Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

(ΒΙΝΤΕΟ) ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ ΑΝΔΡΕΑ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΠΡΙΝ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ




Ὁ ἔγκριτος, διεθνοῦς κύρους καθηγητὴς Πανεπιστημίου τῶν Η.Π.Α., Ἀνδρέας Ἀθηναῖος, σὲ μία ἐξαιρετική, ἐφ' ὅλης τῆς ὕλης συνέντευξι, ἀναλύει τὸ πρόβλημα τῆς Εὐρώπης ἐν σχέσει μὲ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ «κρίσι», μιλάει γιὰ τὶς γερμανικὲς ἀποζημιώσεις, τὸ ἑλληνικὸ χρέος, τὸ δίλημμα εὐρὼ ἢ δραχμή, τὴν δυνατότητα ἀμέσου οἰκονομικῆς ἀνακάμψεως τῆς Ἑλλάδος, καὶ δίνει στὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνησι ὅλη τὴν ἀπαραίτητη ἐπιχειρηματολογία γιὰ νὰ καταρρίψη στὴν κυριολεξία τὶς ληστρικὲς ἀπαιτήσεις τῶν Εὐρωπαίων.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΣΑΜΟΥΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ

Ο ρασοφόρος πολέμαρχος Σαμουήλ ήταν εθνεγέρτης του Σουλίου. Τα φλογερά του λόγια, γεμάτα πίστη και πατριωτισμό προκαλούσαν ενθουσιασμό.» Τα παλικάρια του Σουλίου ακούγοντας της φωνής του, άνδρες και γυναίκες, εγίνοντο πολεμισταί…» γράφει ο Πουκεβίλ. Δραστήριος και σώφρων κατασκευάζει χαρακώματα, χτίζει πύργους, διευθύνει συχνά ο ίδιος δύο μικρά τηλεβόλα που αποτελούν το πυροβολικό των Σουλιωτών. Από καιρού εις καιρόν αφανίζεται. Πηγαίνει σε γειτονικούς τόπους για να εξασφαλίσει τρόφιμα στη Σουλιώτικη δημοκρατία με ανταλλαγή κομποσχοινιών και εικόνων… Σε καιρό πολέμου υψώνει και στερεώνει τα λάβαρο στο κωδονοστάσιο της Εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής στο Κούγκι «ο δε σταυρός κυματίζων εν τω αέρι αγγέλλει εις το Σούλι την επίσημων της μάχης ημέραν». Μετά την Συνθήκη αποχώρησης των Σουλιωτών, που υπογράφτηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1803, ο Σαμουήλ αρνείται να συμφωνήσει και να συμβιβαστεί. Αρνείται να συνθηκολογήσει. Επί 48 ώρες αντιστέκεται στο «χείμαρρο των βαρβάρων». Περίμενε τους κατακτητές να μπουν στο» οπλοφυλακείον» του και έκοψε το νήμα της ζωής του, όπως γράφει ο Πουκεβίλ, βάζοντας φωτιά στην πυρίτιδα «ήτις μετ΄ αυτού ανετίναξε πολλούς των μωαμεθανών…». Αναφέρεται μάλιστα ότι λίγο πριν, όταν ένας από τους Τούρκους αξιωματούχους της επιτροπής παραλαβής του φρουρίου και του πολεμικού υλικού είχε μιλήσει με χαιρεκακία, για το πώς φαντάζεται ότι θα τον μεταχειριστεί ο Αλής καθώς πέφτει ήδη στα χέρια του, ο Σαμουήλ, κατά τον Π.Α. Σαλαπόντα, απαντά: -«Δεν είναι άξιος ο πασάς να πιάση Σουλιώτη που ξεύρει πολλά μονοπάτια του θανάτου»!

EUROPE GREECE
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1803 : ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟ ΚΟΥΓΚΙ

Oι κάτοικοι μιάς ορεινής περιοχής της Θεσπρωτίας με την ονομασία Σούλι. Έζησαν εκεί από τον 16ου αιώνα έως το 1822, με ένα διάλειμμα 17 ετών (1803 – 1820). Υπήρξαν σκληροτράχηλοι πολεμιστές και είναι γνωστοί για τη μακροχρόνια αντιπαράθεσή τους με την Οθωμανική εξουσία και τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821...

...Οι Σουλιώτες κατοικούσαν σε 11 χωριά, σε μια περιοχή με απόκρημνους «υψηλούς και διαβόητους βράχους» (Κάλβος), που ορίζονται από δύο πασίγνωστες βουνοκορυφές, το Κούγκι και την Κιάφα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ήταν «κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών». Μιλούσαν Αλβανικά και δευτερευόντως Ελληνικά. Ήταν χωρισμένοι σε 47 μεγάλες οικογένειες (φάρες), με σπουδαιότερες αυτές των Ζέρβα, Τζαβέλα, Δράκου, Δαγκλή, Κουτσονίκα, Μπότσαρη, Καραμπίνη και Νίκα.

Οι Σουλιώτες θύμιζαν λίγο – πολύ τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Από μικροί γυμνάζονταν στα όπλα και δεν γνώριζαν τίποτε άλλο, παρά την τέχνη του πολέμου. Άλλωστε, η φτωχή γη του Σουλίου μόνο λίγα ζωντανά μπορούσε να θρέψει. Έτσι, πουλούσαν προστασία στα γύρω χωριά και συχνά επιδίδονταν σε λαφυραγωγία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Τιμωρούσαν με θάνατο όσους παρέβαιναν τις συμφωνίες και τις ηθικές αρχές, γι’ αυτό στην κλειστή κοινωνία τους ήταν κανόνας απαράβατος η αντεκδίκηση (βεντέτα). Ένα μέρος ων εσόδων τους το κατέβαλαν στο Σουλτάνο για να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους.

Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε μια ενοχλητική παρωνυχίδα για την Υψηλή Πύλη και μεγάλος πονοκέφαλος για τους ντόπιους αγάδες και μπέηδες, που έβλεπαν τους ανυπότακτους Σουλιώτες να οικειοποιούνται τις δραστηριότητές τους και να χάνουν μεγάλα εισοδήματα. Έτσι, από τις αρχές του 18ου αιώνα βρέθηκαν στο στόχαστρο του Σουλτάνου και της τοπικής οθωμανικής αριστοκρατίας.
Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν αυτός που τελικά τους υπέταξε. Η πρώτη εναντίον τους εκστρατεία πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1789 και κατέληξε σε φιάσκο. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αναγκάσθηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Σουλιώτες και να καταβάλει τους μισθούς των αρχηγών τους για την ασφάλεια της περιοχής. Αποτυχημένη ήταν και η νέα εκστρατεία του Αλή τον Ιούλιο του 1792. Τα κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια, το 1800, όταν είχε φθάσει στην ακμή της δύναμής του, αλλά και πάλι χρειάστηκε τρία χρόνια για τους υποτάξει.

Ο κλοιός έγινε ασφυκτικός για τους Σουλιώτες και στις 12 Δεκεμβρίου 1803, αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν. Ο βασικός όρος της συμφωνίας ήταν να εκκενώσουν τα χωριά τους συν γυναιξί και τέκνοις και με τον οπλισμό τους. Στις 16 Δεκεμβρίου χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και άφησαν πίσω τους την πατρογονική γη.
Picture
Η Μονή Αγίου Αθανασίου

Μόνο ο καλόγερος Σαμουήλ παρέμεινε στο Κούγκι με πέντε Σουλιώτες και μόλις πλησίασαν οι Τουρκοκαλβανοί έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μονής του Αγίου Αθανασίου, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει πολλούς στο θάνατο. Ο Αλή Πασάς θεώρησε το γεγονός παρασπονδία και ζήτησε εκδίκηση.

Η πρώτη φάλαγγα με επικεφαλής τον Φώτο Τζαβέλα έφθασε στην Πάργα ασφαλής και από εκεί διεκπεραιώθηκε στην Κέρκυρα. Η δεύτερη υπό τους Μποτσαραίους με κατεύθυνση τα Άγραφα, χτυπήθηκε από τον Αλή στη Μονή του Σέλτσου (20 Απριλίου 1804), με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά θύματα. Η τρίτη φάλαγγα δέχθηκε επίθεση στο Ζάλογγο (16 Δεκεμβρίου1803). Πολλοί φονεύθηκαν, ενώ 60 γυναίκες με τα παιδιά τους χόρεψαν το «Χορό του Ζαλόγγου» και γκρεμίστηκαν στα βράχια για μην πιαστούν αιχμάλωτες.

Το Μάιο του 1820 επήλθε οριστική ρήξη μεταξύ του Αλή και Σουλτάνου Μαχμούτ Β’ και οι Σουλιώτες βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στα χωριά τους στις 12 Δεκεμβρίου 1820, αφού συμμάχησαν με τον πρώην εχθρό τους. Όσο ζούσε ο Αλής, οι Σουλιώτες παρέμειναν πιστοί του σύμμαχοι, αποκρούοντας τις δελεαστικές προτάσεις του Χουρσίτ Πασά, που είχε διαταχθεί από τον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει τον ομόλογό του των Ιωαννίνων.

Όταν ο Αλής φονεύθηκε (17 Ιανουαρίου 1822), οι Σουλιώτες συνέχισαν να μάχονται τους Τούρκους υπό τον Μάρκο Μπότσαρη. Μόνο μετά τη συντριβή των επαναστατημένων Ελλήνων στη Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν (28 Ιουλίου) και να εγκαταλείψουν και πάλι το Σούλι στις 2 Σεπτεμβρίου 1822. Διασκορπίστηκαν στον ελληνικό χώρο και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στον Αγώνα. Στο τέλος της Επανάστασης μόλις 200 Σουλιώτες είχαν επιζήσει.

Από τα 11 χωριά του Σουλίου, μόνο η Σαμονίβα κατοικείται σήμερα, από ανθρώπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τους Σουλιώτες, ενώ σώζονται τα ερείπια του Κουγκίου και του φρουρίου της Κιάφας.

Picture
                                    Καλόγερε τι καρτερείς
                                    Κρυμμένος μες' στο Κούγκι;
                                    
Πέντε νομάτοι σούμειναν
                                    
Και κείνοι λαβωμένοι.


http://taneatismikrospilias24.weebly.com/11/post/2011/06/1803-1259.html 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



