Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017

Η ΑΛΗΤΕΙΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ



Του Άγγελου Συρίγου
Ένα ακόμα βήμα έκανε ο Ερντογάν για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος, όταν δεν λειτουργεί ως μουσείο, όπως, άλλωστε, έχει προαναγγείλει. Αυτή τη φορά η ανάγνωση του Κορανίου εντός της ιστορικής εκκλησίας, που έχει κηρυχθεί πολιτιστικό μνημείο από την UNESCO, μεταδόθηκε ζωντανά από την κρατική τηλεόραση και συνοδεύθηκε από προσευχή μουσουλμάνων. Πρόκειται για το πιο πρόσφατο μίας σειράς επεισοδίων που έχουν ξεκινήσει εδώ και 66 χρόνια.
Επί κυβερνήσεως Μεντερές είχε δημιουργηθεί το 1950 η «Εταιρεία Κατακτήσεως της Ισταμπούλ», η οποία καθιέρωσε τον πανηγυρικό εορτασμό της 29ης Μαΐου ως ημέρα της Αλώσεως. Σε βυζαντινά μνημεία της πόλεως, περιλαμβανομένης και της Αγίας Σοφίας, είχαν αναρτηθεί πινακίδες που αναφέρονταν σε μία υποτιθέμενη προφητεία του Μωάμεθ: «Η Κωνσταντινούπολη θα κατακτηθεί. Τι λαμπρός ο στρατηλάτης και τι λαμπρός ο στρατός που θα την πάρει».
Το 1953 οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα 500 έτη από την Άλωση είχαν προσλάβει θριαμβευτικό χαρακτήρα. Σε μία περίοδο που οι δύο χώρες είχαν πρωτομπεί στο ΝΑΤΟ και όλα εμφανίζονταν ειδυλλιακά, η στάση των τουρκικών αρχών είχε προκαλέσει αλγεινή εντύπωση στην Αθήνα. Δεν είχε, άλλωστε, εμφανισθεί ακόμη το Κυπριακό. Με την επιβολή της δικτατορίας στην Τουρκία το 1960 απαγορεύθηκαν οι σχετικοί κρατικοί εορτασμοί.

«Πανόραμα 1453»

Τα πράγματα ξανάλλαξαν μετά την εκλογή του Ερντογάν στη δημαρχία Κωνσταντινουπόλεως κατά τη δεκαετία του 1990. Έκτοτε οι ισλαμιστές εορτάζουν κάθε χρόνο την 29η Μαΐου με αμφιβόλου αισθητικής αναπαραστάσεις της Αλώσεως. Αποκορύφωμα της αντιλήψεως ότι πρέπει να εορτάζεται η άλωση και καταστροφή μίας πόλεως, ήταν η ίδρυση το 2009 ενός εντυπωσιακού μουσείου με τρισδιάστατες εικόνες της Μητροπολιτικής Δημαρχίας Κωνσταντινουπόλεως μπροστά ακριβώς από τα βυζαντινά τείχη, κοντά στην πύλη του Ρωμανού.
Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην Άλωση και ονομάζεται «Πανόραμα 1453». Το μουσείο εξυπηρετεί την ανάγκη των ισλαμιστών να απαντήσουν ιδεολογικά στον κεμαλισμό μέσω του νεο-οθωμανισμού. Ανατρέχουν στις απαρχές των Οθωμανών, τονίζοντας ένα ιστορικό επεισόδιο που και οι κεμαλικοί ανέδειξαν ως κορυφαίο.
Ο πανηγυρικός εορτασμός μεγάλων ιστορικών γεγονότων δεν περιορίζεται μόνον στην Άλωση. Από τον Αύγουστο του 2013 η τουρκική κυβέρνηση εορτάζει και τη μάχη του Μαντζικέρτ του 1071, όπου ο Αλπ Αρσλάν, σουλτάνος των Σελτζούκων Τούρκων, νίκησε τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη και μπήκε στη Μικρά Ασία. Το 2015 το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού χρηματοδότησε με 800.000 ευρώ τη δημιουργία ενός μουσείου αντίστοιχου με το «Πανόραμα 1453» που θα αναπαριστά με τρισδιάστατες εικόνες τη μάχη.

Η στροφή του Ερντογάν

Από το 2012 και μετά τελείται κατά την επέτειο της Αλώσεως πρωινή τελετουργική προσευχή (ναμάζι) στο χώρο μπροστά από την Αγία Σοφία. Η προσευχή συνδέεται με το αίτημα ισλαμικών οργανώσεων να χρησιμοποιείται η ιστορική εκκλησία ως τέμενος κάποιες ημέρες της εβδομάδας.
Επικεφαλής της προσπάθειας είχε τεθεί για χρόνια ο πρώην αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβερνήσεως Μπουλέντ Αρίντς. Άλλωστε, η ισλαμική αδελφότητα των Ναξμπαντίγια, στην οποία ανήκει και ο Ερντογάν, έχει ως στόχο της την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τεμένους.
Ο Ερντογάν είχε απορρίψει παλαιότερα τις σκέψεις μετατροπής της Αγίας Σοφίας, λέγοντας ότι το τέμενος του Σουλτάν Αχμέτ (Μπλε τζαμί), που βρίσκεται στον ίδιο μνημειακό χώρο, είναι άδειο από πιστούς κατά τις ώρες της προσευχής. Από ένα χρονικό σημείο και μετά, όμως, άλλαξε γραμμή πλεύσης. Η απόδοση της Αγίας Σοφίας στους πιστούς, έστω για την ώρα της μεγάλης προσευχής κάθε Παρασκευή, θα αυξήσει τη δημοφιλία του.
Προς το παρόν, άμεσα θύματα αυτής της ιστορίας εκτιμάται ότι θα είναι τα ψηφιδωτά των εξαπτέρυγων σεραφείμ που βρίσκονται στη βάση του τρούλου της Αγίας Σοφίας. Το 2009 είχε αποκαλυφθεί το πρόσωπο του ενός μετά την απομάκρυνση του γύψου και της καλύπτρας που είχε τοποθετηθεί από τους Οθωμανούς. Η ελπίδα ότι θα αποκαθιστούσαν τα πρόσωπα και των άλλων τριών σεραφείμ -εφ’ όσον έχουν διασωθεί κάτω από τον γύψο- απομακρύνεται.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Stavroslygeros.gr
Defencepoint

Πέμπτη 22 Ιουνίου 2017

(ΒΙΝΤΕΟ) ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 ΚΑΙ ΩΡΑ 20:00 ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ PRESIDENT Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ 4τομου έργου “ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ” ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ



Τήν ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017, καί ὥρα 20:00 στό Ξενοδοχεῖο PRESIDENT, (Λ. Κηφισίας 43 Ἀμπελόκηποι) οἱ ἐκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ τοῦ Ἰωάννoυ Γιαννάκενα καί ὁ Μάνος Ν. Χατζηδάκης σᾶς προσκαλοῦν στήν κεντρική παρουσίασι τοῦ 4τομου ἔργου:
“ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ”
Τό ἔργο - σταθμός πού ἀποκαλύπτει ὅσα δέν γνώριζε κανείς μέχρι τώρα!


Κεντρικοί Ὁμιλητές:
Ἀριστείδης Δημόπουλος: πρ. Ὑφυπουργός, πρ. Εὐρωβουλευτής
Χρῆστος Μπολώσης: Ἀντιστράτηγος ἐ.ἀ., τ. καθηγητής Σ.Σ. Εὐελπίδων
Χρῆστος Χαρίτος: Οἰκονομολόγος, συγγραφέας
Μάνος Ν. Χατζηδάκης: Συγγραφέας τοῦ ἔργου
Συντονίζει ὁ ἐκδότης Ἰωάννης Χρ. Γιαννάκενας



Τρίτη 20 Ιουνίου 2017

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 61η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ''



Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιγράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 20/6/2017.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Evonymos 
BLUE SKY 

