Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ «ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΚΕΨΕΩΣ»

Τοῦ Ἀντωνίου Ἀ. Ἀντωνάκου

καθηγητοῦ, κλασσικοῦ φιλολόγου - Ἱστορικοῦ, συγγραφέως

 

Ἐδῶ στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα κυριαρχεῖ ἕνα σχῆμα ὀξύμωρο. Ἡ προγονικὴ γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων ἐκτιμᾶται στὸ ἐξωτερικὸ ἀλλὰ ὄχι στὴν γενέτειρά της. Κι ἐνῶ οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες δυστυχῶς ἔχουν γίνει ἀρνησίγλωσσοι, στὸ ἐξωτερικὸ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ διδάσκονται στὰ σχολεῖα τῶν περισσοτέρων χωρῶν. Μάλιστα στὴν Ἀγγλία ἔχει ληφθεῖ ἡ ἀπόφαση νὰ διδάσκονται ἀπὸ τὸ δημοτικό. Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται οἱ ξένοι ἁπλῶς ἔχουν κατανοήσει αὐτὸ ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἀρνοῦνται πεισματικά.

Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μία ἁπλῆ σημειολογικὴ γλῶσσα. Εἶναι μία γλῶσσα νοητική, διότι δίδει τὴν δυνατότητα γιὰ σκέψη τοῦ νοήματος τῶν λέξεων. Διαθέτει τοὺς διάφορους τόνους, τὰ πνεύματα, τὰ διαφορετικὰ ἂν καὶ ὁμόηχα φωνήεντα κ.λπ. Αυτὰ γιὰ τὸν ἐγκέφαλο τοῦ παιδιοῦ ἀποτελοῦν διαφορετικὰ ὀπτικὰ σημεῖα, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ σκέψη του νὰ ὀξύνεται καὶ νὰ καταπολεμοῦνται τοιουτοτρόπως τυχὸν μαθησιακὲς δυσκολίες.

Ἡ γλῶσσα ἐκτὸς ἀπὸ λέξεις, ἄθροισμα λέξεων ἢ ἔμψυχη ἑνότητα, εἶναι παραλλήλως καὶ ἕνας ἀριθμὸς συνδυασμῶν διαφόρων συντακτικῶν δομῶν. Τὸ ἔτος 1998 ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης Δρ. Πῆτερ Τζόουνς ἔκανε μαθήματα ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Daily Telegraph» μὲ τὸν τίτλο «EUREKA! - Ancient Greek in five weeks». ἔγραφε δὲ σχετικῶς.

 «Ὁ Ἕλληνας μόνο ἀπὸ τὴν γλῶσσα εἶναι ἕξι φορὲς πιὸ ἔξυπνος ἀπὸ ὅσους μιλοῦν ἀγγλικά, διότι μπορεῖ νὰ ἐκφρασθῆ γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα μὲ ἕξι διαφορετικοὺς τρόπους ταυτοχρόνως, χωρὶς νὰ ἀλλάξη τὸ νόημα τῆς προτάσεως, ἐνῷ ὁ ἀγγλόφωνος μόνο μὲ ἕνα.»

 Καὶ ἀνέφερε τὸ παρακάτω παράδειγμα: Ἂς ποῦμε ὅτι ἔχουμε τὴν φράση «Ὁ Πέτρος χτυπᾶ τὴν μπάλα». Ἡ φράση αὐτὴ στὰ Ἀγγλικὰ μεταφράζεται ὡς «Peter kicks the ball». Ἐπειδὴ ὅμως ἡ γλῶσσα εἶναι παραλλήλως καὶ συντακτικὲς συνδυαστικὲς δομές, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη ἡ φράση αὐτὴ σὲ κάποιες γλῶσσες ὅπως τὰ ἀγγλικά μπορεῖ νὰ ἐκφρασθεῖ μόνον μὲ ἕναν συνδυασμό: Ὑποκείμενο-ρῆμα-ἀντικείμενο. Ὅλοι οἱ ἄλλοι συνδυασμοὶ θεωροῦνται λανθασμένοι καὶ ἑπομένως ἀποφευκτέοι.

 Ἀντιθέτως, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἡ ἴδια φράση μπορεῖ νὰ ἐκφρασθεῖ ὀρθὰ μὲ ἕξι διαφορετικοὺς συνδυασμούς: Δύο, ποὺ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ ὑποκείμενο καὶ νὰ ἀντιμεταθέτουν τὶς δύο δεύτερες λέξεις, δύο ποὺ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ ρῆμα μὲ ἀντιμετάθεση τῶν δύο ἄλλων λέξεων καὶ τέλος δύο, ποὺ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο, σύμφωνα μὲ τὰ προηγούμενα (σ.σ. καὶ αὐτὰ μὲ συνδυασμὸ μόνο τριῶν λέξεων).

 «Ἐκτὸς ὅλων αὐτῶν εἶναι διαπιστωμένο ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι τὸ ὑπέρτατο «ἐργαλεῖο σκέψεως». Πράγματι κάποιος μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ μόνο στὰ ἑλληνικά. Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε ἁπλοποίηση στὴν γλῶσσα, στὴν σύνταξη εἶναι ἁπλᾶ ἕνα χάσιμο τῆς σκέψεως. 'Ὅταν μία γλῶσσα ἁπλοποιεῖται, ἁπλᾶ χάνει. Δὲν ἔχει νὰ κερδίσει τίποτε. Ὁδηγούμαστε σὲ μία γλῶσσα χωρὶς νόημα, ἁπλᾶ φωνητικὴ καὶ ὅλες οἱ λέξεις θὰ ἀρχίσουν νὰ μοιάζουν μεταξύ τους».

Τὰ λόγια αὐτὰ ἀνήκουν στὸν διάσημο Γάλλο καθηγητὴ Masse Roger. Ὁ ἴδιος ἔχει τονίσει: «Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μόνο μία γλῶσσα. Εἶναι λόγος, εἶναι ἕνα βοήθημα, ἕνας μηχανισμὸς σκέψεως. Ἐὰν ὑπάρχει σήμερα μία παγκόσμια γλῶσσα γιὰ τὶς ἐπιχειρήσεις, αὐτὴ εἶναι τὰ ἀγγλικά. Ἂν ὑπάρχει ὅμως μία παγκόσμια γλῶσσα γιὰ νὰ σχεδιάσεις τὸ αὔριο, τὸ μέλλον, αὐτὴ εἶναι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά».

Οἱ Γάλλοι πολεμοῦν γιὰ νὰ διατηρήσουν τὸ δικαίωμα στὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν. «Χρειάσθηκε», εἶπε, «νὰ συ­γκεντρώσουμε πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια περίπου 150.000 ὑπογραφὲς γιὰ νὰ πιέσουμε τὴν γαλλικὴ κυβέρνηση νὰ μὴ κόψει κονδύλια γιὰ τὴν ἐκ­μάθηση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν».

Καὶ κατέληξε: «Ἡ κατάλληλη ἡλικία γιὰ ἕνα παι­δὶ νὰ μάθει τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά εἶναι ἀπὸ ἕντεκα, δώδεκα χρόνων, διότι θὰ πρέπει πρῶ­τα νὰ ἔχει ὀργανώσει στὸ μυαλό του τὴν μητρική του γλῶσσα. Στὴν περίπτωσή μας τὰ γαλλικά. Μόνο τότε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ τοῦ ἀνοίξει μοναδικοὺς ὁρίζοντες. Ὑπάρχουν ἔννοιες στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ποὺ δὲν ὑπάρχουν πουθενὰ ἀλ­λοῦ. Ἂν δὲν ξέρουν πρῶτα τὴν δική τους γλῶσσα καλὰ δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὶς ἀντιληφθοῦν».

Νὰ γιατὶ τὰ ἑλληνόπουλα πρέπει νὰ μαθαίνουν ἀπὸ τἰς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ τὴν ἐτυμολογία καὶ τὴν διαχρονικότητα τῶν λέξεων, νὰ κάνουν φράσεις καὶ νὰ πολυτονίζουν. Θὰ ἔχουν μάθει καλὰ τὴν μητρική τους γλῶσσα ποὺ εἶναι ἡ ἴδια μέχρι σήμερα. Ἔτσι, γνωρίζοντας στὰ 11-12 χρόνια τους τὰ ἀρχαῖα κείμενα, θὰ μπορέσουν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅλες τὶς ἔννοιες τῆς ἑλληνικῆς.

Γιατὶ λοιπὸν δὲν προωθοῦν τὴν διδασκαλία τῶν αρχαίων ἑλληνικῶν οἱ ἰθύνοντες; Δὲν ἔχω ἀπάντηση γι’αυτή την παθογένεια. Αὐτὸ ποὺ γνωρίζω μὲ βεβαιότητα, ὕστερα ἀπ’ὅσα ἀναφέραμε εἶναι ὅτι ἡ συγκεκριμένη γλωσσικὴ πολιτική εἶναι καὶ ἀνόητη καὶ ἐπικίνδυνη.

ΠΗΓΗ: εφημ. «Εστία της Κυριακής», 29.1.2023. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 30.1.2023.

