Η 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ : ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΕΤΑΞΑ

23-10-1936 Γεωτρήσεις σε Μακεδονία Θράκη, για ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου!  

26-10-1936 Αποφυλακίζονται οι κρατούμενοι για χρέη μέχρι 1000 δραχμές!  

30-10-1936 Το Πυροσβεστικό Σώμα επεκτείνεται και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος!
25-12-1936 Ιδρύεται οικονομική αστυνομία για την δίωξη του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής!  

17–01-1937 Με αναγκαστικό νόμο καθορίζεται ο τρόπος απονομής σεβασμού, προς την σημαία και τα Εθνικά σύμβολα!
06–02–1937 Το κράτος αναλαμβάνει την εκμετάλλευση διαφόρων υπεραστικών λεωφορειακών γραμμών και τα αυτοκίνητα των γραμμών αυτών υπάγονται στον ΟΣΕ! 

04–03–1937 Αρχίζει η εφαρμογή του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων στην Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τον Πειραιά!
24–03–1937 Με τα διαθέσιμα των νομικών προσώπων η κυβέρνηση αποφάσισε την εκτέλεση διαφόρων παραγωγικών έργων!
27–12–1937 Μέτρα της κυβέρνησης υπέρ των σταφιδοπαραγωγών. Ενισχύεται ο ΑΣΟ κι απαγορεύεται η επέκταση των φυτειών!  

02–04-1937 Καθιερώνεται η πρώτη Μαΐου ως εορτή της εργασίας!
20–04–1937 Θα κατασκευαστεί πλωτή δεξαμενή στην Σύρο για την εξυπηρέτηση της Εμπορικής Ναυτιλίας! 

02–05–1937 Συνίσταται Ταμείο Ασφάλισης Εμπόρων κι ορίζεται το πρώτο διοικητικό του συμβούλιο!
14–05–1937 Ηλεκτροκινείται ο σιδηρόδρομος Κηφισιάς με απλή στρωτή γραμμή. Στις διαβάσεις θα κατασκευασθούν γέφυρες!
13–06–1937 Γίνονται τα εγκαίνια της γεωργικής εκθέσεως Ζαππείου, με αφάνταστη ποικιλία εκθεμάτων απ’ όλη την Ελλάδα!  

30–06–1937 Χορηγείται δάνειο ύψους 55.000.000 δραχμών στον Δήμο Αθηναίων, για την ανέγερση της νέας λαχαναγοράς στο Ρούφ!
09–07–1937 Το υπουργείο Γεωργίας απαγόρευσε την χορήγηση αδειών στους δασικούς υπαλλήλους, κατά το θέρος, εξ’ αιτίας του κινδύνου πυρκαγιών!  

25–08–1937 Με απόφαση του υπουργού Εργασίας συστάθηκαν γραφεία ευρέσεως εργασίας σε μεγάλες πόλεις της χώρας!  

27–09–1937 Από την 15η Νοεμβρίου αρχίζει η τακτική λειτουργία του Οργανισμού Κοινωνικών Ασφαλίσεων!  

10-10–1937 Αναδιοργανώνεται επί νέων βάσεων η Πάντειος Σχολή κι εξομοιώνεται με τα Πανεπιστήμια!
23–10–1937 Ιδρύεται η Ζωσιμαία Βιβλιοθήκη στην Ήπειρο!
19–11–1937 Αναδιοργανώνονται οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες κι ιδρύονται νέα τμήματα στην Τρίπολη και στα Γιάννενα!
23–12–1937 Καταρτίζονται νομοσχέδια σχετικά με την οργάνωση της νεολαίας επί Εθνικών βάσεων!  

14–01–1938 Αρχίζει η λειτουργία των μαθητικών συσσιτίων σε όλα τα Δημοτικά σχολεία της χώρας!
01–02–1938 Άρχισε η ασύρματη επικοινωνία με την Κρήτη!
09–03–1938 Ιδρύονται δημόσια Νοσηλευτικά Ιδρύματα στην Νάουσσα, στην Ξάνθη, στο Βαθύ Σάμου και στην Λαμία!
22–03–1938 Ανακαλύφθηκαν ραδιενεργές πηγές στα Καμμένα Βούρλα με ραδιενέργεια μεγαλύτερη από 230 μονάδες mache, γεγονός που τις κατατάσσει στις καλύτερες της Ευρώπης!  

20–04–1938 Καθιερώνεται ο θεσμός της Αγροτικής Ασφάλειας σε όλη την χώρα, για την πρόληψη και καταστολή αγροτικών αδικημάτων!
21–05–1938 Αρχίζει επίσημα η λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών! 

20–08–1938 Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στην αφοπλισμένη ζώνη της Δυτικής Θράκης κι η Αλεξανδρούπολις ορίσθηκε ως έδρα Σώματος Στρατού!
25–08–1938 Δύο μεγάλες οτομοτρίς εξυπηρετούν την σιδηροδρομική συγκοινωνία μεταξύ Βόλου και Λάρισας!
18–09–1938 Επεκτείνεται η μηχανική καλλιέργεια κατά τις αροτριώσεις σε πολλές περιφέρειες της χώρας!
30–09–1938 Ιδρύεται Ελληνικό Τουριστικό Γραφείο στο Λονδίνο, για την ανάπτυξη του Ελληνικού Τουρισμού!
01–10–1938 Έγιναν τα εγκαίνια της Σχολής Αξιωματικών της Αστυνομίας Πόλεων! 

04–10–1938 Οργανώνεται πλήρως η τροχαία κίνησης στην πρωτεύουσα!
07–11–1938 Έγιναν τα εγκαίνια της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης στα Γιάννενα!  

30–11–1938 Αρχίζει η πλήρης ιατρική περίθαλψη των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ και προσλαμβάνονται οι απαραίτητοι γιατροί!
07–12–1938 Γίνονται 12 οι Νομαρχίες του Κράτους!
09–03–1939 Έγιναν τα εγκαίνια του Ινστιτούτου Χημείας και Γεωργίας!
08–06–1939 Καταργούνται τα οκτατάξια Γυμνάσια κι απ’ το προσεχές έτος ιδρύονται εξατάξια!
18–06–1939 Σύμφωνα με τις γνωμοδοτήσεις ειδικών η υπάρχουσα ποσότητα χρυσού στον Γαλλικό ποταμό, είναι εκμεταλλεύσιμη! Συνεχίζονται οι έρευνες για την ανακάλυψη πετρελαίου στην Ήπειρο!
12–10–1939 Περατώθηκαν οι εργασίες αναστηλώσεως του ναού της Απτέρου Νίκης! 

13–10–1939 Το Αεροπορικό Σώμα αποκτά δικό του Μετοχικό Ταμείο στην Αθήνα!  

16–11-1939 Ιδρύεται στην Αθήνα η Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής!
23–01–1940 Αρχίζει η κατασκευή του αποχετευτικού αγωγού της Αθήνας!
28–02–1940 Έγιναν τα εγκαίνια δύο σταθμών ασυρμάτου στο Χαρβάτι και στην Λούτσα!  

16–03–1940 Η Ελλάδα αποκτά Αστικό Κώδικα!
28–03–1940 Θεμελιώθηκαν οι μόνιμες εγκαταστάσεις της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης!
13–04–1940 Αρχίζει έντονος ανθελονοσιακός αγώνας!
08–05–1940 Εγκαινιάζεται η γέφυρα στον Νέστο ποταμό κι η σιδηροδρομική γραμμή Μύρρινας – Τσάγεζι! 

26–05–1940 Θεμελιώνεται το Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο!

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΟΖ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ ΑΛΛΑ Ο κ ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΕΙ...ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ

Ἐκτός χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἀγκύρας τά θαλάσσια πάρκα τῆς Τουρκίας, ἐντός περιοχῶν ἀσκήσεως κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας – Κλειστήκαμε στά 6 μίλια γιά νά κάνουμε τά «καλά παιδιά» καί ἰδού τά ἀποτελέσματα

Μέ τήν ἀνακοίνωση θαλασσίων πάρκων ἀπό τήν Ἄγκυρα ἀποδεικνύεται γιά μιάν ἀκόμη φορά πόσο τραγικό λάθος ἦταν ἡ Πολιτική Διακήρυξις τῶν Ἀθηνῶν γιά Φιλία καί Καλή Γειτονία. Μέ τήν διακήρυξη αὐτή, ἡ Ἑλλάς ἔδωσε «πιστοποιητικό καλῆς διαγωγῆς» στήν ἀναθεωρητική Τουρκία καί τῆς ἄνοιξε τόν δρόμο νά συνεχίσει νά παραβιάζει τά κυριαρχικά μας δικαιώματα. Τήν ἴδια στιγμή, χάριν μιᾶς ἀπατηλῆς προσδοκίας «ἠρέμων νερῶν», ἡ Ἑλλάς ἔχει αὐτοεγκλωβισθεῖ στά ἕξι μίλια τῶν χωρικῶν της ὑδάτων.

Ἡ Ἄγκυρα προχώρησε στήν χωροθέτηση δύο θαλασσίων πάρκων, ὅπως εἶχε προαναγγείλει. Συμφώνως πρός τούς χάρτες πού ἐδόθησαν στήν δημοσιότητα, τό ἕνα πάρκο εὑρίσκεται στό βόρειο Αἰγαῖο, τό ὁποῖο ἐπί τῆς οὐσίας διχοτομεῖ, καί τό ἄλλο ἀνατολικά τῆς Ρόδου. Ἀμφότερα ἐκτείνονται καί ἐκτός τῶν τουρκικῶν χωρικῶν ὑδάτων, σέ περιοχές ἑλληνικῆς ὑφαλοκρηπῖδος. Στό βόρειο Αἰγαῖο τίθεται ὡς ὅριο ἡ μέση γραμμή ὅπως τήν προσδιορίζει ἡ Ἄγκυρα, δηλαδή μέ ἀφετηρία τίς ἠπειρωτικές ἀκτές τῶν δύο χωρῶν, χωρίς νά λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν τά κυριαρχικά δικαιώματα τῶν νησιῶν. Στό πάρκο τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου περικλείεται τό Καστελόριζο σέ χωρικά ὕδατα 6 μιλίων, κατά τήν πάγια θέση τῆς γείτονος ὅτι τό νησιωτικό αὐτό σύμπλεγμα δέν ἔχει κυριαρχικά δικαιώματα. Ἡ τακτική τῆς Ἀγκύρας προσδιορίζεται μέ τόν ὅρο «creeping jurisdiction» (σταδιακή ἐπέκτασις δικαιοδοσίας) πού περιγράφει τήν σταδιακή, συχνά ἔμμεση ἤ σιωπηρή ἐπέκταση τοῦ ἐλέγχου ἤ τῆς ἐξουσίας ἑνός κράτους σέ μιά περιοχή – χωρίς ἐπίσημες δηλώσεις ἤ ἄμεση χρήση βίας (ἰδέ σχετικό ἄρθρο «Ἡ στρατηγική τοῦ “πάρκου χωρίς Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχέδιο” εἶναι αὐτοϋπονόμευση»).

Ἡ ἀντίδρασις τῶν Ἀθηνῶν μέ ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν εἶναι τοὐλάχιστον ἐξοργιστική. Σέ αὐτήν ἀναφέρεται ὅτι τέτοιες ἐνέργειες «θέτουν σέ διακύβευση τίς σχέσεις καλῆς γειτονίας μεταξύ τῶν δύο χωρῶν»! Ἄς μᾶς συγχωρήσουν, ἀλλά αὐτές οἱ «σχέσεις καλῆς γειτονίας» ὑπάρχουν μόνον στήν τεταραγμένη φαντασία τῶν ἐγκεφάλων πού συνέταξαν τήν ἀνακοίνωση τοῦ ΥΠΕΞ, τήν ὁποία παραθέτουμε παρακάτω:

«Μετά τήν πρωτοβουλία τῆς Ἑλλάδας γιά τήν καθιέρωση Ἐθνικῶν Θαλασσίων Πάρκων στό Ἰόνιο καί στό Αἰγαῖο Πέλαγος, σέ περιοχές ἑλληνικῆς κυριαρχίας, ἡ Τουρκία ἀνακοίνωσε σήμερα τόν καθορισμό δύο θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχῶν καί σέ διεθνῆ ὕδατα τοῦ Αἰγαίου καί τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου.