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ (1854 - 1942) ΕΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Ο Λεωνίδας Λαπαθιώτης γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1854 και ήταν γιος του επίσης στρατιωτικού Θεοχάρη Λαπαθιώτη, με καταγωγή από την Κύπρο.
Οι ρίζες της οικογένειας των Λαπαθιώτη ξεκινάνε από τη Λάπηθο της Κύπρου. Ο παππούς του Λεωνίδα, ο Χατζηηλίας ήταν πρόκριτος στη Λάπηθο και μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Τον έσφαξαν οι Τούρκοι τον Ιούλιο του 1821. Ο γιος του Θεοχάρης, που τότε ήταν μικρός (δεν είναι ξεκάθαρη η ηλικία του αλλού τον βρίσκουμε γεννημένο το 1807 αλλού το 1812) κρύφτηκε αρχικά σε κάποιο μοναστήρι και αργότερα, γύρω στο 1824, ίσως και λίγο μετά, πηγαίνει στην Ελλάδα και εντάσσεται στο σώμα του οπλαρχηγού Ιωάννη Μπούσγου από τη Λιβαδειά. Αργότερα θα καταταγεί πυροβολικό και μετά εντάσσεται στη χωροφυλακή του νέου Ελληνικού κράτους, από το 1834 έως το 1862 οπότε και αποστρατεύεται. Πέθανε το 1886. Είχε δύο παιδιά, τον Λεωνίδα και τη Βασιλική, μετέπειτα Ζαφειροπούλου.
Το επίθετο προφανώς προέρχεται από τον τόπο καταγωγής μια και οι Κύπριοι που κατέφθαναν στην επαναστατημένη Ελλάδα χωρίς επίθετα το χρησιμοποιούσαν για να τους συνδέει με την ρίζα τους.
Ο Λεωνίδας Λαπαθιώτης γεννήθηκε λοιπόν στην Κόρινθο το 1954, πιθανόν σε κάποια μετάθεση του στρατιωτικού πατέρα του. Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στα μαθηματικά, επιστήμη στην οποία διέπρεψε αργότερα ως καθηγητής στις στρατιωτικές σχολές Ευελπίδων και Δοκίμων αλλά και ένα φεγγάρι δίδαξε και στο νεοσύστατο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχενείο. Έγραψε μάλιστα και σημαντικά εγχειρίδια μαθηματικών πάνω διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό καθώς και στρατιωτικά όπως η συλλογή των στρατιωτικών κωδίκων.
Η πρώτη καταγραφή γύρω από το όνομά του γίνεται το 1886 όταν σαν λοχαγός του Ελληνικού Στρατού εμπλέκεται σε κάποιες ελληνοτουρκικές αψιμαχίες και το 1897 συμμετέχει ως ταγματάρχης, στο «ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο» ως αξιωματικός του επιτελείου της Ηπείρου και διετέλεσε προσωπάρχης του Υπουργείου Στρατιωτικών. Στο πόλεμο του 1897 είχαμε την πρώτη μεγάλη προσέλευση Κυπρίων εθελοντών που θα συνεχιστεί και σ’ όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες της Ελλάδας.
Πολλά βιογραφικά στοιχεία του Λεωνίδα Λαπαθιώτη βρήκα σ’ ένα άρθρο του συγγραφέα Νίκου Σαραντάκου, που εξιστορεί την διαδρομή του Κύπριου Στρατιωτικού:
«Την ίδια περίοδο παντρεύεται την όμορφη και πλούσια Βασιλική Παπαδοπούλου, που βαστάει από τη μεσολογγίτικη οικογένεια του Ραζηκότσικα και είναι ανιψιά του Χαρίλαου Τρικούπη και το 1888 γεννάει τον Ναπολέοντα(γνωστό ποιητή), τελικά μοναχοπαίδι του.
Ο Λαπαθιώτης κόλλησε το μικρόβιο της πολιτικής, ίσως από τον Τρικούπη. Συμμετείχε στις εκλογές του 1895 στο πλευρό του Τρικούπη (δεν έχω εξακριβώσει αν έβαλε και υποψηφιότητα), μια εκλογική μάχη που κατέληξε σε πανωλεθρία, καθώς και σε επόμενες αναμετρήσεις χωρίς επιτυχία. Στις εκλογές του 1902 απέτυχε, αλλά όταν αργότερα ο φίλος του Γ. Ροδόπουλος παραιτήθηκε, ο Λαπαθιώτης κέρδισε τις αναπληρωματικές εκλογές στην εκλογική περιφέρεια Τυρνάβου και εξελέγη βουλευτής τον Μάιο του 1903, θέση στην οποία έμεινε το 1905. Και άλλες φορές έβαλε υποψηφιότητα, είτε με τους φιλελεύθερους είτε ως ανεξάρτητος, χωρίς ποτέ να εκλεγεί.
Μορφωμένος, πρέπει να είχε μεγάλο κύρος στο στρατό, αν κρίνουμε από το ότι πολύ συχνά συμμετείχε ως συνήγορος στο στρατοδικείο, μεταξύ άλλων σε πολύκροτες δίκες στρατιωτικών. Λένε επίσης ότι ήταν πολύ καλός ρήτορας. (Μη με ρωτήσετε πώς γίνεται ένας μη νομικός να ασκεί τη δικηγορία, υποθέτω πρόκειται για ιδιότητα αποκτηθείσα εν τω στρατεύματι, που έλεγαν παλιά). Συναφής ένδειξη του κύρους του ότι πολύ συχνά τον βρίσκουμε να είναι μάρτυρας σε μονομαχίες, ένα έθιμο που το είχαν ψωμοτύρι οι στρατιωτικοί της εποχής –μεταξύ άλλων στη διάσημη μονομαχία Τοπάλη-Κουμουνδούρου, που είχε γίνει πρώτο θέμα στις εφημερίδες της εποχής, και όπου έτρεχαν στις ερημιές του Ποδονίφτη (Νέα Ιωνία) και της Κηφισιάς για να αποφύγουν τους δημοσιογράφους.
Με το προνουντσιαμέντο του 1909 ο αντισυνταγματάρχης τότε Λαπαθιώτης αναλαμβάνει τον Αύγουστο Υπουργός Στρατιωτικών, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου –ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό. Τον είχαν πλησιάσει νωρίτερα αλλά είχε αρνηθεί να ενταχθεί, χωρίς όμως και να τους καταγγείλει, κι έτσι θεωρήθηκε ουδέτερη προσωπικότητα υψηλού κύρους, που επιπλέον ήταν ικανός ρήτορας και είχε πείρα της πολιτικής. Η κυβέρνηση Μαυρομιχάλη που ορκίστηκε μετά το κίνημα στο Γουδί ήταν μια ιδιόμορφη κυβέρνηση μειοψηφίας, ημιστρατιωτική, που στηριζόταν στη δύναμη του Στρατιωτικού Συνδέσμου και στην απήχηση που ο Σύνδεσμος είχε στο λαό, αλλά στη Βουλή ελάχιστα ερείσματα είχε. Ο Λαπαθιώτης εισηγήθηκε τα νομοσχέδια για οργάνωση του στρατού και η εντύπωση που έχει μείνει (δεν τα έχω μελετήσει) είναι πως χάρη σε αυτά αυξήθηκε η δύναμη που μπορούσε να παρατάξει ο στρατός πολύ περισσότερο από όσο προβλεπόταν έως τότε.
Τον Δεκέμβριο, καθώς ο Λαπαθιώτης παρουσίαζε ένα στρατιωτικό νομοσχέδιο στη Βουλή, είπε ότι «βρήκε ερείπια». Οι θεοτοκικοί βουλευτές αντέδρασαν και αμέσως αποχώρησαν (πρέπει να ήταν προσχεδιασμένο) ενώ λίγο αργότερα τους ακολούθησαν και οι ραλλικοί. Ο Λαπαθιώτης συνέχισε λέγοντας ότι μιλάει για τα θεωρεία (όπου ήταν οι πολίτες) διότι αυτοί ήταν οι εντολείς του. Το επεισόδιο αυτό έκανε πάταγο και το αποτυπώνει και ο Σουρής στον Ρωμηό: Λαπαθιώτης σπιρουνάτος – Θεοτόκης σκαρπινάτος.
Αποτέλεσμα ήταν τα δυο μεγάλα κόμματα να αποχωρήσουν από τη Βουλή και να δηλώσουν ότι δεν θα επανέλθουν αν δεν παραιτηθεί ο Λαπαθιώτης. Εκεί ο Σύνδεσμος ενώ στα λόγια κάλυψε τον Λαπαθιώτη, του έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι, αφού τον έβαλαν να παρουσιάσει πίνακες στρατιωτικών προαγωγών που τους είχαν συμφωνήσει μαζί και μετά τον άφησαν έκθετο ότι τάχα τους κατάρτισε μόνος του. Έτσι εξαναγκάστηκε ο Λαπαθιώτης σε παραίτηση και βρέθηκε εύσχημος τρόπος να ξεπεραστεί το αδιέξοδο.
Στη συνέχεια ο Λαπαθιώτης αναλαμβάνει διοικητής της σχολής υπαξιωματικών στην Κέρκυρα, αλλά στο τέλος του 1910, επί κυβερνήσεως Βενιζέλου πια, κατηγορείται ότι οργανώνει συνωμοτικές συγκεντρώσεις αξιωματικών στο σπίτι του, ανακρίνεται, φυλακίζεται για λίγες μέρες, τίθεται σε διαθεσιμότητα και τελικά αποστρατεύεται με το βαθμό του συνταγματάρχη το 1911. Παίρνει όμως μέρος στους βαλκανικούς πολέμους απ’ όπου αποστρατεύεται το 1914 ως υποστράτηγος. Το 1915 κατεβαίνει στις εκλογές ως ανεξάρτητος και δεν εκλέγεται. Παίρνει το μέρος της Αντάντ και αρθρογραφεί στις εφημερίδες, ενώ το 1916 είναι από τους επικεφαλής των «εθνικών» ενώσεων επιστράτων, που προσπαθούσαν να γίνουν το αντίβαρο στις μοναρχικές επιστρατικές ενώσεις. Προσχωρεί στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Αρχικά από την Αθήνα, ως επικεφαλής του Στρατού της Σωτηρίας, φροντίζει να στέλνει εθελοντές στρατιώτες και αξιωματικούς στο κράτος της Θεσσαλονίκης, ενώ από τον Οκτώβριο του 1916 μεταβαίνει κι ο ίδιος (μαζί με τον Ναπολέοντα) στη Θεσσαλονίκη, όπου επανέρχεται στην ενεργό δράση ως αντιστράτηγος και στο τέλος του χρόνου στέλνεται στην Αλεξάνδρεια για να συγκεντρώσει εθελοντές και χρήματα από την παροικία.
Με την ανατροπή του Κωνσταντίνου επανέρχεται στην Ελλάδα και αναλαμβάνει πιθανόν διοικητής της Σχολής Ιππικού. Τελικά αποστρατεύεται το 1921. Δεν σταμάτησε να κατεβαίνει –ανεπιτυχώς– σε εκλογές π.χ. το 1923 και να συμμετέχει σε πολυποίκιλες επιτροπές σωτηρίας, παρά την ηλικία του. Το 1923 ήταν για ένα φεγγάρι μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της νεοεκδοθείσας εφημερίδας «Ένωσις του Ελληνισμού», ενώ το 1924 είναι στο προεδρείο της Ένωσης «Δικαιοσύνης οφθαλμός». Ακόμα και το 1934, πατημένα τα ογδόντα, συμμετέχει στην Πολιτική Εταιρεία και οραματίζεται να συμβάλει στην ανάδειξη μιας τρίτης κατάστασης ανάμεσα στους βενιζελικούς και τους λαϊκούς. Πέθανε πλήρης ημερών το γενάρη του 1942...»


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Σπύρος Δημητρίου

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΙΡΟΥ

Του Αντώνη Ξεπαπαδάκου, Ιστορικού, Συγγραφέα, Σκηνοθέτη.
 
