ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΜΕ «ΕΜΦΥΛΙΟ» ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ - ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΧΑΣΜΟ, ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΥΣΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ

OTAN ἡ ἰσοπεδωτική Ἀριστερά ἀποφασίζει νά τιμήσει τήν ἀριστεία, θά πρέπει νά ἀνησυχοῦμε. Ὅταν ἕνας ἀριστερός δήμαρχος ἀποφασίζει νά βραβεύσει ἀριστούχους μαθητές, αὐτό πού στήν πραγματικότητα συμβαίνει εἶναι ὅτι θέτει σέ ἐφαρμογή ἕνα σχέδιο νά δηλητηριάσει τίς ψυχές τους καί νά καταστείλει τίς δημιουργικές διαθέσεις τους. Αὐτή εἶναι ἡ περίπτωσις τοῦ δημάρχου Χαϊδαρίου Μιχάλη Σελέκου, ὁ ὁποῖος ἐσχάτως δώρησε στούς ἀριστούχους τοῦ Δήμου του ἕνα βιβλίο πού ἀναδεικνύει τήν ἀριστερή μισαλλοδοξία διαστρεβλώνοντας τήν ἱστορία καί καταρρακώνοντας κάθε ἔννοια ἠθικῆς. Ὁ Μιχάλης Σελέκος εἶναι πτυχιοῦχος ΤΕΙ, ἐργάζεται στό νοσοκομεῖο «Ἁγία Βαρβάρα», ἀλλά κυρία ἀπασχόλησίς του εἶναι νά ἐκπροσωπεῖ τό ΚΚΕ στόν Δῆμο Χαϊδαρίου ὡς ἐκλεγόμενος δημοτικός σύμβουλος ἀπό τό 1994.

Αὐτός ὁ κ. Σελέκος ἐπέλεξε ὡς βραβεῖο ἀριστείας ἕνα βιβλίο ὑπό τόν τίτλο «Ἡ μεγάλη νύχτα». Πρόκειται γιά βιβλίο τῶν ἐκδόσεων «Σύγχρονη Ἐποχή», τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου τοῦ ΚΚΕ δηλαδή, τό ὁποῖο ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος εἶναι ἕνα κήρυγμα διχασμοῦ καί μισαλλοδοξίας, βασισμένο σέ μία ἐξοργιστική διαστρέβλωση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. Ὁ συγγραφεύς Τάσος Αὐγερινός ἀποφεύγει ἐπιμελῶς νά ἀναφερθεῖ στό γεγονός ὅτι ἡ πολιτική ἀνωμαλία τῆς περιόδου ἐκείνης ἦταν ἀποτέλεσμα τοῦ γεγονότος, ὅτι ἕνα κόμμα καί συγκεκριμένως τό ΚΚΕ ἐπεχείρησε νά καταλύσει τό Κράτος διά τῶν ὅπλων. Ἤδη δέ, ἀπό τό προοίμιο τοῦ βιβλίου, δίδει τό στίγμα του: «Μετά τήν λήξη τοῦ Ἐμφύλιου πολέμου τό 1949 οἱ νικητές τῆς σύρραξης ἐγκαθιδρύουν στή χώρα ἕνα κράτος βίας, τρόμου καί παραλογισμοῦ μέ ἀποτέλεσμα νά ἁπλωθεῖ σέ ὁλόκληρη τήν ἑλληνική ἐπικράτεια μιά ἀτελείωτη νύχτα». Γεννηθείς τό 1946 βέβαια δέν μπορεῖ νά εἶχε ἰδίαν ἀντίληψη τῶν γεγονότων καί ἔτσι ἡ τεραστία ἀναπτυξιακή προσπάθεια τῆς Ἑλλάδος τῆς δεκαετίας τοῦ ’50, ἡ ὁποία ξαναέστησε τήν χώρα στά πόδια της καί τήν ἔφερε στήν χορεία τῶν προηγμένων λαῶν τῆς Εὐρώπης, πέρασε ἀπαρατήρητη.

Ἔτσι τό βιβλίο του περιλαμβάνει δέκα διηγήματα τά ὁποῖα ἐξιστοροῦν μίαν ἐφιαλτική εἰκόνα «μέ τά ἔκτακτα στρατοδικεῖα, τίς ἐκτελέσεις, τίς ἐκτοπίσεις, τή δράση τῶν παρακρατικῶν ὀργανώσεων καί τήν παραφροσύνη τῶν δημόσιων ἀρχῶν». Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο περιγράφει τήν Ἑλλάδα μιᾶς ἐποχῆς κατά τήν ὁποία πέρα ἀπό τήν ἀνάπτυξη λειτούργησαν οἱ δημοκρατικοί θεσμοί, σέ σημεῖο τό κόμμα πού ἐκπροσωποῦσε τό ΚΚΕ, ἡ ΕΔΑ δηλαδή, νά φθάσει νά γίνει ἀξιωματική Ἀντιπολίτευσις. Ὅμως ὁ συγγραφεύς δέν ἔβλεπε τίποτε ἄλλο ἀπό ἔκτακτα στρατοδικεῖα καί ἐκτοπίσεις. Τό χειρότερο ὅμως εἶναι ὅτι αὐτό τό στρεβλό μήνυμα θέλει ὁ δήμαρχος Χαϊδαρίου νά τό περάσει στούς μικρούς μαθητές. Νά δηλητηριάσει τίς ψυχές τους μέ κηρύγματα μίσους καί νά διατηρήσει ζωντανό τό σπέρμα τοῦ Ἐμφυλίου σπαραγμοῦ.

Αὐτόν τόν στόχο υἱοθετεῖ προφανῶς καί ὁ δήμαρχος Χαϊδαρίου, καί γι’ αὐτόν τόν λόγο δωρίζει τό συγκεκριμένο βιβλίο. Τό μοιράζει δέ ὅπως προαναφέραμε στούς ἀριστεύσαντες, διότι αὐτοί ἀποτελοῦν τόν πρῶτο στόχο. Αὐτοί εἶναι πού μεγαλώνοντας θά μποῦν στόν στίβο τῆς ζωῆς καί ἐνδεχομένως καί τῆς πολιτικῆς, συνιστώντας ἀνάχωμα στίς ἀναχρονιστικές ἐπιδιώξεις τῆς Ἀριστερᾶς. Γι’ αὐτό καί θέλει αὐτούς εἰδικῶς νά δηλητηριάσει. Γι’ αὐτό, ἐνοχλημένοι οἱ γονεῖς, ἐπιστρέφουν τό βιβλίο ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλον.

«Τό φίδι» εἶναι ὁ τίτλος τοῦ πρώτου διηγήματος, στό ὁποῖο μέσα ἀπό ἀναφορές σέ κάποιον πού «εἶχε γίνει χαφιές τῶν ναζί καί κατέδιδε πατριῶτες», ὑμνεῖται ἡ ἐγκληματική διάθεσις ἀφοῦ ἡ λύσις γιά τόν ἥρωα τοῦ διηγήματος δέν εἶναι ἡ προσφυγή στήν δικαιοσύνη, ἀλλά «νά τοῦ κάρφωνε ἕνα μαχαίρι» καί μάλιστα «στήν πλάτη». Ἐκφράσεις, πού δέν προσήκουν στήν Παιδεία πού πρέπει νά δίδεται σέ μαθητές ὅπως «σκουλῆκι, κτῆνος, ἀπεχθής συμπολίτης», διανθίζουν τό διήγημα. Ἡ φράσις ἐξ ἄλλου «Θά βρῶ τή δύναμη νά τόν σκοτώσω» ἐξιδανικεύει μία πράξη ἐξόχως ἐγκληματική. Στό δεύτερο διήγημα πού τιτλοφορεῖται «Ὁ ἐξόριστος» ἐντύπωση προκαλεῖ τό λεξιλόγιο πού χρησιμοποιεῖται καί τό ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι χρησιμοποιοῦν οἱ λειτουργοί τοῦ Κράτους. Ἡ φράσις «βούλωσέ το καθίκι καί μήν κάνεις τόν ψόφιο κοριό» φιγουράρει στήν πρώτη κιόλας σελίδα τοῦ διηγήματος. Προφανής στόχος τοῦ συγγραφέως εἶναι νά καλλιεργήσει ἀντιπάθεια ἄν μή καί μῖσος γι’ αὐτούς. Σέ μιά σκόπιμη προσπάθεια συκοφαντήσεως τῶν κρατικῶν θεσμῶν προσπαθεῖ νά φορτίσει συναισθηματικά τήν διαδικασία ἐκτελέσεως ἑνός κατασκόπου, γιά νά καταλήξει στήν αὐτοκτονία ἑνός μέλους τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος.

