Η ΕΘΝΙΚΟΛΑΪΚΗ ΔΕΞΙΑ, ΠΡΟΜΑΧΟΥΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΥ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Ο δεύτερος γύρος των Αυτοδιοικητικών Εκλογών που διεξήχθη την περασμένη Κυριακή, ανέτρεψε τις εντυπώσεις που είχαν σχηματισθεί υπέρ της Νέας Δημοκρατίας μετά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου. Ως εκ τούτου, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, το κυβερνών κόμμα υπέστη πανωλεθρία, δεδομένου ότι ενώ είχε θέσει τον υψηλό στόχο της επικρατήσεώς του στις 13 Περιφέρειες της Ελληνικής Επικράτειας και στους 3 μεγάλους Δήμους, είδε πανικόβλητο να ηττάται στους Δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης, όπου οι εκλεκτοί του Κώστας Μπακογιάννης και Κώστας Ζέρβας ηττήθηκαν από τους πασοκογενείς Χάρη Δούκα και Στέλιο Αγγελούδη, αντίστοιχα, ενώ έχασε και 5 από τις 6 Περιφέρειες στις οποίες διεξήχθη δεύτερος γύρος, ήτοι της Θεσσαλίας, της Δυτικής Μακεδονίας της Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, του Βορείου Αιγαίου και των Ιονίων Νήσων. Η Νέα Δημοκρατία επικράτησε μόνο την Περιφέρεια Πελοποννήσου, χάρη στην ισχυρή στήριξη του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, στον εκλεκτό της Ν.Δ. Δημήτρη Πτωχό, ο οποίος νίκησε τον αξιόμαχο Πέτρο Τατούλη.

          Με εξαίρεση δε, την αναμενόμενη ήττα του υποστηριζόμενου από την κυβέρνηση, απερχόμενου Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κώστα Αγοραστού, ο οποίος δικαίως πλήρωσε τις αδυναμίες της Τοπικής και της Κεντρικής Εξουσίας, που απέτυχαν παταγωδώς ως προς την αποτροπή των συνεπειών του πρόσφατου, έντονου καιρικού φαινομένου με την επωνυμία "Daniel" και ως εκ τούτου ηττήθηκε από τον Δημήτρη Κουρέτα, προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ που υπεστηρίχθη μαζικά από κάθε αναξιοπαθούντα Θεσσαλό πολίτη, ανεξαρτήτως ιδεολογικής προελεύσεως, που είδε την περιουσία του να χάνεται ολοκληρωτικά και ψήφισε με τιμωρητική διάθεση, η ήττα των υποψηφίων της Νέας Δημοκρατίας στις υπόλοιπες Περιφέρειες οφείλεται κυρίως σε πολιτικούς λόγους, παρά σε τοπικές συνθήκες.

          Σαφέστατα, θα ήταν λάθος να παραβλέψει κανείς, ότι στις εκλογές των Δήμων και των Περιφερειών, συμβάλλουν στην διαμόρφωση της κρίσεως των πολιτών, πέραν των πολιτικών κριτηρίων και αυτοδιοικητικά. Έτσι, στον Δήμο Αθηναίων, κατά κοινή ομολογία και αντικειμενική κρίση, ο απερχόμενος Δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης, εκρίθη ανεπαρκής, για τον αποτυχημένο "μεγάλο περίπατο", τους ατελέσφορους πειραματισμούς του στο Κέντρο της Πρωτευούσης και ιδίως στη μεγαλύτερη οδό της πόλεως, την ιστορική οδό Πανεπιστημίου, την έλλειψη επαρκούς καθαριότητος, καθώς και για πλείστα όσα, άλυτα έως σήμερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι στην Αθήνα. Ο Κώστας Μπακογιάννης, εκρίθη στις εκλογές και για την δικαιωματιστική αντίληψή του σχετικά με την ετήσια διεξαγωγή του "gay pride" το οποίο έχει μετατραπεί σε "θεσμό" που κατακλύζουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων εξουσίας και διαγωνίζονται ποιοι θα γίνουν πειστικότεροι στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ότι θα θέσουν σε πλήρη εφαρμογή τις επιταγές της δικαιωματιστικής woke κουλτούρας. Πλήρωσε επίσης, την ανασφάλεια που προκαλούν στο Κέντρο οι ανεξέλεγκτοι λαθρομετανάστες, που αντιμετωπίζονται με υπέρμετρη ανοχή από το μεταπολιτευτικό κράτος, το οποίο δια των εκπροσώπων του Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ ακολουθεί μία επικίνδυνη μεταναστευτική πολιτική που διαλύει την Εθνική Ομοιογένεια των εξ Αίματος Ελλήνων, μετατρέποντας την καθημερινότητα του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού σε φρίκη, ένεκα της εξάρσεως της εγκληματικότητος που θέτει εν αμφιβόλω τα υπέρτατα ανθρώπινα αγαθά της ζωής, της τιμής και της περιουσίας. Ο Κώστας Μπακογιάννης εξάλλου, σε μια συγκυρία ενός κεντροαριστερού συνασπισμού που ορθώθηκε εναντίον του, ήταν αδύνατον να προσδοκά στήριξη από τις Δυνάμεις της Καθαρόαιμης Παραδοσιακής Δεξιάς, αφ' ης στιγμής ο ίδιος τιμά επανειλημμένως τους "αγώνες" της Αριστεράς, υμνώντας μάλιστα τον αποβιώσαντα υπασπιστή του Άρη Βελουχιώτη και καπετάνιο του ΔΣΕ Βασίλειο Πριόβολο, γνωστό ως "Καπετάν Ερμή". Παρεμφερή με τα ανωτέρω ζητήματα, ανέκυψαν και στην Θεσσαλονίκη, με αντίστοιχα δυσμενή εκλογικά αποτελέσματα για τον Κώστα Ζέρβα.