Ἡ ἐξαγγελία “θαλάσσιων πάρκων” σέ μή ὁριοθετημένες περιοχές ἐκτός τουρκικῶν χωρικῶν ὑδάτων συνιστᾶ ἀπαράδεκτη, μονομερῆ καί παράνομη ἐνέργεια πού δέν παράγει κανένα ἔννομο ἀποτέλεσμα ἔναντι τῶν ἑλληνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων καί δείχνει πλήρη ἔλλειψη σεβασμοῦ στό Διεθνές Δίκαιο τῆς Θάλασσας. Ἡ ἑλληνική κυβέρνηση ἐνεργεῖ διαρκῶς καί μέ συνέπεια γιά τήν προστασία τῶν δικαιωμάτων τῆς πατρίδας μας καί τῆς βιωσιμότητας τῶν θαλασσῶν μας καί ὑπενθυμίζει πώς ἀντανακλαστικές ἐνέργειες κενές περιεχομένου θέτουν σέ διακύβευση τίς σχέσεις καλῆς γειτονίας μεταξύ τῶν δύο χωρῶν». Τό ἐρώτημα εἶναι βεβαίως ποιός εἶναι ὁ τρόπος διά τοῦ ὁποίου «ἀντιδρᾶ μέ συνέπεια» ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις. Ἀρκεῖται σέ δηλώσεις καταγγελίας τίς ὁποῖες οὐδείς λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν; Γιατί δέν ζητεῖ ἄμεση ἀκύρωση τῶν τουρκικῶν παρανόμων ἐνεργειῶν;

«Ἐπικίνδυνη κλιμάκωση τῆς τουρκικῆς ἀναθεωρητικῆς στρατηγικῆς» ἀποτελεῖ ἡ ἐξέλιξις γιά τό ΠΑΣΟΚ, ἐνῶ γιά «ἐπικίνδυνη ὑποβάθμιση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων ἀπό τήν Κυβέρνηση» κάνει λόγο ὁ ΣΥΡΙΖΑ.

Μέ τέτοιες ἀνακοινώσεις, βεβαίως, τό «ροκάνισμα» τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων δέν ἀποτρέπεται. Ἀπεναντίας ἐπαναβεβαιώνεται ὅτι δέν ὁδηγεῖ πουθενά ἡ κατευναστική πολιτική τῆς Κυβερνήσεως. Ἀσχέτως πρός τό τί ὑποστηρίζει τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἡ ἔκδοσις τῶν χαρτῶν ἀπό τήν Ἄγκυρα εἶναι ἀκόμα μία ἧττα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς χώρας μας. Οἱ κ.κ. Μητσοτάκης καί Γεραπετρίτης, πού εἶναι ἀρχιτέκτονες τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, θά ἔπρεπε νά ἔχουν κατανοήσει ὅτι οἱ ἐπικλήσεις τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου εἶναι κενές περιεχομένου ὅταν δέν συνοδεύονται ἀπό τήν ἰσχύ τῆς ἀποτροπῆς τῆς παραβιάσεώς του καί ἀπό τήν πολιτική ἀποφασιστικότητα ἐπιβολῆς του.

Καί ἕπεται συνέχεια, δεδομένου ὅτι οἱ Τοῦρκοι μᾶς ἔχουν προειδοποιήσει ὅτι θά ἐκδοθοῦν καί ἄλλοι χάρτες συμπληρωματικά. Τήν ἴδια στιγμή, ἐπικρατεῖ ἔντονος προβληματισμός δεδομένου ὅτι οἱ ἐπί τῆς οὐσίας ἀνύπαρκτες σχέσεις τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως μέ τήν ἀμερικανική ἔχουν ὁδηγήσει στήν ἰδιόμορφη κατάσταση νά μήν ὑπάρχει ἀνταπόκρισις ἀπό τήν Οὐάσιγκτων σέ στοιχειώδη αἰτήματα πού θά ἰσχυροποιοῦσαν τήν θέση τῆς Ἑλλάδος στό Αἰγαῖο. Χαρακτηριστικό εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Προέδρου Τράμπ ζητεῖ περισσότερες βάσεις ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους, ἀλλά ἀποφεύγει ἐπιμελῶς νά περιλάβει σέ αὐτές τήν νῆσο Σκῦρο καί ἄλλα νησιά τοῦ Αἰγαίου. Ἡ ἀμερικανική παρουσία σέ αὐτά θά ἀπέτρεπε τήν Τουρκία ἀπό κινήσεις ἀμφισβητήσεως τῶν ἑλληνικῶν θαλασσῶν. Ἀπεναντίας οἱ ΗΠΑ ἀπορρίπτουν συστηματικῶς τό σχετικό ἑλληνικό αἴτημα, ἐνῶ ζητοῦν τήν δυνατότητα πλέον μόνιμης παρουσίας στήν Ξάνθη καί τήν Θεσσαλονίκη καθώς καί δημιουργίας ὑποδομῶν στό ἀεροδρόμιο τῆς Λαρίσης πρός κάλυψη ἀναγκῶν πού ἔχουν προκύψει μετά τήν καταστροφή τῆς βάσεως τῆς Ἀεροπορίας Στρατοῦ στό Στεφανοβίκειο.

Ε.Σ.Τ.Ι.Α.

ΑΓΙΑ ΝΟΝΝΑ : «ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ» (5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)

Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου 

Μία σπουδαία και Αγία Μητέρα τιμά σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας. Πρόκειται για την Αγία Νόννα, μητέρα ενός εκ των Αγίων Tριών Ιεραρχών, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Yπήρξε γυναίκα ευσεβής, αγνή, με θερμή πίστη, με διαμαντένιο χαρακτήρα, με πολλή μελέτη και ακριβή γνώση των δογμάτων και των εντολών της χριστιανικής πίστεως, που αναδείχθηκε ο καλός άγγελος της οικογένειάς της.

Ο σύζυγός της Γρηγόριος είχε πλανηθεί στην αίρεση τωνYψισταρίων, που δεχόταν μονοπρόσωπο τον Ύψιστο και  απέρριπτε τον Tριαδικό Θεό.

Αλλά η Νόνα, με τις προσευχές της και την πειθώ, που εξασκούσε με σοφία και στοργή, επανέφερε το σύζυγό  της στον Ορθόδοξο δρόμο, για να αναδειχθεί, στη συνέχεια, ένας από  τους πιο ευσεβείς Επισκόπους της Εκκλησίας μας.

Ταυτόχρονα, η  Νόνα έδειξε τόσο μεγάλη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών της,  ώστε ανέδειξε πολύτιμες δυνάμεις και έξοχα κοσμήματα της  χριστιανικής πίστεως. Και αυτά ήταν ο μεγάλος  Πατέρας της  Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άλλος γιος της Καισάριος και  η ευσεβέστατη κόρη της Γοργονία.

Έτσι η Νόννα αποτελεί διαχρονικό  παράδειγμα προς μίμηση στις κοινωνίες που θέλουν να αντλούν από  την οικογένεια χριστιανική τόνωση και δυνάμεις νικηφόρες κατά των  ασεβών δοξασιών και της τυραννίας των παθών.

Ο υιός της Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Μέγας αυτός ποιητής της Εκκλησίας και της Πατερικής Θεολογίας, υμνεί το μεγαλείο της μητέρας του Νόννας αναφωνώντας  «τί μητρός συμπαθέστερον;»1

Υπάρχει, άραγε, ανθρώπινο πλάσμα σ’ αυτόν τον κόσμο που να  προκαλεί τέτοια αισθήματα συμπάθειας, στοργής, αγάπης αλλά και  λατρείας, όσο η μητέρα;

Η όποια μητέρα, η αγράμματα ή η  εγγράμματη, με ευγενή ή ταπεινή καταγωγή, η νεότερη ή η γεροντότερη;

Η μητέρα είναι  συνεργάτης του Θεού στο μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου: στο μυστήριο της ζωής, καθώς, κάθε φορά που γεννά, θριαμβεύει επί του θανάτου.

Η μητέρα είναι η ήρεμη δύναμη, ο κυρίαρχος παράγων της οικογενειακής συνοχής, ο κυματοθραύστης των οικογενειακών κρίσεων  και προβλημάτων, η απαντοχή του συζύγου, το καταφύγιο και η ασπίδα των παιδιών.

Και όμως, αυτό το συμπαθέστατο πλάσμα στις μέρες μας απογυμνώνεται από την ζηλευτή ιερότητα με την οποία το προίκισε ο Θεός, καθώς η βασική του ιδιότητα, η μητρότητα, τίθεται  σε αμφισβήτηση.

Η μητρότητα πλήττεται βάναυσα στην εποχή μας όταν γίνεται αντικείμενο πειραματισμών στα επιστημονικά εργαστήρια, τα οποία, προκειμένου να πετύχουν την κύηση, χρησιμοποιούν μεθόδους που δε συνάδουν με τα φυσικά ανθρώπινα δεδομένα.

Η μητρότητα υποτιμάται στα πρόσωπα εκείνων των γυναικών που, ως φέρουσες και υποκαθιστώσες μητέρες, παίζουν ένα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο ρόλο, απογυμνωμένο από το θεϊκό συστατικό της αγάπης, ανακατεύοντας επικίνδυνα την εικόνα των γονεϊκών σχέσεων.

Η μητρότητα εξουθενώνεται όταν η γυναίκα αρνείται τον ιερό της ρόλο και τη θεϊκή της αποστολή και χωρίς δισταγμό, δέχεται να πετάξει το έμβρυο στα σκουπίδια για να μη στερηθεί την ελευθερία της, για να μη θιγεί η καριέρα της, για να μη περιοριστούν τα δήθεν ατομικά  της δικαιώματα.

Η μητρότητα εκφυλίζεται σήμερα όταν γίνεται υπό πίεση και χρησιμοποιείται από τους επικίνδυνους νόες επικίνδυνων και επιτηδείων ανθρώπων και συστημάτων, για την εξυπηρέτηση σκοτεινών οικονομικών συμφερόντων.

Από αυτές τις συνθήκες, το  «συμπαθέστερον»πρόσωπο, όπως ο Άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίζει τη μητέρα του Νόννα, αποσυντίθεται από όλα εκείνα τα στοιχεία που το καθιστούν ιερό, συμπαθές, αγαπητικό και σεβαστό.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι άσχετα με την σύγχρονη ποικίλη κατάπτωση της κοινωνίας μας, που υφίσταται φθορά και αποσύνθεση, επειδή, συν τοις άλλοις, έθεσε στο περιθώριο την αξία της μητρότητας και την ιερή αποστολή της, επειδή επηρεάστηκε καταλυτικά από την υλιστική αντίληψη της ζωής, την ηδονοθηρία και τον εγωιστικό ανταγωνισμό.

Η μητρότητα λαμβάνει τις διαστάσεις που πρέπει να έχει όταν επενδύεται από δύο απαραίτητα συστατικά: την θυσιαστική αγάπη και την έμπονη προσευχή.

Μητέρες που αγάπησαν τα παιδιά τους περισσότερο και από τον ίδιο τους τον εαυτό, αναδείχθηκαν αληθινές μητέρες, ζωντανά παραδείγματα όλες τις εποχές.

Μητέρες που ακούμπησαν τα παιδιά τους στα χέρια του Θεού, με την προσευχή, προσέφεραν στα τέκνα τους την μεγαλύτερη ευεργεσία, που δε μπορεί να συγκριθεί με καμία υλική προίκα και κληρονομιά: τα έκαναν ζωντανά μέλη της Εκκλησίας.

Σα ασφάλισαν στο λιμάνι της οικογένειας του Θεού.

Μια τέτοια μητέρα ήταν, αδελφοί μου, η Αγία Νόννα. Το παράδειγμά της ας γίνει υπόδειγμα ζωής για όλες τις μητέρες. ΑΜΗΝ!

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ 

 

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΛΕΙΨΥΔΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ;

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ 

Τα κυβερνητικά μέτρα, που εξηγγέλθηκαν για την λειψυδρία, αν δεν υποκρύπτουν “ιδιωτικοποίηση” του νερού (η Γαλλική εταιρία ΣΟΥΕΖ το εποφθαλμιά), τότε έχουν τόση σχέση με την εξοικονόμηση και επάρκεια της ύδρευσης όσο ο … “φάντης με το ρετσινόλαδο”.

Το μεν 80% της κατανάλωσης νερού σπαταλάται στην αντιπαραγωγική γεωργία μας, πρόβλημα δε λειψυδρίας έχει κυρίως η άνυδρος Αττική από την υπερσυγκέντρωση του 50% του πληθυσμού της χώρας. Οι βροχοπτώσεις της περιόδου 2024-25 ήταν επαρκείς και διήρκεσαν ακόμα και στα μέσα του θέρους, στα βόρεια τμήματα της χώρας. Προηγουμένως, η Θεσσαλία πνίγηκε κυριολεκτικά από τα παράνομα αναχώματα, που δεν επέτρεπαν την απορροή των ομβρίων υδάτων στην θάλασσα. Η Ελλάδα έχει, δόξα Σοι ο Θεός, επαρκείς ορεινούς υδατοκρίτες (Βαρδούσια, Πίνδος, Ροδόπη), αλλά δυστυχώς ανεπαρκείς πολιτικούς, που δεν ξέρουν να προνοούν και να προγραμματίζουν. Με σωστή οργάνωση της γεωργίας και της κατανομής του πληθυσμού πρόβλημα λειψυδρίας δεν θα υπήρχε.