Περιγραφές φαυλότητος σέ ἄλλο διήγημα ὑπό τόν τίτλο «Γιά μιά θέση στό δημόσιο», ὅπου ἀπαξιώνεται τό ἴδιο τό Κράτος, ἐνῶ σέ ἄλλο ὑπό τόν τίτλο «Ἡ συμμορία» περιγράφονται τραμπουκισμοί καί παρακρατική δρᾶσις. Ὅλα αὐτά βεβαίως εἰς βάρος τῶν μή κατονομαζομένων ἀριστερῶν, οἱ ὁποῖοι πάντα κατά τόν συγγραφέα εἶναι «ἀθῶες περιστερές».

Αὐτή λοιπόν εἶναι «Ἡ μεγάλη νύχτα», ἡ ὁποία δυστυχῶς ὑπάρχει. Εἶναι ἡ νύχτα τοῦ ἀριστεροῦ σκοταδισμοῦ, τήν ὁποία ὁ δήμαρχος Χαϊδαρίου καί οἱ ὅμοιοί του θέλουν νά ἐπιβάλλουν στήν σημερινή Ἑλλάδα. Ἡ νύχτα διά τῆς ὁποίας θέλουν νά συσκοτίσουν τά ἀθῶα μυαλά τῶν νεαρῶν μαθητῶν. Ἡ νύχτα τῆς ἱστορικῆς διαστρεβλώσεως καί τοῦ ψεύδους. Ὅμως ἡ νύχτα δέν εἶναι κάτι τό αὐθύπαρκτο. Ἡ νύχτα καί τό σκότος εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ φωτός. Τό ὁποῖο ἐν τέλει θά ἐπικρατήσει εἰς πεῖσμα τῆς Ἀριστερᾶς. Ὅμως πράξεις ὅπως αὐτή τοῦ δημάρχου Χαϊδαρίου μᾶς δίδουν μίαν ἔνδειξη τοῦ τί μπορεῖ νά γίνει στήν περίπτωση κατά τήν ὁποία τεθοῦν σέ ἐφαρμογή τά σχέδια τοῦ Κώστα Γαβρόγλου γιά τήν ἀναθεώρηση τῆς ὕλης, ὥστε νά διδάσκεται καί ὁ «ἐμφύλιος πόλεμος» στά σχολεῖα.

ΕΣΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

«ΕΘΑΨΑΝ» ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - ΦΟΒΕΡΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ ΛΙΑΝΑ ΣΟΥΒΑΛΤΖΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗ. ΠΩΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΗΜΙΤΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΙΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ

Του Νίκου Νικόλιζα 

 

Oαση Σίβα 1995. «Ελληνικά, ελληνικά. Βρέθηκαν ελληνικά». Οι φωνές της Ελληνίδας αρχαιολόγου Λιάνας Σουβαλτζή διαπερνούν τα γύρω βουνά και φτάνουν στο πιο κοντινό χωριό με τους ντόπιους κατοίκους να χαίρονται που βρίσκονται ένα βήμα πριν από την ανακάλυψη του ταφικού θαλάμου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δύο επιγραφές που αναφέρουν στα ελληνικά το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου πιστοποιούν ότι ο τάφος ανήκει στον μεγάλο στρατηλάτη. Οι ντόπιοι εργάτες μαζί με την ελληνική αποστολή σφιχταγκαλιάζονται, κλαίνε και δάκρυα χαράς κυλούν στα μάτια τους, που βρήκαν τον τάφο του γιου του Αμμωνος Ρα. Ετσι έλεγαν εκεί τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος δοξαζόταν και δοξάζεται ακόμα και σήμερα ως θεός.

Λίγες ώρες μετά όλα τα ΜΜΕ της υφηλίου μεταδίδουν την είδηση: «Η ελληνική αποστολή, με επικεφαλής την Ελληνίδα αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή, βρήκε τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Οαση Σίβα. Το θαύμα επιτεύχθηκε». Στην Ελλάδα η σπουδαία ανακάλυψη είναι πρώτη είδηση για πολλές εβδομάδες και η Λιάνα Σουβαλτζή είναι η νέα ηρωίδα των Ελλήνων, που εκείνη τη εποχή χρειάζονταν εθνική ανάταση. Αλλωστε είναι η περίοδος που στις ελληνικές ειδήσεις πρωτοστατεί το θέμα και πάλι της ονομασίας των Σκοπίων. Λίγους μήνες μετά, και ενώ δημοσιογραφικές αποστολές από ολόκληρο τον κόσμο καλύπτουν τα νέα της ανακάλυψης του τάφου από την Οαση Σίβα, παγώνει ξαφνικά. Η Αίγυπτος ζητάει από την ελληνική αποστολή να σταματήσει όλες τις εργασίες στην Οαση Σίβα και να επιστρέψει στην Ελλάδα, μια και η τότε κυβέρνηση Σημίτη, βάσει όσων υποστηρίζει εδώ και 23 χρόνια η Λιάνα Σουβαλτζή, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να σταματήσουν οι εργασίες ανακάλυψης του τελευταίου δωματίου του τεραστίων διαστάσεων τάφου.

Απολογισμός
Σήμερα η σπουδαία Ελληνίδα αρχαιολόγος, λόγω της επικαιρότητας με την αλλαγή του ονόματος των Σκοπίων, κάνει έναν απολογισμό όλων όσα έζησε. Στο γραφείο του δικηγόρου συζύγου της Εμμανουήλ Σουβαλτζή όλα τα βιβλία σχετίζονται με το όνομα του μεγάλου στρατηλάτη. «Το πρώτο συμπέρασμα που βγάζω έπειτα από τόσα χρόνια είναι ότι εγώ είμαι η πρώτη που υπέστη τον πόλεμο. Και τώρα πια φαίνεται ξεκάθαρα γιατί μου έγινε αυτός ο πόλεμος επί κυβερνήσεως Σημίτη, όταν σαν σήμερα το 1995 η Αίγυπτος ανακοίνωσε επίσημα ότι βρέθηκε ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Οαση Σίβα της Αιγύπτου. Από εκεί και πέρα άρχισε για μένα ο γολγοθάς, με έναν πόλεμο που μου έγινε από ελληνικής πλευράς, θέλοντας να σταματήσει με κάθε τρόπο η συνέχιση του έργου αυτού. Με λίγα λόγια, υπήρχε ένα σχέδιο όλα αυτά τα χρόνια που το έπλαθαν με στόχο τη Μακεδονία και τα Σκόπια. Δεν συνέφερε να βγει ένας Αλέξανδρος και να τους χαλάσει τα σχέδια». Στα μάτια της σπουδαίας αρχαιολόγου διαπιστώνουμε έκδηλη την πικρία της. «Ολα αυτά που βίωσα εγώ τότε ήταν ο προάγγελος του ξεπουλήματος της Μακεδονίας. Γιατί το θέμα “Αλεξανδρος” ενοχλούσε, ενοχλεί και θα ενοχλεί όσο υπάρχει Ελλάδα. Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι η μεγαλύτερη μορφή όλων των εποχών, όλης της υφηλίου».

