8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1822 - 1922 - 1944 : ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Της Ελίνας Μαστέλλου-Γιαννάκενα

1822: Ήταν 8 Σεπτεμβρίου κι ο οθωμανικός στόλος
από τη Μονεμβασιά κίνησε ν’ ανεφοδιάσει το Παλαμήδι τ’ Αναπλιού,
που το πολιορκούσαν απ’ την στεριά ο Δημήτριος Υψηλάντης
με τα παλληκάρια του και από την θάλασσα η Κυρά των Σπετσών Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα με τα πλεούμενά της....
Ο γέρων-άρχων των Σπετσών Χατζηγιάννης Μέξης
είχε λάβει απόφαση να οργανώσει την άμυνα του νησιού.
Μεγάλη ναυμαχία έγινε, κινδύνεψε ο ελληνικός στόλος,
Μιαούλης και Πιπίνος… Κι εφόρμησε με το πυρπολικό του
ο ηρωϊκός σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης
και πυρπόλησε την τουρκική ναυαρχίδα
κι ο οθωμανικός στόλος τράπηκε σε φυγή.
Πάνω στον κάβο του Φαναριού, σε θέση σπουδαία και περίοπτη,
στον χώρο του Παλιού Λιμανιού, εκεί που βρισκόταν “ο Προμαχώνας”,
το ισχυρότερο κανονιοστάσιο των Σπετσών,
βρίσκεται η Ορθόδοξη εκκλησιά της Παναγίας της Αρμάτας,
εις ανάμνησιν της μεγάλης νίκης…

1922: Η Μικρασία κατέρρεε, το μέτωπο στον Σαγγάριο είχε σπάσει…
Οι στρατιώτες προσπαθούσαν να σώσουν ζωή και τιμή…
8 Σεπτεμβρίου τιμάται η μνήμη των Μητροπολιτών:
Ζήλων Ευθυμίου, Κυδωνιών Γρηγορίου,
Σμύρνης Χρυσοστόμου, Ικονίου Προκοπίου,
Μοσχονησίων Αμβροσίου,
που μαρτύρησαν με φρικτά βασανιστήρια…
Ο Ελληνισμός σύρθηκε σαν αμνός στην σφαγή,
στα «αμελέ ταμπουρού» (τάγματα εργασίας) στα βάθη της Ανατολής,
στην προσφυγιά και την φτώχεια…
Όσοι επέζησαν, πονεμένοι, χήρες, ορφανά,
πεινασμένοι, παγωμένοι από το κακό που τους είχε βρει,
με τις βασανισμένες τους ψυχές αλύτρωτες και μόνες,
με το δάκρυ να χαράζει σαν διαμάντι τα γυάλινα πρόσωπα,
έσφιξαν τα δόντια κι αποφάσισαν να ζήσουν.
Φτάνοντας στην Αθήνα,
μαζί μ΄ όλους εκείνους που τους συνέτρεξαν,
ήταν και μια νυφούλα μικρομάνα τριών παιδιών κι έγκυος στο τέταρτο,
που ΄χε παντρευτεί δικό τους παλληκάρι… Λεβέντη Μικρασιάτη!
Τον Νίκο Καραγιάννη, από τον Μπουρνόβα τους τον ξακουσμένο!...
Κι η νυφούλα των 24 χρονών, που Λέλα την φωνάζουν,
τους δίνει την καρδιά της, ολάκερη την ψυχή της…
Η αγάπη για τον συνάνθρωπό, η ευαισθησία
κι η μεγαλοψυχία της, την κάνουν συνεργό της Παναγιάς…
Συντρέχει και φιλοξενεί στο σπιτικό και την αυλή της
χήρες κι ορφανά, ηλικιωμένους και νέα κορίτσια
που ψάχνουν ν’ αρπάξουν την ζωή
από ’να κουρελάκι... από μια γωνίτσα, ένα ψίχουλο…
Η αγκαλιά της γεμάτη μωρά κι εκείνη πρώτη στα συσσίτια,
αγρυπνά για κάθε ανάγκη και πόνο, αυτών των ανθρώπων
που το χέρι του Θεού οδήγησε στην πόρτα της…
Αναζητά κι αλλού καταλύματα, τρόφιμα, φάρμακα, ενδύματα…
Ζητά από συγγενείς και φίλους να στεγάσουν τους αναγκεμένους…
Η ζεστή αγκαλιά της προσφέρει καταφύγιο και
το γλυκό της χαμόγελο, παρηγορεί και χαρίζει ελπίδα…
Ο λόγος της γλυκύς, ευπροσήγορος, δυνατός, στερεώνει ψυχές,
χαρίζει κουράγιο και δύναμη, διευθετεί προβλήματα…
Η Λέλα Καραγιάννη ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πάνω και πέρα απ’ όλα,
γι’ αυτό πήρε στους ώμους της ευθύνες και υποχρεώσεις
δυσανάλογα βαριές για τα χρόνια της…
Υπήρξε Ηρωίδα γιατί ήξερε ν’ αγαπά, να προσφέρει, να θυσιάζεται…
Αλλιώς δεν γίνεται κάποιος ήρωας, αν μέσα του δεν καίει η φλόγα
της αγάπης, της πίστης, της προσφοράς, της θυσίας…
Η Λέλα Καραγιάννη πορεύτηκε στην ζωή της
χέρι χέρι με τον σύζυγο με αγάπη και σύμπνοια
ανατρέφοντας μαζί τα παιδιά τους και γαλουχώντας τα
με τα ιδανικά των γενναίων!...