ΟΙ ΑΛΥΤΟΙ ΓΡΙΦΟΙ ΤΗΣ ΧΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

Της Γιώτας Μυστριώτη
 
Τι περισσότερο μπορεί να προσφέρει μια έκθεση για τη Χάρτα του Ρήγα Βελεστινλή σήμερα, 220 χρόνια μετά την έκδοσή της στη Βιέννη, πέρα από τη γνωστή της αξία ως σύμβολο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και τις εξίσου γνωστές και κατ’ επανάληψη προβεβλημένες ιστορικές, εθνικές πολιτικές, φιλολογικές, ιδεολογικές αισθητικές ή παιδαγωγικές της πτυχές; Γιατί μια έκθεση συνενώνει για πρώτη φορά έξι αντίτυπα της Χάρτας τα οποία, κατά το πιραντελικό έργο, ζητούν τον Ρήγα;
Η απάντηση φαινομενικά είναι μία και ταυτόχρονα πολύπτυχη. Γιατί οι Χάρτες που θα εκτεθούν στον ίδιο χώρο, στο Τελλόγλειο Iδρυμα Τεχνών Θεσσαλονίκης, δεν είναι ίδιες αλλά εντάσσονται σε δύο κυρίες τυπολογίες και μία με παραλλαγές. Διαφέρουν σε 20 συνολικά σημεία τους που προσδίδουν στην υπόθεση της Χάρτας ένα ακόμη πιο σημαντικό και κυρίως γοητευτικό επίπεδο προσέγγισης. Από αυτό, άλλωστε, προέρχονται ο προκλητικός και αινιγματικός τίτλος της έκθεσης «Η Χάρτα του Ρήγα: τα δύο (συν) πρόσωπα. Μια άλλη ανάγνωση του Χάρτη» αλλά και η ομότιτλη έκδοση της Τρικογλείου Βιβλιοθήκης και Κέντρου Πληροφόρησης του ΑΠΘ (ΒΚΠ-ΑΠΘ) με τα οποία γιορτάζει τα 90 χρόνια από την ίδρυσή της.
Επίκεντρο αυτής είναι οι διαφορές, άγνωστες επί διακόσια χρόνια (1797 -2008). Αποκαλύφθηκαν στο ΑΠΘ χάρη στην ψηφιακή ανάλυση της Χάρτας του Ιδρύματος Σύλβιας Ιωάννου και ενός από τα λίγα σωζόμενα αντίτυπά της που διαθέτει η Τρικόγλειος Βιβλιοθήκη στα αμέτρητα αρχεία της Κεντρικής Βιβλιοθήκης. Η επεξεργασία των δεδομένων συνεχίστηκε –χάρη στην πρωτοβουλία του πρόεδρου της βιβλιοθήκης καθηγητή Γιάννη Τζιφόπουλου να αναδείξει τους θησαυρούς του ευπατρίδη δωρητή Ιωάννη Τρικόγλου– προκειμένου να φέρει στο κοινό το εύρημα, τεκμηριωμένο, με έξι αντίτυπα από διαφορετικές συλλογές: της Τράπεζας της Ελλάδος (δύο αντίτυπα), του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, της Πασχαλείου Σχολής Καπεσόβου Ζαγορίων και του Ιδρύματος Σύλβιας Ιωάννου.
Ο σχεδιασμός της πρωτότυπης έκθεσης βασίζεται στο συγκεκριμένο ιστορικό και χαρτογραφικό περιβάλλον της σχετικά σύντομης χρονικής περιόδου, κατά την οποία ο Ρήγας σχεδίασε και εξέδωσε τη Χάρτα μεταξύ Βουκουρεστίου και Βιέννης. «Eνα περιβάλλον ασταθούς μετάβασης της Ευρώπης σε μια “άλλη” εποχή, εν μέσω μιας κλονιζόμενης οθωμανικής αυτοκρατορίας και των νέων καταστάσεων που έφερε η Γαλλική Επανάσταση, ανακυκλώνοντας σε μικρά χρονικά διαστήματα ατελέσφορες εθνικές προσδοκίες και απογοητεύσεις που χαρακτηρίζουν εμβληματικά την ελληνική υπόθεση, κυρίως το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα», εξηγεί στην «Κ» ο ομότιμος καθηγητής Ευάγγελος Λιβιεράτος.
Oλα αυτά, σε ένα παράλληλο χαρτογραφικό περιβάλλον που ταλαντεύεται μεταξύ της λόγιας και της επιστημονικής – τεχνολογικής προσέγγισης από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες οι οποίες διψούν να γνωρίσουν τη νέα τεχνολογία και τις επιστημονικές ερμηνείες σχετικά με τον κόσμο και τη γραφική απεικόνισή του. «Η Χάρτα είναι προϊόν αυτού του διπόλου», προσθέτει ο κ. Λιβιεράτος «και ο Ρήγας κοινωνός των δύο πόλων, μέσα σε ένα κλίμα που συνδύαζε και το ενδιαφέρον για το επιχειρείν, χαρακτηριστικό των κύκλων της ελληνικής διασποράς –και όχι μόνον– από την Κωνσταντινούπολη και τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, με κέντρο το Βουκουρέστι, μέχρι τα ζωηρά κέντρα των Αψβούργων, τη Βιέννη και την Τεργέστη».
Σε αυτό το κάδρο εξυφαίνεται το σενάριο της έκθεσης, προβάλλοντας κυρίως τη Χάρτα ως χαρτογραφικό «τεχνικό έργο» στην προσπάθεια κατανόησης του τρόπου με τον όποιο οργανώθηκε και εκτελέστηκε η παραγωγή της.
Το ερώτημα
Η κατασκευή της ελάχιστα έχει μελετηθεί και το ερώτημα για τη χαρτογραφική ή ιστορική έρευνα στο μέλλον είναι, ποιο χέρι και γιατί, προσθέτει αφαιρεί ή αλλάζει, τοπωνύμια, σημειώσεις κ.ά. από τη Χάρτα; Γιατί σε μια έκδοση, στο Καστελλόριζο υπάρχει η σημείωση: «Φαίνεται μια καταποντισμένη πόλις εις την Θάλασσαν», ενώ λείπει από την άλλη;
Γιατί η Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης σε έναν χάρτη αναγράφεται ως «Σοφία Αγία» και σε δεύτερο τύπο «αγ. Σοφία»; Γιατί λείπουν οι Θερμοπύλες από τη μια, ενώ υπάρχει σε άλλη; «Από τις παραμορφώσεις του γεωμετρικού περιεχομένου του χάρτη», διευκρινίζει ο κ. Λιβιεράτος, «προκύπτει ότι ο Ρήγας ακολουθεί αντιγραφικές τεχνικές της εποχής του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το χέρι του σχεδιαστή ήταν μόνο ένα, αλλά ενδεχομένως περισσότερα και πάντως όχι ίδιων δυνατοτήτων και τεχνικών εμπειριών».
​​Τελλόγλειο Iδρυμα Τεχνών ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη. Εγκαίνια έκθεσης (και παρουσίαση του τόμου), 15 Δεκεμβρίου. Διάρκεια έως τις 14 Ιανουαρίου 2018.
«Μια ανεξάντλητη» πηγή πληροφοριών
Είκοσι εικονογραφημένες ενότητες, βίντεο, βιβλία και ένα πιστό αντίγραφο σπάνιου Πίνακα της Ελλάδος του Ανθιμου Γαζή (Βιέννη 1800) ανακατασκευασμένου ψηφιακά το 2008 από πρωτότυπο βιβλιοθήκης του εξωτερικού διευκολύνουν την ανάγνωση της Χάρτας. Εξετάζουν παράλληλα, για πρώτη φορά, την πυκνότητα της εγγραφής των τοπωνυμίων, τις περιοχές μεγαλύτερου ενδιαφέροντος του Ρήγα (π.χ. ακτές Μικράς Ασίας), το πλήθος των (υπαρκτών) νομισμάτων που απεικονίζονται αναδεικνύοντας μηνύματα περί του Επιχειρείν, τα χαρτογραφικά πρότυπα για τον σχεδιασμό της (π.χ. με τους χάρτες του Delisle, βάσει έρευνας στο ΑΠΘ) και, ακροθιγώς, τον τεχνικό τρόπο σχεδίασής της σε δώδεκα ανεξάρτητα φύλλα – ένα ζήτημα το οποίο, παρά τις υποθέσεις εργασίας, παραμένει αναπάντητο.
«Οι πτυχές του θέματος Χάρτα του Ρήγα δεν εξαντλούνται με την παρούσα έκθεση και τον επετειακό τόμο», υπενθυμίζει ο πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας. «Η Χαρτοθήκη της Τρικογλείου βιβλιοθήκης με προεξάρχουσα την Χάρτα αποτελεί για τη βιβλιοθήκη μας μια μονάδα ιδιαίτερης προστιθεμένης αξίας, ανεξάντλητη πηγή
πληροφοριών που θα τροφοδοτεί διαρκώς την έρευνα, όχι μόνο των ανθρωπιστικών αλλά και των τεχνικών επιστημών».
Η συγκυρία
Πέντε επέτειοι συμπίπτουν με τα 90χρονα της Βιβλιοθήκης ΑΠΘ: 270 χρόνια από τη γέννηση στο Βελεστίνο του Ρήγα το 1757 (χρονολογία ευρύτερα αποδεκτή), 90 χρόνια από την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος, 100 χρόνια από την ίδρυση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και είκοσι από την ανακήρυξη της Χάρτας ως διατηρητέου μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς, από το ΥΠΠΟ το 1997.

“Καθημερινή”
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ


ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΓΙΑ ΛΩΖΑΝΗ

 
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
          
          Τόλμησε να μιλήσει για τη Συνθήκη της Λοζάνης ο πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ερντογάν στην Αθήνα, ο άνθρωπος που συνεχίζει την απάνθρωπη συμπεριφορά ηγετών της γείτονος έναντι των Ρωμιών της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης. Η Ελληνική κυβέρνηση έχει πλέον και την ιστορική ευθύνη ότι του επέτρεψε να θίξει το θέμα όχι απολογούμενος και για να ζητήσει συγγνώμη για τα όσα τραγικά συνέβησαν και συμβαίνουν σε βάρος των Ελλήνων. Και όχι μόνο του επέτρεψε, αλλά απάντησε στην χωρίς αιδώ και με αυθάδεια αναφορά του, με σχεδόν απολογητικό ύφος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η Κυβέρνηση αισθάνθηκαν την ανάγκη να μιλήσουν περί της Συνθήκης με αναφορά όχι στις  εκ μέρους της Τουρκίας επί 85 χρόνια συνεχείς παραβιάσεις της, ούτε στα βάσανα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αλλά στα  δικαιώματα των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, τα οποία αυτονοήτως απολαμβάνουν σε μια δημοκρατική χώρα, όπως η Ελλάδα.
Κυβέρνηση και Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μίλησαν  για τον υπονομευτικό, ως προς την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος,  ρόλο του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, δεν μίλησαν για τη συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η γείτονα χώρα εξακολουθεί να το θεωρεί τουρκικό ίδρυμα και έχει υπό συνεχή παρακολούθηση και αδιάκοπο έλεγχο την κάθε  δραστηριότητά του. Στην πρόσφατη διαθρησκειακή συνάντηση στην Αθήνα, ο Πατριάρχης θεωρήθηκε εκπρόσωπος της Μουσουλμανικής Τουρκίας.... Ο άγγλος ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν ορθώς έχει χαρακτηρίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο «Εκκλησία εν αιχμαλωσία». Στους κληρικούς του Πατριαρχείου εξακολουθεί η τουρκική κυβέρνηση να τους απαγορεύει να κυκλοφορήσουν στην Τουρκία φορώντας το ράσο τους.  Επέβαλε επίσης στους Μητροπολίτες, που θέλουν να συμμετάσχουν στην εκλογή του Πατριάρχη, να καταστούν Τούρκοι υπήκοοι, με ό, τι συνεπάγεται αυτό στη συμπεριφορά τους.  Αυθαίρετα η Τουρκία έκλεισε  τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και έκτοτε την κρατά κλειστή. Επέτρεψε να βεβηλωθούν ο σπουδαιότερος παγκοσμίως χριστιανικός ναός της Αγίας Σοφίας και άλλοι ιστορικοί χριστιανικοί ναοί στην Κωνσταντινούπολη, που θα έπρεπε να είναι υπό την προστασία της ΟΥΝΕΣΚΟ, ως μοναδικά χριστιανικά μνημεία της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς.
Η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών (Οικ. Ομ. Κων.) υπέβαλε προχθές υπόμνημα στον Πρόεδρο Ερντογάν και παλαιότερα στον αντιπρόεδρο του Χακάν Τσαβούσογλου. Με αυτό ζητεί να επιστραφούν στη διοίκηση της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας τα 18 «κατειλημμένα» ιδρύματα, που, κατά πλειοψηφία, βρίσκονται στα Πριγκηπόννησα και που παρανόμως διακατέχει η τουρκική κυβέρνηση. Επίσης ζητεί να επιστραφούν στη δικαιούχο Ελληνορθόδοξη Κοινότητα της Πόλης τα πενήντα περίπου ακίνητα που βρίσκονται στη συνοικία του Γαλατά και που ακόμα βρίσκονται υπό την παράνομη κατοχή των απογόνων του καταληψία Ευθήμ Ερένερολ. Ακόμη η Οικ. Ομ. Κων. επισημαίνει ότι η τουρκική κυβέρνηση ουσιαστικά απαγορεύει την παλιννόστηση στη γενέτειρα τους νέων στην ηλικία Κωνσταντινουπολιτών, που θέλουν να επιστρέψουν και να ζήσουν στη γενέτειρα των προγόνων τους.
Επί πλέον, μετά το πολυαίμακτο και απάνθρωπο πογκρόμ του 1955, διώχθηκαν και απελάθηκαν από την Κωνσταντινούπολη 120 χιλιάδες Ρωμιών. Σημειώνεται ότι οι απελάσεις κράτησαν από το 1955 έως το 1971 και ακόμη περισσότερο, έως ότου οι Έλληνες που απέμειναν στην Πόλη να είναι σήμερα λιγότεροι από 2000. Αυτό επισημάνθηκε σε Τούρκο καθηγητή πανεπιστημίου, σε Ημερίδα της Οικ. Ομ. Κων. και του ετέθη προς σύγκριση και προς σχολιασμό το γεγονός, ότι στην Πόλη το 1922 υπήρχαν 140.000 Ελλήνων και στη Δυτική Θράκη 100.000 Μουσουλμάνων και σήμερα οι Μουσουλμάνοι έχουν γίνει 120.000 και οι Έλληνες στην Πόλη λιγότεροι από 2.000. Ο Τούρκος καθηγητής απάντησε με ωμή ειλικρίνεια, ότι η Τουρκία είναι ισχυρό κράτος και μπόρεσε να το κάνει, ενώ η Ελλάδα μπορεί να ήθελε και εκείνη να το κάνει, αλλά δεν είχε και δεν έχει την ισχύ για να το κάνει....  
Κατά τα 75 περίπου χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης και κατά παράβασή της η Τουρκία δεν αναγνωρίζει νομική προσωπικότητα στα ευαγή ιδρύματα που ανήκουν στο Πατριαρχείο. Όπως αποκάλυψε στην ημερίδα της Οικ. Ομ. Κων. ο κ. Αντώνιος Παριζιάνος σήμερα στην Πόλη υπάρχουν 65 βακούφια που ανήκουν στη μειονότητα και στα περισσότερα των οποίων «οι κάτοικοι μετριούνται στα δάκτυλα της μιας χειρός». Εκλογές και σε αυτά τα Ιδρύματα έγιναν για τελευταία φορά το 1970. Έκτοτε απαγορεύθηκαν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σωστή διαχείρισή τους. Το αίτημα είναι να επιτραπούν πάλι οι εκλογές στα βακούφια. Βέβαια τίθεται το ερώτημα, με την πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία, που κάνει τους Ρωμιούς να εξακολουθούν να εκπατρίζονται, και αν ακόμη η Γενική Διοίκηση Βακουφίων επιτρέψει τις εκλογές ποιοι θα υπάρχουν για να ψηφίσουν στα ρωμέϊκα Ιδρύματα της Πόλης;... Αυτό ακριβώς θέλει η Τουρκία. Με το να μην επιτρέπει να ενωθούν τα Ιδρύματα αυτά συρρικνώνονται από μέλη και όταν δεν μείνει κανένα,  θα περιέλθουν στο τουρκικό Δημόσιο. Τότε θα γίνει ο Νόμος που θα επιτρέπει να ενωθούν τα Ιδρύματα. Ενέργεια  πονηρή με ασφαλές, για την Τουρκία αποτέλεσμα. Στα υπό ένωση Ιδρύματα δεν θα υπάρχουν  μέλη, ούτε περιουσία, αλλά η Τουρκία θα προβάλλει την προπαγάνδα ότι προστάτευσε τα δικαιώματα της μειονότητας....
Ως προς την Ίμβρο, ιδιαίτερη πατρίδα του σημερινού Πατριάρχου, το 1923 και κατά παράβαση του άρθρου 14 της Συνθήκης της Λοζάνης απολύθηκαν τα εκλεγμένα από τους γηγενείς Έλληνες τοπικά διοικητικά στελέχη και εγκαταστάθηκαν Τούρκοι αξιωματούχοι, που ανέλαβαν όλες τις εξουσίες. Στην Τένεδο η Τουρκία απέλασε 64 Έλληνες προκρίτους, ως ανεπιθύμητους, αποκεφαλίζοντας έτσι την ηγεσία του ελληνικού νησιού. Στην Ίμβρο δεν υπήρχαν Τούρκοι έως το 1922. Τώρα είναι ελάχιστοι οι Έλληνες. Το 1923 η Τουρκία δεν επέτρεψε σε 1500 Ίμβριους, που είχαν καταφύγει στη Λήμνο και στη Θεσσαλονίκη, να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στην Ίμβρο και στην Τένεδο επί πολλά χρόνια η Τουρκία απαγόρευε την ύπαρξη ελληνικού σχολείου για τα ελληνόπαιδα που είχαν απομείνει. 
Σήμερα στην Τουρκία καταπατώνται βάναυσα όχι μόνο τα δικαιώματα των Ελλήνων, των Κούρδων και των άλλων μειονοτήτων, αλλά και των ιδίων των Τούρκων. Και όμως ο Πρόεδρος Ερντογάν έχοντας συνείδηση ή ψευδαίσθηση  ότι είναι απόγονος της ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Σουλτάνου Σουλεϊμάν μιλάει ως να είναι επικυρίαρχος της Ελλάδας. Το δυσάρεστο για την Ελλάδα είναι ότι σήμερα δεν έχουμε οι Έλληνες έναν συνεχιστή του Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη και του Καποδίστρια, για να του απαντήσει καταλλήλως.- 

ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΟΜΙΤΑΤΖΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΩΦ ΠΟΥ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΝ ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΪΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ ΒΑΡΔΑ, ΣΤΟ ΛΙΜΠΙΣΟΒΟ (ΑΗ-ΛΙΑΣ) ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (4-5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1904)

Από τα Απομνημονεύματα του Δεσπότη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη εκδόσεις Μπαρμπουνάκη

Ήταν γνωστό ότι ο Κωνστάντωφ μια φορά τη βδομάδα πήγαινε στο Λιμπίσοβο (ση. σημερινός Αη Λιας Καστοριάς) , στο σπίτι μιας ερωμένης του Βουλγάρας. Από το Βιντελούστι (σημ. σημερινή Δαμασκηνιά Βοΐου Κοζάνης) όπου έμενε ο Βάρδας (το Βιντελούστι είναι μια ώρα μακριά από το Λιμπίσοβο) έμαθε ακριβώς την ώρα που έφτανε ο Κωνστάντωφ. Τον ειδοποίησε ο παπά-Στέργιος του χωριού Λιμπίσοβου, που ήταν από τους κρυμμένους οπαδούς μας. Όταν ερχόταν ο κακόμοιρος στη Μητρόπολη για να μου πει τίποτα έτρεμε. Αυτός λοιπόν ειδοποίησε το Βάρδα με έμπιστο του πρόσωπο.
Αμέσως ο Βάρδας έφτασε στο Λιμπίσοβο και πολιόρκησε το σπίτι όπου βρισκόταν ο Κωνστάντωφ. Του πρότειναν να παραδοθεί. Μα αυτός δεν δέχτηκε και άρχισε να τους χτυπά από μέσα. Οι δικοί μας τότε έσπασαν την πόρτα και ανέβηκαν έξω από το δωμάτιο όπου είχαν κλειστεί οι Βούλγαροι. Μια σφαίρα όμως πέρασε την παλάμη του Νίκου Βάρδα [το σωστό: Βαγγέλη Φραγκιαδάκη] και έτσι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να βγουν. Τότε ο Καραλίβανος ανέβηκε στη στέγη του σπιτιού και άρχισε να τους χτυπά από πάνω. Αλλά και ο Κωνστάντωφ τον χτυπούσε από κάτω κι έτσι ο Καραλίβανος αναγκάστηκε να κατέβει. Τότε διατάζουν φωτιά. Μαζεύουν πετρέλαιο από όλα τα μαγαζιά και του βάζουν φωτιά. Ο Κωνστάντωφ εξακολούθησε να τους ρίχνει, μα σε λίγο οι πυροβολισμοί έπαψαν. Κάηκαν όλοι μέσα.
Οι Βούλγαροι διέδωσαν ότι ο Κωνστάντωφ είχε φύγει. Μα εγώ πληροφορήθηκα από μέσα, από το ίδιο το χωριό, με απεσταλμένο μου, ότι κάηκαν στο δείνα μέρος. Στο τζάκι δηλαδή της κουζίνας ήταν μια μεγάλη τετράγωνη πλάκα και εκεί πάνω μαγείρευαν. Όταν όμως πήγαιναν τίποτα Τούρκοι να τους πιάσουν, βγάζαν την πλάκα και από κάτω ήταν μια κρύπτη, που χωρούσε πολλούς ανθρώπους μέσα. Εκεί έμπαινε ο Κωνστάντωφ με το σώμα του, η νοικοκυρά έβαζε πάλι την πλάκα από πάνω τους, πάνω στην πλάκα στάχτη και μαγείρευε ώσπου να φύγουν οι Τούρκοι. Σε αυτή την κρύπτη είχαν καταφύγει τώρα όλοι με την ελπίδα να σωθούν. Μα κάηκαν ή μάλλον πέθαναν από ασφυξία εκεί μέσα όλοι μαζί, δηλαδή ο Κωνστάντωφ, με το σώμα του και η ερωμένη του.
Είχαν περάσει κάμποσες μέρες από την εξόντωση της συμμορίας αυτής, όταν ήρθε στη Μητρόπολη να με επισκεφτεί ο αντιστράτηγος Χουσεΐν Χουσνή πασάς, ο διάδοχος του Νεσάτ πασά, που ως γενικός διοικητής των ελληνοτουρκικών συνόρων είχε την έδρα στα Νασιλίτσα [Ανασελίτσα].
Ενώ λοιπόν τρώγαμε στο τραπέζι μου λέει γελώντας «τι έκαναν πάλι οι δικοί σου στο Λιμπίσοβο;» Του απαντώ «οι δικοί μου έκαψαν τον Κωνστάντωφ με όλο το σώμα του στο Λιμπίσοβο, πράγμα που δεν κατόρθωσε ως σήμερα ο στρατός σου κι επομένως, σκέπτομαι, πρέπει να είσαι ευχαριστημένος από αυτό που κάνουν οι δικοί μου, αφού τους θέλεις δικούς μου». Τότε μου λέει «δυστυχώς ο Κωνστάντωφ έφυγε και δεν μπόρεσαν να τον κάψουν, έφυγε από το χωριό». Του λέω και εγώ «σε γελούν οι Βούλγαροι πασά μου». «Πώς» μου λέει «αφού έστειλα στρατό και τα βρήκαν όλα καμένα, μα κανένα σκελετό, θα πει λοιπόν πως έφυγαν». Τότε τον πληροφόρησα ότι ο Κωνστάντωφ με το σώμα του βρίσκεται στο τάδε μέρος κάτω από την πλάκα και του πρόσθεσα «στείλε στρατό αν θέλεις, για να δεις ότι οι Βούλγαροι σε γελούν». Εγώ το είχα μάθει από τον παπα-Στέργιο του Λιμπίσοβου, που από φόβο έκανε το Βούλγαρο, μα ήταν πολύ πατριώτης και πάντοτε με άνθρωπό του με ειδοποιούσε κρυφά για τις κινήσεις των Βουλγάρων. Ο Χουσεΐν πραγματικά έστειλε στρατό και πήγαν και τους βρήκαν όλους εκεί τούμπανο. Είχαν σκάσει από το καπνό.

από εφημερίδες της εποχής:

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΠΙΣΟΒΟ 
Τρίκαλα 15 Δεκεμβρίου.
Αγωγιάτες που ήρθαν σήμερα από τη Μακεδονία, λένε ότι ο έλληνας οπλαρχηγός Βάρδας πολιόρκησε στο χωριό Λεμπτίτσοβο [: Λιμπίσοβο] τη συμμορία του βούλγαρου λήσταρχου Κωνστάτσεφ [: Κωνστάντωφ] και μετά από σφοδρή μάχη την εξόντωσε. Σκοτώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της συμμορίας και ο ίδιος ο Κωνστάτσεφ. Επίσης σκοτώθηκαν και μερικοί σχισματικοί χωρικοί που βοήθησαν τη βουλγαρική συμμορία.
ΣΚΡΙΠ
ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
Λάρισα 15 Δεκεμβρίου.
Σημερινές πληροφορίες από τη Θεσσαλονίκη αναγγέλουν ότι οι οπλαρχηγοί των μακεδονικών σωμάτων Καραλίβανος και Βισβίκης, αφού πληροφορήθηκαν ότι η βουλγαρική συμμορία του Κωνστάντωφ βρισκόταν σε ένα σπίτι στο χωριό Λεμπίτσοβο [: Λιμπίσοβο], πήγαν εκεί και αφού πολιόρκησαν το σπίτι, διέταξαν τους Βούλγαρους να παραδοθούν. Ο Κωνστάντωφ αρνήθηκε, πυροβόλησε μάλιστα κατά των μακεδονικών σωμάτων. Γι’ αυτό οι Μακεδόνες αναγκάστηκαν να βάλουν φωτιά και να κάψουν το σπίτι. Στα ερείπια του καμένου σπιτιού βρέθηκαν οκτώ όπλα μάνλιχερ. Οι Βούλγαροι που κρύβονταν στο σπίτι κατόρθωσαν να διαφύγουν, εκτός από δύο οι οποίοι συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τους αρχηγούς των μακεδονικών σωμάτων.
φωτο: Ι.Μ. Αγ. Αθανασίου Ζηκοβίστης


ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ

“Ο καπετάν Βάρδας, επικεφαλής πολυάριθμου ανταρτικού σώματος, αφού υπό δριμύτατον ψύχος πέρασε με το σώμα του τα ελληνοτουρκικά σύνορα και εν συνεχεία τον ορμητικό Αλιάκμονα  ποταμό, προχώρησε προς την Καστοριά. Ενώ όμως βρισκόταν στη Λόσνιτσα (ν.ον. Γέρμας) Καστοριάς, ειδοποιήθηκε από τον Μητροπολίτη της Γερμανό Καραβαγγέλη να αλλάξει πορεία και να μεταβεί στο Βιντελούστι (ν.ον. Δαμασκηνιά) , απ΄ όπου εξορμώντας να εξοντώσει τον επικίνδυνο αρχικομιτατζή Κωστάντοφ, από τον οποίο δεινοπαθούσαν οι Καστανοχωρίτες. Πράγματι, ο καπετάν Βάρδας και οι άνδρες του στις 2-12-1904 έφτασαν στο Βιντελούστι, όπου μετά από δυο μέρες έλαβε γράμμα από τον εφημέριοΛιμπισόβου (ν.ον. Αη-Λιας, Άγιος Ηλίας Καστοριάς)παπα- Στέργιο Κυράδη, σταλμένο με τον συγχωριανό του Αθανάσιο Μπορόζη, με το οποίο τον πληροφορούσε ότι ο Κωστάντοφ βρίσκεται στο χωριό του και τον παρακαλούσε να σπεύσει με τα παλληκάρια του να τον εξοντώσει.
Αμέσως ο Βάρδας ανέθεσε τη σοβαρή όσο και επικίνδυνη αυτή επιχείρηση σε μια ομάδα επίλεκτων ανδρών του με επικεφαλής τους Γ.Δικώνυμο- Μακρή και Ευάγγελο Φραγκιαδάκη ή Γαλιανό , οι οποίοι αφού έλαβαν τις αναγκαίες οδηγίες έχοντας μαζί τους τον Αθανάσιο Μπορόζη , μετέβισαν με κάθε μυστικότητα και προφύλαξη στο Λιμπίσοβο, περικυκλώνοντας το σπίτι στο οποίο βρισκόταν ο Κωστάντωφ και τον κάλεσαν να παραδωθεί. Εκείνος όμως και οι συνοδοί του απάντησαν με πυκνά πυρά, από τα οποία τραυματίστηκε στην παλάμη του αριστερού χεριού του ο Κρητικός Ευάγγελος Γαλιανός ή Φραγκιαδάκης.
Τούτου οι άνδρες του καπετάν Βάρδα έβαλαν φωτιά στο σπίτι, το οποίο σε λίγα λεπτά έγινε παρανάλωμα του πυρός.
Ο Κωστάντωφ για να σωθεί κατέφυγε τελικά στην κρυψώνα που είχε κατασκευάσει κάτω από το τζάκι της κουζίνας. Και εκεί όμως δεν κατόρθωσε να σωθεί. Τον βρήκαν μετά από μερικές μέρες τυμπανιαίο. Είχε πεθάνει από ασφυξία.
Κατά τα μεσάνυχτα (της 4η2 προς 5η Δεκεμβρίου) οι άνδρες του καπετάν Βάρδα περιχαρείς επέστρεψαν στο Βιντελούστι. Είχαν σημειώσει την πρώτη μεγάλη επιτυχία.
Οι Βούλγαροι, μένεα πνέοντες κατά των Λιμπισοβιτών, που είχαν διευκολύνει αφάνταστα τους άνδρες του καπετάν Βάρδα στην τολμηρή, όσο και επικίνδυνη, εκείνη νυχτερινή επιχείρηση, μετά από λίγο καιρόκατακρεούργησαν τον Αθανάσιο Μπορόζη και τον συγγενή του Γ. Φωτιάδη. Και επειδή δεν κατόρθωσαν να ανακαλύψουν τον παπα- Στέργιο Κυράδη που είχε στείλει το γράμμα στον Βάρδα, πυρπόλησαν την πλησιόχωρη Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Ζηκοβίστης, που πολλές φορές χρησίμευσε ως καταφύγιο και ορμητήριο ανταρτικών σωμάτων. Τη βέβηλη και αποτρόπαια αυτή πράξη κατήγγειλε αμέσως με αναφορά του ο Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης στον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄.
Η εξόντωση του αδίστακτου βοεβόδα Κωστάντωφ ήταν η πρώτη επιτυχία του καπετάν Βάρδα. Σημάδεψε τη ζωή του και σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας περιόδου του Μακεδονικού Αγώνα, πολυαίμακτης αλλά ιδιαίτερα ηρωικής (1904-1908), και για αυτόν ασφαλώς τον λόγο , όταν σε μεγάλη ηλικία ένας ξένος δημοσιογράφος τον ρώτησε μεταξύ των άλλων ποιο γεγονός του Μακεδονικού Αγώνα σημάδεψε τη ζωή του και το θυμάται ακόμα, ο καπετάν Βάρδας χωρίς καθόλου να πιέσει την μνήμη του , αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια πώς το σώμα του , εξορμώντας από το Βιντελούστι τη νύχτα της 4ης προς 5η Δεκεμβρίου 1904, κατόρθωσε να εξοντώσει τον διαβόητο αρχικομιτατζή Κωστάντωφ, που είχε καταστεί φόβος και τρόμος όλων των Καστανοχωριτών.