          Όσον αφορά όμως τις Περιφέρειες της Δυτικής Μακεδονίας, της Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, του Βορείου Αιγαίου και των Ιονίων Νήσων, η καθαρή πολιτική ήττα της Ν.Δ., δεν προεκλήθη από την Κεντροαριστερά αλλά από την ίδια την Δεξιά, αφού οι τέσσερις εκλεγέντες Περιφερειάρχες κ.κ. Αμανατίδης (Δυτική Μακεδονία), Τοψίδης (Ανατολική Μακεδονία & Θράκη), Μουτζούρης (Βόρειο Αιγαίο) και Τρεπεκλής (Ιόνια Νησιά), προερχόμενοι από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας, που όμως δεν έλαβαν το "χρίσμα" από την κυβέρνηση, κατόρθωσαν να νικήσουν, ωθούμενοι από την Λαϊκή Πατριωτική Βάση. Μία ομάδα παραδοσιακών ψηφοφόρων που εδώ και πολλά έτη είναι αποστασιοποιημένοι από τη Νέα Δημοκρατία και σε αυτές τις εκλογές είτε ψήφισαν Δεξιούς ανεξάρτητους υποψηφίους, είτε επέλεξαν την αποχή, στερώντας από τους "εκλεκτούς" της Ν.Δ. τη νίκη. Πρόκειται για το αυθεντικό πολυπληθές κομμάτι της Εθνικολαϊκής Δεξιάς το οποίο αισθάνεται ξένο σώμα στη Ν.Δ., ιδίως επί ηγεσίας Κυριάκου Μητσοτάκη, απέχοντας τα τελευταία έτη συνειδητά από κάθε εκλογική διαδικασία ή έχοντας ενταχθεί σε κάποιο από τα κόμματα που συγκροτούν τον επονομαζόμενο Πατριωτικό Πόλο. Πρόκειται για τους Αγνούς, Ανιδιοτελείς, Ιδεολόγους Έλληνες Πατριώτες οι οποίοι δεν ανέχονται την πολιτική κατάντια της Ν.Δ. που σχεδόν ταυτίζεται με την αριστερίστικη ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την Εξωτερική πολιτική και τα Εθνικά Θέματα (συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, τακτική κατευνασμού της Τουρκίας, αδιαφορία για την βελτίωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και την αποφυλάκιση του Φρέντυ Μπελέρη), το Λαθρομεταμαστευτικό (πολιτική ανοικτών συνόρων και αντινατιβισμός), τον Δικαιωματισμό (ανοχή στην εγκληματικότητα παραβατικών εθνοφυλετικών ομάδων και προώθηση γάμου μεταξύ ομοφύλων και τεκνοθεσία για λογαριασμό των gay ζευγαριών) και την κρατικίστικη και φορομπηχτική πολιτική που αποδυναμώνει οικονομικά, έτι περαιτέρω τους Έλληνες, έχοντας ως άμεση συνέπεια την γιγάντωση του Δημογραφικού Προβλήματος.

          Και για τους ανωτέρω λόγους λοιπόν, πέραν των αυτοδιοικητικών, ηττήθηκε η Νέα Δημοκρατία στον δεύτερο γύρο των Εκλογών και εάν ίσχυε ο παλαιός εκλογικός νόμος του 50%+ για την επικράτηση από τον πρώτο γύρο και όχι ο νόμος του 43%, η εικόνα για το κυβερνητικό στρατόπεδο θα ήταν άκρως οδυνηρή. Ο Ελληνικός Λαός, μην έχοντας άλλη κοντινή ευκαιρία να εκφραστεί πολιτικά, τιμώρησε την κυβερνητική ανικανότητα και αλαζονεία του τελευταίου τετραμήνου και έτσι κατά τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές, το "μάρμαρο" επληρώθη ακριβά από υποψηφίους φιλοκυβερνητικούς Δημάρχους και Περιφερειάρχες οι οποίοι πέραν των δικών τους αστοχιών, επωμίστηκαν και τις ανωτέρω βλαπτικές πολιτικές της κυβερνήσεως. Τα αποτελέσματα, αποδεικνύουν περίτρανα, ότι το εκλογικό σώμα αποτελεί "κινούμενη άμμο" και δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, για κανέναν πολιτικό παίκτη. Η Ν.Δ., προς το παρόν διασώζεται πολιτικά, για τον μοναδικό λόγο ότι ο Δεξιός Πατριωτικός Χώρος δεν είναι ενωμένος υπό την Ηγεσία ενός Ιδανικού Αρχηγού, ώστε να εξοβελίσει κάθε εθνικά επιβλαβή πολιτική. Όσον αφορά τις δήθεν προοδευτικές δυνάμεις που επιχαίρουν, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου δεν τους επιτρέπουν να θριαμβολογούν. Αντιθέτως, τα αποτελέσματα των εκλογών, δικαιώνουν τις δυνάμεις της πολυδιασπασμένης Εθνικολαϊκής Δεξιάς η οποία μάχεται κατά  του εθνομηδενισμού και του δικαιωματισμού, αλλά μόνο η ένωσή της μπορεί να απαλλάξει την Πατρίδα από τους ολετήρες της. Θα το επαναλάβουμε για πολλοστή φορά. Ο κόσμος ευρίσκεται σε απόγνωση και αναζητά πολιτικούς ταγούς που θα δώσουν λύσεις  στα Κοινωνικά Δίκαια, ακολουθώντας ταυτόχρονα και Εθνικές Πολιτικές. Οι Ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2024 αποτελούν το μεγάλο διακύβευμα για τη Νίκη των Εθνικών Δυνάμεων. Ας είμαστε άπαντες παρόντες στο Πατριωτικό Προσκλητήριο. Για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