1941: Έτσι ξεκινά το δεύτερο γιουρούσι προσφοράς
με το που μπαίνουν οι κατοχείς στην Αθήνα…
Το σπουδαίο, περήφανο πνεύμα της,
ο υψηλός πήχης που τοποθετεί την τιμή
και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
δεν την αφήνουν να ησυχάσει…
Το αίμα της προγόνου της Μπουμπουλίνας
κοχλάζει στις φλέβες της καυτό…
και προσφέρει πάλι την εαυτό της κομματάκι-κομματάκι
να θρέψει τα παιδιά των συμμάχων που ξέμειναν πίσω
στην Ελλάδα μας, τότε που η λαίλαπα του πολέμου
σκόρπισε σαν τα στάχια στον άνεμο τους λαούς…
Άγγλοι, Νεοζηλανδοί, Καναδοί, έγιναν τα καινούργια της παιδιά,
πού τα προστάτευε, τα στέγαζε, τα έτρεφε και τα φυγάδευε
στην Μέση Ανατολή με κάθε κόστος!...
Και δημιούργησε την Αντιστασιακή της Οργάνωση «Μπουμπουλίνα»
και με τα σαμποτάζ, τις δολιοφθορές και τις ποικίλες δράσεις,
οι Γερμανοί ένιωσαν ότι οι Έλληνες δεν υποτάσσονται!
Συνεργάσθηκε με Ιταλούς αντιφασίστες και Γερμανίδες αντιναζί!
Μεταμφιέστηκε σε χωρική, γριά, εργάτρια…
Στρατολόγησε γιατρούς, βιομήχανους, εργοστασιάρχες,
αστυνομικούς και υψηλά ιστάμενα πρόσωπα!...
Μάζεψε πληροφορίες και έσωσε ανθρώπους από την εκτέλεση…
Οργάνωσε ανατινάξεις, φυγαδεύσεις κρατουμένων από τις φυλακές,
γλύτωσε Εβραίους από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως…
Αντιστάθηκε με κάθε μέσο και τρόπο!

1944: Προδόθηκε, συνελήφθη η ίδια και τα παιδιά της,
βασανίστηκαν φριχτά μα δεν λύγισε ΚΑΝΕΙΣ !!!
Στάθηκε «Μάνα» των φυλακισμένων
και τις ορμήνευε να μη δειλιάσουν, παρά να σηκώνουν
περήφανα το κεφάλι μέχρι την τελευταία στιγμή!
Ήταν η Μάνα τους, που τους ενέπνεε δύναμη και κουράγιο!
Εκτελέσθηκε με άλλους 70 ξημερώματα 8 Σεπτεμβρίου 1944
σ’ ένα ρέμα στο Χαϊδάρι, λίγο πριν ξημερώσει η Λευτεριά…
Η Αγάπη, η Πίστη, η Προσφορά, η Θυσία,
η ψυχική της φλόγα, η οδός του μαρτυρίου,
την οδήγησαν στον Παράδεισο του Θεού
και στο Πάνθεο των Ηρώων…
Αιωνία αυτής η μνήμη…
Αιωνία η μνήμη όλων τους…