«Παίζουν παιχνίδια»
Της αναφέρουμε ότι είναι στην ίδια μοίρα με την Κατερίνα Περιστέρη που ανακάλυψε την Αμφίπολη. Μας σταματά απότομα. «Και εκεί παίχτηκαν παιχνίδια. Είναι κρίμα ένα θέμα καθαρά επιστημονικό να γίνεται όργανο πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης. Και για να πάμε ένα βήμα παρακάτω, η Αμφίπολη δεν έχει σχέση με τον τάφο του Αλεξάνδρου. Είναι ένα σπουδαίο μνημείο, που θα πρέπει να ολοκληρωθεί για να βγάλουμε σαφή συμπεράσματα». Μπροστά της η Λιάνα Σουβαλτζή έχει τα βιβλία που έχει εκδώσει με όσα ανακάλυψε στην Οαση Σίβα.

Της ζητάω τις ομοιότητες και τις διαφορές των δύο μνημείων. Χαμογελάει. «Ας αρχίσουμε από το γεγονός ότι όλοι οι λαοί απ' όπου πέρασε ο Αλέξανδρος θέλουν να τον κάνουν δικό τους. Θέλουν να λένε ότι ο τάφος του βρίσκεται στα μέρη από τα οποία πέρασε. Το μνημείο που ανακαλύψαμε στην Οαση Σίβα είναι ένας βασιλικός μακεδονικός τάφος τεραστίων διαστάσεων. Και αυτό βασίζεται στα αρχιτεκτονικά μέλη και στις μελέτες που έκαναν ειδικοί καθηγητές. Πρόκειται για ένα μνημείο ακριβώς της εποχής του Αλεξάνδρου. Αλλωστε βρέθηκαν και ελληνικές επιγραφές που αναφέρονταν στον ίδιο τον Αλέξανδρο. Την πρώτη επιγραφή την ανακαλύψαμε αργά το απόγευμα. Είχε σουρουπώσει. Καταλάβαμε ότι είχαμε βρει την πρώτη επιγραφή. Σκάψαμε ένα λαγούμι με σκοπό να δούμε τι ήταν. Με τι γραφή είχαν χαράξει πάνω στην πέτρα. Οταν ο σύζυγός μου έβαλε το χέρι του μέσα στο λαγούμι, χωρίς να φοβηθεί τους σκορπιούς και τις κόμπρες, και διαπίστωσε ότι είναι ελληνικά γράμματα, αρχίσαμε να φωνάζουμε “ελληνικά, ελληνικά”. Τότε μια ιαχή απ' άκρη σ' άκρη σε όλη την όαση και στο πιο κοντινό χωριό εξαπλώθηκε και ακουγόταν ο αντίλαλος: “ελληνικά, ελληνικά”. Οταν την επόμενη μέρα τη βγάλαμε έξω, είδαμε ότι γράφει: “Αλέξανδρος, Αμμωνος Ρα“, δηλαδή “ο Αλέξανδρος, ο γιος του Αμμωνος Ρα”, όπως τον είχαν αναγορεύσει στο μαντείο στην όαση.

Η δεύτερη επιγραφή ήταν τοποθετημένη στον χώρο από τον αυτοκράτορα Τραϊανό, ο οποίος ήταν θαυμαστής του Αλεξάνδρου. Και ακόμα μία επιγραφή που βρέθηκε αναφερόταν στον στρατό του στρατηλάτη και στους στρατιώτες που φυλούσαν τον τάφο του Αλεξάνδρου. Αυτές οι επιγραφές ανακοινώθηκαν από την αιγυπτιακή κυβέρνηση. Ως επιστημονική ομάδα κάναμε τα πάντα. Ομως οι παρεμβάσεις που έγιναν τότε από πολιτικής πλευράς δημιούργησαν ένα τεράστιο μπέρδεμα, με αποτέλεσμα οι αιγυπτιακές Αρχές να μου πουν: “Κυρία Σουβαλτζή, για πρώτη φορά στα αρχαιολογικά χρονικά της Αιγύπτου μάς συμβαίνει το ίδιο σας το κράτος να σας πολεμά. Βρείτε τα, κυρία Σουβαλτζή, με τη χώρα σας και εδώ είμαστε εμείς. Και φυσικά δεν τα βρήκαμε ποτέ...»

«Τα Σκόπια μού ζήτησαν να αναλάβουν τον τάφο»...

Η ίδια ωστόσο σήμερα δεν διστάζει να μας πει ότι της πρότειναν ακόμα και τα Σκόπια να αναλάβουν τη διεκπεραίωση της ανακάλυψης του τάφου. Χαμηλώνει το κεφάλι της και σκέφτεται. «Ολα αυτά τα χρόνια έχουν ζητήσει να αναλάβουν το έργο και Σκοπιανοί, και Γερμανοί, και Γάλλοι. Εγώ όμως το θεωρώ ντροπή για εμένα, για την Ιστορία του έθνους μας και για τον Μέγα Αλέξανδρο. Για πρώτη φορά ελληνική αποστολή είχε βγει στο εξωτερικό να εργαστεί πάνω στο θέμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου χωρίς να επιβαρύνει διόλου το κράτος, κάναμε μια ανακάλυψη και κανένας από την Ελλάδα δεν μας είπε “να σας βοηθήσουμε;”, Μόνο προτάσεις από τα ξένα κράτη δέχτηκα κατά κόρον. Και λυπάμαι που θα το πω, αλλά, αν και τότε είχαμε απευθυνθεί στις μακεδονικές οργανώσεις όλης της υφηλίου να μας στηρίξουν ηθικά, έδειξαν τότε αδιαφορία απέναντί μας. Ωστόσο σας τονίζω το μεγάλο μου μέλημα: Δεν θέλω να καταστραφεί ο τάφος. Αν είναι για το καλό του μνημείου, ας γίνει με άλλο κράτος. Παρόλο που το απεύχομαι».

Τα χρόνια που πέρασαν και με την τεράστια παγκόσμια διαφήμιση που έγινε για την ανακάλυψη του τάφου, η Οαση Σίβα έγινε τουριστικός προορισμός. «Από εκεί που δεν υπήρχε ούτε ρεύμα, στην όαση πλέον έχει μπει μέχρι και ίντερνετ. Ολοι οι δρόμοι έχουν ασφαλτοστρωθεί, ξένες πολυεθνικές αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις, ξενοδοχειακές επιχειρήσεις έχουν ανοίξει και γενικά η περιοχή έχει γίνει ένα πολύ σημαντικό εμπορικό κέντρο της Αιγύπτου. Ολοι πλέον μιλούν για τον Αλέξανδρο». Προτού κλείσουμε την πολύωρη συνέντευξή μας, τη ρωτάω αν θεωρεί πως ο κύκλος αυτός της ανακάλυψης του τάφου έχει κλείσει. Βουρκώνει για ακόμα μια φορά. Με κοιτάζει βαθιά μέσα στα μάτια. «Πιστεύω ότι μια μέρα θα ξαναείμαι εκεί και θα φέρω είτε εγώ είτε κάποια άλλη ελληνική αποστολή εις πέρας το θέμα της ανεύρεσης του νεκρικού θαλάμου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Θέλω να ελπίζω σε αυτό το όνειρο, που είναι το όνειρο κάθε ανθρώπου που αγαπάει την ελληνική Ιστορία. Γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος βρίσκεται στην ψυχή κάθε γνήσιου Ελληνα».