100 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ - ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Συμπληρώνονται 100 έτη από την 24^η Ιουλίου 1923, ημέρα υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης. Της συνθήκης που αναθεώρησε την θριαμβευτική για την Ελλάδα, Συνθήκη των Σεβρών του 1920, η οποία θεμελίωνε την Ελλάδα των Δύο Ηπείρων και των Πέντε Θαλασσών, οδηγώντας το Έθνος μόλις μία ανάσα από την υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας. Η Συνθήκη της Λωζάνης, που ισοδυναμούσε τότε με μία μειονεκτική για την Ελλάδα συνθήκη αφού την περιόριζε στον αυστηρά ελλαδικό χώρο, εάν εφηρμόζετο κατά γράμμα, θα αποκομίζονταν αρκετά οφέλη για την ισχυροποίηση της διεθνούς θέσεως της Ελλάδος. Συγκεκριμένα, η ανωτέρω συνθήκη υπεγράφη κατόπιν της ατυχούς εκβάσεως του τριετούς (1919-1922) ελληνοτουρκικού πολέμου στη Μικρασία, αντικαθιστώντας την Λαμπρή για το Έθνος, Συνθήκη των Σεβρών. Βάσει της ανωτέρω Συνθήκης, η Τουρκία εκτός από κυρίαρχη σε όλη την Μικρά Ασία, αποκτούσε εκ νέου και μάλιστα αμαχητί, την Ανατολική Θράκη, με παρέμβαση του Ελευθερίου Βενιζέλου μέσω τηλεγραφήματός του από το Παρίσι, ο οποίος ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση και την διαπραγματευτική αντιπροσωπεία στα Μουδανιά, την υπογραφή της ανακωχής των Μουδανιών (η οποία απετέλεσε πρόκριμα για την Συνθήκη της Λωζάνης), το φθινόπωρο του 1922. Την Ανατολική Θράκη, την οποία έπρεπε να εγκαταλείψει ο Ελληνικός Στρατός μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες γηγενούς πληθυσμού που θα απεχωρίζετο τις εστίες του και την πατρογονική του γη, ενώ οι Στρατιωτικοί Επιτελείς, δυνάμει της Στρατιάς του Έβρου, επέμεναν ότι εδύναντο να την διαφυλάξουν, καταλαμβάνοντας και την Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη. Η Τουρκία κατοχύρωνε την κυριαρχία της και στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, Ίμβρο και Τένεδο, για τα οποία προεβλέπετο το δικαίωμα του αυτοδιοικήτου, το οποίο η ίδια, ανέκαθεν παραβίαζε, με αποτέλεσμα τα ηρωικά μας νησιά να υφίστανται διαχρονικά την βαναυσότητά της. Η Ελλάς στερείτο και τα Δωδεκάνησα που θα απελευθέρωνε εάν εφηρμόζετο η Συνθήκη των Σεβρών, τα οποία επεδικάζοντο στην Ιταλία, αλλά και την Βόρειο Ήπειρο που κατοχυρωνόταν στην Αλβανία. Τέλος, δυνάμει της Συνθήκης της Λωζάνης, η Ελλάς και η Τουρκία υπεχρεούντο να προχωρήσουν στη μαζική ανταλλαγή των πληθυσμών τους, με εξαίρεση τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως, των Πριγκηπονήσων, της Ίμβρου και της Τενέδου, ήτοι 200.000 Ομογενείς μας, καθώς και τους Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης οι οποίοι τότε ανήρχοντο σε 50.000, ενώ σήμερα, λόγω των διώξεων που υφίστανται οι Ομογενείς μας, η ελληνική μειονότητα στις Αλύτρωτες Πατρίδες συρρικνώνεται, εν αντιθέσει με την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης που απολαμβάνει ανεμπόδιστα κάθε ανθρώπινο και θρησκευτικό δικαίωμα.

Τα Δωδεκάνησα, δικαιώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1947 με την υπογραφή στο Παρίσι, της Συνθήκης Ειρήνης μεταξύ των Νικητριών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Συμμαχικών Δυνάμεων και της ηττηθείσης Ιταλίας και μεταξύ άλλων συνεφωνήθη, ότι «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμωμένας ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λίψον, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας». Στην ανωτέρω συμφωνία η Τουρκία δεν είχε το δικαίωμα εκφράσεως λόγου και απόψεων δεδομένου ότι το δωδεκανησιακό νησιωτικό σύμπλεγμα δεν υπήγετο στην κυριαρχία της, ήδη εδώ και 31 έτη προ της υπογραφής της Συνθήκης. Η Τουρκία άλλωστε είχε απεκδυθεί κάθε κυριαρχικού δικαιώματός της αφού με την Συνθήκη της Λωζάνης είχε αποδεχθεί ότι παραιτείται οριστικώς «υπέρ της Ιταλίας, παντός δικαιώματος επί των κατεχομένων υπό της Ιταλίας νήσων και των υπ’ αυτών εξαρτημένων νησίδων», γεγονός που υποκρίνεται πως έχει ξεχάσει, προσπαθώντας να δημιουργεί «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.