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΓΕΛΙΚΗ (ΕΛΙΝΑ) ΜΑΣΤΕΛΛΟΥ-ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑ : ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ

Ἀγαπητοί μου φίλες καί φίλοι Συν- Ἕλληνες,
Βιώνουμε σήμερα πολύ δύσκολες καταστάσεις. Oἱ ἄνθρωποι στούς ὁποίους ἡ πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἔδωσε τό 2015 τήν ἐντολή νά κυβερνήσουν, ἀπογοήτευσαν οἰκτρῶς ἀκόμα καί τούς πλέον εὔπιστους καί ἐπιπόλαιους ἀπό τούς ψηφοφόρους τους, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων θέλοντας νά τιμωρήσουν τούς προηγούμενους κυβερνῶντες, ψήφισαν πειραματιζόμενοι πάνω στίς οὐτοπικές ὑποσχέσεις τῆς ἀριστερᾶς. Ἡ κατάληξη ἦταν ἀναπόφευκτη. Ἄλλα «εὐαγγελίζονταν» προεκλογικά καί οἱ Ἕλληνες βρέθηκαν ἀπέναντι σέ νέα Μνημόνια, σέ κυνήγι τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεως, τῶν Ἐθνικῶν παραδόσεων καί τῶν πολυτέκνων, στήν ψήφιση ἀφελληνιστικῶν καί κοινωνικά ἐκφυλιστικῶν νομοθετημάτων καί στήν καθολική ἀπεμπόληση τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων, θέματα κεκτημένα ἀπό πάντα καί καταγεγραμμένα στήν ἑλληνική ψυχή.
Ἡ εὑθύνη γιά τά περαιτέρω εἶναι στά χέρια τοῦ καθενός μας. Αὑτή ἡ εὑθύνη μέ ὤθησε νά περάσω ἀπό τήν ἀνισχυρη ὁργή στήν πράξη, συμμετέχοντας καί στηρίζοντας τήν συνεργασία-σύμπραξη τοῦ Λαϊκοῦ Ὀρθοδόξου Συναγερμοῦ (ΛΑ.Ο.Σ.) καί τῆς Πατριωτικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἕνωσης (ΠΑΤ.ΡΙ.Ε.) γιατί πιστεύω στήν δύναμη τῆς ἑνότητος και τῆς συνεργασίας καί τά ἀποτελέσματά τους. Ἡ ἱστορία μᾶς τό ἔχει διδάξει ἐπανειλημμένως. Τό Ἔθνος μας ἑνωμένο μεγαλουργεῖ. Ἡ διχόνοια μᾶς ἀποδυναμώνει, μᾶς διαλύει, μᾶς καταστρέφει. Ἀλλά καί πάλι αὐτός ὁ λαός, ἀνασκουμπώνεται καί μέ δουλειά καί φιλότιμο ἀναδημιουργεῖται ...
Ἡ ἀπόφασή μου νά συστρατευθῶ μέ τό ΛΑ.Ο.Σ. καί τόν Πρόεδρο Γεώργιο Καρατζαφέρη σ’ αὐτόν τόν Ἀγώνα, πήγασε ἀπό τήν ἀνάγκη πού ἀναδύθηκε μέσα μου μετά τήν ἀνθελληνική καί ἀνεντιμη συμπεριφορά αὐτῆς τῆς κυβέρνησης ἀπέναντι στόν κάθε Ἕλληνα, Χριστιανό, Ἄνθρωπο, σέ κάθε περίπτωση καί γεγονός τῶν τελευταίων ἐτῶν, πού κορυφώθηκαν μέ τήν ἀπαξίωσή τους καί περιφρόνησή τους στά δυναμικά συλλαλητήρια - συγκεντρώσεις καί τήν μεγαλειώδη παρουσία τοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ γιά τό ζήτημα τῆς Μακεδονίας καί τήν κατάπτιστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.
