«ΦΥΛΑΞΤΕ ΤΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΜΑΣ, ΓΙΟΡΤΑΣΤΕ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ ΣΑΣ, ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΓΕΛΙΩΣΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΞΕΝΑ ΚΙ ΑΝΟΣΤΑ ΦΡΑΓΚΙΚΑ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ»

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

28 Δεκεμβρίου 1958 (Φώτης Κόντογλου, Χριστοῦ Γέννησις: Τό φοβερόν Μυστήριον, Ἐκδ.Ἁρμός, 2001)
 
Τά Χριστούγεννα, τά Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κ’ ἄλλες μεγάλες γιορτές, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία.

Δοκιμάζονται οἱ ψυχές ἐκεινῶν πού δέν εἶναι σέ θέση νά χαροῦνε, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι πικραμένοι ἀπό τίς συμφορές τῆς ζωῆς, τούς χαροκαμένους, τούς ἄρρωστους, οἱ περισσότεροι πικραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς στενεύει ἡ ἀνάγκη νά γίνουνε τοῦτες τίς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνουνται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε λίγη χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἄλλα πρόσωπα πού κρέμουνται ἀπ’ αὐτούς. Οἱ τέτοιοι κρυφοκλαῖνε ἀπό τό παράπονό τους, κι’ αὐτοί εἶναι οἱ πιό μεγάλοι μάρτυρες, πού καταπίνουνε τήν πίκρα τους μέρα νύχτα, σάν τό πικροβότανο.

Ἴσα ἴσα αὐτές τίς ἁγιασμένες μέρες πού θἄπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τίς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον, χωρίζουνται σέ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τὄνα στἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά. Ἀπό τή μιά μεριά εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι οἱ…. δυστυχισμένοι κ’ οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τίς γιορτές.

Κανένα γεφύρι δέν ἑνώνει τίς δύο ἀκροποταμιές, ἐνῶ τίς ἄλλες μέρες ἔρχουνται σέ περισσότερη συνάφεια. Οἱ πλούσιοι κι’ ὅσοι ἔχουνε τόν τρόπο τους κάνουνε, ἀλλοίμονο! τό πᾶν γιά νά ἐπιδείξουνε τά πλούτη καί τ’ ἀγαθά τους στούς λιμασμένους. Κι’ αὐτό γίνεται στὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πού γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στό παχνί!

Γιά τήν γέννηση τοῦ φτωχοῦ Χριστοῦ δέν γιορτάζουνε οἱ φτωχοί σάν καί Κεῖνον, μά γιορτάζουνε οἱ πλούσιοι, πού παίρνουνε γιά ἀφορμή τήν πτωχεία του γιά νά δείξουνε τά πλούτη τους. Μά ἄραγε, ἀνάμεσα σέ δυστυχισμένους μπορεῖ νά νοιώσει κανένας εὐτυχισμένον τόν ἑαυτό του; Μοναχά ἕνας ἀναίσθητος μπορεῖ νά νοιώσει τέτοια εὐτυχία. Ὅσο γιά κεῖνον πού θέλει νά ἐπιδείξη στόν πεινασμένο καί στόν στερημένον τήν ἐλεεινή του αὐτή εὐτυχία, αὐτός εἶναι ἀληθινό κτῆνος. Καί μ’ ὅλα ταῦτα, ὑπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ἀνάμεσά μας, στά χρόνια μας, ἐνῶ ἤτανε σπάνιοι στά παλαιότερα. Εἶναι κι’ αὐτό ἕνα ἀπό τά ὡραῖα πού μᾶς ἔφερε ὁ μέγας πολιτισμός ἀπό τά μεγάλα κέντρα! Στήν Ἀνατολή εἴχανε τά ζεμπίλια, πού ἤτανε πλεχτά ἀπό ψάθα, κι’ ὅ,τι ἔβαζε μέσα κανένας δέν φαινότανε. Γι’ αὐτό, παίζοντας οἱ τουρκομερίτες, λέγανε πώς ἡ λέξη «ζεμπίλι» βγῆκε ἀπό τά λόγια «σέν μπίλ», πού θά πεῖ «ἐσύ νά ξέρης», δηλαδή ἐσύ νά ξέρης μοναχά τί ἔχει μέσα τό ζεμπίλι, ὥστε νά μή λιμάζουνε καί σέ φθονοῦνε οἱ φτωχοί, κεῖνοι πού δέν μποροῦνε ν’ ἀγοράσουνε τά καλά πού ἀγόρασες ἐσύ. Σίγουρα, κι’ αὐτό δέν εἶναι καθόλου καλό καί χριστιανικό, μά τουλάχιστο ἔλειπε ἡ ἁμαρτωλή ἐπίδειξη πού εἶναι τό πιό σατανικό ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα κακά πού φαρμακώνουνε τούς φτωχούς ἀδελφούς μας αὐτές τίς μέρες.

Ὅπως βλέπεις, μέ τήν κακομοιριά πού ἔχει σέ ὅλα ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, μπόρεσε καί γύρισε τίς μέρες τῆς πνευματικῆς χαρᾶς σέ μέρες σαρκικῆς καλοπέρασης γιά τόν ἑαυτό του, καί σέ μέρες πένθους καί δακρύων γιά πολλούς ἀπό τούς συντρόφους του στή ζωή.

Οἱ γιορτές οἱ δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, καί γι’ αὐτό εἴχανε κάποιον ἄλλο χαρακτῆρα ἀπό τίς γιορτές πού γιορτάζουνε ἄλλα ἔθνη, προπάντων σήμερα, πού εἶναι κάποιες αὐτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες χωρίς καμμιά σημασία γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτές τίς ψευτογιορτές ξαμολιοῦνται ὅλα τά βάρβαρα καί ἐγωιστικά πάθη τοῦ ἀνθρώπου, πού κυττάζει μοναχά τήν εὐχαρίστηση τῆς σάρκας. Ἐνῶ οἱ δικές μας οἱ γιορτές, ἐπειδή, ὅπως εἶπα, ἔχουνε τή ρίζα τους στή θρησκεία, ἤτανε σεμνές, πνευματικές, ὥστε νά μή σκανδαλίζουνε τούς φτωχούς, ὅσο εἶναι μπορετό σέ σαρκικούς ἀνθρώπους. Οἱ πλούσιοι κι’ οἱ νοικοκυραῖοι ἀποφεύγανε νά πληγώσουνε τούς φτωχότερους, καί νοιώθανε τήν ἀνάγκη νά τούς ζεστάνουνε καί κείνους, στέλνοντας κρυφά στά σπίτια τους διάφορα δῶρα, μέ τρόπο, ὥστε νά μή τούς ταπεινώσουνε, κ’ ἔτσι ἡ διαφορά νά φαίνεται ὅσο μποροῦσε λιγώτερη.

Ἔτσι μορφωθήκανε τά ἔμορφα καί ἁγνά ἔθιμά μας, μέ ψαλμωδίες πού τίς λένε ἀκόμα τά παιδιά στούς δρόμους καί στά σπίτια, μέ καμπάνες, μέ ἔμορφα αἰσθήματα, μέ σεμνές διασκεδάσεις, μέ εὐχάριστη συναναστροφή, πού δένουνε μεταξύ τους τούς ἀνθρώπους περισσότερο, παρά πού τούς χωρίζουνε. Μά ὁ ὑλισμός κι’ ὁ λύκος τῆς ἀναισθησίας μολεύει σιγά-σιγά αὐτές τίς καλές γιορτές μας, πού πολύ ἔμορφα τίς παρομοιάζανε οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μέ σταθμούς γιά νά ξεκουραζόμαστε στόν μονότονο δρόμο τῆς ζωῆς μας, λέγοντας: «Βίος ἀνεόρταστος, μακρά ὁδός ἀπανδόκευτος», πού θά πῆ «Ζωή δίχως γιορτή, εἶναι σάν τόν μακρύ τόν δρόμο πού δέν ἔχει πανδοχεῖο νά ξεκουραστῆς».