Μετά από μία πορεία με στόχο την Εθνική Ολοκλήρωση, το ελληνικό κράτος από το 1974 και εντεύθεν, προβαίνει σε συνεχείς υποχωρήσεις. Αυτό συνέβη στην Κύπρο το 1974, όταν καταπατήθηκε από τους Τούρκους το 37% του νησιού, με αποτέλεσμα να διατηρείται έως σήμερα το ψευδοκράτος στα Κατεχόμενα. Ακολούθησε η εθνική τραγωδία στα Ίμια το 1996 επί Σημίτη, η οποία ισοδυναμεί με πράξη εθνικής μειοδοσίας, με συνέπεια το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου από τους Τούρκους, την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας και την εκδήλωση ραγιαδισμού από τις ελληνικές κυβερνήσεις, με αποκορύφωμα την κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών επί ΣΥΡΙΖΑ. Ευρισκόμενοι πλέον στην εποχή της δεύτερης κυβερνητικής θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, η κατάσταση παραμένει ίδια, ενώ ελλοχεύει κίνδυνος, ελλείψει Ισχυρής Πατριωτικής Αντιπολιτεύσεως, να υπάρξουν δυσμενείς εξελίξεις στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, στην συνέντευξη που παραχώρησε ο Πρωθυπουργός στους δημοσιογράφους Σία Κοσιώνη και Παύλο Τσίμα, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, λίγο μετά την συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν στο Βίλνιους της Λιθουανίας, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε πως η απομείωση κυριαρχίας είναι μια σχετική έννοια, δηλώνοντας ότι «οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ενδεχομένως, ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης». Φαίνεται πως ο Πρωθυπουργός, που εντάσσει τέτοιου είδους υποχωρήσεις στον «Πατριωτισμό της Ευθύνης», νομίζει ότι επειδή έλαβε το 41% των ψήφων στις εθνικές εκλογές, ένεκα τεράστιας αποχής, νομιμοποιείται να ομιλεί για εθνικές υποχωρήσεις, λες και τα Εθνικά Κυριαρχικά Δικαιώματα της Ελλάδος, έχουν σχέση με τα αμπελοχώραφα της οικογένειάς του. Αποδεικνύεται δε, ότι οι θέσεις της αδελφής του, Ντόρας Μπακογιάννη, περί συνεκμεταλλεύσεως με τους Τούρκους, που για την ίδια δεν αποτελεί ταμπού, απηχούν στην γραμμή της σημερινής ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας. Θέσεις που απέχουν παρασάγγας από τα Εθνικά Συμφέροντα. Ο Πρωθυπουργός, που επιμένει στην επίλυση των θεμάτων που άπτονται των θαλασσίων ζωνών, αποφεύγει να προτάξει δυναμικά τις κάτωθι Εθνικές Θέσεις, ήτοι:

Την επέκταση των χωρικών υδάτων μας σε όλα τα μήκη και πλάτη των ελληνικών θαλασσών, από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια και εν συνεχεία την ανακήρυξη Α.Ο.Ζ. Την άμεση παύση της λειτουργίας της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ υπό την ιδιότητα του τζαμιού και την επαναφορά του Υπέρτατου Συμβόλου των απανταχού Ορθοδόξων στο καθεστώς του Μουσείου, όπως ίσχυε κατά την περίοδο από το 1934 έως το 2020. Την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία που προωθεί λαθρομετανάστες σε Αιγαίο και Έβρο, με στόχο την ισλαμοποίηση της Ελλάδος. Την παύση των παραβιάσεων του ελληνικού εναερίου χώρου από τα τουρκικά μαχητικά, που πραγματοποιούνται επί καθημερινής βάσεως. Την συμμόρφωση της Τουρκίας στην λογική του Διεθνούς Δικαίου και της Συνθήκης της Λωζάνης, καθώς και την εγκατάλειψη του παραλογισμού της για αποστρατιωτικοποίηση των Νήσων του Ανατολικού Αιγαίου. Την παύση κάθε αναφοράς της Τουρκίας σε «τουρκική» μειονότητα στην Θράκη, αντί του ορθού όρου «μουσουλμανική» και την χαλιναγώγηση της δράσεως του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή. Την διεθνή καταδίκη της Τουρκίας λόγω της παραβιάσεως ανθρωπίνων δικαιωμάτων εις βάρος της Ελληνορθόδοξης Μειονότητος στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και τα Πριγκηπονήσια. Την απαίτηση της Ελλάδος, να απελευθερωθούν τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου και να αποχωρήσει ο τουρκικός στρατός κατοχής από το νησί. Την κατάργηση του τουρκολιβυκού ψευδοσυμφώνου.  

Μέσα στην εκτυλισσόμενη αντεθνική λαίλαπα, η κοινοβουλευτική Λαϊκή Πατριωτική Δεξιά οφείλει να επικρατήσει έναντι των εθνομηδενιστικών δυνάμεων. Εκατό έτη από την Συνθήκη της Λωζάνης, δεν υπάρχουν περιθώρια για νέες εθνικές τραγωδίες, που θα προκληθούν από φοβικές διπλωματικές επιλογές εν καιρώ ειρήνης. Στόχος μας, παραμένει η διαφύλαξη των κεκτημένων, έως ότου απαλλαγούμε από το ασύμβατο με το Εθνικό Μεγαλείο, δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε». Και όταν έλθει η Ευλογημένη Ημέρα που η Ελλάς θα κυβερνάται από Έλληνες Πατριώτες, ο Εθνικός Στόχος, μετά την πάταξη των εγχώριων κινδύνων, θα είναι η ευόδωση των Πεπρωμένων της Ελληνικής Φυλής.

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

 

 

Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ» ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ. ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Αναδημοσιευμένο από την εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα

 

Απογοητευτικά μηνύματα εξέπεμψε η ομιλία του Πρωθυπουργού, σε πρόσφατο συνέδριο με θέμα «Δημογραφικό – Η Μεγάλη Πρόκληση. Πέραν των αναφορών του σε ημίμετρα για την καταπολέμηση του δημογραφικού (επίδομα 2.000 ευρώ για κάθε γέννηση στην Ελλάδα,  επέκταση του ωραρίου των ολοήμερων σχολείων κ.ο.κ.), έλαβε θέση υπέρ της συμβολής των «νομίμων μεταναστών» στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος των Ελλήνων. Τόνισε, ότι «η πιο φλέγουσα διάσταση του ζητήματος δεν είναι προφανώς η θέση κάποιων ακραίων ότι τάχα θα εξαφανιστεί το Ελληνικό Έθνος», θεωρώντας, ότι «ο κίνδυνος είναι πρωτίστως οικονομικός και κοινωνικός λόγω της μείωσης των οικονομικά ενεργών πολιτών». Εν συνεχεία είπε, ότι «η ένταξη των νομίμων μεταναστών είναι η απάντηση στην έλλειψη εργατικών χεριών στον πρωτογενή τομέα και στον κλάδο των κατασκευών» και ότι «η ένταξη των αλλοδαπών στην ελληνική κοινωνία πρέπει να είναι ώριμη και συνειδητή και θα ανακουφίσει την πληθυσμιακή μας υποχώρηση». Κατέληξε δε, λέγοντας, ότι «Μια χώρα μεσηλίκων που γεννά λίγα παιδιά, οφείλει να ανανεωθεί με νεώτερους ανθρώπους, εκείνους που ασπάζονται τις αξίες της».

