Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΟΣΤΑ 193 ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ ΤΟΥ 40'

Τα οστά άλλων εκατόν ενενήντα τριών Ελλήνων στρατιωτών, πεσόντων, στα βουνά της Αλβανίας κατά το έπος του '40, ενταφιάστηκαν σήμερα με μια σεμνή, πλην φορτισμένη συγκινησιακά, θρησκευτική τελετή στο στρατιωτικό νεκροταφείο της Κλεισούρας κοντά στο νομό Πρεμετή.
Στην τελετή χοροστάτησε ο μητροπολίτης Αργυροκάστρου κ.Δημήτριος, ενώ παραβρέθηκαν η Πρέσβης της Ελλάδας στα Τίρανα Σοφία Φιλιππίδου, ο συμπρόεδρος της μικτής ελληνοαλβανικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τον εντοπισμό εκταφή, ταυτοποίηση και των νεκρών στρατιωτών το 1940, πτέραρχος Κωνσταντίνος Άγγος, Έλληνες και Αλβανοί μέλη της μικτής αυτής επιτροπής επί εδάφους, τοπικοί παράγοντες και αρκετοί Έλληνες μειονοτικοί.


 

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση, τα οστά των πεσόντων καλυμμένα με την εθνική σημαία τοποθετήθηκαν σε ξεχωριστά κενοτάφια για να αναπαυθούν εν΄ ειρήνη ύστερα από 79 χρόνια " προσμονής" στις γύρω πλαγιές και χαράδρες.
Από το τις 22 Γενάρη 2018 που ετέθη σε εφαρμογή η σχετικής διμερής συμφωνία του 2010, το σύνολο των οστών των Ελλήνων στρατιωτών στα δύο επίσημα ελληνικά στρατιωτικά νεκροταφεία στην Αλβανία, έφτασε τους 1050, εκ των οποίων 950 στο νεκροταφείο της Κλεισούρας και 100 σε αυτό στο μειονοτικό χωριό Βουλιαράτες.
Πηγές του ΑΠΕ ανέφεραν ότι εντός του 2019 πρόκειται να πραγματοποιηθεί και νέα ταφή οστών Ελλήνων πεσόντων στα αντίστοιχα κοιμητήρια.
Τα οστά συλλέγονται από περιοχές στα στενά της Κλεισούρας, και Πρεμετής, όπου δόθηκαν οι φονικότερες μάχες και έπεσε ο μεγαλύτερος αριθμός Ελλήνων επί συνόλου 8500 νεκρών, στο αλβανικό μέτωπο.


ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο
Himara.gr
https://www.himara.gr/epikairotita/9219-entafiastikan-osta-193-ellinon-pesonton-epous-40


ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 : Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΟΡΟΒΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΒΑΝ (14-22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940)


Μια άγνωστη στους πολλούς μάχη, που διεξήχθη από τις Μονάδες του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ) από τις 14 – 22 Νοεμβρίου 1940, για την κατάληψη και την ευρεία εξασφάλιση του υψιπέδου της Κορυτσάς και τον έλεγχο της εγκάρσιας οδού Κορυτσά – Ερσέκα – Λεσκοβίκι – Κόνιτσα, προκειμένου να απωθηθούν οι Ιταλοί, να διευκολυνθούν οι συγκοινωνίες και ο ανεφοδιασμός των μαχόμενων τμημάτων και να εξυπηρετηθεί ο ελιγμός του Αρχιστρατήγου.
Η περίοδος από την έναρξη των επιχειρήσεων στις 28 Οκτωβρίου μέχρι και την 13η Νοεμβρίου 1940, διήλθε για την απόκρουση της Ιταλικής εισβολής στη τοποθεσία «Ελαία – Καλαμάς» (δηλαδή στη περιοχή του χωριού Καλπάκι Ιωαννίνων) από την VIIIη Μεραρχία, την ανάσχεση της βαθιάς διεισδύσεως της Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια» στη κεντρική Πίνδο, αρχικά από το απόσπασμα Δαβάκη και στη συνέχεια από την Ιη Μεραρχία τη Μεραρχία Ιππικού και την Ταξιαρχία Ιππικού, την επιστράτευση των Μεραρχιών και λοιπών μονάδων και τη στρατηγική συγκέντρωση του Ελληνικού στρατού στις προβλεπόμενες από τα σχέδια θέσεις.

Στους υπόψη αγώνες έλαβαν μέρος εκτός από τις λίγες Μονάδες του στρατού που είχαν προεπιστρατευθεί (VIIIη Μεραρχία, Απόσπασμα Πίνδου, IXη Μεραρχία, IVη Ταξιαρχία) και πολλές άλλες μονάδες που επιστρατεύθηκαν μετά τη κήρυξη του πολέμου και μεταφέρθηκαν επειγόντως στο μέτωπο ύστερα από σύντονες πορείες 250 και 400 χλμ.



Στις 13 Νοεμβρίου έχουν προσανατολιστεί προς το Αλβανικό θέατρο επιχειρήσεων 11 Μεραρχίες Πεζικού (I, II, III, IV, VIII, IX, X, XI, XIII, XV, XVII), 1 Μεραρχία Ιππικού, 1 Ταξιαρχία Ιππικού και 2 Ταξιαρχίες Πεζικού, η δύναμη των οποίων ανερχόταν σε 232.000 άνδρες, 556 πυροβόλα και 100.000 κτήνη. Συγχρόνως είχαν επιστρατευθεί και είχαν μεταφερθεί στις θέσεις τους στη κεντρική και ανατολική Μακεδονία και Θράκη οι V, VI, VII, XII, XIV Μεραρχίες και οι φρουρές των οχυρών της γραμμής ΜΠΕΛΕΣ – ΝΕΣΤΟΣ (γραμμή Μεταξά). Μέχρι το τέλος του πολέμου η «μικρή και φτωχή» Ελλάδα, ξύνοντας το πάτο του βαρελιού, θα συγκροτήσει και θα επιστρατεύσει 4 ακόμη Μεραρχίες (XVI, XVIII, IXX, XX).


https://averoph.files.wordpress.com/2013/11/410db-cf83cf84cf81ceb1cf84ceb7ceb3ceb9cebaceaecf83cf85ceb3cebaceadcebdcf84cf81cf89cf83ceb7cf84cebfcf85ceb5cebbcebbceb7cebdceb9ceba.jpg

Όταν άρχισα να γράφω το παρόν κείμενο, η αρχική μου σκέψη ήταν να αναφερθώ με καθαρά στρατιωτικούς όρους στη περιγραφή των επιχειρήσεων για την εκπόρθηση της «φύσει οχυράς» τοποθεσίας «Μόροβα – Ιβάν», που φράσσει τον άξονα επίθεσης από τη δυτική Μακεδονία προς το υψίπεδο της Κορυτσάς. Απώτερος όμως στόχος μου, ήταν να παρουσιάσω το πώς η τότε Ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, που ενώ μέχρι τον Απρίλιο του 1939 (2), είχε οργανώσει τις ένοπλες δυνάμεις του έθνους για την αντιμετώπιση επίθεσης από τη Βουλγαρία, κατόρθωσε μέσα σε 18 μήνες να σχεδιάσει την άμυνα του θεάτρου επιχειρήσεων προς την Αλβανία, να οχυρώσει τις τοποθεσίες άμυνας που φράσσουν τους άξονες επίθεσης από την Αλβανία, να οργανώσει τις απαιτούμενες δυνάμεις για την άμυνα της Ηπείρου και της δυτικής Μακεδονίας και το κυριότερο να σχεδιάσει επιθετικές επιχειρήσεις εντός της Αλβανίας αμέσως σχεδόν με την έναρξη του πολέμου, προσανατολίζοντας τις απαραίτητες δυνάμεις προς τη περιοχή της δυτικής Μακεδονίας.
Στη πορεία όμως αντιλήφτηκα ότι η ψυχρή περιγραφή των πολεμικών γεγονότων με τη δική μου πένα, απολύτως τίποτε δεν θα προσέφερε στη κατανόηση της επικής μάχης που διεξήχθη στην άγρια Μόροβα και στο καστρόπυργο του Ιβάν, αλλά μάλλον θα αφαιρούσε από το μεγαλείο του αγώνα των παιδιών της Ελλάδας. Άλλωστε για τα έπη μόνο ύμνοι και τραγούδια αρμόζουν. Έτσι αποφάσισα να περιοριστώ στο παρακάτω κείμενο, που δεν είναι δικό μου, το δε όνομα του συγγραφέα θα το διαβάσετε στο τέλος. Για όσους το γνωρίζουν, η επανάληψη πιστεύω ότι ωφελεί. Η δική μου συνεισφορά περιορίζεται στην επισύναψη των φωτογραφιών και των σχεδιαγραμμάτων της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού.

Περιγραφή του πεδίου της μάχης

Στο βόρειο τμήμα του μετώπου, αυτό που αρχίζει από τη λίμνη της Μεγάλης Πρέσπας και κατεβαίνει στο Γράμμο, οι Ιταλοί είχαν κρατήσει εφεκτική στάση, για να συγκεντρώσουν την προσπάθειά τους στο κέντρο, σύμφωνα με το σχέδιο του Πράσκα. Στο βόρειο λοιπόν τμήμα του μετώπου, το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο αποφάσιζε ν’ αναπτύξει πρωτοβουλία, να χτυπήσει, για να ελαφρώσει την πίεση του εχθρού στους άλλους τομείς.
Το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο. Το βόρειο αυτό τμήμα, λίγο πιο μέσα από τα σύνορα, προς την Αλβανία, έχει ένα φυσικό φρούριο: τη Μοράβα. Είναι βουνό τραχύ, όλο νεύρο, έρημο από κατοικίες ανθρώπων. Κατεβαίνει λοξά από βοριά στα νοτιοδυτικά και κρύβει πίσω του την Κορυτσά με τον πρόσχαρο κάμπο της. Ρυτιδωμένη η Μοράβα από χαράδρες βαθιές και απότομες, παρουσιάζεται εχθρική στον οδοιπόρο, δεν αφήνει να χαράξει πάνω της ούτε φτενό χαμόγελο, κάποιο μονοπάτι.



