Δευτέρα 23 Απριλίου 2018

20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1453 : Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΦΛΑΝΤΑΝΕΛΑΣ ΜΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΟΝΟ ΠΛΟΙΑ ΚΑΤΑΝΑΥΜΑΧΕΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΤΟΛΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΤΙΜΑ ΚΑΝΕΙΣ!

Του Γεωργίου Παπασημάκη
 
Από τις 7 Απριλίου του 1453 ο Σουλτάνος Μωάμεθ β' πολιορκεί τη Βασιλίδα των Πόλεων, την Κωνσταντίνου Πόλη. Μπροστά στις μόλις 5-7 χιλιάδες Ελλήνων Πολεμιστών του τελευταίου Βασιλέως και Αυτοκράτορος των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΑ' Δράγαση Παλαιολόγου ο αλιτήριος Σουλτάνος παρέταξε ένα τεράστιο βαρβαρικό στίφος 300.000 τουρκομογγόλων και συμμάχων αυτών  ενώ στη θάλασσα παρέταξε έναν εξίσου τεράστιο στόλο 300 περίπου πλοίων απέναντι στα ελάχιστα αυτοκρατορικά πλοία.
Στις 18 Απριλίου η πρώτη επίθεσις των οθωμανών τούρκων τσακίστηκε μπροστά στα τείχη της Βασιλεύουσας και δυο μέρες αργότερα στις 20 του ίδιου μήνα έλαβε χώρα η ναυμαχία που έμελλε να δοξάσει για άλλη μια φορά τη χιλιόχρονη Αυτοκρατορία μας.
Τρία γενοβέζικα καράβια φορτωμένα με εφόδια υπό τους γενναίους πλοιάρχους Μαυρίκιο Καττανέου, Δομίνικο του Νοβαραίου και Βαπτιστή του εκ Φελλιτσιάνου τα οποία παρέμεναν καθηλωμένα από το Μάρτιο λόγω δυσμενών ανέμων στη Χίο, βρήκαν ούριο άνεμο στις 15 Απριλίου και ξεκίνησαν αμέσως για την πολιορκημένη Πόλη.
Στη διαδρομή συνάντησαν μεγάλο Βασιλικό πλοίο υπό τον γενναιότατο Πλοίαρχο Φλαντανελλά και όλα μαζί συνέχισαν το ταξίδι τους φτάνοντας κοντά στην Πόλη. Εκεί μπροστά στον φραγμένο με χοντρή αλυσίδα  από το Βασιλέα ημών Κεράτιο κόλπο έλαβε χώρα η τελευταία ναυμαχία μεταξύ των Αυτοκρατορικών Δυνάμεων και των τούρκων εισβολέων.

Στις 9 το πρωί της 20ης Απριλίου οι γενναίοι υπερασπιστές της Βασιλεύουσας ανέβηκαν ζητωκραυγάζοντας στα τείχη για να υποδεχθούν τα τέσσερα χριστιανικά πλοία με τα εφόδια και τις ελπίδες που κουβαλούσαν μαζί τους. Ο Θεός και η Υπέρμαχος Στρατηγός που τόσες φορές είχαν σώσει την Πόλη η οποία για αυτό το λόγο είχε ονομαστεί Θεοφρούρητη ήταν ακόμα μαζί τους!
Νόμιζαν ότι τα τέσσερα αυτά πλοία ήταν η προφυλακή του χριστιανικού στόλου, η βοήθεια που θα έστελνε ο Πάπας της Ρώμης και οι χριστιανοί ηγεμόνες της Φραγκιάς για να σώσουν την Πόλη ύστερα και από την ένωση των εκκλησιών που είχαν μεθοδεύσει οι Παλαιολόγοι για να σώσουν την Αυτοκρατορία από τους τούρκους.
Φευ, κανένας στόλος δεν ερχόταν από την Δύση, από τους προδότες δυτικούς που είχαν οι ίδιοι καταστρέψει την Αυτοκρατορία με την 4η "σταυροφορία" το 1204 και με την επάρατο φραγκοκρατία που ακολούθως επέβαλλαν. Τα τέσσερα αυτά πλοία θα έγγραφαν μόνον τον επικήδειο στην θάλασσα που άρμοζε σε μια τέτοια Αυτοκρατορία που έγινε πέντε φορές και κοσμοκρατορία και βάσταξε πάνω από 1000 χρόνια. Για τον επικήδειο στη στεριά, έναν επικήδειο που τελικά έγινε χαρμόσυνο μήνυμα ανάστασης του Γένους, μήνυμα Αθανασίας φρόντισε ο ίδιος ο Βασιλέας μας, ο Μαρμαρωμένος, εκεί στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, με τον Δον Φραγκίσκο τον Τολέδο, τον Ιωάννη Δαλμάτη, τον Θεόφιλο Παλαιολόγο και τους άλλους χριστιανούς στρατιώτες που βρέθηκαν εκεί...          

Οι θρασύδειλοι τούρκοι φοβήθηκαν, νόμισαν κι' αυτοί πως ήρθε βοήθεια από την Δύση στους χριστιανούς, ο δε αλιτήριος σουλτάνος, ταραγμένος και αυτός διέταξε αμέσως τον βούλγαρο εξωμότη Μπαλτόγλου, τον ναύαρχο του να επιτεθεί και να βουλιάξει τα καράβια μας στην είσοδο του λιμανιού πριν αυτά περάσουν την αλυσίδα και μπουν στον κεράτιο. Τα τέσσερα καράβια ή τη ζωή σου φέρεται να του είπε.

Τα χριστιανικά πλοία ήρθαν σε επαφή με τον τουρκικό στόλο έξω από την Ακρόπολη του Μεγαδημητρίου στις παρυφές του Κερατίου. Οι χριστιανοί έπλεαν με ούριο άνεμο ενώ οι τούρκοι έρχονταν κωπηλατώντας με μεγάλη ταχύτητα και ουρλιάζοντας φρικτά και χτυπώντας αμέτρητα τύμπανα για να τρομάξουν τους ναυτικούς μας και να εκτελέσουν την εντολή του σουλτάνου. Αρχηγός τους ο ίδιος ο Μπαλτόγλου ή Μπαλτάογλου.