Κάποιοι μοντερνοποιημένοι κάνουνε τόν βαρύ καί τόν θετικό κύριο πού δέν ἔχει αἰσθηματολογίες, καί λένε πώς αὐτά εἶναι αναχρονισμοί κι’ ἀδιαφόρετα πράγματα. Αὐτοί γιά μένα εἶναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ἐρημιές, δίχως ἀγάπη, δίχως χαρά, μά καί δίχως πόνο. Γιατί χαρά καί πόνος εἶναι δεμένα. Οἱ τέτοιες ψυχές εἶναι πάντα νεκρά βουνά τοῦ φεγγαριοῦ. Ὡστόσο, κάτι τέτοιοι «ὀρθολογισταί» καί «θετικισταί», ξετρελλαίνουνται γιά κάποιες ἀνόητες ξενόφερτες φέστες καί γιά κάτι μοντέρνα γλέντια πού ρεζιλεύουνε τόν ἄνθρωπο, φτάνει πού γίνουνται κατά τό κοσμοπολιτικό μοντέλο πού βρίσκεται στά «μεγάλα κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ». Αὐτοί δέν θέλουνε τίποτα ἀπό τά δικά μας, πού τά λένε ὅλα «βλάχικα, φτωχικά, ἀνάξια γιά ἀνθρώπους πού ξέρουνε τόν κόσμο». Τίποτα ἑλληνικό δέν βρίσκει ἔλεος στά μάτια αὐτῶν τῶν κουφιοκέφαλων, ἀκατάδεχτων κι’ ὅπως πρέπει κυρίων, πού χοροπηδᾶνε, ὡστόσο, σάν τρελλοί, μέ τά τσέρκια στό λαιμό, φτάνει πού ἤρθανε ἀπ’ ἔξω, ἀπό κεῖ «πού ξέρει ὁ κόσμος νά ἀπολαμβάνη τή ζωή»! Τί νά ποῦμε κ’ ἐμεῖς οἱ ἄλλοι, τά βλαχάκια, τά φτωχαδάκια, πού μᾶς νανούριζε ἡ μάνα μας μέ τά παραπονετικά τραγούδια της στήν κούνια μας, καί τώρα δακρύζουμε σάν ἀκοῦμε τά τροπάρια καί τά κάλαντα, πού μᾶς ἑνώνουνε μέ τούς ἀγαπημένους μας πού περάσανε ἀπό τόν τόπο μας πρίν ἀπό μᾶς;

Ἀδέλφια μου, φυλάξτε τά ἑλληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε ὅπως γιορτάζανε οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα. Οἱ δικές μας οἱ γιορτές ἀδελφώνουν τούς ἀνθρώπους, τούς ἑνώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μήν κάνετε ἐπιδείξεις. «Εὐφράνθητε ἑορτάζοντες». Ἀκοῦστε τί λένε τά παιδάκια πού λένε τά κάλαντα: «Καί βάλετε τά ροῦχα σας, εὔμορφα ἐνδυθῆτε, στήν ἐκκλησίαν τρέξετε, μέ προθυμίαν μπῆτε, ν’ ἀκούσετε μέ προσοχήν ὅλην τήν ὑμνωδίαν, καί μέ πολλήν εὐλάβειαν τήν θείαν λειτουργίαν. Καί πάλιν σάν γυρίσετε εἰς τό ἀρχοντικόν σας, εὐθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε τό φαγητόν σας. Καί τόν σταυρόν σας κάνετε, γευθῆτε, εὐφρανθῆτε. Δόστε καί κανενός φτωχοῦ ὅστις νά ὑστερῆται». Ἀθάνατη ἑλληνική φυλή! Φτωχή μά ἀρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μά χαρούμενη καί καλόκαρδη περισσότερο ἀπό τούς εὐτυχισμένους τῆς γῆς, πού τούς μαράζωσε ἡ καλοπέραση.

Ναί, ἀδελφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζί μέ κείνους πού χαίρουνται καί κλεῖτε μαζί μέ κείνους πού κλαῖνε. Αὐτή εἶναι ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ, καί σ’ αὐτή μονάχα θά βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στούς ἄλλους ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε. Τό παραπάνω ἀπ’ ὅ,τι ἔχει κανένας ἀνάγκη, τό κλέβει ἀπό τόν ἄλλον. «Μακάριον τό διδόναι μᾶλλον, ἤ λαμβάνειν». Πολλοί ἀπό σᾶς θἄχουνε ἴσως περισσότερο ἀπό μένα τό δικαίωμα νά μοῦ ποῦνε αὐτά πού λέγω ἐγὼ σέ σᾶς. Δέν εἶμαι «ὁ ποιήσας καί διδάξας», ἀλλοίμονό μου! Μά γιά νά μή σκανδαλισθῆ κανένας πώς τά λόγια μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομαι νά πῶ πώς προσπαθῶ νά μήν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος πού δίδασκε καί νόμο δέν ἐκράτει».

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Εβέσντα, 24 Δεκεμβρίου 1940

Η εκκλησία ήτο ένας σταύλος και η θεία λειτουργία εγένετο σαν παραμονή Χριστουγέννων εντός του σταύλου. Η Αγία Τράπεζα, αποτελείτο από μίαν κάσσαν, τα δε κηροπήγια, ήσαν μία λάμπα εκστρατείας, δύο κηρία και ένα λυχνάρι. Η δε πρόθεσις από ένα τραπεζάκι και ένα κερί. Η θεία λειτουργία ήτο σύντομος, καλλίφωνοι δε ψάλται (στρατιώται) έψαλον. Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας, εκοινώνησα, αξιωθείς προς τούτο των Αχράντων Μυστηρίων.

Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας και πριν ακόμα μεταλάβουν οι άνδρες όλοι, ένας στρατιώτης, νομίσας ότι ετελείωσεν η θεία λειτουργία ή, δεν θα εγνώριζεν ότι θα ετελείτο εις τον σταύλον λειτουργία, έφερεν, δύο ημιόνους δια να τους βάλει εις τον σταύλον. Αλλά κατόπιν συστάσεως, ανέμενεν έξω του σταύλου, προσωρινώς, μέχρις ότου τελειώσει το έργον του ιερέως.

Ευαγγελίας Γεωργ. Κουτσοδόντη, Το ημερολόγιο ενός στρατιώτου, σελ. 53

***

Ύψωμα Μάλι Σπατ, 24 Δεκεμβρίου 1940

Ο τραγικός σύντροφος της βραδυάς, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Γιάννης Δούβρης, η λεπτή κι ευγενικιά αυτή φυσιογνωμία, κάνει τις ίδιες σκέψεις. Μέσα στον πυρετό που τον καίει, δυο μέρες τώρα, νοιώθει την ψυχολογική κατάστασι, στην οποία βρίσκομαι. Θέλει κι αυτός να ξεσπάσει. Με την αδύνατη και γλυκειά φωνή του αρχίζει να ψέλνει το τροπάρι «Η Γέννησίς Σου Χριστέ». Με βραχνιασμένη φωνή τον ακολουθώ. Το ψέλνουμε τρεις φορές κι’ έπειτα άλλες τρεις το «Η Παρθένος σήμερον». Κλαίω και ψέλνω μαζί. Τα καυτερά δάκρυα διατρέχουν το πρόσωπό μου κι’ αισθάνομαι το ζεστό μονοπάτι που ακολουθούν επάνω σ’ αυτό.

Σε κάποια στιγμή ακούμε ψαλμωδία.

Οι στρατιώτες θαμένοι κάτω από τα χιονισμένα αντίσκηνα, αρχίζουν να ψέλνουν ομαδικά και η φωνή τους, η τραγική αυτή επίκλησις προς τον Ουράνιο Πατέρα, ανακατεύεται με τον αέρα και τη βροχή και διασκορπίζεται ανάμεσα στα άξενα και άγονα Αλβανικά βουνά…

Ντίνου Π. Μαγγιοράκου, Το Ξεκίνημα της Νίκης, Ημερολόγιο από τον πόλεμο 40-41, εκδοτικό οίκος «ΑΝΑΤΟΛΗ», Αθήναι 1946, σελ. 81

***

Πιτσάρι, 25 Δεκεμβρίου 1940

Εξακολουθεί να ρίχνη χαλάζι και να πέφτουν άφθονες κανονιές. Σήμερα μετά μεγάλης μου χαράς για δώρο Χριστουγέννων επήρα τα πρώτα γράμματα, 28 τον αριθμόν, όλα δηλαδή τα καθυστερούμενα. Εκάθισα και τα εδιάβασα όλα και αμέσως σας έγραψα. Από τον λόχο μας έδωσαν μισή κουραμάνα και ολίγον τυρί. Εις την καλύβα όμως εβράσαμε το άλλο αρνί και εφάγαμε όλοι μαζί. Έτσι πάνε και τα Χριστούγεννα.

Στέλιου Ι. Τζιρόπουλου, Ημερολόγιον από τον πόλεμο του 1940, σελ. 55

Μνήμες Πολέμου 1897-1974, Γενικό Επιτελείο Στρατού Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αθήνα 2012

Ιερός Ναός Αγίου Θωμά Αμπελοκήπων (Γουδή)

22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1940 : Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΑΣ

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο του Κωστή Χατζηαντωνίου, Η ΧΙΜΑΡΑ  
 