Στη βορεινή της άκρη ορθώνεται, κάστρο ξεμοναχιασμένο, φαλακρό, το όρος Ιβάν, προβάλλει μέσ’ από τουφωτά πεύκα και κέδρα. Ανάμεσα Μοράβα και Ιβάν, στη στενή λουρίδα της, το Τσαγκόνι, κυλάει τα νερά του ο Δεβόλης. Τα φυσικά τούτα οχυρά, και ιδιαίτερα τις ανατολικές πλαγιές της Μοράβας και το Ιβάν, οι Ιταλοί τα είχαν ενισχύσει με έργα εκστρατείας τέτοια που να τα κάνουν απροσπέλαστα



Εκεί, αντικρίζοντας την Αλβανία, ήταν παρατεταγμένες το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου δύο ελληνικές μονάδες : Η IV Ταξιαρχία πεζικού και η ΙΧ Μεραρχία. Ανήκαν και οι δύο στο Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ) που το διοικούσε ο αντιστράτηγος Ι. Πιτσίκας: η πρώτη στο Γ’ Σώμα Στρατού, η δεύτερη στο Β’. Τα διοικούσαν αντιστοίχως ο αντιστράτηγος Γ. Τσολάκογλου και ο υποστράτηγος Δημ. Παπαδόπουλος.
Αγνάντια τους, η ιταλική παράταξη απαρτιζόταν από τρεις μεραρχίες : τη Βενέτσια, την Πάρμα και την Πιεμόντε. Η Βενέτσια βρισκόταν στην περιοχή που πιάνει από το Ελμπασάν ως την λίμνη Aχρίδα, η Πάρμα στις ανατολικές πλαγιές της Μοράβας, η Πιεμόντε πιο πίσω, δυτικά της Κορυτσάς. Την ηγεσία του βόρειου ιταλικού μετώπου είχε ο στρατηγός Γκαμπριέλε Νάσσι.
Την ημέρα της εισβολής, οι Ιταλοί είχαν περιοριστεί εδώ σε βολές πυροβολικού. Την άλλη μέρα χτύπησαν ένα ελληνικό φυλάκιο. Ήταν φανερά πως δεν έχουν σκοπό να δράσουν. Αλλά το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο ήθελε να δημιουργήσει επιθετική δραστηριότητα στην απάνω κοιλάδα του Δεβόλη, αυτήν που απλώνεται ανάμεσα στα σύνορα και τις βορειοανατολικές πλαγιές της Μοράβας. Θα απειλούσε έτσι το Τσαγκόνι, (είναι η στενωπός ανάμεσα στα όρη Μόροβα και Ιβάν, στην οποία ρέει ο Δεβόλης και διέρχεται η οδός Κρυσταλοπηγή – Κορυτσά), θέση στρατηγική σπουδαιότατη, για να προετοιμάσει μιαν εξόρμηση προς την Κορυτσά. Η πολιτεία αυτή — συγκοινωνιακός κόμβος σπουδαίος – είναι ελληνική. Είχε δύο φορές παρθεί παλαιότερα από τον ελληνικό στρατό και δύο φορές χάθηκε γιατί έτσι το ήθελαν οι Συνθήκες ειρήνης. Η νέα κατάληψη της τώρα, θα επηρέαζε ευεργετικά το ηθικό των μαχόμενων και του λαού που δέχτηκε την απρόκλητη Ιταλική επίθεση.

Διάταξη Ελληνικών Δυνάμεων ΤΣΔΜ

Από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, αρχίζουν να προσανατολίζονται προς το τμήμα αυτό του μετώπου ισχυρές ελληνικές δυνάμεις. Υπάγεται στο ΤΣΔΜ και η ΧΙ Μεραρχία, (διοικητής συν/χης Γ. Κώτσαλος), ενώ η X (διοικητής υποστράτηγος Χρ. Κίτσος) συγκεντρώνεται στην περιοχή Αμυνταίου – Πτολεμαΐδος. Η XVII (υποστράτηγος Π. Μπασακίδης) που προοριζόταν αρχικά για το βουλγαρικό μέτωπο, προωθείται στη Βέροια.
Η IV Ταξιαρχία (υποστράτηγος Αγαμ Μεταξάς), άρχισε, από την 1η Νοεμβρίου, επιθετικές ενέργειες πέρα από τα σύνορα, μέσα στο αλβανικό έδαφος. Ύστερα από άγρια Ιταλική αντίσταση, παίρνονται τα ύμώματα Γκολίνα, Λόκβατ και 1327, στη χερσόνησο του Πυξού, ανάμεσα στη Μεγάλη και τη Μικρή Πρέσπα, καθώς και νοτιότερα, το χωριό Βέρνικ και το ύψωμα Λιζιτσίνα. Η επίθεση γίνεται με τη λόγχη. Οι Ιταλοί αντιστέκονται με πείσμα, άλλα τα ελληνικά τμήματα τους απωθούν, παίρνουν και άλλα υψώματα, πολεμούν ως αργά τη νύχτα. Το Νότιο Συγκρότημα προχωρεί και αυτό, φτάνει ανάμεσα Καπέτιστα καί Μπίγλιστα.



Από τις 4 Νοεμβρίου, η IV Ταξιαρχία θ’ αναπτυχθεί, θα γίνει ΧV Μεραρχία. Η επίθεση θα ξαναρχίσει στις 5 Νοεμβρίου, στον τομέα της Μεραρχίας Βενέτσια, όπου η αντίσταση των Ιταλών είναι τόση ώστε όλοι οι αξιωματικοί και οι οπλίτες των πυροβόλων συνοδείας πέφτουν γύρω από τα κανόνια τους. Εδώ ωστόσο, καθώς και στον τομέα της Μεραρχίας Πάρμα, παίρνονται από τους Έλληνες και αλλά υψώματα. Ηττημένοι οι Ιταλοί, έχουν απωθηθεί κιόλας στις πλαγιές της Μοράβας, πιάνουν τη γραμμή που σχηματίζεται από τα χωριά Τσαγκόνι, Βράνεστε, Μπαμπάν, Χότσιστε, βρίσκονται δηλαδή στην ανάγκη να καλύψουν την κύρια οχυρωματική τους γραμμή.
Στις 5 Νοεμβρίου το Γενικό Στρατηγείο διατάσσει το ΤΣΔΜ να αρχίσει με το Γ’ Σώμα Στρατού έντονη επιθετική ενέργεια, που να έχει γι’ αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Κορυτσάς. Οι αμέσως επόμενες ημέρες Θ’ αφιερωθούν στις συνεννοήσεις των μονάδων μεταξύ τους για το πώς να προπαρασκευαστεί αύτη η επίθεση. Ύστερα από μελέτη της τοποθεσίας και των άλλων δεδομένων, ο διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού στρατηγός Τσολάκογλου απεφάσισε να επιτεθεί σ’ όλο μαζί το μέτωπό του. Η σχετική διαταγή επιχειρήσεων, με χρονολογία 7 Νοεμβρίου, προβλέπει επίθεση αιφνιδιαστική, χωρίς προπαρασκευή πυροβολικού, με αντικειμενικό σκοπό τον αποκλεισμό από βοριά και από νότια της Μοράβας, κατάληψη της τοποθεσίας Τσαγκόνι και τέλος της Κορυτσάς. Η κύρια προσπάθεια θα στρεφόταν στο νότιο τμήμα της Μοράβας. Εκεί το έδαφος ήταν πολύ τραχύ, δύσβατο, αλλά αυτό θα εμπόδιζε τον εχθρό να χρησιμοποιήσει άρματα μάχης.
Την απόφαση τούτη ωστόσο ήταν πεπρωμένο να την ακολουθήσει μια διαφωνία. Το Γενικό Στρατηγείο την ενέκρινε, το ΤΣΔΜ όμως τη θεώρησε επικίνδυνη: Φοβόταν τη φθορά δυνάμεων που θα ήταν ίσως αναγκαίες για να κρατηθεί άμυνα, αν το καλούσε η ανάγκη. Το Σώμα Στρατού ανέπτυξε τις απόψεις του. Θύμισε την ανάγκη να επιτεθεί γρήγορα, προτού ενισχυθεί τυχόν ο εχθρός, βεβαίωσε πως η επιχείρηση θα είχε επιτυχία και ας γινόταν μ’ ελλείψεις στα πυρομαχικά. Το ΤΣΔΜ επέμεινε στις απόψεις του και η επίθεση χρειάστηκε ν’ αναβληθεί.
Τελικά, ύστερα από επέμβαση του Γενικού Στρατηγείου, που πίστευε στην ανάγκη γοργής ενέργειας, αποφασίστηκε ν’ αρχίσει η επίθεση στις 14 Νοεμβρίου. Στη διάθεση τού ΤΣΔΜ το Γενικό Στρατηγείο έβαζε και το πυροβολικό της ΧΙΙΙ Μεραρχίας. Στο μεταξύ, και οι επιχειρήσεις στην Ήπειρο και στην Πίνδο είχανε πάρει την ευνοϊκή τους τροπή, ο εφιάλτης των πρώτων ημερών σήκωνε το βάρος του από το στήθος της χώρας. Το Γενικό Στρατηγείο κατέληγε στην απόφαση να επιχειρήσει προέλαση των ελληνικών δυνάμεων, που να ξεπερνούσαν όλες τις αντικρινές οροσειρές της Αλβανίας και να εξασφάλιζαν την ελεύθερη χρησιμοποίηση του στρατηγικότατου δρόμου που πάει από την Κορυτσά στα Γιάννινα.
Στις 8 Νοεμβρίου, η Χ Μεραρχία, αρχίζει να μεταφέρει τα τμήματά της στο Νεστόριο, στις όχθες του Αλιάκμονος, για να είναι έτοιμη να λάβει μέρος στην επίθεση κατά της Κορυτσάς. Η ζώνη της φτάνει, στα νότια, ίσαμε την Αητομηλίτσα και το Γράμμο.
Στις 12 του μηνός, η Μεραρχία προωθεί τις δυνάμεις της και παίρνει την επιθετική της διάταξη. Ο χειμώνας του βορρά έχει έρθει στο μεταξύ, πέφτει το χιόνι πυκνό. Οι πορείες γίνονται μέσα από χαράδρες που γλιστράνε, το πούσι σκεπάζει τα πάντα, πνίγει τον ορίζοντα, τα μονοπάτια έχουν χαθεί, οι ανεφοδιασμοί σταματάνε σχεδόν, ο στρατός πορεύεται αβοήθητος. Όμως πορεύεται, πάει να πιάσει τις θέσεις που πρέπει. Η στιγμή που θα εξαπολυθεί η επίθεση έχει οριστεί. Είναι τα χαράματα της 14ης Νοεμβρίου, ώρα εξίμιση.
Προετοιμάζονται και οι Χ και ΙΧ Μεραρχίες, που θα εξορμήσουν προς τη Μοράβα και η ΧV, που θα επιτεθεί στον ‘Ιβάν. Στον τομέα της ΧV μαίνονται οι χιονοθύελλες, οι μεγάλες βροχές το κρύο έχει γίνει απάνθρωπο. Όμως μέσα στις νύχτες, κάτω από νερό ασταμάτητο, τα τμήματα πορεύονται, πιάνουν θέσεις. Από όλες τις κατευθύνσεις, από μονοπάτια, χαράδρες, κορφοβούνια, ο ελληνικός στρατός ανεβαίνει προς τα σύνορα, την ‘Αλβανία, συγκεντρώνεται για τη μεγάλη του εξόρμηση.
Το Γ’ Σώμα Στρατού έχει παρατάξει τώρα, σε πρώτο κλιμάκιο, από νότο σε βοριά, τις Χ, ΙΧ και ΧV Μεραρχίες. Σε δεύτερο κλιμάκιο τη ΧΙΙΙ, που μόλις έφτασε. Οι Ιταλοί, αντίκρυ, έχουν φέρει ή φέρνουν, εκτός από τις τρείς μεραρχίες τους Βενέτσια, Πάρμα και Πιεμόντε, τη Μεραρχία Μοδένα, τη Μεραρχία Αρέτσο, τη Μεραρχία αλπινιστών Τριεντίνο, δύο συντάγματα Βερσαλλιέρων. Έχουν, τέλος, μια μονάδα άρματα μάχης και Ισχυρότατη Αεροπορία. (Συνεπώς είχε δίκιο το Γ΄ Σώμα που επέμενε για άμεση έναρξη της επίθεσης)