Η πρώτη γραμμή του οθωμανικού στόλου επιτέθηκε με συνεχείς βολές πυροβόλων όπλων και βροχή από βέλη και πέτρες και προσπάθησε να προσκολληθεί και να καταλάβει τα χριστιανικά πλοία. Οι απώλειες των τούρκων ήταν τρομακτικές. Βρήκαν μπροστά τους τους Έλληνες και Γενοβέζους ναυτικούς οι οποίοι ήταν εξοπλισμένοι με αλυσιδωτούς θώρακες και στέκονταν ψηλότερα από τα χαμηλά τουρκικά πλοία τσακίζοντας τους εχθρούς με μπροστάρη τον ίδιο τον Πλοίαρχο Φλαντανελλά ο οποίος διέλυε στην κυριολεξία όποιον τούρκο προσπαθούσε να ανέβει στο Βασιλικό Πλοίο κραδαίνοντας ανά χείρας την βαριά σιδερένια κορύνη των Βυζαντινών.
Ο Γίγας Φλαντανελάς και οι λίγοι χριστιανοί κατέσφαζαν και διαμέλιζαν χιλίαδες τούρκους μπροστά στα μάτια του τούρκου σουλτάνου ο οποίος είχε στην κυριολεξία φρυάξει και παραφρονήσει από το γεγονός ότι ο τόσο μεγάλος στόλος του έβγαινε νικημένος από τέσσερα μόνο πλοία! Υγρή Φωτιά παντού σαν πύρινο χαλάζι έβγαινε από τους εκτοξευτήρες υγρού πυρός του Βασιλικού πλοίου, σκορπίζοντας φόνο και τρόμο σε όλη την τουρκιά που το περιέβαλλε!
Ξάφνου όμως ο ούριος άνεμος έπαυσε ακινητοποιώντας τα χριστιανικά πλοία και κάνοντας το Μωάμεθ να νιώσει άγρια χαρά. Περίπου 100 τουρκικά πλοία προσέγγισαν τα γενουάτικα καράβια πολλά εκ των οποίων προσκολήθηκαν πάνω τους με σκοπό να τα καταλάβουν και έτσι σφοδρή μάχη εκτυλίχθηκε επάνω στα καταστρώματα πλέον των πλοίων! Οι σιδηρόφραχτοι γενοβέζοι πολεμιστές θέριζαν τους τούρκους οι οποίοι όμως αυξάνονταν συνεχώς σε αριθμό καταπονώντας τους ολιγάριθμους χριστιανούς, το δε αυτοκρατορικό πλοίο πολεμούσε με το πλήρωμα της ναυαρχίδας του τουρκικού στόλου η οποία είχε προσκολληθεί πάνω του και προσπαθούσε να το καταλάβει μαζί με το πολύτιμο φορτίο του, το σιτάρι από τη Σικελία.
Πολλάκις το Βασιλικό πλοίο πήγε να πέσει στα χέρια των αναρίθμητων τούρκων που προσπαθούσαν να το καταλάβουν και σώθηκε μόνον χάρη στον Πλοίαρχο Φλαντανελλά που μανιωδώς διαμέλιζε όποιον τούρκο έβρισκε μπροστά του και στην έγκαιρη παρέμβαση των ιταλικών πλοίων τα οποία δέθηκαν μεταξύ τους για να το υπερασπιστούν. Στην ναυμαχία αυτή δικαίως πιστεύω ότι θα μπορούσε να δοθεί στον Φλαντανελλά το προσωνύμιο "τουρκοφάγος"!     
Με το πέρασμα της ώρας, οι τούρκοι άρχισαν να δειλιάζουν και τρομαγμένοι από τις απώλειες να υποχωρούν προκαλώντας την έκρηξη του σουλτάνου.
Τρελός από την μανία του και παρασυρόμενος και από την εγκληματική του φύση μπήκε έφιππος μέσα στην θάλασσα στην προσπάθεια του να παροτρύνει το στόλο του να φανεί γενναίος και να κάμψει την αντίσταση των λιγοστών χριστιανών! Ο στρατός των τούρκων άρχισε κι αυτός να μιμήται τον σουλτάνο και να υβρίζει και αυτός τους ναύτες που τόσοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα τέσσερα χριστιανικά πλοία.
Έτσι ο τουρκικός στόλος έπαυσε την οπισθοχώρηση και επέστρεψε μαχόμενος με μανία κατά των καταπονημένων χριστιανών οι οποίοι παρέμεναν σε δεινή θέση λόγω της νηνεμίας που επικρατούσε.
Κάποια στιγμή φάνηκε ότι οι τούρκοι θα έκαμπταν τελικά την αντίσταση των αυτοκρατορικών, εκείνη την ώρα όμως, ούριος νότιος άνεμος φύσηξε ξαφνικά και αμέσως τα χριστιανικά πλοία βρέθηκαν ασφαλισμένα πίσω από την χοντρή αλυσίδα του Κερατίου Κόλπου! Νύχτωνε πια και η ναυμαχία είχε κρατήσει ολόκληρη την ημέρα. Τελικά παρά τις απώλειες μας καθόλου δεν βλάψανε τα καράβια μας οι τούρκοι, οι οποίοι είχαν εκείνη την ημέρα (σύμφωνα με τον Φραντζή) ως 12.000 νεκρούς κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας!
Ο βάρβαρος σουλτάνος τιμώρησε με ραβδισμούς τον Μπαλτόγλου, τον καθαίρεσε και δήμευσε, υπέρ των γενιτσάρων την περιουσία του ενώ του χάρισε μετά απο παρακλήσεις του ιδίου την ζωή. 
Αυτή ήταν η Ναυμαχία της Κωνσταντινούπολης, αυτός ήταν ο γενναιότατος Πλοίαρχος Φλαντανελλάς και οι συμμαχητές του, όλοι άξιοι απόγονοι των σαλαμινομάχων που το σύγχρονο ψευτορωμείκο και γραικυλικό κράτος των εξωνημένων και εθνοπροδοτών πολιτικάντηδων έχει καταδικάσει στη λήθη.
 
Πλανώνται όμως πλάνην οικτρά διότι μέσω ημών των Ελλήνων Πατριωτών και Εθνικιστών ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΘΑΝΑΤΗ Η ΜΝΗΜΗ τόσο του ΦΛΑΝΤΑΝΕΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΗΤΩΝ ΑΥΤΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΜΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΙΑ' ΔΡΑΓΑΣΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΜΑΣ!

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Κυριακή 22 Απριλίου 2018

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ POLIS ART Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ Χ.ΤΣΙΟΛΑ ''ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ'' ΟΙ ΚΑΤΟΧΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ * Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
Χαρ. Τρικούπη 14, τ.κ. 106 79 ΑΘΗΝΑ * Τηλ. 210 3628976 - 210 6440 021 και τοτ. 210 3638435
30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΛΑΣΓΟΣ : http://ekdoseispelasgos.blogspot.gr/
facebook: ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

Οἱ ἐκδόσεις «ΠΕΛΑΣΓΟΣ» τοῦ Ἰωάννου Γιαννάκενα σᾶς προσκαλοῦν στήν παρουσίαση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας τοῦ Χρήστου Ναπ. Τσιόλα μέ τίτλο,
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ, οἱ κατοχικές δυνάμεις στήν Θεσσαλία καί οἱ συνεργάτες τους
 

Γιά τό βιβλίο θά μιλήσουν:
ὁ Χαράλαμπος Κ. Ἀλεξάνδρου, Ἱστορικός Ἐρευνητής,
πρόεδρος Ἱστορικοῦ καί Πολιτιστικοῦ Κέντρου Κερασιᾶς Πηλίου
ὁ Παναγιώτης Λιάκος, Δημοσιογράφος (ἐφημερίδα «Δημοκρατία»)
ὁ Ἀναστάσιος Δημητρακόπουλος, Δικηγόρος
καί ὁ Συγγραφέας τοῦ βιβλίου Χρῆστος Ναπ. Τσιόλας
 

Χαιρετισμό θά ἀπευθύνει ὁ Ἐκδότης Ἰωάννης Γιαννάκενας
 

Τήν ἐκδήλωση θά συντονίσει ὁ Συγγραφέας καί Ἱστορικός Ἐρευνητής κ. Σπῦρος Δημητρίου.
 

Ἡ ἐκδήλωση θά πραγματοποιηθεῖ τήν Τετάρτη 25 Απριλίου 2018, 6.00 μ.μ., στό Polis Art Café – Αἴθριο Ἀρσακείου Μεγάρου
(Στοά Βιβλίου), Πεσματζόγλου 5.




ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ
https://www.politeianet.gr/books/9789605225179-tsiolas-nap-christos-pelasgos-ta-prosopa-tou-fobou-279508



Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 1866-69 (1ο.ΜΕΡΟΣ)

Του Μιχαήλ Ντασκαγιάννη
 
H βαριά φορολογία και η καταπίεση που υφίσταντο οι Kρητικοί χριστιανοί από την οθωμανική εξουσία, προκάλεσαν την επανάσταση του 1866-1869, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η ηρωική θυσία στο Aρκάδι. H στάση των Mεγάλων Δυνάμεων, που ήθελαν τη διατήρηση του status quo στην Aνατολική Mεσόγειο, αλλά και η αδυναμία του ελληνικού κράτους να ενισχύσει ουσιαστικά τους εξεγερμένους, αποτέλεσαν τους κυριότερους λόγους για τους οποίους η επανάσταση έληξε το 1869. Mετά το τέλος της, ένας νέος διοικητικός κανονισμός (ο Oργανικός Nόμος) εφαρμόστηκε στο νησί.  

Tο έναυσμα για την έκρηξη της μεγάλης Kρητικής επανάστασης του 1866-1869 έδωσε η μη εφαρμογή των μεταρρυθμιστικών μέτρων του αυτοκρατορικού διατάγματος Xάττι Xουμαγιούν στο νησί. Tο διάταγμα αυτό, που εκδόθηκε σε εφαρμογή του 7ου άρθρου της Συνθήκης των Παρισίων (30 Mαρτίου 1856), ήταν ένα θεωρητικό κείμενο, με το οποίο ο σουλτάνος υποσχόταν τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των χριστιανών υπηκόων της Πύλης.
Oι Kρητικοί χριστιανοί, την άνοιξη του 1858, συγκεντρώθηκαν στη θέση Mπουτσουνάρια του χωριού Περιβόλια των Xανίων και απαίτησαν από την οθωμανική διοίκηση την εφαρμογή των διατάξεων του διατάγματος. H κινητοποίηση αυτή, γνωστή και ως "το κίνημα του Mαυρογένη", από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραμάτισε ο οπλαρχηγός Mανώλης Mαυρογένης, κατέληξε στην έκδοση του φιρμανιού του 1858, με το οποίο διευρύνθηκε η έκταση των μεταρρυθμίσεων του Xάττι Xουμαγιούν. Tα μέτρα αυτά αφορούσαν σε φορολογικά, θρησκευτικά, δικαστικά και διοικητικά προνόμια, εγγυήσεις για ελεύθερη εκλογή των δημογεροντιών και των επαρχιακών συμβουλίων, αλλά και αναγνώριση του δικαιώματος των χριστιανών του νησιού να φέρουν όπλα.
Ωστόσο, η κατάσταση του χριστιανικού πληθυσμού επιδεινώθηκε μετά την έλευση στο νησί (1861), ως γενικού διοικητή, του Iσμαήλ Xακίμ πασά, που ήταν ελληνικής καταγωγής και πρώην υπουργός Eμπορίου. Oι χριστιανοί καταδιώκονταν, φυλακίζονταν ή και δολοφονούνταν για ασήμαντους λόγους, ενώ οι αγρότες οδηγούνταν στην εξαθλίωση, καθώς αναγκάζονταν να καταβάλουν υπέρογκο αντίτιμο για μισθώσεις αγρών, εξαιτίας των αλλεπάλληλων μεσαζόντων εκμισθωτών (πρακτική του μαλικανέ).
H επιβολή υπέρογκης φορολογίας στα γεωργικά προϊόντα, η κακοδιοίκηση, η συνεχιζόμενη δωροδοκία των αξιωματούχων, η διπρόσωπη πολιτική του Iσμαήλ πασά - "υποσχόταν τα πάντα σε όλους, χωρίς ποτέ να τηρεί τις υποσχέσεις του", λένε γι' αυτόν οι πηγές - και η ανάμειξή του στο μοναστηριακό ζήτημα, που είχε δημιουργηθεί στην ανατολική Kρήτη, έδωσαν τις αφορμές για την επανάσταση του 1866.

TO MONAΣTHPIAKO ZHTHMA

Oρισμένοι προοδευτικοί και μορφωμένοι νέοι της ανατολικής Kρήτης, όπου βρίσκονταν τα πλουσιότερα μοναστήρια, άρχισαν έναν αγώνα για την ίδρυση και συντήρηση σχολείων σε όλο το νησί από τη διάθεση των μισών μοναστηριακών εσόδων. Mε το μέρος τους τάχθηκαν προύχοντες, καπετάνιοι και αντιπρόσωποι του λαού. Στην πρόταση αυτή, όμως, αντέδρασαν ο μητροπολίτης Kρήτης Διονύσιος, οι ηγούμενοι των μοναστηριών και μερικοί καλόγεροι και λαϊκοί που καρπώνονταν τα μοναστηριακά έσοδα και ακίνητα. Σε αυτή τη διαμάχη των χριστιανών, ο Iσμαήλ πασάς ευνόησε την παράταξη του μητροπολίτη, καθώς εξυπηρετούσε τα ύπουλα σχέδια της Πύλης, που αποσκοπούσαν να κρατήσουν τους Kρητικούς "εις παντελήν απαιδευσίαν". Tο 1864, επενέβη στις εκλογές των δημογερόντων και ακύρωσε την εκλογή του Στεφ. Nικολαΐδη στο M. Kάστρο και του Aντ. Ξανθουδίδη ή Zωγράφου στην Πεδιάδα, ενώ εξόρισε στην Aθήνα κάποιους προοδευτικούς νέους. Tελικά, οι ενέργειες αυτές του Iσμαήλ δεν κατάφεραν τίποτε περισσότερο από το να επισπεύσουν την εξέγερση των Kρητικών.

ΔIXAΣMENOI OI KPHTIKOI

Στις παραμονές της επανάστασης του 1866, στο χριστιανικό πληθυσμό της Kρήτης κυριαρχούσαν διαφορετικές τάσεις και απόψεις ως προς την εθνική ολοκλήρωση, οι οποίες δεν ήταν απαλλαγμένες από την επιρροή των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και του σουλτάνου.
Λίγοι χριστιανοί Kρητικοί, που υποκινούνταν από το μητροπολίτη Διονύσιο, τον επίσκοπο Λάμπης Παΐσιο και "μερικούς πουλημένους", επιθυμούσαν τη διαιώνιση της οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί και την κατάπνιξη κάθε εξέγερσης.
Kάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι "ηγεμονικοί", υποστήριζαν ένα καθεστώς ημιαυτονομίας, όπως της Σάμου, υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου και την ηγεμονία δυτικοευρωπαίου πρίγκιπα. Oι οπαδοί της άποψης αυτής ζητούσαν επιπλέον προνόμια, όπως η μείωση των φόρων, η ίδρυση δικαστηρίων με επίσημη γλώσσα την ελληνική, η ίδρυση νέων σχολείων και η δημιουργία αγροτικής τράπεζας.
Aναμφίβολα, η μεγάλη πλειονότητα των Kρητικών χριστιανών ανήκε στους "ενωτικούς" ή "φιλοπόλεμους", οι οποίοι βασιζόμενοι στο παράδειγμα των Iονίων νήσων, ζητούσαν την ένωση της Kρήτης με την Eλλάδα. Διακατεχόταν από τη "σφοδρή επιθυμία της αποτίναξης του επαχθέστατου ζυγού και τη θερμή προς την ελευθερία αγάπη, υπό την ζωογόνον αύραν της οποίας ονειροπόλουν να ζήσωσι, να αναπτυχθώσι και να προοδεύσωσιν"

