστογράφο, τον Σόλοχοφ με τον «ήρεμο Ντον», αυτός ο ψευδοσυγγραφέας δήλωσε στην Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων ότι: «πρέπει να απαγορευτεί στο Σολζενίτσιν να γράφει». Ο Σολζενίτσιν καταγγέλλοντας στην Ένωση το Ψεύδος του Κομμουνισμού, είχε την υποστήριξη των αντικαθεστωτικών της Ανατολικής Ευρώπης. Οι Διαφωνούντες στην Ρουμανία, η Επιτροπή Πάουλ Γκόμα και στην Τσεχοσλοβακία οι τρεις από την Χάρτα της Πράγας διάσημοι συγγραφείς, Κόχουτ, Χάβελ και Βακούλικ εκδήλωσαν την αλληλεγγύη τους. Το ίδιο συνέβη και στην Ουγγαρία και στην Πολωνία.

Θα έλεγα ότι η ζωή του, είναι ένα θαύμα για τους εξής λόγους: ήταν ένας άνθρωπος που έζησε όλες τις συμφορές. Τον Κομμουνιστικό Ολοκληρωτισμό, το Γκουλάγκ, την εκτόπιση, την εξορία, τον καρκίνο. Αυτοθεραπεύτηκε. Κατέγραψε όλη την Ιστορία των Γκουλάγκ, απονομιμοποίησε το Κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο είναι το πιο Εγκληματικό στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Ένα Αστυνομικό καθεστώς, οργανωμένο με διαβολικό τρόπο, στο να εξοντώνει τους αντιπάλους του. Ο ίδιος επέζησε, έφτασε 90 χρονών, και πάντα έλεγε ότι: «προσεύχομαι στον Θεό, να τελειώσω την Ιστορία της Ρωσίας του 20ού αιώνα». Και σύμφωνα με τη μαρτυρία της γυναίκας του, Ναταλίας Σβέτλοβα, την κάλεσε μία εβδομάδα πριν να πεθάνει και αφού έγραψε και την τελευταία φράση, της είπε: «τώρα θα παραδοθώ στον Θεό».
«Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του και εμείς να αξιωθούμε να έχουμε τον σταυρό της μνήμης του».

 

Ο π. Πέτρος Μινώπετρος είναι Σκηνοθέτης, Κληρικός. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1955. Σπούδασε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Βουκουρεστίου, στο Τμήμα Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου του Ινστιτούτου Θεατρικών και Κινηματογραφικών Τεχνών «Ίων Λούκα Καρατζιάλε». Στη Ρουμανία έμεινε έξι χρόνια (1977-82), όπου σκηνοθέτησε έξι κινηματογραφικές ταινίες. Το 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίων και με τη σκηνοθεσία ταινιών τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ) για την ΕΡΤ.

Είναι ο δημιουργός (έρευνα, σενάριο, σκηνοθεσία) της τηλεοπτικής σειράς της ΕΡΤ 2 Κυνηγοί του ουράνιου τόξου (1986), με θέμα την ιστορία της ελληνικής ροκ μουσικής. Συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για το οποίο σκηνοθέτησε ταινίες-αφιερώματα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Μίνωα Βολανάκη. Δίδαξε Κινηματογράφο και Σκηνοθεσία στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Το 1999-2000 ιδρύει και διευθύνει τη Σινεματέκ (Cinémathèque) – Ταινιοθήκη – Κινηματογραφική Λέσχη. Είναι βασικός συντελεστής της Ταινιοθήκης Κινηματογραφικής Λέσχης που ίδρυσε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2013. Το 2008 χειροτονήθηκε κληρικός. Με την ΕΛΣ συνεργάστηκε, ως σκηνοθέτης, στην παραγωγή της όπερας Αραμπώ του Σώτου Βασιλειάδη (1989-90).

 

Newsbreak 

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛ.ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ

Του π. Πέτρου Μινώπετρου*

ιερέα – σκηνοθέτη

Η συνάντησή μου με τον Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, ξεκινάει από τα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Στην διάρκεια της κατοχής, ήταν στην Ε.Π.Ο.Ν. και στον Ε.Λ.Α.Σ.