Η φράση του Πάγκαλου ότι δημιουργούμε «εθνισμό» στους Ελληνες

Στην πολύωρη συνέντευξη με τη σπουδαία αρχαιολόγο υπήρξαν φορές που τα μάτια της βούρκωσαν και άλλες που έδειχναν ακόμα και σήμερα το πάθος για να ανακαλυφθεί ο νεκρικός τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αν και τα χρόνια πέρασαν και η ψυχολογική κόπωση είναι εμφανής. «Στην αρχή, όταν σταματήσαμε τότε τις ανασκαφές, ψάχναμε να δούμε τι έχει συμβεί και έχει μπει τροχοπέδη στο έργο αυτό που ήταν καθαρά ελληνικό. Οσες κυβερνήσεις και αν πέρασαν, δεν σταματήσαμε ποτέ να ζητάμε ακρόαση και συνάντηση με τους αρμοδίους. Και με τον Καραμανλή ζητήσαμε, και με τον Παπανδρέου, και με τον Σαμαρά και με τον Τσίπρα. Τελευταία φτάσαμε ως τον Παυλόπουλο, που κι εκείνος δεν μας δέχτηκε. Και σας τονίζω, όλα τα κάναμε με δικά μας χρήματα και δεν πήραμε ούτε ζητήσαμε μια δραχμή από το ελληνικό κράτος». Στα βιβλία που έχει εκδώσει η ίδια κατηγορεί ευθέως τόσο τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη όσο και τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Θεόδωρο Πάγκαλο.

«Ο Σημίτης ξεκίνησε το κακό. Μετά η Νέα Δημοκρατία, αν και ως αντιπολίτευση έλεγε ότι θα μας βοηθήσει, δεν βοήθησε και πάει λέγοντας μέχρι και σήμερα. Ο δε Πάγκαλος τότε μου είχε πει ότι πρέπει να είναι χαμηλοί οι τόνοι, “γιατί, αν μιλάμε για Αλέξανδρο, αυτό δημιουργεί εθνισμό στους Ελληνες”. Τότε μάλιστα είχε έρθει στην όαση μία αντιπροσωπία Αμερικανών αξιωματούχων οι οποίοι μου είπαν επί λέξει: “Κυρία Σουβαλτζή, έχετε κάνει μια πολύ σπουδαία παγκόσμια αρχαιολογική ανακάλυψη, αλλά σε άκαιρο χρόνο”. Εγώ τότε δεν καταλάβαινα τι σήμαιναν όλα αυτά. Πλέον όμως τα πάντα δικαιώνονται με τον χρόνο που περνάει».

Στο σημείο αυτό της ζητώ ευθέως να μου απαντήσει αν εκβιάστηκε για να σταματήσει η ανακάλυψη του τάφου. Διστάζει να μας απαντήσει, αλλά απαντάει: «Ναι, υπήρξαν... τρόποι για να αποχωρήσουμε από το έργο. Από πολιτικούς εννοώ. Αλλά εμείς δεν συναινέσαμε».

Συγκίνηση
Τη ρωτάμε σε τι κατάσταση είναι η ανακάλυψη του τάφου. Βουρκώνει. «Εχω να πάω έναν χρόνο στον τάφο. Εμαθα ότι έχει μισοκαλυφθεί από την άμμο της όασης. Το θέμα είναι να ολοκληρώσουμε το έργο μας. Μας έκοψαν τη στιγμή που θα κατεβαίναμε στον νεκρικό θάλαμο. Και πώς ξέραμε ότι είναι εκεί ο νεκρικός θάλαμος; Είχαμε κάνει γεωφυσικές έρευνες με ειδικά μηχανήματα και είχαμε εντοπίσει τα πάντα. Δεν λέμε φαντασίες, αλλά όλα είναι με αποδεικτικά στοιχεία. Δεχτήκαμε τότε έναν τεράστιο πόλεμο και ήμουν έρμαιο στον καθέναν που ήθελε να με κρίνει. Λυπόμουν περισσότερο για το κράτος μας».

Στα χέρια της κρατάει κάποιες φωτογραφίες εκείνης της εποχής και σχεδιαγράμματα που δείχνουν το εσωτερικό του τάφου. «Φαινόταν μέσα καθαρά ότι ο νεκρικός θάλαμος ήταν ασύλητος. Δεν θέλω να επεκταθώ σε περαιτέρω στοιχεία, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι κάποια στιγμή θα επανέλθουμε εκεί στην όαση και θα αποκαλυφθεί η μούμια του Αλεξάνδρου. Εμένα με απασχολεί και με ανησυχεί πολύ το θέμα των υπόγειων υδάτων που είχαν κατακλύσει το νότιο μέρος του μνημείου και ίσως έχουν προχωρήσει σε μεγαλύτερο μέρος». Της ζητάω με το χέρι στην καρδιά να μου πει αν πιστεύει ακόμα και σήμερα ότι θα έβρισκε εκεί θαμμένη τη μούμια του Αλεξάνδρου. «Σαφέστατα. Αλλιώς δεν θα σκορπούσα όλη μας την περιουσία για αυτή την ανακάλυψη. Ο Αλέξανδρος ο ίδιος είχε ζητήσει να ταφεί στην όαση του Αμμωνος Ρα. Ενα επιστημονικό έργο πρέπει να ολοκληρώνεται. Είτε πρόκειται για την Οαση Σίβα είτε για την Αμφίπολη. Μόνο έτσι μπορείς να βγάλεις σαφή συμπεράσματα».

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΘΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΟΣ (1948-1968)!

Η πιό μικρούλα στην πρώτη σειρά είναι η Π.Σ. λίγο μετά την άφιξή τους στην Πολωνία.

Του Ιωάννου Μπουγά

Το Παιδομάζωμα των κομμουνιστών ανταρτών του «ΔΣΕ» και του ΚΚΕ του 1948-49 προκάλεσε ανείποτο πόνο σε χιλιάδες μικρά παιδιά και στις οικογένειές τους, ενώ τα αποξένωσε από τον Ελληνισμό.
Η περιπέτεια της ηρωίδας της παρούσας ιστορίας ξεκινά το 1946 όταν οι κομμουνιστές αντάρτες πέρασαν την οικογένειά της, μαζί με τους περισσοτέρους κατοίκους του παραμεθόριου χωριού της, στη Γιουγκοσλαβία. Μετά 2 περίπου την πέρνουν από τους γονείς της και τότε γίνεται κι αυτή παιδί του Παιδομαζώματος.

Ακολουθεί η μαρτυρία της κυρίας Π.Σ.
«Κατάγομαι από το μικρό χωριό Κούπα, κοντά στο Σκρά του Κιλκίς. Το 1946 οι αντάρτες μας πέρασαν στα Σκόπια. Εγώ ήμουν 6 μηνών και η αδελφή μου 3 ετών. Πήραν μαζί και τους γονείς μου και τον παππού μου με τη γιαγιά μου. Ο πατέρας μου ήταν τραυματίας απο το 1944 που ήταν στον ΕΛΑΣ. Από τα Σκόπια οι αντάρτες τον έστειλαν στην Ουγγαρία για εγχείρηση, την οποίαν του έκανε ο γιατρός ο Κόκκαλης.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της μαμάς μου, οι υπόλοιποι μείναμε μιά εβδομάδα στα Σκόπια. Μετά μας έστειλαν στο Μπούλκες. Εκεί, όπως μου έλεγαν αργότερα οι δικοί μου ήταν ένα πολύ αυστηρό καθεστώς. Παντού περπατούσαν δυό με τρεις μαζί. Εκεί χάθηκε ο παππούς μου. Μιλούσε πολύ και αυτά δεν τα θέλανε οι κομμουνιστές. Μια μέρα βγήκε απο το σπίτι που μέναμε και χάθηκαν τα ίχνη του. (σ.σ. Είναι γνωστά τα βασανιστήρια και οι φριχτές εκτελέσεις που έγιναν στο Μπούλκες σε πραγματικούς ή κατά φαντασίαν αντιδρούντες προς την ηγεσία του ΚΚΕ. Πολλά από τα θύμτα ρίπτονταν σε πηγάδια ή στον Δούναβη και δεν βρέθηκαν ποτέ).