Κείμενο: Αλέξανδρος Μπακαΐμης, Επίτιμος Καθηγητής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης
Από το φυλλάδιο της Γιορτής προς τιμήν των Μακεδονομάχων, στην Δαμασκηνιά Βοΐου Κοζάνης, στις 26 Μαΐου 2013

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΣΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ - ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΦΟ ΤΟΥ 1916 ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΣΕΤΕΣ

Το ημερολόγιο έγραφε Σεπτέμβριος του 2015 όταν μπήκαν και επίσημα οι τίτλοι τέλους σε μια από τις πιο σημαντικές σελίδες της ελληνικής (και αθλητικής) ιστορίας στη Σμύρνη. Το ιστορικό γήπεδο του Πανιωνίου στην Πούντα (τουρκικά: Alsancak, Άλσαντζακ) έγινε ένας σωρός από μπάζα για να χτιστεί στη θέση του ένα εμπορικό κέντρο.
Εκείνο το σχέδιο πάγωσε, ωστόσο πριν από μερικούς μήνες ξεκίνησαν και πάλι εργασίες, αυτή τη φορά προκειμένου να κατασκευαστεί ένα σύγχρονο στάδιο.
Ωστόσο, όπως αναφέρει ο Κώστας Ασημακόπουλος σε αποκλειστικό του δημοσίευμα στο Έθνος της Κυριακής, τα δόντια του εκσκαφέα έφεραν στο φως οστά, μάρμαρα και σταυρούς από μνήματα! Πρόκειται για ευρήματα που ξυπνούν μνήμες από την επιδημία τύφου το 1916 αλλά και από τη μαζική σφαγή των Ελλήνων από τους τσέτες το 1922.
Τα ευρήματα προκαλούν ρίγη συγκίνησης στην ελληνική κοινότητα, η οποία ενημερώθηκε μαζί με το ελληνικό προξενείο. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι απομεινάρια του ελληνικού νεκροταφείου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που βρισκόταν δίπλα στο ιστορικό γήπεδο του Πανιωνίου στη Σμύρνη», λέει στην εφημερίδα ο πρόεδρος του ΓΣ Πανιωνίου Άρης Μισαηλίδης.


Φωτογραφία του 1930

Το κοιμητήριο ήταν ξακουστό για τους μαρμάρινους οικογενειακούς τάφους, και όπως αναφέρει ο ιστορικός Ανδρέας Μπαλτάς χρησιμοποιήθηκε και για μαζικές ταφές. Το 1916, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω επιδημίας εξανθηματικού τύφου και γρίπης πέθαιναν πάνω από 100 Έλληνες την ημέρα, οι οποίοι θάβονταν ακόμα και στα δρομάκια του κοιμητηρίου. Όταν αυτά γέμισαν, ζητήθηκε από τον Πανιώνιο να ρίξει τη μεσοτοιχία στη νότια σφενδόνη και έτσι στην ανατολική πλευρά του σταδίου άνοιξαν ομαδικοί τάφοι και μετατράπηκε σε νεκρόπολη, η οποία ξαναχρησιμοποιήθηκε το 1922.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το ιστορικό γήπεδο παραχωρήθηκε στην Αλτάι.
Το 1929 οι Τούρκοι κατασκεύασαν και δεύτερη εξέδρα και σύμφωνα με εκτιμήσεις των ιστορικών έγινε και καταπάτηση μέρους του ορθόδοξου νεκροταφείου. Τα χρόνια που ακολούθησαν έγιναν και άλλες εγκαταστάσεις περιμετρικά του σταδίου και έτσι το νεκροταφείο καταπατήθηκε σχεδόν στο σύνολό του. Ο Ανδρέας Μπαλτάς δίνει στο Έθνος της Κυριακής και μία ακόμα σημαντική πληροφορία: «Ανάσυρση οστών και μαρμάρων υπήρξε και κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης των πυλώνων φωτισμού. Μάλιστα αρχικά υπήρξε σύγχυση, με δημοσίευμα που ανέφερε πως ήταν ομαδικός τάφος Τούρκων που είχαν σφαγιασθεί από Έλληνες αλλά γρήγορα η αλήθεια αποκαταστάθηκε από τον Τύπο».


Το γήπεδο της Αλτάι σε ένα από τα στάδια των εργασιών

Πληροφορίες της εφημερίδας αναφέρουν ότι η ελληνική ορθόδοξη κοινότητα Σμύρνης με επιστολή της στο Δήμο Κόνακ του μητροπολιτικού δήμου της Σμύρνης ζήτησε οι τουρκικές Αρχές να μεριμνήσουν για την ανακομιδή των οστών στο νεκροταφείο του Μπουρνόβα, αλλά και για την περισυλλογή μαρμάρων και άλλων ευρημάτων.
Όπως αποκαλύπτει ο Ανδρέας Μπαλτάς, η αντίδραση των Τούρκων άμεση, καθώς αρκετά ευρήματα έχουν αποθηκευτεί σε αποθήκη του Πολυτεχνείου Σμύρνης. Παράλληλα, ιδιαίτερα ευνοϊκές θεωρούνται και οι συνθήκες για να γίνουν έρευνες. Τον Φεβρουάριο διοργανώνεται συμπόσιο από το Πανεπιστήμιο Γιασάρ για την ιστορία του αθλητισμού της Σμύρνης, ενώ το μουσείο της πόλης συλλέγει υλικό και σπάνια ντοκουμέντα.
 

PONTOS NEWS
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ «ΣΟΥΛΤΑΝΟ» Είπε τα δικά του, του είπαμε τα δικά μας και η ζωή συνεχίζεται

Του Σεμπαϊδήν Καραχότζα
 
Με τις ελάχιστες γνώσεις μου και με βάση τα όσα άκουσα και διάβασα θα προσπαθήσω να κάνω μια μικρή αποτίμηση της επίσκεψης του Ερντογάν στην Ελλάδα και θα ξεκινήσω από τις συναντήσεις που είχε αρχικά στην Αθήνα. 
Τα θέματα που έβαλε στο τραπέζι των συζητήσεων ο Τούρκος Πρόεδρος είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Αιγαίο, Κύπρος, Συνθήκη Λωζάνης, μειονότητα Θράκης κλπ. Ας μη γελιόμαστε, όλα αυτά είναι απολύτως αναμενόμενα. Δε φαντάζομαι να πιστεύει κανείς πως ο Σουλτάνος ήρθε στην Ελλάδα για να συζητήσει με τον Τσίπρα για τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας. 
Ωστόσο θεωρώ πως και η ελληνική πλευρά ήταν αρκετά προετοιμασμένη για όλα αυτά τα ζητήματα και δόθηκαν οι κατάλληλες απαντήσεις. Αρχικά φάνηκε να αιφνιδιάζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν και έδωσε τις δικές του απαντήσεις. Στη συνέχεια όμως ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας φάνηκε πολύ πιο έτοιμος και αποφασιστικός, δεν άφησε τίποτα να πέσει κάτω, απάντησε σε όλα και μάλιστα κατά τρόπο που νομίζω δεν το περίμενε ο Ερντογάν. 
Εγώ που έχω γράψει τόσα και τόσα κατά του Αλέξη Τσίπρα σας λέω πως αυτή τη φορά του βγάζω το καπέλο και ειδικά όταν ανέφερε πως «η Ελλάδα ποτέ δε σκέφτηκε να κάνει χριστιανικές λειτουργίες μέσα στα δεκάδες τεμένη της χώρας σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία μετατρέπει την Αγιά Σοφιά σε τζαμί. 

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
 
Παρά την πολύ σωστή στάση του Πρωθυπουργού, έγινε ένα τεράστιο λάθος από τη μεριά της Ελλάδας και το λάθος αυτό ήταν η πρόσκληση στον Πρόεδρο της Τουρκίας να επισκεφθεί τη χώρα μας. Μπορεί βέβαια τα όσα είπε ο Σουλτάνος να μπήκαν από το ένα αφτί και να βγήκαν από το άλλο ωστόσο νομίζω πως στην παρούσα φάση δεν υπήρχε κανένας λόγος να τον φέρουμε στην Ελλάδα για να μας παραστήσει τον «μάγκα» της περιοχής. 

ΑΦΑΝΤΟΙ ΟΙ ΑΝΕΛ
 
Εκείνο που μου προκάλεσε πολύ αρνητική εντύπωση ήταν η ανύπαρκτη στάση των ΑΝΕΛ και η σχεδόν καμία αντίδραση τους στα όσα προκλητικά είπε ο Ερντογάν. Αν υπήρξε αντίδραση και μου διέφυγε ζητώ δημόσια συγνώμη αλλά έχω την αίσθηση πως για άλλη μα φορά οι υπέρ πατριώτες Καμμένος, Κουίκ και Σγουρίδης την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια σα να μην έγινε τίποτα. 

2 ΗΜΙΧΡΟΝΟ 1 ΤΕΛΙΚΌ
 
Μπορεί ο Σουλτάνος νε ξεκίνησε το ματς με γκολ από τα αποδυτήρια αλλά η συνέχεια δεν ήταν η ίδια για εκείνον. Το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα παίχτηκε στη Θράκη όπου υπήρξε η απόλυτη ανατροπή και βαριά ήττα για τον Ερντογάν. 
Όλοι μας και πρώτος εγώ περίμενα μετά και τις κινητοποιήσεις που έγιναν να υποδεχτούν στον Κομοτηνή τον Τούρκο Πρόεδρο τουλάχιστον 15000 μουσουλμάνοι. Φαίνεται όμως πως οι Έλληνες μουσουλμάνοι δε μάσησαν και δεν ανταποκρίθηκαν στο προκλητικό κάλεσμα των ανθρώπων του Τουρκικού Προξενείου. Αυτοί που συνολικά τόσο στον χώρο του τεμένους όσο και στο μειονοτικό γυμνάσιο –λύκειο υποδέχτηκαν τον Ερντογάν δεν ήταν πάνω από 1500 άτομα. Ακόμα κι αν δεχτούμε πως ανάμεσα σε αυτούς του 1500 μουσουλμάνους δεν ήταν ούτε ένας παράγοντας του Προξενείου (αν και ήταν αρκετοί) και ήταν όλοι τους απλοί μουσουλμάνοι πολίτες της περιοχής, δεν αλλάζουν τα δεδομένα για την ήτα του Ερντογάν. 
Στη Θράκη ζουν 120 χιλιάδες μουσουλμάνοι κι από αυτούς μόνο οι 1500 έσπευσαν να δουν από κοντά τον «ηγέτη» τους όπως χαρακτηριστικά τον αποκάλεσαν. Δεν είναι αλήθεια τα περί 350 και 400 ατόμων που έγραψαν ορισμένα τοπικά ΜΜΕ αλλά ούτε και πρόκειται για κάποια αποθεωτική υποδοχή του Σουλτάνου όπως έγραψαν μερικά ΜΜΕ της Αθήνας που προφανώς έχει πλήρη μεσάνυχτα από Θράκη. 

ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ
 
Επειδή γύρω από το θέμα αυτό έγινε πολύ συζήτηση νομίζω πως μετά και το άδειασμα του Ερντογάν από ΗΠΑ και Γερμανία έκλεισε οριστικά η υπόθεση αυτή. Έχω όμως την υποψία πως ακριβώς αυτό επεδίωκε και ο Τούρκος Πρόεδρος, να κλείσει δηλαδή εδώ η Συνθήκη της Λωζάνης για λόγους δικών του συμφερόντων κι ας φωνάζει συνέχεια για αναθεώρηση της. 
Σε κάθε περίπτωση πάντως πιστεύω πως ο Ερντογάν δεν κέρδισε σχεδόν τίποτα από την επίσκεψη του στην Ελλάδα. Ήρθε, μας τα είπα, τον ακούσαμε, του τα είπε και σήμερα είναι απλώς Σάββατο. Το μεγάλο κέρδος όμως της ελληνικής πλευράς ήταν η στάση που κράτησαν οι Έλληνες μουσουλμάνοι της Θράκης και η μη ανταπόκριση τους στο κάλεσμα των προξενικών. 
Ας μην κάνουμε τα λάθη του παρελθόντος κι ας αξιοποιήσουμε τη στάση τους αυτή.
xanthinet.gr
ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1943 : ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΤΗΣ 13ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Του Ιωάννου Μπουγά

Στις 10 Δεκεμβρίου 1943, οι Γερμανοί εκτέλεσαν νεκροψία στις σωρούς 3 στρατιωτών τους που είχαν ταφεί στο νεκροταφείο Καλαβρύτων. Ήταν οι 3 από τους 4 βαριά τραυματίες από τη μάχη της Κερπινής. Οι Γερμανοί διαπίστωσαν ότι είχαν βρει φριχτό θάνατο στα χέρια του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Δύο ημέρες νωρίτερα, στις 8 Δεκεμβρίου, οι Γερμανοί είχαν μάθει από 2 επιζήσαντες και για την απάνθρωπη δολοφονία των 70 περίπου αιχμαλώτων στρατιωτών τους στις 7 Δεκεμβρίου στην τοποθεσία Μαγέρου του Χελμού.
Τα εγκλήματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εναντίον των Γερμανών αιχμαλώτων στρατιωτών ακολούθησε η μεγάλη τραγωδία της 13ης Δεκεμβρίου με το μαζικό έγκλημα αντιποίνων των Γερμανών εναντίον των αθώων κατοίκων των Καλαβρύτων. Καμία ἀμφι¬βολία ὅτι καί τά δυό ἦταν ἐγκλήματα τοῦ χειρίστου εἴδους κατά τῆς ἀνθρωπότητος καί τό ἕνα δέν δικαιολογεῖ οὔτε μειώνει τήν φρικαλεότητα τοῦ ἄλλου. Ἡ ἀπ᾽ εὐθείας σχέση μεταξύ τῶν δυό ἐγκλημάτων ἀποφεύγεται γιά δεκαετίες γιά νά μήν στενοχωρηθοῦν οἱ κομμουνιστές τῆς Ἑλλάδος.
Ακολουθούν αποσπάσματα από το ως άνω έργο μου σχετικά με τους 3 Γερμανούς στρατιώτες από τη στιγμή της παράδοσης στον ΕΛΑΣ του αποσπάσματος των Γερμανών στρατιωτών στην Κερπινή Καλαβρύτων.
«...γύρω στίς 6 τό ἀπόγευμα τῆς 17ης Ὀκτωβρίου, οι Γερμανοί σή¬κωσαν ψηλά τά χέρια καί παραδόθηκαν στόν ΕΛΑΣ 82 ἀπό τούς 97 στρατιῶτες, ἐνῶ 11 διέφυγαν καί ἐπέστρεψαν στό Αἴγιο. Παρά τήν εἰκοσιτετράωρη σύγκρουση μέ πολλαπλάσιες δυνάμεις τοῦ ΕΛΑΣ, οἱ Γερμανοί εἶχαν μόνο 4 νεκρούς καί 4 βαριά τραυματίες. (Τόν ἕναν ἀπό τούς τραυματίες τόν κράτησε στήν Κερπινή καί τόν φρόντισε ἡ οἰκογένεια τοῦ γιατροῦ τοῦ χωριοῦ. Παραδόθηκε τήν 19η Ὀκτωβρίου στούς Γερμανούς πού ἐρευοῦσαν τήν τύχη τοῦ ἀποσπάσματος καί ἐπέζησε).

Οἱ αἰχμάλωτοι Γερμανοί στρατιῶτες, μαζί μέ τούς 3 βαριά τραυματίες, ὁδηγήθηκαν ἀπό τήν Κερπινή στά Καλάβρυτα καί διαπομπεύθηκαν στούς δρόμους της πρίν κλεισθοῦν στό Δημοτικό Σχολεῖο. Καί ἐνῶ συνεχίζονταν ἀπ᾽ ἔξω οἱ χλευασμοί καί τά κοροϊδευτικά τραγούδια ἀπό τό πλῆθος, οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ τούς ἀφαίρεσαν τά ἄρβυλα, τά ροῦχα καί ὅ,τι ἄλλα προσωπικά εἴδη εἶχαν μαζί τους. Τό πλιάτσικο γλύτωσαν οἱ 3 τραυματίες καί οἱ 3-4 Ἀλσατοί. Φαίνεται ὅτι ὅσοι μιλοῦσαν Γαλλικά ἔπεισαν τούς ἀντάρτες ὅτι δέν ἦταν Γερμανοί. Τήν ἑπομένη ἡμέρα, 18η Ὀκτωβρίου, ὁ ΕΛΑΣ μετακίνησε τούς 78 ὑγιεῖς αἰχμαλώτους ἀπό τά Καλάβρυτα στά Μαζέϊκα, ὅπου καί κρατήθηκαν γιά σχεδόν 50 ἡμέρες, μέχρι τήν 5η Δεκεμβρίου 1943.
Τούς τρεῖς βαριά τραυματίες (ὅλοι τους Αὐστριακῆς κατάγωγῆς) τούς ἄφησαν στά Καλάβρυτα, στό ἐκεῖ πρόχειρο νοσοκομεῖο πού λειτουργοῦσε ὁ ΕΛΑΣ στό ξενοδοχεῖο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ὑποτίθεται γιά νά νοσηλευτοῦν μαζί μέ τραυματίες ἀντάρτες. Ἀντί γιά νοσηλεία, στίς 19 Ὀκτωβρίου μέ τήν ἄδεια τῆς ἡγεσίας τοῦ Φρουραρχείου τῆς πόλεως, οἱ τραυματίες στρατιῶτες πέρασαν στά χέρια τῆς ΟΠΛΑ. Στά ἑπόμενα χρόνια, στά Καλάβρυτα ἔχει παγιωθεῖ ἡ γνώμη ὅτι ἡ ΟΠΛΑ πῆρε τούς τραυματίες στρατιῶτες μέ τήν παρέμβαση τοῦ ἀρχίατρου τοῦ ΕΛΑΣ Ἀνδρέα Παυλόπουλου. Αὐτό ἔχει περάσει καί στή βιβλιογραφία σχετική μέ τό ὁλοκαύτωμα τῶν Καλαβρύτων.
Ὅπως καί νά ἔφθασαν οἱ 3 αἰχμάλωτοι στήν κατοχή τῆς ΟΠΛΑ, γεγονός εἶναι ὅτι πρῶτα βασανίσθηκαν ἄγρια καί μετά δολοφονήθηκαν «μέ κτυπήματα στό κεφάλι μέ ἀμβλύ ὄργανο, πιθανῶς μέ κασμά». Ἐν συνέχειᾳ ρίχθηκαν σέ ἕνα ξεροπήγαδο τῶν Λιγνιτωρυχείων «Ξυδιᾶς», λίγο νότια ἀπό τά Καλάβρυτα. (Ἴδε «Κ. Καλαvτζῆς, Οἱ σφαγές τῶν Καλαβρύτων», Ἀθήνα 1945.)
Οἱ νεκροί βρέθηκαν τήν ἑπομένη ἡμέρα. Ὁ ἱερέας τῶν Καλαβρύτων πατήρ Παναγιώτης Δημόπουλος καί ἄλλοι τοπικοί παράγοντες, διαισθανόμενοι τίς εὐθύνες πού σίγουρα θά ζητοῦσαν οἱ Γερμανοί ἀπό τούς κατοίκους τῶν Καλαβρύτων, φρόντισαν νά μεταφερθοῦν οι σωροί στήν πόλη καί νά ταφοῦν στό νεκροταφεῖο μέ μεγάλη συμμετοχή λαοῦ. Μέ τήν πράξη αὐτή πίστευαν ὅτι θά ἐλάφρυναν τή θέση τῶν Καλαβρυτινῶν, ἐνῶ θά ἦταν προτιμότερο νά ἀποκρυβεῖ ἡ δολοφονία τῶν 3 στρατιωτῶν. Μέ τήν μεταφορά τῶν νεκρῶν στά Καλάβρυτα, ὁλόκληρη ἡ πόλη γινόταν συνένοχη τῆς ἐγκληματικῆς μανίας τῶν ὀλίγων μελῶν τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ πού ἀνεμείχθησαν στή βάρβαρη δολοφονία.
[...] Βρισκόμαστε τώρα στίς 10 Δεκεμβρίου, μέ τουλάχιστον 2.000 Γερμανούς στρατιῶτες στήν ἐπαρχία Καλαβρύτων ὑπό τή διοίκηση τοῦ ταγματάρχη Ebersberger, πού ἔχει ἀποδειχθεῖ ἕτοιμος νά ἐφαρμόσει κάθε διαταγή τοῦ ἀνωτέρου του, στρατηγοῦ Le Souir. Οἱ ηθικοί ὑπεύθυνοι, οἱ ἡγέτες τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ ΚΚΕ, εἶχαν φροντίσει νά ἐξαφανισθοῦν ἔγκαιρα μαζί μέ τούς ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ καί τά τοπικά στελέχη τοῦ ΕΑΜ, τῆς ΕΠΟΝ καί τοῦ Ἐφεδρικοῦ ΕΛΑΣ. Ἀπό τήν πόλη τῶν Καλαβρύτων διέφυγαν τουλάχιστον 50 ἄτομα αὐτῶν τῶν ὀργανώσεων. Ἄφησαν τούς κατοίκους ἐντελῶς ἀβοήθητους νά ὑποστοῦν τή θηριωδία τῶν Γερμανῶν, χωρίς κάν ὁδηγίες νά φύγουν στά βουνά.
Στά Καλάβρυτα, μετά ἀπό ἀνακρίσεις, ὁ ταγματάρχης Eber¬sberger μαθαίνει γιά τή δολοφονία τῶν 3 τραυματιῶν στρα¬τιωτῶν τόν Ὀκτώβριο, προβαίνει σέ ἐκταφή τους καί νεκροψία ἀπό Γερμανούς καί ντόπιους ἰατρούς, πού διαπιστώνουν τήν βαναυσότητα τοῦ θανάτου τους. Σύμφωνα μέ μαρτυρίες ἀπό τήν οἰκογένειά του, ὁ ἰατρός Χάμψας πού παραβρέθηκε, γύρισε συντετριμμένος καί κάτωχρος ἀπό τή νεκροψία καί εἶπε στή σύζυγό του ὅτι «θά συμβεῖ κάτι φρικτό στήν πόλη μας». Ἐνῶ οἱ νεκροί ἐνταφιάστηκαν πάλι, μέ στρατιωτικές τιμές καί παρουσία ἀντιπροσωπίας κατοίκων, ἡ ἀτμόσφαιρα ἔγινε πολύ βαριά στά Καλάβρυτα...».
Το προαίσθημα του ιατρού Χάμψα επιβεβαιώθηκε με τον χειρότερο τρόπο στις 13 Δεκεμβρίου, με την απάνθρωπη εκτέλεση 490 περίπου ἀρρένων κατοίκων μεταξύ 15 καί 65 ἐτῶν στη «Ράχη του Καπή».
«...Ἡ ἠθική εὐθύνη τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ γιά τήν τραγωδία τῶν Καλαβρύτων φυσικά δέν ἁπαλάσσει οὔτε κατ᾽ἐλάχιστον τούς φυσικούς αὐτουργούς Γερμανούς. Ἐν κατακλείδι, ὅλοι οἱ Γερμανοί πού ἔλαβαν μέρος στά ἐγκλήματα ἀντιποίνων στήν Ἀχαΐα ἀλλά καί ἀλλοῦ, ἀπό τήν ἡγεσία πού ἔδινε τίς ἐντολές ἕως τούς ἁπλούς ὁπλίτες πού λειτουργοῦσαν τά πολυβόλα καί πυρπολοῦσαν τά σπίτια, ἦταν δειλοί δολοφόνοι ἀθώων ἀμάχων καί καταστροφεῖς περιουσιῶν, ἐνῶ γνώριζαν ὅτι στήν συντριπτική τους πλειοψηφία τά θύματα δέν εἶχαν τήν παραμικρή σχέση μέ τίς πράξεις τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ.
Τήν ἴδια στιγμή καί τό ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, ἠθελημένα καί γιά πολιτική ἐκμετάλλευση παρά γιά λόγους Ἀντίστασης, προκαλοῦσε τή μήνη τῶν ἐγκληματιῶν Γερμανῶν, ἀδιαφορώντας γιά τίς συνέπειες στόν λαό! Ὅταν δολοφονοῦσαν τούς Γερμανούς αἰχμαλώτους, γνώριζαν ἄριστα ὅτι οἱ Γερμανοί θά ἐκτελοῦσαν γιά κάθε ἕναν 50 κατοίκους ὡς αντίποινα, ἀλλά αὐτό δέν τούς ἀπασχολοῦσε. Ἀφήνω τήν ἀδιαφορία τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ εἰδικῶς γιά τούς κατοίκους τῶν Καλαβρύτων. Αὐτό δείχνει ἡ ἀχαρακτήριστη πράξη δολοφονίας τῶν 3 τραυματιῶν καί μάλιστα μέ τόν πλέον ἀπάνθρωπο καί εἰδεχθῆ τρόπο, μέ κτυπήματα στό κεφάλι μέ κασμά ἤ κάτι παρόμοιο!...».
Αιωνία η μνήμη όλων των αθώων θυμάτων της Επαρχίας Καλαβρύτων!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΗ - ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Η Θράκη στο μεταίχμιο» του Αν. Λαυρέντζου (Εκδόσεις Πραγματεία), σελ. 115-118. που δημοσιεύουμε για πρώτη φορά και με άδεια του συγγραφέα Αν. Η συνέχεια της ανάλυσης στο βιβλίο…(Viadiplomacy)