Σήμερα, όμως, υπάρχει η κοσμοσυρροή στην Αττική, δοθέντος ότι οι υδάτινοι ταμιευτήρες του Μόρνου και Εύηνου δεν επαρκούν, αφού σχεδιάστηκαν στη δεκαετία του 1970, όταν ο πληθυσμός της Αθήνας ήταν 1,7 εκατομμύρια καταναλωτές κι όχι πέντε όπως σήμερα, με ένα εκατομμύριο λαθρομετανάστες και την μεταβολή των Αθηνών σε απέραντο ξενοδοχείο. Τα γενόμενα βέβαια ουκ απογίγνονται και για να μην επανέλθουμε στους νερουλάδες της μετεπαναστατικής Αθήνας κάτι πρέπει να γίνει. Όπως:

• Να σκεπαστεί το κανάλι του Μόρνου, για να σταματήσουν οι νεροκλοπές από τους παρακειμένους Κοινοτάρχες.
• Να μελετηθεί “παρά χρήμα” η μεταφορά νερού από την λίμνη των Κρεμαστών μέσω αγωγού και σιφωνίων.
• Να αποκτήσει το Λιδορίκι επεξεργασία λυμάτων.
• Να αξιοποιηθεί στη Ψυττάλεια ο ατελής εισέτι Κεντρικός Αγωγός Λυμάτων Αθηνών, ώστε το επεξεργασμένο νερό να επιστρέφει στη πόλη για ποτίσματα και πλύσιμο δρόμων.
• Να δημιουργηθούν ταμιευτήρες για τα νερά των ποταμών Κρικελιώτη, Καρπενισίωτη, Σπερχειό, Ασωπό και σε μεγάλους χειμάρρους της Αττικής.
• Τα νησιά του Αιγαίου να αποκτήσουν αυτόνομες μονάδες αφαλάτωσης, με συνδυασμό ανεμογεννητριών και φραγμάτων, ώστε να υπάρχει φθηνή ενέργεια κι εξοικονόμηση νερού τον χειμώνα.

Για να μην αμπελοφιλοσοφούμε κι εμείς, θα αναφέρουμε το παράδειγμα της νήσου Ύδρας: Παρά το αρχαίο όνομα της, Υδρέα (Παυσανίας Κορινθιακά, σελ.204, Παυσανίου, Ελλάδος περιήγησις, Τόμος 2, Κορινθιακά. Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.) το νησί ήταν άνυδρο λόγω της λειψοδασίας και οι γηγενείς μάζευαν το πόσιμο νερό σε στέρνες. Μεταπολιτευτικά, μία υδροφόρος κουβαλούσε υφάλατο νερό από υδρομάστευση του Πόρου κι οι Υδραίοι έλεγαν “το νερό, νεράκι”, μέχρις ότου ένας φωτισμένος δήμαρχος (πρόωρα αποδημήσας εις Κύριον), ο Άγγελος Κοτρώνης, αποφάσισε να εγκαταστήσει μία μονάδα αφαλατώσεως στο Μαντράκι της Ύδρας, με συνδυασμό ανεμογεννητριών στην νησίδα Σαίν Τζώρτζιο του Σαρωνικού κόλπου. Έτσι σήμερα η Ύδρα έχει άφθονο νερό για τις αυξανόμενες τουριστικές ανάγκες.

 

https://slpress.gr/koinonia/borei-na-antimetopistei-to-provlima-tis-leipsidrias-stin-attiki/

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ ΚΑΙ Η ΗΡΩΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μέσα απο το βιβλίο του ''Φιλοσοφία της ζωής-Ο ηρωικός τρόπος ζωής'' με επιμέλειατου Νικολάου Καρρά απο τις εκδόσεις Πελασγός

Η ηρωική αντίληψις της Ζωής αναχωρεί από την αρχήν, ότι η Ζωή είν' ένας διαρκής αγών, μία αδιάκοπος, χωρίς τέρμα και χωρίς σταμάτημα, μάχη εναντίον της φύσεως, εναντίον των άλλων ανθρώπων, εναντίον του εαυτού μας. Επομένως και ο άνθρωπος, κάθε γενεάς, αποτελεί μίαν συνεχή  μ ε τ ά β α σ ι ν  προς κάτι άλλο, προς κάτι ανώτερον. Όχι προς ένα διαφορετικόν είδος οργανικού όντος (τον υπεράνθρωπον π.χ. του Nietzsche), αλλά προς το να γίνη φορεύς μιας ανωτέρας, δηλαδή εντονωτέρας και πλουσιωτέρας μορφής της Ζωής. Έτσι κάθε άνθρωπος αξιόλο­γος είν' ένας  πρόδρομος,  που αντλεί το νόημα της υπάρ­ξεώς του όχι από το παρελθόν ούτ' από το παρόν, αλλ' από το μέλλον και μόνον. Το παρελθόν ως παρελθόν το αγνοεί, προς το παρόν ευρίσκεται εις πόλεμον συνεχή. Όχι μόνον προς εκείνο το παρόν, το οποίον δεν είν' εις την ουσίαν του παρά επιβίωσις του παρελθόντος, ή μάλλον διατήρησις του σώματος αυτού οφειλομέν' εις την δειλίαν ή την νωθρότητα των συγχρόνων ανθ­ρώπων· ο ηρωικός άνθρωπος μάχεται και προς το γνήσιον πα­ρόν, το παρόν που ζη γύρω του και ζη μέσα του.

     Και εδώ ακριβώς κείται η  τ ρ α γ ι κ ό τ η ς  του ηρωικού ανθρώπου. Ριζωμένος είναι βαθύτατα εις το παρελθόν, τού οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα· μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν - και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ' εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του. Και το μάχεται με τα όπλα και την ρώμην της ψυχής του, που είναι του παρόντος όπλα και ρώμη, το οποίον κατ' αυτόν τον τρόπον χρη­σιμοποιεί ταυτοχρόνως και καταπολεμεί. Έτσι τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτόν του, εκλέγων ούτως ειπείν το επικινδυνότερον σημείον, μέσα εις την ορμήν και την οργήν παντοδαπών συγ­κρούσεων. Συγκρούσεων προς τούς συγχρόνους του, οι οποίοι τον μισούν, διότι μισούν το μέλλον εις το πρόσωπόν του. Συγ­κρούσεων προς τον ίδιον τον εαυτόν του, μιας πάλης μεταξύ της πραγματικότητάς του, που ανήκει εις το παρόν, και των δυ­νατοτήτων του, που ανήκουν εις το μέλλον, που ε ί ν α ι το μέλλον, που θα τας πολεμήση και πάλιν εν ονόματι άλλων δυνα­τοτήτων από την στιγμήν που θα γίνουν πραγματικότης.

     Κατ' αυτόν τον τρόπον ζη  τ α υ τ ο χ ρ ό ν ω ς  ο ηρωικός άνθρωπος τον μεγαλύτερόν του πόνον και την μεγαλυτέραν του ελπίδα. Ζη την συντριβήν και τον πόνον του, αλλά ζη μαζί και την ηθικήν αναγκαιότητα του πόνου και του χαμού του. Κάτι περισ­σότερον: Ερωτεύεται την συντριβήν του, την χαίρετ' εκ των προτέρων, αντλεί την ιλαρωτέραν του ακριβώς παρηγορίαν από την συντριβήν του.

     Αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς - περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματ' άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθε­λουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ' άστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Αλ­λά θα το κάνη όχι από πνεύμ' αλτρουισμού και εθελοθυσίας υπέρ των άλλων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η  α ι σ θ η τ ι κ ή,  θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότ' είναι  π ρ ο ν ό μ ι ο ν  των εκλε­κτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβωνται  υ π έ ρ  των άλλων,  υ π ό  των άλλων - το πολυτιμότερον προνό­μιον! Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν' ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση, διά ν' αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται διά να εορτασθή η  α ν ά σ τ α σ ι ς,  και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει.

     Αλλ' ο ηρωικός άνθρωπος δεν δείχνεται εις την συντριβήν του μόνον, ή και εις την ετοιμότητα έστω προς συντριβήν. Ειδε­μή, η ηρωική αντίληψις θα ήτο ιδεώδες θανάτου μόνον όχι μορφή ζωής -και τι ζωής! Ο ηρωικός άνθρωπος και μόνος αυ­τός ζη  έ ν τ ο να  και  π λ ο ύ σ ι α  ολόκληρον την ζωήν. Αλ­λά το να ζήση έντονα δεν σημαίνει δι' αυτόν ό,τι συνήθως νοού­μεν με την έκφρασιν αυτήν: να δοκιμάζη άφθονα και δυνατά τας απολαύσεις και τας ηδονάς της Ζωής.

     Δεν τας αγνοεί βέβαια τας απολαύσεις της Ζωής ο ηρωικός άνθρωπος αλλά τας δοκιμάζει τόσον, όσον χρειάζεται να τας ξεπεράση, τας γνωρίζει τόσον, ώστε να εννοή, ότι κατά βά­θος παραλύουν μάλλον την δύναμιν του ανθρώπου, και ας τού χαρίζουν την ψευδαισθησίαν της εντατικότητος και της πλησμο­νής. Έπειτα, τας απολαύσεις αναζητεί εκείνος που ζητεί να πάρη από την Ζωήν, όχι εκείνος που έχει να της δώση - και σε πλουτίζει όχι το να παίρνης αλλά το να  δ ί δ η ς.

     Η έντονος αυτή ζωή είναι κατ' ανάγκην  π ο λ υ μ ε ­ρ ή ς,  τόσον πολυμερής, ώστε να την ευρίσκουν πολυπράγμονα όσοι μετρούν τον πλούτον των εκλεκτών φύσεων με την πενίαν της ιδικής των, όσους δεν αφήνει ο φθόνος ν' αναγνωρίσουν εις ένα σύγχρονόν των τον όλβον των αγαθών, που δεν έχουν εκεί­νοι. Ο ηρωικός άνθρωπος χαίρεται πολλάς μορφάς ζωής συγ­χρόνως, και τας χαίρεται όχι εξωτερικώς, σαν αισθητικόν θέαμα ή διά να ικανοποιήση την περιέργειάν του.  Μ έ σ α  τ ο υ  ζη όλας αυτάς τας μορφάς της Ζωής, τας αφομοιώνει μέσα του και τας αποδίδει με τον  προσωπικόν  του τρόπον. Η ψυχή του ομοιάζει μ' ένα έδαφος λιπαρόν και βαθύ, εις το οποίον κάθε σπόρος άνετα θ' ανθοβολήση και θα καρπίση. Έτσι μεταμορφώνεται, χωρίς να χάνη τον εαυτόν του. Ζη ταυτοχρόνως με πολλούς, όπως ο τραγικός ποιητής ο μεγαλοφυής, που ζη μέσ' απ' όλα του τα πρόσωπα, και όμως παραμένει ο ίδιος και ως ύπαρξις και ως διάνοια. Και δεν ζη μόνον πολλάς μορφάς Ζωής· συγκλονισμούς συγκλονίζεται πολλούς, συντριμμούς συντρίβε­ται πολλούς, μυρίους θανάτους αποθνήσκει.

     Αλλ' η πολυμέρεια αυτή δεν σημαίνει και  δ ι ά σ π α σ ι ν,  απώλειαν έρματος ατομικού, διάχυσιν και θόλωμα του πυρήνας της προσωπικότητας - αυτό συμβαίνει στους πολλούς, όταν ποτέ θελήσουν να είναι πολυμερείς. Διά τον ηρωικόν άνθρωπον η πολυμέρεια δεν αίρει τη συγκέντρωση· τη καθιστά ισχυρο­τέρα, την  α π ο δ ε ι κ ν ύ ε ι  ισχυροτέραν. Δεν θα ήτον ηρωικός άνθρωπος, αν δεν ήτο μία δυνατή προσωπικότης, και δυνατή προσωπικότης σημαίνει ισχυρόν κεντρικόν εγώ, που να συγκρατή τας ψυχικάς περιπετείας και τα εξωτερικά περι­στατικά, τα πετάγματα και τα ενδιαφέροντα εις μίαν σφικτο­δεμένην ενότητα όχι μόνον χρονικής διαδοχής, αλλά συνο­χής λογικής, αναγκαιότητος ηθικής.

     Η πολυμέρεια του ηρωικού ανθρώπου παρέχει πολλάκις την εντύπωσιν  αντιφατικότητος.  Είναι τόσον πλουσία η προσωπικότης του, ώστε το καθένα της μέρος, η καθεμία της πλευρά, θα ημπορούσε ν' αποτελή (και αποτελεί διά τους πολ­λούς) έναν αυτόνομον κόσμον, διαφορετικόν από τον κόσμον που θα ημπορούσε ν' αποδώση μία άλλη πλευρά του. Είναι λοι­πόν ν' άπορής πώς οι πολλοί τας ευρίσκουν ασυμβιβάστους; Αλλ' ο ηρωικός άνθρωπος δεν ομοιάζει με τους καλούς και φρονίμους αμαξάδες, οι οποίοι οδηγούν το αμαξάκι των «βραδέως αλλ' ασφαλώς» από τους δρόμους τους στρωτούς και τους ήσύχους προς το τέρμα, που άλλοι καθώρισαν. Με τον ηνίοχον ομοιάζει, που κυβερνά τέσσαρα, οκτώ ίσως θυμοειδή άλογα - και το καθένα των σπεύδει ασυγκράτητον προς αυτοβούλους κατευθύνσεις. Τα κυβερνά με δυνατό χέρι, χωρίς όμως και να εξουδετερώνη εκείνων την ορμητικότητα και την επαναστατι­κότητα. Ειδεμή, τί θέλγητρον θα είχε δι' αυτόν η ηνιοχεία; Το «βραδέως αλλ' ασφαλώς» δεν το ξέρει· λογαριάζει και τας πτώ­σεις, διότι μόνον όπου υπάρχουν πτώσεις δίδετ' ευκαιρία και ανυψώσεων.