 
Η αυταπάρνηση, η τόλμη, το θάρρος, η ανδρεία και πατριωτική Αρετή των θρυλικών ηρωίδων δρεπανηφόρων Μανιατισσών ελάμπρυναν τον Ιερό Αγώνα του Εικοσιένα και διέσωσαν τη φυλή και την Πατρίδα από βέβαιον εξολοθρεμοαφανισμό. Η ανεκτίμητη αυτή εθνική προσφορά των γυναικών της Μάνης θα φανή, νομίζομε, ως αυταπόδεικτη από τα Ιστορικά ντοκουμέντα, τα οποία ευθύς αμέσως θα παραθέσωμεν… Ο επάρατος διχασμός στα 1824-25 έχει ανοίξει πολύ βαθειές πληγές στο καταματωμένο σώμα της νεκραναστημένης Ελλάδος. Ο Γιουσούφ Πασάς κρατά ακόμα γερά την Πάτρα, ή Εύβοια είναι τουρκοκρατημένη, η Ρούμελη αποδυναμωμένη, ο Κιουταχής πολιορκεί στενά το Μεσολόγγι και μερικά από τα Ρουμελιώτικα σώματα πού κατεβαίνουν προς υποστήριξη των Κυβερνητικών στην Πελοπόννησο, διάγουν σαν να ευρίσκονται σε εχθρική γη, με τον Κολοκοτρώνη, του, αδελφούς Δεληγιανναίους και όλους τους άλλους κυριότερους Πελοποννήσιους πρωτοκαπετάνιους στη φυλακή (στη χάψη), όπως πολύ παραβολικά και με μεγάλη πικρία ομολογεί ο Μακρυγιάννης. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα δεινά, στις 10 με 12 Φεβρουαρίου τού 1825 πραγματοποιεί απόβαση στα Μοθωκόρωνα ο Ιμπραήμ Πασάς, τελείως ανενόχλητος και ατουφέκιστος, παρ’ ότι η Κυβέρνηση Κουντουριώτη έχει σπάνιες, σαφείς και σημαντικές πληροφορίες για τις δυνάμεις και τα πιθανά σημεία αποβάσεως στις ακτές της Πελοποννήσου, καθώς και για τους φοβερούς κινδύνους που θα διατρέξη η επανάσταση από την τρομερή αυτή επιδρομή. Όπως είναι δε στρατηγικά παραδεκτό, αν υπήρχε πρόνοια, με ελάχιστα οργανωμένο στράτευμα θα μπορούσε να χτυπηθούν αποφασιστικά οι πρώτες 5.000 των Τουρκοαιγυπτίων, που επί ημέρες ζαλισμένοι από τη θάλασσα περίμεναν αναποφάσιστοι στην παραλία της Μεθώνης την άφιξη του ιδίου του Ιμπραήμ και των υπολοίπων 27.000 πεζών, πυροβολητών. ναυτικών και ιππέων, που ερχόντουσαν με τον φόβο ότι μπορεί να πάθουν την «νίλα» του Δράμαλη. Είχε όμως και ο Ιμπραήμ τις θετικές πληροφορίες του για τον εμφύλιο σπαραγμό των Ελλήνων, γι’ αυτό και όταν είδε πως το πρώτο αποβατικό του σώμα έμεινε ανενόχλητο, έσπευσε να εκμεταλλευθεί την κατάσταση και επεδόθη αμέσως στο καταστροφικό του έργο. Και μετά την ηρωική έξοδο και φοβερή σφαγή του Μεσολογγίου, την νύχτα της 10ης Απριλίου 1826, ο Ιμπραήμ ξαναγυρίζει στο Μοριά, όπου συνεχίζει το κόψιμο και κάψιμο των καρποφόρων δέντρων και το εξολοθρεπτικό και γενεοκτονικό έργο του. Γι’ αυτό και ο Φωτάκος συμπληρώνει στα απομνημονεύματά του (σελ. 537): «…Αφού δε εφθάσαμεν εις Άγιον Φλώρον προς τον δρόμον της Καλαμάτας, οπού βγαίνει κεφαλόβρυσον και έχει μεγάλα δένδρα και ίσκιο… Εκεί ηύραμε κρεμασμένα από τα δέντρα ως εξ παιδιά μικρά, βυζανιάρικα, από πέντε έως επτά μηνών το καθένα, σπαργανωμένα καθώς τα είχαν αι μάναις των. Είχαν δε αποκάμει και δεν μπορούσαν να κλάψουν. Είχαν περάσει τρεις ημέραις αφ’ ότου διήλθον εκείθεν Τούρκοι αράπηδες, οι οποίοι είχαν κυνηγήσει τες μανάδες των, αι οποίαι δια να γλιτώσουν εγκατέλειψαν τα παιδιά των. Οι δε αράπηδες τούρκοι παίρνοντας από κάτω τα παιδιά, τα εβαστούσαν εις τα χέρια και δείχνοντας αυτά εφώναζον την κάθε μάνα: Μαριά, Μαριά, στάσου να σου το δώσω…Ήθελαν με τούτο να γελάσουν την μάνα με την ψυχοπόνια και να την πιάσουν, διότι ενόμιζον οτι θα την κλονίση ο πόνος του παιδιού και θα σταθή…» Και ο Φωτάκος στο σημείο αυτό διευκρινίζει: «…Αυτοί τα είχαν κρεμάσει εις τα δέντρα, το καθένα με την νιάκα του, οπού χάριν φιλανθρωπίας δεν τα εσκότωσαν. Το θέαμα ήταν λυπηρόν. Είχαν τα χέρια των εις το στόμα των και εβύζαιναν τα δάκτυλά των. Τινά δε από αυτά βυζαίνοντα εμαλάκωσαν τα δάκτυλά των, τα οποία εξεπέτσωσαν, ώστε έρεε το αίμα των και το εβύζαιναν…» Και ο Φωτάκος, συμπληρώνοντας τις περιγραφές του για την μάστιγα που έπληξε τότε Μοριά και Ρούμελη, σε άλλο μέρος των απομνημονευμάτων του λέει (σελ. 560-561): “…Ο δε Ιμπραήμ με τα στρατεύματα του εκυνηγούσε τους Έλληνας επάνω εις τα βουνά και εις τα δάση, αρπάζοντας τα πράγματα και τα ζώα των, αλλά και οι Έλληνες κτυπούντες τους Τούρκους, τα έπαιρναν πάλι και έφευγαν. Έφευγαν δε και τα γυναικόπαιδα επάνω εις τα βουνά και εκρύπτοντο μέσα εις τα δάση και εις τα σπήλαια. Καθ’ όλην την Πελοπόννησον τίποτε άλλο δεν ηκούετο και δεν εφαίνετο, παρά μόνον τουφεκισμοί και πυρκαϊαί. Καπνοί δε υψούντο παντού. Και καθ’ εκάστην ημέραν εγίνοντο σκοτωμοί και αιχμαλωσίαι και άλλα ανήκουστα δυστυχήματα. Ο ουρανός της Πελοποννήσου εφαίνετο οτι εχαμήλωσεν. Όλαι δε αι ειδήσεις ήσαν φόβος και απελπισία. Όστις τότε επεριπάτει εις Πελοπόννησον, τίποτε άλλο δεν έβλεπεν, ει μη πτώματα άταφα Τούρκων και Ελλήνων, πολλά ζώα ψόφια, ως και άλλα διάφορα πράγματα σκορπισμένα εδώ κι εκεί. Δυσωδία δε μεγάλη και βρώμα αφόρητος έβγαινεν από τα άταφα και σηπωμένα πτώματα των ανθρώπων και των ζώων… Μόνον εις τους βράχους και τας κορυφάς των αγρίων τόπων και των βουνών υπήρχον πνοές ανθρώπων…Κανείς δεν δύναται να περιγράψη τα τραγικά συμβάντα, τα όποια από τόπου εις τόπον εγίνοντο. Αι γυναίκες καταδιωκόμεναι από τους Τούρκους, έπεφταν από τους απότομους βράχους και απέθνησκον, τα δε παιδία των, τα μικρά, έπνιγον αι ίδιαι εις τους ποταμούς, δια να μη φωνάζουν κλαίοντα, αλλά και τους πετεινούς ακόμα έσφαζαν δια να μη λαλούν και ακούουν οι Τούρκοι. giorti1703 Εχάθησαν τα γόνιμα αυγά και οι σπόροι. Επάνω δε εις αυτούς τους τόπους το ένα τραγικώτερον του άλλου εγίνετο και ούτε ομοίαζον μεταξύ των τα γινόμενα. Όλοι οι άνθρωποι ήτον αλαφιασμένοι και κατατρομαγμένοι. Έτρεχαν άνω κάτω, εδώ κι εκεί και επλανώντο μέσα εις τα δάση και τα βαθειά ρέματα. Ετρόμαζαν δε να αναγνωρισθούν μεταξύ των, αν ήταν Τούρκοι ή Έλληνες. Τους εφαίνετο οτι όλος ο τόπος ήτο χάος και ήθελε να τους καταπιή. Όμοιος ήτο ο φόβος των ημέραν και νύκταν και καμμίαν ανάπαυσιν δεν είχαν άνθρωποι και ζώα και εκινούντο παντού και πάντοτε και που επήγαιναν δεν καταλάβαιναν και δεν εγνώριζαν…” Αναφέραμε αυτά τα τρία συγκλονιστικά περιστατικά, που με τόση παραστατικότητα και πειθώ περιγράφει ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, Φωτάκος, για να ειδούμε, ποια ήταν η προ της μάχη; του Διρού γενική κατάσταση της Επαναστάσεως και να βεβαιωθούμε πειστικότερα μέσα από πόσα οικογενειακά και ομαδικά οράματα και εθνικές τραγωδίες ξαναγεννήθηκε η «απ’ τα κόκαλα βγαλμένη» Ελληνική Λευτεριά και για να φανή μεγαλειωδέστερη η συμβολή της Μάνης στον τιτάνιο αυτόν αγώνα ζωής ή θανάτου. Οι βιβλικές αυτές σκηνές ήταν, όπως είδαμε, σύνηθες φαινόμενο επί τουρκοκρατίας και καθημερινό δυστύχημα των επαναστατημένων Ελλήνων κατά την επιδρομή των ορδών του Ιμπραήμ. Η Μάνη γλίτωσε αυτή την συμφορά και ταπείνωση, χάρις εις την έντονη φιλοπατρία και το Ιερό πείσμα των κατοίκων της να ζουν ανυπότακτοι και ελεύθεροι. Και ήταν και καταφύγιο των κατατρεγμένων. Την εποχή αυτήν κορυφώνεται και το τουρκοπροσκύνημα στο Μοριά με 2.000 τουρκοπροσκυνημένους του Νενέκου στην Αχαΐα και Ηλεία. Για το τρομερό αυτό γεγονός, μας μιλά ο ίδιος ο Γέρος του Μοριά, που μόλις έχει αποφυλακισθή και προσπαθεί να σώση οτι είναι μπορετό: «…Εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα μόνο για την Πατρίδα, όχι άλλη φορά. Ούτε εις τες αρχές της Επαναστάσεως, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη όπου ήρθε με 30.000 στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ άλλοτε. Μόνον εις το προσκύνημα εφοβήθηκα. Η Ρούμελη ήτον όλη προσκυνημένη, η Αθήνα πεσμένη, τα Ρουμελιώτικα στρατεύματα διαλυμένα. Μόνον η Πελοπόννησος (μέρος – η Μάνη) ήταν μεινεμένη με τα δυο νησιά, Ύδρα και Σπέτσες…Αυτό το καλοκαίρι εχάλασα είκοσι ρίζιμα (πάκα) χαρτί εις γράμματα και διαταγάς… Είχα εξ Γραμματικούς και έγραφαν ημέραν και νύχτα και δεν επρόφθαιναν…» verga2 Η ίδια θλιβερή κατάσταση παρετηρείτο και στη θάλασσα. Τα πλοία ήταν δεμένα στην Ύδρα και στις Σπέτσες χωρίς πληρώματα και επισκευαστικές εργασίες, με πανιά ρακένδυτα και ξάρτια σπασμένα. Και τα θρυλικά πυρπολικά ήταν παραμελημένα τελείως και άνευ πολεμικής ικανότητος. Αυτή ήταν δυστυχώς η κατάντια του Ιερού Αγώνος του Εικοσιένα, υστέρα από την αλληλοφαγωμάρα και την βαρβαρική επιδρομή της Τουρκοαιγυπτιακής λαίλαπας. Μέσα όμως στη μεγάλη αυτή απόγνωση, τον όλεθρο και την ανείπωτη συμφορά πού πλήττει Μοριά και Ρούμελη, υπάρχει κάτι το ανεπαίσθητο και ασήμαντο, αλλά πολύ δυνατό και ελπιδοφόρο για την τύχη της Ελλάδος και την μοίρα του Γένους γενικότερα. Η θεία Πρόνοια έχει διαφυλάξει άθικτη και αλώβητη μια ακραία κόχη της Ελληνικής γης. Μια αξέψυχη σπίθα. Μια ανυπότακτη έπαλξη. Την σκληροτράχηλη και αδούλωτη Μάνη. Προς την οποία, ο Ιμπραήμ στέλνει με πολλήν αναίδειαν, χαιρέκακην έπαρση και άμετρη κομπορρημοσύνη τελεσίγραφο: Να παραδοθή αμαχητί, άλλως θα την περάση όλη από το σπαθί του και δεν θ’ αφήση «μήτε ίχνος οσπιτίου…» Και ο Γεωργάκης Μαυρομιχάλης. που κρατά το ξερότειχο της Βέργας, στο ιταμό αυτό τελεσίγραφο, απαντά σαν άλλος Λεωνίδας: «…Σε περιμένομε με όσας διαθέτεις δυνάμεις… Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομε και σε περιμένομε…» ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ – Αρχηγός Σπαρτιατών Ο Ιμπραήμ φρενιάζει από τη λύσσα του και το πρωί της 22ας Ιουνίου του 1826 αρχίζει ο τιτάνιος, ο υπέρτατος αγώνας των Μανιατών για να σώσουν τα ιερά τους χώματα. Χρησιμοποιεί 15.000 περίπου δυνάμεις από στεριά και θάλασσα. Βομβαρδίζει με το στόλο του τις θέσεις των αμυνομένων και εξαπολύει κατά κύματα τα γιουρούσια 8.000 πεζών και ιππέων κατά των 2.400 περίπου κυρίως Μανιατών.
31819_normal

