Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ 1821-1944

" η θαλάσσια ισχύς πολλές 

φορές επιδρά με τρόπο που δεν 

γίνεται άμεσα αντιληπτός"

ΦΩΤΟ: Nick Ifantis

 

Του Κωνσταντίνου Κολιόπουλου

Επίκουρου Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου

 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ναυτική Επιθεώρηση»,

τεύχος, 580, σελ. 55, Εκδ. ΥΙΝ/ΓΕΝ, ΜΑΡΤ-ΜΑΪ 2012.

1η Αναδημοσίευση στο διαδίκτυο από το ιστολόγιο Περί Αλός με την έγκριση της «Ν.Ε. Α Μέρος 1/11/2012, Β Μέρος 4/11/2012

1. Εισαγωγή

 
Ένας ιδιαίτερα χρήσιμος όρος της στρατηγικής είναι αυτός της στρατηγικής αποτελεσματικότητας (strategic effectiveness). Στρατηγική αποτελεσματικότητα μιας στρατιωτικής δύναμης, ενός οπλικού συστήματος κ.λπ., είναι η συνολική επίδρασή τους στην πορεία και στο αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης [1].
Η στρατηγική αποτελεσματικότητα είναι η βασική μονάδα αξιολόγησης στη στρατηγική ανάλυση, επισκιάζοντας όλες τις άλλες παραμέτρους (βεληνεκές,
μαχητική ισχύ, τακτική και επιχειρησιακή δεξιοτεχνία κ.λπ.). 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΕΔΩ 

Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΑΥΤΙΚΗ ΙΣΧΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Δρ. Ηλίας Ηλιόπουλος

ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΛΟΥΔΟΒΙΚΕΙΟΥ-ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Από το βιβλίο του Ηλία Ηλιόπουλου:

Ιστορία, Γεωγραφία και Στρατηγική της Ναυτικής Ισχύος,

Αθήναι (Α.Α.Λιβάνης) 2010

Από ιδιοτροπία της Ιστορίας, η περίφημη ρήση ενός «αιρετού Μονάρχη» της Grande Nation, του Προέδρου της Γαλλίας F. Mitterrand, ότι «κάθε κράτος κάνει την πολιτική της Γεωγραφίας του»,[1] δεν φαίνεται πουθενά αλλού ίσως να επαληθεύεται τόσο όσο στην περίπτωση της Μ. Βρεταννίας.

Η τελευταία ευτύχησε να είναι «Νησιωτικό Κράτος» par excellence, προστατευμένο από την προβολή ισχύος εχθρικών στρατιών χάρις στην «ανασχετική ισχύ του ύδατος» (Mearsheimer),[2] σχεδίασε δε και ακολούθησε διά μέσου των εποχών μία υποδειγματική Στρατηγική Νησιωτικού Κράτους που επιδιώκει και επιτυγχάνει να καταστεί Μείζων Ναυτική  Δύναμη και «Υπερπόντιος Εξισορροπητής» του διεθνούς συστήματος. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι ο κορυφαίος εθνικός λογοτέχνης της Αλβιώνος Ουΐλλιαμ Σαίξπηρ εξύμνησε την γεωγραφική θέση της πατρίδας του.[3] Όχι αδίκως:

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ 

Η ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑΣ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ (1571)

Η απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο και οι σκληρές εκεί μάχες επέσπευσαν τις συνεννοήσεις των ισχυρών μεσογειακών δυνάμεων της εποχής εκείνης, των Ισπανών, Βενετών και του πάπα Πίου Ε’. Και έτσι, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις και δυσπιστίες, έγινε δυνατόν να υπογραφή στις 20 Μαΐου 1571 ή Secra Liga (Ιερή Συμμαχία).

Τον επόμενο κιόλας μήνα, ενώ ή άμυνα στην Αμμόχωστο της Κύπρου βρισκόταν πια στα τελευταία της, ό ενωμένος τουρκικός στόλος με επικεφαλής τούς αρχηγούς των πεζικών δυνάμεων Περτέβ πασά και των ναυτικών Αλή πασά, αποτελούμενος από 300 καράβια (200 γαλέρες και 100 φούστες), κάνει την εμφάνισή του στην Εύβοια και Μήλο και με ούριο άνεμο φθάνει στην Κρήτη. Μπαίνει στο λιμάνι τής Σούδας, αποβιβάζει στρατεύματα στην ξηρά και προχωρεί προς το εσωτερικό καίοντας και λεηλατώντας, αλλά στις διάφορες αψιμαχίες με τούς επιδέξιους στον κλεφτοπόλεμο Κρητικούς χάνει 3.700 άνδρες και αναγκάζεται ν’ αποσυρθή. Οι αρπακτικές ορέξεις των ανδρών του βρίσκουν εύκολη ικανοποίηση στα Κύθηρα.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