ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΦΥΣΙΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΌ - Αφού, λοιπόν, βομβαρδίσεις την κοινωνία με όλες τις μουρλές θεωρίες και πεποιθήσεις διαφόρων, το παράλογο, το αφύσικο, το εξωφρενικό αρχίζει και φαίνεται συμπαθές

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle 

Είναι πολύ απλό το αφύσικο να γίνει φυσιολογικό. Πρώτα βάζεις το θέμα στο τραπέζι. Πάντα υπάρχουν οι καλοθελητές που θα κάνουν την αρχή. Το τυλίγεις με ένα αμπαλάζ πιασιάρικο, ευαισθητούλικο, να έχει κάτι από «ανθρώπινα δικαιώματα», «ισότητα», «δημοκρατία». Και το δίνεις σε πολιτικούς «προοδευτικούς» και συνεργαζόμενα ΜΜΕ για να ξεκινήσει η προπαγάνδα στην κοινωνία.

Συγχρόνως οργανώνεις τη διαπόμπευση, τον τραμπουκισμό, τη συκοφάντηση, ακόμη και το κυνήγι όποιου τολμήσει να πει ότι ο γάιδαρος δεν πετάει. Διότι κατά τον «προοδευτικό νου» ο γάιδαρος φυσικά και πετάει. Και εκτός από τον ιπτάμενο γάιδαρο, έχουν δικαίωμα σε πτήσεις και η κατσίκα και ο ασβός και άλλα ζώα, τα οποία ναι μεν δεν τα προίκισε η φύση με φτερά, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία στις μέρες μας.

Αφού, λοιπόν, βομβαρδίσεις την κοινωνία με όλες τις μουρλές θεωρίες και πεποιθήσεις διαφόρων που σε παλαιότερες εποχές θα ήταν του γιατρού, αλλά τώρα τους ακούμε με ανοιχτό το στόμα, το παράλογο, το αφύσικο, το εξωφρενικό αρχίζει και φαίνεται συμπαθές. Εξοικειώνεται το κοινό με τον ιπτάμενο ασβό. Σου λέει, αυτός δηλαδή γιατί να μη δει τη γη από ψηλά όπως ο αετός; Και έτσι αρχίζει η κοινωνία να σκέφτεται πόσο αδικημένα είναι από τη φύση ο ασβός, το κουνάβι, ο τράγος και πώς θα αποκατασταθεί η αδικία. Ερχεται, λοιπόν, ο «προοδευτικός» πολιτικός και δίνει λύση. Με έναν νόμο και ένα άρθρο όλα αυτά τα ζώα που δεν μπορούν να πετάξουν θα αποκτήσουν φτερά.

Υπάρχουν βέβαια και μερικοί γραφικοί, κάτι συντηρητικοί, καθόλου ανοιχτόμυαλοι που επιμένουν πως αυτό δεν γίνεται. Και έχουν καταντήσει στις μέρες μας οι λογικοί να φαίνονται ζουρλοί και οι ζουρλοί κανονικοί άνθρωποι.

Ο,τι ακριβώς συνέβη και στο θεατρικό έργο του Ιονέσκο «Ρινόκερος». Οταν εμφανίστηκε ο πρώτος ρινόκερος στην πόλη, όλοι ήταν ανάστατοι. «Τι είναι αυτό;» έλεγαν. Σιγά σιγά οι ρινόκεροι πολλαπλασιάζονταν. Ο κόσμος άρχιζε να τους συνηθίζει. Δεν προκαλούσαν πια εντύπωση. Μέχρι που τελικά όλοι στην πόλη έγιναν κι αυτοί ρινόκεροι και ο ήρωας έμεινε ο μόνος άνθρωπος. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του ζώου από τον συγγραφέα.
Ετσι και τώρα. Οι ρινόκεροι γίνονται κανονικότητα και ο κόσμος συνηθίζει. Μόνο που όσοι αποδέχονται τους ρινόκερους μετατρέπονται και οι ίδιοι σε παχύδερμα. Οι άνθρωποι τελικά σε αυτήν τη χώρα θα μείνουν μία μειοψηφία;

NEWSBREAK 

ΓΙΑ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ - Αντί να θωρακίσουμε τα δάση μας με νόμους, ανοίξαμε τις ορέξεις των επιτηδείων