Με άλλα λόγια, χαρακτήρισε ως ακραίους, τους Έλληνες Πατριώτες που αγωνιούν για το δημογραφικό και την πληθυσμιακή αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού από τους λαθρομετανάστες. Υπεστήριξε δε, ότι «συνειδητά» και «ώριμα», πρέπει να δεχθούμε την ένταξη των «μεταναστών» στην Πατρίδα μας, μάλλον για να θέσουμε συνειδητά, την ταφόπλακα στην Ένδοξη Ιστορία του Έθνους. Ερωτηματικά προκαλεί και ο επίλογός του, ότι επειδή γερνάμε, πρέπει να ανανεωθούμε με νεώτερους ανθρώπους που δεν είναι Έλληνες, αλλά κατά την γνώμη του, ασπάζονται τις αξίες μας. Μας είπε δηλαδή κατά κάποιον τρόπο, ότι οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες εξ Ασίας και εξ Αφρικής, δύνανται να ασπαστούν τις Αξίες της Ελληνορθοδοξίας!!! Ο Πρωθυπουργός όμως, απέφυγε να ομιλήσει για τα σοβαρά κίνητρα που οφείλει να δώσει το ελληνικό κράτος στους Έλληνες, η τεκνοποίηση των οποίων σήμερα, θεωρείται «τεκμήριο πλουτισμού» και ως εκ τούτου, μεγάλο τμήμα του Λαού, είτε δεν γεννά παιδιά, είτε τεκνοποιεί μία ή δύο φορές το πολύ. Ποια κίνητρα έδωσε στους Έλληνες για να γεννήσουν πολλά παιδιά; Ομίλησε για θέσπιση γενναίων φοροαπαλλαγών σε κάθε Ελληνική Οικογένεια, για κάθε παιδί που θα φέρει στον κόσμο; Ανέφερε κάτι για την χορήγηση υψηλών άτοκων δανείων, για την δραστική αύξηση των γονεϊκών επιδομάτων και ιδίως για την πολύτροπη επιβράβευση των πολύτεκνων οικογενειών; Εξήγγειλε φορολογικά και οικονομικά κίνητρα για τους Έλληνες γονείς, που φυλάττουν Θερμοπύλες στις εσχατιές της Πατρίδος μας; Ομίλησε για την θέσπιση υψηλής Εθνικής Συντάξεως, με δικαιούχο κάθε Ελληνίδα Μητέρα που θα προσφέρει στην Ελλάδα 4 παιδιά; Αναφέρθηκε στην μέριμνα που υποχρεούται να λάβει το κράτος για τον περιορισμό του νοσηρού φαινομένου των αμβλώσεων;

Ποίοι είναι όμως οι «νόμιμοι μετανάστες» που θα συνδράμουν στο δημογραφικό και γιατί είναι νόμιμοι; Τους κάλεσε στην Ελλάδα το κράτος ή ήλθαν απρόσκλητοι, εισβάλλοντας παρανόμως από τα χερσαία και τα θαλάσσια σύνορά μας, υποκινούμενοι ως επί το πλείστον από την Τουρκία; Μήπως πρόκειται για αυτούς που ξεκίνησαν την «καριέρα» τους ως λαθρομετανάστες και παραμένουν εντός της Χώρας, όντας ο «Δούρειος Ίππος» της διαταράξεως της Εθνικής Συνοχής; Πράγματι. Πρόκειται για όλους αυτούς που έγιναν «νόμιμοι» ελέω της θεσπίσεως νόμων που δεν μεριμνούν για την συνέχιση της Εθνικής Ομοιογένειας, αλλά νομιμοποιούν τους λαθρομετανάστες τάχιστα και με ελάχιστες προϋποθέσεις. Είναι αυτοί που σε διόλου ευκαταφρόνητα ποσοστά, εγκληματούν κατά των Ελλήνων, «λιάζονται» και εισπράττουν παχυλά επιδόματα. Είναι αυτοί που αντικαθιστούν τις 500.000 Νέων Ελλήνων Επιστημόνων, οι οποίοι κατέληξαν την τελευταία δεκαετία στην αλλοδαπή για ανεύρεση εργασίας, για να μην μείνουν άνεργοι στην Πατρίδα τους. Τι πράττει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να επαναπατρίσει τα παιδιά μας; Που είναι οι ελκυστικές δουλειές με τις ικανοποιητικές απολαβές που τους υπεσχέθη, προκειμένου να επιστρέψουν στην Ελλάδα που κατακλύζεται από τους «νόμιμους» λαθρομετανάστες; Ποια κίνητρα έδωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και το μεταπολιτευτικό κράτος εν γένει, στους Έλληνες της υπαίθρου, ώστε να αγωνισθούν στην πρωτογενή παραγωγή, να μην οδηγηθούν στην αστυφιλία και την μετανάστευση και να μην χρειάζονται εργατικά χέρια αλλοδαπών στα χωράφια, όπως ο ίδιος λέγει; Αλήθεια, ποιον ικανοποιεί η δρομολογημένη και εθνοκτόνος αντικατάσταση των Ελλήνων από ισλαμιστές, οι οποίοι γεννούν παιδιά ασταμάτητα; Πως θα αποτραπεί η παράδοση της Πατρίδος μας στους λαθροεισβολείς; Ποιος δεν κατανοεί ότι η εφαρμογή μεταναστευτικής πολιτικής με γνώμονα το Εθνικό Συμφέρον και όχι τον «δικαιωματισμό», αποτελεί μονόδρομο;