Το 1948 ο πατέρας μου γύρισε απο το νοσοκομείο. Εκείνη την περίοδο έγινε στο Μπούλκες γενική επιστράτευση. Όσους ήταν γεροί, και τους νέους απο 15 ετών και άνω, τους ετοίμαζαν να τους στείλουν πίσω στην Ελλαδα να πολεμήσουν.
Τότε εμάς τα παιδιά μας έβαλαν σε βαγόνια τραίνων με τη σημαία του Ερυθρού Σταυρού και μας έδιωξαν γιά άλλες χώρες. Κάποια παιδιά τα πήγαν στην Τσεχία, και άλλα -μαζί και εγώ 2.5 ετών τότε- στην Πολωνία. Εκεί χώρησα και από την αδελφή μου, γιατί ήταν άρρωστη και την έκλεισαν σε άσυλο. Ήμουν όμως μαζί με μιά εξαδέλφη μου –με το ίδιο όνομα- και τον εξάδελφό μου.

Περάσαμε πολύ άσχημα εκεί. Πείνα, κρύο και κτυπήματα. Κτυπιόμαστε μεταξύ μας για να δυναμώσουμε, οι κόκκινοι (οι καλοί) και οι μπλε (οι κακοί), να είμαστε έτοιμοι όταν γυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα να πολεμήσουμε. Μου έλεγε πριν λίγες ημέρες η εξαδέλφη μου, «θυμάσαι που χτυπιόμαστε μεταξύ μας; Τι ξύλο που φάγαμε;». Όταν κάποτε το είπα στον πατέρα μου, μου απάντησε «γιατί δεν παραπονιόσαστε;» Να παραπονεθούμε; Σε ποιόν;
Τα τραύματα από εκείνη τη ζωή δεν φεύγουν, παρόλο ότι πέρασαν τόσα χρόνια.

Τους γονείς μου και τη γιαγιά μου από το Μπούλκες τους έστειλαν στην Τσεχοσλοβακία. Ήρθε στην Πολωνία και με βρήκε ο πατέρας μου όταν είχα γίνει 6 χρονών. Φυσικά δεν τον γνώρισα, και όταν μου είπε οτι είναι ο πατέρας μου, εγώ του απάντησα οτι ο πατέρας μου είναι ο Στάλιν!

Τελικά η οικογένειά μου ήρθε στην Πολωνία όταν ήμουν 14 ετών. Όμως, οι γονείς μου δεν με πήραν στο σπίτι τους. Συνέχισα να μένω στο ορφανοτροφείο και τους επισκεπτόμουνα μια φορά το μήνα, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι. Είχαν εν τω μεταξύ κάνει άλλα 3 παιδιά. Όταν αργότερα ρώτησα τον πατέρα μου γιατί δεν με πήρε στο σπίτι του, μου είπε ότι δεν τον έφταναν τα λεφτά. Βλέπεις ήταν υποχρεωμένος από το Κόμμα να δίνει ένα μεγάλο ποσοστό στους ανθρώπους του ΚΚΕ εκεί για να βοηθούν αυτούς που υπέφεραν στην Ελλάδα. Έτσι τους έλεγαν!
Τελείωσα το Γυμνάσιο, άρχισα να δουλεύω αλλά γράφτηκα και στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών και σπούδαζα ενώ δούλευα.

Το 1963 ήρθε μια εντολή από το κόμμα, όποιος θέλει να πάει στα Σκόπια, όπου είχε ετοιμάσει σπίτια ο Τίτο για να εγκατασταθούμε. Εμείς τα παιδιά δεν θέλαμε, αν και ο μπαμπάς έλεγε ότι εκεί θα είμαστε δίπλα στο χωριό μας. Τελικά δεν ήρθαμε. Μείναμε στην Πολωνία και εγώ μπόρεσα και τέλειωσα το πτυχίο μου. Άλλοι συγγενείς και συμπατριώτες μας ήρθαν στα Σκόπια, τους άλλαξαν αμέσως τα ονόματα, και είναι ακόμη εκεί.

Εμείς γυρίσαμε στην Ελλάδα το 1968, έδωσα πάλι εξετάσεις στην Αθήνα στο πολυτεχνείο, αναγνώρισα το πτυχίο μου και εργάστηκα στην Ελλάδα.

Ι. Μπουγάς (Ι.Μ.): -Πείτε μου κάτι. Ποιος σας «κράτησε» Ελληνίδα; Η Μάνα σας, ο πατέρας σας, η γιαγιά σας, ποιος;; (σ.σ. η ερώτηση έγινε γραπτώς)

Απάντηση: Μας κρατούσαν Ελληνίδες, που τις φωνάζαμε "μαμά". Δύσκολα χρόνια, λαχταρούσαμε την αγκαλιά της μάνας! (σ.σ. προφανώς η κυρία Π. δεν εντελήφθη την έννοια της ερώτησής μου. Σε επόμενη τηλεφωνική επικοινωνία μου είπε ότι ΜΟΝΗ της άρχισε να αγανακτεί από τη συμπεριφορά και τα ψεύδη που άκουγε, άρχισε να μαθαίνει για την Ελλάδα, και ήθελε να επιστρέψει. Ο πατέρας της, οι συγγενείς της και οι συμπατριώτες της παρέμειναν πιστοί και φανατικοί κομμουνιστές, εκείνοι που έμειναν στην Πολωνία, αυτοί που εγκαταστάθηκαν στα Σκόπια, αλλά και όσοι επεστρεψαν στην Ελλάδα!).

Π.Σ.: Αν θέλεις άκουσε ένα τραγούδι από τον παιδικό σταθμό, για να δεις από πότε είναι στο μυαλό των κομμουνιστών το Σκοπιανό. Μας το μαθαίνανε όταν ήμουνα 7 χρονών (το τραγούδι είναι στα (Σλαβο) μακεδονικά.

Ι.Μ.: Τί λέει το τραγούδι στα Ελληνικά;
Π.Σ.: «Και εμείς είμαστε παιδιά της μάνας της γης, και εμείς έχουμε δικαίωμα να έχουμε πατρίδα». Εμείς δεν καταλαβαίναμε, και έτσι το τραγουδούσαμε....

Η κυρία Π.Σ. ζει σήμερα (2019) στην Ελλάδα.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΛΕΓΚΑΝΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΜΕ 99 ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

Ο Βασίλειος Μαλεγκάνος δεν ήταν αντάρτης. Το «έγκλημα» για το οποίο πλήρωσε ήταν το επάγγελμά του. Ήταν δάσκαλος. Η φωτογραφία του Λεωνίδα Παπάζογλου ανήκει στον συλλέκτη Χρ. Γκολομπία και παραχωρήθηκε αποκλειστικά στη «Μηχανή του Χρόνου».