Η μάχη κρατά όλη την ημέρα. Ο Ιμπραήμ ρίχνει όλο και πιο ξεκούραστα σώματα στον αγώνα, αλλά τα ατσάλινα στήθη των υπερασπιστών πυργώνουν το ξερότειχο αυτό μετερίζι και υψώνουν μεσούρανα την τιμή. την ανδρεία και την δόξα της Μάνης. Η Μάνη εξαϋλώνεται, τρανεύει και εξυψώνεται ακόμα περισσότερο και μεγιστοποιεί στο έπακρον την περιλάλητη φήμη, την απαράμιλλη πολεμική της Αρετή και φωτοστέφανη Δόξα της. Γιατί η Μάνη ολόμονη σαν άλλος Διγενής Ακρίτας, κονταροχτυπήθηκε ανελέητα. Πάλεψε υπέρ των δυνάμεών της και νίκησε τον αήττητον. Κατετρόπωσε στο απονενοημένο αυτό πάλεμα τον Χάροντα και μέσα στην γενική απογοήτευση και θολή εθνική απελπισία, εθαυματούργησε.
Οκτώ με Δέκα γιουρούσια την ημέρα, με αμέτρητη καβαλαρία και πολλά κανόνια από στεριά και θάλασσα, έκανε ο Ιμπραήμ το τριήμερο 22, 23 και 24 Ιουνίου, μα η Βέργα δε λύγισε και δεν πατήθηκε. Γιατί πίσω από αυτό το ξερότειχο είχαν στήσει ταμπούρι άπαρτο με τα ατσάλινα στήθη τους οι αρειμάνιοι Μανιάτες, που το υπεράσπιζαν και το διαφέντευαν σαν αληθινοί απόγονοι των αρχαίων Σπαρτιατών, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».
Η ίδια πανωλεθρία περίμενε τον επαρμένο σερασκέρη και στο δεύτερο μέτωπο πού άνοιξε στρατηγικώτατα στην καρδιά της Μάνης, στο ΔΙΡΟ, όπου οι γυναίκες με τα δρεπάνια του θερισμού, με πέτρες, με ξύλα, με τα δόντια και τα νύχια ακόμα, ξέσχισαν και θέρισαν στην κυριολεξία τις δυνάμεις του. Οι τρομερές σκηνές άφθαστου ηρωισμού πού λαμβάνουν χώρα στα λουριά του Διρού και σ’ όλη την γύρω περιοχή, είναι απίστευτοι ιστορικού και εθνικού μεγαλείου.
Μερικά από τα εχθρικά πλοία που είναι στο Διρό, πάνε στον διπλανό όρμο για να χτυπήσουν το παλάτι των Μαυρομιχαλαίων, στο Λιμένι. Οι εύστοχες βολές του 18ετούς κανονιέρη Λουκά Λουκέα, από τον Λάκκο Οιτύλου, τα πισωγυρίζουν στο Διρό.
Οι προς Αρεόπολη, τον Πύργο και την Χαριά επιδραμώντες τουρκοαιγύπτιοι, έπιασαν μερικούς γέροντες και γερόντισσες να κοιμούνται στ’ αλώνια, όπου εφύλαγαν τις θημωνιές τους και τους κατέσφαξαν. Για το γεγονός αυτό πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο Ιμπραήμ με το διμέτωπο πόλεμο κατά της Μάνης, επεδίωκε και το μεγάλο υπέρ αυτού πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Γι’ αυτό και απεβίβασε τις δυνάμεις του την νύχτα της 22ας προς την 23η Ιουνίου στο Διρό, ώστε μόλις πήρε να φωτίζη, να έχη περιζώση τα γύρω χωριά.
Ο Πρωτοσύγγελος Ρηγανάκος, όμως. που λειτουργούσε στο Διρό και ο παπα-Πουλάκος στον Άγιο Νίκωνα της Χαριάς, πρωτοβάρεσαν τις καμπάνες και από αυτούς πήραν το φοβερό μήνυμα και όλα τα άλλα χωριά της Μάνης. Την εικόνα του παμμανιάτικου αυτού συναγερμού, μας την δίνει εναργέστερα ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Φραντζής, ο οποίος λέγει μεταξύ άλλων στα Απομνημονεύματά του:
«…Οι Μανιάται έκρουσαν τους κώδωνας των Εκκλησιών των και όλοι οι συναχθέντες Αρχιερείς, Ιερείς, άνδρες, γυναίκες, γέροντες και παίδες έδραμον κατά το Διρόν… γράφοντες προς τους εν Αλμυρώ αμυνομένους, να μη ταραχθώσι ποσώς… μηδέ ν’ αφήσωσι την θέσιν των… καθ ότι οι αποβιβασθέντες εχθροί… θέλουν απολαύσει την αντιμισθίαν των… παρά των αυτό σε…
Και η αλάθητη λαϊκή Μούσα μας διεφύλαξε ατόφιον τον μεγάλο και ανεπανάληπτον θρύλο των γυναικών της Μάνης, που αντί να στήσουν ένα καινούργιο Ζάλογγο, έκαναν κάτι το πρωτόγνωρο, αδιανόητο, αφάνταστο, ηρωϊκό, επικό και μεγαλειώδες:
«…Οι γυναίκες εν τω άμα, κάμανε μεγάλο θάμα. Ανασκουμπώνουν τις ποδιές και βάνουν πέτρες στρογγυλές. Καύκαλα ανοίγουνε πολλά ή σκορπούνε τα μυαλά και αρπάζουν τα τραπάνια και τους κόβουν τα κεφάλια…
Άλλο πάλι περιστατικό αναφέρει ότι η κόρη του γέρο-Βοζίκη, Πανωραία (Πανώρια), πηγαίνοντας στο χωράφι με ψωμί και βλέποντας δυο Τουρκοαιγύπτιους να προσπαθούν να δέσουν τον καταληφθέντα εξ απήνης γέροντα πατέρα της, απέκοψε τον λάρυγγα του ενός με το δρεπάνι και με την βοήθεια του πατέρα της εξέκαμε και τον άλλον. Ενώ η γυναίκα του Γεωργούλια Γερακαράκου με τον μικρό γιό της, ονόματι Κατσιβαρδά, που πήγαινε λίγο ψωμί και τυρί στον άντρα της πού πολεμούσε στη Βέργα νηστικός τρία μερόνυχτα, μπλέχτηκε στον πόλεμο μαζί με τις άλλες γυναίκες στο Λαγκάδι της Χαριάς. κοντά στα Ξεπαπαδιάνικα, κι ενώ το παιδί της πολεμούσε με το όπλο, εκείνη κυνηγούσε τους Τούρκους με τις πέτρες. Κι όταν το παιδί της χτυπήθηκε θανάσιμα, πήρε το όπλο του και κλείνοντας τα ματάκια του, του είπε:
«…Κοιμήσου, παιδάκι μου… κοιμήσου. Πήρα εγώ τη θέση σου…»
Κάτι παρόμοιο έκανε και η Θερασέρη στο Φλομοκότρωνα της Χαριάς. Πηγαίνοντας ψωμί και νερό στους πολεμιστές, βρήκε το παιδί της σκοτωμένο στο ταμπούρι του. Οι άλλοι δεν το είχαν καταλάβει. Δεν είπε μιλιά σε κανέναν. Έπνιξε τον πόνο της, έκανε πέτρα την καρδιά. Πήρε το καριοφίλι του παιδιού της και τουφεκώντας αδιάκοπα τους εχθρούς, γύριζε κάθε τόσο και έβλεπε το παιδί της και του έλεγε:
«Κοιμήσου…ξεκουράσου, παιδάκι μου. Είμαι εγώ στη θέση σου…»
Ενώ οι οπλαρχηγοί της Βέργας, σ’ ένα από τα πολλά ανακοινωθέντα πού εκδίδουν και για τις δύο αυτές δίδυμες μάχες, λένε με υπερηφάνεια για τις γυναίκες τους προς την Κυβερνητική Επιτροπή:
«…Τι τα θέλετε, κύριοι… Εις αυτήν την εποχήν, αι γυναίκες των Σπαρτιατών έδειξαν περισσοτέραν γενναιότητα από τους άνδρας των…Αύται μετά των γερόντων έδιωξαν τον εχθρόν από την Τζήμοβα (Αρεόπολιν) και επεκράτησαν έως ότου έφθασαν και οι άνδρες των μετά των οποίων έκαμαν τούτον τον μ έ γ α ν ό λ ε θ ρ ο ν εις τον εχθρόν. Μόλις από τους 2.000 και πλέον αποβιβασθέντων εχθρών που διεσώθησαν 400, οι δε λοιποί εχάθησαν…
Διότι οι Σπαρτιάται έκαμον και άλλον ένα περίεργον εις αυτήν την εποχήν. Δηλαδή, όταν οι εχθροί επηδούσαν εις την θάλασσαν δια να σωθούν, απηδούσαν και αυτοί συγχρόνως σύροντές τους από τα μαλλιά εις την ξηράν δια να τους αφοπλίσουν πρώτα και ύστερις να τους δώσουν του διαβόλου…
26 Ιουνίου 1826 Εκ του Στρατοπέδου του Αλμυρού.
ΟΙ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΙ ΤΗΣ ΒΕΡΓΑΣ
Και σε άλλο ανακοινωθέν τους, οι οπλαρχηγοί της Βέργας καταλήγουν:
«…Το δε παράδοξον όλων είναι οπού μια ηρώϊσσα γυναίκα Σπαρτιάτισσα, πηδήσασα εις την θάλασσαν, άρπαξεν έναν Αλβανό, κολυμβώντα δια σωθή, από τον οποίον εζητούσε ικανοποίησιν από τους καρπούς (τις θημονιές) που της έκαυσαν…»
Μια πολύ σοφή λαϊκή μας έκφραση λέει, πως όσοι ορκίστηκαν στο θάνατο, βάδισαν προς την Δόξα και την ζωή.
Αυτή η φράση βρήκε την ολοκλήρωση, ενσάρκωση και τελειότητά της στη Μάνη. Γιατί χάρις στο πείσμα, την αποφασιστικότητα και γενναιότητα των γυναικών της, ο επιδρομέας υπέστη πρωτοφανή πανωλεθρία και ετράπη εις φυγήν. Ο Ακαδημαϊκός Διον. Κόκκινος (Τόμος Ε’. σελ. 424). αναφερόμενος στη Μάχη του Διρού και ιδιαίτερα στις ηρωίδες της Μάνης, τους αφιερώνει τα ακόλουθα λυρικά λόγια:
«…Δια μίαν ακόμη φοράν, η δραματική και ηρωική πραγματικότης υπερέβη τας συλλήψεις των θρύλων κατά τον Ιερόν Αγώνα της ανεξαρτησίας μας. Όλα όσα αναφέρονται δια τας γυναίκας της Μάνης, που έτρεξαν εις την μάχην και εκρατούσαν αντί όπλων δρεπάνια, ρόπαλα και πέτρας, ξεπερνούν την φαντασίαν. Είναι ασύλληπτου πολεμικού μεγαλείου. Η Μάνη μας έδωσε νέας Αμαζόνας…»
Και ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Φρατζής κλείνει την αναφορά του στις μάχες του Διρού και της Βέργας, λέγοντας, (τόμος Β’. σελ. 449):
«…/Επιστρέψας δε ο Ιμπραήμ εις τα Μεσσηνιακά φρούρια μετά πολλής καταισχύνης εκινδύνευσε να καταστή φρενήρης. Οι δε περί αυτόν τον επαρηγόρουν υπισχνούμενοι ότι εις άλλην εκστρατείαν θέλουν καταστρέψει ολοσχερώς τους Μανιάτας και την Μάνην…»
Αλλά η ίδια πανωλεθρία ανέμενε τον Ιμπραήμ μετά δύο μήνες και στον Πολυάραβο, όπου συνετρίβη, καταντροπιάστηκε και έφυγε τρομαγμένος, γιατί κινδύνευσε να συλληφθή ο ίδιος αιχμάλωτος των Μανιατών. Η σημασία λοιπόν της τριπλής περιθρύλητης Νίκης των Μανιατών και Μανιατισσών στη Βέργα, στο Διρό και στον Πολυάραβο ήταν ανέλπιστη, εθνική και μέγιστη.
Γιατί για πρώτη φορά τα Ελληνικά και κατά κυριολεξία μόνο τα Μανιάτικα άρματα εταπείνωσαν τον Ιμπραήμ τόσο πολύ, όσο ακριβώς ύψωσαν τη φήμη, το γόητρο και την Δόξα της Μάνης. Και μάλιστα, η ταπείνωση για τον Τουρκοαιγύπτιο σατράπη είναι ακόμα μεγαλύτερη, γιατί στη μάχη του Διρού νικήθηκε από άοπλες γυναίκες.
Από εδώ εδράζεται και το μεγάλο παράπονο και η αβάστακτη πίκρα της Μάνης. Γιατί η εθνική μας ιστορία και παράδοση δεν έχουν δυστυχώς μέχρι σήμερα φωτίσει όλα τα γεγονότα με όση τους ανήκει ιστορική λάμψη και αλήθεια. Και πολλά από αυτά παραποιούνται η διαστρέφονται και άλλοτε πάλι η προσοχή των Πανελλήνων μετατοπίζεται σε αλλά περιστατικά η συμβάντα καθόλου ωφέλιμα για το Έθνος και αρνητικά για την εθνική μας διαπαιδαγώγηση, ιδεολογική μας ανάταση και δεοντολογική μας θωράκιση.
Με άλλα λόγια, ο άφθαστος αυτός ηρωισμός, η εθελοθυσία και απαράμιλλη ανδρεία των γυναικών της Μάνης δεν έχει γίνει συνείδησις «ιερού χρέους», από την Ελληνική Πολιτεία. Κανένας ταγός μας ή άλλος ισχυρόγνωμος επίσημος δεν έχει εντυπωσιασθή από το άφθαστο πατριωτικό μεγαλείο τους και η μνήμη τους δεν έχει τύχει μέχρι στιγμής της οφειλομένης εθνικής και ιστορικής δικαιώσεως.
Το επίσημο κράτος εξακολουθεί να τις αγνοή, μη εμπνεόμενο από τον τρισμέγιστο θρύλο τους, και κανένας Πανεπιστημιακός Διδάσκαλος δεν εμελέτησε στα σοβαρά τις γιγαντομαχίες Βέργας, Διρού και Πολυαράβου, που αν δεν τις παραδέχεται ως ασύγκριτες και ανώτερες όλων των άλλων του Ιερού μας Αγώνος, είναι τουλάχιστον ισάξιες των μαχών του Βαλτετσίου, της Γραβιάς, των Βασιλικών και των Δερβενακίων.
Γιατί κατά τις μάχες αυτές, κατανικήθηκε τρεις φορές ο αήττητος Ιμπραήμ και έχασε τα δύο τρίτα του στρατού του σε νεκρούς και τραυματίες. Και επί πλέον, χωρίς τις νίκες αυτές των Σπαρτιατικών αρμάτων, είναι απόλυτα βεβαιωμένο ότι δεν θα είχαμε το Ναυαρίνο, γιατί απλούστατα, η Επανάσταση θα είχε σβήση.
Ιδιαίτερα μάλιστα στις γυναίκες της Μάνης η Πατρίδα οφείλει όχι μόνο κάτι το σημαντικώτατο και υπέροχο για την ελευθερίαν της, αλλά και κάτι το ανεπανάληπτο και μεγαλειώδες για την ύπαρξη της και την πανένδοξη Ιστορία της.
Αλλά για την περίπτωση των γυναικών της Μάνης ταιριάζει το μεγάλο παράπονο και ο ακράτητος αφορισμός ενός άλλου αδικημένου τραγικού ήρωος. Του ηρωικού και πάνσοφου Παλαμήδη, ο οποίος ζώντας ο ίδιος και πεθαίνοντας από την αχαριστία και αγνωμοσύνη των κρατούντων της εποχής του, ανέκραξε με Ιερή αγανάκτηση:
«Ώ, τλήμων Αρετά, λόγοις άρ’ ήσθα, εγώ δε σε ως έργον ήσκουν» (Ω, ταλαίπωρη Αρετή, λόγια μόνο είσαι, εγώ όμως πίστεψα σε σένα και με έργα σε υπηρέτησα…)
Ώ, Ιερές Σκιές… Μείνετε στο τρισμέγιστο ύψος σας. Ό,τι μεγαλειώδες επράξατε, το κατορθώσατε γιατί υπερπιστέψατε στου Χριστού την Πίστη την Αγία και στης Πατρίδος την Ελευθερία…
Συνεχίστε να σελαγίζετε (φωτίζετε) από τα δυσθεώρητα ύψη του απλησίαστου θεϊκού σας Πανθέου και παραβλέψετε τον ηθικοπνευματικοπατριωτικό μας ξεπεσμό. Μπορεί να ξαναβρούμε και να ξαναπάρει με την εθνική μας πορεία. Το επιβάλλουν και προμηνύουν τα δυσοίωνα σημεία των καιρών και το αξιώνει και επιτάσσει η Ιστορία.