Η θλιβερή τοποθέτηση του Πρωθυπουργού, αντιτίθεται στην Διδασκαλία του Πατέρα της Ελληνικής Ιστοριογραφίας Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, περί της Συνέχειας του Έθνους των Ελλήνων. Ένα Έθνος που εκκινεί από την Αρχαιότητα, φθάνει έως το Βυζάντιο και την σύγχρονη εποχή. Ένα Ιστορικό Έθνος, την αυθεντικότητα του οποίου, οφείλουμε να διατηρήσουμε εις το διηνεκές. Δεν συνάδει όμως και με το απαράμιλλο τετράπτυχο του Πατέρα της Ελληνικής Ιστορίας Ηροδότου, ήτοι το «Όμαιμον, το Ομόγλωσσον, το Ομόθρησκον και το Ομότροπον» των Ελλήνων. Ένα Ιδανικό, που είναι η ίδια η Εθνική μας Ταυτότητα. Η Εθνική Συνείδηση που πάντα μας διέσωζε και μας κατέστησε δύο φορές Κοσμοκρατορία. Και είναι βέβαιο, ότι ένα εθνολογικά, θρησκευτικά, γλωσσικά και πολιτισμικά, ετερογενές πλήθος ανθρώπων, αποτελεί απλώς πληθυσμό και όχι Λαό και Έθνος που μάχεται για τα Πεπρωμένα του. Κάθε φιλόπατρις Έλλην, που δεν έχει κομματικές παρωπίδες, διαπιστώνει ότι οι θέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για το δημογραφικό και το λαθρομεταναστευτικό, δεν απέχουν πολύ, από τις αριστερίστικες θέσεις του Αλέξη Τσίπρα. Η βασική διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο Τσίπρας, απευθυνόμενος σε ένα εκλογικό σώμα, που ως προτεραιότητά του έχει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τον «δικαιωματισμό» των «ευάλωτων ομάδων» και τα συμφέροντα των λαθρομεταναστών, διαθέτει την ευελιξία να χρησιμοποιεί μία ωμότερη φρασεολογία. Αντιθέτως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φοβούμενος τις αντιδράσεις σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων του, που εμφορούνται από τα Πατριωτικά Ιδεώδη, προσέχει περισσότερο τις διατυπώσεις του σε αυτά τα «καυτά» ζητήματα.  

Ευρισκόμενοι ίσως, προ των πυλών ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, όσοι εκθειάζουν τους «νόμιμους μετανάστες», αισθάνονται σίγουροι για την ασφάλεια του άμαχου πληθυσμού της Πατρίδος μας, με τόσους αλλοδαπούς στα μετόπισθεν, προερχόμενους μάλιστα και από χώρες φίλα προσκείμενες στην Τουρκία; Ο πολιτικός κόσμος, ας το καταλάβει καλά. Δεν έχει αξία, ένας μεγάλος και ετερογενής πληθυσμός, αλλά οι κάτοικοι της Ελλάδος να είναι κατά το δυνατόν, εξ αίματος Έλληνες και αποκτώντας κίνητρα από μία Πατριωτική Κυβέρνηση, να αυξηθούν τις επόμενες δεκαετίες. Αυτό συνέβη και στο παρελθόν, με αποτέλεσμα, ενώ το 1951 αριθμούσαμε 7,6 εκ. Ελλήνων, το 1991, λίγο πριν την είσοδο των πρώτων λαθρομεταναστών εξ Αλβανίας, να αυξηθούμε στα 10,3 εκ. Δεν θα σωθεί η Ελλάς, εάν απογραφούν 12 ή 13 εκατομμύρια πολιτών και το 1/3 αυτών είναι αλλοδαποί. Η οικονομική και κοινωνική διάσταση του δημογραφικού είναι το έλασσον. Το μείζον είναι να εξασφαλισθεί η ομοιογενής Συνέχεια του Ελληνικού Έθνους.  

Ως εκ των ανωτέρω καθίσταται σαφές, ότι η σύμπηξη ενός Πανίσχυρου Δεξιού Εθνικού Πολιτικού Φορέα με την συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων Πατριωτών είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ. Μια Εθνική Παράταξη που θα ισοπεδώσει το αριστερίστικο, εθνομηδενιστικό και δικαιωματιστικό πολιτικό σύστημα, θέτοντας τις βάσεις για μια Εθνική Επανεκκίνηση και δίδοντας κίνητρα στους Έλληνες, να γεννήσουν πολλούς ψυχωμένους υπερασπιστές της Ελλάδος. Η Νέα Τάξη σχεδιάζει την κατάργηση των Εθνών, μέσω της πληθυσμιακής αλλοιώσεώς τους. Η Ελλάδα όμως, ανήκει στους Έλληνες και όποιος δεν αγωνίζεται για τον στόχο αυτό, είναι πολιτικά εξοβελιστέος.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΕΞΙΑ ΑΦΥΠΝΙΖΕΤΑΙ. Η ΕΛΛΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΟΥΡΑΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

Του Ανδρέα Μητσόπουλου

Δικηγόρου-Συγγραφέως

Αναδημοσιευμένο από την εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα

Από το 1990, ήτοι το έτος κατά το οποίο κατέρρευσε ο κομμουνισμός και επομένως έλαβε τέλος η εποχή του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ της Δύσεως και του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, μετέβημεν στην εποχή της Παγκοσμιοποιήσεως και στη μονοκρατορία της Νέας Τάξεως. Έκτοτε, οι διεθνιστικές δυνάμεις εγκαινίασαν τη Νέα Εποχή, οι  ορθοπολιτικοί μηχανισμοί της οποίας, έχουν ως αποστολή τους την διάλυση των Εθνών που θα επέλθει με την αλλοίωση των ιδιαίτερων ταυτοτικών χαρακτηριστικών τους. Ευρισκόμεθα εξάλλου σε μία εποχή που οι εγκέφαλοι της Νέας Τάξεως απαιτούν τον σεβασμό μέσω του «δικαιωματισμού», σε τεχνητά υπερ-δικαιώματα των μειονοτήτων εις βάρος του συνόλου, ενώ η Εθνική Ιδιαιτερότητα θεωρείται από αυτούς, στοιχείο που εκκολάπτει τον ρατσισμό και τον σωβινισμό και ως εκ τούτου εξαλείφεται μεθοδικά μέσω της λαθρομεταναστεύσεως, η οποία συρρικνώνει βαθμιαία την Εθνική Ομοιογένεια.