Έναρξη και διεξαγωγή των επιχειρήσεων



Είναι η νύχτα της 13 προς 14 Νοεμβρίου. Η πρώτη φάση του πολέμου, η αμυντική για τούς Έλληνες, έληξε. Αρχίζει η δεύτερη φάση, η επιθετική σ’ όλο το μάκρος του μετώπου, από το Ιόνιο ίσαμε τη Μεγάλη Πρέσπα. Γι’ άλλη μια φορά, την τέταρτη μέσα σε σαράντα χρόνια, ο ελληνικός στρατός θα τεντώσει το τόξο της μοίρας του.
Στις 6.30′ της 14ης Νοεμβρίου, η ΧV Μεραρχία άρχισε την επίθεση από τη χερσόνησο του Πυξού, ανάμεσα στις δύο Πρέσπες. Σύμφωνα με το σχέδιο, προπαρασκευή πυροβολικού δεν είχε προηγηθεί, η εξόρμηση γινόταν αιφνιδιαστικά και με τόση ορμή που ο εχθρός σάστισε, δεν μπόρεσε να βάλει σ’ εφαρμογή το σχέδιο των αυτομάτων όπλων του, τα προχωρημένα τμήματά του λύγισαν αμέσως. Τα ελληνικά τάγματα που έκαναν την επίθεση, προχώρησαν γοργά. Πιο πέρα όμως το έδαφος γινόταν ορεινό, ο εχθρός μπορούσε να προβάλει εκεί αποτελεσματική αντίσταση. Οι Ιταλοί, πραγματικά, άρχιζαν ν’ αγωνίζονται με πείσμα, πολυβόλα τους κρυμμένα μέσα σε πολυβολεία γερά, και μαζί όλμοι, πυροβολικό, είχαν αρχίσει να δουλεύουν όλα μαζί. Οι θέσεις τους σαΐτευαν φωτιά και σίδερο, η Αεροπορία χτυπούσε τις επιτιθέμενες ελληνικές δυνάμεις. Αλλεπάλληλες Ιταλικές αντεπιθέσεις προσπαθούσαν στο μεταξύ ν’ ανακόψουν την ελληνική προχώρηση. Ήταν ένας αγώνας σκληρός, που δεν μπόρεσε όμως, από Ιταλική πλευρά, να κρατήσει πάνω από τρεισήμισι ώρες. Στις 10 το πρωί, ο ελληνικός στρατός είχε σπάσει την κύρια ιταλική γραμμή.
Το απόγεμα έγινε νέα εξόρμηση, για να παρθεί το ύψωμα 1480. 0 λόγος δόθηκε τώρα στην ξιφολόγχη και τη χειροβομβίδα, γιατί οι αντίπαλοι ήταν αντικριστοί πια, αγγίζονταν μεταξύ τους. Το ύψωμα παίρνεται και το Ιβάν αρχίζει ν’ απομονώνεται. Ανάλογες επιτυχίες έχουν τα ελληνικά τμήματα που ενεργούν στα νότια της Μικρής Πρέσπας. Η γέφυρα του Δεβόλη κυριεύεται από τους Έλληνες, που προλαβαίνουν και αιφνιδιάζουν τη φρουρά της προτού προβεί σε ανατίναξη. Η προέλαση έχει φτάσει κιόλας σε βάθος τεσσάρων χιλιομέτρων.
Η X Μεραρχία, στον δικό της τον τομέα, τον νότιο, συναντάει δυνατή αντίσταση του εχθρού, προχωρεί σε λιγότερο βάθος. Μερικά τμήματά της καθηλώθηκαν μπροστά στις οχυρωμένες θέσεις των Ιταλών, παίρνεται όμως το Μπόζιγκραντ και τα υψώματα γύρω στο Νικολίτσε. Γενικά, ο απολογισμός της πρώτης ημέρας ήταν ικανοποιητικός : Είχε κατορθωθεί διάσπαση της αμυντικής τοποθεσίας του εχθρού στους τομείς της XV και της ΙΧ Μεραρχίας και αυτό ήταν σημάδι καλό για τη συνέχεια της μάχης. Αιχμάλωτοι πολλοί είχαν πιαστεί, πολεμικό υλικό κυριεύτηκε. Το ελληνικό πυροβολικό είχε κινηθεί μ’ ευελιξία, κατά κλιμάκια, κατόρθωσε να υπερνικήσει κακοτοπιές απίθανες, να υποστηρίξει με θαυμαστή αποτελεσματικότητα τις εφόδους του πεζικού. Αλλά η επίθεση είχε γίνει σε μέγα πλάτος, σε όλο το ανάπτυγμα του βόρειου μετώπου, όλες οι εφεδρείες είχαν χρησιμοποιηθεί. Αυτό δεν μπορούσε να γίνεται κάθε μέρα.
Την επομένη, 15 Νοεμβρίου, κυριεύονται και άλλα υψώματα, μ’ όλο που στο σύνολό της η επίθεση δείχνεται περισσότερο φειδωλή. Τα ελληνικά τμήματα πήρανε το χωριό Πολιόσκα, στα δυτικά τού Δεβόλη, ενώ κατόρθωναν και να στερεοποιήσουν το ρήγμα που είχε ανοιχτεί στην αμυντική τοποθεσία του εχθρού. Η 16 Νοεμβρίου, τρίτη ημέρα, βελτίωσε ακόμα περισσότερο τις ελληνικές θέσεις. Μολονότι στο Βόρειο τομέα η ΧV Μεραρχία δεν μπορούσε να πετύχει σημαντικά αποτελέσματα, στον Κεντρικό και στο Νότιο πάρθηκαν τα χωριά Ρέσνιτσε και Άρζα. Αιχμάλωτοι έδωσαν την πληροφορία πως μια ακόμα ιταλική μεραρχία, η Αρέτσο, έμπαινε στον αγώνα. Τώρα ήταν τέσσερες οι μεραρχίες που υπεράσπιζαν τη Μοράβα και το Ιβάν.