Θα έλεγα ότι πρώτα έμαθα να διαβάζω από την Αυγή, την προδικτατορική και μετά έμαθα να διαβάζω στο Δημοτικό Σχολείο. Γεννήθηκα το 1955 και θυμάμαι το σοκ που δημιουργήθηκε στο σπίτι μας όταν κυκλοφόρησε το: «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Αν και η Ελλάδα ήταν στην περιφέρεια και στην επαρχία του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το σοκ ήταν τρομακτικό.

Για πρώτη φορά, κομμουνιστές οι οποίοι είχαν δώσει την ζωή τους και είχαν διωχθεί στο όνομα της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας, του Κόμματος και των Ηγετών του, αποκάλυψαν ότι η ουσία της Κομμουνιστικής Ιδεολογίας  ήταν το Γκουλάγκ.

Ήδη, αυτό είχε δημιουργήσει και μια ρήξη στην σχέση μου  τότε  με την Κομμουνιστική Αριστερά στην εφηβεία μου, αν και ακολούθησα τους δρόμους της λεγόμενης Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία όμως, ποτέ δεν διαχώρισε την θέση της στο θέμα του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού. Σε αντίθεση βέβαια με τα Σοσιαλιστικά Κόμματα της Ευρώπης, που και αυτά όμως άργησαν πάρα πολύ να καταδικάσουν τα Εγκλήματα του Κομμουνισμού εάν δεν ήταν συνένοχα με την σιωπή τους. Κάτω βέβαια από το εφέ Σολζενίτσιν, δηλαδή το αποτέλεσμα Σολζενίτσιν με την Αποκάλυψή του όπως είπε ο φιλόσοφος  Μπερνάρ- Ανρί-Λεβί. Η δεύτερη συνάντησή μου με τον Σολζενίτσιν έγινε, όταν είχα να επιλέξω ανάμεσα σε δύο υποτροφίες  Σκηνοθεσίας.

Η μία υποτροφία  θα έπρεπε να την πάρω το 1978 στην Ιταλία, και το 1977 συνέβη κάτι… πώς να το πούμε; μοιραίο, όταν μου εδόθη η υποτροφία για την Κομμουνιστική Ρουμανία. Όλη αυτή η βίωση των παιδικών μου χρόνων και η σχέση μου με τον πατέρα μου, με οδήγησε να πάω να συναντήσω το Διάβολο. Έτσι, το 1977 βρέθηκα στην Ρουμανία. Εκεί, ανακάλυψα μία κοινωνία κατεστραμμένη, ηττημένη, όπου σε έναν πληθυσμό 25 εκατομμυρίων, δεν υπήρχε οικογένεια, που να μην είχε περάσει κάποιος μέλος της η συγγενής της, από τα Γκουλάγκ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος, όταν σπούδαζα Σκηνοθεσία Κινηματογράφου, ο μηχανικός προβολής, μας είπε σε εμένα και τους συμφοιτητές μου, την εξής ιστορία: «όταν εισέβαλε ο Κόκκινος Στρατός στη Ρουμανία το 1945 οι στρατιώτες με τσουβάλια στους ώμους, έμπαιναν στα σπίτια, τα έσπαγαν, βίαζαν τις γυναίκες και έπαιρναν ότι έβρισκαν. Τασάκια, πορσελάνες, έπιπλα, οικιακά σκεύη καθώς  η Ρουμανία ήταν και η λεγόμενη Γαλλία της Ανατολής».

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπου και αν πέρασε ο Κόκκινος Απελευθερωτικός Στρατός και επέβαλλε την Κομμουνιστική Δικτατορία. Σε αυτή την συνάντηση που είχα με αυτούς τους κατεστραμμένους ανθρώπους, εκεί μου αποκαλύφθηκε το

«Σχέδιο»