Πάντα ἤμουν παροῦσα ἀνελλειπῶς ἀπό τό 1980 μέχρι σήμερα στούς ἀγῶνες γιά τά Ἐθνικά μας θέματα: Βόρειο Ἤπειρο, Κύπρο, Μακεδονία, Θράκη, Αἰγαῖο...
Ἔκρινα, ὅμως, ὅτι τώρα πιό πολύ ἀπό κάθε ἄλλη φορά, ἡ κατάσταση τῆς πατρίδος μας εἶναι τόσο κρίσιμη καί καθοριστική καί πώς πρέπει μέ κάθε τρόπο νά ἀνατραπεῖ. Ἀφοῦ ἡ φωνή μας μέ τά συλλαλητήρια, τίς συγκεντρώσεις ὑπογραφῶν, τά διαβήματα, δέν κατόρθωσε νά ἀποτρέψει τίς ἀποφάσεις τῶν κυβερνώντων, πρέπει νά ἀκουστεῖ ἀπό ἄλλα ἐπίσημα βήματα μέ σοβαρότητα καί ἐπιχειρήματα.
Ζητῶ νά ἐνισχύσουμε μέ τήν ψῆφο μας τήν πατριωτική φωνή τοῦ Γιώργου Καρατζαφέρη καί τοῦ Ἐλευθερίου Συναδινοῦ στήν Εὐρωβουλή:
 Γιά νά ἀνατρέψουμε τό ἐχθρικό καί ἀπαξιωτικό κλῖμα τῶν Εὐρωπαίων ἑταίρων ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων καί νά τούς πείσουμε ὅτι ἀναγνωρίζουμε τίς εὐθύνες μας καί ὅτι δέν εἴμαστε ἐπαῖτες ἀλλά ἰσότιμα μέλη τῆς Ε.Ε., μέ τήν ὑπευθυνότητά μας, τήν ἐργατικότητά μας, τήν τιμιότητα στήν διαχείριση καί τήν ἀξιοπρέπειά μας. Δέν εἶναι δυνατόν νά διαιωνίζεται πλέον αὐτή ἡ κατάσταση. Ἡ «νοικοκυροσύνη» στά τοῦ οἴκου μας μπορεῖ νά γίνει πράξη, ἀφοῦ εἶναι λέξη ἀμιγῶς ἑλληνική.
 Γιά νά ἀκυρώσουμε τήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καί νά ἐμποδίσουμε τά σχέδια τῶν ἀνθελλήνων κακοδιαχειριστῶν κυβερνώντων γιά παρόμοια λύση στά ὑπόλοιπα Ἐθνικά μας Θέματα, τήν Κύπρο, τό Αἰγαῖο, τήν Βόρειο Ἤπειρο, τήν Θράκη!...
 Μέ τίς γνώσεις καί τήν προσπάθεια τοῦ Προέδρου νά μπεῖ ἕνα φρένο στήν εἰσρροή «προσφύγων» - «μεταναστῶν» - λαθρομεταναστῶν καί νά διαχειριστοῦμε οἱ Ἕλληνες αὐτή τήν ἀνοιχτή πληγή πού δημιούργησε ἡ ἀριστερή ὑποκουλτούρα πού κυβερνᾶ ἡ ὁποία ἐπιτρέπει νά γίνει βαθμιαίως ἀντικατάσταση πληθυσμοῦ στήν Πατρίδα μας μέ ἀποτέλεσμα νά γίνουμε οἱ Ἕλληνες μειονότητα στόν ἴδιο μας τόν τόπο…
Ὁ Γιῶργος Καρατζαφέρης θέλει καί ἔχει τήν ἐμπειρία τῆς Εὐρωβουλῆς καί ἡγεῖτο τῶν Εὐρωσκεπτικιστῶν μέ τεράστια ἐπιτυχία, ἀφοῦ ὅλα ὅσα εἶχε ἀπό τότε προβλέψει (2004-2009) ἐπιβεβαιώθηκαν. Ἐπίσης εἶχε κατάκτήσει τόν σεβασμό ὅλων ἀφοῦ εἶχε ἀνέλθει στήν πρώτη θέση βάσει τῶν ἐπερωτησεων του ἀνάμεσα στούς 751 Εὐρωβουλευτάς.
Ἡ Ἑλλάς δικαιοῦται καί ὑποχρεοῦται ν’ ἀνέβει πάλι ψηλά, νά σηκώνει τό κεφάλι μέ τιμή καί ἀξιοπρέπεια καί νά χαίρει τῆς ἐκτιμήσεως ὅλων τῶν Εὐρωπαίων ἀλλά καί ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς.