«2. Συνολική θεώρηση της τουρκικής πολιτικής στη Θράκη

2.1 Στρατηγικές επιδιώξεις και ενδιάμεσοι σκοποί
Από την ανασκόπηση που προηγήθηκε, προκύπτει ότι παρά τις διευθετήσεις του 1923, η Τουρκία ουδέποτε αποχώρησε πολιτικά από την ελλαδική Θράκη. Αντιθέτως, εκμεταλλευόμενη την παρουσία τής εκεί μουσουλμανικής μειονότητας και τις παλλινωδίες της ελληνικής πλευράς, άσκησε μια δραστήρια πολιτική, μεταβάλλοντας σταδιακά τους αρχικούς συσχετισμούς. Τα πεπραγμένα αυτής της πολιτικής μάς ωθούν στην εκτίμηση ότι οι στρατηγικές της επιδιώξεις, όπως αυτές αποκρυσταλλώθηκαν μέσα στον χρόνο, είναι:
Ο μετασχηματισμός των μουσουλμανικών πληθυσμών της Θράκης σε εθνική τουρκική μειονότητα και η χρησιμοποίηση της τελευταίας ως εργαλείο πολιτικής στο πλαίσιο της συνολικής αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ανατολικά του 25ου μεσημβρινού (διχοτόμηση του αιγαιακού χώρου από τη Θράκη έως τη Γαύδο).
Η αποδόμηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη και η δημιουργία των προϋποθέσεων που θα καταστήσουν εφικτή τη μελλοντική της απόσχιση κατά το πρότυπο του Κοσσυφοπεδίου ή ενδεχομένως με εφαρμογή των πρακτικών που ακολουθήθηκαν στην Κύπρο.
Η υλοποίηση της παραπάνω σκοποθεσίας περιλαμβάνει την επίτευξη των ακόλουθων ενδιάμεσων σκοπών:
Ομογενοποίηση των μειονοτικών πληθυσμών της Θράκης υπό τη σημαία του τουρκισμού και μετατροπή τους σε τουρκική εθνική μειονότητα στη βάση κοινής θρησκείας και γλώσσας.
Υπαγωγή της μειονότητας της Θράκης υπό τον πολιτικό και ιδεολογικό έλεγχο του «εθνικού κέντρου» και περιχαράκωσή της σε όρους οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς, ώστε να υπονομευθεί κάθε προοπτική ένταξής της στην ελληνική κοινωνία («γκετοποίηση» της μειονότητας).
Αποδόμηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και επιβολή άτυπου καθεστώτος συγκυριαρχίας στη Θράκη με την εγκαθίδρυση και λειτουργία παράλληλων θεσμών.
Διαμόρφωση ψυχολογίας «λαού υπό κατοχή» στη μειονότητα και αναγόρευση της Τουρκίας σε εγγυητή των συμφερόντων και των δικαιωμάτων της.
Προβολή προς τη διεθνή κοινή γνώμη της εικόνας μιας τουρκο-μουσουλμανικής μειονότητας, της οποίας τα δικαιώματα δήθεν καταπιέζονται από την Ελλάδα, και καθιέρωση της Τουρκίας ως «προστάτιδας δύναμης» της μειονότητας.
Κρίνοντας συνολικά την τουρκική πολιτική στη Θράκη διαπιστώνουμε ότι διαθέτει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
Σαφήνεια και σταθερότητα στόχων – ευελιξία στην εκμετάλλευση ευκαιριών. Η Τουρκία έχει στη Θράκη σαφείς και εν πολλοίς διακηρυγμένες επιδιώξεις, τις οποίες προωθεί με συνέπεια, επιμονή και αποφασιστικότητα. Παράλληλα έχει αποδείξει ότι εξ αιτίας ακριβώς αυτού του σταθερού προσανατολισμού της διαθέτει την ετοιμότητα να αξιοποιεί τις ευκαιρίες που της προσφέρουν οι εκάστοτε ιστορικές συγκυρίες.
Αργή και συστηματική προώθηση των θέσεών της. Η Τουρκία δεν βιάζεται να μεταβάλει τις συνθήκες στη Θράκη. Με αργά, μεθοδικά βήματα μετατοπίζει συνεχώς το σημείο ισορροπίας, έτσι ώστε, αφ’ ενός να εξασφαλίζει τη μονιμότητα των επιτευγμάτων της, αφ’ ετέρου να υποβάλλει την ελληνική πλευρά σε έναν πολιτικό μιθριδατισμό.
Πολυεπίπεδη δραστηριοποίηση. Η Τουρκία δεν ασκεί στη Θράκη διακηρυκτική πολιτική ή πολιτική «έξωθεν» παρεμβάσεων (μόνο). Ασκεί μια πολυδιάστατη και δυναμική πολιτική, μέσω της οποίας προωθεί σταδιακά έναν βαθύτερο μετασχηματισμό της περιοχής σε αμιγώς «τουρκικό χώρο» (τουλάχιστον στις περιοχές όπου βρίσκεται η μειονότητα). Με τον τρόπο αυτό επιδιώκει όχι μόνο να θεμελιώσει στέρεα τις διεκδικήσεις της, αλλά και να αφαιρέσει μελλοντικά από την ελληνική πλευρά το όποιο ηθικό ή ψυχολογικό πλεονέκτημα διαθέτει στην υπεράσπιση της Θράκης.
Βασικός μοχλός της τουρκικής πολιτικής στη Θράκη είναι το Γενικό Προξενείο Κομοτηνής το οποίο δρα ανταγωνιστικά προς την ελληνική διοίκηση, αμφισβητώντας εμπράκτως τη δικαιοδοσία της έναντι της μουσουλμανικής μειονότητας. Από την ίδρυσή του ακόμη το Προξενείο Κομοτηνής ανέπτυξε έντονη και πολυσχιδή δράση, χειραγωγώντας με φανερούς και κρυφούς τρόπους τη μουσουλμανική μειονότητα, με αποτέλεσμα πολλοί να ισχυρίζονται ότι λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό ως μηχανισμός καταπίεσής της. Σχετικά με τους μηχανισμούς οι οποίοι δρουν στη Θράκη, ενδεικτικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα (2012), το οποίο αναφέρει ότι «Μέλη της πομακικής κοινότητας ισχυρίστηκαν ότι δέχθηκαν πιέσεις από μέλη της τουρκόφωνης κοινότητας προκειμένου να αρνηθούν την ύπαρξη πομακικής ταυτότητας, ξεχωριστής από την τουρκική ταυτότητα. Ορισμένοι Πομάκοι ισχυρίστηκαν ότι σε μέλη της πομακικής κοινότητας δόθηκαν χρηματικά κίνητρα προκειμένου να αυτοπροσδιορισθούν ως Τούρκοι.»


Via diplomacy
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ & ΤΙΜΑΡΙΘΜΟΣ ΕΠΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (1967 -1973) - Η Αλήθεια και η παραποίησίς της


Του Μάνου Χατζηδάκη

Το οικονομικό θαύμα που επετεύχθη από τις κυβερνήσεις Γ. Παπαδοπούλου την περίοδο 1967 - 1973 είναι διεθνώς αναγνωρισμένο από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και φορείς της εποχής.
Παρά ταύτα το ένοχο κατεστημένο της «μεταπολίτευσης» και μερικά μαρξιστογενή κατάλοιπα προσπαθούν εναγωνίως να το αποδομήσουν. Πρόσφατο παράδειγμα ένας συμπλεγματικός δημοσιογραφίσκος ονόματι Ελευθεράτος που συνέγραψε ένα πόνημα με τίτλο «Λαμόγια στο χακί». Πρόκειται για μία κουραστική συρραφή παραποιημένων στοιχείων, αυθαιρέτων συμπερασμάτων και δευτερογενών ή τριτογενών πηγών που αλλοιώνει πλήρως και εντελώς στρατευμένα τα οικονομικά δεδομένα και την ιστορία.
Σε προηγούμενη δημοσίευσί μας απαντήσαμε στις ψευδολογίες για το Δημόσιο Χρέος. Ακόμη ένας τομεύς συκοφαντίας τους, είναι η δήθεν εμφάνισις πληθωριστικών φαινομένων εκείνη την περίοδο. Με αυτό λοιπόν θα ασχοληθούμε και πάλι μέσα από τις πλέον επίσημες και πρωτογενείς πηγές:

Ἡ Δραχμή τό σταθερότερο νόμισμα τοῦ κόσμου

Η αγοραστική αξία ενός Εθνικού Νομίσματος αποτελεί τον δείκτη ευρωστίας της Οικονομίας μίας Χώρας. Η μέτρησις της εσωτερικής αξίας του Εθνικού Νομίσματος, είναι το αντίστροφο μέγεθος του Δείκτου Τιμών Καταναλωτού. Και η μέτρησις της εξωτερικής αξίας του είναι το αντίστροφο μέγεθος του δείκτου ισοτιμίας με τα ξένα νομίσματα.
Τό 1966 Δραχμή κατεχε τήν 10η θέσι διεθνς σέ γοραστική δύναμι...
δη μέχρι τέλους το τους 1967 μεταπήδησε στήν 2η θέσι.
 (κτίμησις Ο.Ο.Σ.Α. «Ναυτεμπορική» 15/4/1968).
Τό τος 1968 κατέκτησε τήν 1η θέσι!
(Δηλώσεις F. J. Strauss 17/5/1968, Δελτία λβετικν Τραπεζν «Credit Suisse» Μαρτίου 1968, «Schweizererische Kreditanstalt» ουνίου 1968, «Union de Banques Suisses» Νοεμβρίου 1968).
Στήν τήσια σύγκρισι τς First National City Bank (F.N.C.B.)  τόν Σεπτέμβριο το 1969, δραχμή κατετάγη στήν πρώτη θέσι γιά τήν περίοδο 1968 - 1969 σέ γοραστική δύναμι. (Βλπ. καί «Ναυτεμπορική» 18/11/1969)
Γιά τό τος 1970, τό Μηνιαο Στατιστικό Δελτίο το Ο.Ο.Σ.Α. Μαίου 1970 κατέταξε τήν δραχμή καί πάλι στήν πρώτη θέσι, σέ σύγκρισι μέ λες τίς χρες - μέλη του.
πίσης, τό Δελτίο «Monthly Economic Letter» τς F.N.C.B. στό τεχος Σεπτεμβρίου 1970 κατέταξε καί πάλι πρώτη σέ σταθερότητα τήν δραχμή, ναντι λων τν νομισμάτων σέ διεθν κλίμακα.
Τόν Φεβρουάριο το 1971, τό Μηνιαο Στατιστικό Δελτίο το Ο.Ο.Σ.Α. κατέταξε τήν δραχμή στήν πρώτη θέσι κάθ΄λη τήν 4ετία 1967 - 1970, συγκριτικά μέ τίς 22 χρες - μέλη του.
Γιά τό τος 1971 δραχμή κατετάγη καί πάλι πρώτη. Τό 14ο τεχος το λβετικο δελτίου «Vision», τόν ανουάριο 1972 δημοσίευσε συγκριτικό πίνακα πωλείας γοραστικς δυνάμεως τν ερωπαϊκν νομισμάτων κατατάσσοντας τήν δραχμή καί πάλι στήν πρώτη θέσι σέ σταθερότητα. Καί κατέληγε:
« λλάς διετήρησε καί κατά τό 1971, μέ σημαντική μάλιστα διαφορά, τήν πρώτη θέση πό πλευρς τιμαριθμικς σταθερότητος, ο δέ λληνες ργαζόμενοι προηγονται, μέ κπληκτική πράγματι διαφορά, ναντι λων τν Ερωπαίων ργαζομένων, πό πλευρς αξήσεως το ψους καί τς γοραστικς δυνάμεως το εσοδήματός τους».
πίσης, τό Δελτίο «Monthly Economic Letter» τς F.N.C.B. στό τεχος Σεπτεμβρίου 1972, σέ συγκριτικό πίνακα γιά 25 χρες κατέταξε γιά κόμη μία φορ τήν δραχμή πρώτη καί ς τό σταθερώτερο νόμισμα το κόσμου τήν πενταετία 1967 - 1971.
Γιά τό ἔτος 1972 οἱ «Financial Times» στό φύλλο τῆς 24 Ὀκτωβρίου 1972 ἀναγνώρισαν τήν σκληρότητα τῆς δραχμῆς ὡς «μοναδικό φαινόμενο στόν κόσμο». Τό ἴδιο καί τό περιοδικό «ΤΙΜΕ» στίς 20 Νοεμβρίου 1972. Μάλιστα, τό δεύτερο OSCAR Οἰκονομίας” γιά τό 1972, ἀπενεμήθη στήν Ἑλλάδα, διότι «ἐπλησίασε σέ ἐξαιρετικῶς ὑψηλό βαθμό τήν πλήρη νομισματική σταθερότητα»!Financial Times», 15 Ἰανουαρίου 1973).

Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς περιόδου 1967 - 1973 λοιπόν ἡ δραχμή ἦταν  τό σταθερώτερο νόμισμα το κόσμου!

Στίς 20 Ὀκτωβρίου 1973 ἔγινε κάτι μοναδικό στήν ἱστορία της: Τό ἐθνικό μας νόμισμα, ἀνατιμήθηκε κατά 10% ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων νομισμάτων! (Δηλαδή τό δολλάριο ἀπό 30 δρχ. πῆγε στίς 27 δρχ.)!...

Τιμάριθμος 1967 -  1972

Ἀπό τίς ἀρχές ἀκόμη τίς δεκαετίας τοῦ ’60 εἶχαν ἀρχίσει πληθωριστικά φαινόμενα στίς Χῶρες τῆς Δύσεως...
Ἤδη τό 1962, ἡ Ἰταλία, ἡ Γαλλία, ἡ Γερμανία καί ἡ Ἰαπωνία ἄρχισαν νά ἐφαρμόζουν ἀντιπληθωριστική πολιτική. Τά πληθωριστικά φαινόμενα στήν Δυτική Εὐρώπη ἐκτοξεύθηκαν ἀπό τό 1964 καί ἔπειτα:

Μ. Βρεταννία ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1964 προχώρησε σέ ἔκτακτο περιορισμό τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῆς λίρας καί περικοπῆ τῶν συναλλαγματικῶν δαπανῶν!