Μετά την απελευθέρωση των Αγίων Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, του Λουκόβου στις 7 και του Πικέρασι (Πικέρνι) στις 8 του ίδιου μήνα, η 3η Μεραρχία του Ελληνικού Στρατού κινήθηκε βόρεια και στις 13 Δεκεμβρίου είχε φθάσει δυτικά και βορειοδυτικά του Μπόρσι, στην άριστα οχυρωμένη γραμμή, ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – Μάλι ε Τζόρετ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας που υπεράσπιζε η ιταλική μεραρχία Σιένα.
Το απόσπασμα Τσακαλώτου προώθησε το Ι/42 τάγμα στην περιοχή Φτέρα – Τζόρα για να αντικαταστήσει την Α΄ Ομάδα Αναγνωρίσεως, το δε ΙΙ/40 στον ορεινό όγκο Μάλι Ιτέρας για να εκβιάσει δι’ υπερκεράσεως τον αυχένα Κούτσι, με κατάληψη του όγκου της Παπαθιάς.
Στις 15 Δεκεμβρίου οι πρώτες επιθέσεις του 12ου Συντάγματος Πεζικού (Σ.Π.) κατά των υψωμάτων του Κηπαρού απέτυχαν.
Το ύψωμα 613 καταλήφθηκε τελικά, μέσα σε χιονοθύελλα και πολύνεκρο αγώνα εκ του συστάδην, στις 17 Δεκεμβρίου, με αποτέλεσμα ο εχθρός να εγκαταλείψει και το Μάλι Βάριτ βορειότερα. Στις 19 Δεκεμβρίου κατελήφθησαν, με βαριές απώλειες, από το 6ο Σ.Π. το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Γκιάμι (βόρεια του Πανόρμου) και το ύψωμα Τσίπι (βόρεια του Πύλιουρι). Ανατολικότερα καταλαμβάνεται από το απόσπασμα Τσακαλώτου το ισχυρά οργανωμένο ύψωμα Μάλι ε Τζόρετ και ο αυχένας Κούτσι μετά από τριήμερο σκληρό αγώνα που απέφερε στη σημαία του 4ου Σ.Π. χρυσό αριστείο ανδρείας.
Το 6ο Σύνταγμα που ήλεγχε τις ανατολικές προσβάσεις του ορεινού όγκου του Κηπαρού (Μάλι Κηπαρόιτ) πριν προχωρήσει προς Χιμάρα, έταξε ένα τάγμα στο ύψωμα Τσίπι για να ελέγχει την οδό προς Πύλιουρι ενώ το δεύτερο τάγμα του βάδισε προς απελευθέρωση του χωριού.
Με τη διάνοιξη της κοιλάδας Σουσίτσα και του υψώματος Τσίπι (βορειοδυτικά της Χιμάρας) στις 21 Δεκεμβρίου, οι Ιταλοί αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την πόλη της Χιμάρας το ίδιο βράδυ ενώ λίγο μακρύτερα απελευθερώνονταν το Πύλιουρι. Πλήθος αιχμαλώτων (ανάμεσα τους δύο αντισυνταγματάρχες) και άφθονο υλικό περιέρχονταν στα ελληνικά χέρια αν και οι Ιταλοί είχαν δηώσει και καταστρέψει φεύγοντας ότι μπορούσαν.
Τη νύχτα του Σαββάτου 22 Δεκεμβρίου 1940, ελληνικά τμήματα εισέρχονταν στο κάστρο του Ελληνισμού της Ηπείρου, στην αδούλωτη Χιμάρα και προχωρούσαν προς το Σκουταρά όπου οι Ιταλοί θα προβάλουν σθεναρή αντίσταση.
Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στη Χιμάρα με οδηγούς πολλούς ντόπιους Έλληνες: Θανάσης Κούστας, Αντώνης Κοκκαβέσης, Σάββας Πρίφτης, Πολυμέρης Κολιάκης, Π. Μπολάνος, Ν. Μπελέρης, Γ. Δημογιάννης, Σ. Λυκόκας, Γ. Μπρίγκος, Γ. Δήμας, Δ. Ζώτος, Ν. Ντούκος, Γρ. Πρίφτης, Π. Γκόρος κ.α.
Παράλληλα Χιμαριώτες πήραν τα όπλα και ενίσχυσαν δυναμικά τον Ελληνικό Στρατό στις επιχειρήσεις.
Την Κυριακή το πρωί, μετά την πρώτη δοξολογία στην παλιά μονή του Αγίου Κοσμά, λαός και στρατός έψαλαν το «Χριστός Ανέστη» στους Άγιους Πάντες και ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Ένας μεγάλος χορός αγκάλιασε ντόπιους και ελευθερωτές.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
www.himara.gr

ΑΠΟΚΑΛΥΦΤΗΚΕ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΙΑ' ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ - Η προσωπογραφία εντοπίστηκε στην Παλαιά Μονή Ταξιαρχών στο Αίγιο. Πρόκειται για πορτρέτο του «μαρμαρωμένου βασιλιά» όσο ήταν εν ζωή

Μπορεί η μορφή του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου να παραμένει ζωντανή μέσα από την Ιστορία, όμως η μοναδική προσωπογραφία του, που εντοπίστηκε στην Παλαιά Μονή Ταξιαρχών, κοντά στο Αίγιο, έρχεται να ρίξει «φως» στην εικόνα του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από τον μύθο του «μαρμαρωμένου βασιλιά». 

Πρόκειται για μία μοναδική ανακάλυψη-θησαυρό στα χέρια των αρχαιολόγων κι όχι απλώς για ένα ιστορικό εύρημα, καθώς μέσα από την προσωπογραφία του θα γίνουν γνωστά περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητα του θρυλικού ηγέτη, που αποτέλεσε σύμβολο ηρωισμού και αυτοθυσίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Πολιτισμού, στο καθολικό της Παλαιάς Μονής Ταξιαρχών Αιγιαλείας, μόλις 15 χιλιόμετρα από το Αίγιο, διατηρούνται δύο στρώματα τοιχογραφιών, υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας, των ύστερων βυζαντινών χρόνων, τα οποία αντανακλούν τις αισθητικές τάσεις της Βασιλεύουσας.

Ωστόσο, κατά τις εργασίες συντήρησής τους η αρχαιολόγος δρ Αναστασία Κουμούση, διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αχαΐας, εντόπισε στο δεύτερο στρώμα τοιχογράφησης, το οποίο, βάσει τεχνοτροπικών κριτηρίων, χρονολογείται με ασφάλεια στα μέσα του 15ου αιώνα, τη μοναδική προσωπογραφία του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου.

Πορφυρός μανδύας

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, στην τοιχογραφία απεικονίζεται η μορφή ενός ώριμου άνδρα που φέρει αυτοκρατορικά «διάσημα» -που περιλαμβάνουν πολυτελή λώρο πάνω από τον ανοιχτόχρωμο σάκο και διάλιθο στέμμα- και κρατά σταυροφόρο σκήπτρο. Ο πορφυρός μανδύας του αυτοκράτορα, διακοσμημένος με χρυσοκέντητα μετάλλια που φέρουν δικέφαλους αετούς με στέμμα ανάμεσα στις κεφαλές τους, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της οικογένειας των Παλαιολόγων. 

Οπως επισημαίνει το υπουργείο, ο αυτοκράτορας που απεικονίζεται είναι ιστορικό πρόσωπο και ταυτίζεται με τον Κωνσταντίνο ΙΑ’ Παλαιολόγο, αδελφό των χορηγών της ανακαίνισης της μονής, των δεσποτών Δημήτριο και Θωμά. Πρόκειται για τη νεότερη σωζόμενη αυτοκρατορική προσωπογραφία στη βυζαντινή μνημειακή τέχνη και το μοναδικό πορτρέτο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου φιλοτεχνημένο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (6 Ιανουαρίου 1449 – 29 Μαΐου 1453). Σε αντίθεση με τα ιδεαλιστικά ή τυποποιημένα πορτρέτα της εποχής, η προσωπογραφία αυτή αποτυπώνει πιστά τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Λεπτό πρόσωπο

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος απεικονίζεται ως ένας γήινος, ώριμος άνδρας, με λεπτό πρόσωπο και εξατομικευμένα χαρακτηριστικά που αποπνέουν ηρεμία και ευγένεια. «Το έργο που υλοποιούν οι Εφορείες Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού, στο πλαίσιο της συντήρησης και αποκατάστασης των μνημείων, αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά εξαιρετικά σημαντικό, καθώς φέρνει στο φως μοναδικές αρχαιολογικές μαρτυρίες που συνδέονται με ιστορικά πρόσωπα» δήλωσε χαρακτηριστικά η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη για τη σπουδαία ανακάλυψη και συνέχισε: 

«Το επιστημονικό προσωπικό των Εφορειών του ΥΠΠΟ, με μεγάλη εμπειρία, υψηλή κατάρτιση και σφαιρική γνώση τόσο των ιστορικών γεγονότων όσο και των αρχαιολογικών δεδομένων, είναι σε θέση να τεκμηριώσει, έπειτα από ενδελεχή μελέτη, κάθε εύρημα που έρχεται στο φως. Στην προκειμένη περίπτωση το πορτρέτο συνδέεται με τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου και αφορά τη μοναδική εν ζωή προσωπογραφία του. Ο ζωγράφος πρέπει να απέδωσε τα προσωπογραφικά χαρακτηριστικά του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου ΙΑ΄ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από ιδία αντίληψη, δηλαδή το πρότυπό του να μην ήταν ένα επίσημο αυτοκρατορικό πορτρέτο, όπως συνηθιζόταν, αλλά ο ίδιος ο αυτοκράτορας».

 

https://www.dimokratia.gr/ellada/586295/apokalyftike-i-alithini-morfi-toy-palaiologoy/

12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1994, 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ - ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ «ΦΕΥΓΕΙ»

Του Γεωργίου Κουρκούτα

Καθηγητού φιλολογου

 

Πέρασε ένα τέταρτο του αιώνος από την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού. Ήταν 12 Δεκεμβρίου 1994, όταν ο Ιεράρχης της Ακριτικής Κόνιτσας, μετά από μακρά μάχη με την ασθένεια, άφησε την τελευταία του πνοή σε Νοσοκομείο των Ιωαννίνων.  Η ψυχή του πορεύτηκε προς την Βασιλεία του Θεού, για την οποία ως λαϊκός, ιερέας και ιεράρχης αγωνίστηκε.