https://averoph.files.wordpress.com/2013/11/b6385-ceb5cf80ceb9cf87ceb5ceb9cf81ceaecf83ceb5ceb9cf82ceb3ce84cf83cf83_1.jpg
Έπρεπε να ενισχυθεί ανάλογα και η ελληνική παράταξη. Το ΤΣΔΜ είχε στη διάθεση του Γ’ Σώματος Στρατού τη ΧΙΙΙ Μεραρχία, που θα έπαιρνε θέση ανάμεσα στη ΙΧ και στη XV, με μέτωπο προς τη βορεινή ράχη της Μοράβας. Η ΧΙ εξάλλου, ήταν έτοιμη να κινηθεί προς το μέτωπο από την περιοχή της Οινόης, όπου βρισκόταν συγκεντρωμένη. Στις 17 Νοεμβρίου η XV Μεραρχία κατορθώνει να κρούσει τις πύλες του Ιβάν. Στο κέντρο, ύστερα από αγώνα σκληρό, ολοκληρωνόταν από τμήματα της ΙΧ Μεραρχίας η κατάληψη της κορυφογραμμής της Πρόπας. Γενικά άλλωστε η σύγκρουση είχε πάρει τώρα χαρακτήρα δραματικό. Οι Ιταλοί έβλεπαν τη γραμμή τους να καταρρέει και αγωνίζονταν με αληθινή απόγνωση να σώσουν ότι μπορούσαν, ν’ αγκιστρωθούν στις θέσεις τους. Οι Έλληνες κέρδιζαν μία – μία αυτές τις θέσεις, με προσπάθεια σκληρή, ενώ οι απώλειες γίνονταν βαριές και από τα δύο μέρη. Ωστόσο η τύχη της Κορυτσάς είχε κιόλας κριθεί. Μάταια θα εμπλακεί στον αγώνα και νέα ιταλική μεραρχία, η Τριεντίνα, των αλπινιστών. Το μόνο της κατόρθωμα θα είναι ν’ ανακόψει για μια στιγμή την προχώρηση της ΧV Μεραρχίας. Στις 17 Νοεμβρίου η μεγάλη δημοσιά Ερσέκας – Κορυτσάς, πίσω από τη Μοράβα, βάλλεται από τα πυρά του ελληνικού πυροβολικού, που χτυπάει και τους στρατώνες της Κορυτσάς, και το αεροδρόμιο της. Αλλά οι μάχες έχουν τις μεταπτώσεις τους, η τύχη τις εναλλαγές της. Μια στιγμιαία σύγχυση θα παρουσιαστεί στις τάξεις της ΧΙΙΙ Μεραρχίας, που έμπαινε στον αγώνα εκείνη ακριβώς την ημέρα. Η νυχτερινή πορεία κάτω από βροχή, το σκοτάδι, το άγνωστο έδαφος, είχανε κάνει να χαθεί η επαφή ανάμεσα σε κάποια τμήματα. Το επιφορτισμένο με την επίθεση απόσπασμα, ερχόταν σ’ επαφή, μεσημέρι της 18 Νοεμβρίου, με τήν οργανωμένη ιταλική τοποθεσία στην περιοχή του Χότσιστε, ανεύθυνες όμως διαδόσεις παρεπλάνησαν το Διοικητή του Συντάγματος, που βρισκόταν στα βορεινά της Πολιόσκας, και του δημιουργήθηκε η εντύπωση πως τα μαχόμενα τμήματά του είχαν διαλυθεί. Ευτυχώς η διαταγή για σύμπτυξη προς την Πολιόσκα άργησε να φτάσει στον προορισμό της, η κίνηση δεν ολοκληρώθηκε. Το Γεν. Στρατηγείο απομάκρυνε τους υπευθύνους και ανέθεσε τη διοίκηση της ΧΙΙΙ μεραρχίας στον ίσαμε τότε Αρχηγό πυροβολικού του Σώματος, τον υποστράτηγο Σωτ. Μουτούση.
Πρώτη ενέργεια του νέου μεράρχου ήταν να διατάξει αμέσως, για την άλλη μέρα, επίθεση. Η διαταγή τέλειωνε με τα απλά τούτα λόγια «Την Επίθεσιν θα υποστηρίξω δια του βαρέος πυροβολικού και θα την παρακολουθήσω έφιππος εκ του εγγύς». Υπάρχουν στον πόλεμο κάποιες απλές αλλά καίριες φράσεις, που βρίσκουν να πουν το μοναδικό που χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή.
H δυσκολία είναι να έχεις, την καρδιά που πρέπει, για να το βρεις. Όσο και αν οι επιτυχίες, των πρώτων ημερών είχαν βαρύνουσα σημασία, ο αγώνας, δεν γινόταν λιγότερο σκληρός για τον ελληνικό στρατό καθώς οι μέρες περνούσαν.
Απεναντίας: Στην πεισματωμένη αντίσταση των ‘Ιταλών, στην υπεροχή τους σε δύναμη πυρός, σε Αεροπορία, ερχόταν τώρα να προστεθεί ο χειμώνας.
Με συνθήκες υπερβολικά δύσκολες αντιπάλευαν τα επιτιθέμενα τμήματα, ιδιαίτερα με την πυκνή καταχνιά, που τ’ ανάγκαζε εδώ – εκεί να σταματάνε, ανίκανα να ξεκρίνουν το δρόμο τους. Το πυροβολικό έπαυε την υποστήριξη του όταν βρισκόταν σ’ αδυναμία να κανονίσει βολή. Στα υψώματα έπεσε το πρώτο χιόνι. Κι όμως, άλλοτε περισσότερο αισθητά, άλλοτε ανεπαίσθητα, όλο και βελτιώνονταν οι ελληνικές θέσεις. Η ΙΧ Μεραρχία παίρνει το ύψωμα 1805 και η ανασυγκροτημένη ΧΙΙΙ τα χωριά Χότσιστε και Κράτσε, μ’ εξήντα αιχμαλώτους. Η ραχοκοκαλιά της Μοράβας, στη νότια άκρη της, έχει τώρα καβαλικευτεί από τις ελληνικές δυνάμεις και ο δρόμος από Ντάρζα σε Μπομποτίτσα χτυπιέται από τ’ αυτόματα και το πυροβολικό. Από τις 19 Νοεμβρίου επεμβαίνει δραστήρια στον αγώνα η νεοσύστατη «Ομάς Μεραρχιών Κ», υπό τον αντιστράτηγο Γ. Κοσμά. Την αποτελούσαν οι μεραρχίες Χ και ΧΙ, που κατείχαν το αριστερό του μετώπου της Μοράβας. Οι μέρες και οι νύχτες της 19 και 20 Νοεμβρίου αφιερώνονται σε προετοιμασία για την επίθεση. θα έχει για στόχο της την εγκατάσταση στις δυτικές υπώρειες της Μοράβας και την εξασφάλιση ελέγχου πάνω στη μεγάλη αρτηρία Ερσέκας – Κορυτσάς. Η επίθεση αρχίζει, ύστερα από μιας ώρας προπαρασκευή πυροβολικού, στις δύο τ’ απομεσήμερο της 21ης Νοεμβρίου. 0 αγώνας είναι σκληρός. Παίρνεται το ύψωμα 1900 και νοτιότερα, άλλο ύψωμα, που είναι το κλειδί για όλη την αμυντική γραμμή της Μοράβας. Το ύψωμα τούτο οι Ιταλοί το είχαν διεκδικήσει με πείσμα, το ανακατέλαβαν ύστερα από ισχυρή αντεπίθεση, το ξανάχασαν. Στις 21 Νοεμβρίου το Γενικό Στρατηγείο κοινοποίησε στο ΤΣΔΜ πληροφορία από γιουγκοσλαβική πηγή πως μια φάλαγγα ως είκοσι χιλιόμετρα μάκρος φάνηκε να οδεύει από την Κορυτσά στο Πόγραδετς. Ήταν φανερό πως οι Ιταλοί, που έχασαν πια τη Μοράβα, αδειάζουν την Κορυτσά. Η παραμονή τους εκεί Θα ήταν στο εξής πολύ επικίνδυνη, γιατί η ελληνική προέλαση θα τους υπερφαλάγγιζε, με αποτέλεσμα να κόψει το δρόμο για κάθε μελλοντική υποχώρηση από την Κορυτσά προς τα βόρεια.
Αμέσως το Γ΄ Σώμα Στρατού προώθησε ομάδες αναγνωρίσεως στα πλάγια της Μαλίκης, διέταξε την XV Μεραρχία να πιάσει τη δυτική έξοδο του στενού Τσαγκόνι και την ΙΧ να στείλει προφυλακές στο ρέμα δυτικά της Κορυτσάς. Μαζί, η Ομάς Μεραρχιών Κ θα ξανάρχιζε, ζωηρότερη τώρα, την επίθεση.


(Ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τοῦ Ἁρματιστῆ,στό enkripto.com)
ΑΒΕΡΩΦ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940 : "ΠΗΡΑΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΥΤΣΑ"!!!!!

Του Ιωάννου Μπουγά

Μετά έναν σκληρόν αγώνα 9 ημερών, η μεγάλη επίθεση του Γ΄Σώματος Στρατού του στρατηγού Τσολάκογλου και με κεντρική μονάδα της επίθεσης το «Απόσπασμα Μπεγιέτη», υπό τον παλαίμαχο συνταγματάρχη Ιωάννη Μπεγιέτη από την Παληόβρυση Λακωνίας, δόκτωρα Νομικής, στέφθηκε με επιτυχία!
Τμήματα του Αποσπάσματος εισήλθαν απελευθερωτές στην Kορυτσά. O κόσμος βγήκε στους δρόμους και ζητωκραύγαζε: «Πήραμε την Kορυτσά!».
“...Η πόλη της Κορυτσάς περιήλθε τις απογευµατινές ώρες της 22ης Νοεµβρίου κάτω από ελληνική διοίκηση για τρίτη φορά από το 1912. Σε χρόνο ρεκόρ, ο πρώτος Έλληνας φρούραρχος της πόλης, Αντισυνταγµατάρχης Πεζικού ∆ηµήτριος Θεοδωράκης, τύπωσε και τοιχοκόλλησε παντού προκήρυξη γραµµένη στα ελληνικά και στα αλβανικά στην οποία αναφερόταν ότι:
«Εν Ονόµατι του Βασιλέως τον Ελλήνων Γεωργίου του Β΄ και της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ανακηρύσσω αύθις τήν πολιν Κορυτσας Ελευθεραν και καλώ τον λαόν αυτής υποταγην είς τους Ελληνικους Νοµους.»
Με την είσοδο των ελληνικών δυνάµεων στην Κορυτσά συγκροτήθηκε µεικτή ελληνοαλβανική επιτροπή από τις θρησκευτικές αρχές και επιφανείς κατοίκους της πόλης οι οποίοι υπέγραψαν την παράδοση της Κορυτσάς στον Ελληνικό Στρατό:
«Η κάτωθι υπογεγραµµένη επιτροπή της πόλεως Κορυτσάς αποτελούµενη εκ των κυρίων: Αντιπροσώπου αρχιερέως Κορυτσάς Παπαϊωσήφ Σταυροφόρου, του Οσιωτάτου Μουφτή Αφεζ Τζαφέρ Αλή, του Γραµµατέως του ∆ηµαρχείου Κορυτσάς Πετράκη Πιλκάτη, του Προέδρου του εµπορικού Επιµελητηρίου Κορυτσάς Χαράλαµπου Μάνου, του Κότση Τζότζα, του Θεόδωρου Μαλίκη οδοντιάτρου, Βασιλείου Μπάλλη, Σκενδέρη Βίλα, Μηνά Ούτση, Τζάζε Ντισνίτσα, Μουαρέµ Μπούτκα, Σωτήριου Γκούρα, Ναούµ Στράλλα, Επαµεινώνδα Χαρισιάδη ιατρού παραδίδει την πόλη Κορυτσάς εις τους αντιπροσώπους των Ελληνικών Στρατευµάτων
Αντισυνταγµατάρχη Θεοδωράκη.
Η πτώση της Κορυτσάς, που έδειχνε ότι η Ιταλία δεν θα έκανε περίπατο στην Ελλάδα, επηρέασε και τις γενικές εξελίξεις του πολέμου.
«Η κατάσταση (σ.σ. στην Ιταλική πλευρά) οξύνθηκε ακόµα περισσότερο όταν, µετά τις δυσµενείς εξελίξεις στο µέτωπο της Κορυτσάς, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατάρχης Μπαντόλιο, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των επικριτικών σχολίων εναντίον του Ιταλού δικτάτορα,49 ενώ δεν άργησαν να εµφανιστούν και γελοιογραφίες που παρουσίαζαν τον Μουσολίνι ως κωµικό πρόσωπο δείχνοντας ότι είχε χάσει πλέον το κύρος του.
Παράλληλα, οξύνθηκαν και οι σχέσεις Ιταλίας – Γερµανίας. Ο Χίτλερ, από την αρχή αντίθετος µε τον ελληνοϊταλικό πόλεµο, κατηγορούσε τον Τσιάνο ότι λόγω της νέας τροπής που έπαιρναν τα πράγµατα ήταν πολύ πιθανή µια αγγλική εµπλοκή στην Ελλάδα, η οποία θα απειλούσε ευθέως τις πολύτιµες ρουµανικές πετρελαιοπηγές που βρίσκονταν υπό γερµανικό έλεγχο.
Μεγάλη σηµασία είχαν και οι ψυχολογικές επιπτώσεις της ελληνικής προέλασης στις άλλες βαλκανικές χώρες. Ο Μεταξάς, αµέσως µετά την πτώση της Κορυτσάς, θέλοντας να προβάλει τη δυναµική που είχε η Ελλάδα στα Βαλκάνια, ανέφερε σε ραδιοφωνικό του διάγγελµα στις 22 Νοεµβρίου: «…Αγωνιζόµεθα όχι µόνον διά την ύπαρξιν µας, αλλά και υπέρ των άλλων βαλκανικών λαών και διά την απελευθέρωσιν της Αλβανίας…». (Βρανάς, Φ., (επιµ.), Ι. Μεταξάς, Το Προσωπικό του Ηµερολόγιο, Ίκαρος, Αθήνα 1960, 857).
Η Βουλγαρία έδειχνε λιγότερο πρόθυµη να προσχωρήσει σε συµµαχία, η Γιουγκοσλαβία ζητούσε υψηλά ανταλλάγµατα, όπως την παραχώρηση της Θεσσαλονίκης, ώστε να αλλάξει τη στάση της ενώ η Τουρκία έδειχνε να θέλει να αποστασιοποιηθεί.
Χαρακτηριστικό παράδειγµα, η ταινία Ο Πολίτης Κέιν (Citizen Kane), µια από τις γνωστότερες ταινίες όλων των εποχών, όπου προβάλλονται οι ελληνικές νίκες στην Κορυτσά ως πρωτοσέλιδα εφηµερίδων θέλοντας να δείξει το ιστορικό πλαίσιο της εποχής που διαδραµατίζεται η υπόθεση.
Είναι χαρακτηριστικό το ότι ο Χίτλερ απέδιδε έµµεσα την ευθύνη της αποτυχίας των διαπραγµατεύσεων µε τους Γιουγκοσλάβους στον Μουσολίνι ενηµερώνοντάς τον, στις 20 Νοέµβριου του 1940, ότι δεν µπορεί να συνεχίσει τις προσπάθειές του «πριν η ψυχολογική κατάσταση βελτιωθεί από στρατιωτικές επιτυχίες».
Την 1η ∆εκεµβρίου η Daily Telegraph υπογράµµιζε: «Ο Νοέµβριος έφερε µεταβολή στη διπλωµατική µας κατάσταση. Ο Χίτλερ γύριζε δεξιά και αριστερά στην Ευρώπη, προσπαθώντας µάταια να βρει νέους συµµάχους… ο κύριος λόγος της αποτυχίας αυτής υπήρξαν οι ελληνικές επιτυχίες εναντίον της Ιταλίας».
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κράτους που αρνήθηκε την σύµπραξη µε τον Άξονα ήταν η Ισπανία. Τον Νοέµβριο του 1940 ο Χίτλερ προσπαθούσε να πείσει τον Φράνκο να βγει η Ισπανία στον πόλεµο στο πλευρό του Άξονα και να συνεργαστούν για την κατάληψη του Γιβραλτάρ. Ο Φράνκο, που δεν είχε πειστεί για το σύντοµο του πολέµου και τη σίγουρη νίκη του Άξονα ήταν διστακτικός. Ο παγκόσµιος σάλος από την απελευθέρωση της Κορυτσάς επιβεβαίωσε τους φόβους του και αποφάσισε να παραµείνει ουδέτερος σε αυτή την κρίσιµη φάση του πολέµου.
Ταυτόχρονα, η ιταλική υποχώρηση ενθάρρυνε και αλβανικούς κύκλους που είχαν καταφύγει το 1939 στη Γιουγκοσλαβία και να ζητήσουν τη συνεργασία της Ελλάδος ώστε να οργανώσουν εξέγερση στα νώτα του Ιταλικού Στρατού». ("Η Μάχη για την Απελευθέρωση της Κορυτσάς και Ανώτερη Στρατιωτική ∆ιοίκηση Κορυτσάς», Ανθ/στης(ΦΠΖ) Θεοφάνης Βλάχος – Ιστορικός)
O Mητροπολίτης Iωαννίνων Σπυρίδων, κήρυττε: «Ωμίλησεν ο Θεός. Oύτοι εν άρμασιν, ούτοι εν ίπποις, ημείς εν ονόματι Θεού».
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ είπε γι αυτήν την επιτυχία: «Εγκάρδια συγχαρητήρια για τις νίκες στο Αλβανικό Μέτωπο, που σφραγίστηκαν με την κατάληψη της Κορυτσάς. Μεγάλο ενθουσιασμό εμπνέει σε όλους μας το κατόρθωμα αυτό της ελληνικής ανδρείας εναντίον εχθρού υπέρτερου σε αριθμό και εξοπλισμό».
Οι Times of New York έγραψαν: «…Οι Έλληνες κατάφεραν την πρώτη πραγματική ήττα στις κατά ξηράν δυνάμεις του Άξονα… θα είναι δόξα της Νεώτερης Ελλάδος, ότι διέλυσε το αήττητο του Άξονα…»


ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

ΤΑ 147 ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ : Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ

Τα Δελφικά Παραγγέλματα είναι οι σοφές εντολές που άφησαν στους Έλληνες οι σοφοί της Αρχαίας Ελλάδας. Μια πολύτιμη κληρονομιά γνώσης και σοφίας για τις επερχόμενες γενεές.
Οι αρχαίοι Έλληνες ιερείς δεν έδιναν συμβουλές ούτε άκουγαν τις εξομολογήσεις των πιστών, αλλά ασχολούνταν μόνο με την τέλεση των θυσιών και των άλλων ιεροτελεστιών.
Η ηθική εκπαίδευση και καθοδήγηση των πολιτών ξεκινούσε μεν από τους παιδαγωγούς και παιδοτρίβες της νεαρής ηλικίας, αλλά συνεχιζόταν αργότερα στα μαντεία, τα οποία, εκτός από τις χρησμοδοτήσεις τους για τα μελλούμενα και τις θελήσεις των θεών, έδιναν και ένα πλήθος ηθικών παραγγελμάτων και προτροπών συμβουλευτικού χαρακτήρα για τα προβλήματα της καθημερινής ζωής.
Περίαπτη θέση βέβαια, κατείχε σε όλα αυτά ,το διάσημο σε όλο τον κόσμο Μαντείο των Δελφών, του οποίου τα ομώνυμα ηθικά παραγγέλματα είχαν καταγραφεί στους τοίχους του Προνάου του Ναού του Απόλλωνος,στο υπέρθυρο ή ακόμα και σε διάφορες στήλες που είχαν τοποθετηθεί περιμετρικά στις πλευρές του ναού.
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα ή Πυθίας Γράμματα, ήταν λιτά αποφθέγματα ελαχίστων λέξεων και ανήκαν στους 7 σοφούς της αρχαιότητας:
Τον Θαλή τον Μιλήσιο, τον Πιττακό τον Μυτιληναίο, τον Βία τον Πρηνεύ, τον Σόλωνα τον Αθηναίο, τον Κλεόβουλο τον Ρόδιο, τον Περίανδρο τον Κορίνθιο και τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο.
Στο αέτωμα του ναού δέσποζαν τα τρία σπουδαιότερα Δελφικά Παραγγέλματα, τα οποία εύκολα μπορούσε να διακρίνει ο πλησιάζων επισκέπτης:


•Κάτω αριστερά το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ (να γνωρίσεις τον εαυτό σου).
•Κάτω δεξιά το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ (να κάνεις τα πάντα με μέτρο, αποφεύγοντας την υπερβολή).
•Ανάμεσά τους, στη κορυφή, το περίφημο «ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ Ε» (ή ΕΙ), για το οποίο ο ιερέας των Δελφών Πλούταρχος έγραψε ολόκληρη πραγματεία («Περί τού έν Δελφοίς Ε»), προσπαθώντας να ερμηνεύσει την απωλεσθείσα σημασία του.
Ο θαυμασμός των αρχαίων Ελλήνων για τα ανηρτημένα αυτά αποφθέγματα στο Μαντείο των Δελφών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ο λυρικός ποιητής Πίνδαρος (522 π.Χ.) θεωρούσε τους επτά σοφούς, γιους του Ήλιου, που με την ακτινοβολία τους φώτιζαν και καθοδηγούσαν τον άνθρωπο στην οδό της αρετής. Αυτά τα σοφά παραγγέλματα χρησιμοποιήθηκαν στην συνέχεια και απο άλλους λαούς ,που τα παρουσίασαν σαν “θρησκευτικές εντολές”.
Σας παραθέτουμε τα παραγγέλματα αυτά, όπως οι επισκέπτες της αρχαιότητας αντίκριζαν στους Δελφούς.
“Εν δέ τώ προνάω τά έν Δελφοίς γεγραμμένα, έστιν ώφελήματα άνθρώποις” Παυσανίας
  • Νόμω πείθου ( Να πειθαρχείς στο Νόμο)
  • Θεούς σέβου (Να σέβεσαι τους θεούς)
  • Γονείς αίδου (Να σέβεσαι τους γονείς σου)
  • Ηττώ υπέρ δικαίου (Να καταβάλεσαι για το δίκαιο)
  • Γνώθι μαθών (Γνώρισε αφού μάθεις)
  • Ακούσας νόει (Κατανόησε αφού ακούσεις)
  • Σαυτόν ίσθι (Γνώρισε τον εαυτό σου)
  • Εστίαν τίμα (Να τιμάς την εστία σου)
  • Άρχε σεαυτού (Να κυριαρχείς τον εαυτό σου)
  • Φίλους βοήθε (Να βοηθάς τους φίλους)
  • Θυμού κράτε (Να συγκρατείς το θυμό σου)
  • Όρκω μη χρω (Να μην ορκίζεσαι)
  • Φιλίαν αγάπα (Να αγαπάς τη φιλία)
  • Παιδείας αντέχου (Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου)
  • Σοφίαν ζήτει (Να αναζητάς τη σοφία)
  • Ψέγε μηδένα (Να μην κατηγορείς κανένα)
  • Επαίνει αρετήν (Να επαινείς την αρετή)
  • Πράττε δίκαια (Να πράττεις δίκαια)
  • Φίλοις ευνόει (Να ευνοείς τους φίλους)
  • Εχθρούς αμύνου (Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς)
  • Ευγένειαν άσκει (Να είσαι ευγενής)
  • Κακίας απέχου (Να απέχεις από την κακία)
  • Εύφημος ίσθι (Να έχεις καλή φήμη)
  • Άκουε πάντα (Να ακούς τα πάντα)
  • Μηδέν άγαν (Να μην υπερβάλλεις)
  • Χρόνου φείδου (Να μη σπαταλάς το χρόνο)
  • Ύβριν μίσει (Να μισείς την ύβρη)
  • Ικέτας αίδου (Να σέβεσαι τους ικέτες)
  • Υιούς παίδευε ( Να εκπαιδεύεις τους γιους σου)
  • Έχων χαρίζου (Όταν έχεις, να χαρίζεις)
  • Δόλον φοβού (Να φοβάσαι το δόλο)
  • Ευλόγει πάντας (Να λες καλά λόγια για όλους)
  • Φιλόσοφος γίνου (Να γίνεις φιλόσοφος)
  • Όσια κρίνε (Να κρίνεις τα όσια)
  • Γνους πράττε (Να πράττεις με επίγνωση)
  • Φόνου απέχου ( Να μη φονεύεις)
  • Σοφοίς χρω (Να συναναστρέφεσαι με σοφούς)
  • Ήθος δοκίμαζε (Να επιδοκιμάζεις το ήθος)
  • Υφορώ μηδένα (Να μην είσαι καχύποπτος)
  • Τέχνη χρω (Να ασκείς την Τέχνη)
  • Ευεργεσίας τίμα (Να τιμάς τις ευεργεσίες)
  • Φθόνει μηδενί (Να μη φθονείς κανένα)
  • Ελπίδα αίνει ( Να δοξάζεις την ελπίδα)
  • Διαβολήν μίσει (Να μισείς τη διαβολή)
  • Δικαίως κτω. (Να αποκτάς δίκαια)
  • Αγαθούς τίμα ( Να τιμάς τους αγαθούς)
  • Αισχύνην σέβου ( Να σέβεσαι την εντροπή)
  • Ευτυχίαν εύχου (Να εύχεσαι ευτυχία)
  • Εργάσου κτητά (Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης)
  • Έριν μίσει ( Να μισείς την έριδα)
  • Όνειδος έχθαιρε (Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό)
  • Γλώσσαν ίσχε (Να συγκρατείς τη γλώσσα σου)
  • Έπου θεώ (Ακολούθα τον θεό)
  • Ύβριν αμύνου (Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη)
  • Κρίνε δίκαια (Να κρίνεις δίκαια)
  • Λέγε ειδώς (Να λες γνωρίζοντας)
  • Βίας μη έχου (Να μην έχεις βία)
  • Ομίλει πράως (Να ομιλείς με πραότητα)
  • Φιλοφρόνει πάσιν (Να είσαι φιλικός με όλους)
  • Γλώττης άρχε (Να κυριαρχείς τη γλώσσα σου)
  • Σεαυτόν ευ ποίει (Να ευεργετείς τον εαυτό σου)
  • Ευπροσήγορος γίνου ( Να είσαι ευπροσήγορος)
  • Αποκρίνου εν καιρώ ( Να αποκρίνεσαι στον κατάλληλο καιρό)
  • Πόνει μετά δικαίου (Να κοπιάζεις δίκαια)
  • Πράττε αμετανοήτως (Να πράττεις με σιγουριά)
  • Αμαρτάνων μετανόει (Όταν σφάλλεις, να μετανοείς)
  • Οφθαλμού κράτει (Να κυριαρχείς των οφθαλμών σου)
  • Βουλεύου χρήσιμα (Να σκέπτεσαι τα χρήσιμα)
  • Φιλίαν φύλασσε (Να φυλάττεις τη φιλία)
  • Ευγνώμων γίνου (Να είσαι ευγνώμων)
  • Ομόνοιαν δίωκε (Να επιδιώκεις την ομόνοια)
  • Άρρητα μη λέγε ( Να μην λες τα άρρητα)
  • Έχθρας διάλυε (Να διαλύεις τις έχθρες)
  • Γήρας προσδέχου ( Να αποδέχεσαι το γήρας)
  • Επί ρώμη μη καυχώ (Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου)
  • Ευφημίαν άσκει (Να επιδιώκεις καλή φήμη)
  • Απέχθειαν φεύγε (Να αποφεύγεις την απέχθεια)
  • Πλούτει δικαίως. (Να πλουτίζεις δίκαια)
  • Κακίαν μίσει. (Να μισείς την κακία)
  • Μανθάνων μη κάμνε (Να μην κουράζεσαι να μαθαίνεις)
  • Ους τρέφεις αγάπα ( Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις)
  • Απόντι μη μάχου (Να μην μάχεσαι αυτόν που είναι απών)
  • Πρεσβύτερον αιδού (Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους)
  • Νεώτερον δίδασκε (Να διδάσκεις τους νεότερους)
  • Πλούτω απόστει (Να αποστασιοποιείσαι από τον πλούτο)
  • Σεαυτόν αιδού (Να σέβεσαι τον εαυτό σου)
  • Μη άρχε υβρίζων (Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία)
  • Προγόνους στεφάνου ( Να στεφανώνεις τους προγόνους σου)
  • Θνήσκε υπέρ πατρίδος (Να πεθάνεις για την πατρίδα σου)
  • Επί νεκρώ μη γέλα ( Να μην περιγελάς τους νεκρούς)
  • Ατυχούντι συνάχθου (Να συμπάσχεις με το δυστυχή)
  • Τύχη μη πίστευε (Να μην πιστεύεις την τύχη)
  • Τελεύτα άλυπος (Να πεθαίνεις χωρίς λύπη)

https://www.tilestwra.com/i-147-delfikes-entoles-i-klironomia-ton-ellinon-pou-oli-prepi-na-diavasoume/?fbclid=IwAR1o9IwljjffbozAP_PlZ9DNIaTcF9tzQYJG5pakROoXZ5NuGwWz1oEMx54


ΕΛΛΗΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΣ ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ «ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ»!

Συγχαρητήρια ἀπό τήν «Εὐρωπαϊκή Ὁμοσπονδία Τούρκων» πού χρηματοδοτεῖ ἡ Ἄγκυρα


ΜΕΧΡΙ τήν Γερμανία ταξίδευσε ἡ χάρις τοῦ νέου δημάρχου Ξάνθης Ἐμμανουήλ Τσέπελη, ὁ ὁποῖος προσφάτως παρέστη σέ ἐκδήλωση τοπικῶν μειονοτικῶν συλλόγων πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς «τουρκικοί». Ὅπως ἀποκαλύπτει σήμερα ἡ «Ἑστία», ὁ κ. δήμαρχος κέρδισε τά εὔσημα τῆς αὐτοποκαλουμένης «Εὐρωπαϊκῆς Ὁμοσπονδίας Τούρκων Δυτικῆς Θράκης», ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἔμβλημά της τούς νομούς τῆς Θράκης, βαμμένους σέ πράσινα χρώματα. Στά χρώματα τῆς σημαίας τοῦ βραχυβίου ἀνεξαρτήτου κράτους τῆς Θράκης. Ὁ Πρόεδρος τῆς Ὁμοσπονδίας Χαλίτ Χαμπίμπογλου ἀποδίδει τά εὔσημα στόν δήμαρχο, γιατί εἶναι ὁ πρῶτος μετά πολλά χρόνια πού νομιμοποίησε μέ τήν παρουσία του τούς ἀπαγορευμένους ἀπό τόν Ἄρειο Πάγο «τουρκοσυλλόγους», ἐνῶ χρησιμοποιεῖ κατά σύστημα τόν ὅρο «τουρκική κοινότητα» –οὔτε κἄν μειονότητα, κατά τά πρότυπα τῆς φρασεολογίας τοῦ Ραούφ Ντενκτάς. Τέτοια δικαιώματα ἔδωσε μέ τήν παρουσία του στίς ἐκδηλώσεις ὁ δήμαρχος, ὁ ὁποῖος δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶ ὅτι εἶναι τοπικός ἀξιωματοῦχος ἐν τῆ εὐρεία ἐννοία. Ὅλη ἡ εὐχαριστήρια ἀνακοίνωσις τοῦ Συλλόγου, διατηρηθείσης τῆς συντάξεως τοῦ κειμένου, ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ἀγαπητοί ἀναγνῶστες,
Ἡ τελετή τοῦ Συλλόγου Ἐπιστημόνων Μειονότητας Δυτικῆς Θράκης γιά τήν ἔναρξη παραρτήματός του στήν Ξάνθη πραγματοποιήθηκε στίς 16 Ὀκτωβρίου 2019. Ὅλοι οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Τουρκικῆς κοινότητας Δυτικῆς Θράκης ἦταν παροῦσα στήν τελετή. Ὁ Γενικός Πρόξενος μητέρας πατρίδας Τουρκίας, τῆς Κομοτηνῆς, παρέστη ἐπίσης στήν τελετή ἔναρξης.
Μεταξύ τῶν συμμετεχόντων στήν τελετή αὐτή τή φορά ἦταν ὁ Μανώλης Τσέπελης, ὁ ὁποῖος πρόσφατα ἐξελέγη Δήμαρχος Ξάνθης καί Ἕλληνας πολιτικός ὑψηλοῦ ἐπιπέδου. Αὐτό δέν εἶναι μιά συνηθισμένη κατάσταση γιά ἐμᾶς.
Ὁ Δήμαρχος Τσέπελης ἔκανε μιά ὁμιλία στήν τελετή καί ἐξέφρασε τήν εὐγνωμοσύνη του γιά τήν πρόσκλησή του στήν τελετή.
Μπορεῖ νά ἀναρωτιέστε γιατί εἶναι σημαντικό νά παρευρεθεῖ στή τελετή ὁ Τσέπελης.
Εἶναι σημαντικό γιατί μετά ἀπό πολύ καιρό ἕνας Ἕλληνας δήμαρχος παρακολούθησε μιά ἐκδήλωση πού διοργάνωσε μιά ἕνωση τῆς τουρκικῆς κοινότητας Δυτικῆς Θράκης.
Εἶναι ἐπίσης σημαντικό, ἀπό τότε πού ὁ Τσέπελης συμμετεῖχε σέ ἐκδήλωση ὅπου οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἑνώσεων πού ἔκλεισαν ἀπό ἑλληνικές ἀρχές ἐπειδή στά ὄνοματά τους ὑπάρχει τήν λέξη “Τουρκική”, ὅπως ἡ Τουρκική Ἕνωση Ξάνθης, ἡ Ἕνωση Τούρκων Νεολαίας Κομοτηνῆς καί ἡ Ἕνωση Τούρκων Δασκάλων Δυτικῆς Θράκης καθώς καί ὁ Μουφτῆς τῆς Ξάνθης πού ἐκλέχθηκε ἀπό τούς Τούρκους τῆς Δυτικῆς Θράκης. Εἶναι σημαντικό ἐπειδή κάθισαν μαζί δίπλα-δίπλα. Αὐτό πού εἶναι φυσικό γιά ἐμᾶς, αὐτό πού πρέπει νά γίνει ὅτι τελικά ἔγινε πραγματικότητα.
Ὁ Δήμαρχος τῆς Ξάνθης, ὅπου ἀπαρτίζουμε τό μισό πληθυσμό, παρακολούθησε μιά ἐκδήλωση ἑνός ἀπό τούς σημαντικότερούς μας συλλόγους.
Ἐντούτοις, τά μέλη τῆς ἀντιπολίτευσης στό δημοτικό συμβούλιο δέν σκέφτονται μέ τόν τρόπο αὐτό ἀπό τότε πού διατύπωσαν δηλώσεις, ἐπικρίνοντας τόν Τσέπελη γιά τήν παρουσία του στήν ἐκδήλωση. Τόν ἀποκαλοῦσαν σχεδόν προδότη.
Ὁ Σύλλογος Ἐπιστημόνων Μειονότητας τῆς Δυτικῆς Θράκης ἀπευθυνόταν μαζί μέ τόν Τσέπελη. Ἐξέφρασαν τήν ἀντίληψη ὅτι ἡ τουρκική κοινότητα τῆς Δυτικῆς Θράκης ἀποτελεῖ μεγάλη ἀπειλή καί κίνδυνο γιά τήν Ἑλλάδα.
Ὅσοι ἔκαναν αὐτές τίς μισητές καί διακριτικές δηλώσεις δέν εἶναι οὔτε ἀπό τήν Ἀθήνα οὔτε ἀπό τή Θεσσαλονίκη. Εἶναι πρόεδροι τῶν ἀντιπολιτευτικῶν ὁμάδων τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου τῆς Ξάνθης, ὅπου ζεῖ ἡ τουρκική κοινότητα τῆς Δυτικῆς Θράκης…
Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι τολμοῦν νά κάνουν αὐτές τίς δηλώσεις παρόλο πού ὑπῆρχαν ὑποψήφιοι ἀπό τούς Τούρκους στόν κατάλογο τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολίτευσης γιά τίς δημοτικές ἐκλογές. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ κλίκες κάνουν πολιτική στήν τουρκική κοινότητα τῆς Δυτικῆς Θράκης σάν νά μήν ἔχει ἄλλα προβλήματα στήν πόλη.
Ἐξάλλου, ὁ Χαράλαμπος Ἀθανασίου, βουλευτής τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπό τή Λέσβο, δήλωσε ὅτι «ἡ Λέσβος σύντομα θά γίνει ἡ δεύτερη Ροδόπη ἄν συνεχιστεῖ αὐτή ἡ κατάσταση» ἀναφερόμενος στόν αὐξανόμενο ἀριθμό μεταναστῶν καί καταφυγίων στό νησί.
Ὁ Χαράλαμπος Ἀθανασίου, πού σήμερα εἶναι ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καί στό παρελθόν ἐργάστηκε ὡς Ὑπουργός Δικαιοσύνης καί Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, ἀπευθύνεται σέ μέλη τῆς Τουρκικῆς Κοινότητας Δυτικῆς Θράκης, πού εἶναι Ἕλληνες πολῖτες καθώς καί μετανάστες καί πρόσφυγες. Θεωρεῖ τούς Τούρκους τῆς Δυτικῆς Θράκης ὡς “ἀπειλή” καί “κίνδυνο”.
Πότε θά σταματήσετε νά μᾶς θεωρεῖτε “ἄλλο” ἤ “ἐπικίνδυνο” καί νά σταματήσετε νά μᾶς διακρίνετε;
Τά μέλη τῆς Τουρκικῆς κοινότητας τῆς Δυτικῆς Θράκης ἔχασαν τή ζωή τους λέγοντας “ὄχι” στήν Ἰταλική κατοχή τῆς Ἑλλάδας κατά τή διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, ἐργαζόμαστε σκληρά γιά νά ἀναπτύξουμε τή χώρα μας τήν Ἑλλάδα.
Ζοῦμε ἐδῶ καί αἰῶνες καί εἴμαστε μέρος τῆς κοινωνίας. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ λαϊκιστική πολιτική στήν τουρκική κοινότητα τῆς Δυτικῆς Θράκης πρέπει νά σταματήσει.
Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα μας εἶναι τά προβλήματά μας καί μποροῦμε νά βροῦμε λύσεις γιά αὐτά τά προβλήματα μόνο ἐάν συνεργαστοῦμε.
Ὡς τελικό σημεῖο θά ἤθελα νά συγχαρῶ τόν Σύλλογο Ἐπιστημόνων Μειονότητας Δυτικῆς Θράκης γιά τό ἄνοιγμα νέου παραρτήματος στήν Ξάνθη.
Θά ἤθελα ἐπίσης νά συγχαρῶ τόν κ. Μανώλη Τσέπελη, Δήμαρχο τῆς Ξάνθης γιά τήν παρουσία του στήν τελετή ἔναρξης τοῦ νέου παραρτήματος καί ἐπιθυμῶ αὐτό νά ἀποτελέσει παράδειγμα γιά ἄλλους πολιτικούς.

