Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗ, Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Το παρόν άρθρο του Ίωνος Δραγούμη εδημοσιέυθει στον «Νουμά» στις 11Μαιου 1908 (φ. 292), και αναφέρεται στην κεντρική ιδέα που χαρακτηρίζει ολόκληρο το έργο του, τον ελληνικό κοινοτισμό, την κοινότητα ως πηγή αναγέννησης του Ελληνισμού, και ως μήτρας γέννησης πολιτισμού....

«Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ή το χωριό που μας γέννησε, είναι η μικρή μας πατρίδα, είτε σε νησί βρίσκεται, είτε σε κάμπο ― σε μεσόγειο ή σε παραθαλάσσιο. 

Στα χωριά τα σπίτια είναι γνώριμα, και οι άνθρωποι σα να συγγενεύουν. Όλοι ξέρουν όλους, και τα τριγυρινά τους πράγματα. Άλλο από γειτονιές δεν υπάρχει. 

Χαράματα σηκώνεται ο άντρας, βουτά μια κομμάτα ψωμί στο κρασί του, και με το δισάκκι και την τσάπα, με το ζώο που θα οργώσει και με το παιδί του, πάει στο χωράφι, στ’ αμπέλι ή στο μποστάνι. Σηκώνεται κ’ η γυναίκα του και πάει στη βρύση για νερό. Το κορίτσι νοικοκυρεύει το σπίτι και την αυλή, πλένει, υφαίνει, λευκαίνει το πανί. Τη χωριάτισσα πότε τη βλέπεις στον αργαλειό, πότε στο ληνό με γυμνά ποδάρια να πατά σταφύλια, πότε μ’ ανασκουμπωμένα μανίκια, σκυμένη, να ζυμώνει ψωμί στη σκάφη, κ’ έπειτα να το βάζει στο φούρνο, στην αυλή, πότε ν’ αρμέγει την αγελάδα, πότε να γνέθει. Άλλοτε πάλι συνδαυλίζει τη φωτιά και κοιτάζει τη χύτρα. Φρύγανα από το βουνό φέρνουν τα παιδιά. 

Τις αγελάδες του χωριού και τ’ άλογα τα παίρνουνε δυο τρία παλληκάρια πρωί πρωί και τα βόσκουν. Πλανιώνται όλη μέρα τα ζώα στα λιβάδια, κι ακούς τα κουδουνίσματα τους στη σιγαλιά. Το βράδι τα γυρίζουν στο χωριό οι αγελαραίοι, κοπαδιαστά. Βοσκοί στο βουνό βόσκουν τα γιδοπρόβατα. Το καλοκαιριάτικο μεσημέρι σταλίζουν τα πρόβατα στον ίσκιο του μεγάλου πεύκου, αποσταμένα από το λιοπύρι. Και βράδι-βράδι τα οδηγούν στις στάνες.... 

Σα νυχτώσει, βλέπει ο δραγάτης φωτιές, σαν άστρα στο βουνό. Ώρες ώρες ακούει γαυγίσματα μαντρόσκυλων. Έπεσε να κοιμηθεί το χωριό, και ο δραγάτης όλο φυλάγει, περιδιαβάζοντας στ’ αμπέλια και στα περιβόλια, με τ’ όπλο στον ώμο. Ποιος ξένος μπήκε στη βραγιά και πώς απέρασε τους φράχτες; 

 Το χωριό κοιμάται δίχως ονείρατα. Ο νέος όμως, που είδε στο χορό, την κυριακή τ’ απόγεμα, στ’ αλώνια, ο νέος που είδε την όμορφη την κόρη τη στολισμένη, προτού αποκοιμηθεί το βράδι, ονειρεύεται. Ίσως και κείνη να τον ξεδιάλεξε· τα μάτια τους σα ν’ αντικρύστηκαν μια στιγμή, την Κυριακή τ’ απόγεμα στο χορό, στ’ αλώνια. Και θα την πάρει. 

 Έρχεται, πάλε η Κυριακή στο χωριό. Νωρίς γεμίζει η εκκλησιά από κορίτσια, γυναίκες, παιδιά, και άντρες, και γέροντες. Ο δάσκαλος ψέλνει στα δεξιά, και δυο τρία σκολιταρούδια του κρατούν το ίσο. Στ’ αριστερά είναι ένας χωριανός και ψέλνει με τη μύτη κι αυτός. Ο παπάς, με το κοντό το ράσο, λειτουργά και θυμιάζει. Οι γέροι, έχουν τα στασίδια τους και κάθονται. Στο παγκάρι οι επίτροποι πουλούν αγιοκέρια. Τ’ αγοράζουν οι χριστιανοί και τα στήνουνε στα μανουάλια, προτού ασπαστούν τα εικονίσματα. Έπειτα γυρίζουν οι επίτροποι με τους δίσκους: «για την εκκλησιά, για τον παπά, για το σκολειό μας», και ακούς δεκάρες και κουδουνίζουν, Και σαν περνούνε τ’ άγια, σκύβουν πολύ χαμηλά και σταυροκοπιούνται, γέροι, γυναίκες, άντρες, παιδιά, νιές και παλληκάρια. «Μνησθείη αυτών Κύριος ο Θεός εν τη Βασιλεία αυτού πάντοτε»….... 

Τις μικροδιαφορές που τυχαίνει να έχουν ανάμεσό τους οι χωριανοί, τις ξεδιαλύνουν οι δημογέροντες ― έφοροι του σκολειού κ’ επίτροποι της εκκλησιάς. Άμα βέβαια έχουνε μεγάλες διαφορές, τότε πηγαίνουν κάτω στη χώρα, να τους δικάσει κριτής, ειρηνοδίκης ή δικαστήριο. Μα πάντα καλλίτερα έχουν να μην κατεβαίνουν για τέτοιες δουλειές στη χώρα. Και μπελάς είναι και έξοδα γίνονται. Ενώ στο χωριό, με τη βοήθεια των γερόντων, άμα λείπουν τα πείσματα, όλα συμβιβάζουνται. 

 Οι γέροντες έχουν και άλλα να σκεφτούν. Θα συμφωνήσουν το δάσκαλο και τη δασκάλα, θα διορίσουν τον καντηλανάφτη, το δραγάτη, θα φροντίσουν για το σκολειό αν θέλει διόρθωμα, την εκκλησιά, αν θέλει καθάρισμα ή στόλισμα, τους δρόμους, αν είναι να φτειαστεί ή να σιαχτεί κανένας. 

Με την κοινότητα ο δάσκαλος κάνει συμβόλαιο και το υπογράφουν. Του δίνουνε μιστό και σπίτι, και ξύλα για κάψιμο. Καμιά φορά του τάζουν και τόσα κοιλά σιτάρι. Πόσες φορές θα ήταν καλλίτερα να του έδιναν κριθάρι! Ο μισθός του γίνεται καλλίτερος αν κάνει και τον ψάλτη. Και τη δασκάλα την περιποιούνται οι χωριανοί, εξόν αν τύχει καμιά φανταγμένη, που δεν τους καταδέχεται, μόνο παραπονιέται αδιάκοπα για το κάθε τι και φορεί μεγάλα καπέλλα φτερωτά.

Ο παπάς είναι χωριανός, σαν τους άλλους, με λίγα γράμματα. Σπάνια τον αλλάζουν, με την άδεια βέβαια πάντα και την ευλογία του Δεσπότη. Έχει και αυτός το χωράφι του, το αμπέλι του, τη γυναίκα του, το σπίτι του και την αγελάδα του. Η παπαδιά είναι σαν τις άλλες γυναίκες του χωριού. Και λειτουργάει ο παπάς κάθε κυριακή και σκόλη. Τον βλέπεις σε κάθε λείψανο, στεφάνωση και βάφτιση. Είναι ήσυχος άνθρωπος, κανένα δε θέλει να κακοκαρδίσει, δεν πολυανακατεύεται στα μαλώματα και στους θυμούς των χωριανών, και χαίρεται σαν του φιλούν το χέρι.... 

Ο Δεσπότης θα περάσει μια φορά το χρόνο και θα λειτουργήσει. Μετά το Ευαγγέλιο «κηρύττει τον λόγον του Θεού» με λόγια που κανένας ίσως δεν τα καταλαβαίνει. Του μετρούν τα κανονικά του και τα τυχερά του, και ό,τι καθυστερούμενα έχει να πάρει, τα ζητεί. Αν είναι τίποτα ζητήματα, τα ξεδιαλύνει ή δεν τα ξεδιαλύνει και φεύγει. 

Η ποταμιά κοντά στο χωριό είναι βαθειά, ντυμένη πλατάνια, πικροδάφνες και δάφνες. Εκεί πλένουν οι γυναίκες τα ρούχα. Από την άλλη τη μεριά σηκώνεται το βουνό που βγάζουν την πέτρα για τα σπίτια, και το δάσος που κάνουν τα κάρβουνα. 

Σαν πάρει ο χωριανός τη ράχη του βουνού κι ανέβει στην κορυφή, βλέπει κάτω τις στέγες του χωριού του, και αγναντεύει άλλα χωριά που τα έχει ακουστά, και την πολιτεία εκεί δα πέρα, κοντά στη θάλασσα. Και μικραίνει το χωριό του. Νοιώθει πως δεν είναι μοναχό στον κόσμο, και πως ο τόπος είναι μεγάλος. Και τότε ― τότε του έρχεται να γνωρίσει και τάλλα τα χωριά, και να κατεβεί στη χώρα, να ζυγώσει στη μεγάλη λίμνη με τ’ αρμυρό νερό. 

Γνώρισε την πολιτεία, και αρχή αρχή του φάνηκε καλή. Σα να είναι πιο ελεύθερα τα πράματα εδώ. Χωράφια δε βλέπει, μήτε λιβάδια, μα βρίσκει καπηλειά πολλά, και πίνει κρασί με πολλούς συντρόφους. Και δεν ντρέπεται πολύ πολύ τους πολίτες, γιατί δεν τονέ γνωρίζουν. Του μάθανε να βρίσκει και γυναίκες για μια βραδιά, με λιγοστά χρήματα. Αγάλι αγάλι η πολιτεία τον ποτίζει τα φαρμάκια της, αρχίζει και στενοχωριέται. Σαν άρρωστος είναι, και ξαναθυμάται το χωριό του. 

Εδώ, στην πολιτεία, είναι σαν το ξερριζωμένο πλατάνι της ρεματιάς, που αποζητάει το χώμα και τις πέτρες που το γέννησαν.... 