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
http://www.mani.org.gr/istor/verga_diros/verga_diros.htm

ΠΩΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ Κ.ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Ιστορική αναδρομή Μέρος Α΄)

Του Πολίτη Παν.Παπαγαρυφάλλου 
Προέδρου «Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων» 

Το εθνικό θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ως «Μακεδονίας», αποτέλεσε κι’αυτό, όπως όλα τα μεγάλα εθνικά θέματα, αντικείμενο αντιπολιτευτικής διαμάχης ανάμεσα στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ και ακριβέστερα ανάμεσα στους Κ. Μητσοτάκη και του Α. Παπανδρέου, οι οποίοι το χειρίστηκαν και το αντιμετώπισαν ως φθηνοί γυρολόγοι και πραματευτάδες (πάντα ο «κυρίαρχος» ελληνικός λαός τους έχει αδυναμία. Όσο περισσότερο τον εκποίουν τόσο περισσότερο τους χειροκροτά και τους στηρίζει).
Προβαίνω, λοιπόν, στην καταγραφή μερικών χαρακτηριστικών γεγονότων, τα οποία σημάδεψαν την εθνομειοδοτική πορεία του ονόματος της Μακεδονίας.
Ιδού, λοιπόν, τα γεγονότα:
  1. Στις 3 Ιανουαρίου 1992 ο «εθνάρχης» Κ. Καραμανλής, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στέλνει επιστολή στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία γράφει και τα εξής: «Η αυτοαποκαλούμενη ¨Δημοκρατία της Μακεδονίας¨ δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα είτε ιστορικό είτε εθνολογικό να χρησιμοποιεί το όνομα της Μακεδονίας»
  2. Στις 15 Φεβρουαρίου 1992, πραγματοποιείται σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων, υπό την προεδρία του, προκειμένου να χαραχθεί κοινή εθνική γραμμή, αλλά οι αντιθέσεις τους είναι αβυσσαλέες.
  3. Στις 13 Απριλίου 1992, πραγματοποιείται η δεύτερη σύσκεψη, που οδηγεί στην έκδοση ανακοίνωσης, η οποία λέει και τα εξής: «Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ως ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων, μόνο αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση, ότι στο όνομα του Κράτους αυτού δεν θα υπάρξει η λέξη Μακεδονία».
  4. Στις 14 Ιουνίου 1992, νέα πρόσκληση του Προέδρους της Δημοκρατίας, στους πολιτικούς αρχηγούς, αλλά η σύσκεψη δεν έβγαλε λευκό καπνό. Διαφωνίες.
  5. Όμως, η Ελλάδα είναι Μπανανία -έτσι την θέλουν οι ψηφοφόροι- και οι Πρωθυπουργοί της τουλάχιστον υπάλληλοι των ξένων – έτσι τους χαίρεται ο «υπερήφανος» λαός.
Γι’αυτό, στις 23 Ιουνίου του 1992, ο Πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης στέλνει επιστολή στους ηγέτες της Ε.Ε. στην οποία, ανάμεσα στ’άλλα έγραφε: «Μπορούμε να πούμε στα Σκόπια ότι θα τα αναγνωρίσουμε με όποιο όνομα επιλέξουν, το οποίον δεν θα περιλαμβάνει το ¨Μακεδονία¨ αλλά θα έχουν την ελευθερία να αυτοαποκαλούνται με όποιο όνομα επιθυμούν».
Πρόκειται για την έναρξη ανατροπής των συμφωνηθέντων και τή χάραξη της εθνομειοδοσίας.
  1. Μετά από αίτημα των Σκοπίων, στις 7 Απριλίου 1993, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. με την υπ΄ αριθ.817 απόφασή του δέχεται την εισδοχή τους στους κόλπους του με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (FYROM).
Έτσι άρχισε το ρήγμα, και το γιατί και το πως θα μας το πει στο τέλος ο Έλληνοαμερικανός βουλευτής Κρις Σπύρου.
  1. Στις 14 Μαΐου του 1993, δημοσιεύεται το «Σχέδιο-Συνθήκη», που υπογράφεται από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κ. Μητσοτάκη και τον Πρόεδρο των Σκοπίων Γκλιγκόρωφ και γίνεται αποδεκτός ο όρος «NovaMacedonia», τον οποίο θα χρησιμοποιούν τα Σκόπια «για όλες τις επίσημες ανάγκες» όπως έγραφε το άρθρο 5.
  2. Οι Σκοπιανοί, διαπιστώνοντας την τερατώδη υπαναχώρηση της «υπερήφανης» κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπαναχωρούν από την πιο πάνω Συμφωνία, αρνούμενοι την εφαρμογή της, γιατί απαιτούν κι’άλλες υποχωρήσεις της Ελλάδας.
  3. Τελικά, και με την έγκριση των Αμερικανών μεσολαβητών καθιερώνεται η πανηγυρική αναγνώριση των Σκοπίων ως «Νέα Μακεδονία», σύμφωνα και με την πιο πάνω απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας (Αριθ. Απόφ. 817/1993) Τα πεπραγμένα αυτά του Κ. Μητσοτάκη επικυρώνει ο Α. Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ όταν γίνονται κυβέρνηση. (Τα όσα καταγράφηκαν πιο πάνω περιέχονται στο έργο μου: «Το χρονικό της Εθνικής Μειοδοσίας του Ονόματος της Μακεδονίας, στη δεκαπενταετία 1990-2005», εκδ. «Γεωργιάδης», Αθήνα 2005, σελ. 12-18, Πωλείται στη μισή τιμή από το βιβλιοπωλείο των εκδ. «Πελασγός» – Ι. Γιαννάκενας, Χαρ. Τρικούπη 14).
  4. Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει. Ξανάρχεται στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ με το «λαό στην εξουσία»!Άλλη απάτη ολκής. Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη του 1993 συνέρχεται στις Βρυξέλλες η Σύνοδος πρωθυπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. Πηγαίνουν εκεί Παπανδρέου και Πάγκαλος αλλά δεν εμφανίζονται για να θέσουν το πρόβλημα της ονομασίας. Υποδύονται τους ασθενείς (με κάποια φευγαλέα παρουσία του Πάγκαλου) και περιορίζονται στις αγορές από καταστήματα των Βρυξελών(βλ. όπ.π. σελ. 23-24).
Αυτός ο «κυρίαρχος» λαός όλο πολιτική σαβούρα ψηφίζει, γιατί θέλει να κυλιέται μέσα σ’ αυτή.
Ο ξένος τύπος έγραφε με κακεντρέχεια: «Η γυναίκα του Παπανδρέου διοικεί τώρα την Ελλάδα» (βλ. όπ.π. σελ. 26 όπου αναφορές στις εφημερίδες της 4-1-1994).
  1. Ο πολύς υπουργός του ΥΠΕΞ Θ. Πάγκαλος, υπονομεύει, αυτή τη Σύνοδο Κορυφής, δηλώνοντας ότι: «Ο έλεγχος της Ευρώπης για το Σκοπιανό χάθηκε», ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη μετατροπή του ζητήματος από Ευρωπαϊκό σε «διμερές» (βλ. οπ.π. σελ. 26).
  2. Τo ΠΑΣΟΚ ή μάλλον η ηγεσία του, με την σκόπιμα έωλη πολιτική του στο εθνικό θέμα, προετοιμάζει τον απ’ ευθείας διάλογο με τα Σκόπια, παρά το γεγονός ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ψεύδεται ασυστόλως και εσκεμμένως δηλώνοντας: «Ο Διάλογος με τα Σκόπια αποτελεί απαράδεκτη εθνική ενέργεια. Το όνομα της Μακεδονίας είναι αδιαπραγμάτευτο» (βλ. όπ.π. σελ. 27, όπου και αναφορές στον Τύπο των ημερών).
ΟΧΙ! «Απαράδεκτος» δεν αποδείχθηκε ο διάλογος με τα Σκόπια. Απαράδεκτος αποδεικνύεται ο «κυρίαρχος» ελληνικός λαός γιατί χρόνια και χρόνια κάνει συλλογικό χαρακίρι και ταυτόχρονα δολοφονεί και την Ελλάδα με τις τυχοδιωκτικές του επιλογές!
  1. Με επίσημα κείμενα, προγράμματα, Διακηρύξεις και πρωθυπουργικές ομιλίες στη Βουλή -έτσι λέγεται κομψά- το ΠΑΣΟΚ κηρύσσει στην Ελλάδα και τον Κόσμο ότι δεν πρόκειται ποτέ να δεχθεί σύνθετη ονομασία. Να, μερικές διαβεβαιώσεις του:
α. Στο προεκλογικό του πρόγραμμα του 1993 διαβάζουμε και τα εξής: «Δεν πρόκειται ν’ αναγνωρίσουμε καμιά ξένη εθνική ή κρατική οντότητα που προσπαθεί να διαμορφώσει επίπλαστη εθνική συνείδηση στους κατοίκους της παραχαράσσοντας την ελληνική ιστορία και το πολιτισμό μας και χρησιμοποιώντας ως όνομα τη λέξη Μακεδονία ή τα παράγωγά της».
β. Απάτη στην απάτη, ψέμα στο ψέμα το ΠΑΣΟΚ θριαμβεύει στις εκλογές και γίνεται ξανά κυβέρνηση. Ο «Χαρισματικός» Παπανδρέου σπεύδει να δηλώσει: «Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων… επιθυμώ να επαναλάβω την απόφασή μας να μην αναγνωρίσουμε το κράτος αυτό με όνομα που να περιέχει τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγά της» (βλ. το πιο πάνω έργο μου σελ. 29 όπου ως πηγή έχει τα Επίσημα Πρακτικά της Βουλής της 23-10-1993, σελ. 16).
γ. Πάμε στη «Διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου του ΠΑΣΟΚ», το 1993, η οποία μας διαβεβαιώνει: «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να αναγνωρίσει στα βόρεια σύνορά της Κράτος στο όνομα του οποίου θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία» ενώ ταυτόχρονα «απέκρουε κάθε ενδοτική στάση»
δ. Το αποκορύφωμα της Πασοκικής Εθνικής απάτης: Το Μάρτιο 1993, το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη γιατί «δέχθηκε τη διπλή ονομασία, η οποία περιείχε και τη λέξη Μακεδονία»
Στις 27 Μαρτίου, γίνεται η συζήτηση στη «Βουλή» – σ’αυτό το χάλκειο της διαφθοράς και του πλυντηρίου της ανομίας, όπως τη λένε οι ίδιοι- όπου ο Παπανδρέου βροντά και αστράφτει ως νεφεληγερέτης Δίας, όπως θα έλεγε και ο Όμηρος.
Ανεβαίνοντας στο βήμα είπε και τούτα: «Επαναλαμβάνω και σήμερα. Η πρότασή μας είναι σαφής και συγκεκριμένη: Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρόκειται να αναγνωρίσει ως κράτος με όνομα στο οποίο περιέχεται ο όρος Μακεδονία ή τα παράγωγά της… Θα ήθελα να τονίσω ότι τα Σκόπια αποτελούν την καρδιά, το καίριο θέμα, το οποίο θα συζητηθεί με αυτή την πρόταση δυσπιστίας… Το όνομα ¨Μακεδονία¨ είναι ούτως ή άλλως, όχυμα αλυτρωτισμού. Πολλοί λένε ότι το όνομα είναι δευτερεύον. Όμως πρέπει να καταστεί σαφές προς όλους ότι οποιαδήποτε υπονομευτική και αποσταθεροποιητική κίνηση των Σκοπίων -αυτό το φυτευμένο σκόπιμα κρατίδιο- δεν θα είχε καμιά σημασία και συνέπεια, αν δεν υπήρχε στην ονομασία του η χρήση του όρου ¨Μακεδονία¨, της λέξης Μακεδονία. Είναι η πηγή του προβλήματος. Είναι το Πρόβλημα…» Αστράφτει και βροντά ο πολεμιστής του 40, ως νοσοκόμος στο Αμερικανικό Νοσοκομείο, και ως «αγωνιστής» κατά της δικτατορίας του ΄67 διαμένοντας στα Ευρωπαϊκά ξενοδοχεία! Συνεχίζοντας λέει: «Τα εθνικά θέματα δεν είναι δυνατόν να γίνονται κλωτσοσκούφι στις εσωκομματικές διενέξεις της Νέας Δημοκρατίας. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από τυχοδιωκτισμούς…» (βλ. οπ.π. σελ. 30 με πηγή «Πρακτικά» Βουλής, συνεδρίαση ΡΒ’, της 27-3-1993, σελ. 5026-5028.)
Αυτά τα πατριωτικά διεκήρυσσε, χτυπώντας ξανά την πόρτα της εξουσίας, ο μέγιστος των συγχρόνων πολιτικών τυχοδιωκτών της Ελλάδας, υποστηριζόμενος και θαυμαζόμενος από εκατομμύρια κοπρίτες ψυφοφόρους.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΠΙΤΖΑΚΗΣ, Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ

Νίκος Γιαπιτζάκης: Ο γενναίος αξιωματικός με το μαρτυρικό τέλος
Της Έυας Λαδιά
 
«Πηγή»: Κώστα Μυγιάκη, Νίκος Γιαπιτζάκης: Τιμή στην Ελληνική Χωροφυλακή.
 
Όταν στα 1938 πήγε ο νέος ενωμοτάρχης να καλύψει την κενή θέση της διοίκησης στο Σταθμό Χωροφυλακής Πηγής οι χωριανοί εντυπωσιάστηκαν. Ήταν ένας όμορφος, ψηλός άντρας, με θεληματικό πηγούνι και βλέμμα που σε κέρδιζε. Με τον καιρό αποδείχτηκε πόσο ευσυνείδητος και σπάνιος χαρακτήρας ήταν. Εκπροσωπούσε το νόμο και επέβαλε την τάξη με δικαιοσύνη και αμεροληψία. Οι Πηγιανοί με τον καιρό τον λάτρεψαν. Τον θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο και το έδειχναν με κάθε τρόπο.
 
Πολλές φορές σε κοινωνικές εκδηλώσεις δήλωνε με περηφάνια πως νιώθει Πηγιανός. Κι ο πρόεδρος της κοινότητας Αντώνιος Βουρβαχάκης διαβεβαίωνε πως και το χωριό ένιωθε δικό του άνθρωπο τον λεβέντη ενωμοτάρχη. Και ήξερε πως θα προσυπέγραφαν τη διαβεβαίωσή του αυτοί και όλοι οι χωριανοί.
 
Ο Γιαπιτζάκης καύχημα των Σφακίων και του Αποκόρωνα, αισθανόταν οικείο το κλίμα της ηρωικής Πηγής που ανταποκρινόταν επάξια στις βιωματικές του μνήμες.
 
Οι εποχές δεν ήταν οι καλύτερες. Η δικτατορία του Μεταξά έβαζε σε δοκιμασία συνειδήσεις ανθρώπων που ήθελαν απλά την ησυχία τους. Οι σχέσεις στηρίζονταν στο βαθμό που αισθανόταν καθένας έτοιμος να υπερασπιστεί τις ιδεολογικές του θέσεις με την ανάλογη συνέπεια.
 
Κι ήρθε ο πόλεμος
 
Ο πόλεμος του '40 τον βρήκε στις επάλξεις του καθήκοντος να συντονίζει τις ενέργειες των πατριωτών και να καταθέτει τη δική του συμβολή όπου η πατρίδα το χρειαζόταν. Είχε άριστες διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες. Αυτό του το είχε επισημάνει εκδηλώνοντας με κάθε τρόπο τη συμπάθειά του και ο θρυλικός ηγούμενος Αρκαδίου και Πηγιανός Διονύσιος Ψαρουδάκης.
 
Ο Νικόλαος Γιαπιτζάκης πρωτοστατούσε σε κάθε κίνηση για να εφοδιαστούν με ζεστά μάλλινα ρούχα οι φαντάροι μας που πολεμούσαν στο μέτωπο. Συστήνει σε όλα τα χωριά της δικής του δικαιοδοσίας εθελοντικές ομάδες. Εκεί συμμετέχουν και μαθητές Δημοτικού με πίστη και ενθουσιασμό. Ακόμα και τα μικρά παιδιά είχε επηρεάσει με τον πατριωτισμό και τη φιλότιμη δράση του. Η σκέψη του ήταν διαρκώς εκεί στο Μέτωπο και θα έδινε τα πάντα να ήταν κι εκείνος εκεί στην πρώτη γραμμή.
 
Πενθούσε ο ίδιος πριν ανακοινώσει σε οικογένειες το θλιβερό μαντάτο για τους αγαπημένους που έπεσαν στο πεδίο της τιμής υπέρ πατρίδος. Ο τρόπος που το ανακοίνωνε βοηθούσε την περηφάνια να μετριάσει την οδύνη του φοβερού αγγέλματος στις ψυχές των χαροκαμένων γονέων. Κι όταν τέλειωνε τα ημερήσια καθήκοντά του έπαιρνε με τη σειρά τα σπίτια που είχαν συγγενή στο μέτωπο με μια καλή κουβέντα για τον καθένα. Ήξερε να εμψυχώνει και να μεταδίδει την πίστη του για την αίσια έκβαση του αγώνα. Έφευγε από κάθε σπίτι με την αίσθηση ότι άφηνε πίσω του ανθρώπους με θάρρος και δύναμη για την όποια δυσκολία ή συμφορά τους περίμενε.
 
Οι νικηφόρες προελάσεις του στρατού μας που έκαναν τις καμπάνες να χτυπούν χαρμόσυνα, παρέσυραν σε ξέφρενους ρυθμούς ενθουσιασμού τον ηρωικό ενωμοτάρχη. Γλέντι γινόταν στην πλατεία της Πηγής. Κι ο πόλεμος γινόταν σύννεφο που διαλυόταν σιγά σιγά.
 