Δεν μπορεί κάποιος να προσεγγίσει την Ιστορία του μεταπολεμικού Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου χωρίς να σταθεί στον επί τρεις σχεδόν δεκαετίες Αγώνα του Σεβαστιανού από τις επάλξεις της Ακριτικής του Επαρχίας. Ήταν ο άνθρωπος που, σε εποχές σιωπής και αδράνειας στην Ελλάδα, ανέδειξε σε Εθνικό Ζήτημα το ξεχασμένο Βορειοηπειρωτικό. Και μάλιστα μίλησε με θάρρος, εντός και εκτός Ελλάδος, για τα Δίκαια του εντός του Αλβανικού Κράτους Ελληνισμού. Ενός Ελληνισμού που υπήρξε ένα μεγάλο θύμα των Διπλωματικών δολοπλοκιών στον 20^ο αιώνα.  Παράλληλα, ανέπτυξε μεγάλο πνευματικό έργο, που είναι εμφανές στις δράσεις του και στην Επαρχία του, αλλά και στον χώρο της Βορείου Ηπείρου. Αγωνίστηκε για να ανοίξουν πάλι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες μετά την επιβολή του Αθεϊσμού από το καθεστώς Χότζα το 1967, αλλά και να μάθουν Ελληνικά Γράμματα τα εκεί Ελληνόπουλα.

Στις14 Δεκεμβρίου 1994 στην Κόνιτσα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, έγινε η Εξόδιος Ακολουθία του. εκατοντάδες Έλληνες και από τις 2 πλευρές των Συνόρων τον συνόδευσαν, μαζί με πλήθος Ιεραρχών και Ιερέων. Όλοι με την παρουσία τους αναγνώριζαν την μεγάλη και ανιδιοτελή του προσφορά σε έναν αγώνα που συνεχίζεται ως την τελική Δικαίωση του Ελληνισμού στην Βόρειο Ήπειρο. Η ταφή, ακολούθως, έγινε στον περίβολο της Ιεράς Μονής Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, δίπλα στα Σύνορα με την Βόρειο Ήπειρο, όπου αναπαύεται στα εδάφη της ηπειρωτικής γης, που τόσο αγάπησε.

Λίγα λόγια για την ζωή και το έργο του

Από την Ιστοσελίδα της Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνος (Σ.Φ.Ε.Β.Α.), των νέων και φοιτητών που συνεργάστηκαν με τον μακαριστό Σεβαστιανό για άνω των 2 δεκαετίες  παραθέτουμε μερικά βιογραφικά στοιχεία.

Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Βορείου Ηπείρου, Σεβαστιανός (κατά κόσμον Σωτήριος Οικονομίδης) γεννήθηκε την 20η Ιουνίου 1922 στα Καλογρηανά Καρδίτσης.  Μετά την αποπεράτωση των μαθημάτων του Δημοτικού Σχολείου της ιδιαιτέρας πατρίδος και του ημιγυμνασίου Φαρσάλων, εφοίτησεν στο Ιεροδιδασκαλείον Κορίνθου και μετά την κατάργηση του εγράφη στο Γυμνάσιον Καρδίτσης, από το οποίο έλαβε απολυτήριο το 1941. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία ανεκηρύχθη πτυχιούχος το 1949.  Κατόπιν εξεπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία επί 28 μήνες, υπηρετώντας στη Θρησκευτική Υπηρεσία του Στρατού.
               Το 1952 έγινε μέλος της αδελφότητας Θεολόγων "Η ΖΩΗ" και το 1960 μέλος της αδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ". Προσελήφθη αρχικά ως λαϊκός ιεροκήρυκας στην περιφέρεια Μεσσηνίας. Έπειτα εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη Αθηνών, μετονομασθείς σε Σεβαστιανός. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Λήμνου (κατόπιν Τρίκκης και Σταγών) Διονύσιο τον Αύγουστο του 1956. Τον Απρίλιο του 1957 διορίσθηκε ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Ιωαννίνων χειροτονηθείς σε πρεσβύτερο - Αρχιμανδρίτη την 26η Ιουνίου 1957 από τον τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Δημήτριο. Δίδαξε ως καθηγητής στο ιεροδισκαλείον της Ιεράς Μονής Βελλάς και στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Ως ιεροκήρυκας στην Ι. Μητρόπολη Ιωαννίνων τη δεκαετία 1957 - 1967 συνεργάστηκε με τους Μητροπολίτες κ. Δημήτριο και κ. Σεραφείμ (πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών).

            Τον Ιούνιο του 1967 εκλέγεται Μητροπολίτης της ιστορικής Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Αισθανόμενος την μεγάλη ευθύνη αυτής της κλήσεως, στον λόγο του τη στιγμή της χειροτονίας του σε επίσκοπο ανέφερε: "Οι καιροί είναι χαλεποί. Η πίστις των πολλών κλυδωνίζεται. Η αμαρτία αποθρασύνεται. Το κακόν κορυφούται. Χρειάζονται επομένως επίσκοποι ικανοί, με πίστιν, με αγιότητα, με αυταπάρνησιν, με πύρινο ζήλον, με μόρφωσιν".
            Έτσι ο ίδιος ανέδειξε με το πολυτιμότατο έργο του την φτωχική επαρχία της Κονίτσης, που είναι μία από τις μικρότερες μητροπόλεις της Ελλάδος, προπύργιο του ακριτικού Ελληνισμού και προμαχώνα των Ελληνορθοδόξων ιδεωδών και οραμάτων. Το όνομα του Μητροπολίτου Σεβαστιανού έγινε πανελληνίως αλλά και παγκοσμίως γνωστό και για την μαχητικότητα του στη διεκδίκηση των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Εστάλει απο τον ιδρυτή των εκδόσεων Πελασγός κ Ιωάννη Γιαννάκενα

11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1955 : Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΣΠΗΛΙΑ

Του Σπύρου Δημητρίου

Την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 1955, έγινε μια συγκλονιστική μάχη στην περιοχή των Σπηλιών μεταξύ Άγγλων στρατιωτών και ανταρτών της ΕΟΚΑ. Στα λημέρια των Σπηλιών εκείνη τη μέρα βρισκόταν ο Διγενής με 12 άνδρες του. Σ' όλη την περιοχή των Σπηλιών επικρατούσε πυκνή ομίχλη. Σε κάποια στιγμή, ο φρουρός των ανταρτών διέκρινε κινήσεις στρατιωτικών αυτοκινήτων στα Σπήλια. Κατόπιν τα αυτοκίνητα κινήθηκαν από τα Σπήλια προς τη διασταύρωση των δρόμων Κανναβιών - Λαγουδέρων - Σανατορίου. Ο Διγενής ενημερώθηκε και διέταξε να γίνει διπλή σκοπιά. Μετά το μεσημέρι, ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ ειδοποιήθηκε από έκτακτο φρουρό ότι Άγγλοι στρατιώτες προχώρησαν προς το σημείο, όπου γινόταν διασταύρωση τεσσάρων μονοπατιών, ένα από τα οποία οδηγούσε στα λημέρια της ΕΟΚΑ. Η επιχείρηση αυτή γινόταν για ανακάλυψη ανδρών της ΕΟΚΑ, «τρομοκρατών», όπως οι Άγγλοι αποκαλούσαν τους αγωνιστές της ελευθερίας της Κύπρου.