 

ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 

 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ ΥΠΑΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΕΝΟΣ ΙΣΧΥΡΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - Η ΠΡΟΪΟΥΣΑ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω 

 

“Σκλάβοι γεννηθήκαμε και πολεμούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε λεύτεροι»- Νίκος Καζαντζάκης

Με την ρήση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη, επιχειρούμε, δια του παρόντος να οριοθετήσουμε διεκδικώντας ουσιαστικά την ελευθερία μας, μέσω μιας αφιονισμένης και καθόλα αλλοτριωμένης κοινωνίας, η οποία άγεται και φέρεται ασυνείδητα από τις εκάστοτε εξουσίες, οι επιχειρούν να μεταλλάξουν τον σύγχρονο άνθρωπο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ενός μεταναθρώπου.

Οι διάφορες πολιτικές θεωρίες, δίκην ενός ψευδεπίγραφου προοδευτισμού δογματίζουν επιβάλλοντας την μονολιθική ιδικής τους αλήθειας, ως ανυπερβλήτως δεσπόζουσα και απαράμιλλη, η οποία δέον όπως εγκαθιδρυθεί δια πυρός και σιδήρου, χαρακτηριζόμενη λίαν αυθαιρέτως ως η κυρίαρχη άνευ ετέρου τινός.

Είναι πρόδηλο, ότι εφεξής βαίνουμε εις κινούμενη άμμο, καθότι οι  παραδοσιακές αρχές αμφισβητούνται ευθέως και αποδομούνται εκ βάθρων και άρδην,  ούτως ώστε να προλειανθεί το έδαφος προς μία ουδετεροθενή Νέα Τάξη πραγμάτων, η οποία αφενός διατηρεί μία φαινομενική ελευθερία και εξετέρου θεσπίζει την αποινή δίωξη κατά οιουδήποτε αντιφρονούντα, ως επικίνδυνο δια την δημόσια τάξη και ασφάλεια, προβάλλοντας προσχηματικά την φενάκη της αφηγήματος του εκάσταχού δημοκρατικού τόξου.

Ο ολετήρας της παγκοσμιοποίησης ερείδεται μεταξύ άλλων επί της ολοσχερούς συνθλίψεως οιασδήποτε μορφής εθνικής ταυτότητας και συνειδήσεως εξ αυτού του λόγου επιδοτείται ευθαρσώς ο εποικισμός της Πατρίδας μας, δια της σωρείας των λαθραίων μεταναστών,  ενισχύοντας τον δημογραφικό εκυφλισμό, κα  διογκώνοντας εν ταυτώ την υπογεννητικότητα και τις αμβλώσεις ως δήθεν μία μείζονα έκφανση ενός παντελώς αόριστου και μονομερούς δικαιωματισμού.

Άξιο μνείας καθίσταται ποιοι μηχανισμοί είναι αυτοί οι οποίοι επιλέγουν ορισμένο τρόπο σκέψεως και συνάμα πολιτισμού τα οποία επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου επί ποινή εξοστρακισμού, εκ του κοινωνικού γίγνεσθαι, των αντιδρώντων.

Ως εκ τούτου, οι εκάστοτε θεσμικές ελίτ, χαράσσουν τις κατευθυντήριες γραμμές δια των οποίων αντιμετωπίζουν τους πολίτες αποκλειστικά και μόνον ως αθύρματα και άμορφη μάζα, με αποτέλεσμα να μην δύνανται αν ανανήψουν επιδιώκοντας τυχόν την επαναστατική σκέψη και ρηξικέλευθη  τομή προς τα πολιτικά τεκταινόμενα.

Η αδυναμία να διαρρήξουν τα στερεότυπα κλισέ των αυτονόητων συνειρμών ούτως ώστε να εναντιωθούν τελεσφόρα κατά των πολιτικών οι οποίοι βιάζουν καθημερινά τις συνειδήσεις των, στερώντας τους στοιχειωδώς την οποιαδήποτε σκέψη προς διεκδίκηση της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπεια ως πολίτες, με αποτέλεσμα να παραιτούνται εκ προοιμίου ενόψει οιασδήποτε μορφής αμφισβητήσεως προς την δοτή κατεστημένη εξουσία.

Η Ελλάς ευρίσκεται εις την μέγγενη των διεθνών εξελίξεων, ούσα καθ’ ολοκληρίαν κηδεμονευόμενη υπό ξένων παραγόντων, οι οποίοι δια του μανδύα του Πατριώτη, επιχειρούν να υπονομεύουν την πορεία της Ελλάδας προς την ορθή κατεύθυνση και πρόοδο.

Η Εθνική  μας συνείδηση έχει συρρικνωθεί σκοπίμως και πολλές φορές το επίσημο κράτος ταυτίζεται με τον ξένο παράγοντα προκειμένου δήθεν να υπάρξει εκτόνωση, πλην όμως γεννώνται ιδιαίτατα ερωτήματα, δια την ανιδιοτέλεια και τις προθέσεις ορισμένων πολιτικών οι οποίοι δια πράξεις και παραλείψεις των, στρέφουν εαυτόν τα «όπλα» ίνα εξυπηρετήσουν τα νοσηρά επεκτατικά τους  σχέδια άνευ ουδεμίας ευαισθησίας δια την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα.

Εν τοις πράμγασι ευρισκόμεθα εις ένα ακανθώδες σημείο της παγκόσμιας ιστορίας, ούτως ώστε να διαπλάσουμε το μέλλον μας, διότι πέραν της επιβολής, εκών άκων, προς τον λαό της φαιάς προπαγάνδας υπό των ποικιλώνυμων μηχανισμών της εξουσίας, ο ψοφοδεής πολίτης δρα και ενεργεί ως ανδράποδο, άνευ ουδεμίας αυτοτέλειας ή συλλογικής συνειδήσεως, ούτω ώστε να καταστεί φορεύς οράματος δια το μέλλον θέτοντας υψηλούς στόχος δια  την ανάνηψή μας.

Εν κατακλείδι φρονώ, o ο λαός πνέει από τα λοίσθια και έχουμε αυτοπαραδοθεί προς τους θύλακες της Νέας Τάξης πραγμάτων αμελλητί και άνευ ετέρου τινός.

Ως εκ τούτου λοιπόν, το ύπατο διακύβευμα  καθίσταται εις το να θραύσουμε τις αλυσίδες της εκούσιας ειρκτής μας εκδηλώνοντας  μία ισχυρά εθνική βουλήσημ η οποία θα δώσε εντολή εις ισχυρές και ευρείες πατριωτικής δυνάμεις να συγκρουσθούν με τις υπάρχουσες κοινοβουλευτικές ή κίβδηλα πατριωτικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις, ούτως ώστε να ανακάμψουμε και να περιφρουρήσουμε την εθνικής μας αξιοπρέπεια και κύρος διεκδικώντας την υπέρτατη έναντι πασών αξιών, ήτοι την ελευθερία.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΓΙΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ ΧΩΡΙΣ ΚΗΡΥΞΗ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΜΑΡΤΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1914)

Του Ιωάννου Δασκαρόλη

Ιστορικού – Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου

 

Πρόλογος - η συνθήκη των Αθηνών και οι τουρκικές διεκδικήσεις στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ( Νοέμβριος 1913-Ιανουάριος 1914)

Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο η Ελλάδα χάρις το περίφημο θωρακισμένο καταδρομικό Αβέρωφ, όχι μόνο είχε κυριαρχήσει πλήρως σε όλο το ανατολικό Αιγαίο απελευθερώνοντας τα νησιά του από τον Οθωμανικό ζυγό, αλλά είχε κλείσει τον τουρκικό στόλο στα Δαρδανέλλια από όπου αυτός όσες φορές προσπάθησε να εκπλεύσει γνώρισε τη συντριβή. 

Η επανάληψη των ελληνοτουρκικών σχέσεων επισφραγίστηκε με την υπογραφή της συνθήκης των Αθηνών μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ελλάδος. Η συνθήκη που υπογράφηκε στις 14/27 Νοεμβρίου 1913, έπαυσε επίσημα τις εχθροπραξίες μεταξύ τους, παραχωρώντας τη Μακεδονία την Ήπειρο, την Κρήτη και κάποια νησιά του Αιγαίου στην Ελλάδα. Η συνθήκη όμως άφηνε μετέωρο το καθεστώς των νησιών του ανατολικού Αιγαίου το οποίο προέβλεπε ότι θα ρυθμιζόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις. 

Με συλλογική διπλωματική διακοίνωση της 31ης Ιανουαρίου/13ης Φεβρουαρίου 1914, οι Μεγάλες Δυνάμεις κοινοποίησαν στην ελληνική κυβέρνηση και στην Υψηλή Πύλη την απόφασή τους για τα νησιά του Αιγαίου: Τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο, εκχωρούνταν στην Ελλάδα υπό τον όρο ότι θα παρέμειναν ανοχύρωτα, δεν θα χρησιμοποιούνταν για ναυτικό ή στρατιωτικό σκοπό, θα καταπολεμούνταν τα λαθρεμπόριο μεταξύ των νησιών και της Μικράς Ασίας και θα δίνονταν εγγυήσεις προστασίας των μουσουλμανικών μειοψηφιών. Η διακοίνωση προέβλεπε ότι τα νησιά θα εντάσσονταν οριστικά στην Ελλάδα όταν ο ελληνικός στρατός εκκένωνε τη Βόρειο Ήπειρο η οποία θα αποτελούσε τμήμα του νέου αλβανικού κράτους. 