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Οι όμορφες χώρες όμορφα καίγονται. Αυτό μου έρχεται στο μυαλό εδώ και εβδομάδες καθώς οι πυρκαγιές καταστρέφουν τον δασικό μας πλούτο σε ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα. Η χώρα μας μετατρέπεται τα τελευταία χρόνια σε κρανίου τόπο. Τεράστιες δασικές εκτάσεις που έμειναν αλώβητες επί δεκαετίες γίνονται στάχτη. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Το «112» έχει πάρει και αυτό φωτιά και διώχνει όλους όσοι θα μπορούσαν να μείνουν και να σώσουν τις περιουσίες τους, με κίνδυνο της ζωής τους κάποιες φορές. Δεν είναι λίγες εκείνες οι περιπτώσεις που οι κάτοικοι των χωριών έσβησαν τις φωτιές, προστάτευσαν τα σπίτια τους, έσωσαν τους γείτονές τους, έσωσαν το δάσος τους, τα χωράφια τους, τα ζώα τους, γιατί έμειναν στον τόπο τους και δεν έφυγαν. Το «112» μπορεί να σώζει ζωές, αλλά δεν σβήνει φωτιές. Κοινώς η πολιτική του «112» που εφαρμόζεται κατά κόρον δεν αρκεί. Και όχι μόνο δεν αρκεί. Μπορεί να είναι και επιβλαβής ενίοτε. Διότι οι πολίτες μπορούν να βοηθήσουν σε πολλά σε μια πυρκαγιά. Στην κατάσβεση, στη δημιουργία αντιπυρικής ζώνης, στη βοήθεια που μπορούν να παρέχουν σε άλλους, σε απεγκλωβισμούς, στην περιφρούρηση των περιοχών. Αυτή είναι η κοινωνική συνοχή, αυτή είναι η αλληλεγγύη με νόημα, ουσία και αποτέλεσμα. Αυτές οι θαρραλέες πράξεις είναι ίδιον των Ελλήνων, είναι οι αξίες που μας ενώνουν απέναντι σε κάθε απειλή, είναι οι αξίες που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Θυμάμαι, στις πυρκαγιές της Ηλείας έφτασαν εθελοντές από όλη την Ελλάδα, οι οποίοι με κλαδιά, με τα λάστιχα, με μηχανήματα, όπως μπορούσαν, βοηθούσαν στην κατάσβεση κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Τώρα με το «112» δεν μπορούν να μείνουν, να προφυλάξουν τις περιουσίες τους ούτε οι ιδιοκτήτες τους. Με αποτέλεσμα να παραδίδονται σπίτια στις φλόγες. Οταν βρεις το σπίτι σου αποκαΐδια, μπορεί να μην είσαι ο ίδιος νεκρός, αλλά μέσα σου έχουν πεθάνει πολλά πράγματα. Ως εκ τούτου το επιχείρημα που ακούγεται «δεν πέθανε κανείς», ενώ γίνονται στάχτη οι κόποι μιας ζωής, για άλλους το μέσο βιοπορισμού τους, για άλλους οι παιδικές τους αναμνήσεις και για όλους ο δασικός μας πλούτος, μόνο ως ειρωνεία μπορεί να ακουστεί.

Αντί να θωρακίσουμε τα δάση μας με νόμους για να τα προστατεύσουμε, πράξαμε το ακριβώς αντίθετο. Ανοίξαμε τις ορέξεις των επιτηδείων. Και ιδού τα καταστροφικά αποτελέσματα.

 

https://www.newsbreak.gr/apopseis/491755/gia-tis-pyrkagies/ 

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ» ΓΛΩΣΣΑ;

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Η Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία βάφτισε τους σλαβόφωνους Σκοπιανούς «Μακεδόνες», αποδίδοντάς τους «μακεδονική» γλώσσα και ιθαγένεια, αρχίζει και παράγει αποτελέσματα.

Το Πρωτοδικείο Φλώρινας επικύρωσε το καταστατικό μίας ΜΚΟ με την ονομασία «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας» με έδρα τη Φλώρινα, η οποία έχει ως σκοπό τη διάδοση της «μακεδονικής» γλώσσας σε Ελληνες. Το κατά πόσον υπάρχει «μακεδονική» γλώσσα το έχουν ήδη αναλύσει με ακλόνητα επιχειρήματα σπουδαίοι γλωσσολόγοι. Δεν υπάρχει.

Το ίδιο ισχυρίζονται και οι Βούλγαροι, τόσο οι πολιτικοί τους όσο και επιστήμονες, που δηλώνουν ότι η γλώσσα που μιλούν στα Σκόπια και πέριξ αυτών αποτελεί βουλγάρικο ιδίωμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και όσοι υπερψήφισαν αυτήν την κατάπτυστη συμφωνία, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις του κόσμου, δεν τους χάρισαν απλά μία γλώσσα με την ονομασία «μακεδονική», αλλά έφτασαν στο σημείο να υπογράψουν ότι τα «μακεδονικά» ανήκουν στην ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών.