EYNOΪKH ΔIEΘNHΣ ΣYΓKYPIA

H διεθνής κατάσταση φαινόταν ευνοϊκή για την επίλυση του κρητικού ζητήματος. Oι Aυστριακοί έπαυσαν να υποστηρίζουν τη διατήρηση του status quo στα Bαλκάνια και την ακεραιότητα της Oθωμανικής αυτοκρατορίας, καθώς ήθελαν να ενσωματώσουν στην επικράτειά τους τη Bοσνία-Eρζεγοβίνη.
Tο Φεβρουάριο του 1866, μία συνωμοσία στο Bουκουρέστι προκάλεσε την ανατροπή του Aλέξανδρου Kούζα, ηγεμόνα των ενωμένων ηγεμονιών της Mολδαβίας και της Bλαχίας (σημερινή Pουμανία). Mέχρι τότε, οι ηγεμονίες παρέμεναν υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου με αυτόχθονα ηγεμόνα, ενώ οι Mεγάλες Δυνάμεις εγγυώνταν την αυτονομία τους. Mετά την πτώση του Kούζα, οι εγγυήτριες Δυνάμεις αποφάσισαν να διατηρήσουν την ενότητά τους, ωστόσο όρισαν ως ηγεμόνα τους έναν ξένο πρίγκιπα, τον Kάρολο Xοεντσόλλερν, ο οποίος στέφθηκε στις 10 Mαΐου 1866. O σουλτάνος διαμαρτυρήθηκε έντονα, πλην όμως, ήταν εμφανής η αδυναμία του να ανακαταλάβει τις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Για να αποφευχθεί η γενίκευση της κρίσης, τον Mάρτιο συγκλήθηκε διάσκεψη στο Παρίσι, στην οποία οι Kρητικοί προσδοκούσαν ότι θα εξεταζόταν και το δικό τους ζήτημα.
Στη Σερβία, ο πρίγκιπας Mιχαήλ ζητούσε τη συνδρομή των Mεγάλων Δυνάμεων, ώστε οι τελευταίες οθωμανικές φρουρές να αποχωρήσουν από τα φρούρια του Δούναβη, του Σαμπάκ, του Aντα-Kαλέ και του Bελιγραδίου.
Tελικά, ο μεγάλος βεζίρης Aαλί πασάς δέχτηκε να ενσωματώσει η Σερβία τα φρούρια στην επικράτειά της, ωστόσο απέκλεισε κάθε συμβιβασμό για το κρητικό ζήτημα.
Oι Mεγάλες Δυνάμεις είχαν διαφορετικές βλέψεις στη λεκάνη της ανατολικής Mεσογείου. Tα αποικιακά συμφέροντα της M. Bρετανίας απαιτούσαν την ελευθερία της θαλάσσιας οδού προς τις Iνδίες και συνεπώς ουδόλως η χώρα αυτή επιθυμούσε τη μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή.
H Pωσία διάκειτο ευνοϊκά σε μία εξέγερση των Kρητικών χριστιανών, καθώς ήθελε να αναλάβει μία γενικότερη πρωτοβουλία υπέρ των βαλκανικών λαών. Mετά, όμως, την ήττα της στον Kριμαϊκό πόλεμο, είχε καταστεί ανίσχυρη και ουδεμία άποψη μπορούσε να επιβάλει, χωρίς τη σύμπραξη των άλλων Δυνάμεων.
H Γαλλία, καθώς επιδίωκε την ενίσχυση της επιρροής της στην Aίγυπτο, ευθυγραμμίστηκε για λίγο διάστημα με τη Pωσία, επειδή ήλπιζε στη βοήθειά της ή τουλάχιστον στην ουδετερότητά της σε ενδεχόμενο πόλεμο με την Πρωσία. Δεν άργησε, όμως, να συμπλεύσει με τις αγγλικές απόψεις.
Πριν από την έναρξη της Kρητικής επανάστασης, ο ελληνικής καταγωγής Pώσος πρόξενος στα Xανιά, Σπυρίδων Δενδρινός, αλλά και ο υποπρόξενος της Pωσίας στο Hράκλειο, Iωάννης Mητσοτάκης, υπόσχονταν αμέριστη ρωσική βοήθεια στους Kρητικούς χριστιανούς σε περίπτωση εξεγέρσεώς τους.
H ελληνική κυβέρνηση του Mπενιζέλου Pούφου βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Eπειδή ήταν προσδεμένη στο άρμα της αγγλικής πολιτικής, δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει ένα τέτοιο επαναστατικό κίνημα. Aπό την άλλη, όμως, υπό την πίεση της κοινής γνώμης δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη στην επανάσταση των Kρητικών. Σύμφωνα με τις οδηγίες του υπουργού Eξωτερικών, Σπ. Bαλαωρίτη, ο γενικός πρόξενος της Eλλάδας στα Xανιά, Nικ. Σακόπουλος, έπρεπε να μεταπείσει του Kρητικούς "παντός απονενοημένου και απερισκέπτου κινήματος".

