Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;

Τῆς Εὐρυδίκης Βουτσινᾶ, 
Φιλολόγου.

Ὁ βασικὸς λόγος ποὺ τὰ Ἑλληνόπουλα δὲν μαθαίνουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὸ σχολεῖο εἶναι διότι τὸ ὑπουργεῖο παραπαιδείας ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχει θέσει ὡς σκοπό του νὰ μὴν διδάσκεται σωστὰ ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα.
Ἡ γλῶσσα εἶναι ἐργαλεῖο σκέψεως. Ὅσο πιὸ πολλὲς λέξεις χρησιμοποιοῦμε, ὅσο πιὸ ἀφηρημένες ἔννοιες συλλαμβάνουμε, ὅσο πιὸ καλὴ σύνταξη προτάσεων οἰκοδομοῦμε, τόσο περισσότερο ἀκονίζουμε τὴν σκέψη μας.
Ὅποιος δὲν χρησιμοποιεῖ σωστὰ τὴν γλῶσσα, δὲν μπορεῖ νὰ μεταφέρει τὶς σκέψεις του στὸν ἔξω κόσμο. Δὲν μπορεῖ νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τοὺς γύρω του, δὲν μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει γρήγορα. Αὐτὸς μᾶλλον πρέπει νὰ εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ ὑπουργείου παραπαιδείας γιὰ νὰ διδάσκει μὲ τέτοιο βασανιστικὸ τρόπο τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὰ δύσμοιρα Ἑλληνόπουλα. Ἐπιβάλλει στοὺς μαθητὲς νὰ μαθαίνουν ἀμέτρητους τύπους, καταλήξεις καὶ κανόνες. Αὐτὸ ἀποτελεῖ σαδομαζοχιστικὴ τάση.
Μετὰ ἀπὸ 3 χρόνια διδασκαλίας οἱ Ἕλληνες μαθητὲς δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὶ θέλει νὰ πεῖ ἕνα ἁπλὸ Ἀρχαῖο Κείμενο. Καὶ ἀκόμη χειρότερα: Οἱ μαθητὲς δὲν μποροῦν νὰ γράψουν ἕνα ἁπλὸ κείμενο στὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ μιλήσουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ἀλλὰ αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ βασικὸς σκοπὸς ἐκμαθήσεως μίας γλώσσης, τὸ νὰ γράφεις, τὸ νὰ σκέφτεσαι καὶ τὸ νὰ μιλᾶς μὲ αὐτὴ τὴν γλῶσσα. Καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ γνωρίζεις τοὺς γραμματικοὺς κανόνες καὶ τὸ συντακτικό.
Γιατί λοιπὸν τὰ Ἑλληνόπουλα δὲν μαθαίνουν τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα; Διότι ἁπλούστατα τὸ ὑπουργεῖο παραπαιδείας δὲν ἀκολουθεῖ κανόνες διδασκαλίας ποὺ ἰσχύουν γιὰ ὅσους μαθαίνουν μία ξένη γλῶσσα ἢ κανόνες ποὺ ἀκολουθοῦνται γιὰ τὰ νήπια. Γιὰ παράδειγμα ὅποιος πηγαίνει σὲ ἕνα φροντιστήριο ξένων γλωσσῶν γιὰ νὰ μάθει τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα, μετὰ ἀπὸ 3-4 μαθήματα ὁ καθηγητὴς ζητᾶ ἀπὸ τὸν μαθητὴ νὰ προφέρει κάποιες λέξεις. Νὰ συντάξει μία ἁπλὴ πρόταση, π.χ. «This is a cat». Τοῦ ζητᾶ νὰ συντάξει μία μικρὴ παράγραφο μὲ τὴν χρήση τῆς ἀγγλικῆς γλώσσης. Δηλαδὴ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἑβδομάδες ἕνας καθηγητὴς ξένων γλωσσῶν προσπαθεῖ νὰ χρησιμοποιήσει ὅλους τοὺς αἰσθητῆρες τοῦ ἐγκεφάλου γιὰ νὰ κάνει τὸν μαθητὴ νὰ μιλήσει τὴν ξένη γλῶσσα.
Οἱ καλοὶ καθηγητὲς ξέρουν ὅτι ὁ μαθητὴς πρέπει νὰ διαβάζει δυνατὰ μία λέξη γιὰ νὰ μαθαίνει τὴν προφορά της, νὰ τὴν ἀντιγράφει σωστὰ γιὰ νὰ μαθαίνει τὴν ὀρθογραφία της, καὶ νὰ σχηματίζει προτάσεις ἔτσι ὥστε ἡ γλωσσική του μνήμη νὰ συμπλέκει συνεχῶς λέξεις μὲ εἰκόνες γιὰ νὰ ἀρχίσει ὁ μαθητὴς νὰ σκέφτεται στὴν ξένη γλῶσσα ἀντὶ ἁπλῶς νὰ μεταφράζει ἀπὸ τὴν μητρική του γλῶσσα τὸ νόημα ποὺ θέλει νὰ ἐκφράσει. Ἄρα τὸ βασικὸ κλειδὶ γιὰ νὰ μάθουμε μία γλῶσσα εἶναι ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα εἰ δυνατόν, νὰ τὴν μιλᾶμε, νὰ τὴν μιλᾶμε, νὰ τὴν μιλᾶμε, νὰ τὴν μιλᾶμε, νὰ τὴν μιλᾶμε!!!
Πότε ἐπιτέλους θὰ κατανοήσει τὸ ὑπουργεῖο παραπαιδείας ὅτι μὲ τὴν διδασκαλία ἀτελείωτων συντακτικῶν καὶ γραμματικῶν κανόνων δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ μιλήσεις μία γλῶσσα; Ἀκόμη καὶ ἂν κάποιος μαθητὴς ἀπομνημονεύσει ὅλους τοὺς γραμματικοὺς κανόνες ἡ ψυχολογία διδάσκει ὅτι μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα θὰ τοὺς ξεχάσει. Ὁτιδήποτε δὲν χρησιμοποιεῖς, τὸ ξεχνᾶς.
Γιατί δὲν σκέπτονται οἱ κύριοι τοῦ ὑπουργείου παραπαιδείας πὼς τὰ νήπια μαθαίνουν τὰ Νέα Ἑλληνικά; Μήπως οἱ μητέρες στέκονται πάνω ἀπὸ τὴν κούνια τους καὶ ἀρχίζουν νὰ τοὺς μαθαίνουν τὶς χρονικὲς καταλήξεις τῶν ρημάτων; Προφανῶς ὄχι. Ἀρχίζουν καὶ τοὺς προφέρουν λέξεις τὶς ὁποῖες τὰ βρέφη σιγὰ-σιγὰ συνδυάζουν στὸ μυαλό τους μὲ εἰκόνες, ἀντικείμενα, μορφασμοὺς προσώπων κλπ. Τὰ νήπια δὲν καταλαβαίνουν ἀφηρημένες ἔννοιες ἀλλὰ κατανοοῦν ἀντικείμενα ὅπως τόπι, νερό, μαμά, κούκλα, κ.ἄ. Ἔτσι ἀκριβῶς θὰ μάθουν καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, συνδυάζοντας λέξεις μὲ ἀντικείμενα καὶ εἰκόνες.
Στὴν χώρα μας τὰ τελευταῖα χρόνια εἰσῆλθαν πολλοὶ ξένοι, νόμιμοι καὶ παράνομοι. Ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔμαθαν τὰ Νέα Ἑλληνικὰ σὲ πολὺ καλὸ ἐπίπεδο. Πὼς τὰ ἔμαθαν; Μήπως μὲ τὴν μέθοδο τοῦ ὑπουργείου παραπαιδείας; Μήπως ἄρχισαν νὰ μαθαίνουν συντακτικὸ καὶ γραμματική; Ἢ μήπως ἡ πρώτη λέξη ποὺ ἔμαθαν ἦταν «δουλειά»; Οἱ ξένοι ἄρχισαν νὰ μαθαίνουν μικρὲς προτάσεις ὅπως «θέλω δουλειὰ», «ψάχνω γιὰ σπίτι», «ποὺ εἶναι τὸ ταχυδρομεῖο;», «ἦρθε ὁ λογαριασμὸς τῆς ΔΕΗ» κλπ. Ἔτσι ἄρχισαν οἱ ξένοι νὰ μαθαίνουν τὴν Νεοελληνικὴ Γλῶσσα. Ἔτσι θὰ μάθουν καὶ τὰ Ἑλληνόπουλα τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Πρέπει νὰ τὴν μιλήσουν. Αὐτὸ τὸ ἔγκλημα ἔχει διαπράξει τὸ ὑπουργεῖο παραπαιδείας. Δὲν ἐπιβάλλει στὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα τὴν ΟΜΙΛΙΑ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσης μέσα στὴν σχολικὴ τάξη.
Ὅταν ἕνας μαθητὴς ἀρχίζει νὰ ἐπαναλαμβάνει «τὶς βούλεται ἀγορεύειν;» τότε ἀρχίζει νὰ μαθαίνει Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Στὴν ἀρχὴ δὲν χρειάζεται ἀνάλυση ὑποκειμένου, ἀντικειμένου, ρήματος καὶ ἀπαρεμφάτου. Αὐτὰ θὰ γίνουν πολὺ ἀργότερα, γιὰ ὅσους ἐνδιαφέρονται. Οἱ περισσότεροι Ἕλληνες ἀγρότες εἶναι ἀγράμματοι, δὲν ξέρουν τὶ σημαίνει ἀπαρέμφατο, καὶ ὅμως μιλοῦν τὰ Νέα Ἑλληνικά. Δὲν χρειάζονται ἀτελείωτοι γραμματικοὶ κανόνες γιὰ νὰ μιλήσει κάποιος τὴν Ἀρχαία Ἑλληνική. Ἀπαιτεῖται νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ στὴν ὁμιλία του. Ἀπαιτεῖται ἡ καθημερινὴ χρήση τῆς Ἀρχαίας μας Γλώσσης στὴν οἰκία, στὸ σχολεῖο, στὴν ἐργασία. Μικρὲς προτάσεις στὴν ἀρχή, μὲ ἁπλὰ νοήματα.
Δὲν εἶναι δυνατὸν τὰ νήπια, οἱ ξένοι ποὺ μαθαίνουν Νέα Ἑλληνικά, καὶ ὅσοι Ἕλληνες διδάσκονται ξένες γλῶσσες νὰ ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴν βασικὴ μέθοδο διδασκαλίας, ἐνῶ οἱ μαθητὲς τῶν Ἑλληνικῶν σχολείων νὰ διδάσκονται ἀνουσίους γραμματικοὺς κανόνες, ἐπειδὴ ἔτσι ἀρέσει σὲ κάποιους ἡμιμαθεῖς γραφειοκράτες τοῦ ὑπουργείου παραπαιδείας. Καὶ φυσικὰ μετὰ ἀπὸ ἕναν χρόνο, ἀφοῦ τελειώσουν τὸ λύκειο, οἱ μαθητὲς δὲν θυμοῦνται τίποτε. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι δὲν δύνανται νὰ συντάξουν οὔτε μία πρόταση στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὅσοι πηγαίνουν νὰ δώσουν ἐξετάσεις γιὰ ἕνα πτυχίο σὲ μία ξένη γλῶσσα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ διαβάσουν ἕνα κείμενο καὶ νὰ τὸ ἀναλύσουν, τοὺς ζητοῦν νὰ γράψουν ἕνα κείμενο καὶ νὰ δώσουν μία προφορικὴ συνέντευξη. Ὅμως αὐτὸ δὲν ἰσχύει στὶς ἐξετάσεις γιὰ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ἐπὶ δεκαετίες δὲν ζητεῖται ἀπὸ τοὺς μαθητὲς νὰ γράψουν ἕνα κείμενο στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ οὔτε νὰ δώσουν συνέντευξη στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Κάτι ποὺ τὸ κάνουν ὅσοι δίνουν ἐξετάσεις γιὰ μία ξένη γλῶσσα ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο τρίμηνο διδασκαλίας.
Μία ἡμέρα οἱ Ὀργισμένοι Θεοὶ θὰ διαπεράσουν τὸ πνευματικὸ σκότος ποὺ μᾶς περιβάλλει καὶ θὰ κατανοήσουμε τὴν θεϊκή Τους γλῶσσα. Οἱ Ἀθάνατοι Θεοὶ εἶναι στὸ πλευρό μας στὸν δύσκολο ἀγῶνα ποὺ διεξάγουμε γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.


Οργανισμός για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας.
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ,ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ ΑΓΓΛΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Επιφάνιος της Σολέας, κοντά στη Φλάσου, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 16 Μαρτίου 1932.
Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1955 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, από τραύματα που του προκάλεσαν Άγγλοι στρατιώτες.
Γονείς : Χαμπής Γιωρκή και Παναγιώτα Χαραλάμπους
Αδέλφια : Ιωάννης, Μυριάνθη, Θεόδωρος
Μνηστή : Χρυστάλλα Ιωάννου

Ο Γεώργιος Χαραλάμπους φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Φλάσου και εργαζόταν ως ξυλουργός. Κατοικούσε στο χωριό Κυρά της επαρχίας Μόρφου, όπου ήταν αρραβωνιασμένος με τη Χρυστάλλα Ιωάννου και ετοιμαζόταν να νυμφευθεί στις 30 Οκτωβρίου 1955. Στον αγώνα συνεργαζόταν με φοιτητική ομάδα του Διδασκαλικού Κολεγίου Μόρφου.
Τον Οκτώβριο του 1955 ο Διγενής είχε δώσει εντολή για μαχητικές διαδηλώσεις, ακόμη και σε περίπτωση επέμβασης των αρχών, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Οι βρετανικές αρχές της Κύπρου δεν επέτρεψαν τον εορτασμό της ένδοξης επετείου και, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Διγενής,” ήταν προφανές ότι ο δυνάστης ήθελε να καταπνίξει τον εθνικόν εορτασμόν εις το αίμα”.
Στην κωμόπολη Μόρφου, υπεύθυνος της ΕΟΚΑ την εποχή εκείνη ήταν ο εξ Ελλάδος καθηγητής του Γυμνασίου, Βασίλειος Μπαρπάνης, ο οποίος και οργάνωσε τη διαδήλωση. Σ’ αυτή οι μαθητές του Γυμνασίου Μόρφου και οι φοιτητές του Διδασκαλικού Κολεγίου, στους οποίους προστέθηκαν και πολλοί πολίτες, πορεύθηκαν προς τον αστυνομικό σταθμό και υποχρέωσαν τους αστυνομικούς και τους εκεί Άγγλους στρατιώτες να βγουν από το σταθμό.
Κατά την έξοδό τους ρίφθηκαν εναντίον τους βόμβες, δυο από τις οποίες εξερράγησαν. Στο μεταξύ ομάδα διαδηλωτών προσπάθησε να πυρπολήσει κυβερνητικά κτίρια. Οι Άγγλοι στρατιώτες πυροβόλησαν εναντίον του πλήθους πληγώνοντας τρία άτομα, από τα οποία το ένα ήταν ο Γεώργιος Χαραλάμπους, ο οποίος πέθανε σε λίγες μέρες, στις 5 Νοεμβρίου 1955, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου τον είχαν μεταφέρει.
Ο θάνατός του φούντωσε την οργή και ατσάλωσε τη θέληση για συνέχιση του Αγώνα, που βρισκόταν ακόμη στην πρώτη του φάση.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Ίδρυμα Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα - Διγενή

ΑΙΜΙΛΙΑ ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΥ : ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑ

Ομιλία σε εκδήλωση της Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων την 23η Μαϊου 2008 στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, με ομιλήτρια την Αντιπρόεδρο της Ενώσεως κ. Αιμιλία Λαδοπούλου.


Η παγκοσμιοποίηση που προωθείται είναι ο νόμος της ζούγκλας των ισχυρών. Η γνώση της αλήθειας, αυτό που μας κρύβουν οι πολιτικοί μας, είναι μια παρακαταθήκη για το μέλλον της Πατρίδας μας να καλλιεργούμε το εθνικο-χριστιανικό μας φρόνημα για να μη παρασυρθούμε στην δύνη του ανεμοστρόβιλου. Να κρατήσουμε άσβεστη την λαμπάδα της Ελληνικής εθνικής συνείδησης, της γλώσσας, της ιστορίας με την δύναμη του Παντοδύναμου Θεού που πάντα διαφυλάσσει την Πατρίδα μας. Γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
Ένα, ας είναι το μήνυμα, μήνυμα εθνικής αφύπνισης, μήνυμα ενότητας όλων, για μια Ελλάδα ακέραια με σεβασμό στα άγια χώματα, που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας, να είμεθα όχι επιθετικοί, αλλά αμυντικοί «υπέρ βωμών και εστιών».

ΟΛΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ κ ΑΙΜΙΛΙΑΣ ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΕΔΩ : http://aioniaellinikipisti.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html

8/12/1943 ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΕ ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ,ΡΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΡΠΙΝΗ.ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΜΠΟΥΝ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ.

Οι εγκληματικές πράξεις των Γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής κορυφώθηκαν το Δεκέμβριο του 1943, σε μια οργανωμένη εκκαθαριστική επιχείρηση της περιοχής των Καλαβρύτων, γνωστή ως
«Επιχείρηση Καλάβρυτα» («Unternehmen Kalawrita», από 5 έως 15 Δεκεμβρίου 1943). Μια από τις πιο σκληρές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, γενικότερα.

Από τις αρχές του 1943, στο χώρο της Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων συνέβησαν σημαντικά αντιστασιακά γεγονότα, μεταξύ των οποίων η Μάχη Ρογών-Κερπινής (16-17/10/1943), η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη συντριβή του Γερμανικού λόχου και τη σύλληψη 86 Γερμανών αιχμαλώτων. Μετά τη διαμόρφωση ενός γενικότερου κλίματος ανησυχίας για την αντιστασιακή δράση στην περιοχή των Καλαβρύτων, η 117 Μονάδα Κυνηγών αποφασίζει να δράσει.

Τα Γερμανικά στρατεύματα, που ξεκίνησαν από Τρίπολη, Αίγιο, Πάτρα, ακολούθησαν ακτινωτή πορεία σύμφωνα με τους γερμανικούς χάρτες, με κατεύθυνση την επαρχία Καλαβρύτων και κατάληξη τα Καλάβρυτα.

Οι Γερμανικές δυνάμεις, μηχανοκίνητες και πεζοπόρες, που ξεκινούν από την Πάτρα, στις 05/12/1943 με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα, είχαν επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Γιούλιους Βόλφιγκερ (G. Wolfinger) και ακολούθησαν το δρόμο Πάτρα – Χαλανδρίτσα – Καλάβρυτα, απόσταση 77 χιλιομέτρων.

Στο ξεκίνημά τους λεηλάτησαν και πυρπόλησαν τη Μονή Ομπλού, σε μικρή απόσταση νότια της Πάτρας.
• Στις 06/12, μετά από ένα ατύχημα του Wolfinger, διοικητής ορίστηκε ο Εμπερσμπέργκερ (Ebersberger), διοικητής του συντάγματος Αιγίου.

• Στις 07/12, τα πεζοπόρα τμήματα χτένισαν στο πέρασμά τους όλα τα χωριά και σκόρπισαν τη φωτιά και το θάνατο. Στην Κάτω Βλασία σκότωσαν 3 άνδρες και 1 γυναίκα και στον Κάλανο 3 βοσκούς από τα Καλάβρυτα και έναν ακόμη πολίτη. Μετά χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: η μία πήγε προς Λεχούρι – Τριπόταμα – Δίβρη και επέστρεψε από Μορόχοβα – Λειβάρτζι και η άλλη συνέχισε προς Καλάβρυτα.

• Στις 08/12, πέρασαν από το Μάνεσι και το Σαραδί, σκότωσαν 1 άνδρα.

Οι Γερμανικές δυνάμεις από Αίγιο προς Καλάβρυτα, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Εμπερσμπέργκερ (Ebersberger), εφόρμησαν στα Καλάβρυτα, με 3 πεζοπόρα τμήματα.
• Στις 06/12 άλλη πεζοπόρο ομάδα, από το Αίγιο, προχώρησε με πορεία από τον Κερενίτη ποταμό προς Πλατανιώτισσα, Βιλιβίνα και Μαμουσιά, στην οποία, αφού εγκαταστάθηκε, έστησε ενέδρα.
• Στις 07/12 , πεζοπόρες φάλαγγες από το Αίγιο προχωρούν κάνοντας εκκαθαριστικές επιχειρηθείς και αφού κατέβηκαν από την οροσειρά Σταυριά πάνω από το χωριό Ρογοί, τοποθέτησαν μυδράλια και όλμους.
• Στις 08/12, ο Ebersberger χώρισε το στρατό σε δύο ομάδες και μπήκαν το πρωί στους Ρογούς.

Άλλη ομάδα μπήκε την ίδια ημέρα στην Κερπινή, έβαλαν φωτιά και εκτέλεσαν 38 άνδρες και παιδιά,


• Στη συνέχεια, έκαψαν την Άνω και Κάτω Ζαχλωρού και σκότωσαν 19 άνδρες. Ακολούθως έφτασαν στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και σκότωσαν 16 άτομα, μοναχούς, επισκέπτες και υποτακτικούς, ενώ εκτέλεσαν και 9 μοναχούς, στη θέση Ψηλός Σταυρός.


Ρογοί, 8 Δεκεμβρίου 1943

Οι Γερμανοί μπήκαν στο χωριό στις 8 Δεκεμβρίου 1943 το απόγευμα και κάλεσαν τον ιερέα του χωριού Παπα-Χρήστο Κανελλόπουλο να χτυπήσει δυνατά την καμπάνα για να συγκεντρωθούν όλοι οι άντρες στην πλατεία με την πρόφαση πως θα τους αποζημίωναν για τα ζώα που τους είχαν επιτάξει.

Ξεχύθηκαν σε μια έρευνα των σπιτιών, των σταύλων, και των αχυρώνων για να μη διαφύγει κανείς. Δύο υπερίληκες που δεν ακολούθησαν τους άλλους στην πλατεία εκτελέστηκαν επί τόπου.

Στη συνέχεια τους έκλεισαν μέσα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και να βγαίνουν έξι-έξι για να πληρωθούν. Ο εκνευρισμός όμως των Γερμανών, οι αυστηρές διαταγές, το στήσιμο των πολυβόλων δεν άφηναν ουδεμία αμφιβολία για τις προθέσεις τους.

Ο Παπα-Χρήστος Κανελλόπουλος διαισθανόμενος το τέλος από την Ωραία Πύλη καλεί όλους να γονατίσουν και να αλληλοσυγχωρηθούν διαβάζοντας μια συγχωρητική ευχή καλείται η πρώτη εξάδα να εξέλθει προπορεύονται έξι ηλικιωμένοι τα πολυβόλα κροτάλισαν στη συνέχεια άλλοι έξι και άλλοι έξι.

Απολογισμός 65 αθώοι νεκροί. Επέζησαν (5) πέντε. Τέσσερις τρέχοντας μέσα στις φλόγες και στη βροχή των σφαιρών πήδησαν στο γκρεμό και ένας βαριά τραυματίας. Τρεις απανθρακώθηκαν κρυμμένοι στο ταβάνι-και τέμπλο.

Το χωριό πυρπολήθηκε ολοσχερώς. Τόση ήταν η φωτιά που στα σπίτια δεν έμεινε ούτε ξινάρι να ανοίξουν τάφους για τους νεκρούς τάφηκαν ύστερα από μια εβδομάδα σε ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο και στον τόπο της εκτέλεσης.

Η Αγία Βαρβάρα ξανακτίστηκε με έρανο του Γυμνασίου της 7ης Τάξης και Π.Α. Εκπαιδευτικής. Με την φροντίδα των κατοίκων που διασώθηκαν ανηγέρθη το 1972 στον τόπο της εκτέλεσης στο προαύλιο της εκκλησίας της Αγίας Βαρβάρας μνημείο προς τιμήν των θυμάτων.

Κερπινή, 8 Δεκεμβρίου 1943

Στις 8 Δεκεμβρίου, πεζοπόρες φάλαγγες του τακτικού Γερμανικού στρατού υπό τον Εμπερσμπέργκερ (Ebersberger), διοικητή του συντάγματος Αιγίου, ο οποίος ορίστηκε επικεφαλής της «Επιχείρησης Καλάβρυτα» στις 6/12 σε αντικατάσταση του συνταγματάρχη Wolfinger, φτάνουν στην περιοχή των χωριών Ρογοί και Κερπινή.

Ο Ebersberger χώρισε το στρατό σε δύο ομάδες. Η μία κατευθύνθηκε προς τους Ρογούς και η άλλη μπήκε στην Κερπινή.

Οι Γερμανοί έμειναν στο χωριό μέχρι το απόγευμα και ζήτησαν από τους άνδρες να συγκεντρωθούν για να τους μιλήσουν. Στο μεταξύ απέναντι φαίνονταν οι πυκνοί καπνοί από το χωριό Ρογοί που καιγόταν. Αρκετοί κάτοικοι δεν υπάκουσαν στην εντολή της συγκέντρωσης και κατάφεραν να κρυφτούν ή να ξεφύγουν.

Εκτέλεσαν 9 άτομα μέσα στο χωριό σε διάφορα σημεία, στις αυλές των σπιτιών και στο δρόμο, ανάμεσά τους και τον άρρωστο από τύφο Κωνσταντίνο Καλλιά, τον οποίο έσυραν από το κρεβάτι του έξω από το σπίτι και τον σκότωσαν.

Στο μεταξύ έβαλαν φωτιά στο χωριό. Τα σπίτια λαμπάδιαζαν το ένα μετά το άλλο από τη δύναμη της φωτιάς και της πυρίτιδας που έριχναν.

Οδήγησαν στη συνέχεια τους συγκεντρωμένους άνδρες στο πρανές ενός χωραφιού πιο κάτω από το χωριό, κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, όπου ήταν ήδη στημένα τα πολυβόλα και τους εκτέλεσαν. Ο κρότος των πολυβόλων ακούστηκε μέχρι το χωριό.

Συνολικά στις 8-12-1943 εκτελέστηκαν 36 άνδρες ηλικίας από 17 έως 80 ετών. Από την εκτέλεση διασώθηκαν 4 άνδρες μεταξύ των οποίων ένας βαριά τραυματίας που πέθανε λίγες μέρες μετά.

Ο συνολικός αριθμός των Κερπινιωτών που εκτελέστηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής κατά την «Επιχείρηση Καλάβρυτα, 5-15 Δεκεμβρίου 1943» ήταν 39 άνδρες ενώ συνολικά την περίοδο της Κατοχής ο αριθμός των θυμάτων του χωριού Κερπινή σε μαζικές ή μεμονωμένες εκτελέσεις ήταν 44 άνδρες.

Στις 8/12/1943 εκτελέστηκαν 36 άνδρες (27 στη θέση «Λιθακιά» δίπλα κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, 8 μέσα στο χωριό στις αυλές των σπιτιών και στο δρόμο και 1 στην εκτέλεση των Ρογών – Αγία Βαρβάρα Ρογών), στις 6/12/1943 στη θέση Λιθάρια εκτελέστηκε 1 άνδρας, στις 8-9-/12/1943 στη Στάση Κερπινής 1 άνδρας και στις 10/12/1943 στο χωριό Βραχνί 1 άνδρας. 4 άνδρες εκτελέστηκαν στη θέση Λιβαδάκια στις 8-9-1943. Ένας ακόμη Κερπινιώτης συνελήφθη αιχμάλωτος με την γνωστή «κλούβα» την περίοδο της Κατοχής και δεν επέστρεψε ποτέ.

Από τα 130 και πλέον σπίτια του χωριού, που πριν τον πόλεμο ήταν παραθεριστικό θέρετρο και διέθετε ταχυδρομείο, τμήμα χωροφυλακής και διτάξιο σχολείο με 100 και πλέον παιδιά, καταστράφηκαν τα 100.

Το 1991 ανηγέρθη στον χώρο της εκτέλεσης των κατοίκων της Κερπινής Μνημείο από το Σύλλογο Κερπινιωτών & Φίλων του χωριού, όπου κάθε χρόνο την ημέρα της θλιβερής επετείου πραγματοποιείται Εκδήλωση Μνήμης προς τιμήν των θυμάτων.

Στην άκρη του πρανούς του χωραφιού όπου έγινε η εκτέλεση διασώζεται παλαιότερο Μνημείο που είχε στηθεί εκεί από τους κατοίκους τα πρώτα χρόνια μετά την Κατοχή.

ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ 8/12/1943

Ακολούθως έφτασαν στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και σκότωσαν 16 άτομα,

μοναχούς, επισκέπτες και υποτακτικούς,

ενώ εκτέλεσαν και 9 μοναχούς, στη θέση Ψηλός Σταυρός.


ΤΟ ΚΛΥΣΜΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΕΝΕΚ : ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΑΞΙΑ

Τα λάβαρα μας πρέπει να συμβολίζουν όλα εκείνα πού δε θα θέλαμε ποτέ να μάς αντιτάξει ο εχθρός. 

Σε μια εποχή πού την χαρακτηρίζει ή μετριότητα και ή ανευθυνότητα, πού ζει με τα οράματα και τον απόηχο του παρελθόντος, χωρίς νάχει την δύναμη να διαμορφώσει το μέλλον, σε μια εποχή στείρα με καταφανή τα σημεία του εκφυλισμού και της σήψεως, σ' αυτή την εποχή πού δογματίζει ανόητα και χτίζει ναούς για να τούς γκρεμίσει, μέσα από την ανωνυμία του πλήθους ξεχωρίζει ό ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ!
Ο επαναστάτης βγαίνει από τα σπλάχνα της μάνας του, μα γεννιέται από το χθες για το αύριο, με βαθειά ριζωμένες μέσα του τις ακατάλυτες καταβολές και με έναν προορισμό: να γίνει ό θεματοφύλακας όλων όσων θα διαπαιδαγωγήσουν και θα διαμορφώσουν τις γενιές πού θα έρθουν. Ό επαναστάτης ένα δρόμο έχει να ακολουθήσει. Και ξέρει ότι αυτός ό δρόμος δεν έχει περιθώρια για υπαναχωρήσεις γιατί ή πίστη του και ή απόφαση του ένα του ορίζουν.
Ο επαναστάτης φεύγει από τα μέτρα του συνηθισμένου, καθημερινού ανθρώπου. Είναι ο απόστολος πού γυρνά ακατάπαυστα ευαγγελιζόμενος την απαρχή ενός νέου κόσμου. Οραματίζεται μια νέα τάξη πραγμάτων πού θα γεννηθεί με τον αγώνα του μέσα από τα συντρίμμια της παρηκμασμένης εποχής μας.Ό επαναστάτης, ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος, ξέρει να μην αναλώνει τον εαυτό του στην καθημερινότητα, μα να δημιουργεί συνεχώς εστίες αγώνος και να διαμορφώνει επαναστάτες.
Φύση ξεχωριστή και Ιδιαίτερη, έχει διαλέξει τον μοναχικό δρόμο του πολεμιστή, τον δύσκολο δρόμο αυτού πού έχει αποφασίσει έναν τρόπο ζωής, τον ΑΓΩΝΑ. Ή ζωή τού επαναστάτη, δεν του ανήκει. Είναι ταγμένη στην υπηρεσία τού Έθνους, είναι προσφορά στην δημιουργία των θεμελίων των νέων πολιτιστικών άξιων."Ένα φόβο έχει ο επαναστάτης. Μήπως λυγίσει κάτω από την ευθύνη της αποστολής του και σταθεί ανάξιος τού όρκου πού έδωσε και τότε ξέρει ότι το τελευταίο κτύπημα δεν θάρθει από τούς πολέμιους μα από τούς συμμαχητές του.
Ό επαναστάτης είναι ή πρόκληση. Αντίθετα στο ρεύμα τής παρακμής, υψώνει τα πιστεύω της δυναμικής κοσμοθεωρίας, τής επιλεκτικής βουλησιοκρατίας, και προκαλεί ανοικτά τις ξεπερασμένες και δογματικές ψευδοιδεολογίες .Ο επαναστάτης είναι ότι δυναμικότερο υπάρχει.Είναι η εγγύηση για την αφύπνιση της νέας εποχής. 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 
Το ΕΝΕΚ, αποτελούμενο από νέους ανθρώπους, που συναισθάνονται πλήρως την αποστολή τους έναντι του παρελθόντος και του μέλλοντος και που αντιμετωπίζουν με δυναμισμό το παρόν, θέτει σαν πρωταρχική αξία το ΕΘΝΟΣ.
Το Έθνος αποτελεί την έξαρση της φυλής, κλείνει μέσα του το χθες, το σήμερα, το αύριο, τις γενιές που πέρασαν και τις γενιές που θάρθουν, είναι ο Λαός στην ιστορική του πορεία.
Το Έθνος ξεπήδησε μέσα από τις ρίζες εκείνης της φυλής που δεν παρέμεινε μία απλή ιστορική μαρτυρία, μα που παρουσίασε επιτεύγματα ανώτερης μορφής, με την δημιουργία πολιτισμού.
Το Έθνος ζη μέσα από την κοινή συνείδηση του παρελθόντος ατόμων με το ίδιο φυλετικό υπόστρωμα και αντρώνεται από την ενόραση, του μελλοντικού μεγαλείου, της κοσμοθεωρητικής προοπτικής τους.
Το Έθνος είναι δύναμη, που μετέχει αποφασιστικά κάθε στιγμή στην διαμόρφωση της ιστορικής πραγματικότητας επιζητώντας τον ρόλο του ρυθμιστή και του ταγού.
Το Έθνος μόνο, μπορεί να σταματήσει την παρακμή με το γκρέμισμα των κατεστημένων και να δώσει τον σπόρο για την γέννηση ενός νέου κόσμου.
Το Έθνος μόνο, ανυψώνεται σε πρωταρχική αξία, περικλείοντας μέσα του κάθε δυναμικό στοιχείο του χθες και του σήμερα, γεμάτο προοπτικές για μία νέα τάξη πραγμάτων.
Αποστολή του Κινήματος, αποστολή των εθνικιστών, είναι η με κάθε μέσον εξυπηρέτηση και προώθηση των συμφερόντων του Έθνους, καθώς και η παγκόσμια διατράνωση της δυνάμεως του ελληνικού πνεύματος.

Η κοσμοθεωρητική προοπτική του ΕΝΕΚ, κλείνει μέσα της την πίστη των μελών του στην αξία του Έθνους και την απόφασή τους να δημιουργήσουν ένα σωστό Εθνικιστικό κράτος, που θα διασφαλίσει τον ζωτικό χώρο, το μέγιστο δυνατό σημείο αυτάρκειας, την εθνική υπερηφάνεια και που θα εργαστεί απαλλαγμένο από ξένες επιρροές για την θεμελίωση ενός μέλλοντος αντάξιου του παρελθόντος.

ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

10.000 ΑΡΧΑΙΑ, ΚΛΟΠΙΜΑΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ, ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Το φορτηγό της μεταφορικής «Ο Ηρακλής», που είχε μισθώσει το γερμανικό κράτος, έφτασε την Πέμπτη το μεσημέρι στην οδό Τοσίτσα στα Εξάρχεια. Το μακρύ ταξίδι που είχε ξεκινήσει επτά ημέρες νωρίτερα από το μουσείο «Πφάλμπαουτεν» στη λίμνη της Κωνσταντίας στη νότια Γερμανία μόλις ολοκληρωνόταν στην πλαϊνή είσοδο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. «Καλώς τα δεχτήκαμε» φώναξε ο διευθυντής του Μουσείου και υπέγραψε το χαρτί παραλαβής των 23 μικρών κιβωτίων. Μέσα σε αυτά, πάνω από 10.000 αρχαία αντικείμενα, κυρίως όστρακα και κομμάτια από αγγεία της νεολιθικής περιόδου, που επέστρεφαν στην Ελλάδα ύστερα από επτά δεκαετίες. Το 1941 είχαν κάνει ένα ανάλογο μεγάλο ταξίδι: από το χώμα της Θεσσαλίας, απ’ όπου είχαν ανασκαφεί, μέχρι τη Γερμανία, όπου είχαν φυγαδευτεί, ως λεία πολέμου.
 
Μαθαίνοντας τις άγνωστες μέχρι σήμερα λεπτομέρειες της συναρπαστικής αυτής ιστορίας που φέρνει στο φως η «Κ», θα μπορούσε κανείς να πει πως η αναζήτηση των αρχαίων αυτών ξεκίνησε «κατά τύχη» στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Τότε, μια νεαρή Ελληνίδα φοιτήτρια αρχαιολογίας, η Αγγέλικα Ντούζουγλη, σπούδαζε στην Χαϊδελβέργη και ο καθηγητής της, της ανέθεσε για διατριβή, τη μελέτη της ανασκαφής «Μαγούλα Βισβίκη» στη Θεσσαλία.
 
«Δεν ήξερα τίποτα για τη συγκεκριμένη ανασκαφή» λέει σήμερα η ίδια στην «Κ». «Ψάχνοντας βρήκα πως επρόκειτο για ανασκαφή του διάσημου Γερμανού αρχαιολόγου και μέλους του ναζιστικού κόμματος Χανς Ράινερτ τον Οκτώβριο του ’41».
 
 
Το μοναδικό καταγεγραμμένο στοιχείο ήταν ένα σκίτσο του ίδιου του Ράινερτ στο ναζιστικό περιοδικό «Ο Λαϊκός παρατηρητής», που αποτύπωνε ένα ολόκληρο Μέγαρο στη θέση της ανασκαφής. Ομως με το πέρας της ανασκαφής το 1942, οι Γερμανοί είχαν διαλύσει τα οικοδομικά λείψανα, ενώ τα όποια ευρήματα τα είχαν -θεωρητικά- μεταφέρει στο μουσείο του Βόλου.
 
Η αποκάλυψη
 
Οταν στη δίκη της Νυρεμβέργης αποκαλύφθηκε πως οι Γερμανοί είχαν φυγαδεύσει από την Ελλάδα χιλιάδες αρχαία αντικείμενα, πολλά επεστράφησαν. Μέσα σε αυτά και δύο κούτες με αρχαία από τη «Μαγούλα Βισβίκη», που αποθηκεύτηκαν στα υπόγεια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
 
 
Οταν το έμαθε αυτό η Α. Ντούζουγλη, «εγκαταστάθηκε» στο Μουσείο και για δύο χρόνια μελέτησε τα ευρήματα με την ελπίδα να μάθει περισσότερα για εκείνη την ανασκαφή. Δεν κατάφερε όμως ποτέ να ολοκληρώσει τη διατριβή.
 
«Ενιωθα έκτοτε πως είχα αφήσει μια εκκρεμότητα, κρατούσα πάντα κοντά μου το αρχείο και στον ελεύθερο χρόνο μου αναζητούσα κάποιον επιζώντα από τη γερμανική αποστολή ή οποιαδήποτε άλλη νέα πληροφορία». Ετσι εντόπισε στη Στουτγκάρδη τον Χένρι Ντιρ, τον φωτογράφο της γερμανικής αρχαιολογικής ομάδας, ο οποίος, μετανιωμένος για το ναζιστικό του παρελθόν, της μίλησε για την αποστολή τους στην Κατοχή: τη δημιουργία μια νέας θεωρίας για την καταγωγή των αρχαίων Ελλήνων, σύμφωνα με την οποία οι Αριοι ήταν πρόγονοί τους και είχαν αποικίσει προϊστορικά τον ελληνικό χώρο πριν από αυτούς. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και δεν αποδείχθηκε ποτέ.
 
Η πραγματική αποκάλυψη για την Α. Ντούζουγλη ήταν άλλη: όπως της εξομολογήθηκε ο Ντιρ, ακολουθώντας τις εντολές του Ράινερτ, ήταν ένας από τους ανθρώπους που φυγάδευσαν αμέτρητα αρχαία αντικείμενα στη Γερμανία. Αρχαία, που ούτε ο ίδιος δεν γνώριζε πού είχαν καταλήξει.
 
Η αναζήτηση
 
Με την πτώση του Τείχους ήρθαν στο φως τα καλά κρυμμένα αρχεία των ανασκαφών της κατοχής. Η Αγγέλικα Ντούζουγλη, γνωρίζοντας πως ίσως εκεί θα έβρισκε τις απαντήσεις που τόσα χρόνια έψαχνε, ζήτησε τη βοήθεια μιας Αυστριακής συναδέλφου της, της Εύα Αλραμ και από το 2009 με τη χρηματοδότηση ενός αμερικανικού Ινστιτούτου ξεκίνησαν να δουλεύουν από κοινού για την ολοκλήρωση της έρευνας για την ανασκαφή «Μαγούλα Βισβίκη». 
 
Μέχρι που το 2010 μια νέα ανακάλυψη ήρθε να αλλάξει εκ νέου τα δεδομένα. «Αγγέλικα δεν θα το πιστέψεις» - στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου ήταν η Αλραμ. «Μόλις βρήκαμε και άλλο υλικό!». Η Αυστριακή αρχαιολόγος είχε μόλις εντοπίσει τις κούτες με τα αρχαία αντικείμενα που είχαν φυγαδευτεί από τον νεαρό Γερμανό φωτογράφο και είχαν καταλήξει στο μικρό υπαίθριο μουσείο «Πφάλμπαουτεν» που είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Ράινερτ.
 
Και σε άλλα μουσεία
 
 
Ο νυν διευθυντής του γερμανικού μουσείου, Γκούντερ Σέμπελ, ήταν από την πρώτη στιγμή θετικός να επιστραφούν τα αρχαία. Με δική του πρωτοβουλία επικοινώνησε με τη Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών του υπουργείου Πολιτισμού.
 
Αύριο Δευτέρα αναμένεται μαζί με την ομάδα του στην Αθήνα, όπου θα πραγματοποιηθεί μια μικρή τελετή για τον επαναπατρισμό των αντικειμένων.
 
 
«Μπορεί τα αντικείμενα να φαντάζουν ταπεινά, αλλά η επιστροφή τους είναι συμβολική και υψίστης σημασίας», εξηγεί η κ. Μαρία Βλαζάκη, γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς. «Θεωρούμε πως θα είναι προάγγελος πολλών άλλων αρχαίων που περιμένουμε να πάρουμε από διάφορα μουσεία που επίσης είχαν απομακρυνθεί στη γερμανική κατοχή ως λεία πολέμου».
 
Στην ίδια εκδήλωση τα στελέχη της Διεύθυνσης Τεκμηρίωσης θα παρουσιάσουν και την επικαιροποίηση του βιβλίου «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Κατοχής», στο οποίο είχαν καταγραφεί το 1946 όλα τα αρχαία τα οποία θεωρούνταν κλεμμένα από τις γερμανικές, ιταλικές και βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής.
 

«Ο πραγματικός άθλος ξεκινάει τώρα» λέει η κ. Βλαζάκη. «Πρέπει να εντοπιστούν όλα τα κλοπιμαία και να επιστραφούν στη χώρα μας».

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ, Ο ΣΕΡΡΑΙΟΣ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Της Αλεξάνδρας Μπαΐρα, Φιλολόγου

Φιλικός και αγωνιστής του 1821, πρωτεργάτης της εξέγερσης στη Χαλκιδική, ο Εμμανουήλ Παπάς υπήρξε μία από τις αγνότερες μορφές του Αγώνα για την Ανεξαρτησία. Γεννήθηκε στη Δοβίτσα Σερρών (σημερινό Εμμανουήλ Παπάς) το 1772.
Γιος κληρικού, ανέπτυξε, παρά τις περιορισμένες γραμματικές του γνώσεις, μεγάλη εμπορική δραστηριότητα στις Σέρρες και αναδείχθηκε σε μεγαλέμπορο και τραπεζίτη, με καταστήματα στην Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη.
Απέκτησε μεγάλη περιουσία, έγινε δανειστής των Τούρκων αγάδων και μπέηδων της περιοχής ασκώντας μεγάλη επιρροή επάνω τους, κυρίως στον πανίσχυρο τοπάρχη Ισμαήλ μπέη.



Η ελληνική κοινότητα των Σερρών πολλά ωφελήθηκε από τη θερμή υποστήριξη και προστασία του Παπά. Ύστερα από το θάνατο όμως του Ισμαήλ, ο σπάταλος και άσωτος γιος του, Γιουσούφ μπέης, δημιούργησε τόσο μεγάλο χρέος που ήταν αδύνατο να το ξεπληρώσει.
Όταν λοιπόν ο Παπάς ζήτησε με επιμονή να του εξοφλήσει μέρος τουλάχιστον του δανείου, ο Γιουσούφ τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει. Τότε, τον Οκτώβριο του 1817, ο Παπάς αναγκάζεται να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη.
Εκεί, ύστερα από δύο χρόνια, στις 21 Δεκεμβρίου 1819, μυείται στη Φιλική Εταιρεία και προσφέρει αμέσως 1.000 γρόσια για την ενίσχυση των οικονομικών της.
Ο Παπάς, ενεργώντας σύμφωνα με την εντολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη να προετοιμάσει το έδαφος και να ξεσηκώσει τους κατοίκους της Μακεδονίας σε επανάσταση, είχε αγοράσει στην Κωνσταντινούπολη με δικά του χρήματα όπλα και πολεμοφόδια και στις 23 Μαρτίου το 1821 τα φορτώνει στο καράβι του Χατζή Βισβίδη και αναχωρεί ο ίδιος για το Άγιον Όρος.
Το Άγιον Όρος εθεωρείτο το καταλληλότερο ορμητήριο για την εξέγερση της Μακεδονίας, όχι μόνο γιατί η χερσόνησος είναι φυσικώς οχυρωμένη, αλλά ακόμη γιατί οι περίπου 3.000 άνδρες που μόναζαν θα μπορούσαν να αποτελέσουν αξιόλογη στρατιά.
Μονή Εσφιγμένου
Ο Παπάς αποβιβάζεται στη μονή Εσφιγμένου, της οποίας ο ηγούμενος ήταν Φιλικός. Από κει δίνει το έναυσμα για την Επανάσταση και γράφει αμέσως στην κοινότητα της Ύδρας να στείλουν μοίρα στόλου.
Αρχές Ιουνίου η επανάσταση εξαπλώνεται παντού. Γίνονται συχνές συμπλοκές με τους Τούρκους και αρπάζονται οι περιουσίες τους. Οι ελλείψεις όμως σε πολεμοφόδια και σιτάρι ολοένα και μεγαλώνουν.
«…Παρακαλούμεν διά όνομα Θεού να μας έρθουν τοφέκια και τζεπχανέ, επειδή το περισσότερον στράτευμα είναι δίχως τοφέκια μόνο με τα ξύλα εις το χέρι», λένε οι πρόκριτοι της Καλαμαριάς προς τον Παπά στις 2 Ιουνίου 1821.
Κι αυτή τη στιγμή ο Παπάς δαπανά πάρα πολλά από την περιουσία του, όπως φαίνεται στην αναφορά του Κωνσταντίνου Παπά, γιού του Εμμανουήλ Παπά, προς την Επιτροπή του Αγώνα στα 1865.
Ο Δημήτριος Υψηλάντης, σε γράμμα του προς τον Παπά στις 15 Ιουνίου 1821 τον συγχαίρει βέβαια για τον πατριωτικό του ζήλο, του λέει όμως πως «ανάγκη πάσα να καταβάλει έκαστος το κατά δύναμιν».
Τα πλοία λοιπόν που όλοι ζητούν δεν έρχονται. Αλλά και στο στράτευμα η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Οι προσπάθειες του Παπά είναι υπεράνθρωπες. Ενεργεί για να ξεσηκώσει σε επανάσταση και τους Έλληνες της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας. Οι κλεφταρματολοί όμως των περιοχών είναι διστακτικοί.
Η κατάρρευση πλησιάζει. Στις 30 Οκτωβρίου ο Μεχμέτ Εμίν εισβάλλει ακάθεκτος στην Κασσάνδρα. Η Επανάσταση της Χαλκιδικής έχει ουσιαστικά κριθεί. Ο Παπάς έχει βέβαια οπαδούς αφοσιωμένους σ’ αυτόν, έχει όμως και πολλούς που τον αντιμάχονται και φιλονικούν μαζί του: μοναχοί, πρόκριτοι, κάτοικοι καταπονημένοι από την προσφυγιά και την αγωνία για το αύριο.
Στις 9 Νοεμβρίου 1821 οι προϊστάμενοι της Ιεράς Σύναξης απελευθερώνουν τον φυλακισμένο ως τότε στις Καρυές Τούρκο διοικητή του Αγίου Όρους, Χασεκή Χαλίλ μπέη και αυτός την ίδια μέρα τους στέλνει «μουρασελέ», δικαστική απόφαση:
«Εν είδει μουρασελέ σας γράφεται το παρόν εμού του Χασεκή Χαλίλ μπέη, ζαπίτου του Αγίου Όρους.
Προς εσάς τους άπαντας καλογήρους του μοναστηρίου Εσφιγμένου, γνωστόν έστω υμίν ότι σήμερον απ’ εδώ τες Καρές έφυγεν ο λεγόμενος Άρχοντας μετά του επαράτου και οπαδού του Νικηφόρου και ήλθον αυτού· τους οποίους να τους πιάσετε και να μας τους στείλετε ομού και τον ηγούμενό σας.
(…) Προσέξατε καλώς να μη προφασιστήτε ακαίρως προτάσεις και ματαιολογίας, διότι εγώ κάμνω το χρέος μου(…) όθεν και σεις δεν πρέπει να θελήσετε τον αφανισμόν σας. Ούτω ποιήσατε εξ αποφάσεως και να μοι αποκριθήτε με τον ίδιον κομιστήν».
Στις 11 Νοεμβρίου 1821 οι προϊστάμενοι 19 μονών του Αγίου Όρους στέλνουν στη μονή Εσφιγμένου το παρακάτω έγγραφο:
«Εις την πανοσιότητά σας άγιοι πατέρες του ιερού κοινοβίου Εσφιγμένου.
Χθες ο ενδοξότατος ημών Χασεκή αγάς μας έγραψε μουρασελέν δια να πιάσετε ενέχυρον τον Άρχοντα και τους λοιπούς καθώς και ο ίδιος σας έγραψε.
Λοιπόν σας γράφομεν και ημείς οι των 20 ιερών μοναστηρίων προϊστάμενοι να κάμητε το ίδιον, ομοφώνως δηλαδή, να μας τους φέρητε ενταύθα αναμφιβόλως, και τους ζητούμεν από εσάς αφεύκτως· και ιδού οπού στέλλομεν επίτηδες ανθρώπους, δια να τους πάρουν.
Και όσοι ακολουθούν τον Άρχοντα από τους εντοπίους πατέρας να αφήσουν τον Άρχοντα και επιστρέψουν εις τα κελλιά των· ει δε και φανούν παρήκοοι, θέλουν υποπέσει εις οργήν μεγάλην.
Ομοίως και όσοι κοσμικοί ευρίσκονται με αυτόν όλοι να τον αφήσουν, διότι και αυτοί και όσοι άλλοι πιαστούν έχουν να παιδεύονται».
.
Στην Ύδρα
Σ’ αυτές τις τραγικές στιγμές ο Παπάς, κινδυνεύοντας να συλληφθεί, φεύγει από την μονή Εσφιγμένου με άλλους κοσμικούς και μοναχούς προς την ελεύθερη Ελλάδα.
Μαζί του παίρνει τον γιο του Γιαννάκη και το πολύτιμο αρχείο του. Στο καράβι απάνω παθαίνει καρδιακή προσβολή και φτάνει νεκρός στην Ύδρα, όπου και θάβεται στις 5 Δεκεμβρίου 1821.
Είκοσι μέρες αργότερα, την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων, ο Δημήτριος Υψηλάντης δίνει στους γιους του Παπά αποδεικτικό έγγραφο των αγώνων και των ευεργεσιών του προς το έθνος.
Κάτοικοι και πρόσφυγες της Κασσάνδρας τον παρακαλούν «να τους προστατεύει πατρικώς και να τους σώζει της απανθρώπου μαχαίρας του εχθρού, μη παρατηρών παντάπασιν αν συνεργεία του δαίμονος ενίοτε συμβαίνουσι και τίνα λυπηρά προσκρούσματα προς την ευγένειάν του εκ τινων κακοήθων και αχρείων ανθρώπων».
Το έγγραφο αυτό, που τα συνοδεύουν πάρα πολλές υπογραφές των κατοίκων, είναι ο επίλογος της ιστορίας του Εμμανουήλ Παπά, που θυσίασε τα πάντα: οικογένεια, πλούτη, τρεις γιούς στα πεδία των μαχών – τον Αθανάσιο στην Αταλάντη, τον Ιωάννη στο Νεόκαστρο, τον Νικόλαο στο Καματερό- και τέλος την ίδια του τη ζωή στο βωμό της ελευθερίας.

Σημείωση: Τα αποσπάσματα με πλάγια στοιχεία είναι από το Αρχείο του Εμμανουήλ Παπά.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 36η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ''


 
Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιγράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 6/12/2016.

ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Evonymos 
Blue Sky
 

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ''ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ'' ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ



Του Γεωργίου Καραμαδούκη

Από το εθνικιστικό περιοδικό ΑΝΑΚΤΗΣΗ τεύχος 1
Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 2016        

         Ο Ίων Δραγούμης υπήρξε μια σπουδαία πολιτική φυσιογνωμία του νεωτέρου Ελληνισμού. Υπήρξε ίσως ο πρώτο θεωρητικός του εθνικισμού, τον οποίο εφάρμοσε στην πράξη με την καίρια συμμετοχή του στον Μακεδονικό Αγώνα. Πέρα από τις αναφορές που έχουμε για αυτόν από τα διάφορα ιστορικά βιβλία, γνωρίζουμε τις απόψεις του από τα ίδια τα συγγράμματά του, φιλοσοφικά, ιστορικά και πολιτικά.
            Ο Δραγούμης ορίζοντας τον εθνικισμό ως ενέργεια και έχοντας ως δόγμα πως ο καθένας πρέπει να ενεργεί σαν να επρόκειτο αυτός να σώσει την πατρίδα του, υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της αντιμετωπίσεως των Βουλγάρων κομιτατζήδων στα μακεδονικά εδάφη. Μην έχοντας εμπιστοσύνη στους πολιτικούς του κοινοβουλευτισμού, τους οποίους δεν παραδεχόταν ως αντιπροσώπους του έθνους, έδρασε ως Έλλην Μεγαλοϊδεάτης, προσπαθώντας να διασώσει την μακεδονική γη από τον εκβουλγαρισμό της.
            Ο ίδιος πίστευε στην ένωση της φυλής και για αυτό τον λόγο ταύτισε την Μεγάλη Ιδέα όχι με την αντίληψη της ανασυστάσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά με την απελευθέρωση όλων των εδαφών που διαβιούσε ελληνικός πληθυσμός. Η Μεγάλη Ιδέα για τον Ίωνα Δραγούμη είχε να κάνει με την ένωση όλων των εδαφών που ιστορικώς ανήκαν στον Ελληνισμό ως κυρίαρχη εστία του και όχι με το ιμπεριαλιστικό βυζαντινό κράτος.
            Για τον Δραγούμη η Μεγάλη Ιδέα αποτελεί εκείνο το ιδανικό που μπορεί να ενώσει τις αρετές του έθνους, ώστε να εκπληρώσει την ολοκλήρωσή του σε κρατική υπόσταση. Χαρακτηριστικά ο Δραγούμης υποστηρίζει πως όταν ένα έθνος πιστεύει σ’ ένα ιδανικό, τότε τείνει προς έναν σκοπό και δείχνει αποφασιστικότητα στην πραγμάτωσή του. Μάλιστα αυτή η δύναμη της αποφασιστηκότητος μπορεί να συμπαρασύρει ακόμα και τους αντιθέτους.         
            Η ένωση της φυλής για τον Δραγούμη μπορεί να περάσει μέσα από ενδιάμεσα στάδια, ημιαυτόνομων ή αυτόνομων κρατών τα οποία αν οι συνθήκες το επιτρέψουν θα ενωθούν εις ένα. Για να μπορέσει να πραγματωθεί αυτό, το ελληνικό κράτος οφείλει να στοχεύει στα ακόλουθα: α) την διατήρηση δυνατού στρατού και στόλου β) ανθηρή οικονομία γ) οικονομική και κοινοτική οργάνωση του ελληνισμού.
            Το ελληνικό έθνος έπρεπε να αποκτήσει ενωμένο το κράτος του, κάτι το οποίο διεκδικούσαν και τα λοιπά έθνη που βρίσκονταν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό. Σε μια μονογραφία του για την Μεγάλη Ιδέα το 1908 αναφέρει: « Το ελληνικό έθνος πρώτον επέτυχεν να ελευθερώσει ως αρχήν μια γωνίαν αυτού, πρώτον έκαμε Μεγάλη Ιδέαν του την ένωσιν εις ελεύθερον πάλι κράτος». 
            Ο ίδιος σε υπόμνημά του στις 24 Ιανουαρίου του 1919 προς την συνδιάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι αναφέρει πως το ελληνικό έθνος εκτείνεται μέχρι την Βόρεια Ήπειρο και Βόρεια Θράκη. Στην Ανατολή μέχρι τις πύλες της Αρμενίας και της Συρίας. Επίσης συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί βρίσκονται στην Νότια Ρωσία και τον Καύκασο. Προβάλλει τις εδαφικές διεκδικήσεις που αφορούν το Μοναστήρι, την Γευγελή, την Βόρειο Ήπειρο, την Δυτική Θράκη, την Ανατολική Θράκη, την Δωδεκάνησο, την Στρούμιτσα, το Μελένικο και την Κύπρο.
            Στο υπόμνημα αυτό όμως αναφέρεται και στην δημιουργία μιας Ανατολικής Ομοσπονδίας που θα περιλαμβάνει τα βαλκανικά κράτη. Δηλαδή η Μεγάλη Ιδέα συνδέεται με την κυριαρχία του ελληνισμού μέσω μιας ομοσπονδίας εθνικών κρατών. Δηλαδή αν η ένωση της φυλής (ένωση όλων των αλύτρωτων περιοχών που διαβιούν Έλληνες) δεν είναι δυνατή σε ένα κράτος λόγω ξένων συμφερόντων και της αναπτύξεως των εθνικισμών των βαλκανικών κρατών, τότε αυτή μπορεί να προκύψει μέσα στα πλαίσια μιας ομοσπονδίας.
            Στο υπόμνημά του αυτό τονίζει την εμπορική και πνευματική δραστηριότητα των Ελλήνων στην Ανατολή και επισημαίνει τι έχει παγκοσμίως προσφέρει ο ελληνικός πολιτισμός. Αυτή λοιπόν η οικονομική και πνευματική δράση της ελληνικής φυλής είναι δυνατόν να την φέρει στην κορυφή της πυραμίδος μιας Ανατολικής Ομοσπονδίας. Με άλλα λόγια δημιουργείται μια νέα «βυζαντινή αυτοκρατορία», στην οποία τα ηνία με την πάροδο του χρόνου τα καταλαμβάνουν οι Έλληνες. Αυτή όμως η αυτοκρατορία δεν εκτείνεται όπως η βυζαντινή σε εδάφη πέρα των βαλκανικών κρατών που την συνιστούν.
            Η Ανατολική Ομοσπονδία για τον Δραγούμη προϋποθέτει την αναγνώριση των ελληνικών μειονοτήτων στις βαλκανικές χώρες και την απρόσκοπτη ανάπτυξή τους. Ιδιαιτέρως ως προς την Τουρκία θεωρεί αναγκαία την αποκατάσταση των εκδιωχθέντων Ελλήνων και την παύση των διωγμών.
            Για τον Δραγούμη και οι δυο λύσεις ( ένωση της φυλής σε ένα κράτος και Ανατολική Ομοσπονδία) εξυπηρετούν το έθνος. Όταν αποτύχει η μια έρχεται η άλλη. Και τα δυο συνιστούν εθνικά ιδανικά που μπορούν να πραγματωθούν μόνο με την ύπαρξη ισχυρού στρατού. Στο βιβλίο του Όσοι Ζωντανοί αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο αξιόμαχος στρατός είναι απαραίτητος και για τα δυο ιδανικά, μπορεί να χρησιμέψει για να επιβάλλη στην Τουρκιά, σε μια περίσταση, την ισοπολιτεία και το σεβασμό της εθνικής αυθυπαρξίας των Ρωμιών και για να διαλύση το τουρκικό το κράτος, αν γίνη φανερό πως οι Τούρκοι εξακολουθούν το χαβά τους πασκίζοντας με κάθε είδος κατατρεγμό να κατασυντρίψουν την ελληνική ζωή μέσα στο κράτος τους».
            Μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Ιδέας ο Δραγούμης θέλει να κινητοποιήσει τον απόδημο ελληνισμό και τις υλικές του δυνάμεις. Το υπουργείο εξωτερικών οφείλει να ιδρύσει εμπορικά επιμελητήρια μικρά για την ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ ξένων κρατών και Ελλάδος. Να ληφθεί πρόνοια ώστε τα ελληνικά προϊόντα να διαδίδονται, ώστε κάθε Έλληνας να γίνει οιονεί πράκτορας του ελληνικού εμπορίου.
            Ο Δραγούμης στο ερώτημα αν είναι ανάγκη να υπάρχει Μεγάλη Ιδέα απαντά ότι είναι σαν να ρωτούμε αν είναι ανάγκη να υπάρχει το ελληνικό έθνος. Η διάσωση του ελληνικού έθνους για τον Δραγούμη έχει παγκόσμια αξία, καθώς η εξαφάνισή του θα αποτελούσε τεράστια απώλεια για την πρόοδο της ανθρωπότητος. Υπό αυτή την έννοια η Μεγάλη Ιδέα συνδέεται και με την πνευματική αξία του ελληνισμού.       

            Η Μεγάλη Ιδέα για τον Δραγούμη περνάει μέσα από μια επεξεργασία του εφικτού. Δεν παριστάνει τον λαοπλάνο που θα ενθουσιάσει τα πλήθη υποσχόμενος βυζαντινά μεγαλεία και θα κλέψει ψήφους (άλλωστε είναι γνωστές οι αντικοινοβουλευτικές του απόψεις). Προτείνει πολιτικές που σταδιακά θα μεγαλώσουν το κράτος ή θα το αναδείξουν πρωταγωνιστή μέσω μιας ομοσπονδίας. Με άλλα λόγια το ιδανικό της Μεγάλης Ιδέας ταυτίζεται για τον Δραγούμη με τα ιδανικά της ενώσεως της φυλής σε ένα κράτος ή της επιβολής της εντός μιας Ανατολικής Ομοσπονδίας. Τα ιδανικά του Δραγούμη δεν έχουν σχέση με μια Μεγάλη Ιδέα που ταυτίζεται με την ανασύσταση της ιμπεριαλιστικής βυζαντινής αυτοκρατορίας.
            Πολλοί ίσως αναρωτηθούν γιατί ο Δραγούμης υπήρξε αντιβενιζελικός, καθώς ο Ελευθέριος Βενιζέλος αγωνίστηκε για το μεγάλωμα της Ελλάδος δημιουργώντας μαζί με τον βασιλέα Κωνσταντίνο την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Η διαφορά συνίστατο στο γεγονός ότι ο Δραγούμης δεν έβλεπε την Μεγάλη Ιδέα ως μια αποσπασματική πολιτική όπως ο Βενιζέλος. Εξ αρχής διατύπωνε το όραμα της ενώσεως της φυλής σε ισχυρό κράτος. Σε αντίθεση με αυτό ο Βενιζέλος ασκούσε μια πολιτική ευκαιριακή, αυτή των τελειωτικών λύσεων,  καθοριζόμενη από τις θελήσεις των δυνάμεων της Αντάτ. Για αυτό άλλωστε κάποτε είχε υποστηρίξει την θεωρία της σπονδυλικής στήλης στην Βουλή, όπου διατύπωνε την άποψη πως ακόμα και αν του έδιδαν την Θράκη δεν θα την δεχόταν επειδή δεν μπορούσε να τα βαστάξει ο κορμός της Ελλάδος.
            Αυτό το ιδανικό της Μεγάλης Ιδέας ταυτισμένο με την ιστορική αποκατάσταση των ελληνικών εδαφών πρέπει να εξακολουθήσει εντός των ψυχών μας. Για να μπορέσει όμως να γίνει πραγματικότητα πρέπει το ελληνικό κράτος να ξαναγίνει εθνικό και όχι κομματικό. Ανίσχυρο κράτος, διαλυμένο οικονομικά, διαιρεμένο πολιτικά και αποσαθρωμένο κοινωνικά όχι την Μεγάλη Ιδέα δεν μπορεί να πραγματώσει άλλα ούτε και την ύπαρξή του δεν δύναται να εξασφαλίσει….Το μέλλον είναι δυσοίωνο, αλλά ας ελπίσουμε πως ο καλός θεός της Ελλάδος δεν μας έχει βαρεθεί….


ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΝΑΚΤΗΣΗ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.