Η προτεινόμενη λύση όμως ουσιαστικά άφηνε άλυτο το ζήτημα, καθώς δεν προέβλεπε καμιά άσκηση πίεσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για να συμμορφωθεί με την απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Βενιζέλος όμως, έσπευσε να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο της, εκκενώνοντας τη Β. Ήπειρο.  Η συντριβή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και η οριστική απώλεια των βαλκανικών εδαφών της, είχε εξάψει τον εθνικισμό τόσο στην ηγεσία της όσο και στην κοινή γνώμη. Στις 3/16 Φεβρουαρίου 1914 ο μέγας βεζίρης, Σαΐντ Χαλίμ πασάς, απέρριψε τη διπλωματική διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων, θεωρώντας τα νησιά αναπόσπαστο μέρος των ασιατικών κτήσεων της Αυτοκρατορίας.

Η Υψηλή Πύλη δεν αποδεχόταν την εκχώρηση στην Ελλάδα όσων νησιών βρίσκονταν κοντά στα Δαρδανέλλια, αλλά και γενικότερα την εκχώρηση των μεγάλων νησιών στο βορειοανατολικό Αιγαίο, όπως η Χίος και η Μυτιλήνη. Ήδη ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα σε συζήτηση με τον Άγγλο ομόλογό του τον Ιανουάριο του 1914, υπογράμμισε την νομιμότητα των τουρκικών διεκδικήσεων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, δηλώνοντας ότι αν η Ελλάδα δεν παραχωρούσε οικειοθελώς τη Χίο και τη Μυτιλήνη, η Τουρκία θα τα αποσπούσε διά της βίας. Αλλά και ο Διεθνής παράγοντας όχι μόνο δεν στήριζε αποφασιστικά την Ελλάδα στην διαφαινόμενη διένεξη, αλλά τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία προέτρεπαν τον Βενιζέλο να προβεί σε παραχωρήσεις αποκλείοντας κάθε πιθανότητα για συμμαχία και ναυτική βοήθεια. 

 

Ο ναυτικός ανταγωνισμός εξοπλισμών στο Αιγαίο και το ελληνικό αδιέξοδο (Ιανουάριος - Ιούνιος 1914)

 

Για να αλλάξει τις ισορροπίες στο Αιγαίο και να αμφισβήτησει έμπρακτα την Ελληνική κυριαρχία, η Οθ. Αυτοκρατορία προέβη στην παραγγελία ενός μεγάλου θωρηκτού τύπου υπερντρετνοτ στην Αγγλία το οποίο καθελκύστηκε στις 21 Αυγούστου 1913, αλλά και ενός ακόμη (Rio de Janeiro) στις 10 Δεκεμβρίου 1913 (ονομάστηκε σουλτάνος Osman Ι), αποκτώντας σοβαρή ναυτική υπεροπλία στο Αιγαίο. Παρά τις επίμονες προειδοποιήσεις του Γενικού Επιτελείου για την ανεπιθύμητη εξέλιξη, η κυβέρνηση υποτίμησε τον κίνδυνο και δεν αντέδρασε άμεσα προλαβαίνοντας τουλάχιστον να αγοράσει το Rio de Janeiro. 

Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν περιοριζόταν στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αλλά αφορούσε και την Μακεδονία καθώς η ναυτική υπεροχή της Τουρκίας θα εμπόδιζε την μεταφορά ελληνικού στρατού από τον Νότο προς τον Βορρά για να αντιμετωπίσει την ελλοχεύουσα Βουλγαρία, οδηγώντας οποιαδήποτε ελληνική αμυντική προσπάθεια σε βέβαιη αποτυχία. Ομοίως όλα τα μεγάλα λιμάνια της Χώρας όπως ο Πειραιάς και η Θεσσαλονίκη, θα παρέμεναν στο έλεος του Τουρκικού ναυτικού.  Η υπαρκτή πιθανότητα μιας ανίερης συμμαχίας μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας και η άρνηση της Σερβίας να τηρήσει τις υποχρεώσεις της που απέρρεαν από το Σύμφωνο Αμυντικής Συμμαχίας μεταξύ των δύο χωρών, δημιουργούσαν ένα εφιαλτικό σκηνικό και απειλούσαν την Ελλάδα με ολικό στρατιωτικό όλεθρο.

Το θωρηκτό Λήμνος

Οι σχέσεις των δύο χωρών παρέμεναν ιδιαίτερα τεταμένες καθώς τον Φεβρουάριο του 1914 εξαπολύθηκαν οι πρώτες σκληρές διώξεις εις βάρος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που οργανώθηκαν συστηματικά από την κυβέρνηση των Νεότουρκων και υποβοηθήθηκαν από την έλευση χιλιάδων μουσουλμάνων προσφύγων από την Μακεδονία. Την εκτέλεση των διώξεων ανέλαβε η μυστική υπηρεσία «Ειδική Οργάνωση» [Τεσκιλατι Μασχούσα] δρώντας με ένοπλες ομάδες/συμμορίες που τελούσαν υπό την καθοδήγηση αξιωματικών του Οθωμανικού Στρατού και στελεχώνονταν και από μουσουλμάνους πρόσφυγες από τον Καύκασο και τα Βαλκάνια. Οι διωγμοί που είχαν την μορφή εθνοκάθαρσης, συνεχίσθηκαν με διαλείμματα μέχρι τον Ιούλιο του 1915 και οδήγησαν στη φυγή περίπου 150.000 Ελλήνων από τις εστίες τους, ενώ στις εγκαταλειφθείσες περιουσίες τους εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια. 

Καθώς ο Αύγουστος που είχε οριστεί ως ημερομηνία παράδοσης των δύο πλοίων στην Τουρκία πλησίαζε, η Ελλάδα προσπάθησε την τελευταία στιγμή να ισορροπήσει την κατάσταση στο Αιγαίο αγοράζοντας δύο θωρηκτά από την Αμερική τα οποία μετονομάστηκαν Κιλκίς και Λήμνος. Όμως τα δύο αυτά θωρηκτά ήταν παλαιάς τεχνολογίας, είχαν μικρή δύναμη πυρός, ενώ δεν μπορούσαν να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες πλεύσης και οι Έλληνες ιθύνοντες τα χαρακτήριζαν ως "πλωτές χελώνες". Τα δύο πλοία ήταν εντελώς ακατάλληλα για να διατηρήσουν το ισοζύγιο ισχύος στο Αιγαίο, ενώ κόστισαν ακριβότερα από όσο κόστισε τελικά το Rio de Janeiro στους Τούρκους. 

Έτσι, στο δεύτερο τρίμηνο του 1914, η Ελλάδα είχε βρεθεί σε πραγματική απορία πως να αντιδράσει απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο. Διατυπώθηκαν σκέψεις απελπισίας όπως αυτή του ναυαρχου Κουντουριώτη, να ενεδρεύσει στη Mάλτα με ένα υποβρύχιο την πλεύση των δύο θωρηκτών προς την Κωνσταντινούπολη και να τα βυθίσει αιφνιδιαστικά παίρνοντας την ευθύνη προσωπικά. Το πρόβλημα όμως περιπλεκόταν καθώς υπήρχε η φήμη ότι ανάμεσα στα πληρώματα των δύο σκαφών θα υπήρχαν Άγγλοι αξιωματικοί και ναύτες.

Ο Βενιζέλος ήθελε οπωσδήποτε να αποφύγει έναν νέο πόλεμο για τον λόγο αυτό απέστειλε απεσταλμένο στην Κωνσταντινούπολη με τη μυστική αποστολή να προτείνει στην Τουρκία συγκυριαρχία στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ο αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Μεταξάς ως υπαρχηγός του Γενικού επιτελείου στις πολλές συναντήσεις του με τον πρωθυπουργό, του τόνιζε ότι αν η Τουρκία αποκτούσε την ναυτική υπεροπλία δεν θα περιοριζόταν στα νησιά, αλλά ίσως επεδίωκε μια νέα αναμέτρηση στη Μακεδονία, καθώς λόγω των μη επαρκών συγκοινωνιών, η Ελλάδα δεν θα προλάβαινε να μεταφέρει εγκαίρως στρατεύματα στον Βορρά. Αναμφίβολα ο Βενιζέλος είχε βρεθεί σε δυσχερή θέση, καθώς ο Βασιλιάς, το Γενικό επιτελείο, η αντιπολίτευση, η κοινή γνώμη, αλλά και οι πρόσφυγες που είχαν εκδιωχθεί από την Μικρά Ασία απαιτούσαν δυναμική απάντηση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ ο ίδιος προωθούσε μια πολιτική κατευνασμού και συμβιβασμού. 

 

Το σχέδιο του Ιωάννη Μεταξά για προληπτικό στρατηγικό χτύπημα εναντίον της Τουρκίας

 

Σε εκείνη την δύσκολη συγκυρία ο Μεταξάς μελέτησε και συνέταξε από τον Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο του 1914 το περίφημο άκρως απόρρητο σχέδιο εκπόρθησης των Δαρδανελλίων χωρίς προηγούμενη κήρυξη πολέμου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το σχέδιο προέβλεπε ένα ταχύ Ελληνικό προληπτικό συντριπτικό χτύπημα εναντίον του εχθρού με αιφνιδιαστική μεταφορά τριών μεραρχιών από την ηπειρωτική Ελλάδα στα στενά των Δαρδανελλίων. 