Σλαβικά μιλά η Μακεδονία, η οποία προφανώς έχει Σλάβους για κατοίκους και σλαβική ιστορία μέσα στους αιώνες. Σλάβος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και σλαβικά η γλώσσα που μιλούσε και αυτός και οι απόγονοί του. Αλλιώς την είχαμε μάθει την ιστορία, αλλά ευτυχώς ήρθαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Ζάεφ και μας την έμαθαν σωστά.

Δεν περιμέναμε τίποτα άλλο, βέβαια, από ένα κόμμα που έχει τις ιστορικές και πολιτικές του καταβολές στον στρατό που πολεμούσε στον Εμφύλιο για να καταστήσει τη βόρεια Ελλάδα σλαβική επαρχία. Πού να ήξεραν τότε πόσο εύκολα, πόσο αναίμακτα και πόσο απαλά θα γινόταν πραγματικότητα το όραμά τους και θα αποκαλούσαμε «Μακεδονία» σλαβόφωνες περιοχές και «Μακεδόνες» όχι τους Ελληνες, αλλά τους Σκοπιανούς.

Από τη στιγμή που η συμφωνία αναγνωρίζει «μακεδονική» γλώσσα, τους έχουμε δώσει την άδεια να την προωθήσουν όπου και όπως θέλουν. Μαζί με τα μαθήματα γλώσσας θα αρχίσουν και τα μαθήματα ιστορίας και πολιτισμού. Και κάπου εκεί θα βγει και ο Μέγας Αλέξανδρος να μιλά το βουλγάρικο ιδίωμα και να έχει φτάσει τον σκοπιανό πολιτισμό μέχρι τα βάθη της Ανατολής. Κάπου εκεί θα εμφανιστεί μία καταπιεσμένη μειονότητα στη βόρεια Ελλάδα που ομιλεί τα μακεδονικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν είναι πλέον κυβέρνηση. Αυτός ήρθε, χάρισε τη Μακεδονία και απήλθε. Το θέμα είναι τι κάνει πλέον αυτή η κυβέρνηση. Θα αποδεχτεί ένα κέντρο να διαδίδει στην ελληνική Μακεδονία τα «μακεδονικά» των Σκοπιανών;

https://www.newsbreak.gr/apopseis/400095/makedoniki-glossa/

ΧΟΥΝΤΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Η ελευθερία μας πηγάζει από τα Συντάγματα, όχι από τους Γεραπετρίτες και τους Σκέρτσους. Αυτό που ουσιαστικά συντελείται στη χώρα με τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους και τους περιορισμούς σε μερίδα ανθρώπων που είναι υγιείς είναι μία χούντα νέου τύπου.

Αυτή που την κάνουν παρεάκια κακομαθημένων γόνων και όχι ο στρατός. Το να ζεις, να περπατάς όπου σου αρέσει, να ταξιδεύεις, να πίνεις τον καφέ σου με φίλους σου, να διασκεδάζεις δεν είναι κάτι που μπορεί να σου απαγορεύσει ο κάθε Μητσοτάκης. Αυτό ωστόσο φαίνεται να το έχουν ξεχάσει στη χώρα μας, καθώς κάθε μέρα ανακοινώνουν περιοριστικά μέτρα για όσους δεν έχουν εμβολιαστεί. Ειδικά μαγαζιά για εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, επιπλέον ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση για τους τελευταίους ως τιμωρητικό μέτρο. Κι αυτό για να «πείσουν» τον κόσμο να εμβολιαστεί. Για να τον εξαναγκάσουν δηλαδή. Τα μέτρα πηγαίνουν παρέα με την προπαγάνδα για τους μιαρούς ανεμβολίαστους, τους ανεύθυνους, τους ψεκ, τους επικίνδυνους.

Ξεχνώντας βέβαια ότι αυτοί που δέχονται το κυβερνητικό bullying είναι πολίτες που τους πληρώνουν, που είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, που είναι υγιείς -γι’ αυτό και δεν βρίσκουν λόγο να κάνουν το εμβόλιο-, που δεν κινδυνεύουν, που έχουν κάθε δικαίωμα να φοβούνται τα εμβόλια περισσότερο από τον ιό.

Η επίκληση στην προστασία της δημόσιας υγείας είναι τουλάχιστον φαιδρή και οι κυβερνώντες νομίζουν ότι απευθύνονται σε ανόητους. Κάθε μέτρο που λαμβάνει η Πολιτεία οφείλει να είναι αναλογικό μίας κατάστασης και σίγουρα να μην καταπατά την αρχή της ισότητας. Κοινώς για να περιορίσεις τις μετακινήσεις του κόσμου στον βαθμό αυτό, η πανδημία πρέπει να ομοιάζει με πανούκλα. Με 800 κρούσματα περίπου, 180 διασωληνωμένους και 4 θανάτους με μέσο όρο ηλικίας τα 78 δεν τη λες και κρίσιμη την κατάσταση, για να μην αφήνεις τον κόσμο να ζήσει. Ούτε φαίνεται ότι υπάρχει και κανένα τρομερό εφέ από τους ανεμβολίαστους στη διασπορά. Άσε που οι ίδιοι οι επιστήμονες λένε ότι και οι εμβολιασμένοι κολλάνε και μεταδίδουν.