Τό 1966 ἡ πληθωριστική κρίσις μεγάλωσε: Τό Βέλγιο προχώρησε σέ “πλαφόν” στήν πιστοδότησι καί πάγωμα τιμῶν ἐπί 3μηνο. Ἡ Ὁλλανδία σέ ἔλεγχο τιμῶν καί πιστωτικούς περιορισμούς. Ἡ Ἐλβετία καί ἡ Σουηδία σέ οἰκοδομικούς καί πιστοδοτικούς περιορισμούς καί αὔξησι τῶν ἐπιτοκίων. Ἡ Γαλλία σέ σκλήρυνσι τοῦ ἐλέγχου τῶν τιμῶν. Ἡ Νορβηγία σέ αὐστηρό ἔλεγχο πιστοδοτήσεων καί περιορισμό τῶν δημοσῖων ἐπενδύσεων. Οἱ Η.Π.Α. καί ἡ Δυτική Γερμανία σέ πιστωτικούς περιορισμούς καί αὔξησι ἐπιτοκίων κ.λπ. (βλπ. «Οἰκονομικό Ταχυδρόμο» 28/7/1966 καί 29/9/1966).

Ἐνδεικτικό εἶναι ὅτι στίς 28 Μαΐου 1966, ὁ τότε Δ/τῆς τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος Ξεν. Ζολώτας, σέ ἐμπιστευτική Ἔκθεσί του πρότεινε πάγωμα τιμῶν καί εἰσοδημάτων γιά ἕνα ἔτος καθώς καί μηχανισμό ἐλέγχου τιμῶν καί ἀμοιβῶν!...
Τήν περίοδο 1967 - 1972, ὁ τιμάριθμος (Δείκτης Τιμῶν Καταναλωτοῦ) εἶχε μέση ἐτήσια αὔξησι 2,45%.
Τήν ἴδια περίοδο ὅλες ο λοιπές χρες - μέλη το Ο.Ο.Σ.Α. εἶχαν μέση ἐτήσια αὔξησι 4,58%. (Τράπεζα τς λλάδος «Τά πρτα 50 χρόνια» σελ. 518).
δη μέχρι τό τέλος το 1967 λλάς κατέλαβε τήν πρώτη θέσι πό πλευρς χαμηλο τιμαρίθμου.
(βλπ. Μηνιαο Δελτίο Ο.Η.Ε. μηνός Νοεμβρίου 1967. Μηνιαο Δελτίο Διεθνούς Νομισματικο Ταμείου (Δ.Ν.Τ) μηνός Δεκεμβρίου 1967. Μηνιαία Στατιστικά Δελτία Ο.Ο.Σ.Α. μηνν Νοεμβρίου 1967 καί  Ἀπριλίου 1968).
Στό Μηνιαο Στατιστικό Δελτίο το Ο.Ο.Σ.Α. μηνός Φεβρουαρίου 1969 ναφέρεται τι λόκληρο τό 1968 λλάς διετήρησε τήν πρώτη θέσι σέ χαμηλό τιμάριθμο ναντι λων τν χωρν - μελν του.
Τό τος 1970 Ο.Ο.Σ.Α. πιβεβαίωσε τι καί πάλι λλάς διετήρησε τήν πρώτη θέσι στά Μηνιαα Στατιστικά Δελτία τν μηνν πριλίου 1970, Μαΐου 1970 καί ουλίου 1970. πίσης στό Στατιστικό Δελτίο πριλίου 1971 συνεπέρανε τι πέτυχε τόν μικρότερο μέσο τήσιο ρυθμό νόδου τιμν καθ’ λη τήν 4ετία 1967 - 1970!
Στά Μηνιαία Στατιστικά Δελτία το Ο.Ο.Σ.Α. μηνός Φεβρουαρίου 1972 καί ουλίου 1972 διακηρύχθηκε τι καί κατά τό διάστημα Μαρτίου 1971 - Μαΐου 1972 λλάς ξακολουθοσε νά διατηρ τήν πρώτη θέσι σέ χαμηλό τιμάριθμο στόν κόσμο, μέ δεύτερες τίς Η.Π.Α.
πίσης, οκονομική πιθεώρησις «Vision», στίς 14 ανουαρίου 1972, νέφερε:
« λλάς διετήρησε καί κατά τήν διάρκεια το 1971, μέ σημαντική μάλιστα διαφορά, τήν πρώτη θέσι διεθνς ἀπό πλευρς νομισματικς σταθερότητος».
Τό πρῶτο βραβεῖο OSCAR Οἰκονομίας” πού ἔλαβε ἡ Ἑλλάς γιά τό ἔτος 1971, ἀνέφερε σύν τοίς ἄλλοις ὡς αἰτιολογία καί τό ὅτι ἐπέτυχε «τήν καλλίτερη ἀντιπληθωριστική πολιτική τοῦ ἔτους 1971…». («TIMES» Λονδίνου, 10 ανουαρίου 1972).
Στήν τήσια κθεσι το Ο.Ο.Σ.Α. πο κυκλοφόρησε τόν ούνιο το 1975 ναφερόταν πί λέξει:
« λλάς παρουσίασε κατά τήν περίοδο 1967 - 1972  τόν μικρότερο ρυθμό αξήσεως το τιμαρίθμου πό λες τίς χρες το Ο.Ο.Σ.Α.». τήσια κθεσις Ο.Ο.Σ.Α. 1975» σελ. 13)

Τό κρίσιμο 1973

Τά πληθωριστικά φαινόμενα πού εχαν μφανισθε πό τό 1964 καί πειτα διεθνς, εχαν ναγκάσει δη τόν Φεβρουάριο το 1968 τήν Δανία νά καθηλώση πί 10 μνες μισθούς καί τιμές λων τν γαθν. Εχαν πίσης ξαναγκάσει τήν Μ. Βρεταννία τόν Μάρτιο το 1968 νά παγώση τίς ποδοχές τν ργαζομένων, νά λέγξη τίς τιμές καί νά πιβάλη νέους φόρους.
Τό 1971, ο Η.Π.Α. ξαναγκάσθηκαν νά πιβάλουν πλρες πάγωμα τιμν καί εδοδημάτων.
Καί μως! Μέσα σέ ατό τό διεθνές πληθωριστικό κλίμα, λλάς διετήρησε τόν χαμηλότερο τιμάριθμο στόν κόσμο, πως εδαμε. Καί διατήρησε διάπτωτα τήν πρωτιά πό τό 1967 μέχρι καί τόν Φεβρουάριο το 1972. (Ο.Ο.Σ.Α. «Main Economic Indicators» τεχος πριλίου 1972).
Βασική πιτυχία στήν ντιπληθωριστική πολιτική τς λλάδος εχε καί τό Ν.Δ. 918/1971 «περί λέγχου τν τιμν». πρόκειτο γιά μέτρο προσαρμογς τιμν καί γαθν, πολύ πιό πιο πό κενο πού λαβαν ο πόλοιπες χρες. Ατό συμπληρώθηκε ργότερα καί μέ τό Ν.Δ. 1349/1973.
To 1972, ὁ διεθνής πληθωρισμός ἐκτοξεύθηκε ακόμη περισσότερο.
Ἡ Ἑλλάς δέν μποροῦσε νά μείνη ἀνεπηρέαστη, κυρίως τό τελευταῖο τρίμηνό του ἔτους: Ἔτσι, ὁ τιμάριθμος ἀπό 3% τό 1971, ἀνέβηκε στό 4,3% τό 1972.
Τό ἀνωτέρω ὑπῆρξε καί πάλι μεγάλο ἐπίτευγμα διεθνῶς: Ἡ Ἑλλάς κατετάγη καί γιά τό 1972, στήν δεύτερη θέσι παγκοσμίως -μετά τίς Η.Π.Α.- σέ χαμηλό τιμάριθμο.
(Ἔκθεσις Δ/το Τραπέζης λλάδος γιά τό 1972, σελ. 66 καί 72. πίσης Τράπεζα τς λλάδος «λλ. Οκονομία γιά τό 1972» σελ. 66 καί 70. Ο Η.Π.Α. ἦλθαν πρώτες διότι πέτυχαν 3,3%).
Λόγω τῆς διεθνοῦς κρίσεως, ἡ Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου ἔλαβε ἀμέσως δυό δέσμες ντιπληθωριστικν μέτρων: Τήν πρώτη στίς 24 Δεκεμβρίου 1972 καί τήν δεύτερη στίς 21 Μαρτίου 1973. (Ν. Μακαρέζου « οκονομία τς λλάδος» σελ. 248 – 252).

Τό 1973 ξέσπασε ἡ πετρελαϊκή κρίσις καί ὁδήγησε σέ τετραπλασιασμό τῆς τιμῆς τοῦ πετρελαίου καί σέ διεθνῆ νομισματική θύελλα. Ἀφοῦ ἡ Ἑλλάς ἦταν συνδεδεμένη μέ τό δολλάριο (κύριο ὑπεύθυνό της διεθνοῦς νομισματικῆς θυέλλης), ἦταν εὔλογο νά γίνουν ἀνατιμήσεις.
Καί ὅμως, τά μέτρα θωρακίσεως τς Κυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου, ξασφάλισαν τήν πιό πια διεθνς κίνησι το τιμαρίθμου:
Ο.Ο.Σ.Α. στό τεχος ουλίου 1973 το «Main Economic Indicators», συνεπέρανε τι λλάς κατεχε καί πάλι τήν πρώτη θέσι διεθνς σέ χαμηλό τιμάριθμο γιά λο τό πρτο τρίμηνο του 1973!
Gordon Tether, ναφερόμενος στήν λλάδα στό φύλλο τς 14 πριλίου 1973 τν «Financial Times», γραφε:
«… χώρα ατή, σημείωσε προσφάτως τό καλλίτερο ντιπληθωριστικό πίτευγμα ναντι ποιασδήποτε λλης ερωπαϊκς χώρας καί εσλθε στήν διανυόμενη δεκαετία μέ τήν φήμη τς πλέον συναγωνιστικς χώρας…».
Στήν διάρκεια τς Συνόδου πουργν το Ο.Ο.Σ.Α. πο γινε μεταξύ 6 καί 8 ουνίου 1973, διαπιστώθηκε τι λλάς βρίσκεται σέ συγκρίτως καλλίτερη κατάστασι αξήσεως τιμν, πό ποιαδήποτε λλη χώρα - μέλος του.
Οκονομικαί Εδήσεις» τεχος 64, Αγουστος 1973, κδοσις ΥΠ.ΕΘ.Ο.)
Μέχρι τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1973, ὁ τιμάριθμος σημείωσε ἄνοδο 9,2% καί ἡ Ἑλλάς καί τό 1973, κατεῖχε τήν πρώτη θέσι σέ ἀντιπληθωριστική πολιτική καί τόν χαμηλότερο τιμάριθμο σε παγκόσμια κλίμακα!
νατροπή τς πολιτικς ατς, γινε μόλις πεχώρησε Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου.
Στίς 26 Σεπτεμβρίου 1973 ἡ ἐφημερίδα “Ἀπογευματινή” δημοσίευε “ἀποκλειστικές πληροφορίες” σέ πρωτοσέλιδο, μέ πυχιαίους τίτλους: «Τά οἰκονομικά μέτρα πού θά ἐξαγγείλη ὁ κ. Σπ. Μαρκεζίνης: Πλήρης ἐλευθερία στίς τιμές καί στίς εἰσαγωγές».
Μεταξύ τῶν ἄλλων, δημοσιευόταν καί ἡ πληροφορία ὅτι ὁ Μαρκεζίνης θά καταργοῦσε καί τό Ν.Δ. 918/1971 «περί ἐλέγχου τῶν τιμῶν». Δίαυλος διοχετεύσεως ἀπό τόν Μαρκεζίνη τῆς πληροφορίας πρός τήν ἐφημερίδα ἦταν πιθανότατα ὁ Νικ. Μομφεράτος πού τότε ἐργαζόταν στήν «Ἀπογευματινή» καί κατόπιν ἀνέλαβε τό Ὑπουργεῖο Βιομηχανίας στήν Κυβέρνησι Μαρκεζίνη.
Ὁ Νικ. Μακαρέζος γράφει:
«...Δύο ἑβδομάδες λοιπόν πρίν ἀπό τήν ἀνάληψη τῆς διακυβερνήσεως τῆς Χώρας, ἄφησε νά διαρρεύσει ἡ πληροφορία γιά τήν πολιτική του, μέ τήν προσδοκία ὅτι τό μεσοδιάστημα αὐτό θά ἀναρροφοῦσε τούς ἀπότομους ἀνοδικούς κραδασμούς τῶν τιμῶν». («Ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος» σελ. 265 – 266).
Τό δημοσίευμα, “τορπίλλιζε” τήν πιτυχημένη πολιτική τς Κυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου...
Σπ. Μαρκεζίνης ρκίσθηκε Πρωθυπουργός στίς 8 κτωβρίου 1973. Καί πράγματι, προχώρησε σέ ρσι το λέγχου τν τιμν καί το Ν.Δ. 918/1971.
Γιά τήν πράξι αὐτήν, ὁ Νικ. Μακαρέζος ἀπορεῖ:

«Ὅλες οἱ Χῶρες τοῦ δυτικοῦ κόσμου -χωρίς νά ἑξαιροῦνται καί ἐκεῖνες μέ τίς ἰσχυρότερες οἰκονομίες- ἔπαιρναν σκληρά ἀντιπληθωριστικά μέτρα. Τό πάγωμα -καί ὄχι τόν ἁπλό ἔλεγχο- καί τήν πλήρη καθήλωση τῶν τιμῶν καί τῶν ἀμοιβῶν...

Ἡ Κυβέρνησίς μας, ἀντί παγώματος, εἶχε περιορισθεῖ στό ἤπιο μέτρο τοῦ ἐλέγχου τῶν τιμῶν, γιά νά ἀποτρέψει τήν κερδοσκοπία. Δηλαδή ἐπέτρεπε τήν αὔξηση πού ἦταν δικαιολογημένη καί ὄχι ἐκείνη πού ἦταν αὐθαίρετη καί ἁρπακτική. Οἱ ἀμοιβές -πού ἐπίσης ποτέ δέν καθηλώθηκαν- αὐξάνονταν σέ ἁρμονία μέ τήν αὔξηση τῆς παραγωγικότητος...

Καί ἐνῶ ὅλες οἱ Χῶρες -πάνοπλες- ἔδιναν τήν μάχη τούς κατά τοῦ Πληθωρισμοῦ, ἡ Ἑλλάς ἀφωπλιζόταν ἀπό τόν Μαρκεζίνη, μέ τήν κατάργηση τοῦ ἐλέγχου ἐπί τῶν τιμῶν καί τήν ἀκύρωση τοῦ σχετικοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος (σ.σ. Ν.Δ. 918/1971)...».
Ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος» σελ. 270)

Ἀποτέλεσμα τῆς λανθασμένης αὐτῆς πολιτικῆς Μαρκεζίνη, ὑπῆρξε ἡ πρόσκαιρη ἐκτίναξις τοῦ τιμαρίθμου. Τοῦτο ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν εἰκόνα τοῦ Δείκτου Τιμῶν Καταναλωτού (Δ.Τ.Κ.) καθ’ ὅλο τό ἔτος 1973:

Ἰανουάριος............................. .100,0

Φεβρουάριος............................ 99,0

Μάρτιος....................................102,2

Ἀπρίλιος................................. .103,9

Μάϊος...................................... .106,0

Ἰούνιος......................................108,7

Ἰούλιος.................................... .107,3

Αὔγουστος................................107,8

Σεπτέμβριος..............................114,0

Ὀκτώβριος.................................119,4

Νοέμβριος.................................126,5

Δεκέμβριος................................130,1

(Πηγή: Στατιστική Ἐπετηρίδα Ε.Σ.Υ.Ε. 1975, σελ. 433).
Ὅπως γίνεται σαφές ἐκ τῶν ἀνωτέρω στοιχείων, ὁ δείκτης ἀπό 100,0 τόν Ἰανουάριο τοῦ 1973, εἶχε ἀνέλθει μόλις στό 107,8 μέχρι καί τόν Αὔγουστο τοῦ 1973!
Ἡ προαναγγελία καί ἐφαρμογή τῆς ἄρσεως τοῦ ἐλέγχου τῶν τιμῶν καί τοῦ Ν.Δ. 918/1971 ἀπό τήν Κυβέρνησι Σπ. Μαρκεζίνη, ὁδήγησε σέ ἅλματα τοῦ δείκτη ἀπό 114,0 τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1973 μέχρι καί 130,1 τόν Δεκέμβριο τοῦ 1973.
Ἀποτέλεσμα:

- Ἀπό Ἰανουάριο μέχρι Σεπτέμβριο 1973 -πού Πρωθυπουργός ἦταν ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος- ὁ τιμάριθμος σημείωσε ἄνοδο 9,2%. Ἡ Ἑλλάς διατηροῦσε τά πρωτεῖα τοῦ χαμηλότερου τιμαρίθμου ἀπό ὅλες τίς χῶρες - μέλη τοῦ Ο.Ο.Σ.Α.!

- Τό τελευταῖο τρίμηνο τοῦ 1973 -μέ Πρωθυπουργούς τούς Σπ. Μαρκεζίνη & Ἀδ. Ἀνδρουτσόπουλο- ὁ τιμάριθμος σημείωσε ἄνοδο 25,1%.

- Τό 1973 ἔκλεισε μέ τελική ἄνοδο τιμαρίθμου 15,5%. (Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος: Μηνιαῖο Στατιστικό Δελτίου Ἀπριλίου 1974, σελ. 100), ως σύμμειξις τοῦ 9,2% μέχρι Σεπτεμβρίου καί τοῦ 25,1% μέχρι Δεκεμβρίου.
Ὅπως γράφει ὁ Νικ. Μακαρέζος: «Αὐτός λοιπόν ὁ χειρισμός τοῦ Σπ. Μαρκεζίνη ἀπετέλεσε τήν αἰτία τῆς ἀνώμαλης ἐξελίξεως τοῦ Δ.Τ.Κ. κατά τό τελευταῖο 4μηνο τοῦ 1973 καί ὄχι ἡ δῆθεν “λανθασμένη” πολιτική τοῦ Ἀπριλιανοῦ καθεστῶτος ἐπί τῶν τιμῶν καί εἰσοδημάτων, ὅπως θέλησαν νά ἰσχυρισθοῦν ψευδολόγοι ὄψιμοι “ἀντιστασιακοί”...».
 Ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος», σελ. 271).

Συγκριτικό καί Γενικό Συμπέρασμα

Ἡ αὔξησις τοῦ πληθωρισμοῦ ἀναχαιτίσθηκε τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1974. Τό 4μηνο Ἀπριλίου - Μαΐου 1974 ὁ τιμάριθμος περιορίσθηκε στό 3,7%. Δηλαδή πρίν τήν λεγομένη “μεταπολίτευση”.
(Πηγές: Μηνιαῖο Στατ. Δελτίο Τρ. Ἑλλάδος, Ἰούλιος 1975, σελ. 100, Ἔκθεσις Δ.Ν.Τ. 1975, σελ. 28, Ἔκθεσις Ο.Ο.Σ.Α. 1975, σελ. 19).
Τοῦτο σέ ἐτήσια βάσι ἀναλογοῦσε στό 11,1, ποσοστό μικρότερο ἀπό τό 13,4 μέ τό ὁποῖο τελικά ἔκλεισε τό ἔτος 1974.
Συγκριτικά στοιχεία
Στίς 19 - 2 - 1981 ἡ κυβέρνησις Γ. Ράλλη προχώρησε σέ ὑποτίμησι τῆς δραχμῆς κατά 15%! Καί στίς ἀρχές τοῦ 1983 ἡ κυβέρνησις Α. Παπανδρέου προχώρησε σέ ἀκόμη μία ὑποτίμησι τῆς δραχμῆς κατά 15,5%.

Ἔκτοτε, ἡ ἐσωτερική ἀξία τῆς δραχμῆς, εἶχε τήν ἑξῆς ἐξέλιξι: 

- 1973:..................... 100 λεπτά

- 1982:......................  26 λεπτά

- 1989:......................... 7 λεπτά

- 1991:......................... 5 λεπτά

Συγκριτικά, ἡ ἀγορά τοῦ ἰδίου ἀγαθοῦ καί ἀκριβῶς τῶν ἰδῖων προδιαγραφῶν -μέ ἔτος βάσεως τό 1973- στοίχιζε:

Τό 1966:..................... 748,7 δρχ.

Τό 1973:...................... 1000 δρχ.

Τό 1981:................... 3.811,1 δρχ

Τό 1989:..................14.474,7 δρχ

Τό 1991:................. 20.728,1 δρχ.

Ὁ μέσος ἐτήσιος ρυθμός ἀπωλείας τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῆς δραχμῆς, μέ ἔτος βάσεως τό 1973, ἐξελίχθηκε ὡς ἑξῆς:

- Περίοδος Γ. Παπαδοπούλου 1967 - 1973:.................3,00%

- Περίοδος Καραμανλή - Ράλλη 1975 - 1981:...........17,09%

- Περίοδος Α. Παπανδρέου 1982 - 1989:....................18,20%

- Περίοδος Μητσοτάκη 1990 - 1991:...........................19,67%


Ἰσοτιμία δραχμῆς μέ δολλάριο Η.Π.Α.:
- Περίοδος Γ. Παπαδοπούλου 1967 - 1973: Ἡ ἀξία ἑνός δολλαρίου διατηρήθηκε σταθερή (1 δολλάριο = 30 δραχμές).  Στίς 19 - 10 - 1973 ἡ δραχμή ἀνατιμήθηκε ἔναντι τοῦ δολλαρίου (1 δολλάριο = 27 δραχμές!).
- Περίοδος Καραμανλή - Ράλλη 1975 - 1981: Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 10,5% ἔναντι τοῦ δολλαρίου. Τό 1981 πλέον ἡ ἰσοτιμία ἦταν: 1 δολλάριο = 58,8 δραχμές!
- Περίοδος Α. Παπανδρέου 1982 - 1989: Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 14,45% ἔναντι τοῦ δολλαρίου. Τό 1989 ἡ ἰσοτιμία ἦταν: 1 δολλάριο = 160,9 δραχμές!
- Περίοδος Κ. Μητσοτάκη 1990 - 1991: Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 5,72% ἔναντι τοῦ δολλαρίου. Τό 1991 ἡ ἰσοτιμία ἦταν: 1 δολλάριο = 179,5 δραχμές!
(Πηγές: Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος: «Ἡ Ἑλληνική Οἰκονομία» Τόμος ΙΙΙ, σελ. 36 & 238. Ε.Σ.Υ.Ε. Στατιστικές Ἐπετηρίδες. Οἰκ. Ἐπιθεώρησις «Ἐπιλογή» Ἰαν. 1990 καί 1990 - 91. Νικ. Μακαρέζου «Ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος» σελ. 233 – 234).
Ἰσοτιμία δραχμῆς μέ Ε.C.U. (πρόγονος τοῦ Εὐρώ):

- Περίοδος Γ. Παπαδοπούλου 1967 - 1973: : Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 1,46% ἔναντι τοῦ Ε.C.U. Ἀπό 31,94 δρχ. τό 1967, πῆγε στίς 36,95 δρχ. τό 1973.
- Περίοδος Καραμανλή - Ράλλη 1975 - 1981: Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 8,19% ἔναντι τοῦ Ε.C.U. Ἀπό 39,99 δρχ. τό 1975, πῆγε στίς 61,62 δρχ. τό 1981.

- Περίοδος Α. Παπανδρέου 1982 - 1989: Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 14,51% ἔναντι τοῦ Ε.C.U. Ἀπό 65,34 δρχ. τό 1982, πῆγε στίς 178.96 δρχ. τό 1989.

- Περίοδος Κ. Μητσοτάκη 1990 - 1991: Ἡ δραχμή ὑπέστη μέση ἐτήσια ὑποτίμησι 12,18% ἔναντι τοῦ Ε.C.U. Ἀπό 201,4 δρχ. τό 1990, πῆγε στίς 225,18 δρχ. τό 1991.
(Πηγές: Περίοδος 1962 - 1986: Ἐπιτροπή Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων «Ἐτήσια Οἰκονομική Ἔκθεσις 1988 - 1989». Νικ. Μακαρέζου «Ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος» σελ. 235 – 236)
Γενικά συμπεράσματα
Τήν περίοδο 1964 - 1967 ἡ Ἑλλάς μαστιζόταν ἀπό πληθωριστικά φαινόμενα. Ἡ δραχμή κατεῖχε τήν 10η θέσι σέ ἐξωτερική ἀξία διεθνῶς. Καί ὁ τιμάριθμος...

Τήν περίοδο 1967 - 1973 τά πράγματα ἄλλαξαν. Ὑπό τήν διακυβέρνησι τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου:

- H Δραχμή κατέκτησε τήν 1η θέσι διεθνῶς καί ἔγινε τό σκληρότερο νόμισμα τοῦ κόσμου! Καί στίς 20 Ὀκτωβρίου 1973 ἔγινε γιά πρώτη φορᾶ καί τελευταῖα φορᾶ στήν ἱστορία της, ὑπερτίμησίς της κατά 10%!

- Στό διάστημα 1967 - 1972 ἡ Ἑλλάς εἶχε τόν χαμηλότερο ρυθμό αὐξήσεως τιμαρίθμου τῶν χωρῶν - μελῶν τοῦ Ο.Ο.Σ.Α. μέ μέσο ἐτήσιο ρυθμό 2,6%.

- Λόγω τοῦ διεθνοῦς πληθωρισμοῦ, τό τελευταῖο τρίμηνο τοῦ 1972 ὁ μέσος ἐτήσιος ρυθμός αὐξήσεως τιμαρίθμου ἀνῆλθε στό 4,3% καταλαμβάνοντας τήν 2η θέσι διεθνῶς, μετά τίς Η.Π.Α. σέ χαμηλό τιμάριθμο!

- Παρά τήν διεθνῆ πληθωριστική ἔκρηξι, τό πρῶτο τρίμηνο τοῦ 1973, κατέκτησε καί πάλι τήν 1η θέσι σέ χαμηλό τιμάριθμο, σέ παγκόσμια κλίμακα.

- Παρά τήν πετρελαϊκή κρίσι, μέχρι τά τέλη Σεπτεμβρίου 1973, ὁ τιμάριθμος ἀνῆλθε κατά 9,2%, διατηρώντας τήν 1η θέσι σέ χαμηλό τιμάριθμο καί σέ ἀντιπληθωριστική πολιτική στόν κόσμο!

- Ἡ ἀποχώρησις τῆς Κυβερνήσεως Γ. Παπαδοπούλου ἀπό τήν Κυβέρνησι Σπ. Μαρκεζίνη, ὁδήγησε σέ πρόσκαιρη αὔξησι τοῦ τιμαρίθμου στό 25,1% τό τελευταῖο τρίμηνό του 1973. Ἔτσι τό 1973 ἔκλεισε μέ μέσο ἐτήσιο ρυθμό αὐξήσεως 15,5%.

Δηλαδή, ὅσο κυβερνοῦσε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος, ἡ Δραχμή παρέμεινε ἀδιάπτωτα τό σταθερώτερο νόμισμα στόν κόσμο καί ἡ Ἑλλάς πρώτη σέ χαμηλό τιμάριθμο  παγκοσμίως!


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.