Πιο συγκεκριμένα, τα Α΄, Β΄ και Γ΄ Σώματα Στρατού θα προετοίμαζαν μια μεραρχία πλήρους σύνθεσης, κατάλληλα εφοδιασμένη και εξοπλισμένη χωρίς να προβούν σε τοπική επιστράτευση ώστε να μην προκαλέσουν υποψίες στον εχθρό. Το σύνολο του εκστρατευτικού Σώματος θα ήταν 27.000 οπλίτες που θα επιβιβάζονταν σε επιταγμένα ατμόπλοια στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη. Τα ατμόπλοια θα μετέφεραν το Εκστρατευτικό Σώμα στην Λήμνο, όπου θα ενοποιούνταν οι δύο στολίσκοι και ακολούθως θα αποβίβαζαν τις ελληνικές δυνάμεις αιφνιδιαστικά στα Δαρδανέλλια στον μυχό του κόλπου του Ξηρού, όπου θα είχαν μεγάλη αριθμητική υπεροχή έναντι των μικρών δυνάμεων του εχθρού που δεν θα είχε προλάβει να επιστρατευτεί. 

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή απόβαση θα ήταν ότι ο ελληνικός στόλος θα είχε επιτεθεί και θα είχε βυθίσει το σύνολο του τουρκικού στόλου που βρισκόταν ανεπτυγμένος στην περιοχή, κάτι που θα ήταν πολύ πιθανό αφού ο ελληνικός στόλος θα χτυπούσε πρώτος συντριπτικά, χωρίς να έχει προηγηθεί κήρυξη πολέμου. 

Η απόβαση στην Καλλίπολη το 1915

Η απόβαση θα ξεκινούσε το μεσονύκτιο θα διαρκούσε 24 ώρες και η επιχείρηση θα έπρεπε να ολοκληρωθεί σε 5 μέρες. Οι Έλληνες θα υπερείχαν έναντι των Τούρκων 4:1, τα τουρκικά στρατεύματα που δεν ξεπερνούσαν τους 7.000 ενόπλους ήταν διεσπαρμένα στη χερσόνησο και η στρατιωτική συντριβή τους ήταν σχεδόν βέβαιη. Αφού το εκστρατευτικό σώμα θα καταλάμβανε τα οχυρά των Στενών από τους Τούρκους, ο ελληνικός στόλος θα έπλεε ανενόχλητος προς τον Βόσπορο και θα απειλούσε με τα πυροβόλα του την Κωνσταντινούπολη. Ταυτόχρονα το εκστρατευτικό σώμα θα προωθούσε τις δυνάμεις του προς την Κωνσταντινούπολη για να καθηλώσει τα τουρκικά στρατεύματα που θα αποστέλλονταν από Βορρά για να επανακαταλάβουν τα πυροβολεία των Στενών. Καθώς η Τουρκία θα είχε δεχθεί ένα συντριπτικό ναυτικό και κυρίως ηθικό χτύπημα, η Ελλάδα θα πρότεινε εκεχειρία και διαπραγματεύσεις ζητώντας κυρίως να εξασφαλίσει τα κεκτημένα.    

Το σχέδιο ουσιαστικά παραβίαζε κάθε διεθνή νομιμότητα αφού δεν προέβλεπε κήρυξη πολέμου ούτε διακοπή διπλωματικών σχέσεων, αλλά καθιστούσε πολύ πιθανή μια ελληνική νίκη καθώς και την εξασφάλιση των ελληνικών κεκτημένων. Η διεθνής καταφορά εναντίον της Ελλάδας θα σιγούσε, αφού η Ελλάδα βρισκόταν ουσιαστικά σε αυτοάμυνα αντιμετωπίζοντας την συνεχή πολεμική απειλή των Τούρκων σε λόγια και σε έργα.

Υπέρ του προληπτικού συντριπτικού χτυπήματος στα Δαρδανέλια είχαν εκφραστεί ο Βασιλιάς (αν και δεν είχε φτάσει στην τελική έγκρισή του στο σχέδιο), ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Β. Δούσμανης, ο υπουργός Ναυτικών Κ. Δεμερτζής, αλλά ο Βενιζέλος

δίσταζε καθώς θεωρούσε ότι είχε μικρές πιθανότητες επιτυχίας. Καθώς όμως η κατάσταση με την Τουρκία συνεχώς επιδεινωνόταν και το δημόσιο φρόνημα εκφραζόταν απροκάλυπτα υπέρ μιας νέας ένοπλης αντιπαράθεσης με την γείτονα, ο Βενιζέλος προέτρεπε τον Μεταξά να ολοκληρώσει τη μελέτη του. 

 

Επίλογος - Η απρόσμενη λύση του προβλήματος

 

Στις 28 Ιουνίου 1914 ο αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάρδος, διάδοχος του θρόνου των Αψβούργων, δολοφονήθηκε από τον Σέρβο εθνικιστή Γαβρίλο Πρίντσιπ στο Σεράγεβο της Βοσνίας. 

Η δολοφονία αυτή οδήγησε σε πολεμική ανάφλεξη όλη την Ευρώπη και συνεπακόλουθα η Αγγλία δέσμευσε τα δύο ελλιμενισμένα τουρκικά θωρηκτά, σώζοντας απρόσμενα την Ελλάδα την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή. 

Ο Βενιζέλος βρισκόταν ήδη στις Βρυξέλες για να συναντηθεί με τον Μεγάλο Βεζύρη Χαλίμ Πασά με πρόθεση για παραχωρήσεις στο καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και μια συμφωνία αμοιβαίας ανταλλαγής πληθυσμών. Η έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέστησε τις παραχωρήσεις αυτές περιττές. 

Η εκστρατεία των Δαρδανελλίων όμως, έμελλε να βρεθεί ξανά στο προσκήνιο μόλις ένα έτος μετά...  

 

Πηγές

Μεταξάς Ιωάννης, Το προσωπικό του ημερολόγιο (τόμος Β1), εκδόσεις Γκοβόστη.

Μελέτες και υπομνήματα του υπαρχηγού του Γενικού επιτελείου Ιωάννη Μεταξά (Σεπτέμβριος 1913-Ιούλιος 1914)

Ι. Μελέτη περί των δυνατών πολεμικών επιχειρήσεων μεταξύ Ελάδος και Τουρκίας.

ΙΙ.Υπέράσπισης των νήσων Λέσβου, Χίου και Σάμου εναντίον Τουρκικής επιθέσεως

ΙΙΙ. Σχέδιο εκστρατείας βάσει της καταστάσεως της 10ης Ιουνίου 1914

Η Ιστορία του εθνικού διχασμού κατά την αρθρογραφία του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Ιωάννη Μεταξά, εκδόσεις Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 1994.

Στρατηγός Ξενοφών, Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία, εκδόσεις Δημιουργία, Αθήνα 1999.

Βεντήρης Γεώργιος, Η Ελλάς του 1910-1920 (τόμος Α΄), εκδόσεις Ίκαρος, 

Πλουμίδης Σπυρίδων, Τα μυστήρια της Αιγηϊδος (Το μικρασιατικό ζήτημα στην ελληνική πολιτική (1891-1922), εκδόσεις βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα 2016.

Συρίγος Άγγελος, Μειονοτικές και άλλες διατάξεις στη Σύμβαση των Αθηνών (1913) https://www.academia.edu/Μειονοτικές και άλλες διατάξεις στη Σύμβαση των Αθηνών (1913)_

Ιωακείμ Γ. Ιωακείμ, Ιωάννης Μεταξάς (Η ανοδική πορεία του πό την στρατιωτική στην πολιτική δράση (1871-1922), εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα 2005.

Σφέτας Σπυρίδων, Το ζήτημα των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και της γερμανικής πολιτικής (1914/1915), https://infognomonpolitics.gr/2014/06/19141915/

Παπαφλωράτος Ιωάννης, Τα σχέδια για εκπόρθηση των Στενών των Δαρδανελλίων 1914-15, περιοδικό Ναυτική Επιθεώρηση (τ. 552), Μάρτιος 2015.

https://www.istorikathemata.com/2020/09/aegean-precautionary-strike-1914.html

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ-"ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΣΗΛΙΟΥ ΘΕΟΤΗΤΟΣ"

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες -Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζια­ν­ζη­νός καί Ἰωάννης Χρυσόστομος- θεωρούνται οἱ μεγάλοι Θεολόγοι καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας, προστάτες ἐπίσης τῶν γραμμάτων καί τῶν σπουδαστῶν.

Ἡ ἑορτή τους καθιερώθηκε κάθε 30 Ἰανουαρίου ἐπί Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου[1]  ἀπό τόν Ἰωάννη Μαυρόποδα.[2]

Ἕλληνες ὅλοι τους, μι­λοῦσαν καί ἔγραφαν στήν ἑλλ­η­νι­κή γλῶσσα, διέθεταν ἑλληνι­κή παιδεία καί χρησιμοποιού­σαν τήν ἑλληνι­κή δια­λεκτική ὁρο­λο­­γία γιά τήν διατύπωσι τῶν θεο­λογικῶν δο­γμά­των τοῦ Χριστια­νι­σμοῦ. Τό τροπάριό τους, τούς ἀποκαλεῖ «Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου Θεότητος...».

 ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (330 - 379)

 Ὁ Μέγας Βασίλειος ἦταν Ἕλλην τῆς Καισάρειας τῆς Καπ­πα­­δοκίας καί μάλιστα -ὅπως ἀναφέρει ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός στόν Ἐπιτάφιό του, ὑπερηφανευόταν γιά τήν καταγωγή του «ἀπό ἀρχαῖα ἑλλη­νικά γένη». Ἦταν ἀπό τούς λεγόμενους μεγάλους Καππαδόκες.

Διέθετε μεγάλη ἑλληνική παι­δεί­α, καί εἶχε δι­δά­­σκα­λο τόν ἐθνικό Λι­­­βά­νιο καί στήν Ἀθήνα τόν Χρι­στια­νό φι­­λό­­­­σο­φο Προ­αιρέσιο. Εἶχε συμμαθητές τοῦ τόν Ἰουλιανό καί ἔγι­νε ἀδελφι­κός φί­λος μέ τόν Γρηγόριο Ναζιανζηνό.

Ὑπῆρξε ἀπό τούς ση­­μαντικότε­ρους θεολόγους τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ μέ συμβολή στήν ἀνά­πτυ­ξη τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος. Ὡς Ἐπίσκοπος Καισαρείας ἵδρυ­­­σε τήν «Βα­σιλειάδα», ἕναν πρότυπο οἶκο γιά τήν φροντίδα καί ἰατρική πε­ρίθα­λψι τῶν πτωχῶν καί ἄρρωστων καί τήν ἐπαγγελματική κατά­ρτι­σι τῶν ἀνει­δικεύτων.

Κεφαλαιώδης ἦταν ἡ συμβολή του στήν ἀξιοποίησι τῆς θύρα­θεν παιδείας ἀπό τήν χριστιανική Ἐκκλησία, ὡς ὄργανο δια­τυ­πώ­σεως θεο­­λο­γικῶν ἀντι­λήψεων. Στό ἔρ­γο «Πρός τούς νέους ὅπως ἄν ἐξ’ ἑλλη­νικῶν γραμμάτων ὠ­φελοῖντο λό­γων», τούς κα­λεῖ νά νά προ­­­­­σεγ­­γίζουν τά ἑλλη­νι­κά γράμ­μα­τα ὅπως οἱ μέλισσες τά λου­λού­­δια, ἐξη­γώντας «Οὐκ ἄχρηστα ψυ­χαίς μα­θή­ματα τά ἔξω­θεν δή ταύ­­τα».

 ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ (329 - 390)

 Ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός ἦταν Ἕλλην ἀπό τήν Ναζιαν­ζό τῆς Καπ­πα­­δοκίας. Σπούδασε Ρητο­ρι­κή καί Φι­λο­σοφία στήν Ἀλεξάνδρεια καί στήν Α­θή­­­να μέ δι­δα­σκά­λους τούς Ἰμέ­ριο καί Προαιρέσιο.

Θεωρεῖται ὁ πιό τα­λαντοῦχος ρήτωρ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ “Τρι­α­δι­κός Θεο­λό­γος”. Διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καί πρωτεργάτης τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἦταν γνωστός ὄχι μόνο ὡς Θεολόγος, ἀλλά καί ὡς ἄνθρωπος τῶν γραμμάτων καί ποιητής.

 Θεωρεῖται «φιλό­σο­φος τοῦ Ἑλ­λη­­νι­σμοῦ», ἀφοῦ κατά τόν P. Lemerle διέθετε «μία ἀγάπη ὁλότελα ἑλληνική γιά τά γράμμματα»^[3] πού κα­­­­­τά­φερε νά τήν συ­­ν­­δυάση μέ τήν Ἐκκλη­σία^[4], ἐνῶ ὁ F. Dolger πα­ρατηρεῖ ὅτι «Τά ἔργα τους, τόσο ἀπό λογοτεχνική ὅσο καί ἀπό φι­λο­σοφική ἄποψη, ἄξια συναγωνίζονταν τά ἔργα τῶν εἰδωλολατρῶν ἀντιπάλων τους».^[5]

Κατά τόν G. Mat­he­w οἱ τρεῖς Καπ­πα­δόκες χα­ρα­κτηρίζονται ὡς «χριστια­νοί πλα­τωνιστές» ἐνῶ «ἕνα με­γά­λο μέρος τῆς φρασεολογίας τους καί τῶν ἰδεῶν τους εἶναι κα­θα­ρά στω­ϊ­κό… Ὅλα τέλος συνδέονται μεταξύ τούς μέ ἕνα τυπικό ἀρι­στο­τε­λι­κό κεντρικό μοτίβο, τοῦ Θεοῦ σάν Αἰτίου, τοῦ “Ἀκινήτου Κι­νούντος” κάθε ἐπιθυμία».^[6]

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (349 - 407)

 Ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος (349 - 407), καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια. Γονεῖς του ἦταν ἡ Ἑλληνίδα Ἀνθοῦσα καί ὁ Σεκοῦνδος, πού ἦταν εἴτε Ἕλληνας, εἴτε Ρωμαῖος. Ὅπως γράθει ὁ Κ. Ἄμαντος «ἐγνώριζε μόνον ἑλληνικά καί δέν δύναται νά ὀνομασθῆ Σύρος, ὅπως τόν ὀνόμασαν μερικοί ἱστορικοί… Εἶχε μητέρα λαμπρᾶν Ἑλληνίδα καί ὀνομαστόν Ἕλληνα διδάσκαλον, ἀλλά καί ἔζησεν εἰς τό ἑλληνικόν περιβάλλον τῆς Ἀντιοχείας».[7]

Διδάχθηκε Ρητορική καί Φιλο­σο­φία ἀπό τόν Λιβάνιο καί τόν Ἀνδραγάθιο. Ὡς Πα­τριά­ρ­χης Κων­­στα­ντινουπόλεως ἀνέπτυξε πολυσχιδῆ φιλαν­θρω­πι­κή καί κοι­νω­νι­κή δρά­ση. Ἡ παροιμιώδης ρητορική τοῦ δεινότητα σα­γή­νευ­ε χρι­στια­νούς καί ἐθνικούς καί διέθετε καλλιέπεια, ἀπαράμιλλη ἐπιχειρημα­το­λο­γία καί ποιητική ρυθμικότητα. Χάρις σέ αὐτήν κέρδισε τό παρω­νύ­­μι­ο «Χρυ­­σό­­στο­μος».

Ἀνα­γνώ­ρι­ζε τήν ἀξί­α τῆς ἑλλη­νι­κῆς παιδείας στήν τέχνη τοῦ λό­γου, τήν ρη­το­­ρι­κή, τίς ἐπι­στή­μες καί τήν ποίησι. Πα­ρό­τι δέν ἦταν ἰδιαίτερα θετικός πρός τήν ἀρ­χαί­α φιλοσοφία, ἐπαι­νοῦ­σε τούς φιλοσόφους Σω­κράτη καί Διογένη καθώς καί τήν πλα­τω­νική καί στωϊκή ἠθικολογία.

Ἵδρυσε εὐαγῆ ἱδρύματα ὑπέρ τῶν πτω­χῶν, ὀρφα­νῶν καί ἀρ­ρώστων κα­θῶς καί ἡμερήσια συσσίτια γιά ἀπόρους καί κα­τή­ρ­γη­σε κά­θε πολυτέ­λεια στήν Ἐκκλησία. Παράλληλα, διοργά­νωσε ἱεραπο­στο­­­­­λές στήν Περσία, τήν Κελτική, τήν Φοινίκη, τήν Σκυθία καί τήν Γοτ­θία. Ά­φη­­σε τεράστιο συγγραφι­κό ἔρ­γο, τό ὁποί­ο καλύ­πτει 18 τό­μους στήν Pa­trologia Graeca τοῦ Migne.

 * * *

 Ὁ Ste­ven Run­ci­­man γράφει: «Οἱ πατέ­ρες τῆς Ἐκκλησίας ἤ­ξε­­­ραν τούς ἐθνι­κούς φιλοσόφους καί χρω­στοῦσαν πολλά στό νέο­­­πλα­τω­νι­σμο».^[8] Ἔτσι, κατά τόν Cyril Mango, πέτυχαν «νά μετατρέψουν τή θρη­σκεί­α τους σέ φιλοσοφία, δηλαδή σέ ἕνα ὁλοκληρωμένο σύστημα μέ συ­νο­χή, πού δίκαια μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ὡς τό μεγαλύτερο πνευ­ματικό ἐπίτευγμα τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας».^[9]

Καί κατά τόν Ρῶσο θεολόγο Γ. Φλωρό­φ­σκι «τό ἱστορι­κό νόημα τῆς Πατερικῆς Θεολογίας εἶναι ἡ ἐνσω­μά­τω­­σις τοῦ Ἑλλη­νισμοῦ στόν Χριστιανισμό».^[10]

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ὁ Κωνσταντῖνος Θ’ προερχόταν ἀπό ἀριστοκρατικό οἶκο τῆς Κων­σταντινουπόλεως («ὁ ρί­ζης ἀρχαίων τῶν Μονομάχων τελευ­ταῖος βλα­­στός», κατά τόν Ψελλό), μέ καταγωγή ἀπό τήν ἑλλη­νι­­στική μη­­τρό­πο­­­λι Ἀντι­ό­χει­­α. Βασίλευσε ἀπό τό 1042 μέχρι τό 1055.