     Πράγματι ο  π ό λ ε μ ο ς  κι ο  κ ί ν δ υ ν ο ς  είναι το στοιχείον του, η απαραίτητος τροφή του. Ο πόλεμος λέγω και η νίκη, όχ' η  ε π ι τ υ χ ί α.  Η επιτυχία δεν είναι πάντοτε νίκη· είναι νίκη εξωτερική, εξωτερικός πλουτισμός εις επιτεύγματα και κέρδη - να σαν τα ρεκόρ συγχρόνου αθλητού, που μετρούνται με δευτερόλεπτα και υφεκατοστόμετρα. Αλλ' ο ηρωικός ζητεί την νίκην εκείνου που χαίρεται το ότι επολέμησε, το ότι εκινδύνευσε, το ότι αντέστη την νίκην ως ευκαιρίαν μόνον να ζήση έντόνους και αγωνιώδεις στιγμάς. Και παρομοία νίκη συνυπάρχει κάλλιστα με την αποτυχίαν εις τους αντικειμενικούς σκοπούς, καθώς η αποτυχία των τριακοσίων εις τας Θερμοπύλας...

     'Αλλωστε γενικώς η επιτυχία είναι διά τον ηρωικόν άνθρω­πον μία λέξις, μία πραγματικότης ίσως -όχι  α ξ ί α.  Δεν την ξέρει, ούτε τον ξέρει εκείνη. Αν επίστευεν ολιγώτερον εις τον εαυτόν του, θα ήτο δι' αυτό απογοητευμένος. Αν επίστευεν ολι­γώτερον εις της Μοίρας την σοφίαν, θα ήτο απαισιόδοξος. Αλλ' επιτυχία σημαίνει πραγματοποίησις σκοπού, που ευρίσκετ' έξω μας, κι εκείνος έχει  μ έ σ α  τ ο υ  τον σκοπόν και το νόημα της υπάρξεώς του. Απέναντι αυτού τίποτε δεν μετρεί, ούτ' ή ζωή του ούτ' η ευτυχία του. Και τί μεγαλύτερον θα ημπορούσεν η επιτυχία να τού προσφέρη;

     Έπειτα η επιτυχία σημαίνει φρόνησιν, και η φρόνησις είναι προσαρμογή της ψυχής προς τα πράγματα,  κ α τ α β ι­ β α σ μ ό ς  δηλαδή και ολιγάρκειά της, διά να συμμορφωθή προς την καθημερινότητα του εξωτερικού κόσμου. Ενώ η σοφία και η αποστολή του ηρωικού είναι ν'  α ν α β ι β ά σ η  τα πράγματα προς την ψυχήν του, να τα γεμίση με νόημα τόσον, ώστε να γίνουν αντάξιά του. Δι' αυτό παρέχει την εντύπωσιν άφρονος κι  ε ί ν α ι  άφρων. Έχει την αφροσύνην του παιδιού, που στερείται την πολυύμνητον αυτήν πείραν της πραγματικότητας, η οποία είναι κατά βάθος όκνος και ολιγοπιστία. Ενώ το παιδί είναι παιδί, ακριβώς διότι πιστεύει, διότ' ημπορεί ακόμη να πιστεύη, ανεπιφύλακτα. Ο ηρωικός άνθρω­πος είν' ο αιωνίως νέος - τι να την κάνη την φρόνησιν; Είναι διά τους πεζούς και τους νοικοκυραίους, που βαδίζουν ήσυ­χα και ομαλά τον δρόμον της ζωής των. Εκείνος όμως δεν βα­δίζει· χορεύει.

     Αυτός είν' ο λόγος που θεωρείται και είναι άνθρωπος  α β ο ή θ η τ ο ς  εις την συνήθη πρακτικήν ζωήν. Και ένας άλλος λόγος: δεν έχει τη φρόνησιν να  δ υ σ π ι σ τ ή  προς τους γύ­ρω του. Να δυσπιστή προς τί; Διά ν' αποφύγη κινδύνους; Μα αυτούς είναι ακριβώς, που αναζητεί η ψυχή του. Τούς αναλαμβάνει όχι από επαγγελματικήν συνήθειαν η από βιοπορι­στικόν καταναγκασμόν -οι ακροβάται και οι θηριοδαμασταί θα ήσαν τότε οι ηρωικώτεροι των ανθρώπων- αλλ' ως εσωτερικήν προσταγήν της μοίρας του, ως το ιερώτερον δικαίωμα που τού δημιουργεί η υπεροχή του. Οι πολλοί καμαρώνουν δι' όσους κινδύνους απέφυγαν, όχι δι' όσους υπεβλήθησαν· περιγράφουν τας επιτυχίας, που επραγματοποίησαν, και υπερηφανεύονται διά την εξυπνάδα των. Αλλά διά τον ηρωικόν άνθρωπον, το εί­δαμεν: η επιτυχία δεν αποτελεί ούτε κριτήριον ούτε ιδεώδες· ιδεώδες του και κριτήριον: να ζήση δυνατός και ωραίος. Και είναι γενναιότερον και ωραιότερον ν' αδικηθής παρά ν' αδικήσης, να εξαπατηθής παρά να εξαπατήσης.

     'Αλλωστε προς τί να εξαπατήση; Εξαπατούν οι ετεροκεν­τρικοί, αυτοί που ασχολούνται διαρκώς με τους άλλους, διά να τούς αντιγράφουν ή να τούς φθονούν ή και τα δύο μαζί. Απασχολούνται κατ' ανάγκην, αφού δεν είναι τόσον πλούσιον το εγώ των, ώστε να τούς απασχολή εκείνο έντονα και ικανοποιητι­κά. Ο ηρωικός όμως αποτελεί ο ίδιος  κ έ ν τ ρ ο ν  τ ο υ  ε α υ ­τ ο ύ  τ ο υ,  ελεύθερος εις την απομόνωσίν του, αριστοκρατικός με την απόστασιν εις την οποίαν κρατεί τούς άλλους, απτόητος με το θάρρος της προσωπικής του γνώμης και της προσωπικής του ευθύνης, υπερήφανος μέσα εις το άβατον τέμενος της μο­ναξιάς του. Δι' αυτό δεν καταδέχεται να φθονή, μήτε να παρα­βγαίνη με τούς άλλους· δεν χρειάζεται να βεβαιώνη εις τον εαυτόν του μ' αυτό το μέσον, με την εξωτερικήν αναγνώρισίν του δηλαδή, την υπεροχήν του.

     Πουθενά δεν φαίνεται περισσότερον η  υ π ε ρ η φ ά ν ­ε ι α  του ηρωικού ανθρώπου, παρά εις τον τρόπον που δι­εξάγει τους λεγομένους αγώνας ιδεών. Δεν αποβλέπει ποτέ εις το να νικήση. Τι θα ειπή να νικήση; Να δεχθούν τας απόψεις του; Συμφορά! Ο ίδιος ξέρει τι τού εστοίχισεν ως που να κατα­λήξη εις αυτάς, τι  τ ό λ μ η  εχρειάσθη - sapere aude, λέγει ο αρχαίος ποιητής - τι εσωτερικήν  ω ρ ί μ α ν σ ι ν  προϋποθέτει. Έτσι, ανησυχεί μάλλον παρά ποθεί εκείνον, που θα τας δεχθή κατ' επιταγήν ή ως προϊόν μιας συντόμου συζητήσεως.

     Διά ν' αποκτήση μήπως  ο π α δ ο ύ ς;  Είν' αληθές, ότι πολλοί αισθάνονται την ανάγκην να κάνουν προπαγάνδαν διά τας ιδέας των, σαν να φοβούνται, ότι δεν θα είναι ορθαί, αν δεν τας ανεγνώριζαν και άλλοι, κατά το δυνατόν πολυαριθμότεροι. Αλλ' εκείνος γνωρίζει, ότι σημασίαν δεν έχει το περιεχόμε­νον των ιδεών ενός ανθρώπου, αλλ' η ψυχική δύναμις με την οποίαν τας κατέκτησε και τας κατέχει. Όχι το  τ ι  πιστεύεις, αλλά το  π ώ ς  πιστεύεις ό,τι πιστεύεις. Ότι τας θεμελιώδεις, τας ζωτικάς πεποιθήσεις σού ρυθμίζει κατά βάθος η μοίρα σου, όχι τανάπαλιν. Και η μοίρα σου είναι κάτι απολύτως προσωπι­κόν· δεν ημπορείς μήτε να το δανεισθής, μήτε να το δανείσης. Έπειτα τι σημαίνει διά τον ηρωικόν άνθρωπον ο αριθμός; Εκείνος θέλει, και ως πνευματικός άνθρωπος ακόμη, να εργάζεται, όχι να συνεργάζεται· είναι ανδρικώτερον...

     Έτσι κι όταν υπερασπίζη τας απόψεις του, δεν το κάνει διά να τας επιβάλη· αλλά διά να μείνη οποίος είναι. Και ακρι­βώς το να είναι οποίος είναι, αποτελεί εις τα μάτια των άλλων πολλάκις, αυτό και μόνον, πολεμικήν. Η ύπαρξίς του και μόνη εξεγείρει το μίσος· αρκεί να περιγράφη απλώς πώς είναι, και προκαλεί αντιπάθειαν· τόσον μεγάλον μέρος από το μέλλον αντιπροσωπεύει! Διότι το μέλλον είναι σκοτεινόν, και είν' ολίγοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι, οι πολλοί το φοβούνται, και ο φόβος των παίρνει πολλάκις την μορφήν αντιπαθείας.

     Κι όμως σπείρει άφθονα τα γεννήματα του νου του. Τα σπείρει, διότι δεν ημπορεί να κάνη διαφορετικά· όπως το δέν­τρον που τινάζει τούς καρπούς του σαν ωριμάσουν, είτ' ευρί­σκοντ' αποκάτω είτε όχι αυτοί που θα τούς είναι χρήσιμοι. Έ­τσι κι ο ηρωικός άνθρωπος: διδάσκει, παρασυρόμενος από την πίστιν του· ομιλεί περί αυτής, υποκύπτων εις την εσωτερικήν ορμήν ν' ανακοινώση -όχι ν' ανακοινώση·  ν α  τ ρ α γ ο υ δ ή σ η  μάλλον, την χαράν του και τους θησαυρούς του- να φωνάξη την αγάπην του, και διαβεβαιώνει κάθε φοράν το αγαπημένον του πρόσωπον πόσον τ' αγαπά, όχι διά να το πείση ούτε διότι φαν­τάζεται πως αμφιβάλλει, αλλά μόνον διότι ευχαριστείται ο ίδιος κάθε φοράν να τ' ακούη. Έτσι και ο ηρωικός άνθρωπος: είτε προφορικώς αναπτύσσει προς ένα κοινόν, είτε γράφει, κατά βάθος είν' ο ίδιος ακροατής και αναγνώστης του εαυτού του. Ομιλεί ενώπιον των άλλων, διά ν' ακούση ο ίδιος την φωνήν του δυνατώτερα, διαυγέστερα, συνειδητότερα.

     Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. Δι' αυτό σπαταλά τον εαυτόν του. Η ευτυχία του είναι  ν α   δ α π α ν ά,  ακριβέστε­ρον ακόμη:  ν α   δ α π α ν ά τ α ι.  Ανεξάντλητος όπως είναι, δεν ξέρει αριθμητικήν. Είναι τόσον πλούσιος, ώστε θ' αναπλη­ρώση εύκολα (το ξέρει) κάθε ζημίαν· προς τι λοιπόν να την υπο­λογίζη; Υπολογίζει ο πτωχός· ο πλούσιος κλείνει τα μάτια, απλώνει το χέρι, και σκορπά... Όσα και να σκορπίση, πάντοτ' εκ του περισσεύματος θα είναι.

     Εκ του περισσεύματος αντλεί κι η μεγαλοδωρία του ηρωικού ανθρώπου. Αφρόντιστα και αδίστακτα σπαταλά τα πλούτη του, την δραστηριότητά του, την υγείαν του, την ρωμαλεότητα της ψυχής και του νου του. Σκορπά την αγάπην του χωρίς ανταλλάγματα, έτοιμος να πληρώση εκείνους που θα θελήσουν να την δεχθούν. Σκορπά τας συγκινήσεις, τους ενθουσιασμούς και την φλόγα, τα κάλλη και τα ρίγη της ψυχής του και είναι τόσον πολλά τα πολύτιμ' αυτά πετράδια, ώστε ο πτωχός και ο κακός υποπτεύουν πως θα πρέπει κίβδηλα να είναι· ειδεμή, θα τα εμοίραζεν έτσι, τόσον αμέριμνα, τόσον αλύπητα; Σκορπά του νου του τα γεννήματα, που είναι δι' αυτόν βιώματα ψυχής, χωρίς να κατοχυρώνη συγγραφικώς την πατρότητά των, να έτσι σαν τον ήλιον που ακτινοβολεί παντού το φως του. Κι ο ήλιος δεν έχει μετρητήν του φωτός· έχουν αι ηλεκτρικαί εταιρείαι μόνον.