H ANAΦOPA ΠPOΣ TO ΣOYΛTANO KAI OI ΣYNEΠEIEΣ THΣ

H πρώτη ενέργεια των επαναστατών ήταν να συγκεντρωθούν στις 10 Aπριλίου 1866 στον Oμαλό και τελικά, ύστερα από πολλές μετακινήσεις και διαβουλεύσεις, να καταλήξουν στις 14 Mαΐου 1866, στην Aγ. Kυριακή (μετόχι της Mονής Xρυσοπηγής, κοντά στα Xανιά), στη σύνταξη ενός υπομνήματος προς το σουλτάνο Aβδούλ Aζίζ Xαν, με το οποίο "ευσεβάστως", ανάμεσα στα άλλα, ζητούσαν ανακούφιση από τους υπέρογκους δασμούς και φόρους, βελτίωση των μέσων συγκοινωνίας, τροποποίηση της διαδικασίας εκλογής συμβούλων και δημογερόντων ώστε να εκλέγονται ελεύθερα, ίδρυση δανειστικής τράπεζας
- αναδιοργάνωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και επανεισαγωγή της ελληνικής γλώσσας στις δικαιοπραξίες, σεβασμό της προσωπικής ελευθερίας και εξασφάλιση της ανεξιθρησκίας, δημιουργία σχολείων και νοσοκομείων
- άδεια διεξαγωγής εμπορίου και από τα δευτερεύοντα λιμάνια του νησιού
- γενική αμνήστευση των συμμετεχόντων "εις το γενικό τούτο κίνημα της Πατρίδος μας".
H επαναστατική επιτροπή απέστειλε αντίγραφο του ίδιου υπομνήματος στους προξένους της M. Bρετανίας, της Γαλλίας και της Pωσίας στα Xανιά, στο οποίο πρόσθεσε εμπιστευτική παράγραφο, με την οποία ζητούσε να ανατεθεί η διοίκηση του νησιού "εις την φιλάνθρωπον και πατρικήν μέριμναν των τριών Mεγάλων Kυβερνήσεων...".
Tην επόμενη ημέρα, οι περισσότεροι από τους Kρητικούς ηγέτες συνέταξαν "μυστικό" υπόμνημα προς τους μονάρχες της M. Bρετανίας, της Γαλλίας και της Pωσίας, με το οποίο ζητούσαν τη συνδρομή τους ώστε να πραγματοποιηθεί "η ένωση μετά των αδελφών ημών Eλλήνων" ή, εάν τούτο δεν ήταν δυνατόν, "να μας χορηγηθή οργανισμός πολιτικός, να μας δοθώσι νόμοι, να συσταθώσι τακτικά δικαστήρια, η βαρεία φορολογία μας να μετριασθή και να τακτοποιηθή...".
Oι ενέργειες αυτές των χριστιανών της Kρήτης ενίσχυσαν την πεποίθηση των Tούρκων ότι ο πραγματικός στόχος τους ήταν η επανάσταση και η ένωση με την Eλλάδα. H κατάσταση αναπόφευκτα οδηγούνταν στη σύγκρουση. Oι μουσουλμάνοι κατέφευγαν με τις οικογένειές τους στα φρούρια των Xανίων, του Pεθύμνου και του Hρακλείου. Στις 13 Iουλίου, ατμόπλοια που κατέφθαναν από την Aλεξάνδρεια, αποβίβασαν στη Σούδα 4.600 Aιγυπτίους στρατιώτες υπό το Σαχίν πασά. Oι χριστιανοί οπλίζονταν και συγκεντρώνονταν για ασφάλεια στα βουνά, ενώ πολλοί, με μικρά ιστιοφόρα, έπλεαν προς τα Kύθηρα και από εκεί, για τη Σύρο και τον Πειραιά.
Στην Aθήνα, η νέα κυβέρνηση του Δ. Bούλγαρη (Iούνιος 1866) - με υπουργούς Eξωτερικών τον Eπ. Δεληγιώργη και Στρατιωτικών τον κρητικής καταγωγής αντισυνταγματάρχη Xαρ. Zυμβρακάκη - αν και επίσημα τηρούσε ουδετερότητα για το κρητικό ζήτημα, ωστόσο ευνοούσε τις επαφές και τις συνεννοήσεις με τους Kρητικούς επαναστάτες.
Στις 20 Iουλίου, ο μέγας βεζίρης Mωχάμετ Pουσδή ανακοίνωσε με επιστολή του στον Iσμαήλ πασά την απάντηση της Πύλης στα αιτήματα των επαναστατών. Oπως αναμενόταν, ήταν απειλητική και απορριπτική, καθώς υποστήριζε ότι "περισσότερον από όλους τους υπηκόους της Aυτοκρατορίας, οι Kρήτες απολαύουσι των ευεργετημάτων της Kυβερνήσεως". Xαρακτήριζε ως "ανταρσία" τις κινήσεις των Kρητικών επαναστατών, τους οποίους απειλούσε ότι αν δεν συμμορφώνονταν, "ο στρατός θα βαδίση εναντίον των, θα συλλάβη τους αρχηγούς και θα τους στείλετε υπό αυστηράν φυλακήν εις τα φρούρια, διασκορπίζοντες τους άλλους διά της βίας".
Στις 29 Iουλίου, συγκροτήθηκε στην Aθήνα η "Kεντρική υπέρ των Kρητών Eπιτροπή", με πρωτοβουλία του Kρητικού στην καταγωγή, νομομαθούς και υποδιοικητή της Eθνικής Tράπεζας, Mάρκου Pενιέρη. Aποστολή της ήταν η συγκέντρωση χρημάτων με εράνους για την ενίσχυση του κρητικού αγώνα, καθώς και η αποστολή τροφίμων, πολεμοφοδίων και εθελοντών στο νησί.
Στις 3 Aυγούστου, δημιουργήθηκε στη Σύρο η "Eιδική επί των Aποστολών Eπιτροπή", με υπεύθυνο τον επίσης κρητικής καταγωγής Mίνωα Mπογιατζόγλου, που ανέλαβε το δύσκολο έργο της αποστολής των εφοδίων στην Kρήτη. Aπό τον Σεπτέμβριο του 1866, η επιτροπή απέκτησε δύο μικρά ατμόπλοια, την "Yδρα" και το "Πανελλήνιον", τα οποία πραγματοποίησαν, συνολικά, 11 ταξίδια προς την Kρήτη. Aργότερα, τα πλοία αυτά αντικαταστάθηκαν με το "Aρκάδι" (1867, 23 ταξίδια), την "Kρήτη" (1867-1868, 10 ταξίδια) και την "Eνωση" (1867-1868, 10 ταξίδια).
Στις 21 Aυγούστου, οι επαναστάτες, συγκροτημένοι, πλέον, σε "Γενική Συνέλευση των Kρητών", συγκεντρώθηκαν στο χωριό Aσκύφου των Σφακιών και με ψήφισμά τους, που απέστειλαν στους προξένους των Mεγάλων Δυνάμεων και της Eλλάδας, διακήρυτταν:
n την κατάλυση της τουρκικής εξουσίας στην Kρήτη
n την ένωση της Kρήτης "μετά της μητρός Eλλάδος υπό το σκήπτρο της Aυτού Mεγαλειότητος του Bασιλέως των Eλλήνων Γεωργίου A'"
n την ανάθεση της εκτέλεσης του ψηφίσματος "εις την ανδρείαν του γενναίου λαού της Kρήτης, εις την συνδρομήν των ομοφύλων και ομοεθνών και πάντων των φιλελλήνων, εις την κραταιάν μεσολάβησιν των προστατίδων και εγγυητριών Mεγάλων Δυνάμεων και εις την παντοδυναμίαν του Yψίστου Θεού"
H Γενική Συνέλευση όρισε τους αρχηγούς για τις επαρχίες του νησιού. Eπικεφαλής των 4 επαρχιών των Xανίων διορίσθηκε ο ταγματάρχης του γενικού επιτελείου, Iωάννης Zυμβρακάκης (αδερφός του υπουργού Στρατιωτικών). Aρχηγός των 4 επαρχιών του Pεθύμνου διορίσθηκε ο συνταγματάρχης του πυροβολικού, Πάνος Kορωναίος, και ο παλαίμαχος οπλαρχηγός, Mιχ. Kόρακας, ορίσθηκε αρχηγός των 11 επαρχιών της Aνατολικής Kρήτης, μαζί με το Xρ. Bυζάντιο, ως αρχηγό των εθελοντών του Hρακλείου. Aναγνωρίσθηκαν, επίσης, ως κατά τόπους αρχηγοί στην επαρχία Kυδωνίας ο Xατζημιχάλης Γιάνναρης, στην επαρχία του Aποκόρωνα ο Kωσταρός Bολουδάκης, στην επαρχία Σελίνου οι K. Kριάρης και Γ. Kορκίδης και στην επαρχία Kισάμου ο Aν. Σκαλίδης και ο Kαμπουράκης ή Kαμπούρης. Στα Σφακιά, λόγω των φιλοδοξιών των τοπικών οπλαρχηγών, καθυστέρησε η εκλογή αρχηγού. Tελικά, ηγέτης της εξέγερσης ορίσθηκε ο Σταμάτιος Xιονιουδάκης από τον Eμπρόσγιαλο, που ήταν τμηματάρχης του Yπουργείου Oικονομικών.
 


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΕΜΙΝΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΡΓΟΥΣ ΤΟ 1821

Αλλοίμονο στους λαούς που λησμονούν την ιστορία τους. Αλλοίμονο στους γιούς και τις κόρες που ξεχνούν την φύτρα τους. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ένα μικρό μνημόσυνο σε εκείνους που πολέμησαν για την ελευθερία της πατρίδας και θυσιάστηκαν για την ανεξαρτησία του γένους των Ελλήνων.

Η ιστορία του Άργους στην μακραίωνη πορεία της έχει αναδείξει πολλούς επιφανείς άνδρες. Σε αυτή την αναφορά μας όμως, θα καταθέσουμε τα ονόματα των αγωνιστών του 1821, γιατί πιστεύουμε ότι ήταν η στιγμή που η Ελλάδα, ως φοίνιξ, αναγεννήθηκε εκ της τέφρας της και απέκτησε ζώσα πνοή.

Ίδιοι κι απαράλλαχτοι οι νεότεροι αγωνιστές του έπους του ᾽40. Ίδια και ίσα τους τιμούμε κι αυτούς. Κι άλλους αργότερα.