[2] Ὁ Ἰωάννης Μαυρόπους ἦταν Ἕλληνας ἀπό τήν Παφλαγονία. Διδά­σκα­λος τοῦ Μιχαήλ Ψελλοῦ, ἀνῆκε στόν κύκλο τῶν ποιητῶν, λο­γίων καί ρητόρων τοῦ Αὐτοκρά­το­ρος, μέ μεγάλο συγγραφικό, ποιη­τι­κό ἔργο καί σύνθεσι λειτουργικῶν κα­νό­νων. Διοργανωτής τῆς Νομικῆς Σχολῆς Μαγ­­γάνων (1047), θεω­ρεῖται ἀ­πό τούς προδρόμους τῆς πνευ­­ματικῆς ἀναγεννήσεως τῶν μέσων τοῦ 11^ου αἰῶνος. Περί τό 1050 ἔγινε Μητροπο­λί­της στά Εὐχάϊτα Παφλαγονίας.

[3] «Ὁ Πρῶτος Βυζαντινός Οὐμανισμός» σελ. 50.

[4] Rosemary Radford Ruether «Gregory of Nazianzus: Rhetor and Philosopher» (Oxford University Press, 1969), σελ. 18.

[5] Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ: «Ἡ Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρ­α­το­ρίας», Μέρος Β’ «Διοίκηση, Ἐκκλησία, Πολιτισμός», σελ. 804.

[6] Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ: «Ἡ Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρ­α­το­ρίας», Μέρος Α’ «Τό Βυζάντιο καί οἱ γείτονές του», σελ. 65.

[7] «Ἱστορία τοῦ Βυ­ζαντινοῦ Κράτους» Τόμος πρῶτος, σελ. 79, 80.       

[8] «Βυζαντινός Πολιτισμός», σελ. 263.

[9] Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης (ἐπιμ. Cyril Mango): «Ἱστορία τοῦ Βυζα­ντίου» Εἰσαγωγή, σελ. 137.

[10] «Οἱ Βυζαντινοί Ἀσκητικοί καί Πνευματικοί Πατέρες».

 

Ε.ΠΟ.Κ.

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΑΓΥΡΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ

Του Πέτρου Ι.Νικολού,   Δικηγόρου Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Είναι εμπειρικά επαληθευμένο πως όσο αναρριχάσαι στην κοινωνική ιεραρχία, αποκτάς πλούτη, τίτλους σπουδών, θέσεις δημοσίας εξουσίας, φτάνεις στο σημείο να μιλάς με υπουργεία, βουλευτικά γραφεία, επιχειρηματίες προθύμους να σε χρηματοδοτήσουν αφειδώς, για να προωθήσεις την ατζέντα τους, και περιβάλλεσαι άκοπα από μία αίγλη δημοσιότητος, πολλώ δε μάλλον αν καταστείς αιρετός, αρχίζεις να ξεχνάς τα προβλήματα που σε κατέτρυχον, αν -καίτοι δύσκολο- υπήρξες κάποτε άσημος μεροκαματιάρης του μόχθου. Όποιος αρνείται την ύπαρξη των τάξεων απλά βαυκαλίζεται μέσα σ’ ένα γυάλινο διάδρομο ασφαλούς πορεύσεως σε καταπράσινους αγρούς. Ο συστημικός μεγαλοδικηγόρος κάτοικος της Εκάλης δεν θα έχει ποτέ τις ίδιες βιοτικές ανησυχίες μ’ έναν οικοδόμο της πιάτσας, ένα υπάλληλο ταχυδρομείου ή έναν ηλιοκαμένο περιβολάρη από τα Μεσόγεια. Τοιουτοτρόπως, τα μέλη της Εθνικής αντιπροσωπείας με δεκαπέντε χιλιάρικα μισθό, στρατό μετακλητών και υπηρετών και πακτωλούς παροχών δεν θα συλλάβουν ποτέ ότι ο απλός κόσμος έξωθεν του κυνοβολείου δεν δίνει δεκάρα ούτε για τις υποκλοπές ούτε για τα μαύρα βαλιτσάκια Καλογρίτσα. Η επί ματαίω συζήτηση αναφορικώς με την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε για ακόμα μία φορά την χαοτική απόσταση ανάμεσα στα χαμηλά και μικρομεσαία στρώματα της βιοπάλης και μία φαιδρά ελιτοκρατία, η οποία παριστάνει ότι αψιμαχεί για θέματα παντελώς άσχετα μ’ αυτά που λούζουν στον ιδρώτα κάθε βράδυ στον ύπνο τους τα λαϊκά νοικοκυριά.

Υπό το πρίσμα μιάς εξόφθαλμα αδιάφορης πολιτικής κάστας ολιγαρχών για τα πραγματικά προβλήματα του βεβυθισμένου στην ανεργία, την ακρίβεια και την ανασφάλεια λαού, ο προσφάτως γενόμενος διάλογος στην ολομέλεια των αγυρτών ήρθε να υπενθυμίσει μεταξύ άλλων το απύθμενα χαμηλό συμπεριφορικό, αισθητικό και πνευματικό επίπεδο μιάς νομενκλατούρας νταβατζήδων, οι οποίοι έχοντας υφαρπάξει ψήφους και έδρες υποκρίνονται θεατρικώς ότι προάγουν την ευημερία της κοινωνικής ολότητος. Εκφράσεις πεζοδρομίου, κουλτούρα ανέξοδης μαγκιάς, υβρεολόγιο, γλοιωδώς ατημέλητη αμφίεση, άναρθρες κραυγές και οχληροί γλωσσικοί βαρβαρισμοί από του βήματος μιάς αιθούσης, η οποία ομοιάζει με στάνη ανεξημέρωτων θηρίων, συνέθεσαν την επιτομή μιάς χυδαίας αποκρουστικής εικόνας απαράμιλλης αθλιότητος. Σκηνές από reality show συναγωνίζονται σε ξιπασιά, γυφτιά και αλητεία στιγμιότυπα, λογύδρια και αντιπαραθέσεις από τα πρώην οθώνεια βασιλικά ανάκτορα των οποίων η λάμψη απωλέσθη μόλις μετετράπησαν σε ναό των ισχυρών της διαπλοκής. Οι ωρυόμενες καρικατούρες, άλλες με κοστοβόρα κουστούμια επιδεικτικού δανδισμού κι άλλες με λεκιασμένα πουλόβερ δυσωδίας, οι οποίες συνεκρούεντο όχι φυσικά για την ωφελιμότητα υπέρ του Έθνους εφαρμοσμένων πολιτικών επιλογών και την ρεαλιστικότητα μεγαλόπνοων οραμάτων για την πρόοδο του δήμου, αλλά για το ποιά παράταξη είναι περισσότερα μέτρα βουτηγμένη στον βούρκο της διαφθοράς από την άλλη, λησμονείται πλειστάκις ότι αντικατοπτρίζουν εν είδει μικρογραφίας τις μάζες που λυπητερώς τις αναδεικνύουν. Όσο κι αν μάς ενοχλεί, το βλέμμα, η υπόσταση και η μορφή μας συνοψίζονται στις επιλογές μας για εκείνους που τελικά διευθύνουν τις ζωές μας και την οργάνωση της πολιτείας.

Λίγες εβδομάδες κατ’ ουσίαν πριν την προκήρυξη εκλογών αυτοί που υπέβαλαν πρόταση δυσπιστίας, επιχειρώντας να εκθέσουν την κυβέρνηση, εν τέλει κατόρθωσαν το αμίμητο, να ευτελιστούν εν πρώτοις οι ίδιοι, επαναφέροντας στην θορή μνήμη της κοινής γνώμης τις απόψεις της Αριστεράς για τα εθνικά θέματα, την λαθρομετανάστευση και την άμυνα της χώρας. Ενώ το κράτος-συμμορία δεν έχει παύσει να εργαλειοποιεί χιλιάδες ορδές ισλαμιστών, προκειμένου να εποικίσει εκβιαστικά την ελληνική επικράτεια με μουσουλμάνους, ήτοι εν δυνάμει πράκτορές του, πραγματώνοντας μεθοδευμένα αντικατάσταση πληθυσμού, υφίστανται εισέτι βουλευτές και δήμαρχοι της κόκκινης πανούκλας, οι οποίοι αφ’ ενός διασπείρουν ότι ο φράχτης στον Έβρο παραβιάζει την διεθνή νομιμότητα και αφ’ ετέρου χαρακτηρίζουν ως ‘‘ναζιστές’’ όλους όσοι υπερασπίζονται την κραταιά φύλαξη των εθνικών μας συνόρων, με αποτέλεσμα να ούτε λίγο ούτε πολύ να εξοπλίζουν με επιχειρήματα την νεοθωμανική Τουρκία, η οποία εν εξαλλοσύνη ιμπεριαλισμού πιέζει για την αποστατιωτικοποίηση των νησιών μας και απειλεί με πόλεμο (casus beli) ημάς, αν ασκήσουμε το νόμιμο κατοχυρωμένο βάσει του Δικαίου της Θαλάσσης δικαίωμά μας για επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο.

