Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2021

Η ΗΡΩΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΛΜΠΟΥΡΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ 181 ΜΠΠ ΣΤΟ ΣΥΧΑΡΙ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟΥ ΣΤΙΣ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

Τον Ιούλιο του 1974 η 181 Μ.Π.Π. με Διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού Καλμπουρτζή Στυλιανό έδρευε στο στρατόπεδο Ιωάννη Στυλιανού στο χωριό Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου. Η Μοίρα διέθετε 12 πυροβόλα των 25 λιβρών Αγγλικής προελεύσεως ενταγμένα σε τρεις πυροβολαρχίες των τεσσάρων πυροβόλων η κάθε μια.
Την 20η Ιουλίου 1974, με την εκδήλωση της Τουρκικής Εισβολής, η Μοίρα, εκτός της Γ’ Πυροβολαρχίας, είχε κινηθεί από το στρατόπεδο της στο Τρίκωμο και μέσω του νέου δρόμου Λευκωσίας – Αμμοχώστου και είχε αναπτυχθεί στον χώρο τάξεως της στη περιοχή Ασιεντρούσα της διάβασης Μπέλλα Παϊς, 2,5 χλμ περίπου βορειοδυτικά του χωριού  Συγχαρί στον Ανατολικό Πενταδάκτυλο.
Η Γ’ Πυροβολαρχία της Μοίρας είχε παραμείνει στη περιοχή παρά το χωριό Στύλλοι της Αμμοχώστου και ανέλαβε αποστολή άμεσης υποστήριξης της Ι ΑΤΔ, Κατά τη πρώτη φάση της Τουρκικής Εισβολής είχε εκτελέσει βολές κατά του Τουρκικού Τομέα της πόλεως της Αμμοχώστου από τη περιοχή του χωριού Στύλλοι.
Κατά τη διαδρομή της προς το χώρο τάξεως της, έξω από το χωριό Συγχαρί, η Μοίρα αποτέλεσε στόχο της Τουρκικής Αεροπορίας με αποτέλεσμα να έχει τούς δύο πρώτους νεκρούς της, τον Γιαννή Στυλλή από το Τρίκωμο γιο του ήρωα της Ε.Ο.Κ.Α. Γιαννή Στυλλή από τον οποίο πήρε το όνομα και το στρατόπεδο της, και τον Τάσο Αναστασίου.
Στη περιοχή τάξης της η Μοίρα είχε θέσει υπό διοίκηση της την 191 ΠΟΠ που έδρευε τότε στη περιοχή Προφήτη Ηλία και διέθετε ορειβατικά πυροβόλα 75 χιλιοστών και αποτέλεσαν μαζί ομάδα Μοίρας.
Ο τομέας ευθύνης της ομάδας Μοίρα εκτεινόταν από τη περιοχή του Τ/Κ χωριού Αγύρτα νοτιοδυτικά μέχρι το Τ/Κ χωριό Τέμπλος βορειοδυτικά.
Από το χώρο τάξεως της η Μοίρα υποστήριζε με τα πυρά της τις ηρωικές προσπάθειες της 32 Μοίρας Καταδρομών και του 399 Τάγματος Πεζικού στις περιοχές Άσπρη Μούττης, Αγύρτας, Αγίου Ιλαρίωνα, και Δυτικής Αλωνάγρας καθώς και τον αγώνα του 3ου Τ.Σ.  εναντίον του προγεφυρώματος και του θύλακα Κιόνελι-Αγύρτας. Η Μοίρα επίσης εκτελούσε αποστολή άμεσης υποστήριξης του 361 Τ.Π. στη περιοχή του Ανατολικού Πενταδακτύλου και με τις ακριβείς βολές της, δημιούργησε προϋποθέσεις επιτυχημένων ενεργειών για το Τάγμα καθώς και για τις άλλες  υποστηριζόμενες Μονάδες κατά τη πρώτη ημέρα των επιχειρήσεων.
Από υπάρχουσες μαρτυρίες τα πυρά της Μοίρας προκάλεσαν εξοντωτικές καταστροφές και κόλαση πυρός στις γραμμές των Τουρκικών Δυνάμεων στη περιοχή.
Με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στις 16.00 της 22/07/74, η Μοίρα παρέμεινε ταγμένη στη περιοχή Ασιεντρούσα στη διάβαση του Μπέλλα-Παΐς.
Μετά τη κατάπαυση του πυρός, οι Τουρκικές δυνάμεις συνέχιζαν να ενεργούν επιθετικά σε όλα τα μέτωπα στο προγεφύρωμα που είχαν δημιουργήσει και κυρίως στον ανατολικό Πενταδάκτυλο, όπου αμυνόταν η 32 Μ.Κ. και το 399 Τ.Π. με αποτέλεσμα οι μονάδες αυτές να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να μετακινηθούν ανατολικότερα.
Αμέσως μετά την απαγκίστρωση των τμημάτων της Εθνικής Φρουράς από τη περιοχή, Τουρκικό τάγμα πεζικού και τμήματα Τ/Κ καταδρομέων κατέλαβαν το ύψωμα Αλωνάγρα και είχαν βρεθεί σε οπτική επαφή με τις θέσεις τάξεως της Μοίρας και απειλούσαν με αποκοπή το δρομολόγιο Συγχαρί – Μπέλλα Παϊς κοντά στη διασταύρωση με το δρομολόγιο προς Κάτω Δίκωμο.
Αργά το απόγεύμα οι Αξιωματικοί της 181 Μ.Π.Π. διαπίστωσαν ότι η Μοίρα παρέμεινε πλήρως ακάλυπτη απέναντι στα Τούρκικα τμήματα που κινούνταν στη περιοχή. Τότε αποφασίστηκε η αποστολή σήματος στο Γ.Ε.Ε.Φ. με το οποίο η Μοίρα ζητούσε έγκριση για να εγκαταλείψει άμεσα την προωθημένη και ακάλυπτη θέση της. Με τη λήψη του σήματος το Γ.Ε.Ε.Φ. έστειλε στη περιοχή το πρωί της 23/7/1974 το Διοικητή Πυροβολικού Γ.Ε.Ε.Φ. Συνταγματάρχη Πούλλο Γεώργιο για να ενημερωθεί για τη κατάσταση και ταυτόχρονα να δώσει διαταγές για τις ενέργειες της Μοίρας.
Ο Σχης Πούλλος στη πορεία του προς τη θέση που ήταν ταγμένη η 181 Μ.Π.Π. πέρασε από το Σταθμό Διοικήσεως του 361 Τ.Π., που βρισκόταν πίσω από τη θέση της 181 Μ.Π.Π. και συνάντησε τον Διοικητή του τάγματος Αντισυνταγματάρχη ( ΠΖ ) Χάντζο Δημήτριο. Ο Ανχης Χάντζος αφού ενημέρωσε το Σχη Πούλλο για τη κατάσταση στη περιοχή του σύστησε να διατάξει την άμεση και χωρίς χρονοτριβή υποχώρηση της 181 Μ.Π.Π. και την τάξη της σε ασφαλέστερη θέση για να αποφευχθεί η προσβολή και καταστροφή της από τις Τούρκικες δυνάμεις. Αμέσως ο Σχης Πούλλος πήγε στις θέσεις της 181 Μ.Π.Π. και συνάντησε τον Διοικητή της Μοίρας Ανχη (ΠΒ) Καλπουρτζή Στυλιανό ο οποίος του ζήτησε να διατάξει την αναδίπλωση της Μοίρας εξηγώντας του, τους κινδύνους που εγκυμονούσε  η ακάλυπτη παρουσία της στη περιοχή.
Ο Σχης Πούλλος αρνήθηκε λέγοντας ότι  « το Πυροβολικό ουδέποτε υποχωρεί και ότι αν χρειαστεί, « οι πυροβολητές της 181 Μ.Π.Π. θα πέσετε μέχρι το τελευταίο όπως οι πυροβολητές του Κοσκινά στη Πτολεμαίδα το  1912 »  ( Ο Υπολοχαγός Κοσκινάς και οι πυροβολητές του έπεσαν όλοι επί των πυροβόλων τους στη Μάχη της Πτολεμαίδας το 1912, όταν είχαν προσβληθεί από Τούρκικο Πεζικό).
Μετά την αποχώρηση του Σχη Πούλλου και περί την 12:00 παρατηρήθηκε κίνηση Τουρκικών Δυνάμεων, τάγματος πεζικού και Τ/Κ καταδρομέων προς τη διασταύρωση του δρόμου προς Συγχαρί με το δρόμο προς Κάτω Δίκωμο.
Στρατιώτες της Μοίρας δέχτηκαν πυρά από μεγάλη απόσταση από τις Τούρκικες Δυνάμεις. Η κατάληψη της διασταύρωσης και του μόνου δρομολογίου διαφυγής είχε ήδη ολοκληρωθεί. Το τραγικό τέλος που θα επακολουθούσε είχε προδιαγραφεί.
Περί την 14:00 ώρα είχε εγκριθεί από το ΓΕΕΦ  και η μετακίνηση της Μοίρας σε ασφαλέστερη περιοχή. Ήταν ήδη πολύ αργά. Η διαφυγή της Μοίρας προς Συγχαρί ήταν πλέον αδύνατη.
Ο Διοικητής της Μοίρας μετά από πίεση των αξιωματικών της Μοίρας καθώς και της 191 Π.Ο.Π.              ( Πυροβολαρχία Ορεινού Πυροβολικού ) που δρούσε υπό τη Διοίκηση της 181 Μ.Π.Π. και έγκριση από τη Διοίκηση Πυροβολικού ΓΕΕΦ, αποφάσισε να μετακινήσει τη Μοίρα ανατολικότερα και σε πιο ασφαλισμένη θέση. Το δρομολόγιο όμως που είχε επιλεγεί μετά από συμβουλή καταδρομέων της 32 Μ.Κ. που γνώριζαν τη περιοχή αποδείχτηκε μετά από αναγνώριση που εκτέλεσε ο Διοικητής της Μοίρας, αδιέξοδο για το μεγάλο όγκο της φάλαγγας που αποτελούσε τη Μοίρα. Τότε αποφασίστηκε και εγκρίθηκε από τη Διοίκηση Πυροβολικού η κίνηση της Μοίρας προς Συγχαρί.
Με την προσέγγιση της φάλαγγας στη διασταύρωση του δρόμου προς Κάτω Δίκωμο και Συγχαρί, η Μοίρα προσβλήθηκε από τα Τούρκικα τμήματα που είχαν στο μεταξύ οργανώσει ενέδρα βάλλοντας προς τη Μοίρα με πυκνά πυρά πεζικού και κυρίως με βλήματα όλμων και βαριά πολυβόλα με αποτέλεσμα η Μοίρα να ακινητοποιηθεί και να καταστραφεί και μεγάλος αριθμός Αξιωματικών και στρατιωτών να σφαγιαστούν.
Μετά τη προσβολή της Μοίρας ακολούθησε σκληρή και άνιση μάχη εκ του συστάδην  πρωτοφανής σε αγριότητα για δύο περίπου ώρες με τους πυροβολητές της 181 Μ.Π.Π. και της 191 Π.Ο.Π. να αρνούνται να εγκαταλείψουν τα πυροβόλα τους και να πέφτουν νεκροί πάνω σε αυτά.
Μαρτυρίες αναφέρουν την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλε τις κρίσιμες εκείνες ώρες ο ήρωας Διοικητής της Μοίρα Αντισυνταγματάρχης Καλμπουρτζής Στυλιανός εκθέτοντας τον εαυτό του σε θανάσιμο κίνδυνο βάλλοντας μόνος από προωθημένη θέση  για να καλύψει την ασφαλή αποχώρηση των ¨παιδιών ¨ του όπως αποκαλούσε τους στρατιώτες του.
Στην Ελληνική Ιστορία δεν υπάρχει παρόμοιο παράδειγμα αυτοθυσίας όπου πυροβολητές, να δίνουν μάχη εναντίον τάγματος πεζικού και ειδικών δυνάμεων, να μην εγκαταλείπουν τα πυροβόλα τους και να προτιμούν να πεθάνουν πάνω σε αυτά, εκτός από τη περίπτωση της πυροβολαρχίας του Υπολοχαγού Κοσκινά στη μάχη της Πτολεμαιδας το 1912.
Η Μοίρα μετρά 37 Αγνοούμενους ( 34 της 181 Μ.Π.Π. και 3 της 191 Π.Ο.Π. ) μεταξύ των οποίων ο Διοικητής της Αντισυνταγματάρχης (ΠΒ) Καλμπουρτζής Στυλιανός ο οποίος επέδειξε σπάνια χαρίσματα πίστεως στον όρκο και το καθήκον του «Ουκ καταισχύνω όπλα τα ιερά», ανδρείας, ηρωισμού, πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Είτε ζουν είτε πέθαναν είναι όλοι τους Αθάνατοι. Αυτοί οι Άνδρες αποτελούσαν την 181 Μ.Π.Π. και έδωσαν με τη Θυσία τους ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση στις νεώτερες γενιές.
Η Θυσία της 181 Μ.Π.Π. αποτελεί μια ακόμα χρυσή σελίδα Δόξας στην Ιστορία της Κύπρου και ένα Στίγμα Ντροπής και Ανανδρίας για το Τουρκικό Στρατό ο οποίος σε χρόνο ανακωχής εξόντωσε την 181 Μ.Π.Π.