Ο κατάλογος που ακολουθεί, ίσως να είναι σχετικά ελλιπής. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί αγωνιστές δεν υπέβαλαν αίτηση αναγνώρισης των υπηρεσιών τους στις επιτροπές που  συγκροτήθηκαν τα έτη 1834, 1846 και 1865.


  • Αθανασίου Βασίλειος από το Άργος (1792-1849). Πολέμησε με τον Καν. Δεληγιάννη, τον Νικηταρά και τον Δ. Τσώκρη. Διακρίθηκε στη μάχη της Δαβιάς.

  • Αθανασίου Χατζηγιάννης από το Άργος. Πολέμησε με τον Νικηταρά, διακρίθηκε σε πολλές μάχες και πέθανε πολύ γέρος μετά το 1870.

  • Αθανασόπουλος Ιωάννης από το Άργος. Πολέμησε στον Μοριά με τον Νικηταρά και στη Στερεά Ελλάδα με τον Μπούσγο σαν μπουλουξής (μικροκαπετάνιος).

  • Αιγιατλής. Προτάθηκε από τον Τσώκρη για τον βαθμό του χιλιάρχου.

  • Αλίκουλης Ανδρέας. Πολέμησε με τον Τσώκρη. Ήταν μικροκαπετάνιος.

  • Αλίκουλης Γεώργιος, αδελφός του προηγουμένου. Σκοτώθηκε στη μάχη του Ξεριά (1821).

  • Αλμπάνης Ανδρέας. Υπηρέτησε στο πλοίο του Α. Μιαούλη και ως οπλοποιός στην Πελοπόννησο και στην Κρήτη.

  • Αλμπανόπουλος Γεώργιος από το Άργος. Προτάθηκε από το Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Αναγνωστόπουλος Αναγνώστης από τον Αχλαδόκαμπο. Από τουρκόφιλος έγινε φλογερός αγωνιστής μετά τη λεηλασία του χωριού του από τους Τούρκους (Απρ. 1821).

  • Αναγνωστόπουλος Αναστάσης από τον Αχλαδόκαμπο. Έγινε υποχιλίαρχος (1823). Σκοτώθηκε στον εμφύλιο.

  • Αναγνωστόπουλος Χριστόφορος ή Χρυσικός, μικροκαπετάνιος, αξιωματικός Ζ΄ τάξης. Πληγώθηκε δύο φορές. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Αντωνόπουλος Σταματέλος.

  • Ασημάκης Ιωάννης, πρόκριτος Άργους. Πέθανε στη φυλακή της Τρίπολης (1821). Πολέμησαν οι τρεις γιοι του.

  • Ασημακόπουλος Αθανάσιος από το Άργος, φιλικός, μικροκαπετάνιος. Πολέμησε στη μάχη του Ξεριά, υπερασπίστηκε με τον Παπαρσένη τα γυναικόπαιδα στο μοναστήρι της Κατακεκρυμμένης, όπου τραυματίστηκε. Ίσως ήταν γιος του Ι. Ασημάκη.

  • Ασημακόπουλος Δημήτριος, γιος του Ασημάκη Ι., μικροκαπετάνιος. Πολέμησε με τον Κολοκοτρώνη, Νικηταρά και τον Τσώκρη.

  • Αργέντος Γεώργιος. Από το χωριό Πασά. Έλαβε μέρος στην πολιορκία και έφοδο του Παλαμηδιού, όπου και τραυματίστηκε. Πολέμησε στα Δερβενάκια, στο γεφύρι της Αλαμάνας και σε πολλές άλλες μάχες.

  • Βαρβάρας Γεώργιος από το Άργος. Πολέμησε με τον Τσώκρη. Έγινε αξιωματικός ΣΤ΄ τάξης.

  • Βαρβερόπουλος Δημήτριος από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ.Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Βασιλείου Γιανν., δήμαρχος Μυσίας (Κουτσοποδίου). Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Βισβίκης Αθανάσιος, υπολοχαγός φάλαγγας.

  • Βλάσσης Θεόδωρος, πρόκριτος Άργους, υπουργός Δικαιοσύνης (1822).

  • Βλάσσης Ιωάννης, γιος του προηγουμένου, γιατρός, δήμαρχος Άργους και βουλευτής.

  • Βλάσσης Χρήστος, αδελφός του προηγουμένου, φιλικός και πρώτος δήμαρχος Άργους.

  • Γατσόπουλος Μήτρος από το Χαρβάτι (Μυκήνες). Πολέμησε εναντίον του Ιμπραήμ.

  • Γκιριμόζης Παναγιώτης από το Άργος. Έλαβε μέρος στον αγώνα από την αρχή. Σκοτώθηκε στη Σφακτηρία (1825).

  • Γρόσης ή Γκρόσιος Αδριανός από το Γυμνό. Πολέμησε με τον Δημ. Υψηλάντη και τον Νικηταρά.


  • Δαγρές Γιαννάκης.

  • Δαγρές Αθανάσιος αδελφός του Γέρο Γιαννάκου Δαγρέ. Έλαβε μέρος στη μάχη του Λεβιδίου, και στην κατά του Άργους εισβολή του Κεχαγιά μπέη την 24η Απριλίου 1821. Κατά τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον ιστορικό Σπυρίδωνα Τρικούπη έπεσε ηρωικά στη μάχη της Γράνας την 10η Αυγούστου 1821. Κατά τον Φωτάκο Χρυσανθόπουλο (υπασπιστή του Θ. Κολοκοτρώνη) σκοτώθηκε μόνος του για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων.

  • Δαγρές Σωτήρης από την Καρυά. Συμμετείχε στην πολιορκία του Ναυπλίου μέχρι πτώσεως, σε όλες κατά του Δράμαλη μάχες, στην πολιορκία της Κορίνθου μέχρι πτώσεως, στην μάχη της Πολιανής, σε όλες κατά του Ιμπραήμ μάχες και τελευταία στην εκστρατεία των Αθηνών .



  • Δαλάκης Ευάγγελος. Σκοτώθηκε κοντά στην Πάτρα το 1824.

  • Δαλαμαναριώτης Παναγής από τη Δαλαμανάρα, ναυτικός και πυρπολητής σε υδραίικα πλοία.

  • Δανόπουλος Γεώργιος από το Άργος, οπλαρχηγός. Πολέμησε με τον Κολοκοτρώνη σε πολλές μάχες και με τον Καραϊσκάκη στην Αττική. Πέθανε στην Αθήνα το 1853.

  • Δανόπουλος Σωτήρης από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Δήμου Γεώργιος, μικροκαπετάνιος από το Τάτσι (Εξοχή). Έγινε λοχαγός.

  • Δαρίβας Αντώνιος. Πολέμησε υπό τις διαταγές του Νοταρά.


  • Διαμαντόπουλος Γεώργιος από το Άργος. Έμενε στην Ύδρα και έλαβε μέρος σε πολλές ναυτικές επιχειρήσεις.

  • Δούσιας Παναγιώτης. Από τον Αχλαδόκαμπο. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Κατετάγη στους αξιωματικούς ε΄τάξεως. Αδελφός του Κων/νου Δούσια.

  • Δούσιας Κωνσταντίνος από τον Αχλαδόκαμπο. Πολέμησε στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια και αλλού.

  • Δράμαλης Ευστράτιος από το Άργος. Έμοιαζε του Δράμαλη, γι’ αυτό και τον έλεγαν έτσι. Πολέμησε με τον Θεόδ. Κολοκοτρώνη και τον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Πέθανε το 1860.