Ο δημόσιος διάλογος τόσο εν κοινοβουλίω όσο και εν τηλοψία δίδει πάντα την ευκαιρία για επαναγνωριμία με την χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας, ο οποίος όχι μόνο έχει αποβάλει προ πολλού κάθε ίχνος αξιοπρεπείας ξεκατινιαζόμενος κοινή θέα, δίχως αναστολές, ντροπή και ελάχιστο σέβας, αλλά συνάμα φαίνεται οικτρώς να μην νοιάζεται για καμμία Πατρίδα παρά μονάχα για την δική του βολή και καλοπέραση, αποστέλλοντας δια τούτο στην Βουλή δεδηλωμένους μηδενιστές και εγνωσμένους απάτριδες. Όπως προνοητικώς είχε γράψει σ’ ένα μνημειώδη ορισμό, ο δηκτικός Εμμανουήλ Ροΐδης, και το μεταφέρουμε χάριν οικονομίας σε ελεύθερη απόδοση, κόμμα είναι ομάδα αλληλοσυνδεδεμένων συμφεροντολόγων τινών προς αποκλειστική ικανοποίηση της στυγνής τους ιδιοτελείας. Οι πολίτες ορώντας την αηδιαστική απόληξη των εκπροσώπων τους, οι οποίοι αποβλέπουν στενά και μόνο στην επανέκλογή τους αδιαφορώντας για το μέλλον του τόπου, οφείλουν με υπευθυνότητα και αυτοσεβασμό να υπερβούν επιτέλους τον ποταπότητα του καθρέφτη τους και να αποδοκιμάσουν σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, μαυρίζοντάς το, αντιλαμβανόμενοι πως ο αληθής πατριωτισμός δύσκολα λανθάνει σε πολιτικές μπίζνες, ήτοι σε τυχοδιωκτικά κόμματα εξουσίας.

https://www.eoneolaia.com/olomeleia-agyrtwn-kai-mhdenistwn-petros-nikolou/ 

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ

Του Κωνσταντίνου Χολέβα – Πολιτικού Επιστήμων

Η Ελληνική Επανάσταση ήταν μία Πανελλήνια εξέγερση κατά του Οθωμανικού ζυγού. Ο χαρακτήρας της Επαναστάσεως ήταν εθνικός και απελευθερωτικός με πρωταγωνιστικό ρόλο των Ορθοδόξων κληρικών.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στην Προκήρυξη της 24.2.1821 από το Ιάσιον της Μολδοβλαχίας καλεί τους Έλληνες να αγωνισθούν με το σύνθημα: Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Στη συνέχεια ζητεί να υψώσουν τη σημαία του Σταυρού.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μιλώντας στους μαθητές στις 8.11.1838, είπε: ”Όταν επιάσαμε τα άρματα πρώτα είπαμε υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος”.

Ο Σαμιώτης ποιητής και αγωνιστής Γεώργιος Κλεάνθης έγραψε τους περίφημους στίχους: ”Για του Χριστού την Πίστιν την Αγίαν και της Πατρίδος την Ελευθερίαν”.

Η Α΄ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων στην Επίδαυρο (Δεκέμβριος 1821-Ιανουάριος 1822) θέτει στο Προοίμιο του Συντάγματος την επίκληση στην Αγία Τριάδα.

Ας θυμηθούμε τη Διακήρυξη της Επιδαύρου της 1ης Ιανουαρίου 1822, η οποία προτάσσεται στο πρώτο Σύνταγμα των Ελλήνων, το γνωστό ως Προσωρινόν Πολίτευμα της Επιδαύρου :

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ

 Το Ελληνικόν Έθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας, και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διά των νομίμων Παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων  την “Πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν”.

Εν Επιδαύρῳ τήν α΄ Ιανουαρίου , έτει αωκβ (1822) και α΄ της ανεξαρτησίας.

Η επίκληση στην Αγία Τριάδα αναγράφεται από τότε σε όλα τα ελληνικά Συντάγματα πλην εκείνου του 1927. Στο ισχύον Σύνταγμα το Προοίμιο αναφέρει:  Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος.

Πως προέκυψε αυτή η αρχική αναφορά στο Σύνταγμα του 1822;

Πρώτον, όπως προαναφέραμε, εκφράζει την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη των αγωνιστών, πολιτικών και στρατιωτικών. Αυτοί που μας ελευθέρωσαν δεν ήθελαν ένα ουδετερόθρησκο κράτος ούτε μία ουδετερόθρησκη παιδεία.

Δεύτερον, ήταν μία συνήθης φράση, η οποία ετίθετο στην αρχή όλων των ιδιωτικών συμφωνητικών, προικοσυμφώνων κλπ επί Τουρκοκρατίας. Αυτό που ανέγραφαν στα ιδιωτικά έγγραφά τους οι Έλληνες επί αιώνες το χρησιμοποίησαν και στο πρώτο επίσημο κείμενο του κράτους, το οποίο μόλις τότε είχε γεννηθεί.

Τρίτον, η Ορθοδοξία και η επίκληση του Θείου ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ομάδων και παρατάξεων που διαφωνούσαν για άλλα πράγματα και συμφωνούσαν μόνο σε αυτές τις αξίες.

Στην εποχή μας το Προοίμιο έχει κυρίως ιστορική αξία. Δηλαδή τιμούμε τους αγωνιστές και τα ιδανικά του 1821 και τονίζουμε ότι ιδρυθήκαμε ως κράτος από ανθρώπους με αυτά τα πιστεύω. Όμως το Συμβούλιο της Επικρατείας, δηλαδή το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, δέχεται σε πολλές αποφάσεις του ότι το Προοίμιο έχει και (περιορισμένη) κανονιστική ισχύ, δηλαδή πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν για την έκδοση Νόμων και δικαστικών αποφάσεων. Τίποτε από όσα αναφέρονται στο κείμενο του Συντάγματος δεν έχει απλώς διακοσμητική θέση. Όλες οι διατάξεις, αλλά και το Προοίμιο έχουν αξία. Με απλά λόγια το Προοίμιο θυμίζει ότι ναι, μεν, έχουμε κατοχυρωμένη τη θρησκευτική ελευθερία και τον σεβασμό των αλλοθρήσκων και ετεροδόξων, αλλά δεν επιτρέπεται ο θρησκευτικός αποχρωματισμός του Κράτους. Η Ορθοδοξία πρέπει να παραμείνει συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας, της παιδείας και της κοινωνίας μας.

Το Προοίμιο υποδηλώνει τη συνέχεια του Ελληνισμού.

Την επίκληση του Θεού έκαναν και οι Αρχαίοι Έλληνες πριν από κάθε μάχη.

Την Παναγία την Οδηγήτρια είχαν ως λάβαρό τους τα βυζαντινά στρατεύματα και το κοντάκιον “Τη Υπερμάχω” ήταν ο Εθνικός Ύμνος της Ρωμανίας, της Ελληνορθόδοξης Αυτοκρατορίας.

Για τον Χριστό και για την Πατρίδα καλεί τους Έλληνες να αγωνισθούν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος την παραμονή της Αλώσεως του 1453.

Για τον Χριστό και για τον (αρχαίο) Λεωνίδα αγωνιζόμαστε έλεγαν ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας και ο Αθανάσιος Διάκος σε προκήρυξή τους τον Απρίλιο του 1821, όπως την   καταγράφει ο Κωνσταντίνος Σάθας.

Με τον Σταυρό στο καπέλο τους οι Μακεδονομάχοι, είτε εντόπιοι Μακεδόνες είτε Νοτιοελλαδίτες εθελοντές, αγωνίσθηκαν για να σώσουν την ελληνικότητα της Μακεδονίας από το 1878 μέχρι και το 1908.

Την εικόνα της Παναγίας είχαν στο αντίσκηνό τους οι στρατιώτες μας το 1940 και είχαν την προστασία της Παναγίας, η οποία προσεβλήθη από τον τορπιλισμό της ΕΛΛΗΣ στην Τήνο, στις 15 Αυγούστου 1940.

Τον άρρηκτο δεσμό του Έλληνα με την Ορθοδοξία ομολογούν και ξένοι ελληνιστές. Ο αείμνηστος Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ έγραψε ότι “στην Ορθοδοξία ο Έλληνας νιώθει σαν στο σπίτι του”.  Και η Αμερικανίδα Κλασική Φιλόλογος Μαίρη Μακ Ντόναλντ, η οποία ψηφιοποίησε όλη τη αρχαία και βυζαντινή γραμματεία, βαπτίσθηκε Ορθόδοξη Χριστιανή για να αισθάνεται ακόμη περισσότερο Ελληνίδα.

Το Προοίμιο του Συντάγματος υπενθυμίζει ότι τα σχολικά βιβλία και προγράμματα οφείλουν να σέβονται και να αναδεικνύουν την Ορθόδοξη Χριστιανική ταυτότητα των Ελλήνων, πάντα με σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματα και στην ευρωπαϊκή μας ένταξη. Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι θρησκειολογικό ή συγκρητιστικό. Η Ιστορία πρέπει να διδάσκει στα παιδιά μας τους αγώνες και τις θυσίες των Ορθοδόξων κληρικών. Και στα Αρχαία Ελληνικά πρέπει να ενταχθούν κείμενα της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Γραμματείας.