Σᾶς εὐχαριστῶ.
Ἀγγελική (Ἐλίνα) Μαστέλλου – Γιαννάκενα


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, H MANNA. 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944

 

Ελίνα Μαστέλλου-Γιαννάκενα

17/18 Σεπτεμβρίου 2012  

Αρχόντισσα της Εύβοιας και των Αθηνών Κυρά!

Με την αρετή και την σιγουριά

Των αρχών και των ιδανικών σου,

Θεμελίωσες μαζί με τον σύζυγό σου το σπιτικό σας,

Δημιουργήσατε την πολύτεκνη οικογένειά σας!

Ένα μυρωδάτο μπουκέτο: τα βλαστάρια σου…

Ένα μικρό σχολείο : τα παιδιά σου…

Ένας μικρός στρατός : οι γιοί κι οι κόρες σου…

Ιωάννα, Γιώργος, Ηλέκτρα, Βύρων, Νέλσων, Νεφέλη και Ελένη…

Ένα παράδειγμα η ζωή σου κι ένας αγώνας.

Η Ελευθερία, η Πατρίδα, η Θρησκεία,

Η Οικογένεια: τα ιδανικά σου…

Άρωμα : το κωδικό όνομά σου.

Κλωνάρι δάφνης και μυριάς Εσύ Γενναία!

Ρίζας βαθειάς, ηρωϊκής Μπουμπουλίνας θυγατέρα!

                                             Απόγονος…

Το αίμα της μπόλιασε το δικό σου

Κι ύψωσες το κεφάλι στον κατακτητή:

Το περήφανο μέτωπο, το αποφασιστικό βλέμμα,

Το αγέρωχο ανάστημα έδειχναν καθαρά την καταγωγή σου…

Σταθερή, ακλόνητη, δραστήρια,

Επινοητική, ακούραστη, ακατάβλητη…

Δεν μέτραγε για σένα αν ο άλλος γεννήθηκε

Καναδός, Αυστραλός, Νεοζηλανδός ή Γερμανός,

Αρκεί η ψυχή του να είχε φως,

Να φτερούγιζε στα ίδια μήκη και πλάτη

Με την δική σου την ψυχή:

Στα μήκη και τα πλάτη της ελευθερίας,

Της αγάπης για τον άνθρωπο, το δίκαιο,

Την αξιοπρέπεια και την τιμή…

Κι έτσι διάλεξες τους συνεργάτες σου

Για την ψυχή τους…

Τα ιδανικά και τα γεμάτα αρετή επιχειρήματά σου,

Έφεραν κοντά σου ανθρώπους

Που εχθροί θα λογίζονταν από άλλους μικρούς και κοντόφθαλμους…

Όχι όμως από σένα Μάννα!

Ανάμεσά τους βρήκες τους συνεργάτες σου

Στον Αγώνα σου για την Λευτεριά και την Αξιοπρέπεια του Ανθρώπου!

Χάρισες και βρήκες εμπιστοσύνη, σεβασμό, εκτίμηση κι αγάπη!

Μια αγκαλιά παιδιά και συνεργάτες σου, για την ΕΛΛΑΔΑ!

Το σύμβολο του φωτός και του πολιτισμού στο πέρασμα των αιώνων!

Για να μην σβήσει το Φως και ο Πολιτισμός εκείνες τις άγριες μέρες…

Έδινες καθημερινά τις μάχες σου σ’ έναν άνισο πόλεμο

Για να μην κυριαρχήσει το σκοτάδι κι η παράνοια!

Οι δόξες, τα εύσημα, η εξουσία άφηναν αδιάφορη

Την Ανδρεία ψυχή Σου Λέλα…

Ανύπαρκτα τ’ αγκάθια της φιλοδοξίας και του εγωϊσμού

Στην Αγία σου ψυχή Μάννα…

Κι όταν οι τιμές και τα εύσημα, η δόξα και οι έπαινοι ήρθαν,

Εσύ είχες πάρει ήδη αύξοντα αριθμό στο Πάνθεο των Ηρώων…

Κι όταν ήρθαν, ήσουν απούσα από τη γη,

Είχες πάρει ήδη την θέση σου στον Παράδεισο των Εθνομαρτύρων…

Ωστόσο η παρουσία Σου στο προσκλητήριο των Πεσόντων

Αντιβουίζει ακόμα με το Άρωμα της μυρτιάς και της δάφνης,

Της ελιάς, του αμπελιού και του κυπάρισσου : ευωδιές της γης Σου…

Λέλα Καραγιάννη, 8 Σεπτεμβρίου 1944 : ΠΑΡΟΥΣΑ!!!