Ο Διγενής έδωσε οδηγίες στους άνδρες του πώς θα αντιμετωπίσουν τους Άγγλους και πώς θα διαφύγουν σε περίπτωση κινδύνου αποκλεισμού. Στον Αυξεντίου είπε να προχωρήσει με άλλους τρεις αγωνιστές και να ενεργήσει ανάλογα με την επικρατούσα κατάσταση. Οι τέσσερις αγωνιστές πήραν τις θέσεις τους. Ο Αυξεντίου έδωσε εντολή στους συναγωνιστές του να πυροβολήσουν τους Άγγλους, αν πλησίαζαν πολύ κοντά τους. Αυτό έγινε σε κάποια στιγμή και αμέσως ο Αυξεντίου διέταξε οπισθοχώρηση. Οι τέσσερις αγωνιστές κατευθύνονταν προς συγκεκριμένο σημείο σύμφωνα με τις οδηγίες του Διγενή. Ξαφνικά ο Αυξεντίου άλλαξε πορεία και προχώρησε προς τη χαράδρα, που βρισκόταν στα δεξιά προς την πλευρά των κρησφύγετων. Στους τρεις άνδρες του είπε να προχωρήσουν και να συναντήσουν τον Αρχηγό. Ο ίδιος κατηφόρισε, οπότε είδε δυο ομάδες Άγγλων στρατιωτών ν' ανεβαίνουν στις δυο βουνοπλαγιές, που ήταν δεξιά και αριστερά της χαράδρας. Αμέσως έριξε μερικές ριπές με το όπλο του προς τη μια ομάδα και μερικές προς την άλλη. Η ώρα ήταν περίπου 3 μ.μ. Τότε οι Άγγλοι άρχισαν να πυροβολούν προς την κατεύθυνση που δέχτηκαν τους πυροβολισμούς. Η μια ομάδα κτυπούσε την άλλη. Η χαράδρα και οι βουνοπλαγιές δονήθηκαν πολύ από τα καταιγιστικά πυρά. Οι αλληλοπυροβολισμοί τους άφησαν 15 νεκρούς στρατιώτες και τραυμάτισαν 35. Όλα τα μέλη της ΕΟΚΑ διέφυγαν χωρίς να πάθουν τίποτε. Η έξυπνη και ριψοκίνδυνη ενέργεια του Αυξεντίου έδωσε την ευκαιρία στον Αρχηγό και στους άνδρες του να διολισθήσουν και να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Ο Διγενής με τρεις αγωνιστές κατέφυγε στο λημέρι του Γρηγόρη Γρήγορα στην Κακοπετριά. Άλλοι οκτώ, μετά από πορεία 17 ωρών, έφτασαν στον Καλοπαναγιώτη και αργότερα στο Φοινί. Ο Αυξεντίου κατέληξε στα ΚαννάΒια και κοιμήθηκε τρία βράδια στην εκκλησία του χωριού. Έπειτα ανέλαβε την ανασυγκρότηση του τομέα της Πιτσιλιάς.
Ο Διγενής στα απομνημονεύματα του αγώνα της ΕΟΚΑ, γράφει για αυτή την επική μάχη : « Εξακόσιοι έως επτακόσιοι Άγγλοι στρατιώται επισημάνοντες τας θέσεις μας, κατόπιν προδοσίας, όχι μόνον δεν κατώρθωσαν να επιφέρουν καμμίαν απώλειαν εις ημάς, αλλά τουναντίον μας παρέσχον, λόγω ανικαότητός των, την ευκαιρίαν να τους οδηγήσωμεν εις αλληλοεξόντωσιν. Ενώ είχον εν συνεχεία όλα τα μέσα να μας καταδιώξουν, δεν έπραξαν τούτο και ενώ πολλάκις ήλθον εις επαφήν μεθ’ ημών και εγνώριζον την κατεύθινσιν της συπτήξεώς μας, ημείς κατωρθώσαμεν να διαφύγομεν. Αι δυνέμεις τωνς εις την περιοχήν Κούρδαλι-Σπήλια(600-700 στρατιώται) ως και αι δυνάμεις των εις Κακοπετριάν(περί τους 150 στρατιώται) παρέμειναν καθ’ όλην την διάρκειαν των επιχειρήσεων τούτων αδρανείς και ακίνητοι, ανεξαρτήτως του ότι και άλλαι δυνάμεις θα ήτο δυνατόν να κινηθούν απο Λευκωσία και Μόρφου προς τον χώρον των επιχειρήσεων, δια να αποκόψουν τελείως πάσαν υποχώρισίν μας προς οιανδήποτε κατεύθυνσιν.»
Συνεχίζει ο Αρχηγός για την διαφυγή του και την πορεία προς ασφαλές σημείο στη Κακοπετριά:
«Μετά το επεισόδιον τούτο συνεχίσαμεν κοπιώδη πορείαν εις ανώμαλον έδαφος, πάντοτε προς κατεύθυνσιν της Κακοπετριάς, οδηγούμενοι μόνον απο τον πολικόν αστέρα, καθ’ όσον ούτε εγώ, ούτε κανείς εκ των συνοδευόντων με τριών ανδρών εγνώριζε το έδαφος. Η πορεία ήτο λίαν απίπονος και δια να μη αποκτώμεν αλλήλων ανερριχώμεθα τας αποτόμους κλιτύς των βουνών, κρατούμενοι δια των χειρών. Οι μετ’ εμού ήσαν οι : Ευαγόρας Παπαχριστοφόρου, Χαρίλαος Ξενοφώντος και Λάμπρος Καυκαλίδης. Πολλάκις εκινδυνεύσαμεν να φονευθώμεν εκ των πτώσεων. Η ετέρα ομάς προεπορεύετο ημών εις μεγάλην απόστασιν, ώστε δεν είχομεν μετ’ αυτής ουδεμίαν επαφήν. Παρά την διαφυγήν μας, δεν ήμην ήσυχος, διότι αντελαμβανόμην, ότι, εάν ο αντίπαλός μας ενήργει καλώς, θα ηδύνατο να μας ανακόψη εις την ορεινήν και δασώδη εκείνην περιοχήν με τα ταχυκίνητα μέσα, τα οποία διέθετε, πολλώ μάλλον καθ’ όσον είμεθα υποχρεωμένοι να διασταυρώσωμεν πολλάκις την αμαξιτόν Κούρδαλι-Ευρύχου, λόγω των πολλών ελιγμών, τους οποίους σχηματίζει αύτη εις την ορεινήν εκείνην περιοχήν. Ευτυχώς δι’ ημάς, ο αντίπαλος δεν εκινήθη όχι μόνον εκ της κατευθύνσεως Κούρδαλι-Σπήλια, αλλ’ ούτε και εκ της κατευθύνσεως Κακοπετριάς, ως ώφειλε να πράξη δια των εκεί δυνέμεών του, οπότε ασφαλώς θα μας ενεκλώβιζε. Ούτω περί την 3ην πρωινήν ώραν της 12ης Δεκεμβρίου, κατόπιν συνεχούς πορείας, εφθάσαμεν εις τα υψώματα βορειοανατολικώς Κακοπετριάς, όπου υπό βροχήν και με σκέπασμα μόνον εν αδιάβροχον εκάθησα να αναπαυθώ μετά των συντρόφων μου μέχρις όπου εξημέρωσε.»
Η μάχη στα Σπήλα είναι απο τις πιο δυναμικές και περιπετειώδης του Αγώνα της ΕΟΚΑ και απέδειξε τις στρατιωτικές ικανότητες τόσο του Αρχηγού όσο και του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Ίδρυμα Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα - Διγενή 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1868 : ΙΔΡΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΚΤΟΡΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ, Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ

Η ιστορία της Προεδρικής Φρουράς ξεκινά στης 12 Δεκεμβρίου του 1868 ως μάχιμο και τελετουργικό ’γημα ταυτόχρονα. Από το 1914, στα Ανάκτορα συγκροτείται η Ανακτορική Φρουρά ως ιδιαίτερη μονάδα ευζώνων. Στην πορεία των χρόνων πήρε διάφορες ονομασίες: Ανακτορική Φρουρά, Φρουρά Σημαίας, Φρουρά Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτη, Βασιλική Φρουρά και τέλος Προεδρική Φρουρά από το 1974. Η έδρα της Προεδρικής Φρουράς από ιδρύσεως της βρίσκεται στην Οδό Ηρώδου Αττικού κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο (πρώην ανάκτορα).
Η ιστορία των ευζωνικών ταγμάτων (αργότερα συνταγμάτων) ξεκινά το 1867, με την ίδρυση τεσσάρων ταγμάτων, καθένα από τα οποία διέθετε οργανωτική δύναμη τεσσάρων λόχων. Κεντρική τους αποστολή ήταν η φύλαξη της μεθορίου. Το 1868 προστέθηκε σε κάθε τάγμα ευζώνων και πέμπτος λόχος. Η αρχική σύνθεση αυτών των ταγμάτων αποτελούνταν από εθελοντές, υπαξιωματικούς ή οπλίτες, οι οποίοι συνήθως κατάγονταν από ορεινές περιοχές.
Η ένδοξη δράση των ευζωνικών ταγμάτων κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπήρξε καταλυτική με αποτέλεσμα οι εύζωνες να λάβουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού την εικόνα ηρώων. Έντονη δράση είχαν τα ευζωνικά τάγματα και κατά τη διάρκεια των υπόλοιπων ένοπλων συγκρούσεων του 20ου αιώνα στις οποίες είχε εμπλακεί ο ελληνικός στρατός (Μικρασιατική Εκστρατεία, Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος).
Από το 1914, ως ιδιαίτερη μονάδα ευζώνων συγκροτείται η Ανακτορική Φρουρά. Ο τίτλος της έχει μετατραπεί αρκετές φορές από τότε (Φρουρά Σημαίας, Φρουρά Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτη, Βασιλική Φρουρά, Προεδρική Φρουρά). Η σημερινή της ονομασία είναι “Προεδρική Φρουρά”, η οποία της αποδόθηκε το 1974, μετά τη κατάρρευση της δικτατορίας Παπαδόπουλου.
Ιδιαίτερα ξεχωριστή θέση στην ιστορία των ευζωνικών ταγμάτων κατέχει το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, κυρίως λόγω της δράσης του κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Πέρα από την αποτελεσματικότητα του κατά τη διάρκεια των πρώτων στρατιωτικών επιχειρήσεων, το Σύνταγμα αυτό απέκτησε φήμη για τη δράση του μετά την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου και την αποσύνθεση του ελληνικού στρατού, τον Αύγουστο του 1922). Πιο συγκεκριμένα, κάτω από την καθοδήγηση του διοικητή του Νικόλαου Πλαστήρα, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έφτασε απολύτως συντεταγμένο στον Τσεσμέ, από όπου και διαπεραιώθηκε στο νησί της Χίου.
Ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός οργάνωσε το 5/42 Σύνταγμα το 1942 για να εναντιωθεί στον φασίστα κατακτητή. Έδωσε πολλές ηρωικές μάχες στα βουνά της Στερεάς Ελλάδος εναντίον του κατακτητή και το Σύνταγμα για ακόμη μια φορά έγινε το «Ασκέρι του Διαβόλου».
Η ιστορία των ευζωνικών ταγμάτων (αργότερα συνταγμάτων) ξεκινά το 1867, με την ίδρυση τεσσάρων ταγμάτων, καθένα από τα οποία διέθετε οργανωτική δύναμη τεσσάρων λόχων. Κεντρική τους αποστολή ήταν η φύλαξη της μεθορίου. Το 1868 προστέθηκε σε κάθε τάγμα ευζώνων και πέμπτος λόχος. Η αρχική σύνθεση αυτών των ταγμάτων αποτελούνταν από εθελοντές, υπαξιωματικούς ή οπλίτες, οι οποίοι συνήθως κατάγονταν από ορεινές περιοχές.
Η ένδοξη δράση των ευζωνικών ταγμάτων κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπήρξε καταλυτική με αποτέλεσμα οι εύζωνες να λάβουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού την εικόνα ηρώων. Έντονη δράση είχαν τα ευζωνικά τάγματα και κατά τη διάρκεια των υπόλοιπων ένοπλων συγκρούσεων του 20ου αιώνα στις οποίες είχε εμπλακεί ο ελληνικός στρατός (Μικρασιατική Εκστρατεία, Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος).
Από το 1914, ως ιδιαίτερη μονάδα ευζώνων συγκροτείται η Ανακτορική Φρουρά. Ο τίτλος της έχει μετατραπεί αρκετές φορές από τότε (Φρουρά Σημαίας, Φρουρά Μνημείου Αγνώστου Στρατιώτη, Βασιλική Φρουρά, Προεδρική Φρουρά). Η σημερινή της ονομασία είναι “Προεδρική Φρουρά”, η οποία της αποδόθηκε το 1974, μετά τη κατάρρευση της δικτατορίας Παπαδόπουλου.
Ιδιαίτερα ξεχωριστή θέση στην ιστορία των ευζωνικών ταγμάτων κατέχει το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, κυρίως λόγω της δράσης του κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Πέρα από την αποτελεσματικότητα του κατά τη διάρκεια των πρώτων στρατιωτικών επιχειρήσεων, το Σύνταγμα αυτό απέκτησε φήμη για τη δράση του μετά την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου και την αποσύνθεση του ελληνικού στρατού, τον Αύγουστο του 1922). Πιο συγκεκριμένα, κάτω από την καθοδήγηση του διοικητή του Νικόλαου Πλαστήρα, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έφτασε απολύτως συντεταγμένο στον Τσεσμέ, από όπου και διαπεραιώθηκε στο νησί της Χίου.
Ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός οργάνωσε το 5/42 Σύνταγμα το 1942 για να εναντιωθεί στον φασίστα κατακτητή. Έδωσε πολλές ηρωικές μάχες στα βουνά της Στερεάς Ελλάδος εναντίον του κατακτητή και το Σύνταγμα για ακόμη μια φορά έγινε το «Ασκέρι του Διαβόλου».

ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΕΛΙΑΜΕΠ ΖΗΤΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ! - Πρωτοφανείς απόψεις από την Γενική Διευθύντρια του Μαρία Γαβουνέλη, η οποία καταγγέλλεται ότι μετέχει σε μυστικές συνομιλίες με την Τουρκία

Της Μύρνας Νικολαΐδου

Μετά τις ανεκδιήγητες δηλώσεις της ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια είναι υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία, η γενική διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ και καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου κ. Μαρία Γαβουνέλη τώρα υποστηρίζει ότι «η ασταθής στασιμότητα» της ελληνοτουρκικής προσεγγίσεως συνδέεται με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό. Και διερωτάται σκοπίμως αν για να εισέλθει η ελληνοτουρκική σχέση στο επόμενο επίπεδο, θα πρέπει να διερευνηθεί και η εξίσωση 4+1. Η κ. Γραβουνέλη δεν τολμά να πει ποιο είναι το πέμπτο μέλος (+1) της διασκέψως. Αλλά αυτό το υπαινίχθηκε σαφώς ο ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτης στην συνέντευξή του στον Real: το ψευδοκράτος!

Επιβεβαιώνοντας εμμέσως πλην σαφώς το δημοσίευμα της «Εστίας» για σύγκληση πενταμερούς διασκέψεως για την ΑΟΖ με Αίγυπτο, Τουρκία, Κύπρο και ψευδοκράτος, η κ. Γαβουνέλη βάζει για πρώτη φορά στο τραπέζι την θέση για συμμετοχή και αναγνώριση του ψευδοκράτους από την Ελλάδα, την ώρα μάλιστα που ανώτατοι διπλωματικοί κύκλοι επιμένουν στα περί μυστικής διπλωματίας και μάλιστα με την συμμετοχή και του ΕΛΙΑΜΕΠ. Για τον λόγο αυτό άλλωστε ο Πρόεδρος Ερντογάν «αναγνώρισε» τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Βουδαπέστη. Προκειμένου να «νομιμοποιήσει»η Ελλάς σε πενταμερή το ψευδοκράτος, το οποίο προσφέρεται να «βοηθήσει» στα ενεργειακά έργα στο έργο της ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος-Κύπρου μέσα από το έδαφός του.

Για του λόγου το αληθές η γενική διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ διερωτάται σε άρθρο της στα ΝΕΑ: «Πρόκειται για τη στάθμιση των συγκοινωνούντων δοχείων, που απαιτεί την εξισορρόπηση και των δύο προβληματικών πεδίων, πριν αποτολμήσουμε να να σκεφτούμε μια συνολική καλυτέρευση των σχέσεων των δύο χωρών; ‘Eφτασε η διμερής ελληνοτουρκική σχέση στα όρια της και δεν μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο χωρίς να εξομαλυνθεί και η τριμερής διάδραση, έστω με τη μορφή 4 + 1 ή όποια άλλη εξίσωση;» Και καταλήγει «Είναι σαφές πάντως ότι όσοι φαντάζονταν ή φοβούνταν ότι τα δύο προβλήματα μπορούν να συζητηθούν και να επιλυθούν χωριστά είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Τα θέματα μας είναι κοινά όσο και η θάλασσα που μα βρέχει».

Σε άλλο σημείο του άρθρου της, επισημαίνει ότι ένα χρόνο πριν το Κυπριακό είχε ουσιαστικά εγκαταλειφθεί, χαρακτηρίζοντάς τον «ένα θέμα σχεδόν νεκρό με θάνατο εξ εγκαταλείψεως», το οποίο κατέστη «αναστημένος Λάζαρος»!

Οι εξοργιστικές δηλώσεις της κ. Γαβουνέλη είναι ακόμη πιο ανησυχητικές αν ληφθούν υπόψη οι σοβαρές καταγγελίες του έμπειρου διπλωμάτη Γιώργου Αυφαντή περί συμμετοχής του ΕΛΙΑΜΕΠ στις μυστικές συνομιλίες με την Άγκυρα, κάτι που κατά τον ίδιο οδήγησε και στην παραίτηση του διευθυντή του ΥΠΕΞ κ. Ρούσου Κούνδουρου.

Ο Πρέσβης επί τιμή Γεώργιος Αϋφαντής, ο οποίος γνωρίζει καλά τον κ. Κούνδρουρο, δήλωσε στο διαδικτυακό κανάλι του IRIS TV ότι ο μέχρι προ τινός διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών «υπέβαλε την παραίτησή του βλέποντας ότι έρχεται κάτι πολύ κακό με το όποιο ο ίδιος δεν ήθελε να ταυτιστεί και για να προειδοποιήσει την κοινή γνώμη. Δεν την έδωσε ο ίδιος στην δημοσιότητα την παραίτηση. Έσπευσαν και την έδωσαν μέσα από το υπουργείο Εξωτερικών κρίνοντας ότι καλύτερο είναι τώρα παρά αργότερα που θα ξεφουρνίσουν το αποτέλεσμα των μυστικών επαφών τις οποίες καταγγέλλει.  Καταγγέλλει δηλαδή (σ.σ ο κ. Κούνδουρος) ότι λειτουργούν παραθεσμικοί δίαυλοι , το ΕΛΙΑΜΕΠ, δεν ξέρω ποιος άλλος. Πρόσωπα πλήρως ανεύθυνα, ανίδεα συνεπώς και αδίστακτα, τα οποία συζητούν ζητήματα».

Υπενθυμίζεται ότι στην επιστολή παραιτήσεως του ο κ, Κούνδουρος είχε αφήσει σαφείς αιχμές για την διενέργεια μυστικής διπλωματίας, μιλώντας για ενστάσεις που έχει καταθέσει γραπτώς όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά και δεν έχουν εισακουστεί. Στην επιστολή παραιτήσεώς του ανέφερε χαρακτηριστικά: «Χάριν της γενικότερης εικόνας, προσθέτω ότι δεν εδόθη συνέχεια σε σειρά σοβαρών, κατά κρίση υπογράφοντος, ζητημάτων ελληνοτουρκικών και ευρωτουρκικών σχέσεων, οποία υπεβλήθησαν εγγράφως (δείτε αλληλογραφία Α’ Γεν. Δνσης). Συγκρατώ και την έλλειψη ενημέρωσης ή ολοκληρωμένης συζήτησης με υπογράφοντα ως προς χειρισμούς ή διαμόρφωση πλαισίου επί άλλων σημαντικών ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής, ευθέως αφορών των την Α’ Γεν. Δ/νση».