Οπότε προς τι όλοι αυτοί οι περιορισμοί; Προς τι το απαρτχάιντ με ειδικά μαγαζιά για τους μεν και τους δε και ειδικό τρόπο μετακίνησης προς τα νησιά; Για ποιο λόγο όλη αυτή η χουντάρα και όλο αυτό το bullying κατά των πολιτών της χώρας; Κι ας μας εξηγήσει κάποιος. Πώς ένας υγιής γίνεται κίνδυνος θάνατος; Από πότε ένα εμβόλιο για μία αρρώστια θανατηφόρα για ελάχιστους είναι υποχρεωτικό; Γιατί τα μέτρα το καθιστούν υποχρεωτικό, αφού για να έχεις στοιχειώδεις ελευθερίες πρέπει να ανήκεις στην «προνομιούχα» ομάδα των εμβολιασμένων. Πολλοί εκ των οποίων νομίζουν ότι πρέπει να πάρουν και παράσημο επειδή εμβολιάστηκαν. Αυτά τα μέτρα συνιστούν πολιτική εκτροπή. Ας το έχουν υπ’ όψιν τους αυτό, όταν θα ζητήσουν ψήφο. Αλλά τι λέω; Ούτως ή άλλως δεν την υπολογίζουν.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/220673/choynta-neoy-typoy/

ΑΠ' ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΗ

«Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά» η λευτεριά μας. Εκεί μέσα εκατοικούσε, μας λέει ο Σολωμός, «και ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.»

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Τετρακόσια χρόνια ραγιάδες, τετρακόσια χρόνια σκλαβιά, τετρακόσια χρόνια οθωμανικός ζυγός, παιδομάζωμα, εξισλαμισμός, σφαγές και δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν τον Ελληνισμό, δεν κατάφεραν να ξεχάσουν οι Έλληνες τη γλώσσα τους, τα ιερά και τα όσιά τους, τη θρησκεία τους.

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο και νομίζω μοναδικό αυτό το γεγονός στην Ιστορία, όπου ένα έθνος δεν αφομοιώθηκε από τους κατακτητές του, δεν εξαφανίσθηκε μετά από τόσους αιώνες δουλείας. Και όχι μόνο δεν αφομοιώθηκε, αλλά μία χούφτα άνθρωποι αποφάσισαν ύστερα από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς να διεκδικήσουν την ελευθερία του έθνους και να την κερδίσουν.

Τα γεγονότα, η τόλμη των πολεμιστών, η ίδια η Επανάσταση ξεπερνούν με το μεγαλείο τους κάθε ερμηνεία της, κάθε εορταστική εκδήλωση λίγων και «εκλεκτών». Ολα δείχνουν τόσο μικρά και ασήμαντα μπροστά στη γενναιότητα και την ορμή των Αγωνιστών του ’21 που δεν δίστασαν να φωνάξουν «Ελευθερία ή Θάνατος» και να σηκώσουν το σπαθί τους ενάντια στον Οθωμανό δυνάστη. «Οταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πώς δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις» λέει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στον λόγο του στην Πνύκα το 1838. Αυτοί οι περίφημοι άνθρωποι που «στόλισαν την ανθρωπότητα με αρετή», όπως μας λέει ο Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του, μας έδωσαν την ελευθερία μας.

Τα λόγια του Κολοκοτρώνη στον Ιμπραήμ που κατακαίει την Πελοπόννησο και σφάζει τον ελληνικό πληθυσμό της είναι ένα μήνυμα που ακόμη και σήμερα είναι επίκαιρο: «Όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μήτε πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε. Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε».

Η Επανάσταση φωτίζει με το μεγαλείο της το ελληνικό έθνος. Ένα έθνος που θα ζούσε σκλαβωμένο ή που δεν θα υπήρχε καν, αν οι Αγωνιστές μας δεν έδιναν τη ζωή τους. Τι θα ήταν η Ελλάδα χωρίς τον Αγώνα τους, χωρίς την Επανάσταση; Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε την τύχη του Ελληνισμού στα ελληνικά εδάφη επί χιλιετίες, χαμένα πια, πέρα από το Αιγαίο, στα παράλια της Μικράς Ασίας, στην κατεχόμενη Κύπρο, στις αλλοτινές ελληνικές συνοικίες της Πόλης. Εκεί όπου όλα είναι πια σιωπηλά.