Το Σχέδιο του Κομμουνισμού όπως το εμπνεύστηκε ο Μαρξ και όπως ο Σολζενίτσιν αποδεικνύει μαθηματικά, και όχι μόνο ο Μαρξ και ο Χέγκελ και ο Φίχτε, είναι το Γκουλάγκ. Αυτή είναι η ουσία του Κομμουνισμού. Μάλιστα υπάρχουν δύο Γκουλάγκ. Υπάρχει το Γκουλάγκ αυτό καθεαυτό, το εσωτερικό το οποίο περιγράφει ο Σολζενίτσιν, στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» και στο «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» και υπάρχει και το άλλο το Γκουλάγκ, το εξωτερικό Γκουλάγκ, που είναι «η Πτέρυγα των Καρκινοπαθών». Στην Πτέρυγα των Καρκινοπαθών, υπάρχουν τέσσερα ανθρώπινα αρχέτυπα. Το ανθρώπινο πρότυπο του μυστικού πράκτορα της Νικαβεντέ, του ακτιβιστή, του διαφωνούντα και του μαζανθρώπου. Στην «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών» υπάρχουν δύο κόσμοι οι οποίοι συγκρούονται μέσα από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Ο ένας είναι ο Ρουσάνωφ, ο οποίος είναι  πράκτορας και  ακτιβιστής του κόμματος και ο άλλος είναι ο Κωστογλότοφ που στην ουσία είναι η περσόνα και το προσωπείο, που πίσω του κρύβεται ο Σολζενίτσιν.

Η «Πτέρυγα των Καρκινοπαθών», έχει αναφορά στον καρκίνο. Γιατί κατά τον Σολζενίτσιν, ο Κομμουνισμός είναι ο καρκίνος και απλώνεται με τον ίδιο τρόπο που δουλεύει ο καρκίνος μέσα στον οργανισμό. Όπως είναι το σύστημα των Στρατοπέδων συγκέντρωσης και το δίκτυο των Στρατοπέδων Γκουλάγκ, παρόμοιο είναι και το δίκτυο των Κομμουνιστικών Κομμάτων, το οποίο συγκροτήθηκε σε πρώτη φάση μέσα από την Κομμουνιστική Διεθνή, την λεγόμενη Κομιντέρν. Προϋπήρχε βέβαια το Διεθνές γραφείο του Κομμουνιστικού Κινήματος μέσα από τα οποία το ΚΚΣΕ έλεγχε τα Κομμουνιστικά Κόμματα όλου του Κόσμου. Το Σχέδιο όπως το αποκαλύπτει ο Σολζενίτσιν της Μπολσεβίκικης Κομμουνιστικής Δυστοπίας, είναι «ο Νέος Άνθρωπος και η κατασκευή μιας Νέας Κοινωνίας». Όμως για να γίνει αυτό, πρέπει να εξαφανιστεί οτιδήποτε προϋπάρχει. Το μοντέλο  οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία και το επέβαλλαν οι κομισάριοι της Νικαβεντέ.  Ελάχιστοι ήταν οι κομμουνιστές στην Ρουμανία. Η κοινωνία κομμουνιστικοποιήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και τους κομισάριους. Το ίδιο συνέβη και στις άλλες χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης. Το Σχέδιο λοιπόν είναι ένα: πρέπει να εξοντωθεί οτιδήποτε προϋπάρχει. Όλος ο προηγούμενος  Πολιτισμός. Ο Σολζενίτσιν, όπως και ο Μπερντιάεφ και ο Σεστόφ, ονομάζουν τον Κομμουνισμό, «Νεοβάρβαρο Αθεϊσμό», που ο σκοπός του είναι η εξαφάνιση του Ατόμου, του Προσώπου και της Κοινωνίας και η κατασκευή μέσα από το Γκουλάγκ, του Νέου Ανθρώπου.