ΠΩΣ ΜΕ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΘΕΤΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ


 
 
Του Κωνσταντίνου Γρίβα Αναπληρωτή Καθηγητή Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Η πυραυλική αρχιτεκτονική τεράστιων δυνατοτήτων, που αναπτύσσουν οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσε να έχει μόνο θεωρητικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα σε ό,τι αφορά στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, εάν η φιλοσοφία αυτής της αρχιτεκτονικής, όπως και ορισμένες πτυχές της, δεν ήταν σαν να έχουν φτιαχτεί για το περιβάλλον του Αιγαίου.

Για όσους, λοιπόν, θέτουν στον πυρήνα της ελληνικής στρατηγικής την ενίσχυση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, προκύπτει μια πρωτοφανής ευκαιρία για ελληνοαμερικανική συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα. Η συνεργασία αυτή μπορεί να ξεκινήσει από το θεμελιώδες επίπεδο της στρατιωτικής επιστήμης, όσον αφορά τη μελέτη και τις δυνατότητες εφαρμογής στην Ελλάδα των νέων δογμάτων του Αμερικανικού Στρατού, όπως είναι η Πολυχωρική Μάχη και τα Διαχωρικά Πυρά.

Εν συνεχεία, μπορεί να εξεταστεί, στο πλαίσιο των ανανεωμένων ελληνοαμερικανικών σχέσεων, πως σχετικά συστήματα κρούσης και οι περιφερειακές τους αρχιτεκτονικές συλλογής πληροφοριών, έρευνας, αναγνώρισης, επιτήρησης και πρόσκτησης στόχων (ISTAR), μπορούν να δημιουργήσουν ένα συμπαγές θαλασσοχερσαίο φράγμα στο Αιγαίο και να διαχωρίσουν απόλυτα και ολοκληρωτικά τη Μαύρη Θάλασσα από την Ανατολική Μεσόγειο, εγκλωβίζοντας τη Ρωσία.

Οι ικανότητες αυτές είναι συνεργατικές με τα νέα αεροσκάφη Rafale που θα αποκτά η ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Συγκεκριμένα, χάρη στα πολύ ισχυρά ραντάρ και τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και σύντηξης δεδομένων που διαθέτουν τα αεροσκάφη αυτά, μπορούν να αποτελέσουν τα αυτιά, τα μάτια και το συντονιστικό όργανο των χερσαία εδραζόμενων πυραυλικών αρχιτεκτονικών.

Οι πύραυλοι PrSM

Τα πέμπτης γενιάς μαχητικά, λόγω του τεράστιου κόστους απόκτησης και συντήρησης, εκ των πραγμάτων θα είναι λίγα στο ελληνικό οπλοστάσιο σε σχέση με τα παλαιότερης γενιάς. Αυτό σημαίνει και δυσκολία αναπλήρωσής τους σε περίπτωση απώλειας. Ως εκ τούτου δεν είναι σκόπιμο να λειτουργήσουν ως αυτόνομα μέσα, διεξάγοντας τον δικό τους πόλεμο. Πρέπει να ενοποιηθούν σε διακλαδικές και υπερκλαδικές αρχιτεκτονικές προβολής ισχύος που θα επιτυγχάνουν πολλαπλασιαστικά και όχι απλώς αθροιστικά αποτελέσματα. Άλλωστε, το περιβάλλον του Αιγαίου αποτελεί μια ενιαία και αδιαίρετη ενότητα μάχης και απαιτεί παρόμοιες προσεγγίσεις, ειδικά στο σημερινό τεχνολογικό-επιχειρησιακό περιβάλλον.

Οι πύραυλοι PrSM χάρη στο τεράστιο βεληνεκές τους για τα δεδομένα του ελληνοτουρκικού χώρου αντιπαράθεσης και την ικανότητα αυτοκατεύθυνσης στην τερματική φάση προσβολής, μπορούν να αποτελέσουν ένα είδους μεταπυρηνικού υπερόπλου (post nuclear super weapon) για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Κι αυτό, επειδή μπορούν να προσβάλλουν από αποστάσεις ασφαλείας τις μονάδες επιφανείας του τουρκικού Ναυτικού, τις συστοιχίες S-400 και άλλους στόχους κρίσιμης σημασίας.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να υπογραμμίσουμε ότι πρόκειται για ένα φθηνό όπλο, σε σχέση με τις πανάκριβες πλατφόρμες που είμαστε διατεθειμένοι να αγοράσουμε, των οποίων θα αποτελέσει προέκταση. Ο πύραυλος PrSM θα μπορούσε να πλαισιωθεί από επαυξημένων ικανοτήτων ATACMS με ικανότητες προσβολής κινούμενων πλοίων επιφανείας σε απόσταση 300 χλμ.

Αυτή θα ήταν πιο οικονομική λύση για το μεγαλύτερο μέρος του φάσματος των αποστολών που θα κληθούν να αναλάβουν αυτά τα δίκτυα, αφήνοντας στους αριθμητικά λιγότερους πυραύλους PrSM τις αποστολές προσβολής στόχων σε μεγαλύτερες αποστάσεις. Οι βελτιωμένοι ATACMS θα μπορούσαν να αποτελέσουν και ένα είδος ενδιάμεσης λύσης, δεδομένου ότι ο PrSM βρίσκεται σήμερα υπό ανάπτυξη. Αναμένεται να αρχίσει να εντάσσεται στο αμερικανικό οπλοστάσιο το 2023 και συνακόλουθα θα διατίθεται για άλλες χώρες μάλλον μετά το 2025.

Δύο ερωτήματα

Εδώ προκύπτει αβίαστα το ερώτημα αν οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να δώσουν στην Ελλάδα αυτούς τους πυραύλους και άλλα σχετικά όπλα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η απάντηση θα ήταν “ναι”. Ο PrSM είναι ο διάδοχος του ATACMS και τοποθετείται στον πολλαπλό εκτοξευτή ρουκετών M 270 MLRS. Και τα δύο συστήματα υπάρχουν στο ελληνικό οπλοστάσιο.

Άρα, αν οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν επιδεινωθούν δραματικά, τότε λογικά δεν υπάρχει πρόβλημα ούτε για τον PrSM και πολύ λιγότερο για τους βελτιωμένους ATACMS. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που υποτίθεται ότι η ελληνοαμερικανική στρατηγική συνεργασία έχει ενισχυθεί, ενώ και οι σχέσεις Δύσης-Ρωσίας έχουν επιδεινωθεί και το όπλο αυτό θα συνεισφέρει καθοριστικά ώστε να αποκόψει στρατιωτικά τη Ρωσία από την Ανατολική Μεσόγειο.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα περιμέναμε πως οι ΗΠΑ μάλλον θα ήθελαν η Ελλάδα να εξοπλιστεί και με τον μεσαίο πύραυλο του δικτύου (βεληνεκές 2000 χλμ) γιατί αυτό θα εξυπηρετούσε τα στρατηγικά τους συμφέροντα. Για παράδειγμα, παρόμοιοι πύραυλοι στη Σούδα θα επέτρεπαν στην Ελλάδα, δηλαδή στο ΝΑΤΟ, την αποφασιστική προβολή ισχύος σε ολόκληρη τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, καθιστώντας απαγορευτική τη δράση οποιασδήποτε μη φιλικής προς τη Δύση θαλάσσιας δύναμης στην περιοχή.

Είναι φυσιολογικές οι συνθήκες; 

Οι συνθήκες, όμως, είναι φυσιολογικές; Αυτά που πιστεύουμε για την ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων πράγματι ισχύουν; Υπό μια έννοια, ο πύραυλος PrSM μπορεί να αποτελέσει ένα κρίσιμο τεστ για το πώς ακριβώς αντιμετωπίζουν τη χώρα μας οι ΗΠΑ. Αν όντως βλέπουν την Ελλάδα ως πολύτιμο σύμμαχο τότε όχι απλώς θα συναινούσαν, αλλά θα μας συνιστούσαν να αποκτήσουμε αυτά τα όπλα για να μας “δέσουν” έτι περαιτέρω στη δυτική αρχιτεκτονική.