Η Επανάσταση στέκεται ψηλά, πάνω και πέρα από τους εορτασμούς των επισήμων. Βρίσκεται μέσα στην ελληνική ψυχή μας. Φωτίζει την Ιστορία μας, το πνεύμα μας, το παρόν και το μέλλον μας. Ας κρατήσουμε αυτό το φως πάντα αναμμένο κι ας παραδειγματιστούμε από τους απλούς αυτούς ανθρώπους, τους ήρωές μας, που αγωνίστηκαν για την Ελλάδα.

Θνητοί τοις αθανάτοις γόνυ κλίνατε.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/190915/ap-ta-kokkala-vgalmeni/

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ 1821 - ΕΙΝΑΙ ΠΑΣΙΦΑΝΕΣ ΟΤΙ ΟΛΟ ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Μόλις ενάμισης μήνας υπολείπεται από την 25η Μαρτίου και δεν συμβαίνει τίποτε που να τιμά την Επανάσταση του 1821. Μάλλον υποτιμητικό είναι ό,τι προβάλλεται παρά τιμητικό.

Αρχικά διορίστηκε μια επιτροπή, της οποίας τέθηκε επικεφαλής όχι κάποιος επιστήμονας, κάποιος επιφανής ιστορικός, κάποιος άνθρωπος των γραμμάτων, κάποιος, τέλος πάντων, με ένα κύρος και πνευματικό βάρος, αλλά μια κοσμική κυρία, η οποία ουδεμία σχέση είχε με το θέμα. Στη συνέχεια έφτιαξαν ένα εντελώς αδιάφορο σήμα για το γεγονός, από το οποίο απουσίαζαν η σημαία, ο σταυρός και οτιδήποτε θύμιζε Ελληνική Επανάσταση.

Συγχρόνως, άρχισε και μια αρθρογραφία της κλειδαρότρυπας, που ανέλαβε να μας πληροφορήσει για διάφορα «πικάντικα» σχετικά με τους ήρωες της Επανάστασης, να μας δώσει μια νότα πιο ελαφριά γι’ αυτούς τους γενναίους άνδρες, να μη νομίζουμε, δηλαδή, ότι ήταν και τίποτε σπουδαίοι ανθρώποι. Ακολούθησαν παραιτήσεις μελών και ξεσηκωμός των Ελλήνων, που, ευτυχώς, ακόμα έχουν κάποια εθνικά αντανακλαστικά, και η αρθρογραφία αυτή σταμάτησε. Δεν σταμάτησε όμως ο εξευτελισμός της επετείου. Στην κορδέλα του σήματος που ανεμίζει πρόσθεσαν κάποια στιγμή και διάφορους σπουδαίους Ελληνες, αρχίζοντας από τον Περικλή, συνεχίζοντας με την Κάλλας και τον Παπανικολάου και καταλήγοντας στο σήμερα, με έμβλημα τον Αντετοκούνμπο (;;;;!!!!). Προφανώς για την επιτροπή χάθηκαν οι σύγχρονοι σπουδαίοι Ελληνες επιστήμονες, καλλιτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος που σηματοδοτούν τη σύγχρονη Ελλάδα. Πιθανόν τα μέλη της επιτροπής να ψάχνουν τις αναφορές τους σε μπασκετμπολίστες του NBA για να προσδιοριστούν και να έκριναν ότι το ίδιο πρέπει να κάνει και ο σύγχρονος Ελληνας. Ελειψαν, φαίνεται, οι δικοί μας ολυμπιονίκες, αν έπρεπε τελικά να διαλέξουμε κάποιον αθλητή, που ανέβασαν την ελληνική σημαία στο υψηλότερο βάθρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Απτόητη η επιτροπή, προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις εθνομηδενιστικές φιλοδοξίες της, πουλά και κάτι κακόγουστα σουβενίρ, κάτι παγούρια με τσαρούχια, μολύβια με φούντες, κούπες, σχολικές τσάντες και ένα σωρό άλλα χαρτικά, θεωρώντας προφανώς ότι η Επανάσταση είναι τουριστικό προϊόν, όπως τα μπιχλιμπίδια που πουλάνε τα τουριστικά καταστήματα στο Μοναστηράκι. Εξαιρώ τη σειρά νομισμάτων, που ωστόσο είναι πανάκριβη. Τέλος, η Επιτροπή 2021, μαζί με τον πρωθυπουργό, ανακοίνωσε ένα forum με τίτλο «Η Ελλάδα το 2040», στο οποίο θα συζητηθούν θέματα πολύ σχετικά με την Επανάσταση, όπως το περιβάλλον, o τουρισμός και η τεχνολογία.

Εν ολίγοις, είναι πασιφανές ότι το όλο εγχείρημα δεν θέλει να τιμήσει τα 200 χρόνια από την Επανάσταση, δεν θέλει να αφήσει κανένα αποτύπωμά της στη συνείδηση των Ελλήνων. Θέλει ακριβώς το αντίθετο. Να την ξεχάσουμε. Κι έτσι αποκομμένοι από την ένδοξη Ιστορία μας, να παραδώσουμε ευκολότερα ό,τι απέμεινε από τα πάτρια εδάφη και τον Ελληνισμό.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/167158/i-epeteios-toy-1821/

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

Της Ελένης Παπαδοπούλου

Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Πέρασε κάπως στα ψιλά η φασιστική πρακτική των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να καταργήσουν τους λογαριασμούς του εν ενεργεία προέδρου των ΗΠΑ, αλλά και πολλών άλλων που τυγχάνουν υποστηρικτές του.

Πολλοί χάρηκαν, γιατί είχαν ανησυχήσει τα μάλα που ο Τραμπ υποκινούσε σε ανατροπή του πολιτεύματος, όπως ισχυρίζονται. Αυτές οι φωνές, είπαν, δεν πρέπει να ακούγονται.

Όλοι αυτοί βέβαια όσο καιρό οι οπαδοί του «Black lives matter» έκαιγαν, διέλυαν, έκλεβαν και βιαιοπραγούσαν είχαν πάθει αλαλία. Και όταν μιλούσαν, μόνο μπράβο δεν τους έλεγαν. Ή μπορεί και να τους έλεγαν. Οι άνθρωποι αυτοί που υποστηρίζουν τον φασισμό των εταιριών κοινωνικής δικτύωσης προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που ήθελε ο Τραμπ ήταν να κάνει πραξικόπημα.

Πιστεύουν δηλαδή ότι τα πραξικοπήματα και οι εισβολές στα Κοινοβούλια δεν γίνονται με στρατό, τανκς και με όπλα, αλλά με δέκα θερμοκέφαλους που φοράνε γούνινα καπέλα, κόβουν βόλτες στους διαδρόμους του Καπιτωλίου και βγάζουν φωτογραφίες δίπλα στα αγάλματα. Θα ήταν απλά γελοία η άποψη, αν δεν ήταν επικίνδυνη. Από την ημέρα της εισβολής στο Καπιτώλιο, όπου όλοι έκπληκτοι παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πώς λειτουργεί ο όχλος, ο οποίος παρεμπιπτόντως φάνηκε τελικά να λειτουργεί ψύχραιμα, γίνεται κυνήγι μαγισσών. Έχουν φτάσει δε σε τέτοιο σημείο υπερβολής, που πλέον και μη τραμπικοί έχουν απορήσει προς τι τόσο μένος. Η δε δολοφονία εν ψυχρώ της άοπλης λευκής οπαδού του Τραμπ πέρασε στα ψιλά. Παράπλευρη απώλεια.

Τα χαρακτηριστικά της έπαιξαν τον ρόλο τους στο να μη δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην εντελώς παρανοϊκή ενέργεια του αστυνομικού που την πυροβόλησε. Αν η δολοφονημένη ήταν μαύρη, οπαδός των «Black lives matter», το βίντεο της δολοφονίας θα έπαιζε ακόμη, ενώ θα είχε καεί όλη η Αμερική. Και φυσικά θα έφταιγε ο Τραμπ και γι’ αυτό.

Όλως τυχαίως οι ήρωες των αντιφάδων, των αριστερών, των κεντροαριστερών και διαφόρων που ανήκουν στις προοδευτικές μούμιες γεννούν βίαια κινήματα, τα οποία διαδίδονται χωρίς κανένα εμπόδιο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και το διαδίκτυο, γενικότερα επί σειράν ετών. Οι νεκροί της άλλης πλευράς είναι απλά παράπλευρες απώλειες, ειδικά όταν είναι κανονικοί άνθρωποι και δεν ανήκουν σε κανένα περιθώριο. Τα κοινωνικά δίκτυα με την επιλεκτική ευαισθησία αφήνουν άτομα, ομάδες ολόκληρες να στοχοποιούν ανθρώπους και να ξερνούν μίσος κατά της κοινωνίας, αλλά δεν αντέχουν όποιον αντιτίθεται με επιχειρήματα στον παραλογισμό τους. Με κάτι τέτοια γεγονότα και έχουμε φτάσει πλέον να αναρωτιόμαστε ποιος αντιμετωπίζει τελικά ρατσισμό.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/161069/koinonika-diktya-kai-logokrisia/

ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ

Της Ελένης Α. Παπαδοπούλου | 19/11/20

«Το δάκρυ κάναμε νερό

και το κρασί φαρμάκι

και με το κύμα τ’ αλμυρό

χορτάσαμε ψωμάκι

…

κι είχαμε περηφάνια

στην πίκρα στην ορφάνια»

Νίκος Γκάτσος

Τον βαρύτερο φόρο στα χρόνια της κρίσης τον πληρώνει ο περήφανος άνθρωπος. Και δεν μιλώ για τον ατομιστή, υπερφίαλο οδοστρωτήρα που προκειμένου να επιβιώσει πατάει επί πτωμάτων και σαρώνει κάθε ευαισθησία στο διάβα του. Ούτε για τον υπερόπτη, φαντασμένο με το βλέμμα «100 καρδιναλίων» που επικρίνει και υποτιμά τους πάντες, ατενίζοντάς τους από την κορυφή της αλαζονείας του. Ούτε, βέβαια, για τον αξιολύπητο εγωπαθή που κραυγάζει «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει» για να αποκτήσει οπαδούς και “klik” και να κρύψει τους φόβους του μέσα στο σύνδρομο της αγέλης.

Μιλώ για την άλλη όψη της διττής έννοιας «υπερήφανος» που σημαίνει λαμπρός, σοφός, μεγαλοπρεπής και που την πνίγουμε μέσα στα χωνευτήρια των φοβισμένων ημερών μας. Έλκει την καταγωγή της από την δωρική υπεραξία της ανθρώπινης ύπαρξης κι επιβιώνει στη λαϊκή μας συνείδηση ως μία δέσμη δυσεύρετων αρετών.

Μιλώ για την έννοια της περηφάνιας που ισοδυναμεί με ανθρώπινο ηθικό βράχο. Για εκείνη την φωτεινή υπεροχή που πηγάζει από εσωτερική δύναμη και αυτογνωσία και πλημμυρίζει την αύρα του ανθρώπου. Μια αύρα που όποιος την πλησιάζει νιώθει δέος και θαυμασμό ή συχνότερα τρόμο και φθόνο γιατί αντιλαμβάνεται την «υψομετρική» διαφορά. Μιλώ για το υπέρ που φανερώνεται αβίαστα από υπερχείλιση εσωτερικού πλούτου και μεγαλοσύνης και όχι για το κατασκεύασμα της αυτοπροβολής, της επίδειξης, της φαντασιοπληξίας και του κομπασμού.

«Είναι περήφανος άνθρωπος, 

δεν καταδέχεται να ζητήσει», λέει ο λαός μας.

Μιλώ για τους ωραίους και μοιραίους ανθρώπους που δεν σκύβουν να προσκυνήσουν «κατουρημένες ποδιές» ακόμα και όταν το βάρος του προσωπικού τους σταυρού λυγίζει τα γόνατά τους. Δεν τρυπώνουν στα πολιτικά γραφεία και τους μηχανισμούς για να ζητιανέψουν ρουσφετάκια και εύνοιες και ανταλλάγματα. Δεν τα παίρνουν κάτω απ’ το τραπέζι, δεν κάνουν ηθικές εκπτώσεις, δεν διαπραγματεύονται την εντιμότητά τους, δεν κάνουν τα «γλυκά μάτια» σε κανέναν για να κερδίσουν λίγα άθλια αργύρια. 

Μιλώ γι’ αυτούς που προτιμούν να αδικήσουν τον εαυτό τους παρά τον συνάνθρωπό τους και δεν καταδέχονται να επωφεληθούν από τις αδυναμίες ή να τα βάλουν με ανίσχυρους. Γι’ αυτούς που η ισοτιμία και η ισοπολιτεία, η δικαιοσύνη και η γενναιοψυχία είναι τρόπος ζωής και όχι αερολογία κοπανιστή. Είναι αυτοί που δεν θα σου δώσουν ποτέ υποσχέσεις και ελπίδες. Θα σου δώσουν το χέρι τους για να πιαστείς και το υστέρημά τους για να στηλωθείς. 

Μιλώ γι’ αυτούς που η αλήθεια στα μάτια τους γίνεται καθρέφτης που συντρίβει την υποκρισία του άλλου και τον κάνει να το βάζει στα πόδια κυνηγημένο από τις Ερινύες. Αποτελούν τη Λυδία λίθο της ανθρωπιάς μας. Είναι υπερήφανοι αλλά δεν υπερηφανεύονται ποτέ.