 Και μακρύτερα μπορεί να πάγει. Η θάλασσα κοντά. Καράβια περνούν κάθε μέρα. Στο χέρι του είναι· ποιος θα τον εμποδίσει; Ας πάγει κι αυτός στην ξενιτιά να γίνει πλούσιος. Και φεύγει. Και νοιώθει πως ο τόπος που άφησε, με τα χωριά και τις πολιτείες του, ήταν πατρίδα, η πατρίδα του, ― η μ ε γ ά λ η π α τ ρ ί δ α. Βρίσκονται στον κόσμο και άλλοι τόποι, ξένοι τόποι, που μιλούν οι άνθρωποι άλλες γλώσσες και έχουν άλλα συνήθια. Τα σπίτια τους είναι διαφορετικά κι αλλοιώτικες οι εκκλησιές. Οι πολιτείες μπορεί να είναι μεγάλες, μεγαλόπρεπες, και φαίνονται σαν πλούσιες. Αυτός όμως κάθεται σε μια σοφίτα σκοτεινή, με τέσσερες άλλους μέσα. Πού είναι το σπίτι του το νοικοκυρεμένο, στο χωριό! Το χρήμα δεν είναι χυτό στους δρόμους. Δε σκύβει να μαζέψει χρυσάφι, παρά και αυτού δουλειά αναγκάζεται να γυρέψει. Αφού είδε κι απόειδε, κατάφερε τέλος και τον πήραν εργάτη σ’ ένα σιδερόδρομο, με δυο τρία φράγκα την ημέρα. Δεν είναι προκοπή αυτή! 

Ο ξενιτεμένος θυμάται το χωριό του και αποζητά το σπίτι του πατέρα του, της μάννας του το χάδι, το ψωμί το σπιτίσιο, το καλό κρασί του αμπελιού τους. Σα να μην τα χάρηκε αρκετά. Και θυμάται τα βώδια, το αλέτρι, το χώμα, τις αγελάδες, τα δέντρα, και τις πέτρες του βουνού, και τα λιθάρια του δρόμου. Του φαίνεται πως δεν τα δούλεψε όσο έπαιρνε. 

Φεύγουν όμως και άλλοι από το χωριό. 

Εκείνοι που αφίνουν το χωριό τους και παν σε μεγαλύτερα κέντρα για να σπουδάσουν, εκείνοι που, με κάποια υποστήριξη, είτε της οικογένειας είτε των φίλων, του βουλευτή τους ή του Δεσπότη, εξακολουθούν τις σπουδές τους, και από το χωριάτικο σχολειό της χώρας, στο γυμνάσιο, κ’ έπειτα στο πανεπιστήμιο. Οι χωριάτες δεν ξέρουν τι κάνουν στέλνοντας τα παιδιά τους σε ανώτερα σχολεία. «Για να γίνεις άνθρωπος, λεν του παιδιού τους, πρέπει να πας στο Γυμνάσιο να μάθεις γράμματα». Και αφού τελειώσει το Γυμνάσιο, το στέλνουν και στο Πανεπιστήμιο. Φαντάζονται πως αν γίνει γιατρός ή δικηγόρος ο γιός τους, θα τιμηθεί τάχα η οικογένεια. Μα δε νοιώθουν πως τιμή είναι η δουλειά, κι ούτε το γυμνάσιο, ούτε το επάγγελμα κάνουν τον άνθρωπο. Άνθρωπος είναι εκείνος που έχει οικογενειακή ανατροφή, είτε σε πολιτεία ανατράφηκε είτε σε χωριό, είτε ξέρει γράμματα, είτε δεν ξέρει. Άνθρωπος είναι εκείνος που παίρνει τη δουλειά του πατέρα του και την καλλιτερεύει.... 

Του χωριάτη ο γιος πρέπει να μείνει χωριάτης, του παπουτσή παπουτσής, του φούρναρη φούρναρης. Και πάλι του εμπόρου ο γιός έμπορος, και του τραπεζίτη τραπεζίτης. Και μόνο έτσι καλλιτερεύει η εργασία του καθενός. 

Ο γιός μαθαίνει από τον πατέρα του, καλλίτερα παρά από κάθε άλλον, την τέχνη που έχει να κάνει όλη του τη ζωή. Και ο πατέρας πάλι μ ι α τέχνη μονάχα ξέρει να διδάξει στο παιδί του, την τέχνη που ξέρει, τ η δ ι κ ή τ ο υ την τέχνη. Και τότε ο γιός, εξακολουθώντας την τέχνη του πατέρα του, μπορεί να την καλλιτερέψει. Μονομιάς ο άνθρωπος από παπουτσής δε γίνεται στρατηγός ουδέ τραπεζίτης. Και του παπουτσή ο γιός δε γίνεται πρωθυπουργός. Μπορεί όμως ο γιός του παπουτσή να μεγαλώσει το εμπόριο που έμαθε από τον πατέρα του και να γίνει μεγαλέμπορος. Μπορεί και άλλη σχετική τέχνη να πιάσει, να γίνει δερματέμπορος. Και ταμπάκικο μπορεί νανοίξει. Μπορεί καινούριες τέχνες ν’ ανακαλύψει, και να βγάλει στη μέση καινούριους τρόπους εργασίας, καινούρια μέσα. Και θα βάλει τότε κι αυτός στις νέες τούτες τέχνες και δουλειές το παιδί του. Και σ’ άλλους πολλούς πατριώτες του θα δώσει δουλειά. 

Αυτοί γίνουνται οι πιο χρήσιμοι άνθρωποι σε μια κοινωνία, όσοι κάνουν τη δουλειά του πατέρα τους, καλλιτερεύοντας και μεγαλώνοντάς τηνα. Όσοι αφήνουν την τέχνη του πατέρα τους και την καταφρονούν, οι περισσότεροι χάνονται, δεν κάνουν τίποτε καλό, ούτε στον εαυτό τους, ούτε στους άλλους. Θα καταντήσουν είτε υπάλληλοι με μεγάλες απαιτήσεις και τιποτένιο μισθό, είτε τεμπέληδες δασκάλοι για ν’ αποστραβώσουν τους άλλους, είτε μπεκρήδες, ακαμάτες και παραλυμένοι ― δηλαδή η ψώρα μιας κοινωνίας. Δάσκαλοι δεν πρέπει να βγαίνουν από τους τέτοιους ανθρώπους. Στην Ελλάδα απ’ αυτούς βγαίνουν και οι κομματάρχες, γιατί με τη βοήθεια του βουλευτή τους θα βρούνε καμιά θεσούλα κυβερνητική να κουτσοζήσουν, οι τιποτένιοι! 

Ο γεωργός που με η δουλειά του και τη δουλειά του πατέρα του, γίνεται πλούσιος και καταπιάνεται στο μικροεμπόριο, εκείνος με τον καιρό, ή το παιδί του, φυσικά θα κατασταλάξει μια μέρα στη χώρα, για να μεγαλώσει το εμπόριό του.... 

Μα να φεύγουν οι φτωχοί ζευγολάτες από το χωριό τους για να παν στις πολιτείες και στην ξενιτιά, είτε για να πλουταίνουν είτε για να σπουδάσουν και να γίνουν μεγάλοι άνθρωποι, ― αυτό ποτέ δε βγαίνει σε καλό τους. Κανείς απ’ αυτούς δεν έγινε ποτέ ούτε πλούσιος, ούτε βγήκε μεγάλος. Οι εξαίρεσες είναι τόσο σπάνιες, που μήτε λογαριάζονται. 

Οι γονιοί οι γνωστικοί, όσοι νοιώθουν από κόσμο, δε θα σπρώξουν ποτέ τα παιδιά τους σε τέτοιο στραβό δρόμο, παρά θα τα αναθρέψουν έτσι, που να μείνουν σιμά τους, και θα τα μάθουν από μικρά την τέχνη τους. Έτσι μονάχα τα παιδιά θα γίνουν ά ν θ ρ ω π ο ι, δηλαδή χρήσιμοι στην Κοινωνία και στον εαυτό τους. Γιατί οι γνωστικοί ξέρουν πως ο άνθρωπος δε γίνεται ούτε με τα πολλά γράμματα, ούτε με τα πολλά χρήματα. Γίνεται με την οικογενειακή ανατροφή και με τη δουλειά. 

Σ’ όποια μικρή πατρίδα κι αν γεννήθηκε ή κι αν ζει ο Έλληνας, όπου κι αν βρίσκεται, σε πολιτεία ή σε χωριό, πρέπει να ενδιαφέρεται και να φροντίζει για την κ ο ι ν ό τ η τ ά του, πρέπει να θέλει να φανεί χρήσιμος και σ’ αυτήν, όπως θέλει να είναι χρήσιμος στον εαυτό του. Και όταν φανεί χρήσιμος στην κοινότητά του, πάλι στον εαυτό του θα είναι χρήσιμος. Πρέπει να νοιώθει πάντα πως, θέλοντας και μη, είναι δεμένος με τους τριγυρινούς του, τους πατριώτες του, και να τους βοηθεί. Μόνο εκείνος που βοηθεί τους άλλους, μπορεί με το δίκιο του να γυρεύει και απ’ αυτούς βοήθεια. Πάλι καλό δικό που θα κάμει βοηθώντας τους. Η αλληλοβοήθεια είναι δύναμη και του καθενός ανθρώπου και της κοινότητας όλης. Εκείνος που δε βοηθεί, δεν είναι άξιος να τον βοηθούν και οι άλλοι, και δεν την πειράζει την κοινότητα αν τύχει και χαθεί. 

Ο άνθρωπος του κάθε τόπου, εκείνος και καλύτερα μπορεί να φροντίζει για τον τόπο του, γιατί εκείνος και πιο κοντά είναι, και κάθε μέρα τον βλέπει, δηλαδή τον ξέρει καλλίτερα από κάθε άλλον και τον πονεί περισσότερο. 

Σαν τι βοήθεια όμως πρέπει να δίνει στους τριγυρινούς του, και σαν τι φροντίδα να δείχνει για τον τόπο του;... 
Πρέπει:
Α. Να βοηθεί τον άλλο νάβρει δουλειά. Ο άλλος αυτός φυσικά πρέπει νάναι άξιος να δουλέψει. Αν είναι ακαμάτης, ανίκανος, ποιος του φταίει αν χαθεί; Ο καθένας ας κοιτάζει να μεγαλώσει την εργασία του, για να μπορέσει και σ’ άλλους συντοπίτες του να δώσει δουλειά. Όσο μεγαλώνουν οι δουλειές του καθενός, τόσο χωρούν και παίρνουν και άλλους. Διψά η δουλειά γι’ ανθώπους. 