Αν, όμως, αρνηθούν να μας προσφέρουν αυτά τα όπλα και άλλα κρίσιμων ικανοτήτων, τότε αυτό σημαίνει ότι ζούμε σε αυταπάτες. Για την ακρίβεια, σημαίνει ότι η αμερικανική στρατηγική θεωρεί σημαντικότερο να μην ενοχλήσει την Τουρκία, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι είναι διατεθειμένη να “θυσιάσει” την Ελλάδα για να κρατήσει την Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο. Εάν συμβεί αυτό η Ελλάδα δεν θα πρέπει να πάρει τις δικές της αποφάσεις;

Υπάρχει, όμως, και ένα δεύτερο ερώτημα: Θέλει η Αθήνα να ζητήσει τα όπλα αυτά από την Ουάσιγκτον; Γιατί, ακόμη αν και οι Αμερικανοί είναι διατεθειμένοι να μας τα πουλήσουν, πρέπει πρώτα να υποβληθεί το σχετικό ελληνικό αίτημα. Προκύπτει, λοιπόν, το ίδιο ερώτημα που έχει προκύψει και για το σύστημα αεράμυνας Aegis, που έχει αναφέρει ο υπογράφων σε παλαιότερο άρθρο.

Θέλει το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα να αναβαθμίσει αποφασιστικά τις ελληνικές μαχητικές ικανότητες και να ενισχύσει και τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο; Ή πρωταρχική του έννοια είναι μην θίξει τις “ανασφάλειες” της Τουρκίας; Πιθανώς πιεζόμενο και από άλλα δυτικά κέντρα εκτός ΗΠΑ, όπως η Γερμανία, τα οποία έχουν επενδύσει στην ενίσχυση των σχέσεων τους με την Τουρκία και την παράλληλη υποβάθμιση αν όχι πλήρη αποδόμηση της ελληνικής γεωπολιτικής υπόστασης. Αυτά τα δύο απλά ερωτήματα δεν θα πρέπει κάποια στιγμή να απαντηθούν;

 

https://slpress.gr/ethnika/pos-me-pyrayloys-sta-nisia-theteis-toys-toyrkoys-ektos-aigaioy/

ΓΙΑΤΙ Η ΑΘΗΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΒΕΤΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ


Του Σταύρου Λυγερού

Ποια ήταν άραγε η αιτία της μακρόχρονης διένεξης Αθήνας-Σκοπίων; Για ποιο λόγο η Ελλάδα κατανάλωσε για δεκαετίες μπόλικο διπλωματικό κεφάλαιο; Για ποιο λόγο σε διαφορετικές περιόδους κατέβηκαν στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες; Τί ήταν άραγε αυτό που μας χώριζε από τους γείτονες; Τα ανωτέρω ερωτήματα συνδέονται με το τωρινό βουλγαρικό βέτο για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Βόρειας Μακεδονίας.

Ας αρχίσουμε, όμως, από την αρχή. Το πρόβλημα στις σχέσεις Αθήνας-Σκοπίων ήταν το όνομα. Γι’ αυτό έγινε ο πολυετής διπλωματικός πόλεμος. Ποιο όνομα, όμως; Αποκλειστικά και μόνο για το όνομα του κράτους; Προφανώς όχι. Αν με ένα μαγικό τρόπο το γειτονικό κράτος λεγόταν π.χ. Βαρδαρία, αλλά η εθνότητα και η γλώσσα ονομαζόταν “μακεδονική” το πρόβλημά μας θα είχε λυθεί; Η απάντηση είναι ότι θα είχε λυθεί μόνο κατά το ήμισυ.

Τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα, ως γεωγραφική Μακεδονία οριζόταν μία περιοχή, που εκτεινόταν αρκετά βορειότερα από τα σημερινά ελληνικά σύνορα. Αυτή δε η περιοχή (δεν συμπίπτει γεωγραφικά με την αρχαία Μακεδονία) στους νεότερους χρόνους ήταν πολυεθνική. Κατοικούσαν Έλληνες, Βούλγαροι, Τούρκοι, Εβραίοι, Αλβανοί και άλλες μικρότερες εθνότητες. Καμία από αυτές τις εθνότητες δεν μπορεί να θεωρήσει τη γεωγραφική Μακεδονία (όχι την αρχαία) ως αποκλειστικά δική της πατρίδα, με τον ίδιο τρόπο που καμία εθνότητα δεν μπορεί να θεωρήσει τα Βαλκάνια αποκλειστικά δική της πατρίδα. Όπως και τα Βαλκάνια, έτσι και η γεωγραφική Μακεδονία ανήκει σε όλες τις εθνότητες που την κατοικούν.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΡΥΤΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ SLPRESS.GR

ΟΙ ΑΚΟΙΜΗΤΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ


Ἀπίστευτο: Τό Ἐλεγκτικό Συνέδριο ζητεῖ νά ἐπιστραφοῦν τά χρήματα πού ἐδίδοντο γιά βενζίνες στόν βοσκό τῶν Ἰμίων Ἀντώνη Βεζυρόπουλο, πού ἔφυγε χθές ἀπό τήν ζωή!

ΜΙΑ ΤΑΠΕΙΝΗ λέμβος μετέφερε χθές τό πρωί ἀπό τήν Ψέριμο στήν Κάλυμνο τήν σορό τοῦ Ἀντώνη Βεζυρόπουλου, ἑνός Ἕλληνος πού ἐσφράγισε μέ τήν παρουσία του, ἐπί δεκαετίες, τήν ἑλληνική κυριαρχία στά νησιά τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου. Κυρίως στό σύμπλεγμα τῶν Ἰμίων καί τήν Ψέριμο. Ἐκεῖ ἐκινεῖτο διατηρῶν ἕνα κοπάδι ἀπό 40 περίπου κατσίκια ἡ ἐκτροφή τῶν ὁποίων συνιστοῦσε «οἰκονομική δραστηριότητα» καί ὡς ἐκ τούτου θωράκιζε νομικῶς τήν ἑλληνικότητα τῶν νησιῶν.

Ὁ Ἀντώνης Βεζυρόπουλος «ἔφυγε» στά 94 του. Θά τόν θυμόμαστε μαζί μέ τήν Κυρά τῆς Ρῶ, Δέσποινα Ἀχλαδιώτη, πού πῆρε τήν θέση της στό Πάνθεον τοῦ Ἑλληνισμοῦ τό 1982, τόν ἀκρίτα τῆς Λεβίθας Δημήτρη Καμπόσο, πού ἄφησε τήν τελευταία του πνοή στίς ἀρχές Μαρτίου τοῦ 2020, καί τήν κ. Εἰρήνη Κατσοτούρχη, πού συνεχίζει νά κρατεῖ μόνη τήν ἑλληνική Σημαία στό ἀπομονωμένο νησί τῆς Κινάρου.

Θά πρέπει ὅμως, κάθε φορά πού κλίνουμε τό γόνυ πρό τῶν φρουρῶν αὐτοῦ τοῦ ἀρχιπελάγους καί τῆς ἐθνικῆς ἰδέας, νά ἔρχεται στό μυαλό μας ἡ μικρότης τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους καί τῶν λειτουργῶν του, πού κατά τόν πλέον ἀνάλγητο τρόπο παραγνωρίζουν τά ἰδανικά καί τίς θυσίες καί, δίκην λογιστάκου, μετροῦν τίς δεκάρες πού νομίζουν πώς τούς λείπουν. Ἀπό τό 2004 σταμάτησε ἡ ἐπιδότησις πρός τόν Ἀντώνη Βεζυρόπουλο γιά τίς βενζίνες μετακινήσεώς του, ὥστε νά διατηρεῖ τά ὀλίγα κατσίκια του στίς ἑλληνικές νησῖδες. Ἀκόμη σήμερα τό Ἐλεγκτικό Συνέδριο ζητεῖ νά ἐπιστραφοῦν χρήματα πού τοῦ εἶχαν δοθεῖ παρατύπως κατά τήν ἄποψη κάποιων «χαρτογιακάδων».

Βλέπουμε ἐδῶ ἀνάγλυφη τήν ἀπόσταση πού χωρίζει τό μεγαλεῖο κάποιων Ἑλλήνων, γνησίων ἀπογόνων τῶν μαχητῶν τῶν Θερμοπυλῶν καί τῆς Σαλαμῖνος καί τῶν ὑπηρετῶν τῆς γραφειοκρατίας τῆς Ψωροκώσταινας. Δέν γνωρίζουμε ἄν αὐτοί οἱ ἀνάλγητοι λειτουργοί θά ἀναζητήσουν τώρα τούς κληρονόμους τοῦ Βεζυρόπουλου ἤ τόν Δῆμο τῆς Καλύμνου γιά νά «κλείσουν» τίς ἐκκρεμότητες στά τεφτέρια τους. Ἐλπίζουμε νά ἔχουν τήν εὐπρέπεια νά μήν προκαλέσουν περαιτέρω τό Πανελλήνιον καί νά βροῦν κάποιον τρόπο νά μήν δώσουν συνέχεια στήν παράλογη ἀπαίτηση πού προβάλλουν ἀκόμη!

Ἀρκετά ταλαιπώρησαν τόν ἐκλιπόντα Βεζυρόπουλο καί ὅσους στάθηκαν στό πλευρό του. Ὄχι πώς ὁ ἴδιος δυσανασχέτησε. Εἰς πεῖσμα τῶν προβλημάτων πού τοῦ δημιουργοῦσαν, ἔμεινε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του Ἀκρίτας τοῦ Αἰγαίου. Παράδειγμα Ἕλληνος γιά τόν ὁποῖον ἔχουν ἱδρυθεῖ τά Τάγματα τῶν Παρασήμων Ἀριστείας, τά ὁποῖα σήμερον λυμαίνονται ἀνάξιοι ἄρχοντες τοῦ συμβιβασμοῦ καί τῆς συνδιαλλαγῆς. Πρόσωπα μέ τά ὁποῖα ὁ ἐκλιπών, ὅπως καί ἡ Δέσποινα Ἀχλαδιώτη καί ὁ Δημήτρης Καμπόσος, δέν θά ἤθελαν νά ἔχουν καμμία σχέση!!


https://www.estianews.gr/kentriko-thema/oi-akoimitoi-froyroi-tou-aigaioy-prostates-tis-ethnikis-kyriarchias/

1η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1821 : ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ «ΣΑΛΠΙΓΞ ΕΛΛΗΝΙΚΗ».