Εν μέσω της διεθνούς αντεθνικής λαίλαπας, οι Λαοί αντιδρούν και επιλέγουν να κυβερνηθούν από αυθεντικές εθνοκεντρικές δυνάμεις, προερχόμενες συνήθως από τον Εθνικό, Δεξιό, Συντηρητικό Χώρο. Το έπραξαν οι Ρώσοι και μετά από μία περιδίνηση που διήρκεσε επτά δεκαετίες επί κομμουνισμού και άλλη μία από το 1990 έως το 2000 όπου ηγωνίζοντο να εύρουν τον εθνικό και οικονομικό βηματισμό τους μετά από τη μαύρη περίοδο των ουτοπικών «σοσιαλιστικών παραδείσων», έκτοτε εκλέγουν τον εθνοκεντρικό Πρόεδρο Πούτιν. Το τόλμησαν οι Αμερικανοί το 2016, εκλέγοντας πανηγυρικά τον ανιδιοτελή Πατριώτη και ταυτοτικό Συντηρητικό Δεξιό Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου οι αντισυστημικές πολιτικές είχαν ως συνέπεια την απώλεια της εξουσίας κατόπιν της οριακής και αμφισβητούμενης από πολλούς, ήττας του, στις αμερικανικές εκλογές του 2020. Στον Εθνικό Δρόμο ευρίσκεται και η ανερχόμενη ευρωπαϊκή δύναμη προασπίσεως Παραδοσιακών Αρχών και Αξιών, Ουγγαρία, η οποία από το 2010 εκλέγει ασταμάτητα τον Ηγέτη Όρμπαν ο οποίος αποτελεί ένα ισχυρό ανάχωμα στην υπέρμετρη λαθροαπειλή. Πατριωτικά και Εθνικιστικά Κινήματα αναπτύσσονται πλέον σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γηραιάς Ηπείρου. Στην Ισπανία (VOX), στην Ιταλία (Λέγκα του Βορρά με Ηγέτη τον Σαλβίνι), στην Αυστρία, στην Πολωνία και ασφαλώς στην Γαλλία.

Η Μητέρα των Μαχών όμως μεταξύ της Εθνικο-Λαϊκής Δεξιάς και των νεοταξίτικων δυνάμεων, διεξήχθη στις 10 και 24 Απριλίου στην Γαλλία. Στη μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης, η οποία μαζί με την Γερμανία, καθορίζει τις κατευθυντήριες γραμμές του πολιτικού οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Μετά από σκληρή μάχη, ο Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν κατόρθωσε να καταγάγει «Πύρρειο Νίκη» επί της λίαν αξιόμαχου αντιπάλου του, Μαρίν Λεπέν, Ηγέτιδος του Δεξιού Εθνικού Συναγερμού. Η Λεπέν, έχοντας απέναντί της συσπειρωμένες τις δυνάμεις της Νέας Τάξεως, επέτυχε να διευρύνει σημαντικά τα ποσοστά της εν σχέσει με το 34% του 2017, φθάνοντας στο εκκωφαντικό 42% του δευτέρου γύρου, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τρόμο στην πολιτική «ορθότητα», η οποία δεν επιθυμεί στο τιμόνι των κρατών, στιβαρούς ηγέτες με Πίστη στα Ευγενή Ιδεώδη, Πυγμή και Βούληση να συγκρουστούν με τις εθνοαποδομητικές δυνάμεις. Παρά το γεγονός λοιπόν ότι η πλειονότητα των υποψηφίων του α΄ γύρου, εζήτησαν από τους οπαδούς τους να κινηθούν κατά της Λεπέν, εν τέλει ο Γαλλικός Λαός, διαθέτοντας εθνικά αισθητήρια και βιώνοντας την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της Γαλλίας, ένεκα της πληθώρας αλλοδαπών που διαβιούν στο έδαφός της, αφυπνίστηκε και αντέδρασε, δίδοντας αυξημένη ισχύ στην Δεξιά της Λεπέν.

Πράγματι. Η Ευρώπη στις παρακμιακές ημέρες που διανύουμε παγκοσμίως, διεκδικεί την επικράτηση της Δεξιάς, Εθνοκεντρικής, Συντηρητικής, Παραδοσιακής πολιτικής ατζέντας, η οποία οραματίζεται την επαναφορά της Ένδοξης Παλαιάς Ευρώπης των Εθνών και την καταδίκη του νεοταξίτικου  πολύ-πολιτισμού. Μία καθαρόαιμη Δεξιά με συνασπισμένες άπασες τις Εθνικές Δυνάμεις που θα αγωνιστούν για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της λαθρομεταναστεύσεως, την διάσωση του ελληνογενούς τριπτύχου, το οποίο συμπυκνώνεται στις έννοιες της Πατρίδος, της Θρησκείας και της Οικογένειας, την εμπέδωση της Δημοσίας Τάξεως και Ασφαλείας, την ενίσχυση της Εθνικής Αμύνης, την προαγωγή της Ελεύθερης Οικονομίας με την απαλοιφή της υπεροφορολογήσεως, την ισχυροποίηση της Κοινωνικής Πολιτικής, την καταπολέμηση της Ανεργίας, την προάσπιση των Παραδοσιακών Αξιών, την εξεύρεση λύσεως στο πανευρωπαϊκό Δημογραφικό πρόβλημα. Οι Λαοί και τα Έθνη της Γηραιάς Ηπείρου, αποζητούν μία Ευρώπη που θα επιστρέψει στις ρίζες της, ήτοι στον Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό και την Χριστιανική Πίστη, απαλλαγμένη από τον ισλαμικό κίνδυνο και την πληθυσμιακή αλλοίωση που προκαλείται ένεκα του ανεξέλεγκτου λαθροεποικισμού.