Β. Να φροντίζει για τη νεώτερη γενεά. Τα σκολειά να καλλιτερέψουν, Όχι να γίνουν με περισσότερες τάξες ή πιότερους δασκάλους, παρά να τα επιβλέπουν καλλίτερα οι έφοροι, να είναι πάντα καθαρά, αερικά, καλά χτισμένα, και ό,τι μαθαίνουν τα παιδιά να το μαθαίνουν αληθινά. Πολλά γράμματα δε θέλει ο πολύς κόσμος. Τα παιδιά φτάνει να μαθαίνουν καλά λιγοστά πράματα, ό,τι τους χρειάζεται για τις δουλειές του χωριού ή για την τέχνη τους, όχι άλλο. Πρέπει να μαθαίνουν και την εθνική τους ιστορία, για να ξέρουν τι είναι οι ίδιοι, ποιοι τους γέννησαν, και ποιοι είναι οι τωρινοί εχτροί του έθνους. Περισσότεροι δάσκαλοι δεν χρειάζονται, αλλά καλλίτεροι. Φαντάζεστε τι θα ήταν για το έθνος ένα διδασκαλείο, που θα έβγαζε δασκάλους ― ανθρώπους. Έπειτα και τούτο να πρσσέχουμε: το χωριό που έχει δημοτικό σκολειό ή τετρατάξια αστική σχολή, δεν έχει ανάγκη σχολαρχείο ή εφτατάξια αστική σχολή. Και ακόμη λιγώτερο του χρειάζεται γυμνάσιο. Θα ήταν πια τρέλλα να του φτειάσουν και πανεπιστήμιο. 

Μα η νεώτερη γενιά δεν ανατρέφεται μονάχα με το σκολειό. Των παιδιών ταιριάζουν κυνήγια, παιχνίδια, περίπατοι, και να ρίχνουν στο σημάδι και να πηδούν στις τρεις, και να παραβγαίνουν στο τρέξιμο και στο κολύμπι, και να παλεύουν, και να ρίχνουν το λιθάρι, και να καβαλικεύουν άλογα. Άμα τα παιδιά δεν τα κάνουν αυτά μονάχα τους, πρέπει οι γεροντότεροι να τους κεντούν και να τους σπρώχνουν σ’ αυτά. Οι γέροι είναι άχρηστοι, και μάλιστα επικίνδυνοι, αν, επειδή κουράστηκαν αυτοί και αποκοιμιούνται, θέλουν ν’ αποκοιμήσουν και τα παιδιά τους. Τα παιδιά είναι η μελλούμενη ζωή του έθνους. Πρώτα απ’ όλα αυτήν πρέπει να σεβόμαστε.... 

Γ. Να φροντίζει για κοινοτικά έργα ― να φυλάγονται τα χωράφια και τ’ αμπέλια από καλούς δραγάτες, τα δάση από δασοφύλακες εμπιστεμένους να σιάζονται οι τοπικοί δρόμοι, ή να φτειάνονται καινούργιοι αν χρειάζονται, να χτίζονται πετρογέφυρα, να διορθώνονται τα σκολειά, και για όλ’ αυτά να συνάζονται χρήματα. 

Κοντά στη Σπάρτη είναι ένα χωριό, που το λένε Βαμπακού. Μερικοί χωρικοί φύγανε στην ξενιτιά και ξαναγύρισαν πίσω, άλλος με δίχως χρήματα, άλλος με λιγοστά. Αλλά γνωστικοί άνθρωποι, και κείνοι που έφυγαν κι όσοι μείνανε στο χωριό. Σύναξαν λοιπόν κάμποσα χρήματα, και επειδή ο δήμαρχος ήταν κομματάρχης του βουλευτή και ίσως όχι πολύ τίμιος άνθρωπος, και επειδή ο δήμος όλος μαζί δεν είναι τόσο συμμαζεμένος σαν ένα χωριό μοναχό, και επειδή το κράτος είναι πολύ μακριά και δε βλέπει τόσο καλά τις καθημερινές ανάγκες των χωριανών, όπως τις βλέπουν οι ίδιοι οι χωριανοί, ― γι’ αυτά όλα πάσκισαν κ’ έκαναν κοινότητα στο χωριό τους και την ορίζουν αυτοί, για να είναι και βέβαιοι πως το χρήμα που σύναξαν για το κοινό δε θα πάγει στα χαμένα. 

Από τα 1898 στη Βαμπακού υπάρχει κοινότητα που φροντίζει για όλα τα γενικά ζητήματα του χωριού ― διορθώνει το σκολειό, μεταφέρνει το νεκροταφείο έξω από το χωριό, για την υγεία του τόπου, ― αρχίζει υδραυλικά έργα για να ποτίζονται καλλίτερα τ’ αμπέλια και τα περιβόλια, ― σιάχνει τους τοπικούς δρόμους και τα γεφύρια ― βάζει καλούς δραγάτες, και θα καταπιαστεί με τον καιρό κι άλλα πολλά χρήσιμα έργα. 

Άμα τα χωριά προκόψουν, ούτε στην Αμερική θα πηγαίνουν οι χωριανοί για να πλουταίνουν, ούτε στις πολιτείες για να σπουδάσουν, ούτε στην Αθήνα για να βρίσκουν θέσες. 

Αυτό που κάνει η Βαμπακού στην Ελλάδα, επειδή έτυχε να έχει γνωστικούς χωριάτες που καταλαβαίνουν το συμφέρο τους, αυτό το ίδιο το κάνουν όλες στην Τουρκιά οι ελληνικές κοινότητες, από τα παλιά χρόνια. Ο Τούρκος, φρόνιμος, άφησε τους Έλληνες να κυβερνιώνται μόνοι τους, κατά πώς θέλουν αυτοί. Δε σκοτίζεται για τα εσωτερικά τους ζητήματα. Γυρεύει μονάχα τα δοσίματα, βρίσκει λογής αφορμές και βάζει τον κόσμο σε μπελάδες, και για κανενός το καλό δε νοιάζεται. Και στη Βουλγαρία, ως τα τώρα, όπου βρίσκουνταν Έλληνες ήταν κ’ ελληνικές κοινότητες, κι όταν αποφάσισαν οι Βούλγαροι να ξεπατώσουν τον Ελληνισμό από την Ανατολική Ρωμυλία, κατασύντριψαν τις κοινότητες, άρπαξαν δηλαδή εκκλησιές και σκολειά, έδιωξαν δεσποτάδες, παπάδες και δασκάλους, ρήμαξαν κοινοτικά χτήματα, τρόμαξαν τον κόσμο ― κ α ι π α ν ο ι κ ο ι ν ό τ η τ ε ς. Οι Έλληνες αυτοί, οι κακότυχοι, μη βρίσκοντας πια κοινότητες να ζήσουν, άφηκαν τα σπίτια τους και τα χωράφια τους κ’ έφυγαν σε τόπους πιο φιλόξενους.... 

Στην Τουρκιά οι ελληνικές κοινότητες θα βρίσκουνταν καλά, αν δεν ήταν οι Τούρκοι τόσο ελεεινοί. Στη Βουλγαρία οι Έλληνες θα ζούσανε καλά, αν τους άφιναν οι Βούλγαροι τις κοινότητές τους. Και στην Ελλάδα θα ζούσανε καλλίτερα οι Έλληνες, αν το κράτος καταλάβαινε πως το φυσικό του Ρωμιού είναι να ζει σε κοινότητες ιδιοκυβέρνητες. Ω Κράτος, μην του παίρνεις του Ρωμιού το ενδιαφέρο για το χωριό του, μην του κάνεις σ υ σκολειά, μη του διορίζεις σ υ τους δασκάλους, μην του φυλάς σ υ ταμπέλια, τα χωράφια, τα δάση, μην του φτειάχνεις σ υ τους τοπικούς δρόμους, γιατί τον λύνεις έτσι από τους δεσμούς του με το χωριό του. Συ έχεις άλλες δουλειές γενικώτερες. Αυτές να κοιτάζεις! Εμάς μονάχα να μας επιθεωρείς, να μας παίρνεις στρατιώτες, να μας ζητάς φόρους και να μας βοηθείς, αν μπορείς, να βρίσκουμε κεφάλαια για μεγάλες επιχείρησες. 

Όπου βρεθούνε δέκα Ρωμιοί φτειάνουν κοινότητα. Συνάζουν πρώτα χρήματα για την εκκλησιά. Άμα τη χτίσουνε φέρνουν παπά. Έπειτα και τις γυναίκες τους. Ύστερα, με τους δίσκους της εκκλησιάς, συνάζουν χρήματα και φτειάνουνε σχολειό. Τέλος φέρνουνε δάσκαλο για τα παιδιά τους ― και ν ά τ η ν η κ ο ι ν ό τ η τ α. 

Πρέπει, στην Ελλάδα ναφίσουν ελεύθερα ξανά τις κοινότητες να φυτρώσουν. Με την τ ο π ι κ ή α υ τ ο δ ι ο ί κ η σ η ― όπου καθένας θα κυβερνά το χωριό του, και στο κράτος μονάχα θα πληρώνει τους φόρους, θα δίνει ό,τι μπορεί για τα μεγάλα εθνικά έργα, και θα κάνει το στρατιωτικό του ― το κράτος θα έχει καιρό να σκεφτεί και να φροντίσει για τα γενικώτερα συμφέροντα του έθνους. Και έτσι, επειδή περισσότεροι θα κυβερνούν τα χωριά τους, λιγώτεροι θα καταπιάνουνται να κυβερνήσουν το κράτος, και ίσως καλλίτεροι.... 

Ο Ελληνισμός είναι μια οικογένεια από Ελληνικές κοινότητες. Αυτό πρέπει να το ιδούμε ξάστερα όλοι. 

Και είδες σε μιαν οικογένεια, σαν όλοι είναι γεροί και δουλεύει ο καθένας, πόση ευτυχία και πόση χαρά βασιλεύει, και τι προκοπή; Ο καθένας ξέρει τη θέση του, δε λαθεύει, και βοηθεί και τους άλλους. Κ’ είδες σ’ άλλην οικογένεια, που είναι ποιος άρρωστος, ποιος αδύνατος, και κανείς δε δουλεύει, πόση γρίνια και δυστυχία σωριάζεται; Ο καθένας ρίχνει τα λάθη στου αλλουνού τη ράχη, και δε βοηθούνται αναμεταξύ τους, και μαλώνουν ατέλειωτα. Έτσι και το έθνος. Είναι μιαν οικογένεια από κοινότητες. Όταν οι κοινότητές του ― οι πολιτείες και τα χωριά του ― έχουν υγεία, δουλειά και προκοπή, κοίταξε πως προκόβει και το έθνος όλο. Όταν πάλε οι κοινότητές του είναι αρρωστιάρικες, και οι άνθρωποι μισοδουλεύουν, δεν είναι ευχαριστημένοι, γκρινιάζουν, παραπονιούνται, μαλλιοτραβούνται, και γίνονται κόμματα, κοίταξε το έθνος όλο πως παραλεί και στενοχωριέται και δε σαλεύει πια. 