Το κειμήλιο της οικογένειας Μαλεγκάνου στην Καστοριά δεν είναι κάποια αναμνηστική οικογενειακή φωτογραφία των προγόνων που κοσμεί τον τοίχο του σπιτιού. Οι αναμνήσεις δεν είναι νοσταλγικές, ούτε ανώδυνες. Τους το θυμίζει συνεχώς το «ματωμένο» κάδρο με τον δάσκαλο Βασίλη Μαλεγκάνο, που σφαγιάστηκε από συμμορία κομιτατζήδων στο χωριό του Σέτομα. 

Στη φωτογραφία ντοκουμέντο της εποχής βλέπουμε την φρικτή δολοφονία που διέπραξαν οι βούλγαροι αντάρτες στη Μακεδονία το 1905, ενώ ο μακεδονικός αγώνας ήταν σε εξέλιξη. Είναι ο έλληνας δάσκαλος Βασίλειος Μαλεγκάνος ο οποίος έπεσε σε βουλγαρική ενέδρα με επικεφαλής δύο από τους πιο σκληρούς κομιτατζήδες. Τον Βασίλ Τσακαλάρωφ και τον Μήτρο Βλάχο. 

Τα γεγονότα που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη περιέγραψε αναλυτικά στη «Μηχανή του Χρόνου» ο απόγονος της οικογένειας Κωνσταντίνος Μαλεγκάνος: 

«Ο ιατροδικαστής ανέφερε οτι είχε 99 μαχαιριές στο σώμα του. Τον παράτησαν ημίγυμνο στο αμπέλι του. Ανησύχησε ο πατέρας του ο Θωμάς Μαλεγκάνος γιατί άργησε να επιστρέψει σπίτι και πήγε να τον αναζητήσει. Όταν αντίκρισε τον νεκρό γιο του, λιποθύμησε. Στη συνέχεια τους βρήκαν κάτοικοι της περιοχής και μετέφεραν τη σορό στο χωριό. Την άφησαν εκτεθειμένη για μια δυο μέρες για να μπορεί όλος ο κόσμος να δει το φονικό με το μένος που έγινε».... 

Γιατί οι κομιτατζήδες σκότωναν δασκάλους και ιερείς 

Η σύγκρουση των Ελλήνων με τους Βούλγαρους ξεκίνησε το 1870, όταν δημιουργήθηκε η Εξαρχία, δηλαδή η βουλγαρική εκκλησία που αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη. Πίσω από το θρησκευτικο σχίσμα κρυβόταν το αλυτρωτικό σχέδιο με την Μεγάλη Βουλγαρία. Η Μακεδονία την περίοδο εκείνη ήταν υπό Οθωμανική κυριαρχία, αλλά η αυτοκρατορία κατέρρεε. Ήταν η περίοδος που οι βαλκανικοί λαοί ονειρεύονταν την ανεξαρτησία τους και οι γείτονες σχεδίαζαν την δημιουργία νέων συνόρων και έξοδο στο Αιγαίο. 

Οι Βούλγαροι σύντομα κατάλαβαν ότι για να πάρουν τη Μακεδονία που η μεγάλη πλειοψηφία είχε ελληνικό πληθυσμό, έπρεπε να «χτυπήσουν» τα μέσα διάδοσης και στήριξης του ελληνισμού. Τους παπάδες και τους δασκάλους. Η εκκλησία και τα σχολεία κρατούσαν ενωμένο τον πληθυσμό και οι κομιταζήδες αμέσως τους στοχοποίησαν.... 

Ο δολοφόνος του δάσκαλου Μαλεγκάνου ήταν ο περιβόητος Τσακαλάρωφ. Στο δημοτικό τραγούδι από το Ροδοχώρι Κοζάνης μνημονεύεται ο σκληρός κομιτατζής: » Τί ‘ν το κακό που γένηκε το φετινό χειμώνα, κλαίγαν μανάδες για παιδιά, γυναίκες κλαιν για άντρες, κλαίγουν και δυο Βουλγάρισσες, στης Φλώρινας τον κάμπο: Ανάθεμά σας βόιβοντες και σένα Τσακαλάρωφ, οπού ‘στε σεις οι αίτιοι, σεις είστε η αιτία, που σκότωσαν τους άντρες μας, μαζί και τα παιδιά μας»....

Έτσι το 1870 αποσχίστηκαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και δημιούργησαν δική τους εκκλησία που ονομάστηκε εξαρχία. Ο πληθυσμός χωρίστηκε σε εξαρχικούς και πατριαρχικούς και πολλοί ναοί καταλήφθηκαν με τη βία από τους Βούλγαρους. Οι κομιτατζήδες τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό και σε πολλές περιπτώσεις κακοποιούσαν ιερείς προκειμένου να τους αναγκάσουν να τελέσουν τη θεία λειτουργία στα βουλγάρικα. Δεν δίσταζαν ακόμα και να σκοτώνουν ιερωμένους προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. 

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ιερέα Πέτρου Ντούτση ο οποίος αρνήθηκε να προσχωρήσει στην εξαρχία και το πλήρωσε με τη ζωή του. 

Οι Βούλγαροι τον κατακρεούργησαν και το όνομα του συμπεριλαμβάνεται στους αφανείς ήρωες του Μακεδονικού αγώνα.... 

ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ 1941-1945

Του κ. Θαλή Καραγιαννόπουλου, Δικηγόρου.
 

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΕΛΗΜΕΝΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

Κάτω από την σκιά της πρόσφατης δολοφονίας του Κωνσταντίνου Κατσίφα από πραιτωριανούς του καθεστώτος Ράμα στις Βουλιαράτες της Δερόπολης, σε μια συγκυρία στην οποία κυριαρχούν μελανά χρώματα για την εξέλιξη των εθνικών μας θεμάτων και ζωηρή ανησυχία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και του Ελληνισμού γενικότερα, κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του δικηγόρου και ειδικού ερευνητή στα ελληνοαλβανικά και βορειοηπειρωτικά θέματα Θαλή Καραγιαννόπουλου. Το βιβλίο έχει τίτλο «ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ 1941-1945» και εκδόθηκε από την EUROBOOKS.

Αφορμή για την έκδοσή του αποτέλεσε η ανακάλυψη από τον συγγραφέα ενός σπανιότατου ντοκουμέντου, δημοσιευμένου το 1947 στην Αθήνα στην αγγλική γλώσσα, με τίτλο «THE RESISTANCE MOVEMENT OF NORTHERN EPIROTES (1941-1945)». Το ξενόγλωσσο κείμενο, αποτελούμενο από 40 περίπου σελίδες, δεν αναφέρει το όνομα του συντάκτη του, παρά μόνο της οργανώσεως που φέρεται να ανέλαβε την έκδοσή του, που είναι: «PEACE FOR JUSTICE LEAGUE» (ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ «ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ»).

Το κείμενο αυτό, άγνωστο μέχρι σήμερα στο ευρύ κοινό αλλά και στους περισσότερους ιστορικούς ερευνητές της εποχής, γραμμένο πιθανότατα από Έλληνες πατριώτες με στρατιωτική αλλά και πολιτική εμπειρία και κατάρτιση, περιγράφει με λιτό αλλά άκρως περιγραφικό τρόπο τους αγώνες των Βορειοηπειρωτών ανταρτών της περιόδου της ιταλικής και γερμανικής κατοχής της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας. Υπό την καθοδήγηση της οργανώσεως «ΜΕΤΩΠΟΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ» («ΜΑΒΗ»), με ηγέτη τον Δουβιανίτη επιχειρηματία και τραπεζίτη Βασίλειο Σαχίνη, έλαβε χώρα η δεύτερη μετά τον επικό Αυτονομιακό Αγώνα του 1914 ένοπλη προσπάθεια των Βορειοηπειρωτών να προστατέψουν τους ελληνικούς πληθυσμούς από τους κατακτητές και από τις αλβανικές τσέτες και ληστοσυμμορίες σ’ όλη την έκταση της Βορείου Ηπείρου, με τελικό σκοπό την ένωσή τους με την Ελλάδα.

Ο συντάκτης του κειμένου του 1947, αφού περιγράφει την συγκρότηση των ελληνικών αντάρτικων ταγμάτων, τις επί μέρους μάχες που έδωσαν και αναδεικνύει την τεράστια προσφορά των Βορειοηπειρωτών ανταρτών στον συμμαχικό αγώνα, αντιπαραβάλλει τα παραπάνω με την σταθερή αφοσίωση της αλβανικής ηγεσίας αλλά και του μουσουλμανικού πληθυσμού της Αλβανίας στο πλευρό του Άξονα, μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν οι Αλβανοί ένοπλοι, που προηγουμένως ήταν πιστοί σύμμαχοι των Ιταλών φασιστών και των Γερμανών ναζί, από τους οποίους άλλωστε είχαν εξοπλισθεί και οργανωθεί, συνειδητοποίησαν την επερχόμενη ήττα του Άξονα, έσπευσαν να εναγκαλισθούν τους συμμάχους και να εισπηδήσουν κυριολεκτικά την δωδεκάτη ώρα στο στρατόπεδο των νικητών.

Προς απογοήτευση και πικρία τόσο των Βορειοηπειρωτών ανταρτών, όσο και του συντάκτη του κειμένου, το ηρωικό εκείνο κίνημα υπονομεύθηκε τόσο από το ελληνικό ΕΑΜ, όσο και από τους Βρεταννούς συνδέσμους και πράκτορες και αφέθηκε να εξουδετερωθεί από τα όργανα του Εμβέρ Χότζα, βυθίζοντας για άλλη μια φορά στην σκλαβιά και στην απελπισία τους πληθυσμούς της περιοχής.

Το βιβλίο του Θαλή Καραγιαννόπουλου περιέχει την πιστή μετάφραση του παραπάνω αγγλικού κειμένου του 1947, η οποία καταλαμβάνει το ένα τέταρτο περίπου του βιβλίου. Περιλαμβάνονται επεξηγηματικά κείμενα και εκτενείς σημειώσεις του συγγραφέα, που αποτελούν προιόν έρευνας και μελέτης των πηγών, καθώς  και φωτογραφικό υλικό και εκτενής βιβλιογραφία. Έτσι ο αναγνώστης πληροφορείται σε αδρές γραμμές την πορεία του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος κατά τον τελευταίο αιώνα με έμφαση στην περίοδο της δεκαετίας του ‘40 και τις συνθήκες και εξελίξεις, εσωτερικές και διεθνείς, που ματαίωσαν μέχρι σήμερα την επίλυση του κρίσιμου αυτού, εκκρεμούς εθνικού ζητήματος.

Αποδίδεται έμφαση στην ισχύ του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας και στην ανάγκη εφαρμογής του, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, σε μια εποχή κατά την οποίαν διαταράσσεται ευθέως το status quo στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή, με την ανάδυση του αλβανικού παράγοντα, ο οποίος υποκινείται από διάφορους, εχθρικούς προς την Ελλάδα κύκλους.

Γίνεται εκτενής αναφορά στις σημερινές δραματικές εξελίξεις του ζητήματος, με την δημογραφική αποψίλωση του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, την σταθερή πολιτική εποικισμού που υλοποιείται απ’ όλες ανεξαιρέτως τις αλβανικές κυβερνήσεις, με παράλληλη συστηματική παραβίαση των μειονοτικών και ατομικών δικαιωμάτων των ομογενών, με έμφαση στις διώξεις κατά της ελληνικής γλώσσας και παιδείας και στην υφαρπαγή των περιουσιών.

Επισημαίνεται η αναγκαιότητα για άμεση δραματική αλλαγή της ελληνικής πολιτικής έναντι της Αλβανίας, με μοχλό τους νομικούς τίτλους που διαθέτει η ελληνική πλευρά υπέρ του Βορειοηπειρωτικού, το οποίο μετά την επίλυση του Αυστριακού και του Γερμανικού ζητήματος παραμένει μαζί με το ζήτημα των Γερμανικών επανορθώσεων και του Κατοχικού Δανείου παραμελημένο από τον ελληνικό πολιτικό κόσμο, αλλά νομικά και πολιτικά εκκρεμές και ζωντανό.

Η απαίτηση για δυναμική αντιμετώπιση και επαναπροσδιορισμό του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος αποτελεί υποχρέωση της Ελλάδος, τόσο επειδή αφορά απαράγραπτα και νομικώς εγγυημένα δικαιώματα ομογενών, όσο και ως ζήτημα ασφαλείας του ίδιου του Ελληνικού κράτους, που θα πρέπει να αποτρέψει την κύκλωσή του από εχθρικούς πληθυσμούς, εν δυνάμει φιλικούς και υποβοηθητικούς των τουρκικών διαχρονικών επιδιώξεων. Επιβάλλεται η άμεση και δραστική αλλαγή πορείας και η εγκατάλειψη του παθητικού και άστοχου συνθήματος «Δεν διεκδικούμε τίποτα», το οποίο, στις σημερινές συνθήκες των δραματικών μεταβολών στα Βαλκάνια, περιθωριοποιεί την Ελλάδα και υπάρχει κίνδυνος να την καταστήσει «χλεύη των ηττημένων».

Το βιβλίο προλογίζει η κυρία Ελένη Θεοχάρους, ευρωβουλευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας και Πρόεδρος του Κινήματος «ΑΛΛΕΛΕΓΓΥΗ» και παρουσιάσθηκε το περασμένο Σάββατο, 12 Ιανουαρίου στην κατάμεστη αίθουσα του Polis Art Cafe από την κυρία Ελένη Θεοχάρους, τον κ. Αθανάσιο Δρούγο, αναλυτή γεωστρατηγικής, τον κ. Μελέτη Μελετόπουλο, συγγραφέα και τον κ. Γιώργο Παπασίμο,  δικηγόρο. Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο δημοσιογράφος κ. Λάμπρος Καλαρρύτης. Η μεγάλη συμμετοχή ενεργών πολιτών μαρτυρεί την αγωνία και την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τα εθνικά ζητήματα, σε ευθεία αντίθεση με τις πολιτικές που ακολουθούνται από την κυβέρνηση, αλλά και από τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου.

Επίκεινται τις επόμενες εβδομάδες παρουσιάσεις του βιβλίου  στην Θεσσαλονίκη, στην Λευκωσία και στην Λεμεσό.

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΝ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΞΕΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ

Του Μιχάλη Ντιναλέξη
 

Από την πρώτη στιγμή που άρχισαν να διαρρέουν τα ονόματα που πιθανόν θα προσέφερε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στη γειτονική χώρα, όχι μόνο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή οι υποστηρικτές της κυβέρνησης, αλλά όλοι όσοι στηρίζουν τη συμπερίληψη του ονόματος της Μακεδονίας στο όνομα της χώρας αυτής, διακηρύσσουν παντού ότι μόνο αυτός ο δρόμος είναι ο σωστός. Ισχυρίζονται ότι πρέπει να αποδεχτούμε μία δήθεν τετελεσμένη «γεωγραφική αλήθεια» σύμφωνα με την οποία τα Σκόπια βρίσκονται όντως στη Μακεδονία γεωγραφικά. Ταυτόχρονα, όμως, οι ίδιοι, ξεγράφουν τη Βόρειο Ήπειρο και τη δική της γεωγραφική αλήθεια, και σπεύδουν να διορθώσουν υποδεικνύοντας πως πρόκειται για Νότιο Αλβανία…

Πρώτον, τα κυρίαρχα κράτη και λαοί δεν αποδέχονται οποιαδήποτε αόριστη «αλήθεια». Διαμορφώνουν τις συνθήκες γύρω τους ανάλογα με τα συμφέροντά τους.