Γιατί μέσα από το Γκουλάγκ τι γίνεται; Δεν είναι μόνο το Στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας και το ιδανικό οικονομικό μοντέλο παραγωγής. Είναι η αναμόρφωση και η επανεκπαίδευση του Ανθρώπου. Στη Ρουμανία υπήρχε το λεγόμενο «πείραμα του Πιτέστι». Το Πιτέστι είναι μία πόλη εκτός του Βουκουρεστίου. Το Μπολσεβικικό μοντέλο του Μακαρένκο, το οποίο εφαρμόστηκε στη Ρουμανία είναι το Πείραμα  του Πιτέστι. Συνέλαβαν όλη την Ελίτ της Ρουμανίας, τους  διανοούμενους, μαθηματικούς, φυσικούς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ιερείς και τους έβαζαν να βασανίζει ο ένας τον άλλο: ο πατέρας τον γιο, ο φίλος τον φίλο, η μάνα το παιδί, το παιδί την μάνα, με σκοπό να ξεριζώσουν ότι υπήρχε παλαιό μέσα τους και κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Μετά τα καθημερινά 24ωρα βασανιστήρια, ακολουθούσαν οι βασανισθέντες  ένα μάθημα που ήταν  η Κατήχηση στην Μαρξιστική Λενινιστική Ιδεολογία. Ο Σολζενίτσιν χαρακτήρισε το Πείραμα του Πιτέστι ως την πιο φρικιαστική και αποτρόπαια πράξη βαρβαρότητας  του σύγχρονου κόσμου. Η δύναμη του Σολζενίτσιν είναι ότι μέσα από τα κείμενά του αποδεικνύει και αυτό βέβαια συσχετίζεται και με την Παιδεία του-, ως  μαθηματική εξίσωση το ιδεολογικό φορτίο του Κομμουνισμού και του Ναζισμού. Και για αυτό λέει ότι: «ο Μαρξ, ο Χέγκελ, ο Φίχτε, είναι το Γκουλάγκ –ο Κομμουνισμός». Η ζωή του Σολζενίτσιν είναι ένα Μυθιστόρημα. Καταρχήν στα παιδικά του χρόνια, από την μία, υποβαλλόμενος ο ίδιος στην πλύση του εγκεφάλου την οποία υπέστη στο σχολείο, πιστεύει στην Αναγκαιότητα και στην Νομοτέλεια του Κομμουνισμού. Από την άλλη υπάρχει στο σπίτι του η Πίστη. Εκείνη την περίοδο  όσοι πίστευαν στον Χριστιανισμό, το καθεστώς τους θεωρούσε ψυχικά ασθενείς. Στην τελευταία συνέντευξή του, στο περιοδικό Spiegel, λέει ο Σολζενίτσιν : «η δύναμη του Ανθρώπου και το θεμέλιο του Ανθρώπου, είναι η Πίστη». Ο ίδιος  είχε τη μητέρα του από την μία, το σχολείο και την κοινωνική εκπαίδευση από την άλλη, που ήταν η Πτέρυγα των Καρκινοπαθών.

Αλλά η μεταστροφή του στο Χριστιανισμό γίνεται όταν συμμετέχει στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αξιωματικός στον Κόκκινο Στρατό. Αν και τιμήθηκε δύο φορές ως  ήρωας στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ακόμη  και σήμερα κάποιοι τον συκοφαντούν ως  Ναζί και προδότη. Το εντυπωσιακό είναι ότι ενώ έχει πεθάνει, μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα εάν πάτε σε ένα βιβλιοπωλείο, θα σας κοιτάξουν περίεργα αν ζητήσετε τα βιβλία του Σολζενίτσιν. Εγώ αυτό το έζησα το 1974 -75, γιατί όποιος ζητούσε ένα βιβλίο του, τον κοιτούσαν καχύποπτα. Το 1945 όταν βρίσκεται στην Ανατολική Πρωσία, στέλνει ένα γράμμα στον  φίλο του Nicolai Vitkevic το  οποίο καταφέρνει και το αποκρυπτογραφεί η Νικαβεντέ, γιατί μιλούσε με κωδικούς. Εκεί απομυθοποιεί τον Στάλιν, τον κατηγορεί για τον αποκεφαλισμό  της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού το 1936, με αποτέλεσμα  ο Γερμανικός στρατός όταν εισέβαλε στη Ρωσία να φτάσει στα πρόθυρα της Μόσχας. Εξοντώνει  δηλαδή τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι ήταν μαθητές του Τρότσκι και είχαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού, εκπαιδευόμενοι στην περίοδο του Εμφυλίου κάνοντας τρομερά Εγκλήματα. Αδίστακτοι και χωρίς ενδοιασμούς είχαν φτάσει στα ανώτατα κλιμάκια του Κόκκινου Στρατού. Στο πλαίσιο των Δικών της Μόσχας, με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις, ο Στάλιν εκκαθάρισε τους αντιπάλους του ως εν δυνάμει εχθρούς στο Κόμμα και το Στρατό  όπως έγινε και σε όλη την ιστορία των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Τα ίδια συνέβησαν και στην Ελληνική Αριστερά. Σε αυτό το  γράμμα ο Σολζενίτσιν  αναφέρει τρία θέματα. Πρώτον, καταγγέλλει τον Στάλιν για τη συμφωνία με τον Χίτλερ. Δεύτερο βλέποντας όλη τη φρίκη και πως οι αξιωματικοί και οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού, χρησιμοποιούσαν τους Ρώσους στρατιώτες-μιλάμε για 20 εκατομμύρια απώλειες του Ρωσικού Στρατού και  λαού-  αναφέρει ότι: «τα εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα χάθηκαν εξαιτίας της αδιαφορίας της Εξουσίας για την ανθρώπινη ζωή». Τέλος, αμφισβητεί τις περίφημες στρατηγικές ικανότητες, και τη στρατιωτική ιδιοφυία του Στάλιν. Στις 7 Ιουλίου, συνέπεια αυτού του γράμματος, καταδικάστηκε σε 8 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας και σε μόνιμη εξορία.