     Και είν' η χαρά του να σκορπά: όλα τ' αγαθά της γης τα εκτιμά όχι ως  κ τ ή μ α τ α,  αλλ' ως  χ ρ ή μ α τ α  (με την αρχαίαν σημασίαν της λέξεως εκ του χρώμαι), ως δαπανήματα δηλαδή. Ή μάλλον πιστεύει πως αγαθά δεν είναι·  γ ί ν ο ν τ α ι  αγαθά, αφ' ης στιγμής και εφ' όσον δαπανώνται.

     Εις την εργασίαν καθυποβάλλεται με ανεπιφύλακτον προ­θυμίαν. Την δέχεται αυτονόητα και χαρωπά, αφού είναι κάτι βαρύ και δύσκολον, αφού ζωή σημαίνει δι' αυτόν δράσις και κά­ματος. Εργάζεται από την επιθυμίαν να χρησιμοποιή τας δυνά­μεις του σώματος και της ψυχής εις έργα δύσκολα, εργάζετ' αισθητικώς, καθώς ένας αθλητής.

     Το ίδιον και εις την πνευματικήν του εργασίαν: Δεν μελετά διά να γράψη ένα βιβλίον - η σκέψις είναι δι' αυτόν κάτι που το ζη, όχι κάτι που το γράφει - ή διά να επιτύχη εν αξίωμα. Μέσα του θέλει να πλουτίση, να πλουτίση ακόμη με την χαράν που δί­δει ένα δύσκολον ζήτημα. Προχείρως έτσι σκορπά ένα πλήθος προσωπικών στοχασμών (προσωπικών και όταν έχη απ' άλλους λάβει την αφετηρίαν της σκέψεως), που ένας άλλος θα επροφύ­λασσε ζηλοτύπως. Μα ο ηρωικός άνθρωπος αγνοεί την ζηλοτυ­πίαν.

     Κι είναι φυσικόν· αφού διατηρεί ζωντανά και καθαρά τα χαρίσματα του γνησίου αριστοκράτου: την μοναξιά του, το αίσθημα της ανεπιμειξίας, το θάρρος και την ικανότητα προς πε­ριφρόνησιν, τας μακροχρονίους αφοσιώσεις, την αρχοντικήν μεγαλοδωρίαν. Προ παντός το αίσθημα της προσωπικής τιμής, ενώπιον της οποίας όλα τ' άλλα, πλούτος και μόρφωσις, εξουσία και υγεία, είν' ένα μηδέν.

     Η ζωή ενός ανθρώπου, καθώς αυτού που περιέγραψα, δεν ημπορεί παρά να είναι  σύντομος. Σύντομος όχι πάντοτε με την κοινήν σημασίαν· ημπορεί κάποτε να ζήση και πολλά χρό­νια, αλλά πάντα θα είν' ολίγα, σχετικώς με την πλησμονήν της ζωτικότητός του. Άλλωστ' η ηλικία είναι κάτι σχετικόν· δεν μετρείται πάντως με την διάρκειαν, με το περιεχόμενόν της μετρείται. Είν' έννοια ηθική, όχι αστρονομική.

     Συνήθως όμως είναι σύντομος και υπό την συνήθη χρήσιν της λέξεως. Σύντομος, διότι ο ηρωικός άνθρωπος περνά ολόκληρον την ζωήν του εις το πολυκίνδυνον μέτωπον του πολέμου. Σύντομος διότι πάντοτε είναι, από την μοίραν του και μόνην οδηγούμενος, ε ρ α σ ι θ ά ν α τ ο ς.

     Βαδίζει προς τον θάνατον όχι διά ν' αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του. Ο ηρωικός άνθρωπος δεν  υ φ ί σ τ α τ α ι  τον θάνατον. Δι' αυτόν και ο θάνατος ακόμη δεν είναι  π ά σ χ ε ι ν,  είναι  π ρ ά τ τ ε ι ν.  Είναι η τελευταία πράξις, με την οποίαν επισφραγίζει όλας του τας άλλας πράξεις. Τούς δίδει αυτή το νόημα· διότι και η Ζωή όλη είναι μία διαρκής αρχή, και η αρχή το νόημά της αντλεί από το τέλος, του οποίου είν' η αρχή. Και είναι το τέλος ο θάνατος, αλλά και η τελείωσις.

     Αλλ' ο πληθωρισμός της ζωής είναι τόσος μέσα του, ώστε και ο θάνατός του δεν είν' εκμηδένισις πλέον. Μεστώνει από περιεχόμενον, από ηθικήν αναγκαιότητα, πλημμυρίζει από την χαράν και την ωραιότητα μιας τελευταίας νίκης - παρόμοια με τον ήλιον, ο οποίος, κλίνων προς την δύσιν, ενδύεται την πορ­φυράν του μεγαλοπρέπειαν.

     Αν θα είν' εκούσιος ο θάνατος ή ακούσιος, δεν έχει σημα­σίαν. Διά τον ηρωικόν άνθρωπον ο θάνατος είναι πάντοτ'  ε ­κ ο ύ σ ι ο ς,  αφού ο δρόμος, που συνειδητά εδιάλεξε και βαδί­ζει, μοιραίως και αναγκαίως οδηγεί προς τα εκεί. Άλλωστε δια­λέγει συνήθως ο ίδιος τον θάνατόν του και την ώραν του, με την εσώψυχον πίστιν ότι δικαίωμά του απόλυτον είναι: Αν θέλης να γεννηθής και πότε θέλεις να γεννηθής, δεν εξαρτάτ' από την συγκατάθεσίν σου· το να φύγης όμως από την Ζωήν και πότε να φύγης, αυτό αφήκεν ο Θεός εις την ιδικήν σου, την υπεύθυνον διαγνώμην. Και είναι βαρεία και δύσκολος αυτή η ευθύνη - διά τούτο και η ορμή προς αυτοσυντηρησίαν είναι τόσον ισχυρά.

     Αλλ' εκούσιος ή ακούσιος ο θάνατος του ήρωος, είναι πάντοτε μία έκρηξις ηφαιστείου. Να έτσι εξαφνικά σπα το δο­χείον της ζωής του, συντρίβεται και συντρίβει όλα γύρω του, φλέγεται και φλέγει, φωτίζεται και φωτίζει - και τρομάζουν οι δειλοί και ταπεινοί και φθονεροί. Οργή Κυρίου...

ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΝΕΟΚΛΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΙΔΕΑΣ

Η οικονομιστική εποχή μας καταδεικνύει όσο ποτέ άλλοτε την σύγχρονη τραγωδία του Ελληνισμού, την έλλειψη πνευματικών ανθρώπων. Αυτών που θα ζυμώσουν τις ιδέες με την κοινωνία, που θα αφυπνίσουν, θα εγείρουν συνειδήσεις, θα δώσουν ιδεώδη και όραμα σε μια κοινωνία η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδεύει στην απόλυτη καταστροφή της.

Κατά παράδοξο τρόπο η ελληνική ιστορία φαντάζει να κάνει έναν κύκλο. Συνθήκες και γεγονότα επανεμφανίζονται και επαναλαμβάνονται, δείχνοντας το αναλλοίωτο της ιστορικής διαδρομής, αλλά και την τραγική μοίρα του Ελληνισμού που δυστυχώς ακόμη δεν κατάφερε να ξεφύγει από τα δεσμά του πολιτικάντικου μικροελλαδισμού. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στις πρώτες δεκαετίες ζωής του νεοελληνικού κρατιδίου.

Τα δείνα που γνώρισε ο Ελληνισμός από την ξενοκρατία και την κομματοκρατία από το 1844 έως την αρχή του 20ου αιώνος είναι μεγάλα, και εν πολλοίς ακόμη χαρακτηριστικά στην πολιτική ζωή. Η Ελλάς τότε, απομονωμένη διεθνώς, ανίκανη να υποστηρίξει τα εθνικά της δίκαια, με ένα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο, ανίκανο, πατριδοκάπηλο και ξενόδουλο, με μια κοινωνία «ψωροκώσταινα».

Μέσα στις συνθήκες αυτές αναδεικνύεται και δρα ένας μεγάλος Έλληνας φωτοδότης, ο Νεοκλής Καζάζης, ο οποίος αντιλαμβανόμενος της ανικανότητα του πολιτικού συστήματος, και εμπνεόμενος από την Μεγάλη Ιδέα, θα σηματοδοτήσει με τις ιδέες του την μετέπειτα πνευματική ανόρθωση του Νέου Ελληνισμού.…

Ο Καζάζης και η εποχή του

Γεννημένος στην Λέσβο το 1849, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το 1870 αναγορεύθηκε διδάκτορα της Νομικής Σχολής. Μετά έξι χρόνια μεταπτυχιακών σπουδών στην Γερμανία και την Γαλλία, όπου και ζυμώθηκε με τις εθνικές ιδέες του ευρωπαϊκού εθνικισμού, επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάσθηκε ως κρατικός λειτουργός και καθηγητής φιλοσοφίας του δικαίου και πολιτικής οικονομίας στην Αθήνα. Χαρακτηριστικό είναι πως το 1902 εξελέγη πρύτανις του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1910 εγκατέλειψε την ακαδημαϊκή του καριέρα για να αφοσιωθεί στον πολιτικό αγώνα.

Προσωπικότητα ισχυρή και πνευματώδης, ο Καζάζης γρήγορα αντιλαμβάνεται το πολιτικό και εθνικό αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί το θνησιγενές ελληνικό κρατίδιο. Μέσα σε ένα κλίμα άκρατου πολιτικαντισμού και ξενοδουλείας στον πολιτικό στίβο και φτώχειας, ανέχειας και αναλφαβητισμού στο μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ο Καζάζης δεν αργεί για να καταλάβει πως αυτή η κατάσταση αυτή δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην εθνική καταστροφή. Πράγματι είναι χαρακτηριστικό πως ο Καζάζης δικαιώθηκε στις βασικές του προβλέψεις. Την εθνική καταστροφή του 1897 την επανάσταση του Στρατού εναντίον το πολιτικών το 1909, και τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Ο Καζάζης μπορεί να τοποθετηθεί στην έναρξη ενός πνευματικού κινήματος εθνικής αφύπνισης το οποίο εκφράστηκε κυρίως μετά την τραγωδία του 1897. Πρόδρομος του κινήματος αυτού ο Καζάζης εκφράζει ένα πρωτοποριακό για την εποχή του σύστημα ιδεών το οποίο στηρίζεται αφ’ ενός μεν στην ανάγκη θεμελίωσης της Μεγάλης Ιδέας ως βασικού και αναγκαίου ιδεώδους του ελληνικού κράτους, και αφ’ εταίρου δε στην απόρριψη του κοινοβουλευτικού συστήματος ως θεσμού επίκτητου για την ελληνική πολιτική, και διεφθαρμένου λόγω της ψηφοθηρίας και της ξενοδουλείας των κοινοβουλευτικών πολιτικών. Επιπλέον είναι χαρακτηριστικό πως υπήρξε μεν ένας πρωτοπόρος νεοέλληνας ιδεαλιστής, αλλά τις ιδέες του δεν τις εξήντλησε σε έναν ακαδημαϊκού τύπου αγώνα. Πολιτεύτηκε ενεργά στον πολιτικό βίο, αλλά ηγήθηκε και της Εταιρείας «Ελληνισμός» μετέχοντας στην πνευματική αφύπνιση, αγωνιστική συλλογικότητα των επιφανών Ελλήνων της εποχής.…

Εταιρεία «Ελληνισμός»

Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνος παρατηρείται στους αστικούς αθηναϊκούς κυρίως κύκλους η οργάνωση διαφόρων «εταιρειών», συλλόγων δηλαδή εθνικής προσπάθειας. Βασικά τους στελέχη ήταν κυρίως οι αξιωματικοί (Εθνική Εταιρεία), άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων, και οικονομικοί παράγοντες. Η εταιρεία «Ελληνισμός» ήταν ουσιαστικά μια εθνικιστική οργάνωση, η οποία προσπάθησε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική και εθνική ζωή. Συστάθηκε το 1892 με πρόεδρο τον καθηγητή Γ. Κρέμο και από το 1894 ο Καζάζης αναλαμβάνει πρόεδρος και αρχίζει έντονη δράση, τόσο στον ελλαδικό χώρο όσο και στον αλύτρωτο ελληνισμό και στην ομογένεια της Ευρώπης.