Δεύτερον, ο ορισμός των γεωγραφικών περιοχών είναι εξ ολοκλήρου αυθαίρετος και δεν ανταποκρίνεται σε κάποια δεσμευτική επιστημονική πραγματικότητα. Ο κάθε γεωγράφος ιστορικά έχει ορίσει την κάθε περιοχή διαφορετικά. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας εκ προοιμίου ορισμός της Μακεδονίας που υποχρεωτικά εντάσσει τα Σκόπια σε αυτή, όπως και κανένας που να αποκλείει τις μειονοτικές περιοχές της Αλβανίας από την Ήπειρο.

Τρίτον, ο ορισμός των γεωγραφικών περιοχών ακολουθεί συνήθως και προσαρμόζεται στην εθνοτική σύνθεση των τοπικών πληθυσμών. Γι’ αυτό, π.χ., το Μαυροβούνιο και η Αλβανία δεν ονομάζονται πλέον «Ιλλυρία», η Ρουμανία δεν ονομάζεται «Δακία» και τα Σκόπια δεν μπορούν να θεωρούνται Μακεδονία, καθώς δε μένουν εκεί οι Μακεδόνες, απόγονοι (εθνοτικά) των αρχαίων Μακεδόνων και διάδοχοι (πολιτικά και πολιτισμικά) του αρχαίου βασιλείου της Μακεδονίας. Αντιθέτως, η Βόρειος Ήπειρος μπορεί να ονομάζεται έτσι γιατί εκεί ζουν ακόμη Ηπειρώτες!

Τέταρτον, ο ορισμός των γεωγραφικών περιοχών ακολουθεί τις πολιτικές συνθήκες και όχι το αντίθετο. Το καλύτερο παράδειγμα είναι οι χώρες της Μέσης Ανατολής ή η περιοχή της Πρωσίας, η οποία μετά τον Β’ Π.Π. και το διαμελισμό της ανάμεσα σε Γερμανία, Πολωνία και Ρωσία, θεωρείται ότι δεν υπάρχει. Μακεδονία, λοιπόν, μπορεί να είναι γεωγραφικά μόνο όποια περιοχή ορίσει το πολιτικά διάδοχο των Μακεδόνων κράτος της Ελλάδος, όπως οι ΗΠΑ ορίζουν το Τέξας. Αντιθέτως, η Βόρειος Ήπειρος, ως αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ πολλών χωρών για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, έχει το πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο για να ονομάζεται έτσι.

Πέμπτον, καμία διεθνής συνθήκη δεν ορίζει τη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας και δε μιλάει για μοίρασμά της. Πρόκειται για ψευδείς ισχυρισμούς κατευθείαν από τα σχολικά εγχειρίδια των Σκοπίων και την κρατική προπαγάνδα της τότε ΟΣΔ της Γιουγκοσλαβίας. Αντιθέτως, η Βόρειος Ήπειρος, ως περιοχή και ως κράτος, αναφέρεται ρητά σε σειρά διεθνών συμφωνιών και συνόδων από το 1914 εώς και το 1950.

Κατά πόσο υποστηρίζονται οι ονομασίες “Βόρειος Μακεδονία» και “Βόρειος Ήπειρος», διαφαίνεται παραπάνω. Γιατί οι διάφοροι δήθεν προοδευτικοί ινστρούχτορες υπερασπίζονται με ενθουσιασμό την πρώτη και πολεμούν μετά βδελυγμίας τη δεύτερη, ας το αναρωτηθείτε μόνοι σας… 
 
Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο

HIMARA
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΩΤΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΩΤΤΑΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΚΟΡΕΣΤΕΙΩΝ

Το Μουσείο Καπετάν Κώττα, στην οικία του, στο χωριό Κώττας Φλώρινας στην περιοχή των Κορεστείων ,έλκει τους επισκέπτες της περιοχής της Καστοριάς και των Πρεσπών.
Ο καπετάν Κώττας Χρήστου, γνωστός και με το προσωνύμιο Αετός των Κορεστίων, ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός, πρωτεργάτης του Μακεδονικού αγώνα, από τη Ρούλια (που σήμερα ονομάζεται προς τιμήν του Κώττας) της Φλώρινας.
Ο καπετάν Κώττας ,σε συνεργασία με τον μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη αγωνίστηκε με το σώμα του κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων ήδη πριν το 1904, με αποτέλεσμα να υπάρχει ελληνική ανταρτική δράση στην περιοχή Κορεστίων μέχρι να έλθει ο Μελάς και οι άλλοι Έλληνες οπλαρχηγοί από το ελληνικό κράτος και την Κρήτη.
Το σπίτι του Κώττα ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε μουσείο, το 1995. Λειτουργεί από το 1995 με τη βοήθεια , την στήριξη και την φροντίδα των «Συνεργαζομένων Γυναικείων Σωματείων» (ΣΥ.ΓΥ.ΣΩ.) και του σωματείου «Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα» έως το 2003.
Από το 2003 η ευθύνη λειτουργίας του βαρύνει εξ ολοκλήρου τα ΣΥ.ΓΥ.ΣΩ. με επικεφαλής την αείμνηστη Αθηνά Τζινίκου- Κακούλη και με την οικονομική στήριξη του κ. Μαζαράκη-Αινιάν μέσα από τον ιστορικό Σύλλογο προς διάδοση των Ελληνικών Γραμμάτων.
Το 2011 ο κ. Μαζαράκης με την Αθηνά Τζινίκου μετέφεραν όλη αυτή την ευθύνη στην συνεργάτιδα τους κ.Τζένη Τσαδήλα η οποία είναι η υπεύθυνη των δημοσίων σχέσεων του Πανελληνίου Απογόνων Μακεδονομάχων «Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ»
Στο μουσείο υπάρχουν βιβλία με την βιογραφία του αγωνιστή οπλαρχηγού,τα οποία ανανεώνονται συνέχεια , φυλλάδια με την επιτομή της ιστορίας του Μακεδονικού Αγώνα και πορτραίτα του αγωνιστή!
Το σπίτι κτίστηκε στα 1840 και ήταν ένα αστικό για την εποχή οίκημα.
Οι ιδιαίτεροι χώροι ατομικής υγιεινής μαρτυρούν τον χαρακτηρισμό αυτό.
Αποτελείται από δύο ορόφους.
Στο ισόγειο υπάρχουν πέντε χώροι με παραδοσιακά οικιακά σκεύη και εργαλεία
Στο πάνω όροφο εκτίθενται όπλα της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα, μετάλλια και φωτογραφίες των Μακεδονομάχων οπλαρχηγών της περιοχής Φλώρινας, παραδοσιακές φορεσιές της οικογένειας και άλλων μαρτύρων του Μακεδονικού Έπους όπως τα βαριά πανωφόρια του Ιερέως Παπαθανασίου από το Φλάμπουρο ο οποίος μαρτύρησε το 1906.
Τα εκθέματα ανανεώνονται συνέχεια καθώς και το υλικό στήριξης στους μαθητές και δασκάλους που επισκέπτονται τον ιστορικό αυτό χώρο.Η μόνιμη φύλακας του μουσείου είναι η κ. Αλίκη Ράμμου η οποία φροντίζει και ξεναγεί τους επισκέπτες.Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέρουμε και την αγαστή συνεργασία μας με τον Δήμαρχο Πρεσπών κ. Παναγιώτη Πασχαλίδη

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