Η 1η Αυγούστου στην ιστορία του νεότερου ελληνικού έθνους συνδέεται με την έκδοση της πρώτης επίσημης έντυπης ελληνικής εφημερίδας.
Μόνο πέντε μήνες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821, στην Καλαμάτα, στο μικρό τυπογραφείο που έφερε μαζί του ο Δημήτριος Υψηλάντης, τυπώνεται η εφημερίδα "Σάλπιγξ Ελληνική". Για τον ανήσυχο Ρωμιό, εντούτοις, που και σιδηροδέσμιος κρατούσε το πνεύμα του ελεύθερο, η έκδοση της συγκεκριμένης εφημερίδας δεν αποτελούσε το πρώτο βήμα. Ήταν ο καρπός πολλών προγενέστερων προσπαθειών που έγιναν εκτός Ελλάδας.
Οι Έλληνες της διασποράς, ταγμένοι να υπηρετούν τη σκλαβωμένη πατρίδα από το δικό τους μετερίζι, έβαλαν ως βασικό στόχο τους να αναζωπυρώσουν το θαυμασμό των Ευρωπαίων για το αθάνατο ελληνικό μεγαλείο και να τους ευαισθητοποιήσουν για τα δεινά του ελληνικού γένους. Έτσι, το 1784 γίνεται η πρώτη απόπειρα στη Βιέννη από τον τυπογράφο Γεώργιο Βεντότη και κυκλοφορεί για λίγους μήνες η πρώτη ελληνική εφημερίδα. Το 1790 πραγματοποιείται, πάλι στη Βιέννη, η δεύτερη προσπάθεια από τους αδελφούς Μαρκίδες Πούλιους αυτή τη φορά και κυκλοφορεί η "Εφημερίς". Και οι δύο βρήκαν την αντίδραση της ανθελληνικής αυστριακής κυβέρνησης, η οποία διέταξε τη διακοπή της έκδοσής τους.
Τα σπλάχνα όμως του Έλληνα "ποτέ δεν ησυχάζουν". Νέες προσπάθειες γίνονται ξανά στη Βιέννη το 1811 από έναν διδάσκαλο του γένους, τον ιερωμένο Άνθιμο Γαζή. Μέχρι το 1821 ο "Λόγιος Ερμής" γίνεται η εφημερίδα - επίκεντρο πνευματικών αναζητήσεων και φιλολογικών συζητήσεων. Ενθαρρυμένοι οι έλληνες εκδότες αρχίζουν να τυπώνουν κι άλλα ειδησιογραφικά φύλλα, όχι πλέον μόνο στη Βιέννη αλλά και στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Ο ελληνικός τύπος δρα εκτός της υπόδουλης Ελλάδας και δημιουργεί αίσθηση με την αισιοδοξία, τη φρεσκάδα του αδούλωτου ελληνικού πνεύματος, την προσμονή και την πίστη στην ελευθερία που αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του.
Αργότερα, στην επαναστατημένη Ελλάδα του 1821 η ανάγκη να διοχετευθούν γρήγορα ειδήσεις για τη διεξαγωγή και την πρόοδο του πολέμου δημιούργησε τις χειρόγραφες εφημερίδες. Η πιο γνωστή είναι εκείνη του Γαλαξιδιού. Συντάχθηκε ταυτόχρονα σχεδόν με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης (27 Μαρτίου 1821) και παρασυρόμενη από τον ενθουσιασμό και τον πόθο να τονωθεί το ηθικό των ξεσηκωμένων, δημοσίευσε συχνά όχι μόνο ανακριβείς αλλά και τελείως φανταστικές ειδήσεις περί ξένης συμπαράστασης στον αγώνα. Ήταν επόμενο η εφημερίδα του Γαλαξιδιού να ονομαστεί "Ψευδοεφημερίδα".
Η "Ελληνική Σάλπιγγα" διέκοψε την κυκλοφορία της μετά την έκδοση και του τρίτου φύλλου στις 20 Αυγούστου 1821. Ο λόγος; Ο ίδιος που για χρόνια ταλάνισε την ελληνική ειδησιογραφία: Η κρατική παρέμβαση. Τα προβλήματα που δημιούργησε αυτό το θέμα στα κατοπινά χρόνια έφθασαν στο κλείσιμο πολλών εφημερίδων που τολμούσαν να κριτικάρουν την κυβερνητική πολιτική.
Η ελευθερία του τύπου είναι δείγμα του πολιτικού και πνευματικού επιπέδου μιας χώρας. Αντίστοιχα ο βασικός ρόλος του τύπου είναι να συμβάλλει στη διαμόρφωση αυτού του επιπέδου. Στην αμφίδρομη και καίρια αυτή σχέση είναι φανερά επιζήμιο να τροφοδοτεί τη δημοσιογραφική πένα το μελάνι ποικίλων σκοπιμοτήτων.



ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΓΛΥΝΑΣ ΣΤΙΣ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1943 ΚΑΙ Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΚΙΚΑ

...

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/2-avgoustou-1943-i-sfagi-tis-glynas-martyries-tou-giorgou-gkika/ © www.elkosmos.gr
...

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/2-avgoustou-1943-i-sfagi-tis-glynas-martyries-tou-giorgou-gkika/ © www.elkosmos.gr
2 Αυγούστου 1943: Η Σφαγή της Γλύνας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Στις 22 Ιουνίου 1943 γυρίζοντας από την συγκέντρωση στα Χανιά της Επισκοπής μετά την άρνηση τους να ταχτούν δίπλα στους παρτιζάνους, έχοντας ανοίξει δικό τους μέτωπο, πήγαν στον Άγιο Δημήτρη του χωριού και με το χέρι πάνω στο περίστροφο του Αντώνη Κυριάκη, ορκίστηκαν «περί πίστεως και πατρίδος» για να γίνουν μάρτυρες μετά από 42 μέρες από τους μπαλίστες που τους σκότωσαν στο λάκκο Καμίνια ανάμεσα Βράχο Γοραντζη και Νεπραβιστα

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗΣ ΓΛΥΝΑΣ ΤΟΥ 1943


Τα αδέρφια
1. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΣ ετών-15
2. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΣ -17
Τα αδέρφια
3. ΘΕΟΔΩΣΗΣ ΜΠΑΤΖΙΕΛΗΣ – 25
4. ΘΩΜΑΣ Δ. ΜΠΑΤΖΙΕΛΗΣ -15

Τα αδέρφια
5. ΗΡΑΚΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ -16 -γλίτωσε
6. ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΛΕΚΚΑΣ γλίτωσε
Τα αδέρφια
7. ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ – 20
8. ΚΩΣΤΑΣ Θ. ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ - 18
9. ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ - 28
10. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΕΛΙΩΤΗΣ - 29
11. ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΤΖΙΕΛΗΣ -19
12. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΟΥΛΑΣ – 19
13. ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΣΙΕΛΙΟΣ - 29
14. ΘΩΜΑΣ Γ. ΜΠΑΤΖΙΕΛΗΣ - 20
15. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΗΣ - 24
16. ΚΩΣΤΑΣ Π. ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ - 22
17. ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΚΚΑΣ - 14
18. ΚΩΣΤΑΣ ΒΛΑΧΟΣ - 20 από το Ζερβάτι
19. ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΑΚΟΥΛΑΣ - 18
20. ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΙΕΛΙΟΣ - 28
21.ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΕΛΙΟΣ - 15
22. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ - 26 γλίτωσε
23. ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ ΜΠΑΤΖΙΕΛΗΣ - 60

και 3 από την Βράχο Γοραντζή:
24. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΗΣΙΟΣ - 27
25. ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΕΡΛΗΣ - 16
26. ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΣΚΟΣ - 17

Μετά την σφαγή των παιδιών της Γλύνας σκότωσαν και τον αρχηγό τους Βασίλη Σαχίνη από τη Δούβιανη και τον Γιάννη Γκίκα από τη Γλύνα.


…«Πριν τη καταστροφή της Γλύνας την Κυριακή σκοτώσανε εφτά στο Λιμπόχοβο
όπως τον Κώστα Ζένιο τον Παπα Αχιλλέα κάποιον Γκίνη γαμπρό η γιο εγγονό του Γιάννη Καραδημου τον Αντώνη Πίτσαρη ένας διάσημος προξενητής πάντρευε κορίτσια τον ξέρανε κόσμος και κοσμάκης κάπου από τα Σωφράτικα που βρέθηκε τυχαίως εκεί και τον σκοτώσανε και αυτόν.
Μετά την καταστροφή της Γλύνας είχαν δυο κέρδη οι κομουνιστές. Τους δόθηκε αιτία να καταστρέψουν την ντόπια αντίδραση και να πάρουν τον βορειοηπειρωτικό λαό μαζί τους
Στις 10 Αυγούστου 1943 ένας υπολογισμός της εποχής εκείνης από ογδόντα παιδιά εθελοντές που είχαν βορειοηπειρώτες στο Αλβανικό αντάρτικο να αριθμεί μέσα σε οκτώ μέρες εξακόσια παιδιά βορειοηπειρώτες που επάνδρωσαν το αντάρτικο της Αλβανίας.»…


(Απόσπασμα από το Ιστορικό του χωριόυ Γλύνα)

Ακολουθεί το τραγούδι αφιερωμένο στους σκοτωμένους νέους

Ήταν μια μέρα, μαύρη Δευτέρα-νιάτα μωρ' νιάτα
27 μανούσια λεβέντες –νιάτα γραμμένα
νιάτα όλο περηφάνια σε αίμα πνίγονται
από σφαίρες πολυβόλου πως κλονίζονται
φονιάδες οι μπάλοι, χωριό το ρήμαξαν –νιάτα μωρ νιάτα
καρδιές μανάδων ράισαν αχ πως άντεξαν-νιάτα γραμμένα
νιάτα όλο περηφάνια σε αίμα πνίγονται
από σφαίρες πολυβόλου πως κλονίζονται
περί πατρίς και πίστης ο όρκος προδοθεί–νιάτα μωρ νιάτα
στο Όνειρο ελευθερίας ένταλμα με πυρ εδώθει -νιάτα γραμμένα

(Χρήστος Γιάννης 1986) 

Η μαρτυρία του Γιώργου Γκίκα 

Στις αρχές Αυγούστου 1943 ο γερμανικός στρατός επέστρεφε από μία επιχείρηση που είχε κάνει στα εδάφη μας. Ήταν μέρα Σάββατο και ως την Κυριακή το απόγευμα επέστρεψαν στις βάσεις τους. Οι χωριανοί μου χαρούμενοι αλώνιζαν τα στάρια τους και σε κάθε αλώνι άκουγες χαρούμενες φωνές των παιδιών και τα τραγούδια των μεγάλων. Όλοι χαίρονταν για τη νέα σοδειά.
Δυστυχώς όμως μεγάλο κακό τους περίμενε. Οι Λιμποχοβινοί και Νεπραβιστιώτες με αρχηγούς τους Νάτζο Μπελέρι και Φεχμί Κούλα, ήταν έτοιμοι για το κακό κατά της Γλύνας.
Είχαν αποφασίσει να εγκληματίσουν εις βάρος αθώων ανθρώπων. Ίσως στο έγκλημα αυτό να βοήθησε και ο δήθεν αρχηγός της τσέτας, ο οποίος δρούσε στον τόπο μας ενώ την οικογένεια του την είχε ασφαλίσει στο Δελβινάκι της Ελλάδας.

Τον Ιούλιο μήνα οι ηγέτες της μειονότητας (σ.σ. του αλβανικού ΕΑΜ) είχαν κάνει μια πλατιά συγκέντρωση στην λυκοφωλιά την Νεπράβιστα. Πήραν την απόφαση να χτυπηθεί ο εθνικισμός (σ.σ. τα παλικάρια του ΜΑΒΗ). Οι χωριανοί μου εκείνη την περίοδο αρνήθηκαν να ενταχθούν με το αλβανικό ΕΑΜ, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Λευτέρη Τάλλιου, του Α. Λάλαϊ και άλλων και πίστευαν ότι ήρθε καιρός να κερδίσουν την ελευθερία τους.

Οι μπαλίστες ζήτησαν βοήθεια από τους Ιταλούς που έδρευαν στους Γεωργουτσάτες. Οι Ιταλοί έσπευσαν σε βοήθεια, στέλνοντας κατά της Γλύνας στρατό με όλα τα πολεμικά μέσα, οι οποίοι οχυρώθηκαν στους λόφους του χωριού.
Οι μπαλίστες με επικεφαλής τον Νέτζο Μπελέρι, αφού εκτέλεσαν 13 παιδιά από το Λιμπόχοβο, ανάμεσα τους και τον παπά Αχιλλέα Γραμματικό, κίνησαν για τη Γλύνα.
Τα παιδιά ήταν όλα των μανάδων από το χωριά μας, για τα οποία δεν έγραψε ποτέ κανένας για το βάρβαρο αυτό έγκλημα.

Τα χαράματα 2 Αυγούστου 1943 κινούν για τη Γλύνα, μπαίνουν στο χωριό με μεγάλη βαρβαρότητα καίγοντας και πλιατσικολογώντας όλα τα σπίτια του χωριού, σύγκεντρωσαν όλα τα παιδιά, όσα μπόρεσαν, μάλιστα μερικά από το φόβο τους παρουσιάστηκαν μόνα τους. Η συμπεριφορά τους ήταν βάρβαρη και χυδαία. Έβριζαν και ξυλοκοπούσαν σαν να ήταν αγρίμια. Έλεγαν: «Αν δείτε το αυτί σας θα δείτε και την Ελλάδα».

Μας πήραν και μας κατηύθυναν προς το Λιμπόχοβο, χωρίς να γνωρίζουμε το που θα μας πάνε. Στον Άϊ Νικόλα της Βραχογοραντζής μας σταμάτησαν και κλωτσώντας μας ζήτησαν ντοκουμέντα. Εγώ έδωσα ένα ντοκουμέντο που είχα από το σχολείο Σερρών. Τότε κάποιος φώναξε «Greko Greko». Ήμουν τότε παιδί 18 χρονών. Δεν γνωρίζαμε που μας πήγαιναν και τι μας περίμενε. Πιστεύαμε ότι μας πήγαιναν για ανακρίσεις και πως γρήγορα θα επιστρέφαμε γιατί ήμασταν αθώοι. Ποτέ δεν πιστεύαμε ότι θα μας εκτελούσαν.

Όταν μας πήγαν για εκτέλεση στο λάκκο της Μέλενης τότε τα χάσαμε που είδαμε τα πολυβόλα στημένα και όλοι οι άλλοι οπλισμένοι. Ενώ αυτοί βρίζανε και ετοιμάζονταν να μας πυροβολήσουν, εμείς γυρίσαμε τα μάτια προς τον ουρανό και ζητούσαμε βοήθεια από το Θεο. Μέσα σε λίγα λεπτά το κάθε τι τελείωσε.  Όλοι ήταν νεκροί εκτός από τους Δόση Λέκα, Ηρακλή Λέκα και Χρήστο Καραδήμα.

Εγώ γλύτωσα γιατί ο Ντίλιος Κατσούκης, αγωγιάτης, έφερνε εμπόρευμα στους Τσομαίους στο θείο μου Βασίλη Γκίκα, ο οποίος του έδινε κανένα δώρο. Εκείνη την ημέρα για να γλυτώσει το παιδί του γαμπρού του κι εμένα του ζήτησε και πήρε 50 χρυσά και 150 ναπολιόνια χάρτινα. Την τελευταία στιγμή με τράβηξε από το σωρό των αδικοσκοτωμένων και επέστρεψα να δω την οικογένεια και το χωριό μου.

Έχω την εντύπωση ότι το έγκλημα ήταν σαν αποτέλεσμα της κρυφής συνεργασίας των δύο αλβανικών κομμάτων με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αυτό το βγάζω σαν συμπέρασμα επειδή ο Ισούφ Τσομπάνι γνώριζε για το έγκλημα και το αποκάλυψε στην Αθηνά Γκίκα και μάλιστα της είπε ότι θα την σκοτώσει αυτή και το 6χρονο παιδάκι της.
Ενώ στις 5 Αυγούστου 1943 το ΕΑΜ μας κάλεσε σε μία συγκέντρωση στο Ορεινό Πωγωνίου (Ελλάδα). Δύο επιτατραμένοι της Πανηπειρωτικής Επιτροπής (Αλέκος Τσάτης και Αλέξης Γιάνναρης), όχι μόνο δεν πόνεσαν που κλέγαμε, αλλά χλεύαζαν! Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.
Έτσι χτυπήθηκε ο εθνικισμός και επικράτησαν οι πέντε κομμουνιστές στα 50 χωριά μας...

Γεώργιος Γκίκας
Αυτόπτης μάρτυρας

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2021

Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟ 1932 ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ


 

Του Ιωάννη Δασκαρόλη

Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας, μετά τον εκλογικό του θρίαμβο στις εκλογές της 19ης Αυγούστου1928, παρουσίασε στις προγραμματικές του δηλώσεις στη Βουλή ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων οι οποίες, κατά την εκτίμησή του, θα έθεταν την Ελλάδα σε αναπτυξιακή οικονομική τροχιά επιλύοντας και το οξύ προσφυγικό πρόβλημα που της είχε κληροδοτήσει η Μικρασιατική Καταστροφή. Παράλληλα όμως, αναγνώρισε πως η χώρα δεν διέθετε την κεφαλαιακή επάρκεια για να χρηματοδοτήσει αυτό το πρόγραμμα και εκδήλωσε την πρόθεσή του να στραφεί σε εξωτερικό δανεισμό ο οποίος θα καλυπτόταν κυρίως από Άγγλους κεφαλαιούχους που ήδη είχαν επενδύσει κάποια κεφάλαια μετά το 1922, αλλά ήταν πρόθυμοι να διευρύνουν την παρουσία τους στην Ελλάδα, καθώς φαινόταν να αποκαθίσταται η πολιτική της σταθερότητα.

Αρχικά, οι οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα έδειχναν θετικές. Η δραχμή, μετά από 15 χρόνια συνεχούς υποτίμησης, σταθεροποιήθηκε στη διετία της Οικουμενικής Κυβέρνησης με σταθερή ισοτιμία (1) προς την αγγλική λίρα και εντάχθηκε στον «κανόνα του χρυσού» (2) στις 12 Μαΐου 1928. Στα πρώτα τρία χρόνια βενιζελικής διακυβέρνησης η Ελλάδα είχε συνεχόμενους πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και επικρατούσε διάχυτη αισιοδοξία ότι η οικονομική κατάσταση είχε εξομαλυνθεί πλήρως. Πάντως, το ελληνικό εξωτερικό χρέος κατά την τριετία αυτή διογκώθηκε από 27.800.000.000 σε 32.700.000.000 δραχμές λόγω δανείων που είχε συνάψει η κυβέρνηση κυρίως στο Λονδίνο.

Σημαντική εξέλιξη για την οικονομία της Ελλάδας αποτέλεσε μετά από πολλές και επίπονες διαπραγματεύσεις (3) και παροτρύνσεις από το εξωτερικό, η ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) η οποία, εκτός από το αποκλειστικό εκδοτικό προνόμιο τύπωσης νομίσματος (που είχε ως τότε η Εθνική Τράπεζα), ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο της εθνικής νομισματικής πολιτικής και των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Πρώτος πρόεδρος της ΤτΕ ορίστηκε ο οικονομολόγος Αλέξανδρος Διομήδης και η «κάλυψη» σε συνάλλαγμα που διέθετε η ΤτΕ ήταν 10.000.000 αγγλικές λίρες για αξία κυκλοφορούντος χαρτονομίσματος αξίας περίπου 4.000.000.000 δραχμών. Αυτό σήμαινε πως η «κάλυψη» σε χρυσό μέσω μετατροπής αντιστοιχούσε στο 1/4 του ποσού των δραχμών που βρίσκονταν σε κυκλοφορία, κάλυψη ικανοποιητική για τη διεθνή χρηματοπιστωτική πρακτική της εποχής.

Εικόνες πανικού των επενδυτών έξω από το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης κατά τη «μαύρη Τρίτη» (29 Οκτωβρίου 1929)

Πρώτες επιπτώσεις της κρίσης στην ελληνική οικονομία

Η μεγάλη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ξεκίνησε με την αδυναμία της Γερμανίας να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις δυσβάστακτες οικονομικές της υποχρεώσεις από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εντάθηκε τη «Μαύρη Τρίτη» (29 Οκτωβρίου 1929), με την κατάρρευση των τιμών των μετοχών στο Χρηματιστήριο της Wall Street. Στις αρχές του 1930, η ελληνική οικονομία βρέθηκε υπό πίεση, αφού χάθηκαν όλες οι οικονομικές επανορθώσεις που της είχαν επιδικασθεί από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (καθώς η Γερμανία αδυνατούσε να τις πληρώσει), μειώθηκαν δραστικά οι εξαγωγές της (καπνά, σταφίδα και άλλα γεωργικά προϊόντα) προς τις χώρες που επλήγησαν από την κρίση, ενώ μειώθηκαν σημαντικά και τα εμβάσματα από Έλληνες της Αμερικής που αποτελούσαν εκείνη την εποχή υπολογίσιμο έσοδο για τη χώρα.

 Αυτές οι δυσμενείς εξελίξεις επιδείνωσαν το εξωτερικό ισοζύγιο συναλλαγών, ασκώντας αφόρητες πιέσεις στη δραχμή. Ταυτόχρονα, η οικονομική δραστηριότητα στην Ελλάδα παρουσίασε ραγδαία μείωση (4), αυξήθηκε η ανεργία και η χρεοκοπία εταιριών, ενώ μειώθηκαν τα ημερομίσθια.