Στην Ελλάδα πάλι, τα πολιτικά αντανακλαστικά ως προς τις επικρατούσες διεθνείς συνθήκες, συνεχίζουν να λειτουργούν με χρονοκαθυστέρηση. Οι εγχώριοι πολιτικοί στην πλειοψηφία τους, στις γαλλικές εκλογές υπεστήριξαν τον Μακρόν, επικαλούμενοι ότι επί της πενταετούς Προεδρίας του, οι ελληνογαλλικές σχέσεις διετηρήθησαν σε ικανοποιητικά επίπεδα, χάρις τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς που πραγματοποιήθηκαν. Αναπαρήγαγαν δε, την αυθαίρετη και ατεκμηρίωτη άποψη ότι μια ενδεχόμενη άνοδος της Λεπέν στον προεδρικό θώκο, θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στις άριστες σχέσεις των δύο χωρών, λησμονώντας εκουσίως ότι η Λεπέν εκφράζει αντιτουρκικές θέσεις, στρεφόμενη κατά της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, έλκοντας μάλιστα την καταγωγή της από μία Φιλελληνική Οικογένεια. Η Γαλλία άλλωστε, είναι μία χώρα που διέπεται από Πολιτικές Αρχές και εφαρμόζει σταθερή Εξωτερική Πολιτική ως προς την Ελλάδα, με την οποία διατηρεί διαχρονικά, ουσιαστική συμμαχία, που δεν επηρεάζεται ιδιαιτέρως από τις εναλλαγές πολιτικών δυνάμεων στην εξουσία. Ως εκ των ανωτέρω και δεδομένης της διεθνιστικής ροπής του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, η Ελλάς χρειάζεται την συγκρότηση ενός Ισχυρού Εθνικού Φορέα. Δυστυχώς όμως, ευρισκόμεθα ακόμη στην πεδιάδα των ατελέσφορων προσπαθειών. Στον λεγόμενο Πατριωτικό Χώρο, ήτοι αυτόν που προσδιορίζεται πολιτικά, δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, επικρατεί πολυδιάσπαση, αρχομανία και πρόσδεση στο άρμα μίας υπερδυνάμεως, είτε πρόκειται για τις Η.Π.Α. είτε για την Ρωσία, χωρίς να δύναται να πρυτανεύσει η λογική και καθαρή εθνική θέση, η οποία επιτάσσει ότι η Ελλάς πρέπει να ανήκει εκεί που ευρίσκεται το Συμφέρον της. Ως εκ τούτου, μεγάλο τμήμα του Εθνικού Χώρου έχει εγκλωβιστεί στο συστημικό «μαντρί» της Ν.Δ., η οποία επί ηγεσίας Κυριάκου Μητσοτάκη ανέχεται υπέρμετρα, αριστερίστικες, δικαιωματιστικές και εθνικά επικίνδυνες ιδεοληψίες. Η Ν.Δ., όπως άλλωστε και το σύνολο (σχεδόν) του λεγόμενου «κοινοβουλευτικού τόξου», ετάχθησαν υπέρ του Μακρόν, μόνο και μόνο γιατί θεωρούν ότι οι εθνικές θέσεις της Λεπέν ανήκουν στην Ακροδεξιά. Το ίδιο έπραξαν άλλωστε, αναφορικά με κάθε Πατριώτη Ηγέτη, που στρέφεται κατά του αντεθνισμού, όπως οι προαναφερθέντες Τραμπ, Πούτιν, Όρμπαν, Σαλβίνι κλπ. Δέον λοιπόν να ανελιχθεί ο Ένας και Αδιαφιλονίκητος Έλληνας Ηγέτης, ο οποίος θα ενώσει τις διασκορπισμένες ομάδες και υπό-ομάδες της Δεξιάς, ώστε τα επόμενα κρίσιμα έτη, ο Χώρος να γίνει συμπαγής και έχοντας αποκτήσει θέση ισχύος, να μπορεί να επαναφέρει Πατροπαράδοτες Αρχές και Αξίες, χάρις τις οποίες το Έθνος των Ελλήνων μεγαλούργησε.

Η Λεπέν μολονότι ηττήθηκε, αλλάζει την Ευρώπη. Το σύστημα, φοβούμενο την άνοδο της Εθνικής Δεξιάς, θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει τμήμα έστω της εθνικής πολιτικής. Η Λεπέν ανοίγει τον δρόμο για την απενοχοποίηση της Εθνικής Ιδεολογίας και την σήμπηξη ενός πανευρωπαϊκού πόλου που ως βασικό στόχο θα έχει την προστασία της Χριστιανικής Ευρώπης των Εθνών. Εάν μάλιστα σε δύο έτη επιτευχθεί η πολυπόθητη επάνοδος του Τραμπ στις Η.Π.Α., ο Εθνικός Συντηρητισμός θα έχει επικρατήσει. Μία επικράτηση που αποτελεί Λαϊκή Απαίτηση και Εθνική Αναγκαιότητα. Η Ευρωπαϊκή Δεξιά δεικνύει τον Δρόμο. Ας παραδειγματιστούμε κι εμείς οι Έλληνες Πατριώτες, ενθυμούμενοι ότι το Έθνος μας, πρώτο απ’ όλα, ακολούθησε τον Δρόμο της Αρετής. 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