Μέ ἐκτίμηση, Χαλίτ Χαμπίπογλου Πρόεδρος τῆς ABTTF.»


ΕΣΤΙΑ
http://www.estianews.gr/kentriko-thema/%e1%bc%95llin-aksiomatouchos-stin-thraki-anagnorizei-toyrkiki-koinotita/




Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Του Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντού Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών


Ο πρώην πρέσβης της Γερμανίας στην Αθήνα Βόλφ-γκανγκ Σούλτχαϊς, σε πρόσφατη ομιλία του στη Βιένη σχετικά με την ελληνική κρίση, δήλωσε ότι γνώρισε πολλούς Έλληνες πολιτικούς αλλά εκτίμησε μερικούς. Για τους υπόλοιπους, είπε, ποτέ δεν μπόρεσε να αντιληφθεί «πώς ήταν δυνατό να αποφασίζουν χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν το κοινό συμφέρον». Για τον Τσίπρα δήλωσε επίσης ότι «είναι πολιτική ιδιοφυΐα επειδή πράττει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που υπόσχεται». 

Η επικαιρότητα μετά τις εκλογές επιβεβαίωσε ότι η τελευταία παρατήρηση του πρώην πρέσβη της Γερμανίας δεν ισχύει μόνο για τον τέως πρωθυπουργό αλλά επίσης για τον διάδοχό του, ο οποίος με αφορμή την εποικιστική διαδικασία όχι μόνο δήλωσε ότι είναι υπερήφανος που ο πληθυσμός της Ελλάδας γίνεται πολυπολιτισμικός, αλλά ακόμη ότι είναι και αισιόδοξος για την απογείωση της οικονομίας της Μακεδονίας, αυτής που ακόμα ανήκει στην Ελλάδα, επειδή μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών τα μακεδονικά προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα θα προσδιορίζονται στις διεθνείς αγορές με το εθνικό γράμμα «Μ».

Ετέρα πολιτικός της Ν.Δ. είχε τη μεγαλοφυή ιδέα εγκατάστασης ισλαμικών πληθυσμών στα εγκαταλειμμένα ορεινά χωριά της Ελλάδας, επειδή, όπως ισχυρίστηκε, με αυτή τη διαδικασία θα λυθεί το οικονομικό και δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Επίσης, τώρα που ο ελληνικός λαός μετέχει μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, παρουσιάζεται στον δημόσιο λόγο το αίτημα να σταματήσει η εκτροφή χοιρινού κρέατος στην Ελλάδα για να μη θίγεται το θρησκευτικό αίσθημα των εποίκων.

Ουδεμία σημασία έχει ότι αντίστοιχες πολιτικές δηλώσεις ουδέποτε παρουσιάστηκαν την προεκλογική περίοδο, επειδή εξ ορισμού «η πολιτική είναι η τέχνη της εξαπάτησης». Αντιθέτως, έντονο προβληματισμό αποτελεί η κοινωνική αφωνία στις πολιτικές πράξεις, όχι μόνο επειδή επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινότητα των πολιτών αλλά κυρίως επειδή προδικάζουν ένα ζοφερό μέλλον για την πατρίδα μας.

Έκπληξη αποτελεί επίσης και η απονεύρωση των πνευματικών και των θρησκευτικών ανακλαστικών των Ελλήνων, καθώς και η ακύρωση της λειτουργίας των θεσμικών δομών. Τη στιγμή που η χώρα συγκλονίζεται από την απόφαση της κυβέρνησης να αφελληνίσει τη χώρα, οι φορείς και οι θεσμοί που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τους προμαχώνες του Ελληνισμού συντονίζονται στο ίδιο μήκος κύματος με την πολιτική εξουσία και τους ξένους εντολείς της. Έτσι, η Προεδρία της Δημοκρατίας φαίνεται ότι δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία των κατακλυσμιαίων γεγονότων που συντελούνται και απειλούν να σύρουν τη χώρα στο έρεβος. Αρκείται μόνο να επαναλαμβάνει διαρκώς τη γνωστή ρήση «κλισέ» περί «ευρωπαϊκών κεκτημένων», «διεθνούς δικαίου» (άραγε πού το είδε αυτό), περί «εταίρων» (οι οποίοι σφράγισαν τα βόρεια σύνορα της χώρας).

Η ηγεσία της Εκκλησίας επίσης πορεύεται τη «μακαρία οδό» της προσαρμογής και συναίνεσης, αντί να βαδίσει την ατραπό της αντίστασης, μετατρέποντας τους ιερούς χώρους της Ορθοδοξίας σε βακούφια και μεντρεσέδες.

Ο Στρατός αντιστοίχως συμμετέχει αφενός στην ταχύτατη μεταφορά των εποίκων από τα τουρκικά παράλια στην Ελλάδα και αφετέρου επιδεικνύει υπερβάλλοντα ζήλο στην εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών τους, ακυρώνοντας έτσι την αποστολή του, που είναι η υπεράσπιση της πατρίδας από κάθε ένοπλο ή άοπλο εισβολέα.

Από τη συγχορδία του αφελληνισμού δεν θα μπορούσε να είναι απούσα και η ακαδημαϊκή κοινότητα. Αυτή ακόμα μια φορά περιφρονεί τα «υλικά» προβλήματα των κοινών θνητών και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα, εμμένοντας στην ανώτατη πνευματική εξάσκηση της ανάλυσης των ρόλων καθώς και της «ουσίας και του είναι» των συμβολισμών των μολότοφ, του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης στο νέο «προτσές του μετασχηματισμού της κοινωνίας».

Κρίνοντας από τη γενική συναίνεση των ελίτ, των πολιτικών και της κοινωνίας στον εποικισμό, μπορούμε να εξαγάγουμε αβίαστα το συμπέρασμα ότι σε αντίθεση με άλλους ευρωπαϊκούς λαούς η ελληνική κοινωνία, την περίοδο που μεσολάβησε από την Επανάσταση του 1821 ως σήμερα, απέτυχε στη διαδικασία «εξελληνισμού» της.

Δηλαδή ο ελληνικός λαός απέτυχε να αποκτήσει ένα ισχυρό πνευματικό πλαίσιο ελληνικότητας με συνείδηση πολιτισμικής καταγωγής και Ιστορίας, ώστε να μπορέσει να διατηρήσει την ταυτότητά του και να αντισταθεί στις κατακλυσμιαίες ετερογενείς πληθυσμιακές και πολιτισμικές εισβολές. Η Ελλάδα φαίνεται ότι είναι δυστοπία επειδή ποτέ δεν ανήγειρε ένα μεγαλοπρεπές μνημείο της Επανάστασης του 1821, όπως έχουν πράξει οι χώρες που τιμούν την εθνική τους ολοκλήρωση.