Η οργάνωση εξέδιδε την εφημερίδα και το περιοδικό «Ελληνισμός», τα οποία μάλιστα κατά καιρούς κυκλοφορούσαν και στην αγγλική, γερμανική και γαλλική γλώσσα. Η ιδεολογική προσφορά της εταιρείας, υπό την ηγετική καθοδήγηση του Καζάζη, ήταν μεγάλη και πρωτόγνωρη. Θεμελίωσε τους δυο άξονες των ιδεών και της δράσης της αφ’ ενός μεν στην Μεγάλη Ιδέα ως εθνικού πεπρωμένου, αφ’ ετέρου δε στον αντικοινοβουλευτισμό ως πολιτική θέση. Ο «Ελληνισμός» έθετε ως βάση της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής την ενίσχυση του Στρατού για την απελευθέρωση των υπόδουλων εδαφών. Η Εταιρεία είχε στενές σχέσεις με τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο αλλά και με εργατικές και συντεχνιακές οργανώσεις στην Αθήνα.

Ο Καζάζης μέσω του «Ελληνισμού» παρουσίασε μέσα από τα άρθρα, τα βιβλία, τις διαλέξεις αλλά και το πρόγραμμα της οργάνωσης ένα ολοκληρωμένο ιδεολογικό σύστημα, αλλά και επιπλέον ένα θεμελιωμένο πολιτικό και κρατικό σύστημα με θέσεις για όλους τους τομείς της δημοσίας ζωής. Στην συνέχεια θα εστιάσουμε στους ιδεολογικούς άξονες της οργάνωσης, την Μεγάλη Ιδέα και τον αντικοινοβουλευτισμό

Ελληνισμός και Μεγάλη Ιδέα

Για πρώτη φόρα στην νεοελληνική ιστορία η εθνικιστική κοσμοθεωρία εκφράζεται συστηματικά μέσω του Καζάζη, όχι μόνον όσον αφορά τον Ελληνικό Εθνικισμό, αλλά και παρουσιάζοντας δομικές θέσεις οι οποίες θα καταστούν στο μέλλον βασικοί άξονες των εθνικιστικών επαναστάσεων της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης. Έθνος, Φυλή, Κράτος, ζωτικός χώρος, αντικοινοβουλευτισμός.

Γράφει χαρακτηριστικά «Η ελληνική φυλή διαφυλάττει άπαντα σχεδόν τα χαρακτηριστικά της φυλής των κλασσικών χρόνων» και συνεχίζει «υφίστανται αναλλοίωτα και αδιάφθορα τα συστατικά του αίματος των ανδρών εκείνων». Ο εθνικισμός του Καζάζη συνεπώς ξεκινά από την βασική προϋπόθεση της εθνικιστικής ιδεολογίας που δεν είναι άλλη από την φυλετική συνέχεια.

Όπως γράφει ο Γ. Κόκκινος, για τον Καζάζη ο Εθνικισμός βασίζεται στην φυσική και οργανική σχέση που συνδέει το άτομο προς τα όμοια και συγγενή αυτώ όντα κατά τρόπον ώστε το άτομο να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως στοιχειακή μονάδα ενός ενιαίου οργανισμού, ταγμένη για να υπηρετεί την αέναη αναπαραγωγή του συνόλου. Καθίσταται σαφές συνεπώς πως ο Εθνισμός του Καζάζη βασίζεται επιπλέον και στην κοινωνική συνοχή, σε μια κοινωνική και λαϊκή βάση όπου το σύνολο εθνικό σύνολο υπερβαίνει το άτομο. Λαϊκός εθνικισμός σε αντίθεση με τον κοινοβουλευτικό ατομικισμό όπως εκείνος αναπτύχτηκε στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Επιπλέον για τον Καζάζη η ενότητα του Έθνους πρέπει να έχει πνευματικό, ηθικό και μεταφυσικό περιεχόμενο, ενώ εξειδικεύει όσον αφορά την ενότητα του λαού η οποία επιτυγχάνεται δια μέσω της πολιτικής ισχύος.

Είναι χαρακτηριστικό πως στον αξιακό εθνικισμό του Καζάζη θεμελιώδη θέση κατέχει η δύναμη του κράτους ως οργανικής οντότητας, κάτι το οποίο συναντάμε στην νεότερη ιστορία πρώτα στον Καποδίστρια. Έτσι λοιπόν το κράτος αποτελεί το κέντρο της εθνικής ζωής την ίδια την συνείδηση του έθνους, την συλλογική ταυτότητα και την πολιτική ισχύ. Η θεωρεία του κρατισμού η οποία είναι κεντρικός άξονας στα εθνικιστικά καθεστώτα της Ευρώπης του Μεσοπόλεμου εκφράζεται στον Καζάζη υπό την έννοια πως η βιολογική, ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα τους έθνους μένει αδρανής αν δεν μετατρέπεται σε κρατική υπόσταση και πολιτική δύναμη....

Η θεωρία του ζωτικού χώρου, κυρίαρχη και αυτή όπως η φυλετική συνέχεια και ο κρατισμός στα εθνικά καθεστώτα του Μεσοπολέμου, εκφράζεται στις ιδέες του Καζάζη μέσω της Μεγάλης Ιδέας. Γράφει χαρακτηριστικά ο Γ. Κόκκινος «ο Καζάζης συγκροτεί τον αλυτρωτισμό (sic) του στην βάση της ταξινόμησης του Ελληνισμού σε τρεις επιμέρους κατηγορίες που αρθρώνονται μεταξύ τους σε ένα σύστημα επάλληλων και ομόκεντρων κύκλων» Έτσι λοιπόν ο Ελληνισμός του ελευθέρου κράτους αποτελεί τον κεντρικότερο και μικρότερο κύκλο, ο αλύτρωτος Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, των Βαλκανίων, του Αιγαίου, της Κρήτης και της Κύπρου αποτελούν τον μεσαίο κύκλο ως υπόδουλοι Έλληνες, και ο τρίτος και ευρύτερος κύκλος περιλαμβάνει τους Έλληνες της διασποράς.

Η δράση του Καζάζη για την διάδοση της Μεγάλης Ιδέας ιδίως μετά το 1880, έρχεται σε μια εποχή κατά την οποία τόσο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, όσο και ο λαός βρίσκονται σε αδράνεια για το εθνικό αυτό ζήτημα. Ξεκινά μια διεθνή εκστρατεία ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης, με διαλέξεις, άρθρα συγγραφή βιβλίων, υπερασπιζόμενος τα ελληνικά δίκαια των αλυτρώτων Ελλήνων. Ειδικά σε μια εποχή που η βουλγαρική προπαγάνδα στην Μακεδονία αρχίζει να λαμβάνει διαστάσεις πογκρόμ, ο Καζάζης αναδεικνύει το Μακεδονικό ως θεμελιώδη άξονα της Μεγάλης Ιδέας, θεωρώντας την Μακεδονία ως εφαλτήριο για την ελληνική εξάπλωση και απελευθέρωση της Μικράς Ασίας. Για τον Καζάζη η εξωτερική πολιτική οφείλει να βασίζεται τόσο στην οικονομική και πολιτισμική διείσδυση του Ελληνισμού στα Βαλκάνια, και στην διπλωματία, όσο και στην εδραίωση της πολιτικής «πυρός και σιδήρου» δηλαδή της στρατιωτικής ισχύος του κράτους.…

Κριτική στον Κοινοβουλευτισμό

Ο «Ελληνισμός» μέσα από τα άρθρα του Καζάζη παρουσίασε για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας ένα ολοκληρωμένο σύστημα πολιτικής αντίθεσης προς τον κοινοβουλευτισμό. Μάλιστα είναι η πρώτη συλλογική (με την μορφή εταιρείας) αντίδραση, αν εξαιρέσουμε τον Εθνικό Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια, ο οποίος υπήρξε δηλωμένος εχθρός της δημοκρατίας.

Για τον Καζάζη το κοινοβουλευτικό καθεστώς αποτελούσε την πηγή όλων των προβλημάτων του κράτους, λόγω της διαφθοράς στους δημοσίους λειτουργούς, της ανικανότητα των βουλευτών, της εξάρτηση των κομμάτων από το κεφάλαιο και τους ξένους παράγοντες, και της ονοματοκρατίας η οποία διχάζει τον λαό.

Επηρεασμένος από τον Fichte και τα πορίσματα της ιστορικής Σχόλης του Δικαίου, ο Καζάζης ουσιαστικά αμφισβητεί τον αυτοφυή χαρακτήρα του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος στην Ελλάδα, θεωρώντας το ως παρείσακτο και ξένο ως προς την ιστορική, πολιτική, και πολιτιστική εξέλιξη του ελληνικού λαού. Ο κοινοβουλευτισμός εξυπηρετεί κατά τον Καζάζη τους μηχανισμούς πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου και της πολιτικής ολιγαρχίας, και συντελεί στην αλλοτρίωση και τον φενακισμό της εκλογικής μάζας. Επιπλέον προβλέπει πως η δημοκρατική εξαχρείωση φέρνει όλο και πλησιεστέρα τον κομμουνιστικό κίνδυνο, θέση την οποία συναντούμε αργότερα και στον Ι. Μέταξα. Λέγει χαρακτηριστικά ο Καζάζης «Ο κοινοβουλευτισμός εχρεωκόπησεν αυτός εξ αυτού, αλλά μετ’ αυτού εχρεωκόοπησεν και το ελληνικόν κράτος».

Αντίθετα ο «Ελληνισμός» πρότεινε την συνταγματική μεταβολή, κατά την οποία την θέση του κοινοβουλευτικού κράτους θα λάβει το εθνικό συγκεντρωτικό κράτος. Ο Καζάζης εκφράζει την θεωρεία περί των εκλεκτών (elite) οι οποίο αποτελούν την φυσική ηγεσία ενός λαού και έχουν χρέος να ηγούνται προς όφελος του λαού και του κράτους. Μέσω της εκλεκτής μειοψηφίας αναδεικνύεται ο Αρχηγός, η ισχυρή προσωπικότητα η οποία ηγείται του κράτους.

Αποτίμηση

Η αξία του έργου του Καζάζη έγκειται πως είναι ο πρώτος που παρουσιάζει με συστηματικό τρόπο στην νεοελληνική ιστορία ένα ολοκληρωμένο σύστημα της εθνικιστικής ιδεολογίας, βασιζόμενος μάλιστα στην ιστορική παράδοση του ελληνικού έθνους, αλλά και ταυτότητας των αλυτρώτων Ελλήνων δίνοντας έτσι το σημειολογία των «σκλάβων αδελφών». Επιπλέον πολλές από τις ιδέες του τις συναντούμε στην ιδεολογικοί έκρηξη του Μεσοπολέμου στην Ευρώπη, στις εκατοντάδες μεσοπολεμικές εθνικιστικές οργάνωσης της Ελλάδας, και σαφώς στην ιδεολογική έκφραση του Ι. Μεταξά. Ο Καζάζης αν και για πολλούς άγνωστος, υπήρξε αναμφίβολα ένας πρωτοπόρος απόστολος της εθνικής ιδέας....

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΚΟΙΝΟΝ - ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

ΚΥΡΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΗ ΜΙΛΕΙ.

Γῆ ὡραιοτάτη καὶ Θειοτάτη, Γῆ τελεία ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ἡ Μητέρα Ἑλληνικὴ Γῆ, ἀνέδωσε καρπὸν ὅμοιον. Ὁμοίως Ὡραῖον καὶ ὁμοίως Θεῖον. Πᾶσα Γῆ ἐκφράζει ἑαυτὴν δ᾿ ὅλων τῶν ὑλικῶν της, δι᾿ ὅλων τῶν ζωϊκῶν μορφῶν καὶ ὅλων τῶν φαινομένων της, ἀπὸ τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν βουνῶν καὶ τῶν φυτῶν καὶ τῶν ζῴων μέχρι τῶν παραμικροτέρων ἀποχρώσεων τῶν δύσεών της καὶ τῶν τριχωμάτων τῶν γατιῶν της, ἀπὸ τῶν λεπτοτέρων ἀνθυλλίων μέχρι τῶν λεπτοτάτων ἐκδηλώσεων τοῦ ἀνωτάτου Ζῴου, δι᾿ οὗ κάθε μία κατορθώνει τὴν Αὐτοσυνείδησίν της, τοῦ κατ' εὐφημισμὸν αὐτοκαλουμένου: Ἀνθρώπου.

Διότι εἶνε ἀνυπόφορον πλέον νὰ γίνεται αἴφνης λόγος περὶ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς βαθείας χριστιανικότητος -ὁ λόγος τὸ φέρει- ἑνὸς Ἄγγλου ἀρχιεπισκόπου, χωρὶς πρὶν νὰ ἔχῃ ἀποδειχθῇ, ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ χριστιανικότης τοῦ ἀγγλικοῦ καπροδοντομπαλοσκύλου. Καὶ θὰ εἶνε πάντα γελοία ἡ ἀνθρωποειδὴς σκέψις, μὴ βλέπουσα ὅτι εἶνε ἡ ἰδία τρίχα τοῦ ἀγριοχοίρου τῶν Γερμανικῶν σκοταδομουχλοδρυμῶν, ἡ ταυτοτάτη, ποὺ φυτρώνει καὶ ἐπάνω στὴν δαιμονία καράφλα κάθε Μπίσμαρκ.