  • Διβάνης Πέτρος. (1799-1862). Η καταγωγή του ήταν από την Κωνσταντινούπολη, αλλά εγκαταστάθηκε στο Άργος. Υπηρέτησε ως γιατρός στο πλοίο «Καρτερία» και έλαβε μέρος στην μάχη του Πέτα. Υπηρέτησε ως υπασπιστής του Φαβιέρου και το 1824 έγινε υπολοχαγός της Φάλαγγας. Αργότερα εξελέγη Δημογέροντας και Δήμαρχος Άργους.

  • Ζαφείρης Αναγνώστης από το Άργος. Πληγώθηκε στο Χαϊδάρι (1826) και τον επόμενο χρόνο σκοτώθηκε στη μάχη του Ανάλατου.

  • Ζαχαρίας Σπυρίδων ή Σκουριάς από το Άργος. Έγινε αξιωματικός.

  • Ζεγκίνης Ανδρέας, οπλαρχηγός από το Άργος. Το 1824 έγινε ταξίαρχος.

  • Ζεγκίνης Ιωάννης, έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Το 1824 έγινε υποχιλίαρχος.

  • Ζεγκίνης Νικόλαος, προεστός Άργους, εξάδελφος του προηγουμένου και σύγγαμβρος του Δ. Τσώκρη. Αργότερα έγινε ειρηνοδίκης.

  • Ζωγράφος Αντώνιος από το Άργος. Έγινε αξιωματικός Δ΄ τάξης.

  • Ηλιάδης Γεώργιος. Πολέμησε εναντίον του Δράμαλη, του Ιμπραήμ και του Κιουταχή στην Αττική.

  • Ηλιάδης Αθανάσιος, μεγαλοκτηματίας, πατέρας του προηγουμένου. Έλαβε μέρος στην επανάσταση μαζί με τους κoλίγους του, μέχρι που τραυματίστηκε. Αργότερα έγινε δημόσιος υπάλληλος. Γιοι του ήταν και οι επόμενοι δύο.

  • Ηλιάδης Αναστάσιος. Τραυματίστηκε στη μάχη της Γράνας (1821). Πολέμησε και κατά του Ιμπραήμ, τραυματίστηκε σοβαρά και έμεινε χωλός. Έγινε καλόγερος και αρχιμανδρίτης.

  • Ηλιάδης Ιωάννης. Πολέμησε σε πολλές μάχες εναντίον του Ιμπραήμ στον Μοριά, εναντίον του Κιουταχή στη Στερεά Ελλάδα και αλλού. Τραυματίστηκε στη μάχη της Αράχοβας και του Ανάλατου. Αργότερα υπηρέτησε στη χωροφυλακή.

  • Θεοδωρόπουλος Ηλίας ή Λιάκος. Διακρίθηκε στις μάχες γύρω από την Τρίπολη, όπου και πληγώθηκε.

  • Θεοφανόπουλος Δημήτρης, οπλαρχηγός από το Άργος. Έγινε χιλίαρχος.

  • Ιατρός Μιχαήλ από το Άργος. Συνεργάστηκε με τον Αλ. Μαυροκορδάτο και τους Υδραίους πρόκριτους. Έγινε βουλευτής και χιλίαρχος (1825).

  • Ιωαννίδης Ανδρέας από το Άργος. Προτάθηκε από το Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Ιωάννου Παναγιώτης. Προτάθηκε από τον Τσώκρη για το βαθμό του χιλίαρχου.

  • Κάββας Μιχαήλ, οπλαρχηγός και γιατρός. Επί τουρκοκρατίας ήταν γιατρός των βεζύρηδων στην Τρίπολη, όπου και φυλακίστηκε μέχρι την άλωση της πόλης. Ήταν φιλικός και διετέλεσε βουλευτής το 1824.

  • Κάβρας Μερκούρης, πολέμησε με τον Νικηταρά, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Ζάκυνθο, και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο και στην Αττική. Σκοτώθηκε το 1832 σε εμφύλια συμπλοκή.

  • Καλαμαράς Γρηγόριος, μητροπολίτης Αργοναυπλίας και εθνομάρτυρας.

  • Καλαράς Ιωσήφ, μοναχός από το Άργος. Πολέμησε με τον Δημ.Τσώκρη, έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου και πολέμησε επίσης με τον Ι. Νοταρά στην Αττική και στον Ανάλατο. Αργότερα πήγε στη μονή των Αγίων Αναργύρων στην Ερμιόνη, για να μονάσει.

  • Καλλιοντζής Γεώργιος από το Άργος. Πρόβαλε αντίσταση στο ασκέρι του Κεχαγιάμπεη μέσα από το σπίτι του. Οι εχθροί έβαλαν φωτιά και τον έκαψαν (1821).

  • Καλλιοντζής Δημήτριος από το Άργος, γιος του προηγουμένου. Σκοτώθηκε και αυτός πολεμώντας στο Άργος. Αργότερα ο Ιμπραήμ αιχμαλώτισε τη γυναίκα του και τις κόρες του, οι οποίες ελευθερώθηκαν με τη μεσολάβηση του Κόδριγκτον.

  • Καραμουτζάς Θεοδόσιος, καπετάνιος από το Άργος. Πολέμησε με τον Δημ. Τσώκρη. Έγινε αξιωματικός Ζ΄ τάξης.

  • Καραμουτζάς Γεώργιος, ιερέας από το Άργος. Προτάθηκε από το Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Κατσαρός Μήτσος από το Άργος. Πολέμησε στη μάχη του Ξεριά, στα Δερβενάκια και αργότερα εναντίον του Ιμπραήμ. Αιχμαλωτίστηκε στο Νιόκαστρο το 1825 και πέθανε στην αιχμαλωσία.

  • Κιάφας Λάζαρος από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Κλαδούρης Αδριανός, πρωτοπαλίκαρο του Δαγρέ από το Μπέλεσι. Διακρίθηκε ιδιαίτερα εναντίον του Ιμπραήμ.

  • Κλειώσης Αγγελής, μικροκαπετάνιος από το Κουτσοπόδι.

  • Κλειώσης Δημήτριος, μικροκαπετάνιος από το Κουτσοπόδι. Έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου, πολέμησε εναντίον του Δράμαλη και του Ιμπραήμ σε διάφορες μάχες.

  • Κοκκαλιάρης Γεώργιος από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Κολοπανάς Παναγιώτης. Πολέμησε με τον Τσώκρη. Έγινε αξιωματικός Ζ΄ τάξης.

  • Κονταξής Πέτρου Δημήτριος. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες, ήταν γενναίος αξιωματικός.

  • Κορδίας Νικόλαος από το Άργος. Προτάθηκε από το Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Κωνσταντίνου Μιχαήλ. Προτάθηκε από τον Τσώκρη για τον βαθμό του χιλιάρχου.

  • Κουγιάρης Αθανάσιος από το Μπογιάτι. Διακρίθηκε τον Ιούλιο 1826 στη Σκοτεινή, όπου οι Έλληνες ανέκοψαν την πορεία του Ιμπραήμ προς άλλα χωριά της Αργολιδοκορινθίας.

  • Κωτσιάκος Κωνσταντίνος ή Δριμούρας. Πολέμησε εναντίον του Ιμπραήμ και αιχμαλωτίστηκε στο Νιόκαστρο. Έγινε χιλίαρχος.

  • Καλαματιανός Νικόλαος. Αγωνιστής και άξιος πολεμιστής. Κατετάγη στους αξιωματικούς στ΄τάξεως.

  • Κυριάκου Νικόλαος. Πολέμησε σε πολλές μάχες, έχοντας πολλούς στρατιώτες υπό τις διαταγές του.

  • Λαλουκιώτης Γεώργιος, ιερέας από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Λάμπας Νικόλαος, μικροκαπετάνιος από την Καρυά. Έγινε υποχιλίαρχος. Επί Καποδίστρια ήταν αξιωματικός της εθνικής φρουράς.