Η συγκεκαλυμμένη αναφορά του ΕΛΙΑΜΕΠ για συμμετοχή και ψευδοκράτους στις συνομιλίες, κάτι που ουσιαστικά αναγνωρίζει την ύπαρξη του, επιβεβαιώνουν το δημοσίευμα της «Εστίας» για πενταμερή διάσκεψη για την ΑΟΖ με την συμμετοχή της Αιγύπτου, της Τουρκίας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ψευδοκράτους. Όπως γράψαμε στο φύλλο της 29ης Νοεμβρίου, από την συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών κ. Γιώργου Γεραπετρίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM και στον Νίκο Χατζηνικολάου προκύπτει ευθέως ότι η Κυβέρνησις κάνει στροφή και δέχεται πλέον το ζήτημα της οριοθετήσεως να τεθεί σε τετραμερή διάσκεψη των «παρακειμένων» κρατών.

Τετραμερή που όμως, στην πράξη, θα αποδειχθεί πενταμερής. Είπε ο κ. Γεραπετρίτης: «Το να επιλυθεί το θέμα της ΑΟΖ είναι κάτι το οποίο επιβάλλει το Διεθνές Δίκαιο. Η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 ρητώς αναφέρει ότι ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα είναι αντικείμενο συζήτησης και συμφωνίας ή παραπομπής σε διεθνή δικαιοδοσία από τα γειτονικά κράτη που έχουν παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο. Το ίδιο ισχύει και για την Αίγυπτο. Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία. Πρόθεση της Ελλάδας θα ήταν βεβαίως να φτάσουμε σε μια συνολική συμφωνία, με βάση την οποία θα εξέλιπαν και όλα τα προβλήματα. Πρέπει να υπάρξει οριοθέτηση». Και συνεχίζει:

«Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η συζήτηση πρέπει να γίνει με όλα τα παρακείμενα κράτη. Είναι προφανές ότι και με την Τουρκία υπάρχει θέμα οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, όπως επίσης και με την Κύπρο. Όλα αυτά θα πρέπει να τεθούν στο τραπέζι και να προχωρήσουμε όταν ο χρόνος το επιβάλει».

Πράγματι, ο κ. Γεραπετρίτης αναφέρεται σε τέσσερις γειτονικές χώρες. Μεταξύ αυτών και την Κύπρο. Την οποία ονομάζει απλώς «Κύπρο» και όχι «Κυπριακή Δημοκρατία». Δεδομένης δε της επιμονής της Τουρκίας για λύση δυο κρατών στην Μεγαλόνησο προκύπτει το ερώτημα, θα δεχθεί η Άγκυρα να μετάσχει σε μια τετραμερή διάσκεψη για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών ή θα επιμείνει να την διευρύνει σε «πενταμερή» εντάσσοντας σε αυτήν και το ψευδοκράτος;

Πάντως το σχέδιο της Άγκυρας για την «αναγνώριση» του ψευδοκράτους μέσω ενεργειακών συμφωνιών έχει ήδη αρχίσει να εξυφαίνεται. Σε πρόσφατες δηλώσεις του στο τηλεοπτικό κανάλι Ada, ο κατοχικός ηγέτης Ερσίν Τατάρ ανέφερε πως «εάν υπάρξει συμφωνία εδώ, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα μεταφέρονται στην ΕΕ μέσω της Τουρκίας.  Θα διαμορφωθεί ένα πολύ πιο οικονομικό και ασφαλές σύστημα. Οι χώρες της ΕΕ αποδέχονται το θέμα της μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μέσω καλωδίου, αλλά οι Ελληνοκύπριοι όχι. Μπορεί να ενταχθεί στο διασυνδεδεμένο σύστημα».

Πρόσθεσε πως η διέλευση των πλοίων και οι τομείς συνεργασίας σε πολλά θέματα θα αυξηθούν και πως οι εναέριες διασυνδέσεις θα πραγματοποιούνται και μέσω της Τουρκίας. «Αν υπάρξει συμφωνία, ο τόπος αυτός θα ξεπεράσει το Ντουμπάι. Ο λόγος που δεν συμβαίνουν αυτά είναι η νοοτροπία των Ελληνοκυπρίων να μην βλέπουν τους Τουρκοκύπριους ως ίσους», υποστήριξε ο Τατάρ, επιρρίπτοντας για μια ακόμη φορά την ευθύνη στην ελληνική πλευρά επειδή δεν αναγνωρίζει την εισβολή και κατοχή!

Είναι σαφές λοιπόν ότι η Άγκυρα λειτουργεί με βάση το δόγμα Γκιουλέρ, δηλαδή ότι δεν μπορεί να γίνει κανένα έργο σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο χωρίς την άδεια της Τουρκίας, βάζοντας πλέον στο παιχνίδι και το ψευδοκράτος. Μήπως για αυτό η Λευκωσία έχει επιφυλάξεις για το έργο της ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος-Κύπρου και ο σχεδιασμός για τα θαλάσσια πάρκα έχει παγώσει; Εν τούτοις αν και το τουρκικό αφήγημα είναι γνωστό, αυτό που παραμένει άγνωστο αλλά και άκρως επικίνδυνο είναι αν οι απόψεις του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν πράγματι βρει ευήκοα ώτα και στην ελληνική κυβέρνηση.

Πηγή: Εστία της Κυριακής

https://www.newsbreak.gr/parapolitika/788829/eliamep-na-anagnorisei-i-ellas-to-pseydokratos/

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ : ΣΥΓΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ - ΚΙ ΟΜΩΣ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΔΥΟ ΑΔΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΤΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΟ

Ἄφωνος ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Γιῶργος Γεραπετρίτης στίς ἀποκαλύψεις τοῦ Τούρκου ὑπουργοῦ Ἀμύνης Γιασσάρ Γκιουλέρ ὅτι τό ἰταλικό ἐρευνητικό ρώτησε τίς τουρκικές Ἀρχές: «ναί, ἀποδέχομαι τήν δική σας περιοχή εὐθυνῶν, μπορῶ νά ἔχω τήν ἄδειά σας;» – Ἐρωτοῦμε: Ὑπάρχει σῆμα τοῦ ἰταλικοῦ πλοίου πρός τήν τουρκική φρεγάτα μέ αὐτό τό περιεχόμενο; Ναί ἤ ὄχι; – Γκριζάρατε ἑλληνική ΑΟΖ; Ναί ἤ ὄχι; – Θά ζητήσετε τώρα συγγνώμη γιά τήν στοχοποίηση τῆς ἐφημερίδος μας;

Εἶναι ἰδιαιτέρως θλιβερό νά μᾶς ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀφωνία τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὅταν ἐκφράζουμε ἀνησυχίες γιά ἐθνικά θέματα. Εἶναι θλιβερό νά μήν δίδεται ἡ ἐπιβεβλημένη ἐπίσημος ἀπάντησις ἀπό τήν Ἀθήνα στούς τουρκικούς ἰσχυρισμούς. Ἀναφερόμαστε στά ὅσα συνέβησαν τούς προηγουμένους μῆνες μέ ἐπίκεντρο κυρίως τήν Κάσο, σχετικά μέ τίς ἔρευνες γιά τήν πόντιση τοῦ καλωδίου ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως Ἑλλάδος – Κύπρου.

Ἡ «Ἑστία» ἀνέδειξε ἀπό τήν πρώτη στιγμή τό πρόβλημα τῶν ἑλληνικῶν ὑποχωρήσεων. Μέ ἀλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα καυτηριάσαμε τήν στάση τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἀπεδέχθη νά ζητηθεῖ ἄδεια ἀπό τήν Ἀττάλεια προκειμένου νά πραγματοποιήσει τίς ἔρευνές του τό ἰταλικό σκάφος πού εἶχε μισθωθεῖ πρός τοῦτο. Ἐπικρίναμε τήν κατευναστική τακτική πού ἐπέτρεψε στούς Τούρκους νά ἐφαρμόσουν de facto τό τουρκο-λιβυκό μνημόνιο φέρνοντας τά πολεμικά τους πλοῖα στό ὅριο τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων. Γιά τήν στάση μας αὐτή στοχοποιηθήκαμε. Ἐδέχθημεν κατηγορίες, ἀκόμη καί λοιδορηθήκαμε. Τά ψεύδη ὅμως ἔχουν «κοντά ποδάρια».

Ὁ Τοῦρκος ὑπουργός Ἀμύνης, Γιασσάρ Γκιουλέρ, μιλῶντας στήν Ἐθνοσυνέλευση τῆς χώρας του ἀναφέρθηκε στό περιστατικό τῆς Κάσου, λέγοντας πώς ἡ Τουρκία ἔχει ἐπιβάλει τήν θέση της ὅτι «κανένα ἔργο δέν γίνεται χωρίς τήν ἔγκρισή της».

Ὁ κ. Γκιουλέρ μέ ἀναφορά στήν «Γαλάζια Πατρίδα» δήλωσε ὅτι εἰς ἀπάντηση τῶν «μαξιμαλιστικῶν καί παράνομων ἀπαιτήσεων τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Ἑλληνοκυπριακῆς Διοικήσεως τῆς Νοτίου Κύπρου» ἡ Τουρκία ἐπέδειξε ἀποφασιστική στάση γιά νά ἐμποδισθοῦν «μή ἐξουσιοδοτημένες δραστηριότητες στήν ὑφαλοκρηπῖδα της».