Κατὰ ταῦτα καὶ ἡ Ἑλλ. Γῆ ἐγέννησε Ζῷον Ἑλληνικόν, τὸν Ἕλληνα: ΕΜΑΣ. Καὶ ὅπως συνέβη καὶ ἔτυχεν ἡ Γῆ αὐτή μας, νὰ εἶνε ἡ ἡμερωτέρα, ἡ φιλανθρωποτέρα γῆ τοῦ πλανήτου αὐτοῦ, καὶ τὸ Ζῷον αὐτὸ ποὺ ἐγέννησεν ἔτυχε νὰ εἶνε ὁ: ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Ἡ Ἑλλ. ΓΗ διψᾷ ἐκδίκησιν, διὰ τοὺς ἀτιμασμοὺς αἰώνων, ἀπὸ Βαρβάρους Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἀπὸ Ξένους καὶ ἰθαγενεῖς.

Κάκιστα καὶ ἀδιάντροπα, ἀποδίδεται ὁ τίτλος Ἄνθρωπος, ὑπὸ τῆς χονδροκοπικῆς Ἐπιστήμης, εἰς τὰ ὁμοιοφανῆ Ζωολογικὰ προϊόντα τῶν ἄλλων Γαιῶν, ἐνῷ ὅλαι αἱ ἄλλαι, δὲν κατόρθωσαν νὰ παραγάγουν ποτέ των ἕως τώρα, τίποτε ἄλλο ὡς ἀνώτερον Ζῷον των ἀπὸ τὸν: ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΗ. Καὶ τῶν καλυτέρων ἐξ αὐτῶν, τοῦ Ζῴου των αἱ ἐκδηλώσεις, κατὰ τὰς ἀκροτάτας των ἀκμάς, ἔμειναν πάντα, μένουν καὶ ΘΑ μένουν, ἐκδηλώσεις Ἀνθρωποειδεῖς. Καὶ αἱ τελειότεροι ἐκδηλώσεις, τῶν τελειοτέρων των Ζῴων, ποὺ βάζουν ὅλα τὰ δυνατά των διὰ νὰ ἀνθρωπίσουν, εἰς ἁπλῆν ἐξέτασιν ἀποδεικνύονται καθαρότατα καὶ αὐταὶ Ἀνθρωποειδεῖς. Καὶ ταῦτα κατὰ φύσιν. Διότι ὁ ἀνθρωποειδὴς διαφέρει τοῦ Ἀνθρώπου εἰς τὰς λεπτὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς, ὅσον σωματικῶς καὶ μορφολογικῶς ὁ πίθηκος ἀπὸ τὸν Ἄνθρωπον.

Αἱ γραμμαὶ αὐταὶ δὲν ἔχουν καμμίαν συγγένειαν μὲ τὸν ψωμοζήτην κόλακα, τὸν φουσκολόγον καὶ ἀεροκοπανικὸν πατριωτισμὸν τοῦ ψοφοῦντος πρώτου αἰῶνος, τὸν πρόρριζα ξεπατώσιμον, διὰ νὰ γλυτώσῃ ἡ Φυλή. Καὶ τίποτε τὸ ἀφύσικον ἢ παράξενον δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτάς. Διότι διὰ πάντα μὴ ἐκ γενετῆς γκαβοκουφάλαλον, εἶνε τὸ ἁπλούστερον καὶ φυσικώτερον τῶν πραγμάτων: Ἡ Ὡραιοτέρα Γῆ νὰ ἀποδίδει τὸ Ὡραιότερον Ἄνθος.

Πρόχειρος ἀπόδειξις αὐτῶν, μία ἐδῶ, τὸ ΕΝΔΥΜΑ. Μόνον ὁ Ἕλλην ἔκαμε φόρεμα διὰ τὸν Ἄνθρωπον -διότι ἦτο Ἄνθρωπος- ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ. Ὅλοι οἱ ἄλλοι Λαοὶ καὶ Πολιτισμοὶ μαζὺ μὲ τοὺς τώρα, ἀδυνατοῦν νὰ φτιάσουν ἕνα τουλάχιστον, ἅπαξ, φόρεμα μὴ γελοῖον, μὴ Ζουλουδικὸν καὶ Ἀγριάνθρωπον.

Ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Ζῴου, ἡ ἱστορία τοῦ Ἕλληνος -τοῦ ΑΝΘΡΩΠΟΥ- καὶ γενικῶς ἡ ἱστορία τοῦ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, δηλαδὴ τῆς Φυλῆς μας, κρύβεται καὶ χάνεται ἀκόμη εἰς τὰ σκότη τῆς κοντῆς καὶ ξεχασμένης μνήμης τῆς Ἑλληνικῆς καὶ τῆς Οἰκουμενικῆς. Ἀλλὰ παρ᾿ ὅλας τὰς δυσπιστίας της, ἡ Χονδροκέφαλη καὶ στενοκέφαλη Φραγκοσοφία, χθὲς μόλις ἔφθασε τέλος μέχρι Μυκηνῶν, ἀφοῦ ἐδέησε διὰ νὰ πεισθῇ, νὰ πιάσῃ μὲ τὰ χέρια της τὰ κέρατα τοῦ σοβαροῦ Ἀγαμέμνονος, σήμερον μέχρι Κνωσσοῦ. Ἀλλὰ τὰ θεωρούμενα ἀπώτατα αὐτὰ σημεῖα, δὲν εἶνε παρὰ τὰ πρῶτα ἐρευνητικὰ μπουσουλίσματα, πρὸς τὰ μεγάλα πίσω βάθη τῶν αἰώνων, ἀπὸ τῶν ὁποίων θὰ προκύψουν ἀσφαλῶς, αἱ πηγαὶ καὶ ἐκβολαί τῆς ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ.

Δὲν θὰ κρίνετε Σεῖς οἱ Φράγκοι -τὰ χθεσινὰ Ἀγριογούρουνα- Ἐμᾶς, ἀλλ᾿ Ἐμεῖς θὰ κρίνωμε Σᾶς καὶ τὸν Πολιτισμόν σας.

Ὅλα τὰ μέχρις ὥρας μυθιστορεύματα περὶ ἀρχικῶν Φυλῶν, περὶ καταγωγῆς τῶν ἄλλων καὶ ἠμῶν καὶ περὶ τῶν ἀνακατεμάτων ὅλων αὐτῶν, εἶνε Νεανικῆς Ἐπιστήμης σαλιαρίσματα, διὰ τὰ ὁποῖα θὰ γελᾷ καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια αὔριον, ὅπως γελᾷ κάθε ἡμέραν, διὰ τὰ κάθε χθεσινά της. Ὅταν ἡ μικρὴ αὐτὴ Παλαβὴ θὰ φορέσῃ μακρυὰ φορέματα, θὰ ἀναζητήσῃ βεβαίως τὰ καθαρὰ χαρακτηριστικὰ καὶ ξεχωριστικά, τὰς πηγᾶς μιᾶς: Ἑλληνικῆς Ἀνθρωπότητος. Διότι περὶ αὐτοῦ πρόκειται. Τὰ δὲ ὅρια τῆς Καρδίας τοῦ Πυρῆνος τῆς Ἀνθρωπότητος αὐτῆς, δὲν θὰ τὰ δώσῃ κανένας Φράγκος Σπαθᾶς ἢ Πολιτικὸς ἢ Ψευτοφυλλαδᾶς. Τὰ φυσικὰ ὅρια τὰ αἰωνίως ἀληθινά, τὰ ἔχει πάντα μπροστὰ στὰ στραβὰ τοῦ καθενὸς ἡ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΛΩΡΙΣ.

Ἀλλὰ καὶ ἀπ᾿ αὐτῆς τῆς διασωθείσης, λεγομένης Μυθολογίας τῆς Φυλῆς μας -Κοντινωτάτης Πραγματικῆς Ἱστορίας- Ἑλληνικὴ Γῆ, Φυλὴ καὶ Ἕλλην, ξεχωρίζονται γράφονται καὶ χαρακτηρίζονται κατὰ τὰ πάντα, μὲ δυνατωτάτην καὶ καθαρωτάτην γραμμὴν ὁλοφάνερον καὶ εἰς στραβῶν ἁφήν: Γραμμὴν καθαρωτάτην ἀττικοῦ ἀναγλύφου.

Καὶ εἶνε ΝΤΡΟΠΗ βαθυτάτη, διὰ τὴν Φυλήν, νὰ μὴν ἔχῃ καθαρίσῃ ἀκόμα οὔτε τὰ πράγματα αὐτά.

Ναί. Μὲ τόσον καθαροτάτην γραμμήν, ὥστε αὐτὸς ὁ Ὅμηρος στὸν παλαιότατο καιρό του, χωρὶς νὰ εἶνε ἡ δουλειά του, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλῃ, καὶ χωρὶς νὰ τὸ ξέρῃ καὶ χωρὶς νὰ τὸ φαντασθῇ ποτέ του, πίνων καὶ τραγουδῶν εἰς ἡρωϊκὰ καὶ ἡμιθεϊκὰ συμπόσια τῶν ΚΛΕΦΤΩΝ τοῦ καιροῦ του, πίνων καὶ τραγουδῶν, νὰ ζωγραφίσῃ τὸν Ἕλληνα πάσης ἐποχῆς, ὑπὸ τὴν διπλῆν μορφὴν τοῦ Ἀχιλλέως-Κλέφτου, πολεμιστοῦ, Ὀδυσσέως-Ἐμπόρου, Ἀποίκου, δηλαδὴ τοῦ ἑνὸς Ἕλληνος τοῦ πηγαίνοντος παντοῦ -ἀπὸ καταβολῆς κόσμου- τρυπόνοντος εἰς τὰ ἔγκατα γαιῶν καὶ λαῶν, ἐξαπατῶντος καὶ διαρπάζοντος τὰ πάντα, φοροῦντος ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ φορέματα, τρικυμιζομένου εἰς τὰ τέσσερα σημεῖα τῶν ἀνέμων, διαρκῶς θαλασσοπνιγομένου, ἀλλὰ εἰς τὸ τέλος πάντα διαφεύγοντος κάθε κίνδυνον, νικῶντος, ἐπανερχομένου εἰς τὴν φωληά του ἀσφαλῶς, τοῦ ἑνός, αἰωνίου Ἀχιλλέως-Ὀδυσσέως τοῦ ξεκινῶντος διὰ κάθε που, ὅπου τοῦ μυρίσῃ χρυσότριχον τομάρι διὰ νὰ τὸ ἁρπάσῃ, διὰ κάθε Ὡραίαν Ἑλένην ποὺ τοῦ ἁρπάζουν αὐτοῦ, ἐπανερχομένου ἔστω καὶ χωρὶς βρακὶ στὸ σπῆτι του, σκοτώνοντος κάθε ἐραστάς, καὶ ἀναπαυομένου στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Πηνελόπης ποὺ εἶνε ἡ Γῆ του, ἡ ὁποία κοροϊδεύουσα τοὺς κάθε ἐγκατεστημένους στὸ σπῆτι της ἐραστάς, καὶ ἀφρόντιστα τραγουδοῦσα, ὑφαίνει τὰ ὄνειρά της εἰς τὰ θαυμάσια ὑφάσματα ποὺ βλέπετε εἰς τὰς δύσεις τῶν οὐρανῶν Σας, γράφων οὕτω ἀπὸ τότε, ὅ,τι οὔτε τώρα δὲν ἐκατόρθωσαν οἱ Φραγκοβάρβαροι Σοφοὶ καὶ οἱ δικοί μας Φραγκοραγιάδες, τὴν αἰωνίαν ἱστορίαν Ἕλληνος καὶ Φυλῆς, εἰς κάθε στιγμὴν πιστοποιουμένην, γράφων τὰ δύο προφητικὰ βιβλία τὰ δύο γνήσια Εὐαγγέλια τῆς Φυλῆς. Καὶ διὰ νὰ γραφοῦν ἀπὸ τότε, χωρὶς οὔτε νὰ τὸ θέλῃ, οὔτε νὰ τὸ σκοπεύῃ, οὔτε νὰ τὸ φαντασθῇ ὁ ποιητής, ὁλοφάνερον ὅτι ἀπὸ πολὺ πρὶν τῶν τότε, ἅλυσσος αἰώνων μακροτάτη Ζωῆς τῆς Φυλῆς, εἶχεν ἀποκρυσταλλώσῃ τὸν Ἑλλ. τύπον εἰς διαμαντένιας σκληρότητος καὶ διαυγείας κρύσταλλον, ἀκριβῶς ὅπως τὸ ἴδιον, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, διὰ τὸν αὐτὸν λόγον κάμνει ἄθελα ὁ χθεσινὸς Κλέφτης καὶ δι᾿ αὐτὸ τὰ αὐτὰ ἀπορρέουν συμπεράσματα.

Περιττὸν νὰ φουσκώνετε δι᾿ αὐτά. Οἱ Ἕλληνες κάθε ἐποχῆς δὲν εἶσθε τίποτα. Ἡ Ἑλληνικὴ Γῆ εἶνε τὸ Πᾶν.