Η Παγκοσμιοποίηση υποχωρεί, όπως παραδέχονται οι ειδικοί μελετητές. Η εθνική ταυτότητα των λαών ανθίσταται. Το Προοίμιο μάς θυμίζει ποιοι είμαστε, από που ερχόμαστε, πως πρέπει να πορευθούμε στο παρόν και στο μέλλον.

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ιανουαρίου 2023

https://konstantinosholevas.gr/to-prooimio-tou-suntagmatos-kai-i-ellhnorthodoxi-tautothta-tou-laou-mas/

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ

Του Πέτρου Ι. Νικολού, 

μαχόμενου Δικηγόρου Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ 

Είναι καιρός πολλοί από εμάς να αίρουμε σταδιακώς τις αυταπάτες, τις οποίες συντηρεί η μικροάστική μας ανατροφή στον σκληρό πυρήνα της νοοτροπίας και της κουλτούρας μας, αναφορικά το ποιόν όλων όσοι διοικούν αυτόν τον τόπο και θεμελίωσαν το υπάρχον πολίτευμα της πλουτοκρατικής κυνοβολευτικής ολιγαρχίας. Όσοι δεν είναι μαζί τους εκλαμβάνονται ως εναντίον τους, ακόμα κι αν μιλάμε για φαντασιακούς εχθρούς του νύν καθεστώτος, το οποίο το ίδιο άνευ ετέρου έθεσε απέναντι. Απ’ αυτήν την εμπειρικώς επαληθευμένη διαπίστωση ως εφαλτήριο εκκινήσεως φτάσαμε στην περιωνύμως ντροπιαστική, κραυγαλέα αντιθεσμική και προδήλως εμπαθής απόφαση της κυανής φεουδαρχίας να μην δεχτεί να κηδευτεί δημοσία δαπάνη, αλλά ως ένας απλός κοινός άσημος και ανάξιος ιδιώτης, ο προ ολίγων ημερών εκδημήσας εις Κύριον Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος ΙΓ’. Μη καταδεχομένη να εισαχθεί -έστω και προσχηματικώς- σε διάλογο με τους διαδόχους του Στέμματος, υιούς του εκλιπόντος Βασιλέως, γύρω από τον τρόπο ταφής του Μεγαλειοτάτου, η κυβέρνηση επέλεξε τα πρόκαιρα εκλόγικά της οφέλη από το να σταθεί -έστω για μία και μοναδική φορά- δίκαιη και ευσεβής απέναντι στην Ιστορία.

Αυτή η χώρα κυριαρχουμένη από την ιδεολογική παντοδυναμία της Αριστεράς έχει αναδείξει μεταθανατίως σε σύμβολα της Τρίτης Ελληνέζικης Δημοκρατίας από προδότες ψευδοαντιστασιακούς και λαμόγια βουλευτές της πασοκοκρατίας μέχρι βίζιτες πολυτελείας, σκυλοτραγουδιστές και ανδρείκελα νταβατζήδες, πληρώνοντας εξ ολοκλήρου με λεφτά του φορολογουμένου λαού τις φιέστες των τελευταίων χαιρετισμών τους. Ερπετά, όπως ο Μάρκος Βαφειάδης και ο Χαρίλαος Φλωράκης ως έμμισθοι πράκτορες της Σοβιετικής Ενώσεως, οι οποίοι σχεδίαζαν την μετατροπή της Ελλάδος σε προτεκτοράτο του Στάλιν, την απόσπαση της Μακεδονίας και την παράδοσή της σε ξένη δύναμη, ενταφιάστηκαν με τιμές Αρχηγού Κράτους και χρήματα δικά μας, όχι όμως ο διατελέσας νόμιμος και συνταγματικός Ανώτατος Άρχων Βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΓ’, ο οποίος υπήρξε απόφοιτος των Στρατιωτικών Σχολών και των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, Αρχιστράτηγος αυτών, Χρυσός Ολυμπιονίκης και απόγονος ευκλεών κι ενδόξων Βασιλέων, οι οποίοι μεταξύ αμετρήτων εθνοφελών έργων επεξέτειναν την Ελλάδα στα σημερινά της σύνορα και κατέπνιξαν τον όφιν της κομμουνιστικής ανταρσίας κατά τον συμμοριτοπόλεμο. Ακόμα και μετά την έκπτωση, το κράτος των διαπλεκομένων μπουρζουαζών συνέχιζε να τον καταδιώκει, αφαιρώντας του την ελληνική ιθαγένεια, εμποδίζοντάς του να παρευρεθεί στην κηδεία της μητρός του, δημεύοντας την περιουσία του και απαγορεύοντάς του την επάνοδο στην Πατρίδα υπό προσκόμματα και τρομοκρατία, καθώς και να υπερασπιστεί την επιλογή της παράμονής του στον Θρόνο στο δημοψήφισμα του ‘74. Με την ίδια αχαριστία, ασέβεια και μνησικακία αντιμετώπισε άμα τω θανάτω τους σύμπαντες τους προγόνους του και ιδίως τον παππού του, τον Στρατηλάτη Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΒ’, τον νικητή των Γιαννιτσών, του Σαρανταπόρου και του Μπιζανίου, απελευθερωτή της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων και της Μακεδονίας, υπερδιπλασιαστή των εθνικών εδαφών, ο οποίος απέθανε εξόριστος στο Παλέρμο της Ιταλίας, κρατώντας στα χέρια του ένα πουγγί με χώμα ελληνικό από την γενέθλια γή του Τατοΐου. Το μέτωπο του αστικού εσμού που ελέγχει καθ’ ολοκληρίαν την μεταπολιτευτική εξουσία, το οποίο έχει εκλέξει τρείς Παπανδρέου, δύο Καραμανλήδες και δύο Μητσοτάκηδες, ωρυόταν πάντα για τη μη δημοκρατικότητα του βασιλικού θεσμού, όταν το ίδιο υποκριτικώς συντηρείται στα ηνία της χώρας εξόφθαλμα δίκην κληρονομικής διαδοχής. Το καθεστώς, προκειμένου να δαιμονοποιήσει το Στέμμα και να διοχετεύσει στις συνειδήσεις ενός πλήρως ετεροκατευθυνομένου κόσμου την προπαγάνδα δυσφημίσεως των Βασιλέων, μετήλθε αδαώς όρους, όπως ‘‘ τέως’’ και ‘‘Γλύξμπουργκ’’,ως ειρωνικά υποτιμητικούς, αγνοώντας ότι ουδείς Βασιλεύς αποβάλλει ποτέ τον τίτλο του, όπως ακριβώς και οι ιεράρχες, και ότι το δεύτερο είναι τοπωνύμιο κι όχι επίθετο, βυσσοδομώντας συνάμα με ύβρεις απέναντι σ’ έναν άνθρωπο, ο οποίος υπηρέτησε το Έθνος και την Πατρίδα τουλάχιστον με αξιοπρέπεια και χωρίς καμμία αποδεδειγμένη βλάβη στον τόπο, όντας αδύνατο να συγκριθεί με την ποταπότητα νεοραγιάδων, οι οποίοι ως φερέφωνα του κατεστημένου αρνούνται να δεχτούν κάτι διαφορετικό από τα δικά τους μούτρα οκνηρίας και μηδενικής προσφοράς στην Ελλάδα.

Ανεξαρτήτως της όποιας κοσμικής ζωής της νύν βασιλικής οικογενείας με την οποία μπορεί να διαφωνεί κανείς, η Μοναρχία ως θεσμικό σύστημα περιβάλλεται από ένα ανεξίτηλο κύρος, μία υψηλή θεωρία αληθούς ευγενείας, ένα απρόσιτο μυστήριο κι έναν ανώτερο ηθοπλαστικό μύθο, ο οποίος δια του βιοτικού παραδείγματός της γίνεται άξονας αναφοράς για τους κοινούς θνητούς της βιοπάλης, οι οποίοι μαθαίνουν να προσβλέπουν στην ομοίωση με ιδανικά που τούς υπερβαίνουν. Ωστόσο, κανένα πολιτειακό ζήτημα δεν ετέθη επ’ αφορμή μιάς κηδείας, όπως παρελκυστικά καλλιεργήθηκε από τους υπερευαίσθητους οπαδούς της δημοκρατίας. Η απόφαση για μη δημοσία δαπάνη ταφή του παντοτινού Βασιλέως των Ελλήνων μαρτυρεί παθολογική ζηλοφθονία και απαραδέκτως απάνθρωπη και υπέρμετρα αδικαιολόγητη εκδικητικότητα. Η απόδοση τιμών Ανωτάτου Άρχοντος αποτελεί πράξη δικαιοσύνης. Ο απλός κόσμος έχουμε ηθικό καθήκον να παραστούμε στην κηδεία και το προσκύνημα του Μεγαλειοτάτου, όχι μόνο λόγω ανταποδόσεως μιάς οφειλομένης ευγνωμοσύνης προς τον νεκρό, αλλά κυρίως από μαζική αντίδραση και πάνδημη διαμαρτυρία προς ένα στυγνό καθεστώς διεφθαρμένων, το οποίο φονεύει ό,τι υπολαμβάνει ως αντίπαλο. Ο Βασιλεύς απέθανε. Ζήτω ο Βασιλεύς!

https://www.eoneolaia.com/h-dhmokratia-ekdikeitai-petros-nikolou/