Μέχρι που το χιτλερικό τέρας άπλωσε τα θανατερά πλοκάμια του και στο νησί.

Στη Μάχη της Κρήτης
 
Ο Διονύσιος Ψαρουδάκης, παρά τα 60 του χρόνια και την κλονισμένη υγεία του, σαν άλλος Παπαφλέσσας πήρε τα χωριά να ξεσηκώνει τον κόσμο για να πάνε να πολεμήσουν τους εισβολείς που κατέβαιναν από τον ουρανό σαν βροχή θανάτου.
 
Ο Γιαπιτζάκης είχε επίσης συμβάλει αποτελεσματικά με τους λίγους άντρες του στις μάχες γύρω από το αεροδρόμιο της Πηγής.
Η συνάντηση με τον Ψαρουδάκη ήταν καθαρά για την οργάνωση του αγώνα.
 
Μετά τον πύρινο πατριωτικό λόγο που έβγαλε ο Διονύσιος μιλώντας πάνω στη χαβούζα της Πηγής, ανέβηκε στο σταθμό της χωροφυλακής και συσκέφτηκε για αρκετή ώρα με το Γιαπιτζάκη. Έπειτα καθένας αφοσιώθηκε στο δικό του μετερίζι.
 
Ο γενναίος ενωμοτάρχης, αφού είχε συντονίσει τις ομάδες και τους έδωσε τις πρώτες κατευθύνσεις, καθώς και τα πρόχειρα όπλα που βρέθηκαν από δω κι από 'κει τους καθοδήγησε για τη συνέχεια. Κι έπειτα επιδόθηκε στο να συγκεντρώνει οπλισμό από τους σκοτωμένους ναζί για να ανεφοδιάζει τους άνδρες με πιο σύγχρονα μέσα άμυνας.
 
Στις 29 Μαΐου 1941, γύρω στις 10.30 το πρωί φάνηκε στην Πηγή η πρώτη μηχανοκίνητη φάλαγγα. Πάγωσε το αίμα όσων βρέθηκαν κοντά. Ο Γιαπιτζάκης με τους άνδρες του υποχώρησε στη Μέση για να αναδιοργανωθεί. Ήταν γενναίος αλλά και συνετός. Μετρούσε στη συνείδησή του η τύχη των ανθρώπων που υπηρετούσαν την πατρίδα υπό τις διαταγές του.
 
Σύντομα όμως επιστρέφει στη βάση του. Είχε αρχίσει να έχει τύψεις συνείδησης όσο περνούσε η ώρα. Η θέση του ήταν στην Πηγή.
 
Το τίμημα μιας ηρωικής πορείας
 
Τα αντίποινα που είχαν ξεκινήσει στα γύρω χωριά έκαναν τους φίλους του Γιαπιτζάκη να τρομάζουν για την τύχη του. Για παραδειγματισμό η συμπεριφορά στους παράγοντες κάθε χωριού από τους κατακτητές ήταν αμείλικτη.
 
Ο διοικητής Χωροφυλακής Ρεθύμνης Γεώργιος Χαλκιαδάκης, που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα τον καλεί στο γραφείο του και του ανακοινώνει τη μετάθεσή του στην Αμνάτο. Αποφεύγει να του εξηγήσει τους λόγους που είναι εμφανείς για τους ψύχραιμους παρατηρητές.
 
Με πρωτοφανές πείσμα ο Γιαπιτζάκης αρνείται την ευκαιρία να σωθεί. Αργότερα η ρομαντική φύση των ανθρώπων θα αφήσει να αιωρείται στην προφορική παράδοση η σκιά μιας ανεκπλήρωτης αγάπης. Γιατί όχι; Μπορούν οι αναποδιές και οι μιζέριες της ζωής να εμποδίσουν τον έρωτα να ανθίζει στις καρδιές;
 
Στην περίπτωση του Γιαπιτζάκη δεν υπάρχει καμιά εξακριβωμένη πληροφορία. Ίσως και με αυτό τον τρόπο θα θέλησαν οι Πηγιανοί να κρατήσουν για πάντα δικό τους τον γενναίο ενωμοτάρχη.
 
Οι στιγμές που ακολούθησαν θυμίζουν το μαρτύριο και τη θυσία του Θεανθρώπου. Κι ας μην θεωρηθεί υπερβολή η σύγκριση αυτή.
Η μέρα της μεγάλης θυσίας
 
Τη Δευτέρα 16 Ιουνίου 1941, στις 10:00 το πρωί, γερμανικό απόσπασμα συλλαμβάνει το Νίκο Γιαπιτζάκη και τον οδηγεί να δικαστεί σε ένα πρόχειρο στρατοδικείο που είχε στηθεί στη βίλα Νικολάου Ασκούτση. Από την πρώτη στιγμή ο άτυχος ενωμοτάρχης αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη λύσσα. Οι κατηγορίες σε βάρος του σοβαρές. Εμπλέκεται σε έντονη πολεμική δράση και ευθύνεται για την απώλεια Γερμανών στρατιωτών.
 
Για να αποσπάσουν ομολογία καταφεύγουν στις προσφιλείς τους μεθόδους. Ο Γιαπιτζάκης κρατά το στόμα του κλειστό.
Οι στρατοδίκες καλούν τρεις Πηγιανούς που ήταν τα καταστήματά τους κοντά στην πλατεία και σίγουρα κάτι θα είχαν αντιληφθεί από τη δράση του ενωμοτάρχη.
 
Ήταν ο Γρηγόρης Βογιατζής, ο Αλκιβιάδης Σπανδάγος και ο Κυριάκος Βογιατζόγλου, που αργότερα θα εκτελεστεί στις φυλακές Αγυιάς.
 
Αν και απειλείται σοβαρά η ζωή τους και μέχρι να καταθέσουν η πίεση από την πλευρά των γερμανών είναι αφόρητη εκείνοι αρνούνται κάθε κατηγορία που βαρύνει τον Γιαπιτζάκη.
 
Ο ηρωικός αξιωματικός ακούει τις καταθέσεις και ξεχνά τους πόνους του. Οι Πηγιανοί είναι κοντά του. Κι αυτοί οι τρείς λεβέντες δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους. Αισθάνεται να ξεχειλίζει από ευγνωμοσύνη. Αν ήθελαν θα τον είχαν κάψει. Γιατί τόσο ο καφετζής, όσο και ο έμπορος και ο κουρέας γνώριζαν με κάθε λεπτομέρεια τη δράση του. Στάθηκαν όμως στο ύψος κάθε πατριώτη. Τίμησαν τον τόπο τους και τη γενιά τους.
 
Οι μόνοι μάρτυρες κατηγορίας είναι τώρα αλεξιπτωτιστές. Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία μετά την άρνηση των τριών Πηγιανών να καταθέσουν όσα τους επέβαλαν να πουν οι Γερμανοί.
 
Ο Γιαπιτζάκης παίρνοντας κουράγιο από τη συμπαράσταση των Πηγιανών φίλων του εξακολουθεί να αρνείται τις κατηγορίες. Και ο Γερμανοί αφρίζουν από το κακό τους.

Απάνθρωπα βασανιστήρια
 
Μεταφέρουν τον αιχμάλωτό τους σε ένα ερειπωμένο σπίτι εκεί κοντά και αρχίζουν να τον υποβάλουν σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Επιμένουν να τον υποχρεώσουν να ομολογήσει ποιους όπλισε, πόσους και ποιους πολίτες οργάνωσε σε ομάδες και σε ποια σημεία του αεροδρομίου της Πηγής πολέμησε κατά των αλεξιπτωτιστών.
 
Το σώμα του άτυχου αξιωματικού μεταβάλλεται σε μια άμορφη μάζα από σάρκες και αίμα αλλά τα χτυπήματα σε όλο του το βασανισμένο κορμί συνεχίζονται.
 
Σύντομα αντιλαμβάνονται το μαρτύριό του γείτονες και παρακολουθώντας αθέατοι κλαίνε και υποφέρουν ψυχικά, αδυνατώντας να βοηθήσουν τον λατρεμένο τους φίλο.
 
Ο Γιαπιτζάκης παρά τους αφόρητους πόνους επιμένει να αρνείται κάθε κατηγορία.
 
Κάποια στιγμή κατά το μεσημέρι τον σέρνουν καθώς είναι ανήμπορος να περπατήσει πίσω στη βίλα Ασκούτση. Εκεί του απαγγέλλεται η θανατική του καταδίκη.
 
Για λόγους εκφοβισμού περνούν τον αγνώριστο από τα μαρτύρια ενωμοτάρχη από τον κεντρικό δρόμο της Πηγής Τον έχουν φορτώσει με σκαπάνη και φτυάρι για να ανοίξει τον τάφο του.
 
Εκείνος μετά βίας προχωρά Προσπαθεί όμως να μη χάσει την αξιοπρεπειά του ακόμα κι αυτή την τραγική στιγμή.
 
Φθάνουν στον τόπο της εκτέλεσης δίπλα στην όχθη του ποταμού Τον υποχρεώνουν να σκάψει το λάκκο του ακολουθώντας μια ακόμα απάνθρωπη μέθοδο που δείχνει το μέγεθος της θηριωδίας του. Του επιβάλλουν κάθε τόσο να ξαπλώνει για να διαπιστωθεί αν το άνοιγμα τον χωρά. Ο Γιαπιτζάκης με το μεγαλείο ημιθέου υπομένει στωικά και τα νέα μαρτύρια. Ξέρει πως έφθασε στο τέλος χωρίς να ανοίξει το στόμα του να καταδώσει πατριώτες. Κι είναι περήφανος. Κάποια στιγμή που δοκιμάζει πάλι κατόπιν διαταγής τον τάφο του ο λοχίας Χόρτση τον σημαδεύει με το αυτόματο. Σε λίγο αποκολλάται το κεφάλι από το σώμα του ήρωα. Επιτέλους λυτρώθηκε. Τρεις γυναίκες που έτυχε να παρακολουθήσουν αθέατες την εκτέλεση επιστρέφουν θρηνώντας στο χωριό και ανακοινώνουν το θλιβερό μαντάτο. Η Πηγη βυθίζεται στο πένθος. Κανένας δεν ησυχάζει όσο σκέπτεται που αναπαύεται το μαρτυρικό κορμί του αγαπημένου τους ενωμοτάρχη. Και την επομένη τρεις λεβεντόψυχες Πηγιανές αποφασίζουν να πάνε να ζητήσουν το σώμα για ταφή στο νεκροταφείο της Πηγής.
 
Είναι οι εθελόντριες αδελφές νοσοκόμες Ευγενία Χαλκιαδάκη Κωστοκανελλη, Ευαγγελία Μυγιάκη και Ιωάννα Τριποδιανάκη.
Επειδή υπηρετώντας στο στρατιωτικό χειρουργείο είχαν φροντίσει και γερμανούς τραυματίες είχαν την τόλμη να υποβάλουν το αίτημα αυτό. Έχουν μαζί τους ακόμα τρεις Πηγιανές και τον Μανόλη Χατζάκη γερμανομαθή που τους βοηθά στη μετάφραση.
Ακόμα κι ο Γερμανός διοικητής ταράζεται μπροστά στο θάρρος των γυναικών. Κλονίζεται από το αίτημα που θυμίζει σε ποια χώρα βρίσκεται. Αναγκάζεται να δεχτεί απλά θέτει τον όρο να μην τον περάσουν από κεντρικό σημείο, αλλά να τον μεταφέρουν περιμετρικά στο νεκροταφείο. Τελευταίος όρος να ταφεί χωρίς επιμνημόσυνη δέηση.
 