Ο Σολζενίτσιν σπούδασε μαθηματικά και φυσική. Επίσης  έκανε  τρία χρόνια  σπουδές  και πήρε δίπλωμα από το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας της Μόσχας μέσω αλληλογραφίας. Η μητέρα του ήτανε ασθενής,  και δεν είχαν και την οικονομική κατάσταση για να ταξιδέψει στην Μόσχα. Το Αμερικανικό περιοδικό της Λογοτεχνίας το «Κριτέριον» το Σεπτέμβριο του 2017 ανακήρυξε «Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», ως το σημαντικότερο βιβλίο του 20ού αιώνα. Ο Σολζενίτσιν συνεχίζει την μεγάλη κληρονομιά του Πούσκιν ,του Γκόγκολ, του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι. Και θεωρώ  ότι κλείνει και τον κύκλο. Είναι Τιτάνας της Λογοτεχνίας της Ρωσικής και της Παγκόσμιας, έχει βέβαια αυτόν τον μεσσιανικό και τον σωτηριολογικό χαρακτήρα, που έχουν  οι Ρώσοι συγγραφείς αλλά και οι Σκηνοθέτες. Αυτό το βλέπουμε και στον Αντρέι Ταρκόφσκι. Κατά τον Σολζενίτσιν, το σημαντικότερό του έργο, είναι το R17. Δηλαδή η Ρωσία το ’17, το οποίο το έγραψε έξι χρόνια και που είναι η αποκατάσταση της αλήθειας για το τι συνέβη πράγματι στην Ρωσία, ποιες ήταν όλες οι προϋποθέσεις και το πέρασμα από την Τσαρική Αυτοκρατορία στο Κράτος των Μπολσεβίκων.

Ο Σολζενίτσιν είναι ο εκφραστής της Πλατωνικής Τριάδας στην Λογοτεχνία. Θεωρείται από τους πολιτικούς επιστήμονες και τους θεωρητικούς, ως  ο συγγραφέας που μαζί με τον Βολταίρο, επηρέασαν καθοριστικά, την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Σύμφωνα με ένα ντοκιμαντέρ του BBC κατά την περίοδο των εκτοπίσεών του, δίδαξε ως δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και ως μαθηματικός στη Δευτεροβάθμια. Στο σχολείο που δίδαξε, σε μία απομακρυσμένη επαρχία, οι μαθητές έγιναν όλοι μεγάλοι επιστήμονες και στελέχωσαν  τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα της Ρωσίας. Τα τέσσερα γράμματα (Ε.Σ.Σ.Δ.), ένωση Σοβιετικών, Σοσιαλιστικών, Δημοκρατιών, απέδειξε ότι και τα τέσσερα είναι ψέματα. Ποτέ δεν υπήρχε Ένωση, όπως λέει ο ίδιος, καθώς  δεν υπήρχε Σοβιετική Ένωση με την έννοια των Εργατικών Συμβουλίων, που ονομάζει ο Καστοριάδης: «Άμεση δημοκρατία». Και ποτέ δεν υπήρχε Σοσιαλισμός με την έννοια όχι της δημαγωγίας αλλά της πραγματικής Κοινωνικής Ισότητας. Είναι αυτός, ο οποίος πέρα από την φρίκη και τη θηριωδία του Κομμουνισμού, καταδίκασε το Ψέμα. Και επίσης είναι αυτός ο οποίος χαρτογράφησε και κωδικοποίησε τους τρείς όρους στην παγκόσμια βιβλιογραφία και στην Παγκόσμια Ιστορία. Γκουλάγκ, Ζεκ και Διαφωνών. Διαφωνών είναι το πρόσωπο το οποίο διαφωνεί ή έχει μία άλλη άποψη σε μια Ολοκληρωτική Κοινωνία, σε σχέση με όλη την Κοινωνία ή σε σχέση με την ομάδα που βρίσκεται, που λέει την αλήθεια και που οι συνέπειες είναι: η ανάκριση, η σύλληψη, το Γκουλάγκ, ή ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο ψυχιατρείο, η εξόντωση. Το 1967 στην Ένωση Σοβιετικών συγγραφέων, κατήγγειλε ότι στο «DNA του Κομμουνισμού είναι το Ψέμα». Όταν ο θεσμός του βραβείου Νόμπελ ντροπιάστηκε  από τον άθλιο ψευδοσυγγραφέα και πλαστογράφο, τον Σόλοχοφ με τον «ήρεμο Ντον»,  αυτός ο ψευδοσυγγραφέας   δήλωσε στην Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων ότι: «πρέπει να  απαγορευτεί  στο  Σολζενίτσιν να γράφει». Ο Σολζενίτσιν καταγγέλλοντας στην Ένωση το Ψεύδος του Κομμουνισμού, είχε την υποστήριξη των αντικαθεστωτικών της Ανατολικής Ευρώπης. Οι Διαφωνούντες στην Ρουμανία, η Επιτροπή Πάουλ Γκόμα και στην Τσεχοσλοβακία οι τρεις από την Χάρτα της Πράγας  διάσημοι συγγραφείς, Κόχουτ, Χάβελ και Βακούλικ εκδήλωσαν την αλληλεγγύη τους. Το  ίδιο συνέβη και στην Ουγγαρία και στην Πολωνία.

Θα  έλεγα ότι η ζωή του, είναι ένα θαύμα για τους εξής λόγους: ήταν ένας άνθρωπος που έζησε όλες τις συμφορές. Τον Κομμουνιστικό Ολοκληρωτισμό, το Γκουλάγκ, την εκτόπιση, την εξορία, τον καρκίνο. Αυτοθεραπεύτηκε. Κατέγραψε όλη την Ιστορία των Γκουλάγκ, απονομιμοποίησε το Κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο είναι το πιο Εγκληματικό στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Ένα Αστυνομικό καθεστώς, οργανωμένο με  διαβολικό τρόπο,  στο να εξοντώνει τους αντιπάλους του. Ο ίδιος  επέζησε, έφτασε 90 χρονών, και πάντα έλεγε ότι: «προσεύχομαι στον Θεό, να τελειώσω την Ιστορία της Ρωσίας του 20ού αιώνα». Και σύμφωνα με τη μαρτυρία της γυναίκας του, Ναταλίας Σβέτλοβα, την κάλεσε  μία εβδομάδα πριν να πεθάνει και αφού έγραψε και την τελευταία φράση, της είπε: «τώρα θα παραδοθώ στον Θεό».

«Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του και εμείς να αξιωθούμε να έχουμε τον σταυρό της μνήμης του».

*Ο πατήρ Πέτρος Μινώπετρος ήταν σκηνοθέτης, έγινε ιερέας και διαπρέπει ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδές στη σκηνοθεσία, σκηνοθέτησε έργα για την τηλεόραση τον κινηματογράφο και την όπερα, έχει συγγράψει πλήθος σεναρίων, και μεταξύ άλλων έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως καθηγητής σε ιδιωτικά σχολεία, κολλέγια και ανώτερες σχολές με αντικείμενο τη σκηνοθεσία και τον κινηματογράφο

https://www.thepresident.gr/2021/03/14/ta-egklimata-toy-kommoynistikoy-oloklirotismoy-mesa-apo-tis-martyries-toy-al-solzenitsin/?fbclid=IwAR2_w0BY-8h-yyOSsS_DRdJZdVqrBP-BjlHM3XH3dLPm_gCVb5SD7vhdRkA#.YFJSQV-Flco.facebook