Εκεί που αχνόφεγγε η αυγή της Λευτεριάς Μάννα!

Αχνοφέγγει τώρα ένα καντήλι να δείχνει τον δρόμο Μάννα,

Να μην παραστρατήσουμε, να μην χαθούμε,

να μην γελαστούμε από την Κίρκη και τις σειρήνες Μάννα…

                                              

ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ – Η ΘΡΑΚΙΩΤΙΣΣΑ ΗΡΩΙΔΑ ΤΟΥ 1821

Της Ελίνας Μαστέλλου-Γιαννάκενα

           Γεννήθηκε το 1784 από εύπορη οικογένεια στην Αίνο της Ανατολικής Θράκης αξιόλογη ναυτική πολιτεία, γνωστή από τα χρόνια του Ομήρου, που εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων και αναπτύχθηκε καθώς οι κάτοικοί της διακρίθηκαν για το γνήσιο ελληνικό τους φρόνημα.

          Δεν γνωρίζουμε το πατρικό της όνομα, ούτε για τα παιδικά της χρόνια, παρά μόνο ότι ο πατέρας της ήταν μεγαλοκτηματίας της περιοχής και ότι παντρεύτηκε το 1808 τον πλούσιο πλοίαρχο και εφοπλιστή Αντώνιο Βισβίζη, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά, τρία αγόρια, από τα οποία το ένα πέθανε μικρό από επιδημία και δύο κορίτσια -το ένα κωφάλαλο-. Βλέπουμε έτσι ότι κοντά στα πλούτη και τα καλά συμπορευόταν ο πόνος.

          Ο καπετάν Βισβίζης ήταν γενναίος  άνδρας, δραστήριος, φιλόπατρις και γεμάτος ενθουσιασμό και όραμα. Από τους πρώτους μέλος της Φιλικής Εταιρείας, είχε προσφέρει στον Υπέρ Ελευθερίας Αγώνα όλη του την καρδιά και πάρα πολλά χρήματα. Έλεγε ότι: «Δεν λυπάμαι να ξοδεύω χρήματα, αφού μ’ αυτά θα κτιστεί το χρυσό παλάτι της ελευθερίας».

           Η Δόμνα ακολουθεί τον άνδρα της στα ταξίδια του και γνωρίζει έτσι όλο και περισσότερα μέρη της σκλαβωμένης πατρίδας. Μέσα της φουντώνει ο πόθος για την Ανάσταση του Γένους και γίνεται σύντομα ένα από το πιο δραστήρια μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Με την έκρηξη της Επαναστάσεως οι Τούρκοι τους πρώτους στους οποίους ξέσπασαν την μανία, το μίσος και την οργή τους ήσαν οι πιο κοντινοί Χριστιανικοί - Ελληνικοί Πληθυσμοί της Ανατολικής Θράκης. Βύθισαν την Αίνο στο πένθος. Σύντομα, όμως, τον Μάϊο, κατέπλευσαν στο λιμάνι τέσσερα Ψαριανά πλοία, με αρχηγό τον καπετάν Γιαννίτση. Το τουρκικό κάστρο δέχτηκε τις πρώτες κανονιές και η μάχη συνεχίστηκε ως τη νύχτα, όπου τα ελληνικά πληρώματα, προστατευμένα από το σκοτάδι έκαναν απόβαση στη στεριά και κυρίευσαν 24 κανόνια, τα φόρτωσαν στα πλοία τους και ίδια στα Ψαρά. Αυτό ήταν που περίμενε κι ο καπετάν Αντώνης Βισβίζης. Χωρίς άλλη σκέψη, φορτώνει στο καράβι του γυναίκα και παιδιά, τα εικονίσματα, χρήματα, χρυσαφικά κι ότι άλλο μπορούσαν να κουβαλήσουν κι ανοίχτηκε στο πέλαγο να προφθάσει τους Ψαριανούς. Άφησε πίσω του, χωρίς δεύτερο συλλογισμό, το αρχοντικό του, τα εύφορα κτήματά του, τον τόπο του, που δεν θα ξαναδεί ποτέ ούτε ο ίδιος ούτε η Δόμνα. Και μπήκε στο χορό της Επαναστάσεως, του πολέμου και της θυσίας. Σπίτι τους έγινε η «Καλομοίρα», «το μπρίκι» του Βισβίζη.