Η πολιτική της διατήρησης των υφιστάμενων νομισματικών ισορροπιών ανάγκαζε την ΤτΕ να χρησιμοποιεί τα αποθέματά της σε χρυσό και ξένο συνάλλαγμα για να στηρίζει τη δραχμή και την ισοτιμία της σε χρυσό. Μέσα σε ένα τραγικό εξαήμερο (21 – 26 Σεπτεμβρίου), η «κάλυψη» της ΤτΕ μειώθηκε κατά 30%, καθώς όλοι ζητούσαν να αγοράσουν συνάλλαγμα εξαργυρώνοντας ελληνικά χαρτονομίσματα. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1931, ο πρόεδρος της ΤτΕ παραιτήθηκε μετά από ένα επεισόδιο με τον Βενιζέλο (5) και αντικαταστάθηκε (μετά από έντονο πολυήμερο πολιτικό παρασκήνιο) από τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Στις αρχές του 1932, η οικονομική και πολιτική ηγεσία της Ελλάδας είχε βρεθεί σε δεινή θέση, καθώς τα συναλλαγματικά κρατικά αποθεματικά δεν επαρκούσαν για την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων δανείων παλαιότερων ετών. Η μοναδική λύση ήταν ο εξωτερικός δανεισμός για τη στήριξη της δραχμής με συνάλλαγμα έναντι των κερδοσκοπικών πιέσεων.

Προσπάθειες για αναχρηματοδότηση του χρέους

Ο Βενιζέλος αποφάσισε να χειριστεί το θέμα προσωπικά και να εξασφαλίσει τα εξωτερικά δάνεια που θα στήριζαν τη νομισματική του πολιτική. Ταξίδεψε τον Ιανουάριο του 1932 (6) στη Ρώμη, το Παρίσι και το Λονδίνο ζητώντας ένα δάνειο 50.000.000 δολλαρίων για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και προειδοποιώντας πως, αν αυτό δεν εξασφαλιζόταν, η Ελλάδα θα εγκατέλειπε τον «κανόνα του χρυσού» και θα κήρυσσε παύση πληρωμών, με αποτέλεσμα να χάσει τη διεθνή αναξιοπιστία της και να προκληθούν κοινωνικές ταραχές. Κατά τους επόμενους τρεις μήνες όλες οι ελληνικές εξαγωγές «πάγωσαν» και, παρά τα έκτακτα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση (7), η ΤτΕ αναγκάστηκε να παραχωρήσει το 1/3 του αποθεματικού της σε συνάλλαγμα στο κράτος, προκειμένου αυτό να ανταπεξέλθει στις δανειακές του υποχρεώσεις.

Τον Μάρτιο συνεδρίασε στο Παρίσι η Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών (ΚΤΕ) και, μεταξύ άλλων, συζήτησε και το θέμα της Ελλάδας. Ο τρόπος παρουσίασης των ελληνικών προβλημάτων και αναγκών από τον ίδιο τον Βενιζέλο δεν έπεισε την Επιτροπή, που θεώρησε ότι η Ελλάδα δεν έκανε καμία θυσία, αλλά αντίθετα ήθελε να μεταβιβάσει τα προβλήματά της στους πιστωτές της δανειζόμενη πέρα από τις αντοχές της οικονομίας της. Η τελική εισήγηση της Επιτροπής περιείχε, μεταξύ άλλων, προτάσεις για αύξηση της φορολογίας, περικοπή δημοσίων δαπανών, αναστολή πληρωμών των δανείων επί έναν χρόνο και διορισμό ξένου συμβούλου στο Υπουργείο Οικονομικών.

Ο Βενιζέλος ζήτησε για τελευταία φορά απεγνωσμένα οικονομική βοήθεια τον Απρίλιο του 1932 στο Συμβούλιο της ΚΤΕ από τους αντιπροσώπους της Αγγλίας και της Γαλλίας, απειλώντας ότι σε αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα θα κήρυσσε παύση πληρωμών τον επόμενο μήνα. Οι προειδοποιήσεις αυτές δεν είχαν αποτελέσματα, εκτός από αόριστες υποσχέσεις από τους αντιπροσώπους των δύο χωρών. Η τελική απόφαση της ΚΤΕ αναγνώριζε τη δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας αλλά δεν αναφερόταν καθόλου στην παροχή νέου δανείου.

Η απόφαση αυτή έδωσε τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία. Στις 21 Απριλίου, στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, ο υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Μαρής ζήτησε να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές και, μετά από ένα οξύτατο λεκτικό επεισόδιο με τον Βενιζέλο, παραιτήθηκε. Ο αντικαταστάτης του, Κυριάκος Βαρβαρέσος, κήρυξε πτώχευση και αναστολή πληρωμών από το ελληνικό δημόσιο. Την Τετάρτη 27 Απριλίου 1932, η Ελλάδα εγκατέλειψε επίσημα τον «κανόνα του χρυσού». Η δραχμή υποτιμήθηκε ραγδαία και στις 5 Μαΐου η ισοτιμία της με τη στερλίνα έπεσε από τις 456 δραχμές στις 539. Στις 21 Μαΐου 1932, μετά την αποτυχία της οικονομικής του πολιτικής, ο Βενιζέλος παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου επικεφαλής μιας βραχύβιας κυβέρνησης, ενώ ένα πανελλαδικό απεργιακό κύμα παρέλυε τη χώρα.

Η πολιτική κρίση είχε μόλις αρχίσει...

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας την περίοδο 1932-37

Οι ευθύνες του Βενιζέλου

Παρά την κλιμάκωση της ελληνικής οικονομικής κρίσης και την πτώχευση, η ανάκαμψη ακολούθησε σχεδόν αμέσως μετά την υποτίμηση της δραχμής, χωρίς οι επόμενες κυβερνήσεις (του Λαϊκού Κόμματος) να λάβουν σοβαρές πρωτοβουλίες. Η υποτίμηση κατέστησε ξανά τα ελληνικά προϊόντα φθηνά (άρα ελκυστικά), οι εξαγωγές αυξήθηκαν βελτιώνοντας το ισοζύγιο πληρωμών, το κράτος απέφυγε προσωρινά τα δυσβάστακτα βάρη των δόσεων των δανείων, ενώ η κρίση σταδιακά ξεπερνιόταν στην Ευρώπη. Το 1937 ο Μεταξάς, μετά από αγγλικές πιέσεις, ήλθε σε τελική συμφωνία με τους διεθνείς οίκους που είχαν δανείσει την Ελλάδα για την καταβολή των οφειλών σε δόσεις, τερματίζοντας την τελευταία εκκρεμότητα που παρέμενε από τη χρεοκοπία του 1932.

Αναμφίβολα, θα ήταν πολύ δύσκολο για κάθε Έλληνα πρωθυπουργό να προβλέψει την επερχόμενη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Παρόλα αυτά, ο Βενιζέλος φέρει μεγάλες ευθύνες για τη χρεοκοπία. Το πρώτο μεγάλο λάθος του ήταν ότι αύξησε υπέρμετρα τον εξωτερικό δανεισμό, για να χρηματοδοτήσει μακρόπνοα κρατικά επενδυτικά έργα τα οποία όμως δεν απέδωσαν βραχυπρόθεσμα τα αναμενόμενα έσοδα. Το δεύτερο σημαντικό σφάλμα του ήταν ότι, ενώ έβλεπε το μέγεθος της διεθνούς οικονομικής κρίσης και την αδυναμία της δραχμής να διατηρηθεί στον «κανόνα του χρυσού», συνέχισε πεισματικά αυτή την αδιέξοδη πολιτική, χωρίς να δίνει σημασία στις συμβουλές πολλών Ελλήνων και ξένων τεχνοκρατών, αλλά και της αντιπολίτευσης. Η πολιτική αυτή εξάντλησε τα συναλλαγματικά αποθεματικά του κράτους, ενώ εμπόδιζε την αναθέρμανση των εξαγωγών μέσω μιας υποτίμησης της δραχμής η οποία αποδείχθηκε το κλειδί για την ανάκαμψη. Τέλος, παρά το αδιαμφισβήτητο διεθνές κύρος του, ο Βενιζέλος απέτυχε να πείσει τα μέλη της ΚΤΕ για την ανάγκη οικονομικής στήριξης της ελληνικής οικονομίας και να εξασφαλίσει ένα μεγάλο δάνειο που θα έσωζε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία.

Γελοιογραφία που απεικονίζει τα φορολογικά βάρη της ελληνικής κοινωνίας από τα δάνεια και τις συμβάσεις που είχε συνάψει το ελληνικό κράτος με ξένους επενδυτικούς οίκους για την τέλεση δημοσίων έργων

Σημειώσεις

1) Μία αγγλική λίρα αντιστοιχούσε σε 375 δρχ.

2) Ο «κανόνας του χρυσού» ήταν ένας διεθνώς αποδεκτός τρόπος υπολογισμού της εις «χρυσόν περιεκτικότητας» κάθε νομίσματος που έμμεσα καθόριζε και τις ισοτιμίες των νομισμάτων μεταξύ τους. Υποτίθεται πως η Τράπεζα της Ελλάδος διατηρούσε στο θησαυροφυλάκιό της ποσότητες καθαρού χρυσού αντίστοιχες με τις δραχμές που βρίσκονταν σε κυκλοφορία. Επειδή η ΤτΕ δεν διέθετε αποθέματα σε καθαρό χρυσό, διατηρούσε μια «κάλυψη» από συνάλλαγμα σε αγγλικές λίρες. Έτσι πλήρωνε τους κατόχους χαρτονομίσματος σε αγγλικές λίρες που ήταν διεθνώς άμεσα μετατρέψιμες σε χρυσό.

3) Με τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας, η οποία έχανε ανάμεσα στα άλλα, το εκδοτικό προνόμιο νομίσματος.

4) Το 1930 η οικονομική δραστηριότητα μειώθηκε κατά 3,48%, το 1931 κατά 4,6% και το 1932 κατά 3,98%.

5) Ο Διομήδης πώλησε συνάλλαγμα 7.000.000 γαλλικών φράγκων στον καπνοβιομήχανο Παπαστράτο, παρά τη ρητή απαγόρευση του Βενιζέλου για οποιαδήποτε αγοραπωλησία συναλλάγματος.

6) Εποχή κατά την οποία η κάλυψη της Ελλάδας σε συνάλλαγμα είχε περιοριστεί στο 60% της αξίας του πριν την κρίση.

7) Τα μέτρα αυτά περιόριζαν δραστικά τη διάθεση συναλλάγματος από την ΤτΕ, κατά σαφή παράβαση του «κανόνα του χρυσού».

Βιβλιογραφία

1) Γρηγόριος Δαφνής: Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ, Εκδόσεις Κάκτος.
2) Μαρκ Μαζάουερ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ, Εκδόσεις ΜΙΕΤ.
3) Κωνσταντίνος Βεργόπουλος: «Η ελληνική οικονομία από το 1926 έως το 1935», ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τ. ΙΕ’, Εκδοτική Αθηνών.
4) Αλέξης Φραγκιαδής: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 19ος – 20ός ΑΙΩΝΑΣ, Εκδόσεις Νεφέλη.
5) Θάνος Κονδύλης: Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (1928-1932), Εκδόσεις Ίαμβος.
6) Ηλίας Βενέζης: ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

 

https://www.istorikathemata.com/2021/06/1932.html

ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο «ΒΟΣΚΟΣ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ» ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΕΖΥΡΟΠΟΥΛΟΣ - Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΚΑΛΥΜΝΙΟΣ ΒΟΣΚΟΣ ΓΙΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΡΑΞΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ .

Πέθανε ξημερώματα σημερα στο νησί Ψέριμο, όπου κατά καιρούς διέμενε, σε ηλικία 94 χρονών ο Αντώνης Βεζυρόπουλος .

Ο εκλιπών έχει γράψει ιστορία με την παρουσία του στα Ίμια και αποτελεί μια εμβληματική μορφή που έχει βάλει τη δική της σφραγίδα σχετικά με την ελληνικότητα των δύο νησίδων. Ο Αντώνης Βεζυρόπουλος θα μείνει στην ιστορία ως ο «βοσκός των Ιμίων». Είναι ο τελευταίος άνθρωπος που δραστηριοποιούνταν στις «γυμνές » βραχονησίδες , οπου για περισσότερο από 20 χρόνια διατηρούσε 40 κατσίκια περίπου, πάνω στις δύο νησίδες τις οποίες επισκεπτόταν ανελλιπώς για όσο καιρό του το επέτρεψαν ………
Εκεί ο ίδιος έβοσκε τα κατσίκια από το 1984 έως και τον Απρίλιο του 2004, όταν η κυβέρνηση Σημίτη εκοψε το κονδύλι που έδινε ο Δήμος Καλύμνου στον βοσκό .
Ποια όμως ήταν η σημασία της παρουσίας του βοσκού στα Ίμια;
Η παρουσία του βοσκού στα Ίμια ήταν τεράστιας Εθνικής σημασίας . Κατ αρχήν υποδήλωνε την ύπαρξη οικονομικής δραστηριότητας στις υπόψη βραχονησίδες ,που σύμφωνα με τα Δίκαιο της θάλασσας σήμαινε ότι τα Ίμια έχουν την δική τους υφαλοκρηπίδα και τη δική τους ΑΟΖ. Επι πλέον Η παρουσία του βοσκού στα Ίμια υπερτόνιζε την ελληνικότητα των νησιών πέρα και έξω από τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις που κατοχυρώνουν τα νησιά στην Ελλάδα.

Ο τοτε Δήμαρχος Καλυμνου Διακομιχάλη ,από τον Φεβρουάριο του 1996 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2002 ,επιχορηγούσε με πιστώσεις που ήταν εγκεκριμένες στον προϋπολογισμό του Δήμου και πληρωνε στο βοσκό τα έξοδα ( καύσιμα για την βάρκα, τροφή για τα ζώα ) . Από την 1η Ιανουαρίου 2003 ο Δήμος Καλυμνίων και το Υπουργείο Εξωτερικών εγκατέλειψαν, δεν βοήθησαν οικονομικά έναν άνθρωπο πολύτεκνο και φτωχό ,σταμάτησαν να καλύπτουν τα έξοδα του βοσκού Αντώνη Βεζυρόπουλου, ο οποίος όμως συνέχιζε να πηγαίνει για περίπου ενάμιση χρόνο στα Ίμια και ουδείς ενδιαφέρθηκε να του καταβάλει το «τεράστιο ποσόν των 6.000,00€» ετησίως, με αποτέλεσμα το Πάσχα του 2004 δυστυχώς να πάρει τα κατσίκια του από τις βραχονησίδες.
Μετά την κρίση των Ιμιων βέβαια , η καθημερινή πίεση που ασκούσαν οι Τούρκοι με συνεχείς παρενοχλήσεις του πλου της ψαρόβαρκας του Βεζυροπουλου και οι απειλές που εκτόξευαν οι ακταιωροί τους , συνέβαλαν ώστε ο βοσκός να εγκαταλείψει τις βραχονησίδες , παρα την βοηθεια που του παρείχε το Λιμενικό μας .
Σε συνέντευξη του ο ίδιος λέει «Μετέφερα για πρώτη φορά τα ζώα μου στη νησίδα το 1984. Έπαιρνα τη βάρκα μου από την Κάλυμνο και πήγαινα εκεί για να τα φροντίζω. Παράλληλα μπορούσα να ψαρεύω. Σταμάτησα για λίγο λόγω της κρίσης του 1996. Μετά, όμως, συνέχισα. Πήγαινα τουλάχιστον δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Με βοηθούσαν πότε τα αγόρια μου και πότε η γυναίκα μου. Τότε έπαιρνα σύνταξη 700 ευρώ τον μήνα. Με αυτήν έπρεπε να ζήσω.
Μου έδιναν και ένα μικρό ποσό από τον Δήμο και έτσι μπορούσα, έστω με δυσκολίες, να βοσκώ τα ζωα μου. Κάποια στιγμή, κοντά στο 2004, έπαψαν να μου δίνουν χρήματα για να καλύπτω μέρος των εξόδων μου, κυρίως τα πετρέλαια για τη βάρκα».
Ο ίδιος θυμάται την τελευταία φορά που ανέβηκε στη νησίδα το 2004. Προϋπόθεση ήταν να συνοδεύεται από λιμενικούς του τοπικού Λιμεναρχείου, καθώς οι Τούρκοι είχαν εντείνει την προκλητικότητά τους: «Οι λιμενικοί μου είπαν ότι δε μπορώ να ανέβω μόνος μου στα Ίμια. Εγώ τους απάντησα ότι δεν χρειάζομαι συνοδεία. Είχα ακόμα κάποια κατσίκια εκεί. Δεν με ενδιέφερε αν συναντούσα Τούρκους. Εγώ θα έκανα τη δουλειά μου. ‘Το σκέφτηκες καλά;’ μου είπαν. Τελικά πήγαμε μαζί. Πράγματι προσπάθησαν να μας εμποδίσουν . Θυμάμαι να ταξιδεύω με τη βάρκα μου για τη νησίδα και να έρχονται δίπλα μου μεγάλα τουρκικά σκάφη κάνοντας ελιγμούς. Σαν τώρα θυμάμαι τα άσπρα μεγάλα πλωτά τους. Δημιούργησαν απόνερα με σκοπό να με βουλιάξουν.
Η βάρκα μου ήταν πολύ μικρή σε σχέση με τα δικά τους σκάφη. Έδειχναν να μην τους ενδιαφέρει αν πέσω στη θάλασσα και πνιγώ από τα κύματα. Τους έδειχνα, όμως, από την πλευρά μου ότι είχα το σθένος να συνεχίσω.
Έκανα σαν να μην υπάρχουν. Συνέχιζα να ταξιδεύω προς τον προορισμό μου. Μου είχε τύχει πολλές φορές να βρίσκομαι πάνω στη βραχονησίδα και να περνούν από πάνω μου αεροσκάφη και ελικόπτερα. Σήμερα είμαι 91 ετών. Αν μου έλεγαν να πάω ξανά στα Ίμια, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη…».
Ο βασικός ομως λόγος εγκαταλειψης των βραχονησίδων μας από τον ηρωικό βοσκό ήταν η απαίτηση της Τουρκίας στο πλαίσιο της συμφωνίας της Μαδρίτης να πάψει να υπάρχει “οικονομική δραστηριότητα” επάνω στα νησιά και έσπευσε η τοτε κυβέρνηση , στα πλαίσια της κατευναστικης πολιτικης που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η Χώρα μας , να ικανοποίηση την θέληση της Τουρκίας .
Ειναι γεγονός ότι το επίσημο Ελληνικό κράτος δεν είχε και δεν εχει και σημερα καμιά πολιτική για τις βραχονησίδες στο Αιγαίο, αξιοποιώντας τις διατάξεις και τα όσα προκύπτουν από την σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας του 1982. Ταμπουρωμένοι πίσω από την πολιτική του κατευνασμού που χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει την εξωτερική μας πολιτική αφήσαμε την Τουρκία να αλωνίζει στο Αιγαίο.
Δυστυχώς οι εξαγγελίες του 1995(Μπετενιωτης , Υφυπουργός Εθνικής Αμυνης) και του 2004 (Βαληνάκης Υφυπουργός Εξωτερικών) των τοτε κυβέρνησεων ότι θα γίνονταν μικρές παρεμβάσεις (μικρές προβλήτες, υδατοδεξαμενές , εκκλησάκια κλπ ) στις βραχονησίδες του Αιγαίου ,εγκαταλείφτηκαν μόλις αντέδρασε η Άγκυρα……..
Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΚΑΛΥΜΝΙΟΣ ΒΟΣΚΟΣ ΓΙΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΡΑΞΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ .
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΥΜΝΙΑΚΗΣ ΓΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΣΕΙ . ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ .
 

ΤΟ ΓΕ ΝΥΝ ΕΧΟΝ, ΝΥΝ ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ!