Το έθνος μας ολάκερο πάλι με κ ο ι ν ό τ η τ ε ς πρέπει να κυβερνηθεί, και μόνο με κοινότητες θα προκόψει. 

Η δ ο υ λ ε ι ά θα ζωντανέψει ή θα δυναμώσει τις κοινότητες. Και άμα ζωντανέψουν και δυναμώσουν αυτές, τότε θα θεριέψει το Έ θ ν ο ς».... 



ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ - ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ ε.α. ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΗΝΑΓΙΑ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΣ 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ  Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
Χαρ. Τρικούπη 14, τ.κ. 106 79 ΑΘΗΝΑ * Τηλ. 210 3628976 - 210 6440 021 και τοτ. 210 3638435
30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΛΑΣΓΟΣ : http://ekdoseispelasgos.blogspot.gr/
  facebook: ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ


Σε αυτό το βιβλίο έγινε προσπάθεια να διερευνηθεί ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας του Tayyip Erdogan που είχε ως συνέπεια, τη δημιουργία πόλωσης στο εσωτερικό της χώρας, την κατάρρευση της διαδικασίας επίλυσης του κουρδικού προβλήματος, την απόπειρα ενός πραξικοπήματος, την εισβολή στη Συρία, καθώς επίσης την όξυνση των σχέσεων της Άγκυρας με τη Δύση.
Η εικόνα που προκύπτει από τα στοιχεία που παρατέθηκαν είναι ότι, ο Τούρκος πρόεδρος Δημοκρατίας: α. Ενεργεί στο εσωτερικό της χώρας του ως ένας εκλεγμένος δικτάτορας, β. Έθεσε τις βάσεις δημιουργίας μιας νέας γενεάς, της ερντογανικής γενεάς, που θα ασπάζεται νέα ιδεολογικοπολιτικά στερεότυπα. γ. Θεωρεί ότι, η Τουρκία ευρίσκεται αντιμέτωπη με μια σύντονη και έντονη επίθεση που προέρχεται από κάθε κατεύθυνση και επιβουλεύεται την ανεξαρτησία και το μέλλον της.
Ειδικότερα, περιγράφεται η ιδεολογική και πολιτική δομή, η σκληρή ισχύς (hard power), τα γεωπολιτικά οράματα, η δημογραφική ισχύς, καθώς επίσης ο στρατηγικός σχεδιασμός και η διεξαγωγή των επιχειρήσεων της Τουρκίας στη Συρία και το βόρειο Ιράκ.
Επιπρόσθετα, παρατίθενται τα εξαγόμενα συμπεράσματα και οι προβληματισμοί που δημιουργούνται για την Ελλάδα και την Κύπρο, οι οποίες κρίνεται σκόπιμο να λάβουν υπόψη τέσσερεις παράγοντες για την ενάσκηση της εξωτερικής τους πολιτικής: τη ρητορική του Tayyip Erdogan για την επικαιροποίηση της Συνθήκης της Λωζάννης, τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ, καθώς επίσης την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Επισημαίνεται ότι, οι προβληματισμοί αυτοί προκύπτουν από το νέο δόγμα της Άγκυρας "και στο πεδίο των επιχειρήσεων και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων", από την αναθεωρημένη αντίληψη της περί εθνικής ασφάλειας, από τη διαπίστωση ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν αποσύρονται από τις χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές, στις οποίες έχουν επιβάλει αυθαίρετα ή μη την παρουσία τους, καθώς επίσης από την επιχειρηματολογία και την προπαγάνδα της Άγκυρας για το καθεστώς των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Όλα τα στοιχεία του βιβλίου αποτελούν προϊόν προσωπικής έρευνας του συγγραφέα και διακρίνονται για την αυθεντικότητά τους δεδομένου ότι, προέρχονται αποκλειστικά από τουρκικές πηγές όπως, εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, τηλεοπτικές εκπομπές, κέντρα στρατηγικών μελετών, καθώς επίσης αναλύσεις και συνεντεύξεις Τούρκων πολιτικών, ανωτάτων αξιωματικών ε.α., δημοσιογράφων, διεθνολόγων κ.λπ. Ακόμη και οι πιο εξειδικευμένοι μελετητές της Τουρκίας θα διαπιστώσουν ότι, αυτό αποτελεί μια αξιόπιστη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηθεί κάθε μελλοντική πληροφορία που θα συλλέγεται από άλλες πηγές 

 

ΠΟΛΙΤΕΙΑ 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ

Το χωριό της Τριανταφυλλιάς σήμερα

Από το βιβλίο:  H Σλαβική Επιρροή - Μοιράρχου Κ. Αντωνίου

Το Κ.Κ.Ε., συνεπές προς τας εντολάς των αυθεντών του Σλάβων και διά να δημιουργήση τέλειον Μακεδονικόν ζήτημα εις βάρος της Ελλάδος, απεφάσισε την δημιουργίαν σλαυοφώνων (Βουλγαρικών) σχολείων εν τη Δυτική Μακεδονία, με τον σκοπόν όπως χρησιμοποίηση ως διδακτικόν προσωπικόν, τους Μακεδόνας δημοδιδασκάλους.
    Εκάλεσε λοιπόν, την 12-10-1944, εις συνέδριον, εις το χωρίον Πολυπόταμος, εις το όποιον έλαβον μέρος Έλληνες δημοδιδάσκαλοι και οι Βούλγαροι Σιμητζήεφ και Ήλο Νούτσεφ, οι όποιοι εκόμισαν και τα σχετικά αλφαβητάρια, αλλά το συνέδριον αυτό, ως πρώτον, δεν ηδυνήθη καν να συζήτηση το θέμα, διότι οι διάφοροι υπεύθυνοι αντελήφθησαν την δυσαρέσκειαν των δημοδιδασκάλων εκ τής παρουσίας των Βουλγάρων, δι' ο και συνεκάλεσαν νέον συνέδριον την 24-10-44 εις ένα χωρίον του Βιτσίου, την Τριανταφυλλιά.
Εις το συνέδριον τούτο έλαβον μέρος οι δημοδιδάσκαλοι, οι καταγόμενοι ιδίως εκ σλαβόφωνων οικογενειών ως οι Αλέξανδρος Μάζαρης, Γεώργιος Ρακοβαλής, Σίμος Τικβέσης, Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου, Αθανάσιος Σιδερής, Κοραής Σκοκλής και άλλοι. Εκ μέρους δε τής κομμουνιστικής ηγεσίας, οι Σταύρος Κωτσόπουλος, Σπυρίδων Σίμος και Νίκος Σγουρός αντιπρόσωποι του Ε.Α.Μ. Ιωάννης Καλαϊτζίδης, Δημήτριος Βελάκης και Γεώργιος Τζώρτζης αντιπρόσωποι τής Π.Ε.Ε.Α. και ο «Θάνος» Γεώργιος Φουρκιώτης αντιπρόσωπος του Κ.Κ.Ε. Πρόεδρος του συνεδρίου ανεδείχθη δια βοής ό Αλέξανδρος Μανζάρης, τη υποδείξει των κομμουνιστών.
    Ωμίλησαν πρώτοι, όλοι οι αντιπρόσωποι Κ.Κ.Ε. - Ε.Α.Μ. Εισηγηθέντες την άμεσον λειτουργίαν των σλαβόφωνων σχολείων και αναγνώσαντες και σχετικήν διαταγήν του Δυτικομακεδονικού Γραφείου Κ.Κ.Ε., εκάλεσαν τούς Έλληνας δημοδιδασκάλους ν' αναλάβουν, ως διδακτικόν προσωπικόν, εις τα σχολεία αυτά.
    Διεξήχθη μία θανάσιμος και αγωνιώδης πάλη μεταξύ των διδασκάλων και του Κ.Κ.Ε., μεταξύ του έθνους και τής προδοσίας με αποτέλεσμα όπως οι προσκληθέντες δημοδιδάσκαλοι, εν γνώσει ότι ήτο δυνατόν να τυφεκισθούν, να υποστηρίξουν :

    1) Ότι αρνούνται  τον τίτλον του Σλαυομακεδόνος και απαγορεύουν εις οιονδήποτε να τούς αποκαλεί ούτω διότι τυγχάνουν Έλληνες.
    2) Ότι Σλαυαμακεδονικόν έθνος δεν υφίσταται. Ό τίτλος αυτός είναι απαράδεκτος και διά τον σλαυόφωνον πληθυσμόν ακόμη, ό όποιος απέκτησε και ομιλεί το ιδίωμα τούτο συνεπεία τής ασκηθείσης βίας. Η γλώσσα εν Μακεδονία ουδέποτε δύναται να ληφθή ως γνωμών κρίσεως διά την εθνικότητα εις ην έκαστος ανήκει. Μετά τας εκδηλώσεις του 1941 οι σλαβόφωνοι πρέπει να διακρίνωνται εις Έλληνας και Βουλγάρους.
    3) Η επιμονή ενίων χωρικών να ονομάζουν εαυτούς Σλαυομακεδόνας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία μάσκα διά να καλυφθούν τα βουλγαρικά αυτονομιστικά και εν γένει ανθελληνικά των αισθήματα.
    4) Εφ' όσον ο πληθυσμός ούτος, κατόπιν των εγγυήσεων των συμμάχων περί της εδαφικής ακεραιότητος τής Ελλάδος θα ζήση εντός των ορίων της, δεν συμφέρει ξένη γλώσσα προς την τοιαύτην του συνόλου και την επίσημον του Κράτους και
    5) Από Εθνικής απόψεως, αποτελεί προδοσίαν, διότι α) θα χρησιμοποιηθούν βουλγαρικά γράμματα και β) διότι λόγω τής πτώχειας τής ομιλούμενης γλώσσης, θα παραστή ανάγκη να δανεισθή λέξεις εκ των ομόρων σλαβικών Κρατών και θα δημιουργήση, φυσικώς, κατάλληλον έδαφος διά την καλλιέργειαν υποχθονίων σχεδίων και σκοπών.
    Επομένως ή Ελλάς ωθεί το ακραίον τούτο τμήμα εις τον Σλαβισμόν.
Αυτά διατύπωσαν οι Έλληνες δημοδιδάσκαλοι και ηρνήθησαν να δεχθούν την προδοσίαν, ως νέοι Διάκοι εις μίαν νεωτέραν Αλαμάναν και ενώπιον ενός νεωτέρου, μοντέρνου και ειδεχθέστερου εχθρού, του Κ. Κ. Ε.
Ένεκα της στάσεως των ταύτης, υπέφερον πολλά εις τα στρατόπεδα Βαψωρίου τα Ελληνόπουλα, αλλά δεν παρέδωσαν τα Άγια τοις κυσί. Περιέσωσαν την Έθνικήν Τιμήν.
«Δεν επρόδωσαν οι Σλαβόφωνοι δημοδιδάσκαλοι μίαν ένδοξον Πατρίδα, την Ελλάδα. Δεν κατέστησαν διώκται ενός υπέροχου πολιτισμού, του Ελληνικού. Δεν εξωστρακίσθη, μιας Ουρανίας ωραιότητος, γλώσσα η Ελληνική. Δεν επυρπολήθη ο Ναός μιας Ιστορικής Παιδείας τής Ελληνικής».
Επτά Δημοδιδάσκαλοι τής περιφερείας Φλωρίνης επλήρωσαν με την ζωήν των το βουλγαρικόν έγκλημα του Ε.Α.Μ. 1) Χρήστος Δερβένης, 2) Κωνσταντίνος Παπαθανασίου, 3) Γεώργιος Στεφανίδης, 4) Ηλίας Παπαθανασίου, 5) Λουκάς Γεωργιάδης, 6) Θεοδώρα Μλαδένη και 7) ο καθηγητής Σπύρος Βαρβαρήγος.
Το πνεύμα των, ας καθοδηγή τούς επιγενόμενους. Εις την πολυβασανισμένην κωμόπολιν Άργος Όρεστικόν, ο προαναφερθείς εις το συνέδριον Τριανταφυλλιάς, ως Επιθεωρητής Κολαϊτζίδης, εντολή τής Π.Ε.Ε.Α., ίδρυσεν και ελειτούργησεν την ακαδημίαν των Βουλγάρων διδασκάλων διά τά σλαβόφωνα σχολεία.
Δεν είναι συνεπώς εθνικόφρονες εαμίται, οι ήρωες αυτοί Δημοδιδάσκαλοι; Ούδείς, νομίζομεν, δύναται ν' αντείπη και όμως όλοι αυτοί εθεωρήθησαν ως μονάδες και δεν εχρίσθησαν ως ένα εθνικό σύνολον, εθνικής μας αντιστάσεως. Νομίζομεν, ότι θα έπρεπε και απονέμομεν τον θαυμασμόν μας προς αυτούς.


ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


ΣΥΝΑΨΙΣ «ΑΓΡΑΦΟΥ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ» ΜΕΤΑΞΥ ΤΙΤΟ ΚΑΙ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η επιδρομή των κομμουνιστοσυμμοριτών στη Βόρεια Ελλάδα είχε ιδιαίτερη χροιά. Εκεί γέμιζαν τα χωριά με σλαβικά συνθήματα όπως "ΖΗΤΩ ΤΑ ΑΔΕΛΦΩΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΙΑΤΑ"! Πιστοί πάντα στη παράδοση της Ελληνικής Μακεδονίας στον πανσλαβιστικό σωβινισμό. Μετά είχαν παράπονο που πολλοί τους ονόμαζαν ΕΑΜοβουλγάρους ή σλαβοκομμουνιστές.
Αμέσως μετά την συνάντησίν του με τον Στάλιν, ο Νίκος Ζαχαριάδης επέστρεψε και πάλιν εις το Βελιγράδιον, όπου, υπό συνθήκας άκρας συνωμοτικότητος, συνηντήθη εκ νέου μετά του Τίτο. μετά του οποίου, συμφώνως με την εντολήν του Στάλιν, συνεζητήθησαν όλαι αι λεπτομέρειαι της διεξαγωγής του Συμμοριτοπολέμου. Πολύ βραδύτερον, όταν θα έχει επέλθει πλέον ή συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών, ο Νίκος Ζαχαριάδης, θα γράψη εις την σελίδα 38 του βιβλίου του «Καινούργια κατάσταση, καινούργια καθήκοντα»:
    «Ο Τίτο και η κλίκα του μας υποσχέθηκαν την πιο πλατειά βοήθεια. Αυτό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην απόφαση μας να προχωρήσουμε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης».
Φαίνεται ότι κατά την μυστικήν εκείνην συνάντησίν Τίτο-Ζαχαριάδη συνήφθη μεταξύ των η ονομαζόμενη «Άγραφος Συμφωνία», του 1946, της οποίας την ύπαρξιν δεν αμφεσβήτησε το Κ.Κ.Ε.
Το περιεχόμενον της «Άγραφου Συμφωνίας». ήτοι τής αισχράς και αντεθνικής αυτής συνδιαλλαγής μεταξύ Τίτο και Ζαχαριάδη, δεν ήλθε ποτέ εις την δημοσιότητα, πλην όμως εκ των ποικίλουν ανακοινώσεων των δύο συμβαλλομένων μερών, δηλαδή του Κ.Κ. Νοτιοσλαυΐας και του Κ.Κ. Ελλάδος, διαφαίνεται και προκύπτει σαφώς ότι αύτη αφεώρα εις την τύχην της Ελληνικής Μακεδονίας, δηλαδή εις την παραχώρησίν της εις την Νοτιοσλαβίαν, διά την οποίαν ενέργειαν το Κ.Κ.Ε. ήτο απολύτους σύμφωνον, εις αντάλλαγμα της πάσης φύσεως στρατιωτικής βοηθείας, την οποίαν ο Τίτο θα παρείχε προς τους ανταρτοκομμουνιστάς. Τούτο συνάγεται, κατά τρόπον μη επιδεχόμενον οιανδήποτε αμφισβήτησιν, εκ της ανακοινώσεως του Ραδιοφωνικού Σταθμού των συμμοριτών, της 7ης Ιουλίου 1949.

Πράγματι, την ημέραν εκείνην, ο Ρ/Σ των συμμοριτών, η «Φωνή της Αλήθειας», ανεκοίνωσε την απόφασιν του 3ου Συνεδρίου της Σλαυϊκής οργανώσεως Ν.Ο.Φ., της 27-30 Μαρτίου 1949, εις το όποιον μάλιστα συμμετέσχε και ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης. Διά της αποφάσεως αυτής, ή οποία υπήρξε το αποτέλεσμα των αποφάσεων της 5ης Ολομελείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. (30-31 Ιανουαρίου 1949), ιδρύετο, εις αντικατάστασιν της Ν.Ο.Φ., η Κομμουνιστική Οργάνωσις της Αιγαιακής Μακεδονίας (Κομμουνιστίτσεσκα Οργκανιζάτσια Εγκέϊσκα Μακεντόνια – Κ.Ο.Ε.Μ.), δηλαδή ο οργανωτικός πυρήν του μελλοντικού ανεξαρτήτου κομμουνιστικού Μακεδόνικου Κράτους, εντός του πλαισίου της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας. Επί τη ευκαιρία, λοιπόν, ανεκοινώθησαν και τα έξης:
    «Συνεχίζουσα την προδοτικήν της δράσιν, η εγκατασταθείσα εις Σκόπια σπείρα Κεραμιτζήεφ-Γκότσεφ (σ.σ. ούτοι απετέλουν την Τιτοϊκήν ομάδα του Ν.Ο.Φ., μετά δε την, κατ’ εντολήν της Κομινφόρμ, αποκήρυξιν του Τίτο υπό της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε., διέφυγαν εις τα Σκόπια, όπου και ανασυνεκρότησαν το Ν.Ο.Φ.), επικαλείται την Άγραφον Συμφωνίαν του 1946 και κατηγορεί το Κ.Κ.Ε. ότι την παρεβίασε, με σκοπόν να θόλωση τα νερά και να συγκαλύψη την προδοσία της. Το Κ.Κ.Ε., όμως, διά της προφορικής εκείνης Συμφωνίας δεν απέβλεπε παρά μόνον εις την εξουδετέρωσιν των προσπαθειών του Κ.Κ. της Γιουγκοσλαβίας, όπως υποσκάψη το Κ.Κ.Ε., κατηγορών το Κ.Κ.Ε. ότι δεν εφήρμοσε την αρμόζουσα πολιτική εις το Μακεδόνικο ζήτημα. Επί τη βάσει της καλής εκείνης Συμφωνίας, είναι γνωστό ότι εδόθη πλήρης ισοτιμία εις τους Μακεδόνες, όσον άφορα την συμμετοχή τους εις τον Μακεδονικόν Στρατόν».
Εις την ανωτέρω ανακοίνωσιν του Κ.Κ.Ε. απήντησε, σχεδόν αμέσως, ο Τίτο, όστις εις ομιλίαν του γενομένην, την 1ην Αυγούστου 1949, εις τα Σκόπια, είπε τα εξής διά την περίφημον «Άγραφον Συμφωνίαν»:
«H Ελληνική καθοδήγηση τον Κ.Κ.Ε. πρέπει να γνωρίζη ότι εμείς, επειδή λαμβάνομεν υπ’ όψιν το Ελληνικό δημοκρατικό κίνημα, δεν ημπορούμε ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα της και ν’ αποκαλύψουμε πράγματα τα όποια οπωσδήποτε δεν θα παρουσιάσουν κάτω από ωραίον φως τον Ζαχαριάδη και οποιοδήποτε άλλον εκ των καθοδηγητών. Ο αγών του Ελληνικού λαού απαιτεί να κλείσουμε το στόμα. Θα έλθη κάποτε ή ήμερα που ο Ελληνικός και ο Μακεδόνικος λαός, καθώς και ολόκληρος ο κόσμος, θα μάθουν την αλήθειαν».
Το περιεχόμενον της «Άγραφου Συμφωνίας» έρχεται να επιβεβαιώσει και η απόφασις του πρώτου Συνεδρίου του «Λαϊκού Μετώπου Μακεδονίας» (Κομμουνιστικού Κόμματος Σκοπίων), το όποιον συνήλθε την 3ην Αυγούστου 1946 εις τα Σκόπια. Δια το Συνέδριον εκείνο γράφει ή εφημερίς της Σόφιας «Ζεμλεντέσκο Ζνάμε», της 8ης Αυγούστου 1946. τα έξης: «…Εις το Συνέδριον συμμετείχον και οι αντιπρόσωποι της Μακεδονίας του Πιρίν (του Κ.Κ. της Βουλγαρίας)και της Μακεδονίας του Αιγαίου (του Κ.Κ. της Ελλάδος). Και ούτω εξεδηλώθη, απεριφράστως, η θέλησις του Μακεδόνικου λαού, εξ όλων των μερών της Μακεδονίας, να καταστή ελεύθερος και ηνωμένος, εντός των πλαισίων της Νοτιοσλαυϊκής Ομοσπονδίας».
Άλλα, πλέον των ανωτέρω αποδείξεων, περί του περιεχομένου της «Άγραφου Συμφωνίας», έχομεν και την επιβεβαίωσιν του αρχισυμμορίτου Μάρκου Βαφειάδη, ο όποιος αναφερόμενος εις αυτήν, αφού κατηγορεί τον Νίκον Ζαχαριάδην, τον όποιον μάλιστα, χαρακτηρίζει ως «επαγγελματία εγκληματία» και ως «προδότη της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού» (σελίς 394), γράφει εις τας σελίδας 380 και 381 του 5ου Τόμου των «Απομνημονευμάτων» του, τα έξης:
    «…Το άλλο είναι με τον Ζαχαριάδη, πού το 1946 με τη συμφωνία Τίτο – Πασχάλη – Ζαχαριάδη, τους δίνει τη Μακεδονία ολόκληρη μαζί με τη Θεσσαλονίκη, όπως και στην 5η «Ολομέλεια του 1949, δημόσια πια, αποφασίζει για ενιαία και ανεξάρτητη και με δική της κρατική υπόσταση Μακεδονία – Θράκη …»


ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

27 ΙΟΥΝΙΟΥ 1999 - 27 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019 ΔΕΙΤΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ - ΒΙΝΤΕΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ


Σχόλιο Αιώνιας Ελληνικής Πίστης : Συνέλληνες μου δείτε ένα μεγάλο αφιέρωμα γιά την ζωή και το έργο του Γεωργίου Παπαδοπούλου με αφορμή την συμπλήρωση 20 χρόνων (27 Ιουνίου 1999) από τον θάνατό του
Ευχαριστώ πολύ τον συγγραφέα ερευνητή και φίλο Μάνο Χατζηδάκη για την έγκριση του να ανεβάσουμε το ντοκυμαντερ.
Αφήγηση : Μάνος Χατζηδάκης


Με τιμή 
Βασίλειος Στυλιανέσης
Αιώνια Ελληνική Πίστη 




ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ : ΜΕΤΑ ΤΗ 15ετη ''ΣΤΑΥΡΩΣΗ'' ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ, ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ''ΑΝΑΣΤΑΣΗ''; ΕΤΣΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ - Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ

Του Αντώνη Φώσκολου
ομότιμου καθηγητού Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμου ερευνητή της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά.
 
Το “έγκλημα” εναντίον του ελληνικού λαού που ξεκίνησε το 1997 επί κυβερνήσεως Σημίτη και συνεχίστηκε επί των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου ήταν ένα: Δεν αξιοποιήθηκε ο ενεργειακός πλούτος, τα αποθέματα υδρογονανθράκων που είχαν εντοπιστεί στο Ιόνιο και στο Θρακικό Πέλαγος. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μπούμε στα Μνημόνια. Σταυρώσαμε τον ελληνικό λαό διότι επί 15 χρόνια αρνήθηκαν, διαδοχικά, τρεις ελληνικές κυβερνήσεις κυβερνήσεις να αξιοποιήσουν τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, που τον γνωρίζαμε από τις επιστημονικές δημοσιεύσεις, κυρίως του καθηγητή Ζελελίδη και των συνεργατών του και τις εργασίες της ΔΕΠ-ΕΚΥ.

Μετά από 16 χρόνια γίνεται το πρώτο μεγάλο κβαντικό άλμα από τον καθηγητή Γιάννη Μανιάτη. Ως υφυπουργός έγραψε στα παλιά του παπούτσια τις αντιρρήσεις των υπουργών Ντίνας Μπιρμπίλη (σφόδρα διακείμενη εναντίον της έρευνας υδρογονανθράκων) και Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Ενήργησε σαν Έλληνας πολιτικός και προχώρησε στον εντοπισμό στόχων που περιέχουν υδρογονάνθρακες στην Δυτική Ελλάδα, Ιόνιο και Κρήτη, αναθέτοντας την έρευνα στη νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS.

Η λεπτομερής ύπαρξης στόχων-ταμιευτήρων υδρογονανθράκων δόθηκε στην δημοσιότητα από την σημερινή Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (εικόνα 1), που παρουσιάστηκε εφέτος στο συνέδριο του Βουκουρεστίου στις 4-5 Απριλίου 2019. Μάλιστα, σε προσωπική συζήτηση που είχα με τον καθηγητή Αντώνη Βαφείδη (γεωφυσικός στη Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων που είναι γνώστης των γεωφυσικών δεδομένων της εταιρείας PGS) μου είπε ότι οι στόχοι-ταμιευτήρες είναι πολύ μεγαλύτεροι από ό,τι δείχνουν τα στοιχεία της PGS.

Στις αρχές του 2015, η ΔΗΜΑΡ αποσύρει την στήριξή της από την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, με αποτέλεσμα οι έρευνες για την εκμετάλλευση των γνωστών κοιτασμάτων να πάνε πίσω 2,5 χρόνια. Πάλι ξανασταύρωσαν τον ελληνικό λαό οι Έλληνες πολιτικοί.

Αφού φάγανε, μεταξύ 1982 και 2010 πακέτα Ντελόρ, ένα πακέτο Σαντέρ και όλα τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα (ΠΕΠ) συνολικής αξίας 1 τρισ. 300 δισ. ευρώ, φόρτωσαν το έλλειμμα στον ελληνικό λαό με τα γνωστά αποτελέσματα: να κοπούν μισθοί, συντάξεις, να αυξηθεί κατακόρυφα η ανεργία, να αυξηθεί κατακόρυφα η μετανάστευση επιστημόνων και να ενταθεί η υπογεννητικότητα. Επιδείνωση της κατάστασης στην εκπαίδευση και στην Υγεία. Καταστροφή της Ελλάδος.

Ο ενεργειακός πλούτος επαναφέρει την ελπίδα

Στις αρχές του 2017 επανέρχεται η ελπίδα. Γίνεται το δεύτερο κβαντικό άλμα. Το υπουργείο Ενέργειας επιλέγει τον ικανότατο Γιάννη Μπασιά ως πρόεδρο και τεχνικό διευθυντή της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων. Αυτός προσλαμβάνει τρεις πολύ αξιόλογους γεωλόγους πετρελαίου και στελεχώνει την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων με άλλα 23 πρόσωπα. Επιπροσθέτως, το κράτος χρηματοδοτεί την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων με 500 εκατ. ευρώ για να κάνει γεωφυσικές έρευνες.

Ταυτόχρονα, προσέρχονται δύο ενεργειακοί κολοσσοί η Total και ExxonMobil που δίνουν μαζί με τα ΕΛΠΕ προσφορά για την έρευνα και εκμετάλλευση, τουλάχιστον, 10 πολύ μεγάλων στόχων υδρογονανθράκων δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Είναι στόχοι τύπου "Ζορ" κατά τον Δρα Γιάννη Μπασιά (εικόνα 2), αλλά ίσοι ή και πολύ μεγαλύτεροι σε έκταση του αιγυπτιακού "Ζορ".

Εικόνα 1. Οι νέοι στόχοι, κόκκινες κουκίδες, υδρογονανθράκων μαζί με τις δομές/παγίδες σε Ιόνιο και νότια Κρήτη που παρουσίασε η ΕΔΕΥ στο συνέδριο του Βουκουρεστίου στις 4 και 5 Απριλίου, 2019.

Για το Ιόνιο έχουμε προσφορές από τον ισπανικό ενεργειακό κολοσσό Repsol. Οι συμφωνίες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων μονογράφονται από τον υπουργό Ενέργειας Γιώργος Σταθάκη. Ταυτόχρονα ιδρύεται και το Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Έρευνας στα Χανιά, το οποίο υπάγεται στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας. Στις 19 Ιουνίου είχαμε και την έγκριση για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Κρήτης από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Περιμένουμε στο τέλος του μηνός Ιουνίου την υπογραφή της συμφωνίας από τον υπουργό Ενέργειας, γεγονός που το επιβεβαίωσε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από τις Βρυξέλλες. Τυπική έγκριση περιμένουμε από τη Βουλή μετά τις 7 Ιουλίου που πιθανότατα θα οδηγήσει την Ελλάδα στην οικονομική της ανάσταση και στην εδραίωση της γεωπολιτικής της θέσης.

Τι μας δίδαξαν

Τι μας δίδαξαν τα δύο κβαντικά άλματα που έκαναν οι δυο υπουργοί υπουργοί Ενέργειας, Μανιάτης και Σταθάκης, μαζί με την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων, τη νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS και τις ξένες πετρελαϊκές εταιρείες Total, ExxonMobil, Repsol, Edisson και Calfrac (Θρακικό Πέλαγος). Απέδειξαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι έχουμε εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων σε όλη τη δυτική Ελλάδα (Ήπειρο, Αιτωλοακαρνανία, δυτική Πελοπόννησο), Ιόνιο, υπεράκτια νότια Κρήτη και Βόρειο Αιγαίο. Και όχι μόνο. Έπονται Γρεβενά, Θερμαϊκός Κόλπος και Κρητικό Πέλαγος.

Οι τουλάχιστον δέκα στόχοι που βρίσκονται δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, επαρχίες Καστελίου και Κανδάνου-Σελίνου, νομός Χανίων, με έκταση 22,6 φορές μεγαλύτερη του "Ζορ", μπορεί να έχουν αποθέματα, αν υπάρχει η ίδια πληρότητα σε φυσικό αέριο, (400 μέτρα φυσικού αερίου επικαθήμενα σε 300 μέτρα θαλασσινού νερού) όπως το κοίτασμα "Ζορ", της τάξης των 678 τρισ. κυβικών ποδιών ήτοι 19,2 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η έρευνα, τελικά, θα δείξει πόσα είναι τα πραγματικά αποθέματα.


SLPRESS
DEFENCE POINT
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ ΜΟΕ - ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ 'ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ'

Του Ιωάννου Μάζη  
Καθηγητού Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρία
 
Η Τουρκία με τας προκλητικάς και παρανόμους NΟΤΑΜ Α5876/2016, Α5882/2016, Α3603/2017, Α3764 (και όχι μόνον…) έχει επαρκώς τεκμηριώσει την πρόθεσίν της να ακυρώσει την ελληνικήν εθνικήν κυριαρχίαν εις το Ανατολικόν Αιγαίον καθ’ ολοκληρίαν και καθ’ όλον το έτος, παραβιάζουσα σαφώς πέραν οιουδήποτε διεθνοδικαϊκού θεσφάτου, πάντα τα συμφωνηθέντα εις τα ΜΟΕ Παπούλια-Γιλμάζ και Μπακογιάννη-Γκιούλ.