Ἐπί πλέον, ἀναφερόμενος στό περιστατικό τῆς Κάσου τόν Ἰούλιο, τόνισε ὅτι οἱ τουρκικές δυνάμεις ἐμπόδισαν τήν ἐρευνητική δραστηριότητα πόντισης καλωδίων τοῦ ἰταλικοῦ πλοίου «Ievoli Relume», στήν «τουρκική ὑφαλοκρηπῖδα» καί ὅτι τελικά τό ἰταλικό πλοῖο μπόρεσε νά πραγματοποιήσει τίς δραστηριότητές του ἀφοῦ εἶπε «ναί, ἀποδέχομαι τήν δική σας περιοχή εὐθυνῶν, μπορῶ νά ἔχω τήν ἄδειά σας;» ἀποδεχόμενο τήν δικαιοδοσία τῆς Τουρκίας.

24/7: Τουρκικό βέτο στήν ἑλληνική ΑΟΖ

26/7: Συγκυριαρχία Ἑλλάδος-Τουρκίας στόν βυθό τοῦ Αἰγαίου

28/7: Ποιός ἔδωσε ἐντολή στό ΠΝ νά σιγήσει στίς προκλήσεις τῶν Τούρκων;

5/8: Βόμβα Ροζάκη: Λέει ψέματα ὁ Γεραπετρίτης γιά τήν Κάσο

11/8: Ἐπί τρεῖς ὧρες στά χωρικά μας ὕδατα οἱ τουρκικές φρεγάτες

8/9: Ἐντολή Πρωθυπουργοῦ στόν Α/ΓΕΕΘΑ νά μήν ἐμπλακεῖ στήν Κάσο

 

https://www.estianews.gr/kentriko-thema/ta-pseftika-ta-logia-ta-megala/

ΟΣΤΑ ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ ΕΠΙΠΛΩΝ : ΚΑΠΟΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ, ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΤΟ DNA ΤΟΥΣ (ΦΩΤΟ)

Συγκλονιστικό και απίστευτο! Κασόνια και ανοικτές κούτες με οστά αγνοουμένων (είτε του 1964 είτε του 1974) βρίσκονται πεταμένα αυτή τη στιγμή σε μια αποθήκη στην Κρατική Έκθεση, ανάμεσα σε έπιπλα, γραφεία, καρέκλες, γραφική ύλη κ.ά.

Παρατημένα μέσα σε κούτες και σεντούκια, ανάμεσα σε καρέκλες, γραφεία, και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς, βρίσκονται οστά αγνοουμένων. Κάποιοι εξ αυτών σκοτώθηκαν στις ταραχές τους 1964, και άλλοι είναι Έλληνες στρατιωτικοί που ήρθαν στην Κύπρο για να πολεμήσουν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974. Ήλθαν, πολέμησαν, έδωσαν τη ζωή τους και εμείς κρίναμε ότι ο καταλληλότερος χώρος για να φυλαχτούν τα οστά τους είναι μία αποθήκη... γενικής χρήσεως. Οι φωτογραφίες τις οποίες εξασφάλισε ο «Π» είναι τραβηγμένες πρόσφατα σε χώρο που βρίσκεται εντός της Κρατικής Έκθεσης, στον οποίο φυλάγονται έπιπλα, όπως καρέκλες, γραφεία και διάφορα άλλα που αξιοποιούν οι διάφορες υπηρεσίες του κράτους. Πρόκειται για μια μεγάλη αποθήκη, στην οποία έχουν πρόσβαση αρκετοί, μέσα στην οποία κάποιοι σκέφτηκαν να «πετάξουν» και τα οστά αγνοουμένων.

Στον ίδιο χώρο φυλάσσονται και οστά τα οποία δεν έχουν ταυτοποιηθεί, με κάποια από αυτά, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, να είναι και εκτεθειμένα σε δημόσια θέα, αλλά και να μπορεί κάποιος εύκολα να τα πάρει και να φύγει.

Στα περισσότερα κουτιά υπάρχουν οστά από Έλληνες στρατιωτικούς «φονευθέντων υπό Τούρκων», όπως αναγράφεται χαρακτηριστικά στο ένα από τα κασόνια. Τα συγκεκριμένα έχουν ταυτοποιηθεί, καθώς αναγράφονται πάνω στα κουτιά τα ονόματα των στρατιωτών, ενώ σε κάποια άλλα έχουν τοποθετηθεί πάνω ελληνικές σημαίες. Μάλλον, για να τιμήσουν τους νεκρούς, ενώ έριξαν από πάνω και ένα κομμάτι ξύλο για να μην πάρει ο αέρας της σημαία. Τους νεκρούς τα οστά των οποίων πετάξαν, επαναλαμβάνουμε, σε μια αποθήκη με καρέκλες, γραφεία και κούτες γεμάτες με γραφική ύλη.

Ακόμη και σκουπίδια, όπως πεταμένα χαρτιά, αποδείξεις και άδεια κουτιά εντοπίζει κανείς στον χώρο που για κάποιο λόγο, κάποιος αρμόδιος αποφάσισε ότι είναι «κατάλληλος» για να φυλαχτούν εκεί οστά αγνοουμένων. Ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους γι’ αυτή τη χώρα και τώρα αυτή η χώρα, το κράτος, τους δείχνει τον ανάλογο σεβασμό.

Πώς κατέληξαν εκεί;

Σε μια προσπάθεια να εντοπίσουμε το πώς και γιατί βρέθηκαν τα οστά στην Κρατική Έκθεση, απευθυνθήκαμε στην Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους στην Κύπρο (ΔΕΑ), οι οποίοι μας ενημέρωσαν πως «τα οστά που εντοπίζουν εκείνοι μεταφέρονται απευθείας στο εργαστήριό τους, το οποίο στεγάζεται στους χώρους του παλιού Αεροδρομίου Λευκωσίας, και από εκεί παραδίδονται στους συγγενείς, όταν και αν γίνει η ταυτοποίηση». Πέραν των προγραμμάτων και των ανασκαφών που γίνονται από τη ΔΕΑ, ταυτοποίηση οστών γίνεται ωστόσο και μέσω του προγράμματος που διαχειρίζεται η Κυπριακή Δημοκρατία και το γραφείο επιτρόπου Προστασίας για Ανθρωπιστικά Θέματα. Επιχειρήσαμε να επικοινωνήσουμε με την επικεφαλής του γραφείου, Άννα Αριστοτέλους, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατόν, αφού δεν ανταποκρίθηκε ούτε σε τηλεφωνήματά μας, ούτε σε γραπτά μηνύματα που της στείλαμε.

Ωστόσο, πηγή που γνωρίζει πολύ καλά το θέμα επιβεβαίωσε στον «Π» ότι εδώ και κάποια χρόνια έχουν μεταφερθεί οστά σε χώρο στην Κρατική Έκθεση. Πρόκειται, «είτε για ψεκασμένα οστά στα οποία δεν μπορεί να γίνει ταυτοποίηση λόγω καταστροφής του DNA, είτε για οστά στα οποία έγινε ταυτοποίηση, αλλά είτε δεν εντοπίστηκαν οι συγγενείς του αγνοούμενου για να τα παραλάβουν, είτε εντοπίστηκαν οι συγγενείς, αλλά για δικούς τους λόγους αρνήθηκαν να τα παραλάβουν. Στη δεύτερη κατηγορία εμπίπτουν τα οστά 5-6 Ελλήνων στρατιωτών, τα οποία μεταφέρθηκαν μέσα σε κασόνια στην Κρατική Έκθεση λίγο πριν την ολοκλήρωση της θητείας του τέως επιτρόπου Ανθρωπιστικών Θεμάτων, Φώτη Φωτίου. Ο σχεδιασμός, όπως πληροφορούμαστε, ήταν να μεταφερθούν μεν τα οστά σε αποθήκη στην Κρατική Έκθεση, αλλά να γίνει εκεί διαχωρισμός της αποθήκης και να δημιουργηθεί ξεχωριστός κλειστός χώρος προκειμένου να μην βρίσκονταν στον ίδιο χώρο, οστά και έπιπλα. Η «αποθήκη» των οστών, θα έπρεπε ακόμη να χωριστεί και αυτή στη μέση προκειμένου να υπάρχει απόσταση μεταξύ των ψεκασμένων οστών και των υπολοίπων. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, δεν συνέβη ποτέ. Γιατί, κάποιος οφείλει να εξηγήσει αλλά και να απολογηθεί γι' αυτή την ιεροσυλία!

Πηγή: https://politis.com.cy/politis-news/cyprus/861572/osta-agnooymenon-petamena-se-apothiki-epiplon-kapoia-den-boroyn-na-taftopoiithoyn-katastrafike-to-dna-toys-fotos?fbclid=IwY2xjawGti39leHRuA2FlbQIxMQABHcvjytyi4JkRmlPzEkZ-2MlGdp6rhk5qzUkRJTd64YHk5nxe45Tn05OY3A_aem_vN5R1e_uipE9hjnxma9b4Q

 

https://malkidis.blogspot.com/2024/12/dna.html