Αυτό κι έγινε. Τις επόμενες μέρες φάνηκε έμπρακτα η αγάπη των Πηγιανών στον ενωμοτάρχη τους. Κάθε μέρα μια γυναίκα από το χωριό προφασιζόμενη ότι τελεί δέηση για συγγενή της έκανε το καθήκον τους απέναντι στη μνήμη του γενναίου αξιωματικού.
Ο Κώστας Μυγιάκης δημοσίευσε τα στοιχεία για αιώνιο μνημόσυνο του ηρωικού αξιωματικού. Και η προτομή του σε κεντρικό σημείο προσέξαμε πως έχει πλάι ακόμα και σήμερα ένα καντήλι Τυχαίο;

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ η ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, Ο ΠΡΩΤΟΠΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΙΣ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ 1771


Ο Ιωάννης Βλάχος γεννήθηκε στην Ανώπολη Σφακίων, ένα ορεινό χωριό σε ύψος 600μ., περί τα δύο χιλιόμετρα από την θάλασσα, στην θέση της αρχαίας ομώνυμης πόλης, φέουδο των Σκορδιλών κατά την Βυζαντινή περίοδο. Η ακριβής ημερομηνία γεννήσεώς του δεν είναι εξακριβωμένη. Πιθανολογείται όμως ότι γεννήθηκε το 1722 ή το 1730.
Το "Βλάχος" δεν είναι βέβαιο αν ήταν όντως αληθινό επίθετο ή προσωνύμιο. Έμεινε περισσότερο γνωστός στην ιστορία με το προσωνύμιο "Δασκαλογιάννης", λόγω του ότι επειδή ήταν πολύ μορφωμένος, τον αποκαλούσαν "δάσκαλο". (Ο Δάσκαλος, ο Γιάννης). Ο όρος "Δασκαλογιάννης", θεωρείται αυθαίρετος, παρ' ότι έχει επικρατήσει στις μέρες μας. Με το όνομα επίσης τούτο αναφέρεται και σε τουρκικό έγγραφο του 1750: "Bente Daskalo Vani Vazici Kasteli Mezbur = Ο δούλος Δάσκαλος Γιάννης, γραμματικός του Καστελίου".

Ο Δασκαλογιάννης υπήρξε ένας από τους πλέον εγγράμματους, μορφωμένους και πολυταξιδεμένους Σφακιανούς. Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος καραβοκύρης που τον μόρφωσε στο εξωτερικό, πιθανότατα στην Ιταλία όπου σπούδαζαν τότε κι άλλοι Κρητικοί, αφού μιλούσε την ιταλική γλώσσα.

Στην εμφάνιση ήταν άντρας μετρίου αναστήματος, ανδροπρεπής και εύχαρις σαν χαρακτήρας. Είχε φυσική ευφράδεια και έπειθε εύκολα αφού είχε το σπάνιο χάρισμα της ρητορικής ηγεσίας.

Η οικογένειά του αποτελούνταν από τέσσερα αδέρφια, το Νικόλαο ή Χατζή Σγουρομάλλη, τον Παύλο, το Μανούσο και τον Γεώργιο. Η γυναίκα του λεγόταν Σγουρομαλλίνη ή Ξανθομαλλίνη, με καταγωγή από το Ρέθυμνο και μαζί της είχε αποκτήσει τέσσερις κόρες και δύο γιους. Την Μαρία, την Ανθούσα, την Ελευθερούσα, το όνομα της τέταρτης δεν αναφέρεται πουθενά, τον Ανδρέα και τον Νικολάκη.

Στην κατοχή του ο Δασκαλογιάννης είχε τέσσερα τρικάταρτα καράβια κι ο ίδιος ταξίδευε με αυτά στα λιμάνια της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας. Είχε, μαζί με τ’ αδέρφια του, ναυτικά «πρακτορεία» στα κυριότερα λιμάνια και σε πολλά ελεύθερα Ελληνικά νησιά, όπως στα Κύθηρα.

Κήρυξε την επανάσταση στα Σφακιά με 1.300 άνδρες και με την ελπίδα ότι η ενέργειά του θα προκαλούσε γενικό ξεσηκωμό. Η συνέχεια όμως τον διέψευσε και όταν είδε ότι ο σκληρός και αιματηρός αγώνας ήταν καταδικασμένος, αναγκάστηκε να παραδοθεί πιστεύοντας στην υπόσχεση των Τούρκων ότι θα σταματούσαν τις σφαγές και θα έδιναν αμνηστία. Τον έγδαραν όμως ζωντανό στις 17 Ιουνίου 1771 στην πλατεία Ατ Μεϊντάν του Ηρακλείου μπροστά στο πλήθος!


...Στις 17 Ιουνίου 1771 το πρωί, ο πασάς φώναξε ένα βάρβαρο γενίτσαρο, ειδικό στους βασανισμούς, και του παράδωσε τον Δάσκαλο.

- Θέλω το θάνατο σκληρό και στην μεγάλη πλατεία.

Ο "ειδικός" κάλεσε σε σύσκεψη την παρέα του και βρήκαν τον τρόπο που θα σκότωναν τον Δάσκαλο. Τον έσυραν στους δρόμους. Μαζεύτηκαν τα μπουλούκια απ’ όλες τις γειτονιές. Άκουσαν οι Χριστιανοί την βοή να σηκώνεται από τις τέσσερις άκρες της πολιτείας και μαντάλωσαν τα σπίτια τους. Οι φονιάδες ξεκίνησαν για την πλατεία της ανατολικής πύλης του Μεγάλου Κάστρου.
Μπροστά έσερναν τον μελλοθάνατο και πίσω ακολουθούσαν άγριοι και πολεμικοί οι ηρωικοί γενίτσαροι, έτοιμοι να δείξουν την ανδρεία τους πάνω στον δεμένο Δασκαλογιάννη. 


Ήρθαν μαραγκοί, έμπηξαν τέσσερις πασσάλους στο χώμα, κάρφωσαν σανίδες κι έκαναν ένα κάθισμα ψηλό.

- Γιάε που θα σε κάτσω, Δάσκαλε, στον θρόνο σαν τον μητροπολίτη, έλεγε ο δήμιος.

Ο Δάσκαλος άκουε και δε μιλούσε. Είχε το κεφάλι ίσιο όσο γινόταν. Κείνη την ώρα, στην πλατεία του Μεγάλου Κάστρου, ένιωθε πως κρινόταν η Κρήτη στο πρόσωπό του κι έκανε κουράγιο κι έσφιγγε τα δόντια του να μην την προσβάλει. 

Με τον φριχτό θάνατο που του ετοίμαζαν οι Τούρκοι, λογάριαζαν πως θα γελοιοποιούσαν τον πρώτο επαναστάτη της Κρήτης. Αυτό το καταλάβαινε ο Δάσκαλος και μάζευε την δύναμή του να δώσει την ύστερη μάχη...

Όταν τέλειωσε ο "θρόνος" τον σήκωσαν και τον κάθισαν επάνω. Του ’δεσαν χέρια και πόδια, του ’δεσαν και το κορμί γερά να μην μπορεί να κινηθεί και σάλπισαν.

Τότε ήρθε ένας γενίτσαρος με ξυράφι στο χέρι. Ανέβηκε στον "θρόνο", άρπαξε τον μάρτυρα απ’ τα μαλλιά και άρχισε να τον γδέρνει σιγά-σιγά, μαστορικά, σαν να τον ξύριζε. Έκοβε λουρίδες από το κεφάλι μέχρι το στήθος κι ύστερα άλλες προς την ωμοπλάτη! 
Φρίκιασε ο όχλος να δει τέτοιο θέαμα. Πήδηξαν τα αίματα και γέμισαν τα χέρια των δημίων. Ο "ειδικός" έπαιρνε τις λουρίδες και τις πετούσε πάνω στο πλήθος:

- Τζάμπα πετσί για τα στιβάνια σας!

Μπροστά του έβαλαν ένα καθρέπτη για να μεγαλώσουν την οδύνη του. Έπειτα έφεραν δεμένο τον αδερφό του, Χατζή Σγουρομάλλη και όταν είδε ο ένας τον άλλο, "εμουγκαλίσθησαν ως βόες δις και τρις" κατά την έκφραση του ιστορικού. Από την στιγμή αυτή ο Σγουρομάλλης τρελάθηκε!

Εκείνο, όμως, που περίμεναν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, δεν έγινε! Μάταια λογάριαζαν πως ο Δάσκαλος θα ούρλιαζε, θα ’κλαιγε, θα γύρευε έλεος... Εκείνος πάλευε σαν άντρας περήφανος με τους φοβερούς πόνους! Κάθε φορά που το ξυράφι έκοβε το κορμί του, ακουγόταν ένα πνιχτό μουγκρητό... Τίποτε άλλο!

Ο όχλος εκνευρίστηκε από την αντοχή του! Ένιωθαν πως τούτος ο γκιαούρης περιφρονούσε τον θάνατο και τους δημίους του, κέρδιζε μια κρατερή μάχη μέσα στην καρδιά του Μεγάλου Κάστρου και αποθηριώθηκαν. Ύβρισαν τον Χριστό και τους Κρητικούς και απείλησαν γενική σφαγή για μια στιγμή.

Ένας Τούρκος, ο Χασάν Μαράζης, διηγήθηκε σε βαθιά γεράματα, την εντύπωση που του ’κανε ο ηρωικός θάνατος του Δασκάλου. Ήταν τότε νέος και φανατικός. Έβλεπε τον καπετάνιο να παλεύει συγκρατημένος με τα βασανιστήρια και τρόμαξε: "Αυτός δεν ήταν άνθρωπος, μα την πίστη μου".

Οι δήμιοι, όμως, συνέχισαν και μετά τον θάνατό του να κόβουν το δέρμα του νεκρού και να το πετούν στον όχλο!

Για να πιστέψουν πως πέθανε τον άφησαν πάνω στα ξύλα δυο μέρες, να τον σαπίσει ο καλοκαιρινός ήλιος. Ύστερα έβαλαν δυο ραγιάδες και τον έθαψαν σ’ ένα λάκκο, μια δεκαριά βήματα νοτιοανατολικά από την γωνία της Ακ-Τάμπιας. Εκεί σκέπασε το λείψανό του το χώμα του Κάστρου κι η λησμονιά.

Το άγαλμα του Δασκαλογιάννη στην γενέτειρά του, Ανώπολη Σφακίων.
Η είδηση του μαρτυρικού θανάτου του Δασκαλογιάννη συγκλόνισε τα Σφακιά. Οι καπετάνιοι, που έμειναν με το τουφέκι στα χέρια πάνω στα ερείπια, ορκίστηκαν εκδίκηση!
Συνέχισαν τις επιδρομές κατά των αγάδων και τρία χρόνια αργότερα εξόντωσαν και τον πανίσχυρο Αληδάκη και τις εκατοντάδες των ανθρώπων του πυρπολώντας τον πύργο του και καταστρέφοντας τα υποστατικά του!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
SECRET REAL TRUTH

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



ἐπισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ
ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ
ο
ἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν. –

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9AYAjQboFh1_5M3bFMvoiwdv6qY5bDyiuBuwvPV3Yjtp1ZG3BAXNnY5CWdpxeWu7FvNRIyWEpe_RHBqBZHx93XDCYKW4LJe3j_4jgmwduvaKGVqaTsCSNu7bWjJSewd6rxVoBPh5kloo/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters