Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΥ

Του Άγγελου Συρίγου
καθηγητού Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής
 
Η κατανόηση του τρόπου σκέψεως του αντιπάλου είναι απαραίτητη διαδικασία για να τον αντιμετωπίσουμε σωστά. Δεν πρέπει να οδηγεί, όμως, στο να προσαρμοστούμε στις αντιλήψεις, να «μπούμε στα παπούτσια του». Τις τελευταίες ημέρες λέγονται διάφορα για την ενόχληση της Τουρκίας λόγω (α) του αγωγού EastΜed, (β) των τριμερών σχημάτων συνεργασίας του άξονα Αθήνας – Λευκωσίας με Τελ Αβίβ και Κάιρο, και κυρίως (γ) των ερευνών της Κύπρου για υδρογονάνθρακες. Εκεί αποδίδεται και η τουρκική υπεραντίδραση να υπογράψει συμφωνία θαλάσσιας οριοθετήσεως με τη Λιβύη. Η κατάληξη αυτών των επιχειρημάτων είναι ότι ο ρεαλισμός επιβάλλει να αποσυρθούμε από όλα αυτά τα σχήματα που προκαλούν την Τουρκία και να συζητήσουμε μαζί της με ειλικρίνεια για να λύσουμε τις μεταξύ μας διαφορές.
Η ενόχληση πράγματι υπάρχει. Η Τουρκία αισθάνεται –και είναι– απομονωμένη από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο (όχι γενικότερα). Τι όμως την έχει ενοχλήσει; Ο αγωγός EastΜed είναι ένα τεχνικά μεγαλεπήβολο σχέδιο, που θα μεταφέρει αέριο από τα κοιτάσματα νοτίως της Κύπρου προς την Ευρώπη. Οψέποτε ολοκληρωθεί, δεν μπορεί να απειλήσει την απόλυτη πρωτοκαθεδρία της Τουρκίας στη μεταφορά αερίου από την Ανατολή προς την Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή από το τουρκικό έδαφος περνούν δύο ρωσικοί, ένας ιρανικός κι ένας αζερικός αγωγός αερίου. Επιπλέον ο EastΜed συνελήφθη ως ιδέα το 2011-12. Η προκαταρκτική τεχνικοοικονομική μελέτη για την κατασκευή του παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 2012. Αντιθέτως, τα τουρκικά σχέδια για τις αλλόκοτες οριοθετήσεις της Τουρκίας με Λιβύη (αλλά και με Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο) εκπονήθηκαν τουλάχιστον από το 2010. Ως υπουργός Εξωτερικών ο Νταβούτογλου γύριζε στα κράτη της περιοχής με τους σχετικούς χάρτες από το 2011. Οι δε χάρτες είχαν δημοσιευθεί σε ημιεπίσημο περιοδικό του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ήδη από τον Δεκέμβριο του 2011. Συνεπώς το επιχείρημα περί ενοχλήσεως λόγω EastΜed είναι προσχηματικό.
Τα τριμερή σχήματα συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο αφορούν πολιτική συνεργασία και δεν αποτελούν στρατιωτική απειλή για την Τουρκία. Υφίστανται λόγω της επιλογής Ερντογάν να συγκρουστεί μετωπικά με το Ισραήλ από τον Μάιο του 2010 και να υπονομεύει την αιγυπτιακή κυβέρνηση, υποστηρίζοντας με χρήματα και πράκτορες το αντιπολιτευόμενο –και εκτός νόμου– κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων.
Η μη συμμετοχή της Τουρκίας στις συμφωνίες οριοθετήσεως της Κύπρου με τα γειτονικά της κράτη οφειλόταν σε κάτι αντικειμενικό: στη γεωγραφία! Επιπλέον, τα προς έρευνα και εκμετάλλευση τεμάχια της Κύπρου ορίσθηκαν από τη Λευκωσία αποκλειστικώς στις νότιες θάλασσες του νησιού, που είχαν ήδη οριοθετηθεί με τα γειτονικά της κράτη. Κατά τη χάραξή τους αποφεύχθηκαν περιοχές όπου μπορούσε να έχει διεκδικήσεις η Τουρκία. Μα, η Κύπρος δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, ακούγεται ως επιχείρημα. Και όμως! Η Τουρκία διεκδικεί περίπου τα μισά κυπριακά τεμάχια για λογαριασμό της και όχι για τους Τουρκοκυπρίους. Η αιτιολόγηση είναι το ίδιο ακραία και αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο και τη γεωγραφία, όσο και η ύπαρξη τουρκικών δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα της Κρήτης.
Τέλος, είμαστε το μοναδικό κράτος που κοντέψαμε να ξεχάσουμε τα δικαιώματα που μας δίνει το διεθνές δίκαιο, προκειμένου να μην ενοχλήσουμε την Τουρκία. Οχι μόνον δεν εκτιμήθηκε η στάση μας από την Αγκυρα, αλλά η συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης στρέφεται αποκλειστικώς εναντίον ημών.
Η απάντηση σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας συνδέονται με τον νεοοθωμανισμό του Ερντογάν, ο οποίος μεταλλάσσεται με το πέρασμα των ετών. Ο Ερντογάν εξαρχής έδειξε ότι επιθυμεί να ασκεί επιρροή πέραν των συνόρων της χώρας του. Ο νεοοθωμανισμός προσέφερε το ιδεολογικό υπόβαθρο στην άσκηση αυτής της πολιτικής. Αρχικώς ο νεοοθωμανισμός εντοπιζόταν στο πολιτισμικό πεδίο. Αναζητούσε τα «κατάλοιπα» του οθωμανικού παρελθόντος στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που ζουν στα Βαλκάνια.
Το 2011 ο νεοοθωμανισμός μεταλλάχθηκε χρησιμοποιώντας τις Μουσουλμανικές Αδελφότητες που δρουν σε πολλά αραβικά, σουνιτικά κράτη. Μέσω των «αραβικών ανοίξεων» (που πλέον γνωρίζουμε ότι χρηματοδοτήθηκαν από το Κατάρ και υποκινήθηκαν και από την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών, ΜΙΤ), ο Ερντογάν προσπάθησε να τοποθετήσει μουσουλμανικές αδελφότητες στην ηγεσία κρατών που κάποτε αποτελούσαν εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την αποτυχία των «ανοίξεων», ο νεοοθωμανισμός έχει περάσει σε ένα άλλο στάδιο που ονομάζεται «γαλάζια πατρίδα». Η Τουρκία έχει ορίσει ως ζωτικό της χώρο, ένα νέο είδος lebensraum, την ανατολική Μεσόγειο. Εκεί θα ασκεί κατ’ απόλυτο τρόπο την επιρροή της, αντιμετωπίζοντας κατά το δοκούν και τις περιστάσεις το διεθνές δίκαιο. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τη συζήτηση με την Ελλάδα ως προσαρμογή στις αντιλήψεις της «γαλάζιας πατρίδας».


Syrigos.gr
https://www.syrigos.gr/2020/01/22/%ce%bd%ce%b5%ce%bf%ce%bf%ce%b8%cf%89%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c/ 

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ. ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΟΛΜΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ '40

Ο αρχιμανδρίτης Θεόκτιστος, κατά κόσμον Βασίλειος Αλεξόπουλος γεννήθηκε το 1909 στο μικρό χωριό της νοτιοανατολικής Γορτυνίας Σύρνα.
Μετά την αποφοίτησή του από το Δημοτικό σχολείο εργάστηκε ως στιλβωτής υποδημάτων. Κατόπιν έμαθε την τέχνη του υποδηματοποιού. Η αγάπη του για τον Χριστό όμως τον οδήγησε στην απόφαση να μονάσει.

Σε ηλικία 17 ετών μετέβη στην Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής «Λογγοβάρδας», της Πάρου. Έμεινε δύο χρόνια δόκιμος μοναχός, αλλά το 1928 παρουσιάστηκε κανονικά στον στρατό και υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία προαγόμενος μάλιστα σε δεκανέα. Απολύθηκε το 1930 και επέστρεψε στη μονή όπου και εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Θεόκτιστος.
Ήταν από παιδί φιλάσθενος με ασθενική κράση υποφέροντας χρόνια από ενοχλήσεις στους πνεύμονες. Παρόλα αυτά το 1940 εκλήθη και πάλι στον στρατό. Αν και ασθενής, αν και μοναχός, ο Θεόκτιστος παρουσιάστηκε κανονικά, παρότι μπορούσε να αποφύγει την υπηρεσία και μάλιστα στάλθηκε στο μέτωπο, υπηρετώντας στον λόχου όλμων του 68ου Συντάγματος Πεζικού της Χ Μεραρχίας Πεζικού.
Ο Θεόκτιστος κατάγραψε τις πολεμικές του εμπειρίες σε ημερολόγιο. Ιδού χαρακτηριστικά αποσπάσματα από αυτό που δείχνουν τον αγώνα των Ελλήνων στρατιωτών στα βορειοηπειρωτικά βουνά, τις κακουχίες, μα και τη λεβεντιά τους, μέχρι την οπισθοχώρηση: «Πρωί πρωί άρχισε να κτυπά το κανονίδι και να πίπτουν πάλι κοντά μας. Ομοίως κτυπούσε εντατικότερα σήμερον το πολυβόλο. Αεροπλάνα χαλούσαν τον κόσμο από τον βόμβο. Πέρασαν πολλές φορές. Το απόγευμα είχαν εξέλθει μερικοί στρατιώτες, ενδεδυμένοι αλβανικά, και βρήκαν προκηρύξεις ιταλικές στην ελληνική γλώσσα.
«Έλεγαν: “Έλληνες Αξιωματικοί και στρατιώτες. Η Βουλγαρία προσχώρησε στον Άξονα. Τριάντα γερμανικές μεραρχίες είναι έτοιμες να εισβάλουν στην Ελλάδα, οπότε θα καταστραφείτε. Η κυβέρνησή σας, που κάλεσε τους Άγγλους κ.τ.λ.». Όλοι όμως οι στρατιώτες αισθανθήκαμε αηδία μόλις τας αναγνώσαμε. Ο Ανθυπασπιστής μου λέγει: «Τι βγάζεις και παρατηρείς από την προκήρυξη;». Του απάντησα: «Ιταμότητα και τραχύτητα».
«Στην κορυφή έπεσαν δύο ομοβροντίες. Ο όλμος μας όμως τους έβαζε. Έβαζαν και οι όλμοι του 3ου Τάγματος και εστράφησαν εκεί οι Ιταλοί. Θα διήρκεσε η μονομαχία όλμων και ιταλικού πυροβολικού περί το τέταρτον της ώρας, ώστε όλοι οι ολμίστες φοβήθηκαμε, οι δε πολυβολητές περιφέρονταν όρθιοι.
«Διατί τούτο; Μου έλυσε την απορία ο λοχίας Φράγκος: Το μέρος, που είμεθα, έχει απυρόβλητο, δηλαδή δεν δύναται να μας εύρη οβίς πυροβολικού, ή θα πίπτουν όπισθέν μας ή θα κτυπούν στην κορυφή, όπως και έγινε. Δια τούτο δεν εφοβήθησαν ούτοι, καθότι το εγνώριζον. Όλμος όμως δύναται να μας εύρη, διότι πίπτει απολύτως καθέτως.
«Ώστε το πυροβολικό δεν πρέπει να το φοβούμεθα, διότι εδώ, που είμεθα, δεν μας ευρίσκει. Το συμπέρασμά μας είναι ότι οι Ιταλοί είδαν τους έμπροσθέν μας στρατιώτες και τους έριξαν με όλμους. Μόλις τους κτυπήσαμε εμείς και έπεσε ο όλμος στο πυροβολείο, θα τους εφόνευσε τινάς και εξεμάνησαν»…
«Κατά τας 9 π.μ. Άρχισαν και μας έριχναν οι Ιταλοί. Έρριξαν αρκετές οβίδες, μας διέταξαν όμως και τους αποστείλαμε και εμείς μερικά βλήματα. Τα πολυβόλα κακάριζαν όλη την ημέρα. Έγραψα στον Μπιλάλη, Αργυράκην και Μαύρη. Το εσπέρας έπεσα δια να υπνώσω ενωρίς, αλλά μόλις κατεκλίθην, μας ειδοποιεί ο Ταγματάρχης ότι έχει σαφείς πληροφορίας ότι οι Ιταλοί είναι έτοιμοι όπως μας επιτεθούν απόψε, καθ’ ότι ο καιρός βοηθούσε, ων ομίχλη.
«Όθεν πρέπει να προσέξουμε πολύ.
“Μας έδωσε τα στοιχεία δια τας φωτοβολίδας, με τας οποίας θα μας εζητείτο η ενίσχυσίς μας κ.τ.λ. Εμείς εδώ πάντοτε ρίχνομε με τον έναν όλμο, «Νίκη» αριθ. 255. Τον έτερον τον ονομάζομε «Ελευθερία», έχει δε αριθ. 126.Απόψε μας είπε ότι πρέπει να βάλλουμε προς το μέρος, που είναι εστραμμένη η “Ελευθερία” (ούτος ήταν ο ημέτερος όλμος).
«Διότι δεν της είχαμε εις την βάση της βάρος και μόλις θα ρίχναμε, θα μετακινείτο, με όλον δε το σκότος, που ήταν, καταφέραμε με έναν στρατιώτη και σχίσαμε ένα τσουβάλι, το γεμίσαμε χώμα και το θέσαμε επάνω στην βάσιν και δεν είχαμε πλέον φόβο να μας πέση προς τα εμπρός. Ορίσαμε φρουρούς και περίπολο να προσέχουν κ.τ.λ.
«Οι πολυβολητές είχαν και ούτοι ετοιμάσει τα πολυβόλα τους. Κατά το μεσονύκτιον άρχισαν να κτυπούν κατ’ αρχάς τα πολυβόλα και αμέσως οι όλμοι και οι χειροβομβίδες. Πυροβολικό δεν ηκούσθη. Εμείς ήμεθα έτοιμοι και αναμέναμε φωτοβολίδας, μας λέγει όμως ο Ταγματάρχης: «Εμπρός, τι αναμένετε; Γιατί δεν τους ρίχνετε;».
«Είπε όμως και ερίξαμε πάλι με την «Νίκην» και όχι με την «Ελευθερίαν», διότι από το μέρος, που βάζει η “Νίκη”, ρίχνουν οι Ιταλοί. Για 5-7 λεπτά τους ρίξαμε περί τα τριάντα βλήματα και μόνον με τον έναν όλμον. Μόλις παύσαμε, δεν ηκούγετο τίποτα από τους Ιταλούς. Ο Ταγματάρχης ήταν όλο χαρά και μας συνεχάρη. Του είπαμε αν μας δώσει νέον τι του Μακεδονικού Μετώπου, δεν γνωρίζει όμως τίποτα. Κακός οιωνός»…
«Έπεσε οβίδα εις απόστασιν δέκα μέτρων και δεν έσκαζε; Όλοι κάναμε τον σταυρόν μας και εδοξάσαμε τον Θεόν. Ολίγον πιο επάνω είχε γύρει το ζώον, το είχαν παραμερίσει και περνούσαν ο άλλος κόσμος. Προσευχόμην και άρχισα να το ξεφορτώνω. Αν είναι να έρθη καμιά, ας έρθη»… «Δηλαδή εβαδίζαμε συνεχώς σχεδόν 34 ώρες. Ευτυχώς όμως ότι ο Λεόντιος είχε ψωμί και τρώγαμε».
“Το πρωί εγώ με τον Ευστράτιον ψάλαμε. Στην Λειτουργίαν ήλθε και ένας συνάδελφος εκ Χαλκίδος. Είχε πολύ ωραίαν και δυνατήν φωνήν, αλλά δεν ήταν πολύ καλός τεχνίτης. Ο ιερεύς μας παρεκάλεσε και εψάλαμε πάλι τας “Καταβασίας”. Δεν είχε ακούσει άλλοτε τόσο καλά. Ψάλαμε όμως μαζί και ήταν ωραία. Ο Λεόντιος ωμίλησε. Πριν του “Κοινωνικού” διαδόθη ότι έρχονται οι Γερμανοί να μας συλλάβουν. Σε 5 λεπτά δεν έβλεπες στρατιώτη στο χωριό, εφοβήθησαν και έφυγαν”…
Πάντως ο φιλάσθενος Θεόκτιστος επέζησε του πολέμου. Απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών, υπηρετώντας για πολλά χρόνια ως ηγούμενος της Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Γορτυνίας.


History-Point
ΑΒΕΡΩΦ
https://averoph.wordpress.com/2020/01/23/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%b1%cf%82-%ce%bf%ce%bb%ce%bc%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf/ 


ΤΙ ΠΡΟΣΘΕΣΕ, ΤΙ ΑΦΗΡΕΣΕ Ο ΠΟΜΠΕΟ ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΚΙΣΣΙΝΤΖΕΡ

Καμμία ἀναφορά σέ Αἰγαῖο ἤ παρέμβαση σέ στρατιωτική ἐμπλοκή – Ἀλλά προσθήκη μέ Διεθνές Δίκαιο


ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ θετικό γιά τήν Ἑλλάδα θά πρέπει νά θεωρηθεῖ τό γεγονός ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες δι’ ἐπιστολῆς τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Μάικ Πομπέο πρός τόν Ἕλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ἡ ὁποία ἐδόθη χθές στήν δημοσιότητα, δηλώνουν τήν προσήλωσή τους «στήν διασφάλιση τῆς ἀσφαλείας, τῆς εἰρήνης καί τῆς δημοκρατίας στήν Ἑλλάδα», κάτι πού ἑρμηνεύεται ὡς σημαντικό στοιχεῖο ὑποστηρίξεως τῶν ἑλληνικῶν θέσεων.
Πρέπει δέ νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ ὑπογραφή ἑνός ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν εἶναι ἡ μόνη δεσμευτική γιά μία κυβέρνηση (ἐκτός βεβαίως αὐτῆς τοῦ Προέδρου της.) Ἀνάλογη ἐπιστολή ἀπό τίς ΗΠΑ πρός τήν Ἑλλάδα δέν ἔχει ὑπάρξει γιά 43 χρόνια! Μόνον τό 1976, ὁ τότε Ἀμερικανός ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Χένρυ Κίσσιντζερ εἶχε ἀπευθύνει ἐπιστολή μέ ἀνάλογο περιεχόμενο πρός τόν Ἕλληνα ὁμόλογό του Δημήτριο Μπίτσιο.
Στό γεγονός ἀνεφέρθη ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Νῖκος Δένδιας παραλληλίζοντας τίς δύο ἐπιστολές, γεγονός πού μᾶς ὁδήγησε νά ἀνατρέξουμε στήν ἐπιστολή Κίσσιντζερ καί νά κάνουμε τίς ἀπαραίτητες συγκρίσεις. Νά ἐντοπίσουμε τί προσετέθη καί τί ἀφηρέθη. Παρατηροῦμε λοιπόν πώς ὑπάρχει μία διαφορά, πού θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ θεμελιώδης. Ἡ ἐπιστολή Πομπέο δέν περιλαμβάνει μία φράση. Κάτι λείπει. Μία διαβεβαίωσις ἀνάλογη αὐτῆς πού ἔδιδε τότε ὁ Κίσσιντζερ, ὅτι «αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι θά ἀντετάσσοντο ἐνεργῶς καί ἀνεπιφυλάκτως εἰς τήν ἀναζήτησιν ὑπό ἑκατέρας πλευρᾶς στρατιωτικῆς ἐπιλύσεως».
Τό γεγονός δέ ὅτι ἡ ἐπιστολή τοῦ Μάικ Πομπέο δέν περιλαμβάνει ἀναφορά στό Αἰγαῖο (πού ἔκανε ἡ ἐπιστολή Κίσσιντζερ) ἀλλά μόνον στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, τήν καθιστᾶ ἀόριστη καί γενικόλογη χωρίς νά γίνεται σαφές ὅτι ἀφορᾶ τά ζητήματα μεταξύ τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Τουρκίας.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ὅμως, ὑπάρχουν καί πράγματα πού προσετέθησαν. Ἡ ἐπιστολή Πομπέο ἀναφέρει τήν Ἑλλάδα ὡς πυλῶνα σταθερότητος καί ἡγετική εὐρωπαϊκή δύναμη. Ὁμιλῶν γιά εἰρηνική ἐπίλυση διαφορῶν ἐπικαλεῖται τό ἄρθρο 33 τῆς Χάρτας τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν πού προβλέπει ἀκριβῶς αὐτήν τήν μεθοδολογία, δεικνύοντας ἔτσι τόν σεβασμό τῆς μεγάλης χώρας του πρός τόν διεθνῆ αὐτόν ὀργανισμό. Κάνει ἀκόμη μίαν ἄμεση καταληκτική ἀναφορά στό διεθνές δίκαιο, τήν ἐφαρμογή τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκει ἡ Ἑλλάς κατά
τήν παγία πολιτική της. Αὐτά δέν ἀνεφέροντο στήν ἐπιστολή Κίσσιντζερ. Θά πεῖ κανείς βεβαίως ὅτι μεταξύ τῶν δύο ἐπιστολῶν διέρρευσε περίπου μισός αἰών. Ἄλλοι καιροί, διαφορετική φρασεολογία καί διαφορετικές πολιτικές πρακτικές. Τό πόσο οὐσιαστική μπορεῖ νά εἶναι αὐτή ἡ «παράλειψις», θά τό δείξουν τό μέλλον καί οἱ ἐξελίξεις. Ἄλλωστε καί μετά τό 1976 δέν χρειάσθηκε οἱ ΗΠΑ νά δείξουν πόσο «ἐνεργά» προετίθεντο νά ἀντιταχθοῦν στίς προσπάθειες «στρατιωτικῆς ἐπιλύσεως» διαφορῶν. Ἡ Ἑλλάς εἶχε τότε –ὅπως ἔχει καί σήμερα– τήν ἰσχύ νά ἀποτρέψει τίς φαντασιώσεις τῶν γειτόνων μας γιά στρατιωτικοῦ τύπου ἐπίλυση διαφορῶν.
Παραθέτουμε λοιπόν τό πλῆρες κείμενο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μάικ Πομπέο πρός τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη:
«Ἡ ὑπογραφή τῆς Συμφωνίας Ἀμοιβαίας Ἀμυντικῆς Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement – MDCA) ἀποτελεῖ κομβικό σημεῖο στήν ἐμβάθυνση τῆς συνεργασίας Ἑλλάδος – Ἡνωμένων Πολιτειῶν στό τομέα τῆς ἀσφαλείας. Πέρα ἀπό τό γεγονός ὅτι εἶναι σύμμαχες στό πλαίσιο τοῦ ΝΑΤΟ, οἱ δύο χῶρες σφυρηλατοῦν ἀπό κοινοῦ μία πιό στενή στρατηγική σχέση, διά τῆς MDCA. Ὅπως εἶπε ὁ Πρόεδρος Τράμπ ὅταν ἦταν μαζί σας ἡ σχέσις μας εἶναι ἐξαιρετική.
Ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψίς σας στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἀποτελεῖ ξεκάθαρη ἐπαναβεβαίωση τῶν στενῶν δεσμῶν καί τῆς συνεργασίας μεταξύ τῶν δύο χωρῶν μας. Ἐπαναβεβαιώνει ἀκόμη τήν ἀνάδειξη τῆς Ἑλλάδος –μετά περίπου μία δεκαετία κρίσεως– σέ μιά χώρα ἐπιτυχοῦς οἰκονομικῆς ἀνακάμψεως καί στήν πορεία ἐπιδεικνύει μίαν ἀξιοσημείωτη κοινωνική συνοχή καί τήν ὕπαρξη ἰσχυρῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν.
Σέ ὅλη αὐτή τήν ἐπώδυνη διαδικασία οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ὑποστήριζαν τήν Ἑλλάδα καί συνεχίζουν καί τώρα νά τήν ὑποστηρίζουν. Θεωροῦμε τήν Ἀθήνα κομβικό σύμμαχο καί σημαντικό παίκτη στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, καθώς καί στά Βαλκάνια. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες θά παραμείνουν προσηλωμένες στήν διασφάλιση τῆς εὐημερίας, τῆς ἀσφαλείας καί τῆς δημοκρατίας στήν Ἑλλάδα. Τό ἐδήλωσα αὐτό καθαρά ὅταν μαζί σας ἤμασταν μέ Ἕλληνες ἀπό ὅλες τίς γωνιές τῆς Ἀμερικῆς λέγοντας: “Θά συνεχίσουμε νά σᾶς ὑποστηρίζουμε ὡς ἡγετική χώρα τῆς Εὐρώπης. Θά συνεχίσουμε νά ὑποστηρίζουμε τήν εὐημερία σας, τήν ἀσφάλειά σας καί τήν δημοκρατία σας. Τό μέλλον θά ἀνατείλει λαμπρότερο γιά τίς χῶρες μας καί τήν συνεργασία μας”.
Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες παρακολουθοῦν στενά τίς ἐξελίξεις στήν περιοχή καί μένουν σταθερές στίς θέσεις τους, ὅτι αὐτοί πού ἔχουν συμφέροντα στήν Ἀνατολική Μεσόγειο θά πρέπει νά ἀναζητήσουν λύσεις μέ εἰρηνικά μέσα συμφώνως πρός τό ἄρθρο 33 τῆς Χάρτας τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἀπέχοντας ἀπό κάθε ἐνέργεια ἤ δήλωση πού θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ προκλητική. Δέν χρειαζόμαστε μιά κλιμάκωση ἐντάσεων στήν περιοχή, ἀλλά μᾶλλον ἐπιδιώκουμε διάλογο πού ὁδηγεῖ σέ ἀποτελέσματα, πού παγιώνουν τόν σεβασμό στό διεθνές δίκαιο».
Ἀντιστοίχως παραθέτουμε τά χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς Κίσσιντζερ πρός Μπίτσιο, τῆς 10ης Ἀπριλίου 1976:
«Θά ἤθελα νά ἐπαναλάβω τήν πεποίθησίν μας ὅτι αἱ διενέξεις αὐταί πρέπει νά ρυθμίζωνται δι’ εἰρηνικῶν διαδικασιῶν καί ὅτι ἕκαστον μέρος πρέπει νά ἀποφεύγῃ προκλητικάς ἐνεργείας.
Ἔχομεν ἤδη διαδηλώσει τήν πεποίθησίν μας ὅτι καμμία πλευρά δέν θά ἔπρεπε νά ἐπιδιώξῃ στρατιωτικήν ἐπίλυσιν τῶν διενέξεων αὐτῶν. Τοῦτο παραμένει ἡ πολιτική τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν.
Συνεπῶς, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι θά ἀντετάσσοντο ἐνεργῶς καί ἀνεπιφυλάκτως εἰς τήν ἀναζήτησιν ὑπό ἑκατέρας πλευρᾶς στρατιωτικῆς ἐπιλύσεως (τῶν διενέξεων) καί θά καταβάλουν μείζονα προσπάθεια διά νά παρεμποδίσουν μίαν τοιαύτην ἐξέλιξιν τῶν πραγμάτων».
Γεγονός εἶναι ὅτι παρά τίς διαφορετικές προσεγγίσεις σέ ἐπί μέρους θέματα, ἡ γενική κατεύθυνσις τῆς ἀμερικανικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς παραμένει σταθερή καί διαχρονική. Καί κατά τοῦτο, πρέπει νά ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα.



ΕΣΤΙΑ
http://www.estianews.gr/kentriko-thema/ti-prosethese-ti-afirese-o-pompeo-apo-ta-engrafa-tou-kissintzer/ 


ΕΧΟΥΜΕ ΤΡΑΛΛΑΘΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ - Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΕΟΡΤΑΣΕΙ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΙΝΑΣ!

Εἴπαμε «διεύρυνση», ἀλλά ὄχι κι ἔτσι… – Ἔχουμε τρελλαθεῖ ἐντελῶς

Η ΔΙΕΥΡΥΝΣΙΣ τῆς ΝΔ καί τῆς Κυβερνήσεως κατ’ ἐπέκτασιν ὁδηγεῖ ἤδη στά πρῶτα παράδοξα. Τέως στελέχη τοῦ ΠΑΣΟΚ ἀλλά καί τῆς ΚΝΕ τά ὁποῖα κατέχουν σήμερα ἐπιζήλους θώκους τοῦ Δημοσίου κάνουν πολιτική μέ ὅ,τι ἔχουν στό κεφάλι τους, ἀδιαφορῶντας γιά τήν παράταξη πού ἐκπροσωποῦν καί γιά τόν κόσμο πού τούς ἔφερε στήν ἐξουσία. Τελευταῖο κροῦσμα ἡ ὑπουργός Πολιτισμοῦ Λίνα Μενδώνη, ἡ ὁποία συμφώνως πρός δημοσίευμα ἐγκύρου ἱστοτόπου συνεφώνησε μέ Κινέζο ἀξιωματοῦχο τήν διοργάνωση μεγάλης ἐκθέσεως στό Πεκῖνο τό 2021 ὥστε νά συνεορτασθεῖ ἡ ἐπέτειος ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 μέ τήν ἐπέτειο ἀπό τήν συμπλήρωση 100 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Κίνας τό 1921. Κάτι τέτοια διαβάζουμε καί νοιώθουμε… τύψεις γιά τήν ὑπέρμετρα αὐστηρή κριτική πού ἀσκοῦμε στήν κ. Γιάννα Ἀγγελοπούλου. Φοβούμεθα ὅτι τά σχέδιά της γιά κοινές ἐκδηλώσεις μέ τούς Τούρκους γείτονες συγκριτικῶς πρός τά σχέδια τῆς κ. Μενδώνη νά συνεορτάσουμε μέ τούς Κινέζους κομμουνιστές, ὠχριοῦν. Ὑστεροῦν. Ὑπολείπονται σέ φαντασία. Γιά τοῦ λόγου τό ἀσφαλές παραθέτουμε τό ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρον ρεπορτάζ γιά τίς ἐπαφές τῆς κ. Μενδώνη, τό ὁποῖο ἐδημοσιεύθη στόν ἱστότοπο vima.gr, μέ τόν ὁποῖο ἡ Κυβέρνησις διατηρεῖ ἐξαιρετικές σχέσεις. Προσέξτε τήν τελευταία παράγραφο:
«Τήν Τρίτη 14 Ἰανουαρίου πραγματοποιήθηκε συνάντηση ἐργασίας τῆς Ὑπουργοῦ Πολιτισμοῦ καί Ἀθλητισμοῦ, κ. Λίνας Μενδώνη, μέ τόν Διευθυντή τοῦ Ἐθνικοῦ Μουσείου Τέχνης τῆς Κίνας κ. Wu Weishan. Ὁ κ. Wu Weishan εἶναι καταξιωμένος γλύπτης σέ διεθνές ἐπίπεδο, ἀκαδημαϊκός δάσκαλος, καθώς καί Πρόεδρος τῆς Ἕνωσης Καλλιτεχνῶν τῆς Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Κίνας.
Ὁ κ. Wu Weishan ἐπισκέπτεται τή χώρα μας κατόπιν πρόσκλησης τῆς Ὑπουργοῦ, ὡς ἐπικεφαλῆς ἀντιπροσωπείας ἐμπειρογνωμόνων τῶν μουσείων καί ἀνθρώπων τῆς Τέχνης, μέ σκοπό νά ἔχει πλήρη ἐνημέρωση γιά τίς δυνατότητες συνεργασίας μέ τά ἑλληνικά μουσεῖα, κρατικά καί ἰδιωτικά, καί κυρίως τή συνεργασία στούς τομεῖς τῆς διοργάνωσης ἐκθέσεων, τῆς ἀνταλλαγῆς τεχνογνωσίας καί τῆς φιλοξενίας καλλιτεχνῶν (“Residencies”).
Κατά τή συζήτηση, ἰδιαίτερη ἔμφαση δόθηκε στήν καλλιέργεια τοῦ διαλόγου μεταξύ τῆς κινεζικῆς καί ἑλληνικῆς τέχνης, ἀρχαίας καί σύγχρονης, μέ ἀφετηρία τή διοργάνωση, τόν προσεχῆ Ἀπρίλιο, στό NAMOC, περιοδικῆς ἔκθεσης μέ θέμα τόν Κομφούκιο καί τόν Σωκράτη. Οἱ δύο αὐτές συμβολικές μορφές, πού ἀντιπροσωπεύουν μέ τόν πλέον χαρακτηριστικό τρόπο τόν διάλογο τῶν δύο ἀρχαίων πολιτισμῶν μέ ἐπίκεντρο τόν ἄνθρωπο, θά ἐκτεθοῦν στό Ἐθνικό Μουσεῖο τῆς Σύγχρονης Τέχνης. Τά ἐγκαίνια τῆς ἔκθεσης προγραμματίζονται γιά τόν Ἀπρίλιο 2020 μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐπίσημης ἐπίσκεψης στό Πεκῖνο τοῦ Πρωθυπουργοῦ κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Ἡ ἔκθεση αὐτή θά ἀποτελέσει προάγγελο μεγάλης ἔκθεσης πού ἑτοιμάζεται ἀπό τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καί τό NAMOC γιά τό 2021, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐπετείου τῶν 200 ἐτῶν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση καί τῶν 100 ἐτῶν ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Κίνας.»
Πιό καθαρό, νομίζουμε, δέ γίνεται. Τό 2021 θά συνεορτάσουμε μέ τούς Κινέζους φίλους μας: Καί Κολοκοτρώνης καί Μάο. Τό μόνο παρήγορο εἶναι ὅτι προηγοῦνται Σωκράτης καί Κομφούκιος τό 2020.


ΕΣΤΙΑ
http://www.estianews.gr/kentriko-thema/i-ellas-tha-%e1%bc%91ortasei-ta-100-chronia-apo-tin-%e1%bc%b5drysi-tou-kommoynistikou-kommatos-kinas/



«ΠΡΟΕΔΡΟΣ» ΣΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΗ. ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Του Γεωργίου Ρωμανού
Συγγραφέως, ιστορικού ερευνητή
 
Η βαρύτατα ασθενής Γ΄ ελληνική «Δημοκρατία» είναι ουσιαστικά και τυπικά ολιγαρχική και απολύτως πρωθυπουργοκεντρική. Ο πρωθυπουργός, ως μοναδικός πόλος εξουσίας, επιλέγει τους ανώτατους δικαστικούς, καταργώντας στην πράξη των «Διαχωρισμό των εξουσιών», δηλαδή το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Ακόμη, επιλέγει τους πάντες στην κρατική μηχανή, μέχρι και «Πρόεδρο Δημοκρατίας» της αρεσκείας του τον οποίο επιβάλλει μέσω συναλλαγών με τις λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις».
Η ολιγαρχική φύση αυτής της «Δημοκρατίας» αποδεικνύεται και από την ιστορικά συνεχή εναλλαγή στην εξουσία τριών πολιτικών δυναστειών οι οποίες όταν διαφωνούν προκρίνουν, κοινή συναινέσει, έναν «αντιπρόσωπό» τους σαν πρωθυπουργό, έστω και αγράμματο, μέχρι να ξαναμοιραστούν την εξουσία.
Όλες οι πρόσφατες κυβερνήσεις ΔΕΝ είχαν λαϊκή πλειοψηφία επί όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου. Στις εκλογές συμμετέχει σχεδόν το 50% των εχόντων δικαίωμα ψήφου. Οι υπόλοιποι δεν ψηφίζουν από αηδία γιατί γνωρίζουν το προαποφασισμένο αποτέλεσμα που οδηγεί σε έναν ενιαίο Κυβερνητισμό αδιακρίτως κομμάτων. Τα εκλογικά αποτελέσματα εξάγονται μέσα από μία ύποπτη, ανεξέλεγκτη καταμέτρηση η οποία έχει ανατεθεί σε ιδιώτες. Έτσι η «Δημοκρατία» αυτή δεν είναι σε θέση να επιτελέσει τον κορυφαίο θεσμό-λειτουργία της δια του κράτους της! Ειδικότερα, στις τελευταίες εκλογές τα πλήρη εκλογικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν μετά από δεκαοκτώ ημέρες! Γνωστά και τα περιστατικά κρίσιμης νοθείας. Υποψήφιος που κατέφυγε σε εκλογοδικείο κατήγγειλε ότι του είπαν, πως: κακώς διαμαρτύρεται, διότι δεν του αφήρεσαν ψήφους αλλά του προσέθεσαν!!!
Νοσηρή είναι και η παυλοπούλεια «θεϊκή» έμπνευση του δώρου (bonus) των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Το πρόσχημα είναι: «για να υπάρχει σταθερή κυβέρνηση». Έτσι, όμως υποκλέπτεται η ψήφος του λαού και παραβιάζεται η συνταγματική αρχή της ισότητας της ψήφου, που μεταξύ άλλων προβλέπει ότι: «…όλες οι ψήφοι είναι νομικά ισοδύναμες.» Ωστόσο ο λόγος που έγινε αυτό είναι ότι η Γ΄ ελληνική «Δημοκρατία» έχει αυτοπαγιδευτεί, αργά και σταθερά επί δεκαετίες, σε έναν νέου τύπου Εθνικό Διχασμό, τον οποίο η ίδια δημιούργησε. Τα δύο διχασμένα μέρη είναι α. η ελαχίστη μειοψηφία των πολιτικών του ενιαίου Κυβερνητισμού και β. η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Τα Μνημόνια και, κυρίως, η «Συμφωνία των Πρεσπών» καθόρισαν τον Διχασμό. Με την «Συμφωνία» κορυφώθηκε η αντίθεση μεταξύ του ενιαίου Κυβερνητισμού και της μεγάλης πλειοψηφίας (σε ποσοστό περισσότερο από 70%) του ελληνικού λαού.
Πρόσθετα στοιχεία Διχασμού είναι: α. ο συνεχιζόμενος εθνομηδενισμός και η προώθηση της «ουδετεροθρησκείας» ως κυρίαρχη ιδεολογία της Μεταπολίτευσης. β. Η δήλωση του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη με την οποία εμφανίζεται «υπερήφανος για την πολυ-πολιτισμική Ελλάδα». Ταυτόχρονα, εγκαθιστά με το στανιό στην ενδοχώρα 100.000 (μέχρι στιγμής…) παράνομους εποίκους, από 80 ξένες χώρες, αλλοιώνοντας την εθνική-φυλετική σύνθεση των Ελλήνων, χωρίς να έχει καν την νομιμοποίηση ενός δημοψηφίσματος! Ωστόσο, ακόμη και αυτός ο βίαιος εποικισμός δεν αντιρροπεί τις πολλαπλάσιες εισροές του βίαιου εποικισμού. Παρ’ όλα αυτά η ΝΔ επιμένει στην εθνοκτόνο πολιτική: να μην κλείνει τα σύνορα της χώρας και να μην επιστρέφει στις χώρες τους ούτε τους 67.000 πιστοποιημένους παράνομους εποικιστές. γ. Οι άρρηκτοι δεσμοί του ενιαίου Κυβερνητισμού με την «Παγκοσμιοποίηση». Και, με την Νέα Τάξη Πραγμάτων η οποία απεργάζεται τον διαμελισμό της Ελλάδος, ξεκινώντας από Μακεδονία και Θράκη, μέσα από τις Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες, οι οποίες είναι ψηφισμένη πολιτική της ΕΕ. Σχετικές και οι στενότατες σχέσεις του ενιαίου Κυβερνητισμού με τον Τζορτζ Σόρος. δ. Η μη αποτελεσματική, μέχρι στιγμής, αντιμετώπιση της διαρκώς επιτιθέμενης Τουρκίας σε Αιγαίο και ελληνική ΑΟΖ. Σημειώνεται ότι ήδη η Τουρκία κατέκτησε τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ, –άρα υφίσταται Αττίλας 3, επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη, και Αναστασιάδη. ε. Την φορτική, ύπουλη, ενδοτική προπαγάνδα για το ζήτημα της προσφυγής στη Χάγη, και μάλιστα με όρους εθνικής αυτοκτονίας.
Πώς κυβερνά ο ενιαίος Κυβερνητισμός
Οι αδελφοποιητικές συν-κυβερνήσεις ΝΔ–ΠΑΣΟΚ (και ΔΗΜΑΡ), όπως και ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ απέδειξαν τα εξής: 1. Τα επί δεκαετίες, μετά το 1974, αντιμαχόμενα για την εξουσία κόμματα ΝΔ–ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκαν, στην ουσία και την πράξη, δύο νεο-φιλελεύθερα κόμματα προερχόμενα από την ίδια Φιλελεύθερη μήτρα, της μετά το 1909 πολιτικής τερατογένεσης. 2. Η συγκυβέρνησή τους υπήρξε καταλυτική στο να έρθει στην εξουσία το δεύτερο συνένοχο σχήμα, ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ. 3. Η εναλλαγή στην εξουσία έγινε με τη σύμφωνη γνώμη κυρίαρχου… τμήματος της ΝΔ και με την σωρηδόν ένταξη στελεχών του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ. 4. Η εναλλαγή μείωσε εξευτελιστικά το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ ηττήθηκε από το τροτσκιστικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, και, για πρώτη φορά, ένας τροτσκιστής κομμουνιστής έγινε πρωθυπουργός.
Η προψηφισμένη (!) στο παρασκήνιο νέα «Πρόεδρος Δημοκρατίας», αποτελεί αριστεροφοβική πρόταση-σωσίβιο στον πολιτικό βάλτο της χώρας. Και, επιβεβαιώνει πανηγυρικά, την μετά το 1974, ιδεολογική ηγεμονία της κομμουνιστικής Αριστεράς γενικά στη χώρα και ειδικά στην Νεοφιλελεύθερη ΝΔ. Αριστεροί και Νεοφιλελεύθεροι ταυτίστηκαν στο κοινό πλέον πεδίο Διεθνισμού και Παγκοσμιοποίησης.
Η επιλεγμένη σαν «Πρόεδρος»: α. Δεν διαθέτει πολιτική εμπειρία και έχει παντελή άγνοια γεωπολιτικών γνώσεων. β. Στερείται μεταπτυχιακών σπουδών και ανάλογου συγγραφικού έργου. γ. Φοιτητές -στα δοτά μαθήματα που έκανε- βεβαιώνουν ότι πρόκειται για άτομο που δεν πείθει με τον λόγο ούτε με την προσωπικότητά του. δ. Έχει συνδεθεί με μία σειρά τρανταχτών και αμφιλεγόμενων δικαστικών υποθέσεων. Μία εξ αυτών (αφορά τις Σκουριές) επανεξετάζεται στην Επιτροπή του Ευρ. Κοινοβουλίου (PETI). Τι θα γίνει εαν αποδειχθεί, ότι η «Πρόεδρος» παραβίασε την νομοθεσία της Ε.Ε.; ε. Κυρίως ΔΕΝ ανταποκρίνεται στο γράμμα του Συντάγματος, που απαιτεί ο «Πρόεδρος» να αποτελεί ενοποιητικό στοιχείο της Δημοκρατίας. Κι αυτό, διότι δίχασε και περιθωριοποίησε τον λαό με την απόφασή της στο μέγιστο ζήτημα της «Συμφωνίας των Πρεσπών». Το ίδιο έκανε και σε μία σειρά κορυφαία ζητήματα: απαγόρευση αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, απόδοση ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ σε ανεξέλεγκτους μετανάστες, κ.α. Η υπερψήφιση της αναδεικνύει προκλητικά, ότι ο ενιαίος Κυβερνητισμός της Μεταπολίτευσης μόνο σε δύο περιπτώσεις ομονόησε με ψήφους άνω των 200 βουλευτών: α. στην υπερψήφιση του δευτέρου Μνημονίου και έτσι στην έμμεση αναγνώριση ΟΛΩΝ των εθνοκτόνων Μνημονίων, και, β. στην συγκεκριμένη επιλογή «Προέδρου Δημοκρατίας.»
Οι αναρμοδιότητες του «Προέδρου» μέσω του παραβιασμένου «Συντάγματος»
Μετά το 1974, ενοποιητικό στοιχείο των διαγκωνιζομένων για την εξουσία και το χρήμα της, υπήρξε η αλλοίωση της Δημοκρατίας με εργαλείο τις «Μεταρρυθμίσεις» του Συντάγματος, καλυμμένες από ομερτά για τη νομή της εξουσίας.
Μέσω του πολλάκις βιασμένου Συντάγματός μας τα καθήκοντα του «Προέδρου», φαλκιδεύουν το αξίωμά του και ενισχύουν την μονοκρατορία του πρωθυπουργού. Συνοψίζουμε μερικά από όσα έχουν καταγγελθεί ΚΑΙ ΜΕΣΑ στη βουλή:
  1. Όλες οι δήθεν εξουσίες του «Προέδρου» βρίσκονται κάτω από την απόλυτη εξουσία ενός κατώτερού του∙ ενός υπουργού! Αν δεν «προσυπογράψει» πρώτος ο αρμόδιος υπουργός η υπογραφή του «Προέδρου» είναι άκυρη. Ο υπουργός (!) καθορίζει το περιεχόμενο και έχει την ευθύνη για την έκδοση κάθε νομοδιατάγματος. Όλες οι ουσιαστικές αρμοδιότητες του «Προέδρου» έχουν ανατεθεί σε κρατικά όργανα, την Κυβέρνηση και την Βουλή.
Ωστόσο το Σύνταγμα «προβλέπει»…, ότι ο «Πρόεδρος» «ασκεί κορυφαίες αρμοδιότητες στη λειτουργία του πολιτεύματος, διαμορφώνοντας την άσκηση νομοθετικής και εκτελεστικής λειτουργίας.» Είναι (δήθεν) «ρυθμιστής του πολιτεύματος, διορίζει τα μέλη της Κυβέρνησης, διαλύει τη Βουλή, παύει (!…) την κυβέρνηση από τα καθήκοντά της, και προκηρύσσει δημοψήφισμα.» Στην πράξη όμως τίποτε από αυτά δεν ισχύει. Ο «Πρόεδρος» εφαρμόζει –και μόνο– συγκεκριμένες πράξεις που σχολαστικά του προδιαγράφει το Σύνταγμα, το οποίο ελέγχει ασφυκτικά η εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς να του αφήνει κανένα περιθώριο έστω και διακριτικής παρέμβασης, παρά μόνο την παραίτησή του. Στην ουσία, όμως, ούτε και αυτή, αφού ο «Πρόεδρος» αποτελεί σάρκα εκ της σαρκός του ενιαίου Κυβερνητισμού και ΔΕΝ παραιτείται καν! Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην περίπτωση της εθνοκτόνου «Συμφωνίας των Πρεσπών».
Έτσι, η υπογραφή του «Προέδρου» έχει την αξία μίας διακοσμητικής περικοκλάδας στο κάτω μέρος των νομοθετημάτων. Είναι διαπιστωμένο, ότι κατά την υπογραφή κινεί το χέρι του ο ίδιος…
  1. Λέγεται, ότι ο «‘‘Πρόεδρος’’ είναι ο αρχηγός του κράτους» και «εκπροσωπεί την Ελλάδα απέναντι στα άλλα κράτη.» Αλλά, αρχηγός χωρίς εξουσία δεν είναι αρχηγός κράτους. Είναι κάτι άλλο… Θυμόμαστε τον κ. Παυλόπουλο να ψελλίζει, ότι «δεν έχει αρμοδιότητες» μπροστά στον θρασύ Ερντογάν, μέσα στο «Προεδρικό».
  2. Η «ερμηνεία-ες» του Συντάγματος αποτελούν την Κερκόπορτα κατάλυσης της Δημοκρατίας. Κι αυτό γιατί συνταγματολογικά, μεταξύ άλλων, προβλέπονται δύο κριτήρια: α. το ιστορικό και β. το συστηματικό. Το ιστορικό τσουβαλιάζει την μακριά εξέλιξη του πολιτεύματος, από την Βασιλευομένη Δημοκρατία έως την «προεδρευομένη Δημοκρατία», όπως συμφέρει την προπαγάνδα του ενιαίου Κυβερνητισμού. Ενώ, με το συστηματικό κριτήριο, ως εργαλείο αντι-δημοκρατίας, δίνονται στον «Πρόεδρο» ανυπόστατες αρμοδιότητες. Με το συστηματικό κριτήριο οι «καλοί» Συνταγματολόγοι του ενιαίου Κυβερνητισμού φρόντισαν να προσδιορίζεται σαφώς και το λεγόμενο «αρνητικό τεκμήριο αρμοδιότητας». Αυτό με απλά λόγια σημαίνει, ότι ο «Πρόεδρος» ΔΕΝ έχει άλλες αρμοδιότητες, εκτός από αυτές που ορίζει, με σαφή τρόπο, το (φαλκιδευμένο) Σύνταγμα και οι νόμοι που είναι σύμφωνοι με αυτό! Κάθε σχόλιο περιττεύει…
Λέγεται ότι: «ο Πρόεδρος εκφράζει την ενότητα και τη συνέχεια του κράτους.» Εδώ προκύπτουν δύο ερωτήματα: α. Πώς η νέα «Πρόεδρος» εκφράζει την «ενότητα», όταν στην «Συμφωνία των Πρεσπών» εξέδωσε απόφαση που ΔΕΝ συνάδει με το κοινό περί δικαίου αίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού; Και, β. γιατί πρέπει να υπερψηφίζεται πανηγυρικά ένα πρόσωπο που συμβολίζει τη «συνέχεια» μιας τεράστιας εθνικής ήττας;
Η σιωπηλή, ακόμη αδρανής πολιτικά (αλλά για πόσο;) μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι αντίθετη σε όλα αυτά. Κυρίως είναι αντίθετη στο ότι οι δυνάμεις του ενιαίου Κυβερνητισμού έχουν φτιάξει ένα δικό τους κόσμο, ένα δικό τους πεδίο εξουσίας και αμοιβών, ερήμην του λαού. Αυτό, όμως, με κανένα τρόπο δεν εκφράζει το κοινωνικό σύνολο, και, κυρίως, δεν λέγεται Δημοκρατία.



ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ
http://www.anixneuseis.gr/%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b5-%cf%80%cf%81%cf%89%ce%b8%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%bf%ce%ba%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%bf/ 


Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ! ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ «ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ»

Ξεκίνησαν σήμερα οι κινητοποιήσεις που έχουν εξαγγείλει για ολόκληρη την τρέχουσα εβδομάδα ο περιφερειάρχης  Κώστας Μουτζούρης  και οι δήμαρχοι σε ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο, με την συμμετοχή όλων των τοπικών φορέων.
Οι κεντρικές συγκεντρώσεις ξεκίνησαν σήμερα στις 12.00 η ώρα στη Μυτιλήνη στο χώρο της Προκυμαίας έξω από το Δημοτικό Θέατρο της πόλης, στη Χίο στην πλατεία Πλαστήρα και στη Σάμο στην πλατεία Πυθαγόρα.

Το κεντρικό σύνθημα των συγκεντρώσεων είναι το “Θέλουμε πίσω τα νησιά μας. Θέλουμε πίσω τη ζωή μας” και σε αυτές συμμετέχει πλήθος κόσμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή την στιγμή στην Μυτιλήνη δεν λειτουργεί τίποτα. Μέχρι και τα περίπτερα είναι κλειστά.
Ο κόσμος στα νησιά απορρίπτει το κυβερνητικό σχέδιο για τη δημιουργία νέων δομών στα νησιά, και ζητάει τον έλεγχο των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στα νησιά, τη φύλαξη των συνόρων και την ενίσχυση των τοπικών κοινωνιών και των δομών υγείας και ασφάλειας.
Κατά την συγκέντρωση ο Περιφερειάρχης Κώστας Μουτζούρης διάβασε το ψήφισμα που επικυρώθηκε από τον κόσμο μ’ ένα δυνατό χειροκρότημα.Πριν από λίγο το ψήφισμα επιδόθηκε στη Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Εκεί έχει καταλήξει η πορεία αμέσως μετά τη συγκέντρωση.
Επιγραμματικά το σημεία του ψηφίσματος:  ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ Θέλουμε αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων μας Θέλουμε έλεγχο των νησιών μας Θέλουμε κάθε μέρα εδώ τους υπουργούς Θέλουμε πίσω τα νησιά μας Θέλουμε πίσω τις ζωές μας
Όπως έχουμε ξαναπεί το έργο του του Νότη Μηταράκη στο επανασυσταθέν υπουργείο μετανάστευσης, προβλέπεται πολύ δύσκολο…













NEWSBREAK
https://www.newsbreak.gr/ellada/69864/xekinisan-oi-kinitopoiiseis-sta-nisia-megaleiodis-sygkentrosi-stin-mytilini-theloyme-piso-ta-nisia-mas/ 



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ & "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ" ΖΗΤΗΜΑ

Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Ἡ Γιουγκοσλαυία ὑπῆρξε ἕνα κράτος - μωσαϊκό λαῶν, πού δη­μιουργήθηκε τό 1929. Τό 1945 ἐπεβλήθη στήν Γιουγκοσλαυία τό κομ­μουνιστικό κα­θεστῶς τοῦ Τίτο. Καί ἔκτοτε τό τιτοϊκό κάθε­στως προέβαλε ἀτε­λείωτες ἐπεκτατικές διεκδικήσεις ἐναντίον ὄ­λων σχεδόν τῶν γει­τό­νων του (Ἀλβανία, Ἰταλία, Αὐστρία, Οὐγ­γα­ρία, Ρουμανία καί φυ­σικά Ἑλλάδα…).

Ὁ Τίτο ἀναβίωσε ἐντέχνως τόν κομμουνιστικό μύθο τοῦ μεσο­πολέμου περί πάρξεως ξεχωριστς “μακεδονικής” θνό­­­­­τητος καί γλώσσης.[1] Καί περιέλαβε στήν Γιουγκοσλαυία ὡς ἕνα ἀπό τά ὁμό­σπο­νδα κράτη της, τήν Ὁμόσπονδη Λαϊκή Δη­μο­­κρατία τῆς Μα­κε­δο­νίας” μέ πρωτεύουσα τά Σκόπια.[2] Τό 1950 ἀποκαταστάθηκαν οἱ σχέσεις τῆς Γιουγκοσλαυίας μέ τήν Ἑλλάδα. Παρά ταῦτα, ὁ Τίτο κατά καιρούς προκαλοῦσε, ἐμφα­νιζόμενος ὡς… “προστάτης” τῶν δῆθεν “ἀλυτρώτων μα­κεδό­νων” τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας (πού ἀποκαλοῦσε “Μακε­δονία τοῦ Αἰγαίου”). 

Στίς 17 Σεπτεμβρίου 1959 ἡ τότε Κυβέρνησις Κ. Καραμανλή ἐπι­κύρωσε τήν Συμφωνία Μεθοριακς πικοινωνίας. 

Μέ βάσι αὐτήν, καθορίσθηκε ζώνη βάθους 10 περίπου χιλιο­μέτρων ἑκατέρωθεν τῶν συνόρων, συμπεριλαμβανομένων τῶν πό­­­­­λεων Φλωρίνης καί Μοναστηρῖου, στήν ὁποία ἐπιτρεπόταν ἡ ἐλεύ­­θερη κυκλοφορία τῶν κατοίκων.

Ἡ συμφωνία προκάλεσε ἔντονες ἀντι­δράσεις. Σύσσωμη ἡ ἀντι­­πολίτευσις, ὁ Στρατός, ἡ ΚΥΠ καί οἱ τοπικοί φορεῖς τῆς Δυτι­κῆς Μακεδονίας διεφώνησαν καί τήν χα­ρα­κτήρισαν θνικς πι­κί­νδυνη. Καί ἀπεδείχθη ὅτι εἶχαν δίκαιο:

Πρόσφυγες “σλαυομακεδόνες”, κυρίως μέλη το Δ.Σ.E. κα­τέ­κλυ­σαν τήν Δυτική Μακεδονία μέ πλαστά διαβατήρια. Ἀσκού­­­σαν συστηματικά νθελληνική προπαγάνδα καί συγκέ­ν­τρω­ναν ὑλικό γιά τήν περίοδο 1946 - 49 γιά νά συγγρά­ψουν… «στο­­­ρία το Μα­κεδονικο Λαο».

Στίς 22 πριλίου 1967 τό ΓΕΣ μέ ρητή διαταγή (Τηλεγράφημα 2ου ΕΓ/ΓΕΣ πρός Α’ καί Β’ Σώματα Στρατοῦ, 22-4-1967, 1600 (ΙΑΥΕ, ΑΥ 424/1967-1968) νέστειλε τήν φαρμογή τς συμφωνίας με­θο­­ριακς πικοινωνίας το 1959. Καί στίς 13 Μαΐου 1967 ἀκο­λούθησε ἡ πλήρης καταγγελία της, μέ ρηματική διακοίνωσι τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν πρός τίς γιουγκοσλαυϊκές ἀρχές σέ Ἀθή­να καί Βελιγράδι.

Οἱ βασικοί λόγοι γιά τήν καταγγελία ἦταν ἡ διενέργεια νθελ­­ληνικής προπαγάνδας κυρίως σον φορ τό “μακεδο­νικό”, οἱ πληροφορίες γιά διενέργεια κατασκοπείας ἀπό Γιου­γκο­σλαύους καί ἡ παρουσία κομμουνιστῶν πού εἴ­χαν κατα­φύ­γει στήν γιουγκοσλαυϊκή μεθοριακή ζώνη μετά τήν ἥττα τούς τό 1949. Σέ συνάντηση τοῦ πρέσβεως Φαίδωνος Ἀννίνου - Καβα­λιε­­ρά­του πρός τόν Ἐπιτετραμμένο Anschutz, ὁ πρῶτος ἐξήγησε:

«(Ἡ συμφωνία) ἐδημιούργει ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνον καθεστώς καί αἴσθημα εἰς τόν πληθυσμόν, γεωγραφικῆς ἑνότητος χώρου ἐκα­τέ­­­ρω­θεν τῶν συνόρων, ὅπερ ὠδήγει μοιραίως εἰς αἴσθημα οἰκονο­μι­κής καί πολιτικῆς ἀκόμη ἑνότητος μέ προφανεῖς κινδύνους…».

Ὁ ἴδιος πρέσβυς ἐξήγησε στόν Μόνιμο Ἀντιπρόσωπο τοῦ ΝΑΤΟ ὅτι 12.000 κγυμνασμένοι κομμουνιστές, πρώην συμμο­ρί­τες το Δ.Σ.Ε., μποροσαν νά εσέρχονται στήν λλάδα γιά δυ­ναμική δράσι, μέ γιουγκοσλαυϊκά διαβατήρια καί σλαυϊκά νόματα![3]

Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις συνέχισε, λαμβάνοντας σειρά μέ­τρων γιά τήν τόνωσι το θνικο ασθήματος στίς ἀκριτικές πε­ριο­­­χές μέ διορισμούς δραστηρίων Νομαρχν, ερεν καί δα­σκά­­­­λων καί θνικές κδηλώσεις, παρελάσεις κ.λπ.

Ἡ ψυχρότητα φυσικά συνεχίσθηκε μέ τήν εἴσοδο στό 1968.


Ὁ Τίτο
 “Η Μακεδονία εναι λληνι­κή. Ο λλοι εναι πλς κατακτηταί”

Ἡ Γιουγκοσλαυία μέ συνεχῆ ἀρθρογραφία καί διαβήματα ἰσχυ­­ριζόταν ὅτι καταπιεζόταν ἀπό τήν Ἑλλάδα ἡ δῆθεν “σλαυο­μα­­­κεδονική μειονότητα”.

Μάλιστα τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1968 οἱ Γιουγκοσλαῦοι δημιούργη­σαν ζήτημα περί δῆθεν ἀπαγορεύσεως τῆς “σλαυομακεδονικῆς” γλώσσας στήν Ἑλλάδα. Ζήτημα πού ἔθεσε ὁ γιουγκοσλαῦος ὑφυ­πουργός Ἐξωτερικῶν Uvalic στόν πρέσβυ Τετενέ στίς 27-4-1968, ἀλλά ὁ τελευταῖος του ἔδωσε πληρωμένη τήν ἀπάντησι:

«Μακεδονική μειονότης ες τήν λλάδα δέν πάρχει. πι­πλέ­ον, οδέποτε σκέφθημεν νά παγορεύσωμεν ες λληνας πη­­κό­ους χρσιν γλώσσης διώματος τινός. χι μως καί νά τούς ξα­ναγκάσωμεν νά τά μιλον! ξ’ λλου, ο λληνες τς Βορείου λ­λάδος προτιμον νά μιλον τά λληνικά γιά νά παύ­σουν νά τούς κμεταλλεύονται ο γείτονες».[4]

Ὁ Γιουγκοσλαῦος ὑφυπουργός, ἐπανέφερε τό ζήτημα στίς 19-7-1968. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν της Ἑλλάδος Παν. Πι­πινέλη ἦταν σαφής καί διατυπώθηκε μέ τηλεγράφημα πρός τόν πρέ­σβυ τῆς Ἑλλάδος στό Βελιγράδι Τετενέ, στίς 22-7-1968:

«…πιμένοντες (ο Γιουγκοσλαοι) πί πάρξεως “μειονότη­τος” καί πί δθεν κακομεταχειρίσεως… ρνηθετε πάσαν συζή­τη­­­­­σιν, τονίζοντες νυπαρξίαν τοιούτου ζητήματος».[5]

Ἀπάντησι ὅμως ἔδωσε καί ὁ Ἀ’ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνή­σεως Στυλιανός Παττακός. Ὁμιλώντας στό Παμμακεδο­νικό Συνέ­δριο πού ἔλαβε χώρα στήν Θεσσαλονίκη τόν Αὔγουστο τοῦ 1968, δή­­λωσε:

«…Τό δαφος τς Μακεδονίας, λόκληρη γεωγραφική κ­τα­­­­­­­­­­σις τς Μακεδονίας, πρξεν, εναι καί θά παραμείνη λληνι­κή. λοι ο λλοι εναι πλς κατακτηταί τς μακεδονικς γς καί δυνάσται της».

Μετά τήν εἰσβολή τῶν Σοβιετικῶν στήν Τσεχοσλοβακία ὅμως, πού ἔγινε στίς 21 Αὐγούστου 1968 ἡ στάσις τήν Γιουγκοσλαυίας ἔδει­ξε νά ἀλλάζει καί νά ἐπιδιώκει μία προσέγγισι μέ τήν Ἑλλάδα.

Ἤδη στήν συνάντηση μεταξύ τοῦ πρέσβεως Τετενέ καί τοῦ ὑφυ­πουργοῦ Pavicevic, πού ἔγινε στίς 18-10-1968, ὁ τελευταῖος ἀνα­­­­­­κοίνωσε ὅτι ἡ Γιουγκοσλαυία ἐπιδιώκει ὁμαλοποίηση τῶν σχέ­σε­ων μέ τήν Ἀθήνα.[6]   

Τόν Δεκέμβριο τοῦ 1968 λοιπόν, γίνονται τά πρῶτα βήματα. Συ­νέ­ρχεται ἀρχικά μία Μεικτή πιτροπή δροοικονομίας στήν ὁποία ἡ Ἑλλάδα πρότεινε τήν καθολική ξιοποίησι τς λεκάνης το ξιο μέ διεθνῆ χρηματοδότησι ἀπό τόν ΟΗΕ. Ὑπογράφεται ἐπίσης Ἐμπορικό Πρωτόκολλο καί Κτηνιατρική Σύμβασις.

Τό ἴδιο ὅμως μήνα, οἱ ἑλληνικές ἀρχές συνέλαβαν π’ ατό­φορω τόν Βοηθό Στρατιωτικο κολούθου τς Γιουγκο­σλαυϊ­κς Πρεσβείας, νά παραλαμβάνει πόρρητα στρατιωτικά γ­γρα­­φα τς λλάδος πό λληνα διπλό πράκτορα![7]

“Η λλάς δέν πιτρέπει…”

Στά μέσα Ἰανουαρίου 1969, προκλητικό ἄρθρο δημοσιεύθηκε στίς ἐφημερίδες Vjesnic u Srijedu καί Nova Makedonija, τό ὁποῖο κατήγγειλε ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλλάς καταπίεζε τήν… ”μακεδονική μειο­νότητα”, τιμωροῦσε ὅσους μιλοῦν τήν “μακεδονική” γλῶσσα καί ἐκτόπιζε σέ νησιά τούς ἐθνοτικά “μακεδόνες”.

Τόν Μάρτιο τοῦ 1969 οἱ Γιουγκοσλαῦοι συνεχίζουν νά προ­κα­λοῦν. Ὁ “σλαυομακεδόνας” Ἀντιπρόεδρος τῆς Βου­­­λῆς τῆς Γιου­γκο­σλαυίας G. Vlahov, ἀναφέρθηκε σέ δῆθεν «ἀ­πο­­εθνικοποίησι τῶν Μακεδόνων τοῦ Αἰγαίου», τούς ὁποίους μά­λι­στα ὑπολόγιζε σέ… 500.000!...

Ἡ Ἑλλάς ἀντέδρασε ἄμεσα μέ κῦμα διαβημάτων (ΙΑΥΕ, ΑΥ 40-35/1969). Καί ἀπαγόρευσε ὁποιαδήποτε συμμετοχή πού εἶχαν ζη­­τήσει οἱ Γιου­γκο­σλαῦοι σέ ἔργα στήν Μονή Χιλανδαρίου στό Ἅγιο Ὄρος.[8]

Στίς 26 Νοεμβρίου 1969 ὁ γιουγκοσλαῦος βουλευτής Naum Pejov, ὁ ὁποῖος ἦταν καί μέλος τοῦ Δ.Σ.Ε. κατά τόν συμμορι­τοπό­λε­μο 1946 – 49, ἐκφώνησε λόγο στήν Βουλή τῆς Γιουγκοσλαυίας, ἰσχυ­ριζόμενος ὅτι «ἡ ὑπό τῶν Ἑλλήνων μεταχείρισις τῶν Μακε­δό­νων τῶν ζώντων στήν Μακεδονία του Αἰγαίου εἶναι ἀφόρητη ἀπό διε­­θνούς ἀπόψεως…».

Ἡ ἑλληνική ἀντίδρασις στίς δηλώσεις τοῦ «ἀρχισυμμορίτη» -ὅπως τόν ἀποκάλεσε ἡ ἑλληνική Κυβέρνησις- ἦταν κεραυνοβόλα. Ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Παν. Πιπινέλης ἔδωσε προσωπικές ὀδη­γίες στόν Ἕλληνα ἐπιτετραμμένο νά προβῆ σέ ὀξύτατο διάβημα πού νά τονίζει ὅτι « νάμειξις πό μορφήν νδιαφέ­ρο­ντος γιά “μειο­νότητας” ποτελε κεκαλυμμένην δαφικήν διεκδί­κη­σιν». Καί τι « λλάς δέν πιτρέπει ες ξένην κυβέρνησιν νά ποφαίνεται πί τς θνικς συνειδήσεως τν κατοίκων της». 

Στό διάβημα συνεχιζόταν:

« λλάς, οδέποτε θέλει ναγνωρίση ντός συνόρων της πα­­­ρξιν μειονότητος τις ν τοίς πράγμασι δέν πάρχει. οσια­στική νάπτυξις τν λληνογιουγκοσλαυϊκν σχέσεων ποκλείε­ται φ’ σον κλῖμα δηλητηριάζεται πό παραδέκτους γιουγκο­σλαυϊκς θέσεις».

 “Διά τήν λλάδα “μακεδονικόν ζήτημα” δέν πάρχει”

Μέ τήν εἴσοδο στό 1970 γίνεται ἕνα θετικό βῆμα μέ τήν πα­νάληψι τν πιμελητηριακν σχέσεων, πού εἶχαν διακοπεῖ ἀπό τήν 21η Ἀπριλίου 1967 καί ἔπειτα.

Τόν πρίλιο το 1970 κυκλοφόρησε στήν Ἑλλάδα μερίμνη τῆς Κυβερνήσεως, τό μνημειῶδες ἔργο τοῦ Θεοφυλάκτου Παπακω­ν­στα­­­ντίνου «Πολιτική γωγή». Ἐπρόκειτο γιά ἔργο πού γράφτηκε κυριολεκτικά κατά πα­ραγ­γελία τοῦ Πρωθυπουργοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου. Σέ κεφάλαιο μέ τόν τίτλο « “μακεδονικός” μῦθος» ἔγραφε, με­ταξύ ἄλλων:

«Διά τήν λλάδα “μακεδονικόν ζήτημα” δέν πάρχει. Γιου­γκοσλαυία μως, παρά τήν πό το 1950 ποκατάστασιν τν με­τά τς λλάδος σχέσεων, νακινε πό καιρο ες καιρόν τόν προ­σφιλή τς μύθον, προσπαθοσαν νά διατηρήση τοτον ν ζω, ε­τε διά δηλώσεων πισήμων κπροσώπων της, ετε δι’ ρθρο­γρα­φίας το διευθυνομένου τύπου τν Σκοπων, ετε διά διαφόρων “διπλωματικών”, χονδροειδος μορφς, μεθόδων. στάσις ατη, πιβάλλει ες τό λληνικόν θνος συνεχ παγρύπνησιν».

Ἡ κυκλοφορία τοῦ βιβλίου προκάλεσε ἔντονη γιουγκοσλαυϊκή ἀντίδραση. Ὁ τύπος τούς ὑπογράμμιζε τόν ἐπίσημο χαρακτήρα του καί τό ὅτι ἦταν ἔργο πού εἶχε συσταθῆ ἐπισήμως ἀπό τόν ἴδιο τόν Πρωθυπουργό τῆς Ἑλλάδος. Καί ἡ Κυβέρνησίς τους προέβη σέ διάβημα.

Παράλληλα, λλάς πέστειλε πίσω σες πιστολές τῆς Μει­­­­κτῆς Μεθοριακῆς Ἐπιτροπῆς χρησιμοποιοσαν τήν ψευτο­μα­­­­­­­­κε­δονική γλῶσσα.

Ἡ Γιουγκοσλαυία ἀπό τήν ἄλλη, ἀνακοίνωσε ὅτι θά γυρίσει ται­­­­νία μέ θέμα τίς… διώξεις τῶν “Αἰγαιατῶν Μακεδόνων”… Ἡ ται­­νία θά εἶχε τόν τίτλο «Μαῦρος Σπόρος» καί οἱ Γιουγκοσλαῦοι εἴ­χαν ἀνακοινώσει τήν συμμετοχή σέ αὐτήν τῶν Ἑλλήνων “δη­μοκρατών” Μίκη Θεοδωράκη, Μελίνας Μερκούρη καί Κώστα Γα­βρά! Δηλαδή οἱ παραπάνω ἐπιθυμοῦσαν νά συμμετάσχουν σέ ἀνθελληνική ταινία, μόνο καί μόνο γιά νά κάνουν “ἀντίσταση” στό ἑλληνικό καθεστώς…

Ἡ ΚΥΠ μέ ἔγγραφό της πρός τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν μέ ἡμε­ρομηνία 22 Σεπτεμβρίου 1970 συνέστησε νά ἀσκηθῆ ἐντονο­τά­τη πίεσις τῆς Ἑλλάδος ὥστε νά ματαιωθῆ τό γύρισμα τῆς ταινίας, ἀλλά καί πίεσις μέσω τῆς κοινῆς γνώμης πρός τούς Ἕλληνες πού ἤθελαν νά συμμετάσχουν.[9] 

Ἀκολούθησε ἀνακοίνω­σις τῆς Γενι­κῆς Διευθύνσεως Τύπου καί μαχητική ἀρθρογραφία, μέ ἀπο­τέλε­σμα ἡ ταινία νά ἀναβληθῆ…

Ἀκολούθησαν ὅμως ἄλλες προκλητικές ἐνέργειες, ὅπως ἡ ἐπί­σκεψις τοῦ Μίκη Θεοδωράκη στόν Τίτο τό καλοκαίρι καί ἡ ἔντασις τῶν ἐκπομπῶν τοῦ Ρ/Σ Σκοπῖων στά ἑλληνικά ἀπό τόν Δεκέμβριο.

Ἡ Ἑλλάς στίς 22 Μαρτίου 1971 προέβη σέ αὐστηρό διάβημα ὑπό τίς προσωπικές ὁδηγίες τοῦ Ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Χρή­στου Ξανθόπουλου - Παλαμᾶ πρός τόν πρέσβυ Τετενέ.[10]

 “Ἀπόλυτος θνική μοιογένεια καί τό θνικό ασθημα το λληνικο πληθυσμοῦ”

Σέ οἰκονομικό ἐπίπεδο οἱ ἑλληνογιουγκοσλαυικές σχέσεις εἴ­χαν μία πρόο­δο. Τόν Ἰούνιο τοῦ 1969 ἡ Μεικτή Ἐπιτροπή Ὑδρο­οι­κο­νομίας κατέ­ληξε στήν συμφωνία γιά ἐκπόνησι μελέτης γιά τήν ξιοποίησι το ξιο, ἡ ὁποία καί τελικά ὑπεγράφη στίς 12 Ἰου­νίου τοῦ 1970.

Ἐντός τοῦ ἔτους 1969 οἱ ἐξαγωγές μέ τήν Γιουγκοσλαυία ση­μείωσαν αὔξησι κατά 71%. Τόν Νοέμβριο τοῦ 1969 συνῆλθε Μει­κτή πιτροπή δικν Με­ταφορν ἡ ὁποία ξανασυναντή­θηκε τόν Δεκέμβριο τοῦ 1970. Τόν Δεκέμβριο τοῦ 1969 συνῆλθε Μεικτή πιτροπή Τουρι­σμού, μέ ἀποτέλεσμα ἀπό τόν Αὔγουστο τοῦ 1970 νά ἁπλου­στευ­θῆ ἡ δια­δικασία χορηγήσεως θεωρήσεων καί νά αὐξηθῆ τό ρεῦμα Γιου­γκοσλαύων τουριστῶν στήν Ἑλλάδα.

Στίς 16 ουνίου 1971 ὁ Γιουγκοσλαῦος Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Tepavac διῆλθε ἀπό τήν Ἀθήνα καθώς ἐπέστρεφε ἀπό ταξείδι στήν Κίνα. Καί ἐκεῖ συναντήθηκε μέ τόν Ἕλληνα Ὑφυπουργό Ἐξω­τερικῶν Χρῆστο Ξανθόπουλο - Παλαμά.

Ὁ Tepavac ζήτησε τότε γιά πρώτη φορᾶ τό “μακεδονικό” νά μπεῖ “στό ψυγεῖο” καί νά ἐκτοπισθῆ στήν ἀτζέντα τους, ἀπό τήν δεύτερη ἤ τρίτη σειρά, «στήν 5, 7η ἤ καί 10η». Στό σημείωμά του πρός τόν Πρωθυπουργό τῆς ἰδῖας ἡμέρας, ὁ Παλαμᾶς ἐκτίμησε ὅτι ἡ στροφή τοῦ Βελιγραδίου εἶναι πολύ σο­βαρῆ καί δείχνει αἴσθημα ἀνασφαλείας.[11]

Στίς 8 Σεπτεμβρίου 1971 ὁ Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν της Ἐλ­λά­δος Χρῆστος Ξανθόπουλος - Παλαμᾶς μετέβη -κατόπιν προ­σ­κλή­­σεως- στό Βελιγράδι. Δέν συναντήθηκε μέ τόν Τίτο, ἀλλά μέ τόν Πρωθυπουργό Bijedic καί τόν Ὑπουργό Tepavac.

Τό κλῖμα ἦταν ἰδιαίτερα θετικό, σέ σχέσι μέ ὅσα εἶχαν προη­γηθεῖ. Σέ ἐπίπεδο διμερῶν σχέσεων, συζητήθηκαν θέματα ὅπως ἡ ἀξιοποίησις τοῦ Ἀξιοῦ, ὁ τουρισμός, οἱ ἀπαιτήσεις τῆς Ἑλλάδος γιά ἀποζημιώσεις ἀπό ἐθνικοποιήσεις, ἡ πιθανή κατασκευή ἑνός πετρελαιαγωγοῦ Θεσσαλονίκης - Σκοπίων, καθώς καί ἡ πιθανό­τη­­­τα ἐπαναδραστηριοποιήσεως τῆς Μεικτῆς Δϊυπουργικῆς Ἐπι­τρο­­­πῆς πού εἶχε ἱδρυθεῖ τό 1965.

Ὁ Tepavac δέν παρέλειψε φυσικά, νά κάνει λόγο καί στό “μα­κεδονικό”, ἀλλά μέ πολύ προσοχή. Ἰσχυρίσθηκε ὅτι ἡ Ἑλλάς πρέ­πει νά ἀναγνωρίση «τό γεγονός τῆς ὑπάρξεως τῆς ἐθνικῆς ὀντό­τη­τος τῆς Μακεδονίας». Ἀλλά συμπλήρωσε ὅτι πρόκειται γιά ζήτημα πού μπορεῖ νά τεθῆ «σέ δεύτερη καί τρίτη μοίρα»
.
Ὁ Παλαμᾶς τοῦ ἀπάντησε μέ δυναμισμό:

«- πάρχει πόλυτος θνική μοιογένεια το λληνικο πλη­θυ­­σμο. Δέν γνωρίζομεν ἐάν μακεδονικόν θέμα ὑπάρχη ἐκτός τῆς Ἐλ­λάδος. ν λλάδι μως εναι νύπαρκτον. 

- Οδεμία μειονότης φίσταται ντός τς λλάδος πλήν τς μουσουλμανικς. Γλωσσικά ἰδιώματα ὑπάρχουν καί εἰς τήν Ἑλλά­δα, ἀλλά οὐδόλως συνιστοῦν μειονότητας.

- σεβασμός τς ρχς τς μή πεμβάσεως ες τά σωτερικά το κάθε Κράτους, δέν συμβιβάζεται μέ μφισβητήσεις το θνι­κο ασθήματος μέρους το λληνικο πληθυσμο».[12]

Τό κάπως βελτιωμένο κλῖμα -μετά τήν ὑποχώρησι τῆς Γιου­γκο­­σλαυίας στό θέμα τοῦ “μακεδονικοῦ”- συνεχίζεται ὅταν στίς 6 κτωβρίου 1971 ὁ Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος συ­να­­ντά­ται μέ τό πρέσβυ τῆς Γιουγκοσλαυίας.

 “ΟΧΙ” στά Σκόπια

Τήν ἄνοιξη τοῦ 1971 τό Οἰκονομικό Ἐπιμελη­τη­ριο τῶν Σκο­πίων προσκάλεσε τόν πρόεδρο τοῦ Ἐμπορικοῦ καί Βιο­μηχανικού Ἐπιμελητηρίου Θεσσαλονίκης Διαμαντῆ. Καί ἡ Κυ­βέ­ρνη­σις ἔδωσε ὁδηγίες στήν Περιφέρεια Κεντρικῆς καί Δυτι­κής Μα­κεδονίας νά τόν ἀποτρέψη, διότι ἡ πρόσκλησις ἔγινε στήν ψευ­το­μα­κεδονική γλῶσσα. Ἔτσι πρόσκλησις πεστράφη ς «κα­τά­ληπτος».
Ἐπίσης, ἀπό τά μέσα τοῦ 1971 ἤδη, παρατηρήθηκε μία τάσις κάποιων ἐπιχειρηματιῶν τῆς Θεσσαλονίκης νά συνεργασθοῦν μέ ξενοδόχους καί τουριστικούς πράκτορες τῶν Σκοπῖων! Ἡ Ἑλληνι­κή Κυβέρνησις ἀμέσως ἔδρασε:

Τόν Ἰούλιο τοῦ 1971 τό Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν ἔδωσε ὁδηγίες πρός τό Ὑπουργεῖο Βορείου Ἑλλάδος γιά τήν ἀποτροπή τέτοιου ἐνδε­χομένου.[13] Ἀπό ἔγγραφο τῆς Χωροφυλακῆς Θεσσαλονίκης μα­θαί­νουμε τό ἀποτέλεσμα:

«Ἡ Ὑπηρεσία… ἐκάλεσε τούς (ὀνόματα ἐπιχειρηματιῶν) καί διά καταλλήλου χειρισμοῦ τῆς ὅλης ὑποθέσεως πέσπασεν τήν βία­στον συγκατάθεσιν τν πρός ματαίωσιν τν σχεδίων…».[14]
Παράλληλα, λλάς ρνήθηκε ποιαδήποτε μορφή μο­ρφω­­­τικής συνεργασίας μέ τήν Γιουγκοσλαυία, φ’ σον θά σχε­τιζόταν μέ τά Σκόπια δρύματά τους, τήν ψευτο­μακε­δο­νι­κή γλῶσσα: Ἦταν ὁ λόγος πού εἶχε ἀποτύχει ἡ Μεικτή Μορφω­τι­κή Ἐπιτροπή τόν Μάιο τοῦ 1969.

Ἡ Ἑλλάς πρότεινε ἀντισχέδιο, χωρίς νά περιλαμβάνονται τά Σκόπια τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1970.[15] Οἱ Γιουγκοσλαυία πρότεινε ἄλλο τόν Μάιο τοῦ 1971, μέ μειωμένη συνεργασία μέ τά Σκόπια. Ὅμως ἡ ἑλληνική θέσις παρέμεινε, ὅτι ἡ μή συμμετοχή τῶν Σκοπῖων «δέν δύναται ν’ ποτελέση ντικείμενον διαπραγματεύσεων».[16]

Στήν συνάντησι Γ. Παπαδοπούλου μέ τόν Γιουγκοσλαῦο πρέ­σβυ στίς 6 Ὀκτωβρίου, ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος ξεκα­θάρισε ὅτι μορφωτική συνεργασία μέ μορφή τριμερος συνεργασίας θηνν - Σκοπίων - Βελιγραδίου ποκλείεται πολύτως.[17]

Ἐν τέλει ἡ Ἑλλάς διαβίβασε τόν Νοέμβριο τοῦ 1971 ἀκόμη ἕνα ἀντισχέδιο, ἀλλά μόνον τυπικά.
Στήν ἐτήσια Ἔκθεσι τῆς Ἀ’ Πολιτικῆς Διευθύνσεως τοῦ Ὑπου­ργείου Ἐξωτερικῶν γιά τό ἔτος 1971, πού συνετάγη στίς 11-1-1972, ἀναφερόταν:

«Ἡ Γιουγκοσλαυία ἐφάνη ἡ πλέον δύσκολος περίπτωσις (τῶν χωρῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ μπλόκ). 

Ἐπεθύμει νά ἐξαγοράση ἴσως τήν ἐλλη­­νικήν ἀνοχήν εἰς τήν προβολήν τῶν Σκοπίων… μετέρα σταθερά στάσις ναντι τς πολιτικς τν Σκοπων λλά, κυρίως, πίσκεψις το κ. Παλαμᾶ ες Σόφιαν, πεισαν τούς Γιουγκο­σλαύους τι μόνον κενοι χαναν πό τήν στάσιν των…».[18]

 “Είστε μία τεχνητή θνότης…”

Μέ τήν εἴσοδο στό 1972, συνῆλθε στό Βελιγράδι ἡ σύνοδος τῆς  Δϊυ­πουργικῆς Ἐπιτροπῆς καί ἀποφα­σί­σθη­­κε ἡ ἵδρυσις δυό Ὑπο­επι­τροπῶν Βιομηχανίας καί Ἀγροτικῆς Συνεργασίας. Ὅμως λλάς ρνήθηκε ρητά πρότασι γιά σύναψι μεθοριακο μπορίου κα­θς καί τήν προώθησι τς δέας πετρελαιαγωγο Θεσσαλονί­κης Σκοπων, γιά εὐνόητους λόγους.[19]

Ἀπό τόν Φεβρουάριο μέχρι τό τέλος τοῦ 1972 συνῆλθαν ἀρκε­τές Μεικτές Ἐπιτροπές γιά τήν πρόοδο τῆς οἰκονομικῆς συνε­ργα­σίας, ὅπως γιά τίς Ὁδικές Μεταφορές, τόν Ἀξιό, τήν Ἁλιεία, τήν Γεωργία, τόν Τουρισμό. Οἱ σχέσεις δέν εἶχαν πολιτικές προεκτά­σεις καί ο σκοπιανές προκλήσεις εχαν κμηδενισθε. Στίς 16 Φεβρουαρίου 1973 ὑπεγράφη καί τό νέο ἐμπορικό πρωτόκολλο μεταξύ τῶν δυό χωρῶν.

Ἀπό τόν Ἰούλιο τοῦ 1972 οἱ Γιουγκοσλαῦοι εἶχαν ζητήσει μέ ρη­ματική διακοίνωσι, τά πρακτικά της μεθοριακῆς ἐπιτροπῆς νά συντάσσονται στά ἑλληνικά καί… “μακεδονικά”. Ὅπως εἶναι εὐ­νόητο στίς 27 Φεβρουαρίου 1973 ἦλθε ἡ πόλυτη ρνησις τς λλάδος.[20]

Στίς 22 Φεβρουαρίου 1973 ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν της Ἑλλά­δος Φαίδων Ἄννινος - Καβαλιεράτος ἔδωσε μία Συνέντευξι Τύπου στήν ὁποία μίλησε καί γιά τήν πρόοδο καί θετικές σχέσεις πού εἴ­χε ἀναπτύξει ἡ Ἑλλάς μέ τίς βαλκανικές χῶρες.

Κατά τήν Συνέντευξι ἐκείνη ὁ Ἕλληνας Ὑπουργός ἑξαίρεσε τήν Γιουγκοσλαυϊα, μέ τήν ὁποία δέν ἀναπτύχθηκαν οἱ σχέσεις σέ ρυ­θμούς ἐπιθυμητούς λόγω «ὁρισμένων τεχνητῶν ἐμποδίων πα­ρεμ­βαλλομένων ὑπό τῆς ἄλλης πλευρᾶς καί ἐξ αἰτίας τῆς στάσεως ὠρισμένων ἐπαρχιακῶν στοιχείων (σ.σ. Σκόπια)».

Στό σημεῖο αὐτό ὁ ἀνταποκριτής τῆς σκοπιανῆς «Nova Make­donija» ρώτησε τόν Ὑπουργό τί ἐννοεῖ. Καί πῆρε πληρωμένη τήν ἀπά­ντησι ἀπό τόν Καβαλιεράτο:

«Τό ἐπαρχιακόν στοιχεῖον τό ὁποῖον ἐννοοῦσα ἐγώ, εἶναι ὅτι δη­μιουργεται ν Γιουγκοσλαυί μία τεχνητή θνότης, περί τς ποί­ας π.χ. πρό 50 τν οδείς γένετο λόγος… Ἡ δυσκολία μπορεῖ νά ἐξαλειφθῆ εὐχερῶς, άν γιουγκοσλαυϊκή κυβέρνησις παύση νά να­μειγνύη ατό τό τεχνητόν θέμα ες τς σχέσεις μεταξύ τν δύο χωρν».

Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις προχώρησε ὅσο καμμία ἄλλη Ἐλλη­νική Κυβέρνησις δέν εἶχε τολμήσει: ποκήρυξε τό μόσπο­νδο γιου­­­γκο­­σλαυ­ϊκό κρατίδιο τν Σκοπων (“Σο­βιετικῆ Δημο­κρα­τία τῆς Μακε­δο­νίας”, τήν ὀνόμαζαν οἱ Γιουγκο­σλαύ­­οι) ς να νύ­πα­ρκτο «τε­χνη­τό θνος»!
Φυσικά οἱ Γιουγκοσλαῦοι ἀντέδρασαν καί ὁ ὑπουργός Ἐξωτε­ρικῶν τούς Minic ἐπέδωσε διαμαρτυρία στόν Ἕλληνα πρέσβυ στό Βε­λιγράδι. Ἡ δέ 3η σύνοδος τῆς Δϊυπουργικῆς Ἐπιτροπῆς πού ἔγινε στήν Ἀθήνα, διεξήχθη μέσα σέ βαρύ κλῖμα.

Ἀλλά ἔκτοτε καί ὅσο ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος παρέμεινε στήν ἐξουσία, ἡ Γιουγκοσλαυία δέν ἀνακίνησε ξανά τό θέμα. Ἀντι­­­­θέ­­τως τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1973 ὑπεγράφη καί Σύμβασις με­ταξύ τῆς ΔΕΗ καί γιουγκοσλαυϊκού ὀργανισμοῦ γιά τήν σύνδεσι γραμ­μῆς ὑπερυψηλῆς τάσεως 400KW μεταξύ τῶν δύο χωρῶν.

 Πρόγραμμα γιά τήν μυνα τς Μακεδονίας 1967 - 1973

Ὁ Νικόλαος Γκαντώνας διετέλεσε Γ.Γ. τοῦ Ὑπουργείου Βο­ρείου Ἑλλάδος (1967 - 1971) καί Περιφερειακός Διοι­κητής Κεντρι­κής καί Δυτικῆς Μακεδονίας. Στά ἀπομνημονεύ­ματά του ἔγραψε:

«Οδέποτε πό τς πελευθερώσεως τς Μακεδονίας καί Θρά­κης εχεν λλοτε δοθ τόση μφασις ες τήν μυναν το χώ­ρου κατά τν δυό ατν πειλν. Ο Γ. Παπαδόπουλος κατέχων καλς τά δυό θέματα δωσε μεγάλην σημασίαν καί νήργει βάσει νός προγράμματος κάτ΄ξοχήν θνικο…».[21]


Ὁ Νικόλαος Γκαντώνας μέ τόν Γ. Παπαδόπουλο

Πράγματι, ἡ Κυβέρνησις Γ. Παπαδοπούλου δημιούργησε ἕνα “Ε­δι­κό Πρόγραμμα Παραμεθορίων Περιοχῶν”, τοῦ ὁποίου στόχος ἦταν ἡ δυναμική προώθησις τῆς ταχύτερης δυνα­τῆς ἀνα­πτύξεως, ὡς μέσον πρόσθετης θωρακίσεως εὐπα­θῶν μεθορια­κῶν περιο­χῶν. Τό Πρόγραμμα προέβλεπε:
  • Πυκνό ὁδικό δίκτυο, ἠλεκτροδότησι - ὑδροδότησι, ἵδρυσι βιο­μηχανικῶν μονάδων καί ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων, ραδιοφωνι­κή ἤ τηλεοπτική κάλυψι[22], ἀνέγερσι νέων δημαρχιακῶν ἤ νομα­ρχια­­κῶν κτιρίων, ναῶν, σχολείων, πλατείας, ἡρώων, ἀγροτικῶν ἰα­­τρεί­ων στά χωριά κ.λπ.
  • Οἱ Νομοί Σερρν, Κιλκίς, Πέλλης καί Φλωρίνης πήχθη­σαν στήν Μείζονα Περιοχή Δ στήν ὁποία θεσπίσθηκαν δρα­­­στικά φορολογικά καί πιστωτικά κίνητρα γιά ταχύρρυθμη ἀνά­­­πτυξι.
  • Χρηματοδοτήθηκαν καί ἀνε­γέρθηκαν ἤ ἐπισκευάσθηκαν 334 ναοί τν παραμεθορίων πε­ριο­χν καί στόν Νομό Φλω­­­ρί­νης ἀντικαταστάθηκαν τά κατάλοιπα σλαυϊ­­κῶν ἐκκλη­σιῶν, ἀπό τήν ἐποχή τῆς τουρκοκρατίας.
  • Προβλέφθηκε μέριμνα ἀναπτύξεως νηπιοτροφείων καί 5ετές πρόγραμμα ξαλείψεως τς διγλωσσίας τν λλήνων σλαυ­ο­φώ­νων.
  • Ἐλήφθη μέριμνα γιά μετονομασία τοπωνυμίων μέ σλαυι­κή  βουλγαρική τουρκική προ­έ­λευ­ση (Β.Δ. 317/1968 κ.ἄ.)
  • Χρηματοδοτήθηκαν θνικές ργανώσεις τς Μακεδονίας καί ἱδρύθηκε πλῆθος εὐαγῶν ἱδρυμάτων.
  • Εἰδικό βάρος δόθηκε στίς ρχαιολογικές ρευνες γιά τήν Μα­κεδονία καί τήν λληνικότητά της.
Ὁ Ὑφυπουργός Προεδρίας τήν περίοδο 1970 - 1971, Δημήτριος Τσάκωνας, μέ ἁρμοδιότητα στά θέματα ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ, πολιτιστικῶν ὑποθέσεων καί ἀρχαιοτήτων, ἀναφέρει:

«Ὡς πρός τάς ἀρχαιότητας, ἡ προσοχή μου ἐστράφη εἰς τόν το­μέα τῶν ἀνασκαφῶν μέ πίκεντρον τάς ν Μακεδονί, νθα στιά­ζετο τό νδιαφέρον τς Κυβερνήσεως δι’ ενοήτους λόγους…».[23]

Ὁ διευθυντής τοῦ ἰδιαιτέ­ρου γραφείου τοῦ Υ.Β.Ε. Στέφανος Κάργας ἀναφέρει:

«Τό ΥΒΕ κίνησε τήν διαδικασία νασκαφν σέ ρχαιολο­γι­κούς χώρους τς Μακεδονίας. Οἱ καθηγητές Δ. Παντερμανλής καί ὁ ἀείμνηστος Μανώλης νδρόνικος, μετά ἀπό ἀκρόασή τους στό Γρα­φεῖο τοῦ Γέν. Γραμματέα τοῦ ΥΒΕ Νικ. Γκαντώνα, πραν τήν πρώ­­­τη χρηματοδότηση γιά ἔναρξη ἀνασκαφῶν στό Δίο το λύ­μπου καί στήν περιοχή τῆς Βεργίνας ἀντίστοιχα, μέ τά γνωστά λα­μπρά ἀποτελέσματα, ὕστερα ἀπό μερικά χρόνια…».[24]

Ἀξιόλογα εὑρήματα ὑπῆρξαν ἐπίσης στήν Πέλλα καί τήν Θεσ­σα­λονίκη.
  • Ἀνεγέρθηκε ὁ ἀνδριάντας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στήν παραλία Θεσσαλονίκης καί προκηρύχθηκε διαγωνισμός γιά τήν ἀνέ­γερσι ἀνδριάντων τῶν: Βασιλείου Βουλγαροκτόνου - ωνος Δραγούμη - Παύλου Μελ.[25]
  • χύρωσις Συνόρων: Τόν Ἰούνιο 1968, ἀποφασίσθηκε ἡ πλή­ρης ἀνακατασκευή καί ἐπέ­κτασις τῆς ὀχυρωματικῆς γραμμῆς Μα­κεδονίας - Θράκης μέ ἐθνικούς πόρους. Γιά αὐτόν τόν σκοπό, ἰδρύ­θηκε ἡ 100 Σ.ΔΙ. (Στρατιωτική Διοί­κησις) ἡ ὁποία ἀποτελέ­σθη­κε ἀπό τρες Δ.Ε.Ο. (Διευθύνσεις Ἔρ­γων Ὀχυρώ­σεως). Μέχρι τό 1973 ἡ ὀχυρωματική γραμμή ἐξοπλίστηκε μέ νέα ὀπλι­­­­κά συστήματα καί ἐπεκτάθηκε τόσο ἀνατολικά ὡς τόν Ἕβ­ρο, ὅσο καί δυτικά ς τό Κιρλί Δερβέν, καλύπτωντας τήν Φλώ­ρι­να.

Ὁ ἀνδριάντας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στήν παραλία Θεσσαλονίκης

Συμπερασματικά:

Τό ἄνοιγμα πρός Ἀνατολᾶς τῆς περιόδου 1969 - 1973 εἶχε τήν μικρότερη ἀπόδοσι στίς σχέσεις μέ τήν Γιουγκοσλαυία. Καί τοῦτο ὀφειλόταν ἀποκλειστικά στήν ἐμμονή τῆς τελευταίας μέ τόν μύθο τοῦ “μακεδονικοῦ” πού εἶχε τεχνηέντως δημιουργήση.

Ἡ Ἑλλάς, καθ’ ὅλην τήν περίοδο 1967 - 1973 τήρησε μία θνικά νυποχώρητη πολιτική πέναντι στό λεγόμενο “μακεδονικό” καί τά Σκόπια. Κράτησε μία στάσι πόλυτα θνική, σταθερή καί δυναμική:

- Κατήργησε τήν ἐθνικά ἐπικίνδυνη συμφωνία μεθοριακῆς ἐπι­­­κοινωνίας καί ἐξάλειψε τήν ἐχθρική προπαγάνδα στήν περιο­χή τῆς Μα­κεδονίας.

- Ἀρνήθηκε τήν ὕπαρξι “μακεδονικοῦ” ζητήματος καί ἀπέ­κρου­σε δυναμικά ὁποιαδήποτε “μακεδονική” μειονότητα ἤ γλῶσ­σα

- Διεκήρυξε καί ἀνέδειξε τήν καθολική ἑλληνικότητα τῆς Μα­κε­δονίας

- Κατήγγειλε τούς “σλαυομακεδόνες” τῶν Σκο­πίων ὡς «τε­χνη­τό ἔθνος»  

- Ἔλαβε πρωτοφανῆ μέχρι τότε μέτρα γιά τήν ἀνάπτυξι, τήν τόνωσι τοῦ ἐθνι­­κοῦ φρονήματος, τήν παιδεία καί τήν διαφύλαξι τῆς ἐλλη­νικότητος τῆς Μακεδονίας σέ κάθε τομέα.

- Θωράκισε ἀμυντικά τήν μεθόριο μέ ὀχυρώσεις γιά τήν ἀντι­μετώπισι ὁποιασδήποτε ἐπιβουλῆς.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ἀπό τό 1924 τό ΚΚΕ ἀγωνιζόταν γιά τήν δημιουργία “Μακεδο­νικοῦ” ζητήματος στήν Ἑλλάδα. Ἀκολουθώντας τίς ὁδηγίες τοῦ 5ου Συνεδρίου τῆς Γ΄ Διεθνούς, τό ΚΚΕ στό 3ο ἔκτακτο Συνέδριό του διεκήρυξε:  «Ἀνε­ξα­ρτησία στή Μακεδονία καί στή Θράκη. Ἄν δέν συντρίψουμε τόν ἐθνικό ζυ­γό τῆς ντόπιας μπουρζουαζίας πού βαρύνει πάνω σ'ἐμᾶς, δέν μποροῦμε ἀλλοιώτικα νά γλυτώσουμε ἀπό τούς κατακτητικούς καί ἰμπερια­λιστι­κούς πολέμους... Νά γιατί ἀγωνιζόμαστε γιά τήν ἕνωση τν τριν τμη­μά­­των τς Μα­κεδονας καί Θρκης καί γιά μιά ἑνιαα καί ἀνεξά­ρτητη κρα­τικ τους παρξη. Ζήτω τό εἰρηνικό προλεταριάτο. Ζτω ἡ ἀνεξά­ρτη­­τη Μα­­κεδονα καί Θρκη»! («Ριζοσπάστης» 14 - 12 - 1924). 14 - 12 - 1924).
[2] Ἡ Γιουγκοσλαυΐα μέχρι τό 1948, (καί ἡ Ἀλβανία καί Βουλγαρία μέ­χρι τέλους) ὑπεκίνησαν, ἐκπαίδευαν καί ἐνίσχυαν συνεχῶς τόν Δ.Σ.Ε. κατά τήν περίοδο 1946 - 1949. Στίς τάξεις τοῦ ἐνετάχθη καί “Σλαυο­μα­κε­δο­νική Ταξιαρχία - NOF”. Στίς χῶρες αὐτές ὑπῆρχαν τά στρατό­πεδα ἐκ­παι­δεύσεως καί τά ὁρμητήριά του. Ἐνῶ τό ΚΚΕ στήν 5η Ὁλομέλειά του (30 - 1 - 1949), ὡς ἀντάλλαγμα, ἐπεκύρωνε τήν συμφωνία γιά δημιουργία “Αὐτονόμου Μακεδονικοῦ Κράτους” στό πλαί­σιο μιᾶς «Βαλκανικῆς Κομ­μουνιστικῆς Ὁμοσπονδίας»!
[3] ΙΑΥΕ, ΑΥ 424/1967-1968.
[4] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40/1968, φάκελος 6ος.
[5] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40/1968, φάκελος 6ος.
[6] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40/1968, φάκελος 7ος
[7] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40/1968, φάκελος 7ος & 1/1969 φάκελος 1ος.
[8] ΙΑΥΕ, ΑΥ 46/1969.
[9] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40/1970, φάκελος 2ος.
[10] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40-75/1970.
[11] ΙΑΥΕ, ΑΥ 40/1971, 4ος φάκελος.
[12] «Περίληψις Πρακτικῶν Συνομιλιῶν Tepavac - Παλαμᾶ» ἀπόρρητο 9-9-1971 πρός Πρωθυπουργό (IAYE, AY 40α/1971).
[13] ΙΑΥΕ, ΑΥ 420-37/1971.
[14] Κέντρον Ἀλλοδαπῶν Θεσσαλονίκης πρός ΓΔΕΑ, 24/8/1971 (ΙΑΥΕ, ΑΥ433-6/1971).
[15] IAYE, AY 46-12/1970-1971.
[16] IAYE, AY 40α/1971.
[17] IAYE, AY 40/1971, φάκελος 4ος.
[18] IAYE, Φ.0441/1973.
[19] ΦΕΚ Α 106/1972 ὅπου τό Πρακτικό τῆς Συνόδου.
[20] IAYE, Φ.1193-7/1973.
[21] «Ἀξιωματικός καί Ἐπαναστάτης», σελ. 196.
[22] Μέχρι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1972 ἡ λῆψις τῶν τηλεοπτικῶν σταθμῶν τῆς Ἑλ­λά­δος ἔφτανε καθαρά σέ Στρώμνιτσα καί Γευγελή καί μέτρια μέχρι τό Μο­ναστήρι (Σημείωμα Α’ Πολιτικῆς Διευθύνσεως Ὑπ. Ἐξωτερικῶν, 14/4/1972, ΙΑΥΕ Φ. 2221, 42/1972/34).
[23] Ἔκθεσίς του στό βιβλίου τοῦ Στ. Παττακοῦ «Ἡμέραι καί Ἔργα», σελ. 229.
[24] «Ἀξιωματικός καί Ἐπαναστάτης», σελ. 215.
[25] Τελικά ἀντ’ αὐτῶν ἡ “μεταπολίτευση” ἤγειρε στήν παραλία Θεσσαλονί­κης τόν ἀνδριάντα τοῦ Κ. Καραμανλῆ…



Ε.Π.Ο.Κ.
https://epok1973.com/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/95-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%83-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1 





ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.