Τὸ φύσει, φύσεως τελείας Ἑλληνικὸν αὐτὸ Ζῷον, τελειότερον παντὸς ἄλλου, ἀρχῆθεν, ἔκτοτε, πάντοτε καὶ τώρα καὶ εἰς πᾶν μέλλον ἐνόσῳ ὑπάρχει καὶ εἷς μόνον Ἕλλην -πράγματα ἀποδεικνυόμενα εὐκολώτατα ὄχι μὲ προγονικὰ διπλώματα, ἀλλὰ μὲ ἕνα τυχαῖον ἀνθρωποσωρὸν τωρινῶν Παλιορωμηῶν- ἀνῆλθεν ἐντελῶς εἰς τὸν τύπον Ἄνθρωπος, κατὰ τὴν Παλαιάν μας Ἐποχὴν καὶ ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ = ΘΕΟΣ, κατὰ τὴν Ἀθηναϊκήν.

Ἡμεῖς λοιπὸν τότε καθωρίσαμεν: τὸν Τύπον τοῦ Ἀνθρώπου διὰ τὸν ἑαυτόν μας καὶ διὰ τὴν τότε, τὴν ἔκτοτε, τὴν τώρα καὶ μέλλουσαν Οἰκουμένην. Καὶ μὲ ὅλην τὴν ἀφόρητον ἀηδίαν ποὺ προξενοῦν ἐπαναλήψεις κοινοτοπιῶν, ποὺ μόνον οἱ Ρωμηοὶ ἀμφισβητοῦν ἀπὸ ἀπερίγραπτον ἀμάθειαν, ἀπόδειξις, ὅτι ἔκτοτε καὶ τὴν ὥραν αὐτήν, πᾶσαι αἱ πνευματικαὶ ἀριστοκρατίαι, τῶν Χωρῶν καὶ Λαῶν ποὺ θέλουν νὰ Ἀνθρωπίσουν, τὸν Τύπον μας αὐτὸν ἔχουν ὡς ὑπόδειγμα, αὐτὸν προσπαθοῦν νὰ ὁμοιάσουν, ἀνάλογον παιδεύονται νὰ κατασκευάσουν. Ἀδιάφορον ἐὰν δὲν ἐκατώρθωσαν ποτέ των νὰ κάμουν τὶ ἀναλόγου ἀξίας, ὅπως οἱ ἴδιοι τὸ ὁμολογοῦν διὰ τῶν κορυφαίων των, ἀδιάφορον ἐὰν αὐτὸ διὰ λόγους ὡρισμένους καὶ καθαρωτάτους δὲν θὰ γίνῃ ποτέ.

Παύσετε ὦ μικροκέφαλοι νὰ συγχέετε καὶ νὰ φαντάζεσθε ὅτι τὸ ἐμπνέεσθαι ἀπὸ τὸν Παλαιόν μας Τύπον -πρᾶγμα τὸ ὁποῖον κάμνουν ὅλα τὰ ἀνώτερα Πνεύματα τῶν ἀνεπτυγμένων Λαῶν- ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Βασιλεύοντα Πανελλήνιον Κτηνοδασκαλισμόν, αὐτὸν τὸν Ἱπποποταμώδους ἀναισθησίας, ἐγκληματικῆς ἀμαθείας ἀρχαιολατρευμόν, ὁ ὁποῖος εἶνε τὸ ἀποτροπαιότερον ἕλκος τῆς Φυλῆς, τὸ ἐμποδιστικώτερον, στρεβλωτικώτερον καὶ ἀποκτηνωτικώτερον ἀνθρωποπλαστεῖον καὶ ὡς τοιοῦτον, ἔθνος θέλον νὰ ζήσῃ, ἔπρεπε ἀπὸ πολλοῦ νὰ ἔχῃ ξεπατώση αὐτόν, τὸν τρισηλίθιον ἀρχαιομαϊμουδισμὸν καὶ τοὺς ἀποστόλους του μὲ φόλες στριχνίνης.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν λοιπὸν αὐτήν, ὡρίσαμεν καὶ ἐτελειώσαμεν ἐπίσης τὸν ΤΥΠΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, διὰ τὸν Ἑαυτόν μας καὶ διὰ τὴν ἔκτοτε καὶ Μέλλουσαν Οἰκουμένην.

Ὁ ἀρχαῖος Ἑλληνισμὸς ἔθιξε τὸ Θεῖον πλάσας τὰς ΑΘΗΝΑΣ.

Ἐδῶ λοιπὸν τότε, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, εἰς αὐτὸ τὸ ἴδιον χῶμα τὸ ὁποῖον μὲ ἡδονικὸν ρίγος θωπεύουν τὰ δάκτυλά μας καὶ μὲ ρίγος μανίας σφίγγονται διὰ νὰ μὴ καρφωθοῦν εἰς τὸν λαιμὸν τῶν τωρινῶν Μερκουροπυρικῶν ψήφων, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅπως τὴν ὥραν αὐτὴν -κακὴν καὶ ψυχρὴν- ἐρχόμενοι ἀπὸ τὰ ἀπειράριθμα Αἰώνια ἑλληνικὰ Γένη, πολυειδεῖς καὶ πολύμορφοι, ἐσυγκεντρώθημεν, ἡνώθημεν καὶ ἐπλάσαμεν νέον Γένος τό: Ἀθηναϊκόν. Καὶ τὸ Γένος αὐτὸ τότε, παραλαμβάνον ὅλην τὴν ἕως τότε Αἴσθησιν καὶ Νόησιν τῆς Φυλῆς, ἐκδηλοῦται ἐντελῶς, θαυμάσια, τελειώνει τὸν Ἄνθρωπον Ἰδεολογικῶς καὶ Πραγματικῶς, συνθέτει ἐκδηλώνει καὶ τελειώνει τὸν Ἀνθρωπισμόν, Ἰδεολογικῶς καὶ Πραγματικῶς, δημιουργεῖ, τελειώνει καὶ ἐκφράζει Ἰδεολογικῶς καὶ Πραγματικῶς τὴν: ΥΠΕΡΤΑΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ἡ ὁποία περιλαμβάνεται εἰς τὸ ἱερώτατον Τριαδικὸν Σύμβολον: ΩΡΑΙΟΝ, ΑΛΗΘΕΣ, ΑΓΑΘΟΝ. Θρησκεία ἀπηλλαγμένη τῶν κακομοιριῶν τῶν φυσικῶν εἰς τοὺς Θεούς, Κομματάρχας καὶ αὐτοὺς προσπαθοῦντας νὰ ὑπερισχύσουν καὶ κρατηθοῦν εἰς τὰ πράγματα, ἀπηλλαγμένη τῶν φανατισμῶν καὶ τῶν ἀμαθειῶν τῶν Θεῶν καὶ τῶν φύσει σταματημένων μυαλῶν αὐτῶν εἰς τὸν καιρὸν τοῦ παπούλη των καὶ τῶν φανατισμῶν τῶν ψωμιζομένων ἐξ αὐτῶν, θρησκεία ἀντιθέτως πρὸς ὅλας ἀνεξαιρέτως τὰς ἄλλας τῆς Γῆς ποὺ εἶνε φύσει, Ἡ μὴ Ἔρευνα, τὸ Σταμάτημα, τὸ ΑΛΤ, οὖσα ἡ ΚΙΝΗΣΙΣ, Η ΕΡΕΥΝΑ, ΤΟ ΑΕΝΝΑΟΝ ΕΜΠΡΟΣ.

Ἂν σκιάζεσθε νὰ σκεφθεῖτε ἐλεύθερα, ἂν φοβᾶσθε νὰ σταθεῖτε ὀρθοὶ σὰν Ἄνδρες, τότε ξαναβουτίσετε στὸ Δασκαλοσυνταγματικό Σας ροχαλητό.

Αἱ Θεουργικαὶ Θρησκείαι, ὅλαι ἀνεξαιρέτως, εἶνε δευτερεύουσαι, κατώτεραι, εἶνε διὰ τὰ πλήθη, ἀπευθύνονται εἰς τὸ αἴσθημα μόνον. Οἱαδήποτε θεουργική, Δογματικὴ θρησκεία ἄλλη, μὴ δεχομένη νὰ συνυπάρχῃ ὑπὸ τὴν ἀνωτέραν αὐτήν, τὴν Πνευματικῶς Πανελευθέραν, χωρὶς νὰ θέλῃ νὰ ἀναμιχθῇ εἰς τὰ ἔργα καὶ τὰ δόγματα καὶ τὰ ρήματά της, εἶνε ἁπλῶς: ΑΝΗΘΙΚΟΣ. Καὶ πρέπει νὰ γραπώνεται αὐθωρεὶ ὑπὸ πάσης πολιτείας θελούσης νὰ ζήσῃ καὶ νὰ κατραπακιάζεται. Καὶ οἱαδήποτε τοιαύτη θέλουσα νὰ μοναρχήσῃ εἶνε ἁπλῶς ΚΑΚΟΥΡΓΟΣ, δημιουργὸς ΠΑΠΙΣΜΩΝ = ΣΑΠΙΣΜΩΝ Λαῶν. Καὶ καμμία θρησκεία δὲν εἶνε ἱκανὴ -δὲν εἶνε ἡ φύσις της- νὰ δημιουργήσῃ ἀνθρώπους, ἐκπαιδεύσῃ Λαοὺς καὶ διαπλάσῃ Ἔθνη. Τὰ δῆθεν φαινόμενα καὶ δυνατὰ ταμπουριλιζόμενα, εἶνε φαντασιάσματα μυρμηκοκεφάλων καὶ βορβορυγμοὶ παραδοφαγάδων καλογέρων, ψεύδη θρησκειῶν καὶ ψεύδη Πολιτειῶν, ψευτοσυμβιβασμοὶ πολεμίων, ἀλληλοκλειόντων τὰ μάτια των καὶ ἀλληλογελωμένων, τῶν ὁποίων τὸ τέλος εἶνε πάντα, ὁ τελειωτικὸς ἁρπαγμὸς καὶ τὸ κατατσάκισμα τῶν κάθε Παλιωμένων Εἰδώλων.

Ὁλόκληρος λοιπὸν ἡ Ἑλληνική μας Ἱστορία μέχρι τῆς Ἀλεξανδρινῆς ἐμφανίσεως, δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο, παρὰ Ἀνατροφή, Ἐκπαίδευσις, Ὀργάνωσις, Ἐξάσκησις τῆς φυλῆς εἰς ὅλους τοὺς Ἀνθρωπίνους Ἀγῶνας, συνείδησις μελέτη καὶ ἔκφρασις καὶ συστηματοποίησις αὐτῶν εἰς φαεινότατα ἀξιώματα, ἀφθάστου διανοητικῆς οὐσίας, δυνάμεως καὶ καλλονῆς μορφῆς. Κάθε Ἰδέα ὅπως καὶ κάθε Πολίτευμα ὄχι μόνον ἐκφράζεται ἀλλὰ καὶ πειραματίζεται, τὸ κάθε τι κόπτεται εἰς χρυσᾶ μετάλλια καὶ ἐγχαράζεται μὲ ἡδονικὴν γραμμὴν Φειδίου δι᾿ αἰῶνα τὸν ἅπαντα. Αὐταὶ αἱ Ἀθῆναι δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο παρά: ΣΧΟΛΕΙΟΝ. Σχολεῖον Γραμματικόν. Σχολεῖον Σωματοποιητικόν. Σχολεῖον Ἰδεοπλαστικόν. Σχολεῖον Τεχνοπλαστικόν. Σχολεῖον Πραγματοπλαστικόν. Σχολεῖον Στρατιωτικόν. Σχολεῖον Πολιτικόν. Σχολεῖον Ἐμπορικόν. Σχολεῖον Ναυτικόν. Σχολεῖον Ἐπιστημονικόν. Σχολεῖον Φιλοσοφικόν: ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ, Σχολεῖον Ἀνθρωποπλαστικὸν καὶ Ἐθνοπλαστικόν.

Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ἐδῶ τότε, τελειώνομεν τὴν ἀνατροφήν μας, τὰς σπουδάς μας, θέτομεν τὰ θεμέλια ὅλα τῶν Ἀνθρωπίνων Ἐπιστημῶν, πετῶμεν Γράμματα καὶ Τέχνας εἰς τὰ οὐράνια. Διότι εἴμεθα τότε ὁ τρελλὸς ΕΦΗΒΟΣ, ὁ ὅλος Φῶς, Χαρά, Ὁρμή, Ἔρως, Φίλημα, εἴμεθα ὁ Ποιητής, ὁ Ψάλτης, ὁ Μάντης, ποὺ μὲ τὴν Προφητικὴν δύναμιν τῆς Ἐρωτευμένης Νεότητος, θίγομεν μὲ ἀπαράμιλλον ἀσφάλειαν τὰς ἀκροτάτας δυνατὰς ἐκδηλώσεις τοῦ Ζῴου: Ἄνθρωπος, μὲ διαίσθησιν καὶ διόρασιν τοιαύτην ὥστε μετὰ τόσους αἰῶνας οἱ τωρινοὶ σοφοὶ μὲ τὰ χίλια των ἐργαλεῖα καὶ γυαλιὰ νὰ εἶνε ἐμπρὸς ἡμῶν τῶν τότε: παπουτσῆδες. 

ΦΕΙΔΙΑΣ