          Το βάπτισμα του πυρός το πήραν στα νερά της Ίμβρου κι από κει συνέχεια στον Θερμαϊκό, στη Χαλκιδική, την Ύδρα, την Στυλίδα, τον Βόλο, την Εύβοια κι όπου τους καλούσε η πατρίδα, ο αγώνας. Συμπολεμίστρια του καπετάνιου η καπετάνισσα Δόμνα!

          Στις 21 Ιουλίου 1822, ο καπετάν Βισβίζης, επικεφαλής ενός στόλου από 30 πλοία μικρά και μεγάλα, βρίσκεται στον Μαλιακό κόλπο. Με τον Ανδρούτσο, τον Δυοβουνιώτη κι άλους οπλαρχηγούς, δίνουν μεγάλη μάχη, στην διάρκεια της οποίας, μπροστά στα μάτια της Δόμνας σωριάζεται νεκρός ο γενναίος άνδρας της. Διατάζει να τον μεταφέρουν στο αμπάρι κι αναλαμβάνει την αρχηγία του αγώνα. Πρέπει να δικαιώσει τον θάνατο και τον αγώνα του καπετάνιου της! Καταπιέζοντας τα συναισθήματά της, τις τραγικές αυτές ώρες, βάζει πάνω απ’ όλα την πατρίδα. Μπροστά της στέκουν με σεβασμό και θαυμασμό όλοι οι άνδρες του πληρώματος, σκληροτράχηλοι, ψημένοι θαλασσινοί! Ο καπετάν Βισβίζης ετάφη πίσω από το ιερό των Αγίων Αναργύρων στη Λιχάδα της Ευβοίας κι η Δόμνα γίνεται μάννα και πατέρας για τα πέντε παιδιά της, κυβερνήτης και καπετάνισσα για το πλήρωμά της και συνεχίζει τον ιερό υπέρ της Ελευθερίας αγώνα.

          Μετά από διαταγή της κυβέρνησης, το πλοίο της φέρει πλέον το όνομά της. Περιπολεί τις θάλασσες, μάχεται, μεταφέρει στρατεύματα και πολεμοφόδια, πολεμάει… Τρία ολόκληρα χρόνια συντήρησε τον εξοπλισμό του πλοίου της και του πληρώματος με δικά της έξοδα και πάλαιψε με τη θάλασσα. Κι ήρθε η ώρα που και ο τελευταίος οβολός εξαντλήθηκε. Το πλοίο σακατεμένο από τις μάχες και την αλμύρα της θάλασσας, δεν μπορούσε πλέον να αποδώσει. Η καπετάνισσα το χάρισε στην Κυβέρνηση και το παλιό «μπρίκι», ως τα στερνά του χρήσιμο, έγινε πυρπολικό και το 1824, οδηγούμενο από τον πυρπολητή Πιπίνο, ανατίναξε και έκαψε την Τουρκική φρεγάδα «Χαζνέ Γκεμισί», δηλαδή, «Καράβι-Ταμείο», στον Τσεσμέ, στα Μικρασιατικά παράλια.

          Οι πρόκριτοι και οι οπλαρχηγοί της Ευβοίας και της Ρούμελης την τιμούν μ’ επίσημον έγγραφον και ο Δημ. Υψηλάντης την ονομάζει: «ευγενεστάτην και γενναιοτάτην Δέσποινα και καπετάνισσα», ο δε Οδ. Ανδρούτσος με βαθειά ευγνωμοσύνη «ευεργέτιδα».