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

Δημοσιεύθηκε στην Ελεύθερη Ώρα  στις 25/07/2021

Η Νέα τάξη πραγμάτων, επιτίθεται με τα έμμισθα εγχώρια, εν Ελλάδι, φερέφωνα πολλαχώς με σκοπό την εξυπηρέτηση αλλότριων αντι-εθνικών και αντιλαϊκών συμφερόντων.
Είναι λοιπόν πρόδηλο, ότι η κατάσταση την οποία βιώνουμε και καθίσταται λίαν ανθυγιεινή διότι, το μείζον πρόβλημα, πέραν της πτωχοποιήσεως και εν γένει της εφαρμοσμένης πολιτικής εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, υπό των δοτών πολιτικών ανδρών, δημιουργεί μία αλγεινή και ασφυκτική κατάσταση.
Σήμερον, όμως οι συνθήκες έχουν υπερβεί τα εσκαμμένα, καθότι, η εγκαθιδρυθησομενη παγκοσμιοποίηση της παγκόσμιας ελίτ, επιδιώκει ξύλοις και ροπάλοις, να επέμβει εις την ψυχή μας, εις το σώμα μας και να μας καταναγκάσει προς έναν βιασμό συνείδησης και σκέψεως.
Η μη συναίνεση προς μία ιατρική πράξη συνιστά ανυπερθέτως και εκ των ων ούκ, άνευ, ένα θεμελιώδες δικαίωμα του εκάστοτε ανθρώπου, ως φυσικού προσώπου και αυτονόητη έκφανση του ιδιωτικού βίου και του αυτεξουσίου του, όπως τούτο εξάλλου κατοχυρώνεται ρητώς εις ένα πλέγμα διατάξεων, το οποίο πλειστάκις έχω καταθέσει δημοσίως.
Το μέγεθος της πραξικοπηματικής αυθαιρεσίας και της πρόδηλα αντιδημοκρατικής πρακτικής της κυβερνήσεως, είναι ασφαλώς κατ’ εντολήν, των υπερεθνικών διευθυντηρίων, διότι τοιουτοτρόπως δια της επιβολής μίας ιατρικής πράξης, άνευ της συγκαταθέσεως μας, δια του νόμου, επί ποινική αποκλεισμού από την κοινωνική ζωή της χώρας, ή υπό την απειλή εκτοπισμού και απολύσεως εκ της εργασίας μας, υφίσταται βάναυση παρέμβαση εις την σφαίρα του ιδιωτικού, η κρατική αυταρχική βία εμφιλοχωρεί όλως περιέργως προς την ίδια μας την ζωή.
Ουδείς καθίσταται εκ πεποιθήσεως αρνητής ή εκλαμβάνει την ίδια την ζωή του, ιδωμένη υπό ένα παραμαρφωτικό πρίσμα, όλως τουναντίον, αξιώνει σεβασμό προς την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητα του, προς τον ιδιωτικού του βίο αλλά και την απρόσκοπτη και ανεπηρέαστη επιλογή να αποφασίσει περί της υγείας του, ή άλλως να αξιώσει περισσότερες πληροφορίες αλλά και εγγυήσεις περί της υφιστάμενης πανδημίας.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς το Κράτος το οποίο, στραγγαλίζει οικονομικά τους πολίτες, τους καταλύει συλλήβδην και καθολικώς άπασες τις ελευθερίες τους καθοιονδήποτε τρόπο, επιβάλλει διακριτική μεταχείριση προς τους Έλληνες πολίτες, ενώ τους αλλοδαπούς του αφήνει να δρουν ανεξέλεγκτα, άνευ εμβολιασμών και άνευ ετέρου περιορισμού, συν τοις άλλοις ημείς οι Έλληνες νιώθουμε προδομένοι, καθ’ ήν στιγμήν η πρόεδρος της Δημοκρατίας, ομιλεί ευθαρσώς και απεριφράστως περί της επιλύσεως του μείζονος, ακανθώδους και καίριου ζητήματος του δημογραφικού, με τους αλλοδαπούς, αντί να δοθούν κίνητρα προς τις νέες οικογένειες.
Αυτή η πολιτεία, η κυβέρνηση εν προκειμένω, η οποία προβαίνει σε ρατσιστική ρητορική μίσους, εις βάρος των Ελλήνων, η οποία κατ’ εντολή των τραπεζών τους υφαρπάζει τις περιουσίες, προβαίνει σωρηδόν σε απολύσεις, αντιμετωπίζει τον λαό, τους πολίτες ως μία πνευματικά ευνουχισμένη ανυπόληπτη μάζα, άνευ καμίας αξίας, την οποία δύναται κατά το δοκούν να την ποδηγετεί προς εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων.
Περαιτέρω, η ίδια η κυβέρνηση η οποία διώκει απηνώς και κατασυκοφαντεί οιονδήποτε τολμά να αρθρώσει μία φράση, υπέρ της πατρίδας της Ιστορίας του πνευματικού χαρακτήρα της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως, διασύρεται, ως αντιρρησίας, σεσημασμένος ακροδεξιός και ούτω καθ’ εξής, εν τούτω, η ιδία, αυτή ταύτη, η κυβέρνηση η οποία πρόδωσε τους αγώνες μας κατά του Μακεδονικού, ενώ ούσα αντιπολίτευση έτασσε άλλα, αφότου έγινε κυβέρνηση χαρακτηρίζει, με περρισό θράσος, όσους εξ ημών, προβάλλουμε λυσιτελώς ενστάσεις, περί της απαράδεκτης συμφωνίας των «Πρεσπών», με τον, ιταμώς, όλως απαξιωτικό όρο ως δήθεν «Μεκδονομάχους».
Αυτή η κυβέρνηση όπου την 25η-3-2021, όταν επιχειρήσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής, προς τους ήρωες του εθνο-απελευθερωτικού αγώνος, κατά την συμπλήρωση των 200 ετών εκ του αγώνος, μας απαγόρευσαν ρητώς και κατηγορηματικών επί ποινή απειλής συλλήψεων, δήθεν λόγω της πανδημίας, εκ παραλλήλου όμως επέτρεπαν, εν μέσω πανδημίας, τις πορείες υπέρ του φυλακισθέντος «Κουφοντίνα», εν ταυτώ, άρτι προσφάτως η ίδια η κυβέρνηση παρακολουθούσε αμέριμνη εις την Θράκη, ορισμένους «γνωστούς άγνωστους» υπό την φυσική παρουσία δύο Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του κόμματους του Σύριζα και του Πασόκ, να φωνασκούν ανενόχλητοι, εν τη Ελληνική Επικρατεία, είμεθα Τούρκοι πολίτες.
Αυτά τα ως άνω, εν συνδασμώ με τον καινοφανή Εγατικό νόμο, συμπληρώνεται η διάρθρωση ορισμένων πράξεων και παραλείψεων, της παρούσης κυβερνήσεως, η οποία αποδεικνύει ότι ουδόλως ενδιαφέρεται δια την ευημερία των πολιτών, αλλά εις τον αντίποδα, καθίσταται απολύτως έτοιμη, να εξυπηρετήσει πάση δυνάμει τα συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών.
Τρανή απόδειξη τούτου καθίσταται, ότι ένα κράτος δικαίου, αν και εφόσον πράγματι σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών και διακηρύττει περί της δημόσιας υγείας, δεν αφήνει τους πολίτες εκτεθειμένους και τους εκβιάζει απολύοντας τους, ούτως ώστε να υποστούν με την ποινική καταστολή και πρωτόγνωρη ψυχολογική βία, μία ιατρική πράξη την οποία αρνούνται.
Εις τον αντίποδα, εάν εν τοις πράγμασι υφίστατο Κράτος Δικαίου, θα αγκάλιαζε ισότιμα όλους τους Έλληνες πολίτες με παντί τρόπω, δίχως ναζιστικούς διαχωρισμούς και στρατόπεδα συγκεντρώσεως, τιμωρώντας τους αντιφρονούντες.
Το Σύνταγμα, η θεμελιώδης αρχής της αναλογικότητας, υπό το φως, της αρχής της ισότιμης μεταχείρισης, επιτάσσει, ότι ένα κράτος δικαίου σέβεται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών και ότι το κράτος ανιδιοτελώς και έντιμα αγκαλιάζει τις ετερόκλητες τάσεις με κατεύθυνση την προάσπιση της δημόσιας υγείας, δηλονότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.
Ειδικότερα, προστατεύονται όσοι εμβολιάζονται όσοι δεν επιθυμούν, εν τοιαύτη περιπτώσει λαμβάνουν ισοδύναμα μέτρα, τα οποία η ίδια η κυβέρνηση θέσπισε επί τόσους μήνες, επί τη βάση των οποίων θεμελίωσε τους αλλεπάλληλους εγκλεισμούς, άρα λογίζονται αμάχητα ως έγκυροι και ιατρικώς ενδεδειγμένοι και έτι περαιτέρω, περιφρουρεί τους πληγέντες εκ των εμβολίων.
Είναι πρόδηλο ότι μεγάλος αριθμός εμβολιασμένων έχει αποβιώσει εκ των παρενεργειών ή έχει υποστεί ιδιαίτατα δυσχερή προβλήματα υγείας, ένεκεν των εμβολίων, δια τους οποίους ουδείς ενδιαφέρεται.
Η αντιδημοκρατική και σαδιστική σήμερα κυβέρνηση η οποία θωπεύει τα διευθυντήρια εις τα οποία πρόσκεινται λοιδορεί τις οικογένειες των θυμάτων εκ των παρενεργειών των εμβολίων, κατά τον πιο κτηνώδη και απάνθρωπο τρόπο, ήδη την παρελθούσα Τετάρτη, ήτοι την 21η-07-2021, είδαμε την πρωτόγνωρη αστυνομική κρατική βία, προς ανθρώπους οι οποίοι ειρηνικά διαδήλωσαν κατά των φασιστικών εξαναγκαστικών εμβολιασμών.
Η κατάσταση έχει εκτραχηλιστεί με την συναυτουργία όλων των λοιπών συμπραττομένων κοινοβουλευτικών κομμάτων τα οποία έμμεσα στηρίζουν το εγχείρημα της εξόντωσης του ανθρώπινου προσώπου, υπήρξε κάποια κινητοποίηση εκ της πολύφερνης αριστεράς, ή από τους περίπυστους αρναρχικούς ή άλλες δήθεν επαναστατικής συλλογικότητες, υπέρ της δικαιωμάτων και ελευθεριών του κατατρεγμένου και καθημαγμένου Ελληνικού λαού;
Υπήρξε στεντόρεια φωνή αντίδρασης από το Κ.Κ.Ε δήθεν το οποίο δρα κατά το δοκούν και εκ του ασφαλούς, ενώ τώρα, σήμερα, όπου διακυβεύονται τα θεμελιώδη δικαιώματά μας, ουδείς αντιδρά ουσιαστικά, απλώς συνεργούν δια της σιωπής τους προς την καταβαράρθωση της κοινωνίας, δρώντες παρασκηνιακά εν είδει έμμεσων αυτουργών.
Δια άλλη μία φορά μετά λύπης θα είπω, η Πόλις εάλω, η δικαιολογημένη αγανάκτηση καθίσταται υπέρμετρη, εξ αυτού του λόγου συν Θέω, επιβάλλεται να αντιδράσουμε σύννομα και να θέσουμε εαυτόν προς την υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος, θυσιάζοντας με αυταπάρνηση την προσωπική ραστώνη ή δαψιλό τρόπο βίου μας, διότι εις τας κρίσιμας αυτάς ώρας, τις οποίες βιώνουμε, γράφεται ιστορία και οφείλουμε συνειδησιακά να ταχθούμε προς την ορθή πλευρά της ιστορίας, να ταχθούμε αναφανδόν με τους αγωνιστές του ς επαναστάτες, οι οποίο μάχονται υπέρ Πίστεως και Πατρίδας και ουχί, να συνθηκολογήσουμε με το ριζωμένο κατεστημένο της διαπλοκής.
Η κατάσταση καθίσταται ιδιαίτατα δυσχερής δεν βαυκαλίζομαι, πλην όμως θαρρώ, ότι το εξ ουρανού κάλεσμα κείται εγγύς, ούτως ώστε ο καθείς εξ ημών, εκ της ιδικής του πλευράς, έστω και δια των διαπρυσίων προσευχών προς τον Τριαδικό Θεό, να συμβάλλουμε συλλήβδην και συντεταγμένα προς μία ορισμένη κατεύθυνση ανατροπής των εωσφορικών δυνάμεων.
Ο αγών καθίσταται πολύπλευρος και πολύπτυχος, νομικός, πολιτικός και πνευματικός, ημείς ως τρόπο ζωής δηλώνουμε παρόντες εις τον αδιάλειπτο αγώνα, δεν ορρωδούμε, φρυκτωρούντες την ακεραιότητα της αλήθειας καθώς και το περίλαμπρο Φως της Αναστάσεως του Κυρίου μας, το γε νυν έχον, νυν εν παντί και πάντοτε και υπέρ πάντων ο αγών, πάλαι τε και επ’ εσχάτων, άχρι εσχάτων.

 

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

 

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

free counters