Αντιθέτως, ο εορτασμός των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821 συμπίπτει με την επαναφορά της ισλαμικής μαντίλας στην Ελλάδα και συνεπώς οι φιέστες και τα πανηγύρια, όπως και η διοχέτευση του πακτωλού χρημάτων στις κατάλληλες τσέπες, δεν θα αποτελέσουν τίποτε περισσότερο από ένα κινηματογραφικό έργο του Τρίο Στούτζες.


NEWSBREAK
https://www.newsbreak.gr/apopseis/50610/i-megali-apotychia-toy-exellinismoy/ 


ΟΙ ΝΑΖΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ (2ο ΜΕΡΟΣ)

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο Μεταξάς, η γερμανοφιλία και οι πολεμικές αποζημιώσεις
 
Ο λόγος που ο Ιωάννης Μεταξάς δεν αρέσει καθόλου στο σύγχρονο πολιτικό κατεστημένο δεν είναι, φυσικά, ότι υπήρξε δικτάτορας. Περισσότερο τον μισούν επειδή δεν υπήρξε ποτέ ξενόδουλος, δωσίλογος και εξωνημένος. Γι’ αυτό ακόμη και στις επετείους του ΟΧΙ (ήταν αναμφισβήτητα και δικό του προσωπικό έπος) δεν τολμούν να τον μνημονεύσουν ούτε οι φερόμενοι ως εκπρόσωποι της κοινοβουλευτικής Δεξιάς.

Ο Μεταξάς, λοιπόν, ναι, ήταν δικτάτορας. Και γερμανόφιλος και γερμανοτραφής. Δεν μεταλλάχθηκε ποτέ, όμως, σε… γερμανο-τσουτσέκι. Έβαζε πάνω απ’ τις προσωπικές του πεποιθήσεις, τα πάθη και τις ιδεοληψίες του το συμφέρον της πατρίδας. Γι’ αυτό, και όταν έφτασε η μοιραία στιγμή των αποφάσεων, φώναξε τους εκδότες και τους αρχισυντάκτες των εφημερίδων της εποχής και προς τεράστια κατάπληξή τους είπε το αμίμητο: «Και τώρα, αγαπητοί μου, θα ακολουθήσουμε την πολιτική του Βενιζέλου». Του θανάσιμου πολιτικού εχθρού του! Τόσο μπροστά έβλεπε ο άνθρωπος και τόσο καθαρή κρίση είχε. Γι’ αυτό και όταν έφυγε από τη ζωή, τον δύσκολο χειμώνα του 1940, έκλαψαν ακόμη και οι αριστεροί· οι ίδιοι που μετέπειτα τον δαιμονοποίησαν…

Ο Μεταξάς δεν άκουγε τον εθνικό ύμνο καθιστός. Ούτε χαριεντιζόταν με τα τσιράκια της πανίσχυρης χιτλερικής Γερμανίας. Τους αντίστοιχους Χριστοφοράκους και Φρουζήδες τούς πετούσε έξω απ’ το γραφείο του με τις κλοτσιές. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του τότε αντιπροσώπου της Siemens (ναι, της γνωστής Siemens) και της θυγατρικής της Telefunken, που επιχείρησε να στήσει προπολεμικά με γερμανικό εξοπλισμό αιχμής τον πρόδρομο του σημερινού ΟΤΕ και ένα ραδιοφωνικό συγκρότημα προκειμένου να το καταστήσει φερέφωνο της ναζιστικής προπαγάνδας. Κι αν δεν τον είχε σταματήσει ο Μεταξάς, αντί για το διάγγελμά του, την ώρα της ιταλικής εισβολής το ραδιόφωνο της Αθήνας θα μετέδιδε παιάνες των Ες Ες… Και τότε χρωστούσε η Ελλάδα στους Γερμανούς, κυρίως για συμβάσεις εγκατάστασης τηλεφωνικών κέντρων. Ο άνθρωπος, μάλιστα, της Siemens (και του… Χίτλερ) στην Ελλάδα, ο πολύς Ιωάννης Βουλπιώτης, επιχείρησε να παγιδεύσει τον Μεταξά, πότε τάζοντάς του ανώτατα γερμανικά παράσημα και διακρίσεις και πότε εκβιάζοντάς τον με τις οφειλές του ελληνικού κράτους. Στο τέλος έφτασε εμμέσως να τον απειλήσει, παρουσιάζοντάς του «ντοκουμέντο» παράνομης ηχογράφησης (!), σύμφωνα με το οποίο ένας σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού ζητούσε μίζα 5% για μία σύμβαση…

Ο Μεταξάς τον αποκοίμισε και τον άφησε να στήσει τον υπερσύγχρονο για την εποχή ραδιοφωνικό σταθμό, ακόμη και να τον στελεχώσει με γνωστούς χιτλερικούς δημοσιογράφους, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι θα μπορέσει να τον ελέγξει και ιδιοκτησιακά, μετοχοποιώντας τις οφειλές του Ελληνικού Δημοσίου. Μέχρι που τον φώναξε στο γραφείο του για να του πει ότι το ραδιόφωνο παραμένει στη δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους!
«Υποβάλατε ένα σχέδιο καταστατικού που δημιουργούσε μία μετοχική εταιρία, τον έλεγχο της οποίας θα είχατε αενάως εσείς, ως εκπρόσωπος του συγκροτήματος Ζήμενς-Τελεφούνκεν. Επομένως, αν ποτέ τύχει και βρεθούμε, καθώς μάλιστα τα νέφη του πολέμου πολλαπλασιάζονται στην Ευρώπη, σε αντίθεση συμφερόντων με τη Γερμανία, το γερμανικό κράτος θα έχει νόμιμη επιρροή στη διαχείριση της εθνικής μας προπαγάνδας, τουτέστιν της εθνικής μας κυριαρχίας. Πείτε μου με το χέρι στην καρδία. Πώς μπορώ να το δεχτώ αυτό;» τον ρώτησε αφοπλιστικά ο Έλληνας ηγέτης. 

Ο Βουλπιώτης, παρά το αρχικό σοκ, επιχείρησε και πάλι να εκβιάσει με το θράσος των εγκαθέτων που έχουν ισχυρές πλάτες: «Τίθεται πλέον ζήτημα καλής σας συνεργασίας με το συγκρότημα (ενν. Ζήμενς-Τελεφούνκεν), το οποίο, ως γνωστόν, δεν είναι φιλανθρωπικό σωματείο και δεν στέλνει μηχανήματα και εγκαταστάσεις ανά τον κόσμο χωρίς να εξασφαλίζεται οικονομικά. Προς την ελληνική κυβέρνηση έχουν γίνει ήδη πολλές παραχωρήσεις και θα σας θυμίσω ότι η αξία των μέχρι τούδε παραδοθέντων μηχανημάτων δεν έχει εξοφληθεί από το ελληνικό κράτος… Και ίσως να έχει διαφύγει την προσοχή και τη μνήμη σας ότι η απόφαση για ίδρυση ραδιοφωνικής εταιρίας ήταν προφορική μεταξύ ημών συμφωνία» απάντησε με στόμφο. Μόνο που τότε ο Μεταξάς τού είπε το αμίμητο: «Εγώ φημίζομαι ότι όλα τα θυμούμαι. Και αυτό που μόλις είπατε σωστό είναι και το θυμούμαι. Αλλά πάνω από μένα υπάρχει η Ελλάς και, όταν το συμφέρον της μεταβάλλεται, αναλόγως και εγώ κινούμαι!»

Η συζήτηση, όπως καταγράφεται στο βιβλίο «Άγγελος ή Δαίμονας» (εκδόσεις Λιβάνη) της Ιζαμπέλλας Παλάσκα, κόρης του Βουλπιώτη, έληξε με συνοπτικές διαδικασίες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι στη διάρκεια της Κατοχής ο άνθρωπος των Γερμανών ανέλαβε τη διεύθυνση της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, υπήρξε ο εμπνευστής των Ταγμάτων Ασφαλείας, θησαύρισε εις βάρος του ελληνικού κράτους και… αθωώθηκε παμψηφεί από το δικαστήριο δωσιλόγων μεταπολεμικά!

Ο Μεταξάς, που πέθανε λίγους μήνες αργότερα, ούτε καν μνημονεύεται στα σχολεία κατά την επέτειο του ΟΧΙ. Και οι σημερινοί Έλληνες πολιτικοί διαπλέκονται με τους επιγόνους του Βουλπιώτη που, όπως ομολογεί η κόρη του, εκτός από βαλίτσες με μετρητά, συνήθιζε να δίνει και συμβολικά δωράκια σε κρατικούς λειτουργούς, στους δε πρωτοκλασάτους «ένα πλήρες δειγματολόγιο των ηλεκτρικών συσκευών που παρήγε το συγκρότημα»…

Όλη αυτή η αναδρομή έχει τη σημασία της με δεδομένο ότι η γερμανική διείσδυση όχι μόνο δεν ανακόπηκε, αλλά εντάθηκε στη μεταπολεμική Ελλάδα, με τα αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε.

Η σημερινή Γερμανία, ηγεμονεύουσα και πάλι στην Ευρώπη, κατέστησε μέσω της δανειακής ομηρίας τη χώρα μας τουριστική αποικία χρέους και γκέτο μουσουλμάνων λαθρομεταναστών. 
Σήμερα εξακολουθεί να ελέγχει το πολιτικό στερέωμα, το κυριότερο, όμως, είναι ότι επιχειρεί να περιθωριοποιήσει τη χώρα μας στρατηγικά, ισοπεδώνοντας την οικονομική επιρροή της στα Βαλκάνια και προωθώντας εχθρικά γειτονικά κράτη-μπανανίες στη δική της Ευρώπη.

Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να βρίσκεται Έλληνας πολιτικός για να διεκδικήσει με σθένος τις πολεμικές επανορθώσεις. Ο «γερμανόφιλος» Μεταξάς δεν προσκύνησε ολόκληρο Χίτλερ και οι σημερινές ελληνικές κυβερνήσεις τσακίζονται να εξυπηρετήσουν και τον πιο παρακατιανό Γερμανό απεσταλμένο τύπου Φούχτελ.

Ο πρώτος μεταπολεμικός Έλληνας πρωθυπουργός που θα θέσει επί τάπητος το ζήτημα των αποζημιώσεων είναι βέβαιον ότι θα γραφτεί στην ιστορία. Και όλοι όσοι έχουν αποφύγει ως τώρα να το κάνουν θα πάρουν τον χαρακτηρισμό που τους αξίζει…


NEWSBREAK
https://www.newsbreak.gr/apopseis/50575/oi-nazi-xanagyrnoyn-ston-topo-toy-egklimatos/ 


ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.