Εν Ελλάδι, αποφασίσαμε να εκκινήσομεν από την 20ην Μαΐου την αμφιλεγομένην συζήτησιν επί των ναυαγησάντων, ούτως ή άλλως, αυτών ΜΟΕ με την καταφθάσασα εις το κλεινόν άστυ τουρκικήν στρατιωτικήν αντιπροσωπείαν, ενώ μόλις τρείς ημέρας προ της συναντήσεως των δύο αντιπροσωπειών, η Άγκυρα εξέδωσε την NAVTEX 0635/19, δεσμεύουσα την περιοχή μεταξύ Χίου και Ευβοίας στο Κεντρικόν Αιγαίον(!) προς διεξαγωγήν ασκήσεων με πραγματικά πυρά κατά τας περιόδους 27-30 Μαίου και 24-27 Ιουνίου. Ιδιαιτέρως η δευτέρα αυτή περίοδος του Ιουνίου, παραβιάζει την -και κατά τον μήνα Ιούνιο- επέκτασιν των ΜΟΕ, η οποία αποτελεί συμφωνία Μπακογιάννη-Γκιούλ περιλαμβάνουσα τις περιόδους από 15 Ιουνίου έως 15 Σεπτεμβρίου.

  1. Είναι άραγε τυχαίον ότι η μεν πρώτη περίοδος ήρχετο μίαν ημέραν μετά τις ευρωεκλογές και η άλλη συμπίπτει με το πέρας περίπου της περιόδου των εθνικών εκλογών;
  2. Από την υπογραφήν των (27/05/1988) μέχρι σήμερον, τα προαναφερθέντα ΜΟΕ έχουν υποστεί περί τας 90.000 παραβιάσεις (!), εις βάρος πάντοτε των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
  3. Κατά την περίοδον ισχύος των ΜΟΕ αυτών και συγκεκριμένα από το 1989 μέχρι το 2006 η Τουρκία με συγκεκριμένες ενέργειες αξιοποιούσες τας ασαφείς αυτών προνοίας επέτυχε, εντός των ΝΑΤΟϊκών κανονισμών και προβλέψεων του ΙCAO όπως «εξαιρέσει» 19 ελληνικάς νήσους του Ανατολικού Αιγαίου από το δικαίωμα καλύψεώς των από την Ελληνικήν Πολεμικήν Αεροπορίαν με αποτέλεσμα τας προσφάτους -πέραν πάσης διεθνούς νομιμότητος- διεκδικήσεις από πλευράς τουρκικής κυβερνήσεως και αντιπολιτεύσεως, περί «μη ελληνικότητος 18 νήσων του Αιγαίου».
  4. Εις την ασάφειαν αυτήν των ΜΟΕ Παπούλια-Γιλμάζ βασίζεται και ο ανιστόρητος προσδιορισμός της Αγκύρας περί του τί είναι «Αιγαίον» και του τί είναι «Ανατολική Μεσόγειος» τον οποίον, δυστυχώς, επαναλαμβάνουν και υπουργοί της παρούσης Κυβερνήσεως προσφέροντες ανέλπιστον συμπαράστασιν εις την τουρκικήν προκλητικότητα!
  5. Η ιδία ασάφεια προσφέρει εις την Άγκυραν την δυνατότητα αμφισβητήσεως των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων του συμπλέγματος του Καστελλορίζου, ενός από τα πλέον επικίνδυνα σημεία θερμής ρήξεως μεταξύ Αθηνών και Αγκύρας.
  6. Kρίσις του γράφοντος είναι ότι συζήτησις δήθεν «ΜΟΕ» εντός ενός πλαισίου καταιγιστικών παραβιάσεων του ελληνικού εναερίου χώρου και παρανόμων γεωτρήσεων εις την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι άστοχος, άκαιρος και επι ζημίαν των εθνικών συμφερόντων.

Εν κρυπτώ απόφαση Τσίπρα-Ερντογάν;

Ιδιαιτέρα βαρύτητα έχει η είδησις ότι η Yeni Safak αποκαλύπτει ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας Χουλουσί Ακάρ έδωσε στην τουρκική αντιπροσωπεία, η οποία θα ήρχετο να συμμετάσχει στον πρώτο γύρο των συζητήσεων για τα υποτιθέμενα ΜΟΕ, την εξής εντολή: «Θα θέσετε όλα τα τα διμερή ελληνοτουρκικά προβλήματα(;!) στο Αιγαίο(!), στην Ανατολική Μεσόγειο(!) αλλά και στην Κύπρο και θα καταγράψετε τα αντεπιχειρήματα».
Μάλιστα η 'ερντογανική ναυαρχίδα' του τουρκικού Τύπου θεωρεί ότι αυτή η διαδικασία αποτελεί συνέχεια της προσφάτου συναντήσεως Τσίπρα-Ερντογάν εις την Κωνσταντινούπολιν το περιεχόμενον της οποίας ουδέποτε εκοινοποιήθη εις τους Έλληνες πολιτικούς αρχηγούς. Το γεγονός αυτό δικαιολογεί υποψίες για μίαν εν κρυπτώ και παραβύστω ειλημμένη απόφαση μεταξύ κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ και Ερντογάν επεξηγούσα την υψίστη σπουδήν από την πλευράν της Αγκύρας προς την αποχωρούσα κυβέρνησιν των Αθηνών (μη χαθεί το κελεπούρι!). Το επείγον ερώτημα είναι: πώς σκέπτεται να αντιδράσει έναντι όλων αυτών των ανηκούστων και άκρως επικινδύνων καταστάσεων περί τούτων η μείζων αντιπολίτευσις;
Και εάν, λόγω διεθνών πιέσεων, οφείλομε να συζητήσομε εθνικές παραχωρήσεις υπό τον 'φερετζέ' των ΜΟΕ, καλόν θα ήτο να το αποφύγομε πάση θυσία. Να αρχίσομε με τον επαναπροσδιορισμόν νέων, σαφεστέρων ΜΟΕ, εφόσον τα ήδη υπνώττοντα απεδείχθη ότι δεν καλύπτουν το ζητούμενον της 'καλής γειτονίας'.
Είναι δε απαραίτητον να τεθεί εις τα νέα εκσυγχρονισθησόμενα ΜΟΕ η σαφής ρήτρα περί σεβασμού της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητος αμφοτέρων των μερών σεβαστών γενομένων των προβλεπομένων από:
  • Πρώτον, την Συνθήκη της Λωζάννης 1923, όπως αύτη ετροποποιήθη εκ της Συμβάσεως του Μontreux του 1936 αναφορικώς με την ελληνικήν κυριαρχίαν εις Λήμνον και Σαμοθράκην.
  • Δεύτερον, την Σύμβασιν του ICAO (Σικάγο 1944)
  • Τρίτον, από απαραιτήτως τη συμφωνία οριοθέτησης των περιοχών FIRs στην Ευρώπη (και άρα και των FIRs Αθηνών και Κωνσταντινουπόλεως), που υιοθετήθηκε κατά τις περιοχικές Συνδιασκέψεις του ICAO εις Γενεύην και Παρισίους το 1950, 1952 και 1958, ήδη υπογραφεισών (μεταξύ άλλων και) από τας Αθήνας και την Άγκυραν.
H διεθνής συγκυρία είναι απολύτως ευνοϊκή δια την Αθήνα και αποτελεί και ένα προοίμιον δια την εκδήλωσιν της ελληνικής στάσεως εις τα τεκταινόμενα εις Ανατολικήν Μεσόγειον.

SLPRESS 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ




Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΣΤΙΣ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913

Του Κώστα Παπακοσμά

Ήταν η ανάσταση του λαού της Μακεδονίας ο Ιούνιος του 1913. Η Καβάλα ένιωθε τον αέρα της λευτεριάς. Αιώνες σκλαβιάς έμεναν στο παρελθόν και μια νέα σελίδα άνοιγε για την πολύπαθη αυτή γωνιά της Ελλάδας. Ήταν χρόνια δύσκολα αυτά τα πρώτα του αιώνα. Οι Σούρκοι καταλάβαιναν ότι έρχεται το τέλος της κυριαρχίας τους στην περιοχή και γίνονταν ολοένα πιο σκληροί, αν και προσπαθούσαν κάποιοι από αυτούς «Νεότουρκοι» να δείξουν ένα νέο «συνταγματικό» πρόσωπο. Η έλευση των Βουλγάρων, το φθινόπωρο του 1912 άλλαξε προς το χειρότερο τα δεδομένα. Οι πρώην «σύμμαχοι» των Ελλήνων στους Βαλκανικούς πολέμους έγιναν σκληροί κατακτητές και διώκτες του Ελληνικού στοιχείου. Ο στόχος τους γνωστός, αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων στην περιοχή.


Οι Βούλγαροι το καλοκαίρι 1913 περίμεναν την Ελληνική επίθεση, δια θαλάσσης αφού το Ναυτικό κυριαρχούσε στα νερά του Αιγαίου. Τα Βουλγαρικά πυροβόλα, από τα βουνά του Συμβόλου όρους προσπαθούν, ματαίως, να πλήξουν τα Ελληνικά πλοία. Αντίθετα υπέστησαν σημαντικές ζημιές από τα κανόνια του Ελληνικού στόλου. Την ίδια στιγμή ο Ελληνικός στρατός αναγκάζει του Βουλγάρους που είχαν στρατηγικές θέσεις στα περάσματα του Στρυμόνα και του Παγγαίου να συμπτυχθούν. Ο Ελληνικός στόλος αγκυροβολεί στη Θάσο και στην πόλη της Καβάλας οι σκόπιμες διαδόσεις του Ελληνικού στοιχείου μιλούν για απόβαση στην Καβάλα μεγάλων τμημάτων του Στρατού που «μεταφέρουν» τα Ελληνικά πλοία.

Οι Βούλγαροι διακατέχονται από πανικό. Φροντίζουν όμως να συλλάβουν τους επιφανείς πολίτες της Καβάλας αλλά και να τοποθετήσουν εκρηκτικά σε κτίρια της πόλης. Ο Στόλαρχος Παύλος Κουντουριώτης γνωρίζει ότι οποιαδήποτε απόβαση θα ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα σε μια περιοχή που οι Βούλγαροι είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν νάρκες. Τότε βάζει σε εφαρμογή ένα σχέδιο όπου άδεια μεταγωγικά πλοία εμφανίζονται στον κόλπο της Καβάλας, την νύχτα δε, τα πλοία αυτά να ανταλλάσσουν σκόπιμα σήματα φωτός με τα πλοία του στόλου.
Το θωρηκτό «Ύδρα» δίνει την εντύπωση ότι καλύπτει απόβαση ανατολικά της πόλης , οι Βούλγαροι με προβολείς προσπαθούν να δουν τι συμβαίνει. Νιώθουν ότι θα «εγκλωβιστούν» από τους Έλληνες έτσι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την πόλη παίρνοντας ως «ασπίδα» ομήρους τις αρχές της Καβάλας.
Μια ομάδα νέων της Καβάλας αποφασίζει να ενημερώσει τον Στόλαρχο Κουντουριώτη για την απρόβλεπτη αυτή εξέλιξη. Είναι οι Δημήτριος Ανδρής, Πέτρος Βλάχος, Σταμάτης Γαλανός, Παράσχος, Γεώργιος Χατζηαποστόλου, Δημήτριος Χαρισιάδης.