Σπάνιοι, σιωπηλοί μάρτυρες αντοχής, υπομονής και αξιοπρέπειας, σ’ έναν κόσμο καλπάζουσας απανθρωπιάς…
Φάροι μοναχικοί, υψώνονται ανάμεσά μας, μ’ ένα παράπονο στο βαθύ, ραγισμένο βλέμμα τους περιμένοντας κάποιον να το διαβάσει. Πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα σε κάθε σκοτεινή εποχή γιατί τα άγρια ένστικτα της αυτοσυντήρησης τυφλώνουν τους ανθρώπους και απαγορεύουν αυτό το είδος αναγνωσμάτων.

https://tomorrownews.gr/ap

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ

Της Δρ. Ελένης Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Την Τετάρτη το απόγευμα έγινε μια συγκέντρωση κατοίκων στην πολύπαθη πλατεία Βικτωρίας οργανωμένη από επιτροπές κατοίκων τριών περιοχών του γκετοποιημένου 6ου Δημοτικού Διαμερίσματος.

Δεν υπήρχε καμία κομματική ταυτότητα και το λέω ως μία εκ των διοργανωτών. Σκοπός της συγκέντρωσης ήταν η διαμαρτυρία για την αφόρητη κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει η πλατεία Βικτωρίας και η ευρύτερη περιοχή εξαιτίας της γκετοποίησής τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Εδώ και πολλά χρόνια οι κυβερνήσεις φέρονται λες και είμαστε αλάνα κι εμείς οι κάτοικοι αόρατοι. Στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, όπου βρέθηκα τη Δευτέρα για να μιλήσω για την κατάσταση, είχα την αίσθηση ότι τα παγκάκια της πλατείας είναι για πολλούς εκεί μέσα πιο σημαντικά από εμάς. Άκουσα ψεύδη και συκοφαντίες για τους «φασίστες» κατοίκους, άκουσα οδυρμούς για τους «πρόσφυγες» της πλατείας, άκουσα λογύδρια για τα παγκάκια και, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ουδείς αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η περιοχή έχει και κατοίκους. Αισθάνθηκα ότι πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι τελικά έχουν ψηφιστεί για να εκπροσωπήσουν όλες τις εθνικότητες της Γης πλην ημών. Στο συμβούλιο ανακοίνωσα και την πρόθεσή μας να κάνουμε συγκέντρωση και προσκάλεσα, ως όφειλα, όλο το δημοτικό συμβούλιο. Δεν είμαι υπέρμαχος της αντιδημοκρατικής άποψης των αποκλεισμών. Μία δημοκρατία σού δίνει επιλογές. Ας επιλέξει καθένας αυτό που νομίζει καλύτερο. Αλλιώς δεν μιλάμε για δημοκρατία.

Η συγκέντρωση, λοιπόν, ανακοινώθηκε το βράδυ της Δευτέρας και είχε μόλις μία ημέρα ουσιαστικά να οργανωθεί. Ενημερώθηκε το αστυνομικό τμήμα και ελήφθησαν όλες οι απαραίτητες εγγυήσεις για την ομαλή διεξαγωγή της. Την Τρίτη οι γνωστοί μας άγνωστοι εξήγγειλαν αντισυγκέντρωση. Παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαμε τόσο από την Αστυνομία όσο και από τον Δήμο Αθηναίων περί του αντιθέτου, η αντισυγκέντρωση κατέλαβε τον χώρο της πλατείας. Κάποιοι δεν ήθελαν τη συγκέντρωση. Χωρίς να υποχωρήσουμε, συγκεντρωθήκαμε κανονικά και τελικά το αποτέλεσμα ήταν να απομακρυνθούν από την Αστυνομία οι δήθεν αντιφασίστες και να ανέβουμε εμείς στην πλατεία χωρίς να υπάρξουν επεισόδια.

Όλο αυτό παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ ως μία φασιστική, ακροδεξιά, ρατσιστική συγκέντρωση, ενώ η μάζωξη των ολίγων η οποία μας στόλιζε με ό,τι κοσμητικό επίθετο μπορεί κάποιος να φανταστεί, που μας υποσχόταν κρεμάλες, που ήρθε με κοντάρια και κράνη, ετοιμοπόλεμη, να καθαρίσει τις γειτονιές από τις «ρατσίστριες» γιαγιάδες ήταν μια απλή «αντιρατσιστική» εκδήλωση. Το παραμύθι με το οποίο ταΐζει το σύστημα τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια είναι απίστευτο. Στη συγκέντρωση ήρθαν άνθρωποι από διάφορους πολιτικούς χώρους, χωρίς κανένας να δημιουργήσει πρόβλημα ούτε να καπελώσει την εκδήλωση. Τους ευχαριστούμε. Για εμάς είναι μία μεγάλη ΝΙΚΗ αυτό που έγινε. Γιατί ακουστήκαμε. Υπάρχουμε κι εμείς.

NEWSBREAK