          Τώρα πια, χωρίς πλοίο, χωρίς πόρους, μαζί με τα πέντε παιδιά της, περνούν δύσκολες μέρες που τις κάνει δυσκολότερες ο θάνατος του μικρότερου αγοριού της από επιδημία. 1825. Η Δόμνα Βισβίζη μετά από τόσους αγώνες και θυσίες, τόσες πίκρες και απώλειες, πτωχή μα ευχαριστημένη που αξιώθηκε να δει ένα κομμάτι Ελληνικής Πατρίδος ελεύθερο, αποτραβιέται με τα τέσσερα παιδιά της στη Μύκονο, να ζήσει ήσυχα και ταπεινά.

          Τον μεγαλύτερό της γιό, τον Θεμιστοκλή, όταν ήταν 14 ετών, μαζί με άλλα παιδιά αγωνιστών, πήρε στο Παρίσι για να σπουδάσουν με έξοδα των φιλελληνικών σωματείων, ο Γάλλος φιλέλλην Roche. Γνωστά έγιναν από τους Φιλέλληνες στην Ευρώπη κι έτσι μαθεύτηκαν τ΄όνομά της και το έργο της παντού, τα λόγια του αποχωρισμού προς τον γιό της, όταν έφευγε για το Παρίσι: «Παιδί μου! Πρόκειται να υιοθετηθείς και να ανατραφείς από την γαλλική γενναιοδωρία. Όταν θα μεγαλώσεις, ίσως να μην ζω πια. Στοχάσου τότε, ότι έχεις να εκδικηθείς τον πατέρα σου». Ο Θεμιστοκλής, φύλαξε τα λόγια της μητέρας του σαν πολύτιμο θησαυρό. Φορούσε πάντα την ελληνικήν φουστανέλλα του, μορφώθηκε, διέπρεψε κι ανέβηκε μέχρι τις ανώτατες διοικητικές θέσεις στο νεoσύστατο Ελληνικό κράτος, κάνοντάς την περήφανη.

          Η Θρακιώτισσα λεβεντομάνα έμεινε πάντα ταπεινή και μετά από πολύ δύσκολες μέρες από την Ύδρα στο Ναύπλιο και μετά πάλι στη Μύκονο προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με μια μικρή σύνταξη 30 δραχμών. Ποτέ δεν ζήτησε πλούτη, τιμές και δόξες. Η Ελευθερία της Πατρίδος της, η φτώχεια της και ο τιμημένος θάνατος του συζύγου της, ήταν γι’ αυτήν το μεγαλύτερο παράσημο του αγώνα. Γιατί ήξερε, ότι τα έδωσε κυριολεκτικά όλα, για την Πατρίδα και την Ελευθερία της!

          Ηλικιωμένη πια, άφησε τον κόσμο αυτό, σ’ ένα φτωχικό σπιτάκι στον Πειραιά, τον Νοέμβριο του 1852, με την ικανοποίηση της προσφοράς και της εκπλήρωσης του οράματος και του πόθου της Ελευθερίας!

          Ας είναι αιωνία η μνήμη της!

Εστάλει από τον φίλο Γιάννη Γιαννάκενα και τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ

 ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2010 ΣΤΟ ΜΕΓ.ΔΕΡΕΙΟ ΔΗΜΟΥ ΛΑΒΑΡΩΝ ΕΒΡΟΥ.

ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΜΕΓ.ΔΕΡΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΑΒΑΡΩΝ ΕΒΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ κ ΕΛΙΖΑ ΜΑΣΤΕΛΛΟΥ-ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑ

ΜΕ ΤΙΜΗ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΕΣΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Της Ελίνας Μαστέλλου-Γιαννάκενα

Η 25^η Μαρτίου 2010 ξημέρωσε γκρίζα και μουντή στο Σουφλί. Η διαδρομή μέσα από χριστιανικά και μουσουλμανικά χωριά ήταν επίσης μέσα σ’ ένα γκρίζο τοπίο. Μερικές σημαίες σε διάφορα σπίτια και μαγαζιά, ήταν οι μόνες που έδιναν ένα άλλο χρώμα και φως στη μέρα που ξεκινούσε στα Πομακοχώρια. Το Μεγάλο Δέρειο στα Λάβαρα του ΄Εβρου έμοιαζε να κοιμάται στο γκρίζο του κουκούλι, με τα σπίτια του απλωμένα και κλειστά.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΥ ΕΔΩ