Ο Κουντουριώτης μόλις μαθαίνει τα νέα δίνει εντολή στον Πλωτάρχη, κυβερνήτη του αντιτορπιλικού «ΔΟΞΑ» να ερευνήσει αν υπάρχει «ελεύθερη» δίοδος να πλεύσουν προς την Καβάλα.

Οι Καβαλιώτες νέοι αναλαμβάνουν να τους βοηθήσουν με την συνδρομή ψαράδων που γνώριζαν τα «νερά» και τα σημεία όπου οι Βούλγαροι είχαν τοποθετήσει νάρκες. Το «ΔΟΞΑ» από τα νερά πλησίον Νέστου φθάνει ανατολικά της πόλης. Οι βάρκες έβγαλαν στην στεριά τους ναύτες. Οι Καβαλιώτες ξεσπούν σε ζήτω κραυγές. Η Ελληνική σημαία κυματίζει. Κάποιοι τις έχουν κρυμμένες στα μπαούλα και τις αναρτούν στα σπίτια τους με καμάρι. Ο άνεμος της λευτεριάς πνέει στην Καβάλα. Σο άγημα των ναυτών αποτελείται από 35 άτομα με επικεφαλής τον Σημαιοφόρο Αγγελή.

Ο Κριεζής γίνεται πρόσωπο λατρείας στα χέρια τον σηκώνουν οι Καβαλιώτες και τον οδηγούν στο Διοικητήριο (το σημερινό δικαστικό μέγαρο) εκεί υψώνει την Ελληνική σημαία στο μπαλκόνι του κτιρίου, εκεί τον συναντούν οι εναπομείναντες αρχές της πόλης. Σον ανακοινώνουν και το κακό μαντάτο της ομηρίας των επιφανών πολιτών αλλά και του Επισκόπου Μυρέων Αθανασίου...

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
stoxos 

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

«ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ!» - ΤΟ ΗΛΙΝΤΕΝ, ΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΥ, ΤΟ ΚΥΡΙΛΛΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΣΚΟΠΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
 
Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ πού διεξήχθη πίσω ἀπό τίς κλειστές πόρτες μεταξύ τῶν ὁμάδων ἐργασίας Ἑλλάδος –Σκοπίων γιά τό ζήτημα τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν σχολικῶν βιβλίων Ἱστορίας στίς τέσσερεις συναντήσεις πού ἐπραγματοποιήθησαν, ἔκρυβε πολλές ἐκπλήξεις καί γιά τήν ἑλληνική πλευρά καί γιά τούς Σκοπιανούς. Μετά τήν ἀποβολή τῆς διεθνίστριας Ἑλληνίδος καθηγήτριας Ἰωαννίδου πού ἔρεπε πρός τίς ἀπόψεις τῶν γειτόνων, ἡ ἑλληνική ἀντιπροσωπία ὑπό τόν καθηγητή Σπυρίδωνα Σφέτα ἔδωσε μία καταπληκτική μάχη ἐπιχειρημάτων, ἡ ὁποία αἰφνιδίασε τούς Σκοπιανούς καί ἠνάγκασε τόν Πρωθυπουργό Ζόραν Ζάεφ νά τά «γυρίζει» καί νά δηλώνει πώς μπορεῖ νά ὑπαναχωρήσει! Ὅπως δήλωσε προσφάτως, «ὁρισμένα μέρη τῆς συμφωνίας μέ τήν Ἑλλάδα πρέπει νά διευθετηθοῦν ὅπως τό θέμα τῶν διαβατηρίων καί ἄλλων ἐγγράφων μέ τό νέο ὄνομα τοῦ κράτους ἤ τό θέμα τῶν βιβλίων τῆς ἀναθεώρησης τῶν βιβλίων τῆς ἱστορίας. Αὐτά θά μποροῦσαν ἀνά πᾶσα στιγμή νά ὁδηγήσουν σέ ἐπιπλοκές στίς ἐνταξιακές συνομιλίες.»
Προφανῶς καί δέν …τσίμπησε μῦγα τόν Πρωθυπουργό τῆς γείτονος γιά νά προβεῖ στήν δήλωση αὐτή. Ὅπως προκύπτει ἀπό τά πρακτικά τῆς ἐπιτροπῆς τά ὁποῖα εἶναι εἰς γνῶσιν τῆς «Ἑστίας», οἱ ἐμπειρογνώμονές του ἦρθαν σέ δύσκολη θέση ἀπό τήν ἑλληνική ἀντιπροσωπία πού ἀποτελεῖται ἀπό καθηγητές τοῦ Ἱδρύματος Χερσονήσου Αἵμου πού ὑπέδειξε ὁ Νικόλαος Μέρτζος στήν ἑλληνική πολιτεία. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι σέ μιά στιγμή τῶν διαπραγματεύσεων ὁ διευθυντής τοῦ ἱστορικοῦ μουσείου τῶν Σκοπίων ὅταν ἠρωτήθη «ἀπό ποῦ ἦρθε τό ὄνομά σας;» ἀπήντησε μέ ἀμηχανία «δέν ξέρω γιατί οἱ πρόγονοί μου ἐλέγοντο Μακεδόνες!».
Ἀνάμεσα στό πλῆθος τῶν ζητημάτων πού ἐτέθησαν κατά τήν διάρκεια τῶν συζητήσεων περιλαμβάνονται:
• Ἡ ἀναγνώρισις τοῦ γεγονότος πώς οἱ Ἀρχαῖοι Μακεδόνες ἦταν Ἕλληνες, πώς συνεισέφεραν στόν παγκόσμιο πολιτισμό καί πώς ἀκόμη καί στόν Μεσαίωνα στήν περιοχή τῆς Μακεδονίας ζοῦσαν Ἕλληνες. Μέ εἰδικές ἀναφορές στόν Μέγα Ἀλέξανδρο βεβαίως.
• Τό ἑλληνικό ὑπόβαθρο τοῦ κυριλλικοῦ ἀλφαβήτου. Κατεγράφη ὅτι σλαβικές λέξεις τῆς γραπτῆς γλώσσης τοῦ Κυρίλλου καί τοῦ Μεθοδίου ἐβασίζοντο σέ ἑλληνική καταγωγή ὅπως φιλοκαλία, εὐημερία κ.λπ.
• Οἱ προβληματικοί χάρτες στά σχολικά βιβλία τῶν Σκοπίων πού ἐμφανίζουν τήν δῆθεν Ἑνιαία Μακεδονία διαμελισμένη. Πρόκειται γιά 37 χάρτες πού ἀποτελοῦν κατά Μέρτζο τόν «τροφοδότη τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ» πού ἄν ἀπαλειφθοῦν θά ξερριζώσουν τήν ἰδεολογία τοῦ μακεδονισμοῦ.
• Οἱ ἀναφορές ἑλληνικῶν πόλεων στά βιβλία ὅπως ἡ Φλώρινα καί ἡ Νάουσα ὡς τόποι τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ Ἤλιντεν. Ἐζητήθη ἡ ἀπάλειψίς τους.
• Ἡ θεμελίωσις τῆς ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας μέ παραπομπές στά σχολικά βιβλία, σέ ἀρχαίους συγγραφεῖς, ὅπως ὁ Θουκυδίδης, ὁ Πολύβιος καί ὁ Ἡρόδοτος.
Ἡ ἐπιτροπή διέτρεξε ὅλη τήν ἱστορία ἀπό τήν ἀρχαία περίοδο, τόν Μεσαίωνα, τό Βυζάντιο μέχρι καί τούς νεωτέρους χρόνους γιά νά καταγράψει τήν ἀλλαγή τῆς σημασίας τοῦ ὅρου Μακεδών πού στά χρόνια τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος παρέπεμπε σέ ἐθνική ταυτότητα, ἐνῶ στά χρόνια τοῦ Βυζαντίου ἀπέκτησε καί θρησκευτική σημασία (Ἀνδιανούπολις, πρωτεύουσα Θράκη, Βασίλειος ὁ Μακεδών, λιοντάρι ἔνσημο γενναιότητος), στά χρόνια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας παρέπεμπε σέ ἐπαρχία (Πελαγία, Ἀμφίπολις, Θεσσαλονίκη, Πελαγονία) μέχρι καί τόν Μακεδονικό Ἀγῶνα πού στήν πατρίδα μας ἀπέκτησε σημασία τοπικῆς ταυτότητος. («Ἡμεῖς οἱ Μακεδόνες» γράφει ὁ Παῦλος Μελᾶς στά γράμματά του πρός τήν Ναταλία.)
Οἱ Σκοπιανοί διετύπωσαν κατά τίς τέσσερεις συναντήσεις ἐρωτήσεις τοῦ τύπου «γιατί εἶναι τό βυζάντιο ἑλληνικό;», «γιατί οἱ Σλάβοι ἦταν νομάδες καί ὄχι γεωργοί», γενικῶς ἐπεκράτησε ἀμηχανία. Ἀμηχανία πού κορυφώθηκε ἀπό τήν διαπίστωσή τους ὅτι τά ἑλληνικά σχολικά βιβλία ἐλάχιστα ἀσχολοῦνται μαζί τους καί μέ τήν ἱστορία τους καί μέ τό αἴτημα νά ὑπάρξει στό μέλλον ἀναφορά σέ αὐτούς! Ἔφθασαν στό τέλος νά δίδουν μάχη γιά τήν σαφῆ διάκριση ἀρχαίων Μακεδόνων – νέων Μακεδόνων.
Ἡ ἐπιτροπή κατέληξε σέ ἀποφάσεις μέ ἐθνική σημασία πού δικαιώνουν ὅλους ἐκείνους πού ἐπέμεναν πώς δέν πρέπει νά χαρίσουμε τήν ἑλληνικότητα τῆς Ἀρχαίας Μακεδονίας. Πρέπει, ὅμως, αὐτές νά ἐπικυρωθοῦν στό ἀνώτατο δυνατό ἐπίπεδο ἀπό τούς Πρωθυπουργούς τῶν δύο χωρῶν. Δέν εἴμεθα καθόλου βέβαιοι μέ τήν τροπή πού λαμβάνουν οἱ ἐξελίξεις στά γειτονικά Σκόπια, πώς αὐτό πρόκειται νά συμβεῖ σύντομα.


ΕΣΤΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.