  • Μανσουρίδης Ηλίας, ιερέας από το Άργος. Προτάθηκε από το Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Μαντάς, μικροκαπετάνιος από την επαρχία Άργους. Διακρίθηκε στην πολιορκία του Ναυπλίου, όπου και σκοτώθηκε.

  • Μαρίνος Σπύρος, μικροκαπετάνιος από το Άργος. Το 1825 έγινε εκατόνταρχος και στην συνέχεια αξιωματικός Ζ΄ τάξης.

  • Μελετόπουλος Σωτήρης από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Μεντής Μήτρος, μικροκαπετάνιος από το Άργος. Είχε υπηρετήσει στο Ρωσικό ιππικό και είχε τη φήμη σπουδαίου ιππέα. Τραυματίστηκε στη Γλυκειά τον Αύγουστο του 1822 και πέθανε στους Μύλους, όπου είχε μεταφερθεί για νοσηλεία.

  • Μούλος Κωνσταντίνος, μικροκαπετάνιος από το Κουτσοπόδι.

  • Μπεκιάρης Γεώργιος, μικροκαπετάνιος από τα Μπούτια. Έπεσε στη μάχη του Φαλήρου (1827).

  • Μπιλιαράς Κωνσταντίνος, μικροκαπετάνιος. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Μπουλτώρης Παναγιώτης, μικροκαπετάνιος. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ε΄ τάξης.

  • Μπούρας Α. από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Μπουχέλης Συμεών ή Ξηροκαστελιώτης, οπλαρχηγός και μοναχός. Πέθανε στην πολιορκία του Ναυπλίου. Η επιτροπή αργότερα τον κατέταξε στους αξιωματικούς Ε΄ τάξης.

  • Μουσταίρας ή Τζίριος Κυριάκος. Από την Δαλαμανάρα. Εκατόνταρχος. Πολέμησε κατά του Δράμαλη στην πολιορκία της Ακροκορίνθου. Στο Ναυαρίνο κατά του Ιμπραήμ και έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Αθήνας.

  • Μουλόπουλος Αναστάσιος. Από το Κουτσοπόδι. Έγινε χιλίαρχος..

  • Νέζος Τάσος, μικροκαπετάνιος. Έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου και το καλοκαίρι του 1822 στη φύλαξη των στενών στα Μεγάλα Δερβένια, στα Γεράνεια όρη της Μεγαρίδας. Το 1823 έγινε υποχιλίαρχος. Πέθανε το 1859.

  • Νέζος Κων/νος. Από το Κουτσοπόδι. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες. Το 1825 έγινε ταξίαρχος.

  • Νικολαΐδης Ευστράτιος από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Ντάκαρης Γεώργιος. Έπεσε στην πολιορκία του Ναυπλίου. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς ΣΤ΄ τάξης.

  • Νυστάζος Ιωάννης, σημαιοφόρος και μικροκαπετάνιος. Πληγώθηκε δυο φορές. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Οικονόμου Νικόλαος, στρατιωτικός ιερέας. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Οικονόμου Πάνος ή Παπανικολόπουλος. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Δ΄ τάξης.

  • Πάγκαλος Κων/νος, γραμματέας του Δημ. Τσώκρη. Έγινε αξιωματικός Ε΄ τάξης.

  • Παγώνης Γεράσιμος, κατά κόσμον Γεώργιος, φιλικός, μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αργολίδας

  • Παπαδόπουλος Π. Ψάλτης από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Παπαμιχαλόπουλος Σωτήριος, φροντιστής στρατοπέδου στο Άργος. Κατατάχθηκε στους αξιώματικούς ΣΤ΄ τάξης.

  • Πασχάλης Ιωάννης από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Παναγιώτου Αντώνιος. Πολέμησε σε διάφορες μάχες με τον βαθμό του πεντηκόνταρχου

  • Περούκας Δημήτριος από το Άργος.

  • Περούκας Ιωάννης, εθνομάρτυρας.

  • Περούκας Χαράλαμπος, αδελφός των προηγουμένων.

  • Πυρλάς Δημήτριος, μικροκαπετάνιος από το Κουτσοπόδι.

  • Ρετσίνας Θεόδωρος. Έπεσε στη μάχη του Ξεριά. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Ροδόπουλος Κωνσταντίνος. Για τις υπηρεσίες του κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Σκαρπέντζος Παναγιώτης από τη Δαλαμανάρα. Πολέμησε με τον Γενναίο Κολοκοτρώνη και τον Δημ. Τσώκρη. Αίτηση για την αναγνώριση των υπηρεσιών του έκανε ο γιος του Γεώργιος το 1865, ο οποίος σημειώνει ότι ήταν ορφανός και πάμπτωχoς.

  • Σουρήλος Δημήτριος ή Αναγνώστης από το Αβδήμπεη (Ηραίο). Έλαβε μέρος στην άλωση του Παλαμηδιού, διετέλεσε υπασπιστής του Καραϊσκάκη και έγινε αξιωματικός Β΄ τάξης. Δεν είχε καλές σχέσεις με τον Δημ. Τσώκρη. Πέθανε φτωχός και αβοήθητος.

  • Σταθόπουλος Παναγιώτης. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Σταμπολής Γεώργιος. Έγινε υποχιλίαρχος το 1825. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

  • Στίγκας Γεώργιος. Πολέμησε ως μπουλουξής έχοντας πολλούς στρατιώτες μαζί του.

  • Τασσόπουλος Αναγνώστης, μικροκαπετάνιος από τη Δαλαμανάρα. Πολέμησε με τον Δημ. Τσώκρη στην πολιορκία του Ναυπλίου και σε άλλες μάχες. Έγινε υπολοχαγός.

  • Τριγγούνης ή Τριγγουνόπουλος Θεόδωρος. Πολέμησε με τον Τσώκρη και τον Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη, στα Δερβενάκια, στο Ναύπλιο και αλλού. Ονομάστηκε λοχαγός της Φάλαγγος.

  • Τσιρίκος Αναστάσιος. Έγινε εκατόνταρχος το 1825. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς ΣΤ΄ τάξης.

  • Τσώκρης Αναστάσιος, αδελφός του στρατηγού. Για τις υπηρεσίες του έγινε λοχαγός της Φάλαγγας (1845). Πέθανε το 1849.

  • Τσώκρης Δημήτριος (1796-1875), στρατηγός και βουλευτής Άργους.

  • Τζωτανίτης Παναγής. Πολέμησε ως σημαιοφόρος κατά την διάρκεια όλου του αγώνα.

  • Φιλιππόπουλος Αθανάσιος από το Γυμνό. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Έγινε αξιωματικός Ζ΄ τάξης.

  • Φλόκας Νικόλαος από το Άργος. Προτάθηκε από τον Δημ. Περούκα το 1843 για το αργυρό αριστείο.

  • Φράγκας  Γεώργιος. Έπεσε στην πολιορκία της Τρίπολης. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ε΄ τάξης.

  • Ψωμάς Αναγνώστης ή Μαρίνος, μικροκαπετάνιος. Κατατάχθηκε στους αξιωματικούς Ζ΄ τάξης.

 http://argolikivivliothiki.gr/
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



ἐπισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ
ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ
ο
ἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν. –

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9AYAjQboFh1_5M3bFMvoiwdv6qY5bDyiuBuwvPV3Yjtp1ZG3BAXNnY5CWdpxeWu7FvNRIyWEpe_RHBqBZHx93XDCYKW4LJe3j_4jgmwduvaKGVqaTsCSNu7bWjJSewd6rxVoBPh5kloo/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters