Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓΙΔΗΣ, Ο ΗΜΙΘΕΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ

Ο Ανδρέας Παναγίδης γεννήθηκε από φτωχή και πολύτεκνη οικογένεια. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του Γρηγόρη Παναγίδη Βούτουρου από το Παλιομέτοχο και της Δέσποινας Χατζηκυριάκου, επίσης από το Παλιομέτοχο.

Είχε καημό να συνεχίσει το σχολείο και να πάει στο Γυμνάσιο αλλά ο πατέρας του δεν μπορούσε να τον στείλει γιατί τον χρειαζόταν στις γεωργικές ασχολίες αλλά και οικονομικά δεν μπορούσε. Γι’ αυτό συνέχισε για δεύτερη χρονιά την έκτη τάξη ελπίζοντας ότι ο πατέρας του ίσως θα μπορούσε να τον στείλει στο Γυμνάσιο.

Η πρώτη δράση του Παναγίδη ήταν η ύψωση της ελληνικής σημαίας. Σε έρευνα που έκαμε Άγγλος στρατιώτης στην τσάντα του, στον τόπο της εργασίας του, αμέσως μετά την εκτέλεση των Καραολή και Δημητρίου, βρήκε μια ελληνική σημαία και ζήτησε από τον Ανδρέα να του σκουπίσει με αυτή τα παπούτσια του. Τόση ήταν η προσβολή που ένιωσε ο Ανδρέας, ώστε ήλθε στα χέρια μαζί του κτυπώντας τον άγρια. Όταν πήγε στο σπίτι, έστειλε τη γυναίκα του και του έφερε τα περίστροφά του που της είχε δώσει να του κρύψει. Την επομένη, όταν πήγε στη δουλειά του στο αεροδρόμιο, μαζί με το Μιχαήλ Κουτσόφτα και έναν άλλο αγωνιστή, επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Άγγλο σμηναγό Πάτρικ Τζων Χέιλ μέσα στο γραφείο του. Συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Απαγχονίστηκαν και οι δυο με το Στέλιο Μαυρομμάτη.

Είναι συγκινητική, όσο λίγα κείμενα της περιόδου, η αποχαιρετιστήρια επιστολή του προς τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Γι' αυτό παρατίθεται στο μεγαλύτερο μέρος της: 

«Aξιολάτpευτά μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, Χαίρετε. Αυτήν την στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη, 10 η ώρα βράδυ. Ακριβώς πριν τρία λεπτά μας ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21.9.1956, θα εκτελεσθούμε. Ίσως, όταν διαβάζετε αυτό το γράμμα, εγώ να μην υπάρχω αναμεταξύ στους ζωντανούς. Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα, στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γινήτε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά και με μια απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σας αφήνω, χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε, όπως το ονειρευόμουν... ...Κι εσύ, πολυαγαπημένη μου Γιαννούλα, σου ζητώ για τελευταία χάρη να περνάς καλά με τα παιδιά μας. Αγάπα τα θερμά, τόσο πολύ, και για μένα. Και εγώ από ψηλά θα σας στέλλω τις πιο θερμές μου ευχές. Και να σεβαστής και το δικό μου όνομα. Βλέπεις ότι η μοίρα θέλησε να μας πικράνει στα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, ένα χαμόγελο γλυκύ στολίζει τα χείλη μου, γιατί είμαι ευτυχισμένος που αφήνω τα παιδιά μου σε μια καλή μητέρα. Η ψυχή μου είναι γεμάτη μια αληθινή χαρά, γιατί είμαι υπερήφανος για σένα. Μη δώσεις καμιά ματιά στο παρελθόν, αλλά κοίταζε το παρόν. Σου ζητώ συγγνώμη και συγχώρεση για ό, τι σου έφταιξα Γιαννούλα. ...'Έχετε γεια, μια και για πάντα, αγαπημένες μου υπάρξεις. Με φιλιά και αγάπη, ο σύζυγος σου και ο αγαπητός σας πατέρας Ανδρέας Σ. Παναγίδης»

Στις 21 Σεπτεμβρίου, ο Ανδρέας Παναγίδης, πατέρας τριών παιδιών , απαγχονιζόταν. Ηταν 22 χρονών 


ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ Ε.Ο.Κ.Α.
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ 41η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ κ ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ''ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ'' ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ : α) ΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, β) ΤΡΑΜΠ, ΠΟΥΤΙΝ, ΚΙΣΙΓΚΕΡ, ΚΙΝΑ. γ) ΠΟΙΟΣ ΥΠΟΚΙΝΕΙ ΤΩΡΑ ΚΡΙΣΗ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ, δ) ΕΡΝΤΟΓΑΝ : Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ κ.α.




Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιγράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 17/01/2017.
 
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
BLUE SKY

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΑΝΤ.ΦΩΣΚΟΛΟΥ : ΕΔΩΣΑΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ - ΑΕΡΙΟ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΣ...

Του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου
ομότιμου καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Τομέας Ανίχνευσης και Εντοπισμού Κοιτασμάτων και ομότιμου ερευνητή της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά (Emeritus Research Scientist, Geological Survey of Canada-Calgary) / tfoscolo@NRCan.gc.ca (Natural Resources Canada = Υπουργείο Εθνικών Πόρων Καναδά) και foscolos@mred.tuc.gr

Μέχρι και πριν από τρία χρόνια αμφισβητείτο η ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα ακόμα και από επιστήμονες που γνώριζαν πολύ καλά ότι υπήρχαν. Σήμερα και αυτοί άλλαξαν πάλι γνώμη, μετά τις κινήσεις που έκανε ο πρώην ΥΠΕΚΑ Μανιάτης. Παραμένει όμως το ερώτημα αν αυτά τα κοιτάσματα στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο θα έρθουν στην παραγωγή. Οι αμφιβολίες βασίζονται στην ιστορία. Ένα κοίτασμα που βρέθηκε το 1973 και άρχισε να παράγει το 1982 είναι το μοναδικό εν ενεργεία κοίτασμα μέχρι σήμερα, καίτοι έχουν ανακαλυφθεί εδώ και 20 χρόνια πέντε άλλα κοιτάσματα. Αυτή είναι δυστυχώς η πικρή αλήθεια.

Ας δούμε όμως την ιστορία. Το 1973 ανακαλύπτονται στον κόλπο της Καβάλας αργό πετρέλαιο, αρχικά 68 εκατ. βαρέλια και 35 bcf φυσικό αέριο (μικρότερο κατά 140 φορές από αυτό της Αφροδίτης), εικόνα 1, που τα εκμεταλλεύτηκε η NAPC και λίγο αργότερα ανακαλύπτονται 6 κοιτάσματα αργού πετρελαίου στο Θρακικό Πέλαγος. Οι ανακαλύψεις έγιναν από την Αμερικανική εταιρεία OCEANIC με έδρα το Denver, Colorado. Τα αποθέματα στο Θρακικό πέλαγος εκτιμώνται σε 1.5 δις βαρέλια.
Η εκμετάλλευση άρχισε από τον κόλπο της Καβάλας διότι τα κοιτάσματα ευρίσκοντο σε θαλάσσιο βάθος των 30 μέτρων ενώ αυτά του Θρακικού πελάγους σε βάθος 100 μέτρων που για εκείνη την εποχή ήταν μεγάλο. Το ότι έγιναν γεωτρήσεις στις 6 δομές το γνωρίζουμε από τις παρουσιάσεις που έκανε ο Δρ. Νίκος Λαλεχός, πρώην διευθυντής της ΔΕΠ-ΕΚΥ.

Ο κύριος Λαλεχός παρουσίαζε την αλληλουχία των γεωλογικών στρωμάτων σε κάθε μία από τις 6 δομές. Επίσης αναφέρθηκε το πετρελαϊκό ιώδες (API= American Petroleum Index) που είχε το πετρέλαιο από τις γεωτρήσεις. Άρα οι γεωτρήσεις έγιναν και όχι μόνο γνωρίζαμε την ποιότητα του πετρελαίου αλλά και τη συνολική ποσότητα.

Τα δικαιώματα εκμετάλλευσης μεταφέρθηκαν από την Καναδική NAPC, 75%, και την ΔEΠ-EKY, 25%, στην Αμερικανική εταιρεία Calfrac, 75%, και στα ΕΛΠΕ με τον Όμιλο Λάτση (μέσω της Paneuropean Holdings που σήμερα ελέγχει το 45,5% των μετοχών), 25%. Μέχρι σήμερα καμία προσπάθεια εκμετάλλευσης αυτών των κοιτασμάτων επ’ ωφελεία του ελληνικού λαού δεν έγινε.
Από το 1980 η δραστηριότητα της ΔΕΠ-ΕΚΥ μεταφέρεται στην Δυτική Ελλάδα. Έτσι το 1982 ανακαλύπτεται το κοίτασμα του Κατάκολου από τον διευθυντή της ΔΕΠ-ΕΚΥ καθηγητή Διονύση Μονόπωλη. Το κοίτασμα έχει εκμεταλλεύσιμο απόθεμα της τάξης των 17 εκατ. βαρελιών. Μπορούσε άνετα να γίνει εκμεταλλεύσιμο όταν η τιμή του αργού ήταν $90/βαρέλι. Δεν έγινε διότι δεν ήθελαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Σήμερα, δηλαδή μετά από 35 χρόνια, θα το εκμεταλλευτεί η ENERGEAN με τιμές αργού πετρελαίου γύρω στα $50/ βαρέλι. Ο πρώην ΥΠΕΚΑ Γιάννης Μανιάτης έδωσε το πράσινο φως γι’ αυτή την εκμετάλλευση. Υπό τη διεύθυνση της νέας προέδρου και τεχνικού διευθυντού Δρ. Τερέζας Φωκιανού προχωρούν οι έρευνες της ΔΕΠ-ΕΚΥ στην Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο με επιτυχίες.
Ανακαλύπτονται, μετά από την εκτέλεση 9.000 χιλιομέτρων δυσδιάστατων γεωφυσικών γραμμών στο Ιόνιο, δυτικά της Κέρκυρας τα κοιτάσματα φυσικού αερίου Πύρος και Αχιλλέας, με πολύ πιθανά αποθέματα 300 δις Μ3, που ισοδυναμούν ενεργειακά με 2 δις βαρέλια αργού πετρελαίου, ανακαλύπτεται το κοίτασμα της Δρακόψας, Ήπειρος, με πολύ πιθανό απόθεμα 60 εκατ. βαρέλια, και το κοίτασμα του Πατραϊκού κόλπου της πιθανής τάξης των 200 εκ. βαρελιών.
Το 1997 συμβαίνει κάτι το απίθανο. Εκδιώκεται από τη θέση της η κυρία Τερέζα Φωκιανού, κλείνουν την ΔΕΠ-ΕΚΥ και δίνουν όλα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης μαζί με όλες τις γεωφυσικές μελέτες στα ΕΛΠΕ-Λάτσης και το δικαίωμα έρευνας υδρογονανθράκων σε μία έκταση 52.000 χιλιομέτρων. Προηγουμένως, η κυβέρνηση Σημίτη πουλά -πιστεύω έναντι με $1- τρία διυλιστήρια, αυτό της ΕΚΟ, σημερινά ΕΛΠΕ, της Θεσσαλονίκης και των Σκοπίων. Και βεβαίως όλο το επιστημονικό προσωπικό της ΔΕΠ-ΕΚΥ μεταφέρεται στα ΕΛΠΕ.
Μόλις μεταφέρθηκαν στα ΕΛΠΕ οι επιστήμονες της ΔΕΠ-ΕΚΥ έλαβε χώρα η πρώτη «μεταμόρφωση» των επιστημόνων που ανακάλυψαν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα. Όλοι τους αρνήθηκαν την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! Και όλοι τους εν χορδαίς και οργάνοις, έψαλλαν… πάμε Λιβύη, διότι η Ελλάδα δεν έχει τίποτε! Τελεία συσκότιση στην έρευνα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα για 17 χρόνια.
Βεβαίως τότε έμπαινε και το ρωσικό φυσικό αέριο στην Ελλάδα το οποίο δεν θα χρειαζόταν καν αν αξιοποιούσαμε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που είναι δυτικά της Κέρκυρας. Με 300 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, καλύπταμε τις ανάγκες για 50 χρόνια.

Τελικά, τα ΕΛΠΕ πάνε στη Λιβύη όπου η κυβέρνηση Καντάφι τους δίνει χερσαία οικόπεδα για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Ανακαλύπτουν υδρογονάνθρακες αλλά δεν τους εκμεταλλεύονται και κάθονται επάνω στα κοιτάσματα μέχρι να βρεθεί μια εταιρεία που θα αγοράσει με ακριβό τίμημα τα οικόπεδα για να προχωρήσει στην εκμετάλλευση. Είναι μια διαδικασία που είναι νόμιμη και γίνεται συχνά.
Η ENERGEAN αγόρασε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου Karish και Tannin που βρίσκονται στην ΑΟΖ του Ισραήλ που έχουν απόθεμα 2,5 τρις κυβικά πόδια. Αυτή η ποσότητα που ισοδυναμεί ενεργειακά σε 450 εκατ. βαρέλια και αντιστοιχεί με τρεις Πρίνους ή δύο φορές το απόθεμα του Πατραϊκού Κόλπου. Τα κοιτάσματα βρίσκονται σε θαλάσσιο βάθος 1.500 μέτρων.
Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι κοιτάσματα πολύ μικρότερα από της Αφροδίτης, είναι οικονομικά εκμεταλλεύσιμα. Αυτά για όσους λέγανε και λένε ότι δεν μπορούμε μικρά κοιτάσματα φυσικού αερίου καίτοι υπήρχε το παράδειγμα του κοιτάσματος South Kavala, το οποίο για 19 χρόνια στήριξε τη βιομηχανία λιπασμάτων.
Μετά από αυτή την πετυχημένη συναλλαγή τα ΕΛΠΕ αφήνουν την Λιβύη και πηγαίνουν στην Αίγυπτο και εκμεταλλεύονται ένα μικρό κοίτασμα πετρελαίου, νομίζω της τάξης των 20 εκατ. βαρελιών, στην Ερυθρά θάλασσα το οποίο σύντομα το πουλούν στον όμιλο Βαρδινογιάννη.

Τελικά επανέρχονται στην Ελλάδα, αλλά επιμένουν ότι υδρογονάνθρακες δεν υπάρχουν ούτε στο Θρακικό πέλαγος ούτε στο Κατάκολο, ούτε στον Πατραϊκό κόλπο, ούτε δυτικά της Κέρκυρας, ούτε στην Ήπειρο. Όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Σαμαρά και στο ΥΠΕΚΑ μπήκε αρχικά ως υφυπουργός και μετά ως υπουργός ο καθηγητής Γιάννης Μανιάτης, αρχίζουν οι γεωφυσικές έρευνες από την Νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS που έχει κάνει μελέτες στις ΑΟΖ Αιγύπτου, Κύπρου και σε όλη την λεκάνη της Λεβαντίνης.

Γίνονται δυσδιάστατες γεωφυσικές έρευνες σε μια έκταση 220.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και επιπροσθέτως δίνει στην PGS προς εκ νέου επεξεργασία 9.000 χιλιόμετρα δυσδιάστατων γραμμών που είχε κάνει η ΔΕΠ-ΕΚΥ από το 1990 έως το 1997 και τα οποία πέρασαν στα χέρια των ΕΛΠΕ για περισσότερα από 17 χρόνια. Ήταν τα γεωφυσικά με τα οποία ευρέθησαν τα κοιτάσματα δυτικά της Κέρκυρας το κοίτασμα του Πατραϊκού κ.ο.κ. Λόγω φόρτου εργασίας η PGS τα έδωσε μετά από διεθνή μειοδοτικό διαγωνισμό στην εταιρεία Geonergy Corporation του Χιούστον για την πλήρη μελέτη.
Παράλληλα, ο υπουργός ΠΕΚΑ Μανιάτης στέλνει στις 23 Δεκεμβρίου του 2013 την πρόεδρο της ΕΔΕΥ καθηγήτρια Σταματάκη και τον Δρ. Σπύρο Μπέλλα, νυν αντιπρόεδρο της νέας ΕΔΕΥ, στο Χιούστον να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι, τον πρόεδρο και διευθυντή της Geonergy Corporation, Δρ. Αντώνη Βασιλείου που επεξεργάστηκε εκ νέου τα 9.000 χιλιόμετρα των δυσδιάστατων γεωφυσικών γραμμών που είχαν στα χέρια τους τα ΕΛΠΕ, επί περίπου 13 χρόνια. Ο κύριος Βασιλείου τους υπέδειξε τις ΕΞΙ (6) μεγάλες δομές υδρογονανθράκων που έδειχναν τα παλιά γεωφυσικά… Μία από αυτές τις περιοχές ήταν δυτικά της Κέρκυρας, δομές Πύρου και Αχιλλέα που γνωρίζαμε από το 1995.
Στις αρχές του 2014 βγαίνουν τα πολύ ευχάριστα νέα τα οποία ανάγκασαν όχι μόνο τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό ΠΕΚΑ να ανακοινώσουν ότι η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων θα αποφέρει στο Ελληνικό Δημόσιο 150 δις ευρώ σε βάθος 25 έως 30 ετών. Και προσθέτει ο τότε πρωθυπουργός «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΗ. ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ», με βάση την πολυσέλιδη τεχνική έκθεση που υπάρχει στο ΥΠΕΝ.
Αποφασίζει τότε ο υπουργός ΠΕΚΑ σε συνεννόηση με την BEICIP/FRANLAB και την PGS να βγάλουν 20 θαλάσσια οικόπεδα σε Ιόνιο, νότια Πελοπόνησο και Κρήτη σε διαγωνισμό. Προηγουμένως, με την διαδικασία της Ανοιχτής Πόρτας (Open Door Policy) βγήκαν σε διαγωνισμό 5 χερσαία και 2 θαλάσσια οικόπεδα σε διαγωνισμό.
Από αυτά, επί κυβερνήσεως Σαμαρά, η περιοχή της Ηπείρου και το κοίτασμα του Κατακόλου δόθηκαν στην ENERGEAN και ο Πατραϊκός κόλπος στα ΕΛΠΕ, δηλαδή σε αυτούς που έλεγαν ότι δεν υπάρχουν υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα. Τα οικόπεδα της Άρτας, Πρέβεζας, Αιτολωακαρνανίας και ΒΔ Πελοπονήσου δεν κατακυρώθηκαν.
Η κυβέρνηση Τσίπρα κατακύρωσε το οικόπεδο 2 που γνωρίζουμε εδώ και περίπου 20 χρόνια ότι έχει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, Πύρος και Αχιλλέας, με ισοδύναμο 2 δις βαρέλια, στην κοινοπραξία TOTAL-EDISSON ΕΛΠΕ, τα οικόπεδα της Άρτας και Πρέβεζας που γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έχουν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, το οικόπεδο 10 στον Κυπαρισσιακό κόλπο που έχει πολύ μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου, περίπου 500 δις Μ3 που ισοδυναμούν ενεργειακά με 3,22 δις βαρέλια και τα οποία βρίσκονται σε μεγάλα βάθη και υπάρχει η μεγάλη πιθανότητα η κυβέρνηση να δώσει στα ΕΛΠΕ το μπλοκ 2, βόρεια της Κέρκυρας που έχει περίπου 2 δις βαρέλια αργού πετρελαίου.

Αθροιστικά τα ΕΛΠΕ (και φυσικά ο Όμιλος Λάτση που ελέγχει πλέον ποσοστό 45,5% όπως προαναφέρθηκε) πήραν από τις κυβερνήσεις, περιοχές που περιέχουν περίπου άνω των 8 δις βαρελιών αν συμπεριλάβουμε και τα κοιτάσματα στο Θρακικό πέλαγος, τον Πατραϊκό κόλπο, Άρτας και Πρέβεζας ενώ στην ENERGEAN έδωσαν τα χερσαία οικόπεδα της Αιτωλοακαρνανίας και ΒΔ Πελοποννήσου με άγνωστες ποσότητες υδρογονανθράκων.
Και τίθεται το ερώτημα αν αυτές οι περιοχές που έχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων θα αξιοποιηθούν. Η Κύπρος για να βγάλει τόσα έσοδα από τα κοιτάσματά της όσα και η Ελλάδα από τα κοιτάσματα του Ιονίου, δηλαδή 150 δις ευρώ σε βάθος 25-30 ετών, έδωσε άδεια εκμετάλλευσης στους κολοσσούς EXXON-MOBIL,TOTAL, ENI, QATAR και την μεσαίου μεγέθους NOBLE. Εμείς, για να πάρει η Ελλάδα τα 150 δις ευρώ σε 25-30 χρόνια, δώσαμε κατά πλειοψηφία την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στα ΕΛΠΕ.
Για να γίνω ποιο σαφής. Η EXXON-MOBIL που έχει σε όλο τον κόσμο αποθέματα υδρογονανθράκων της τάξης των 40 δις βαρέλια και μια ημερήσια παραγωγή περίπου 4 εκατ. βαρέλια απασχολεί 8.000 προσωπικό. Η κυβέρνηση Τσίπρα παρεχώρησε στα ΕΛΠΕ οικόπεδα που έχουν ισοδύναμο άνω των 8 δις βαρελιών πετρελαίου και με μια αναμενόμενη ημερήσια παραγωγή της τάξης των 800.000 βαρελιών.
Πόσο προσωπικό θα χρειαστούν; Το επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό που θα χρειαστεί κατ’ αναλογία είναι 15.000 άτομα. Υπάρχει; Και τι ύψος επενδύσεων θα χρειαστεί για να έρθουν αυτά τα κοιτάσματα στην παραγωγή; Εκτιμώ γύρω στα $7 δις. Υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις; Τις εξέτασε όλες αυτές το ΥΠΕΝ ή ασχολείται με τα αυγά της χελώνας Καρέτα-Καρέτα;
Η ENERGEAN για να εκμεταλλευτεί το κοίτασμα του Πρίνου με απόθεμα 50 εκ. και μια αναμενόμενη ημερήσια παραγωγή των 10.000 ή 12.000 βαρελιών όταν αναπτυχθεί το Κατάκολο θα απασχολεί περίπου 400 άτομα με τεράστια εμπειρία στην έρευνα και ιδιαίτερα στην παραγωγή υδρογονανθράκων.
Εκείνο που με προβληματίζει σαν Έλληνα πολίτη είναι το εξής: Αν αξιοποιούσαμε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που γνωρίζαμε ότι είχαμε πριν το 1997 θα υπογράφαμε τα τρία επαίσχυντα μνημόνια μετά το 2010;
Σήμερα που γνωρίζουμε τι έχουμε μόνο στο Ιόνιο… «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΗ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ» (Σαμαράς, Μανιάτης)… και ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε κοιτάσματά μας, μήπως δεν θέλουμε να ξεπληρώσουμε τα χρέη μας και να βγούμε από τα μνημόνια; Να μειώσουμε την ανεργία; Να σταματήσουμε τη μετανάστευση; Να σταματήσουμε τη μείωση μισθών και συντάξεων; ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

Ή ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗ ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ… ΟΠΩΣ ΤΑ “ΕΛΥΣΕ” ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ.

DEFENCEPOINT.GR
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΕΖΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ, ΚΥΠΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ..ΓΗ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ..ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ??

Ώρες για κούφιες ελπίδες και ψευδαισθήσεις δεν είχαν απομείνει, και ούτε καταδέχονταν τέτοια οι σταυραετοί. Η συνέχεια, είναι πια υποθετική. Κανείς δεν επέζησε για να μιλήσει. Γέμισαν τις σφαιροθήκες, μοίρασαν τις χειροβομβίδες, πήραν τις θέσεις τους, κάναν το σταυρό τους, σφίξανε τα χέρια και περίμεναν την σάλπιγγα της δόξας που θα έδινε το σύνθημα για το δραματικό σε μεγαλείο άλμα στους ατελεύτητους κόσμους της αθανασίας και της αιωνιότητας. Ήταν όλοι τους περήφανοι φλογισμένοι, και γεννημένοι τιτανικοί, ημίθεοι. Είχαν και οι 4 ανδροκαλέσει πολλές φορές τον θάνατο. Και το ραντεβού ορίστηκε από το πεπρωμένο για εκείνη τη μέρα 2/9/1958 ώρα 8 το πρωί.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Του Θεοφάνη Μαλκίδη

1. Η κατοχή και η απελευθέρωση
 
Η μακραίωνη κατοχή της Θράκης από τους Οθωμανούς- Τούρκους αντικαταστάθηκε από τη βουλγαρική κατοχή, η οποία διήρκεσε καθ΄ όλη τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Την ίδια περίοδο υλοποιούνταν οι διωγμοί των Ελλήνων της ανατολικής Θράκης από τους Νεότουρκους, ενώ το βουλγαρικό ενδιαφέρον για την περιοχή δεν σταμάτησε ακόμη και μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν μετά τη λήξη της παγκόσμιας σύρραξης. Αυτά τα δεδομένα δημιούργησαν τις συνθήκες για τα στρατεύματα της Αντάντ (Entente) να καταλάβουν τη Δυτική Θράκη το Μάιο του 1919, όταν και επιβλήθηκε η «Διασυμμαχική Κατοχή της Θράκης». Μάλιστα στις στρατιωτικές της αρχές είχαν απευθυνθεί και μουσουλμάνοι βουλευτές της περιοχής οι οποίοι τόνιζαν ότι «κατάληψις της Δ. Θράκης θα έθετε τέρμα εις τα δεινά μας….ευχής έργον θα ήτο εάν τα ελληνικά στρατεύματα συμμετείχον της καταλήψεως ταύτης, δεδομένου ότι οι Έλληνες ευρισκόμενοι εν Θράκη υφίστανται τα αυτάς με ημάς αγριότητας…. των Βουλγάρων».

Με την προσπάθεια του Χαρίσιου Βαμβακά , πρώην μέλους του οθωμανικού κοινοβουλίου αποτράπηκε η αυτονόμηση της διασυμμαχικής Θράκης, όπως επεξεργαζόταν οι Βούλγαροι αλλά και το νέο κατεστημένο στο οθωμανικό κράτος, οι Kεμαλικοί, οι οποίοι συνέχιζαν το έργο της Γενοκτονίας εναντίων των Ελλήνων. Η προσπάθεια του Χ. Βαμβακά είχε και την υποστήριξη των των Ελλήνων της Θράκης, οι οποίοι άρχιζαν να επιστρέφουν στις εστίες τους και με κάθε ευκαιρία τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής.

Το 1920 η (Δυτική) Θράκη θα απελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό, με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Εμμ. Ζυμβρακάκη, ο οποίος πέτυχε να προωθηθεί και να καταλάβει ολόκληρη και σχεδόν την (Ανατολική) Θράκη, φτάνοντας μέχρι το Κάραγατς, προάστιο της Αδριανούπολης, καθώς και ολόκληρη τη δεξιά πλευρά του Έβρου. Με την υπογραφή το 1920 της συνθήκης των Σεβρών, η Ελλάδα πήρε την Ανατολική Θράκη μέχρι την Τσατάλτζα σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης. Επίσης πήρε την Ίμβρο και Τένεδο καθώς και τη Σμύρνη με ολόκληρη την περιοχή της.
2. Η εγκατάλειψη

Η άνοδος του εθνικιστικού κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ δημιούργησε νέα δεδομένα και στη Θράκη, ενώ οι ραγδαίες εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις μεγάλες δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο τραγικός επίλογος μιας παρουσίας πολλών αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο

Το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε και επίσημα να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 άτομα.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά κέντρα της Ανατολικής Θράκης, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Λίγο αργότερα στη Λωζάννη θα γραφτεί ο επίλογος της (ανατολικής) Θράκης όταν ο Βενιζέλος θα δεχθεί την πρόταση των Τούρκων την περιοχή “μεταξύ των ποταμών Άρδα και Μαρίτσα τρίγωνον μετά της πόλεως του Κάραγατς”.

3.Η δολοφονία της Μνήμης της Θράκης και η ΕπαναΘρακοποίησή μας

Από το 1920 και το 1922 πέρασε, ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής. Ένας αιώνας από τότε που χιλιάδες άνθρωποι, οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήρια, τους χώρους λατρείας τους, τους τάφους τους, αυτά που είχαν οικοδομήσει, οι δικοί τους πρόγονοι, αιώνες πριν. Οι Θρακιώτες της Σηλυβρίας, της Ραιδεστού, της Μακράς Γέφυρας, των Μαλγάρων, των Σαράντα Εκκλησιών, της Αδριανούπολης ξεριζώθηκαν, όπως ξεριζώθηκαν λίγα χρόνια πριν οι συμπατριώτες τους από την Αγχίαλο, τη Σοζώπολη, τη Βάρνα, τον Πύργο, τη Φιλιππούπολη. Και έμειναν οι Θρακιώτες χωρίς Θράκη, να κοιτούν πληγές, να μετρούν τις απώλειες και να ψάχνουν τους αγνοούμενούς τους. Κορυφαία στιγμή του ξεριζωμού η φυγή από την Αδριανούπολη, το Κάραγατς και τα χωριά της περιοχής. Τότε που οι Αδριανουπολίτες θυσιάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα. Η νέα, όπως το συνθετικό στην ονομασία πριν από πολλές πόλεις και χωριά των Θρακών στην Ελλάδα, Ιφιγένεια, ήταν η Αδριανούπολη. Μία Ιφιγένεια που έσωσε την Ελλάδα του 1922. Κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά, στην ιδιαίτερη μας πατρίδα, τη Θράκη, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922. Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες, οι εικόνες, οι μυρωδιές. Κάθε αγώνας για τη Θράκη είναι αναμφισβήτητα απαραίτητος, αφού μετά από χρόνια στο παρασκήνιο, αναδεικνύονται παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας. Αυτήν που δεν πρέπει να παραδώσουμε ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους με τις γνωστές αναφορές για τη Θράκη. Όπως έγραφε ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, «η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης». Η μεγαλύτερη συνεισφορά και συμβολή μας για τη Θράκη, είναι η ανάκτηση της μνήμης και της ταυτότητάς μας που δημιουργεί συνθήκες για την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη, είναι η επανΘρακοποίησή μας.Το οφείλουμε σε ζώντες και σε κεκοιμημένους.

**Ο Θ. Μαλκίδης είναι απόγονος διασωθέντων της

Γενοκτονίας, με καταγωγή από την Αδριανούπολη, συγγραφέας του βιβλίου Θρακικός Ελληνισμός: Ιστορική Ταυτότητα και Γενοκτονία http://malkidis.blogspot.gr/2009/08/blog-post_1581.html


Θ.ΜΑΛΚΙΔΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΙΣΑΑΚ, ΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ''ΛΥΣΗ''!


Του Θ.Μαλκίδη

Η αναφορά της "Πορείας Μνήμης Ισαάκ και Σολωμού", της πρωτοβουλίας για την απόδοση δικαιοσύνης για τις δολοφονίες από το κατοχικό καθεστώς των συμπατριωτών μας το 1996, είναι αποκαλυπτική και δεν έχει διαψευσθεί.
Ο συνομιλητής των προπαγανδιστών της "Λύσης", δηλαδή της νομιμοποίησης και κατοχής της φασιστικής Τουρκίας επί της Κύπρου, είναι  ο Χαλίλ Σατραζάμ,  συνταγματάρχης εν αποστρατεία και σύμβουλος  του εκπροσώπου των κατακτητών Ακιτζή, για θέματα ασφαλείας. Ο Σατραζάμ,  σύμφωνα με την κατάθεση του ψευτουπουργού και αυτουργού για τη δολοφονία του Σολωμού Κενάν Ακίν,  είναι αυτός που έδωσε  την εντολή για το έγκλημα.

Λίγους μήνες πριν, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στο Παραλίμνι, στο μνημόσυνο των Ισαάκ και Σολωμού, με συγκίνησε η συνάντησή μου με την αδελφή και την κόρη του δολοφονημένου από τους Τούρκους εισβολείς Τάσου Ισαάκ. Μαζί με τον Σολωμού Σολωμού, ο Ισαάκ αποτελεί έναν από τους νέους μάρτυρες που μνημονεύουν τη φασιστική κατάσταση εδώ 43 χρόνια στην Κύπρο. Η κόρη του Τάσου στη συνάντησή της με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ζήτησε το αυτονόητο.Να βρεθούν οι δολοφόνοι και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Και μαζί με την Αναστασία Ισαάκ όλοι εμείς ζητάμε να βρεθούν, να συλληφθούν και να καταδικαστούν οι δολοφόνοι του Τάσου και του Σολωμού.

Ζητούμε τη  Θέμις και την Νέμεσις για την Κύπρο που τη δολοφονούν τα φασιστικά Τουρκικά στρατεύματα.Απαιτούμε τη δικαιοσύνη για τους αγνοούμενους, για τους πρόσφυγες, για τον Τάσο, τον Σολωμού, για την Κύπρο, τον Ελληνισμό και την Ελευθερία.
Οι συνομιλίες με τους δολοφόνους είναι Ύβρις! 


















Υ.Γ Σαν σήμερα το 1950 έγινε το  δημοψήφισμα για  την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα...... 




Θ.ΜΑΛΚΙΔΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ : ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΡΑΓΩΓΟΣ, ΒΡΗΚΕ ΤΡΑΓΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΠΥΡΑ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ.

Πρόκειται για ένα αιματηρό επεισόδιο που λίγοι γνωρίζουν και ακόμη λιγότεροι σήμερα θυμούνται. Το επεισόδιο αυτό που ξεκίνησε με τον θάνατο του Ζήση Καραγώγου γρήγορα εξελίχθηκε σε μάχη η οποία διήρκησε σχεδόν μέχρι το απόγευμα(!) και λίγο έλειψε στο να οδηγήσει τις δύο χώρες σε ένα νέο πόλεμο.
Ο στρατιώτης Ζήσης Καραγώγος τοποθετήθηκε στο 534 Τάγμα Προκαλύψεως με έδρα τον Πέπλο Φερών και σύντομα ανέλαβε υπηρεσία σ’ενα από τα φυλάκια του τάγματατος. Το 534 Τάγμα, υπάγεται σήμερα στην 31 Ταξιαρχία (τότε στη 12η Μεραρχία Αλεξανδρούπολης) και είχε ως τομέα ευθύνης-φύλαξης την περιοχή του «Δέλτα» του Έβρου, καλύπτοντας τις διόδους προς Φέρες. Η τακτική φύλαξης περιλάμβανε πάντα 2 στρατιώτες ως σκοπούς σε υπερυψωμένες θέσεις (1 στη σκοπιά και 1 κάτω από αυτή σε ρόλο κάλυψης), διάφορα περίπολα, ενέδρες κτλ.

Το γεγονός ότι το ποτάμι ήταν άνυδρο, έδινε την δυνατότητα στον οποιοδήποτε, να το διασχίσει από συγκεκριμένα σημεία, και να διεκπεραιωθεί στην Ελληνική ή την Τουρκική όχθη με μεγάλη άνεση. Κάπου εκεί ξεκινά η υπόθεση. Στο διάστημα που ο στρατιώτης Καραγώγος βρίσκονταν στο Φυλάκιο Εγνατία αλλά και στα αντίστοιχα παρακείμενα, ανέπτυξε μια ιδιότυπη φιλική σχέση με τούρκο συνάδελφο του, ο οποίος διέσχιζε τον Έβρο,ερχόταν σ” επαφή με τον ίδιο και απ ότι φαίνεται μοιράζονταν τσιγάρα, τρόφιμα κτλ. Oι κινήσεις του Τούρκου στρατιώτη δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους τοπικούς προϊσταμένους του, οι οποίοι τον παρακολούθησαν και έκπληκτοι διαπίστωσαν τι ακριβώς συνέβαινε. Αντίθετα στην Ελληνική πλευρά ουδείς κατάλαβε το παραμικρό. Βέβαια οι συνάδελφοι του στρατιώτη Καραγώγου, που τύχγανε να εκτελούν κοινή υπηρεσία, γνώριζαν την αλήθεια αλλα λειτουργώντας προφανώς στα πλαίσια της αλληλεγγύης, δεν ανέφεραν κάτι.. Την 2η εβδομάδα του Δεκεμβρίου, ο Λοχαγός του τουρκικού φυλακίου γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει στην περιοχή των αναχωμάτων ( η γραμμή όπου υψώνονται οι ελληνικές σκοπιές), και αποφασίζει να βάλει τέλος στην Ελληνοτουρκική ιδιότυπη προσέγγιση.

19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1986:Αυτή την κρύα και γεμάτη υγρασία ημέρα, η Τουρκική προκάλυψη αποφασίζει να τελειώσει με τις δοσοληψίες των δύο νέων στρατιωτών. Αφού ανακοινώνουν στον Τούρκο ότι είναι γνώστες των κινήσεων του και πως αναμένεται να υποστεί συμμορφωτικές κυρώσεις, τον διατάζουν να επαναλάβει το εγχείρημα που τόσο καιρό παράνομα πράττει.
Ο Τούρκος στρατιώτης μη έχοντας πολλές επιλογές, ξεκινάει να διαβεί τον ποταμό για να συναντήσει τον Καραγώγο.Την ίδια στιγμή στήνεται ολιγομελής τουρκική ενέδρα, η οποία σκοπεύει προς το χώρο της συνάντησης. Σε λίγα λεπτά εμφανίζεται ο Έλληνας στρατιώτης αλλά πριν προλάβει να έρθει σ επαφή με τον φίλο του, ακούγονται 2 ριπές και δευτερόλεπτα αργότερα, ο Ζήσης Καραγώγος χάνει τη ζωή του. Έντρομος και συγκλονισμένος ο Τούρκος φαντάρος τρέχει προς τον τουρκικό τομέα, αλλά το ίδιο έντρομος, ο Έλληνας στρατιώτης που αποτελούσε το άλλο μισό της βάρδιας του νεκρού, προσπαθεί να διαπιστώσει τι συνέβη. Σε λίγο διακρίνει (εκ του μακρόθεν), ότι ο συνάδελφος του κείτεται άψυχος στο μέσο ενός μικρού ξέφωτου, αλλά και πολύ κοντά σπεύδει μια μικρή ομάδα τούρκων στρατιωτών πιθανόν για να πάρει ή να εξετάσει το σώμα του θύματος.
Πρέπει να διευκρινιστεί ότι οι Τούρκοι στρατιωτικοί για να αποκτήσουν νομικό έρεισμαως προς τη δικαιολόγηση της ενέργειας των, έπρεπε να σύρουν το πτώμα προς τον Τουρκικό τομέα για να αποδείξουν ότι ο νεκρός Καραγώγος, ενήργησε ως εισβολέαςδιεισδύοντας παράνομα στο Τουρκικό έδαφος και αναγκάστηκαν να τον εκτελέσουν, εφαρμόζοντας όλα τα αναγκαία μέτρα που προβλέπονται για την υπεράσπιση του εθνικού εδάφους. Το γεγονός ότι για την δολοφονική επίθεση δεν φαίνεται να είχαν λάβει έγκριση από τα προιστάμενα πολιτικο-στρατιωτικά κλιμάκια, επειδείνωνε την θέση των τοπικών διοικητών και έκανε επιτακτική την ανάγκη πλέον, να πάρουν το πτώμα του άτυχου στρατιώτη προς τον τομέα τους, ή γενικότερα εντός τουρκικού εδάφους, πάση θυσία. Για αυτό το λόγο λοιπόν, έστειλαν την ολιγομελή περίπολο προς το σημείο που κείτονταν ο Καραγώγος.
Όμως ο 2ος στρατιώτης, ο οποίος είδαμε ότι είχε πλέον αντιληφθεί τι ακριβώς συνέβη, αποφασίζει να μην επιτρέψει την προσέγγιση της σωρού και ρίχνει ριπές προς το μέρος της Τουρκικής περιπόλου για εκφοβισμό. Η περίπολος ανταποδίδει και αρχίζει ανταλλαγή πυρών ατομικών τυφεκίων με εναλλασσόμενη ένταση. Την ίδια στιγμή στο κεντρικό ελληνικό φυλάκιο, ο Δόκιμος αξιωματικός ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ έχει ανησυχήσει από τους πυροβολισμούς που ακούγονται 2 χιλιόμετρα βορειότερα, και προσπαθεί να επικοινωνήσει με τους στρατιώτες. Στην περιοχή του συμβάντος φαίνεται πως η Τουρκική περίπολος μετρά έναν τραυματία,αλλά τα πυρά συνεχίζονται και εκείνη τη στιγμή περνά από το σημείο 1 Έλληνας αγροφύλακας όπου αντιλαμβανόμενος ότι εξελίσσεται εμπλοκή, σπεύδει στο ελληνικό φυλάκιο και ενημερώνει τον Δόκιμο αξιωματικό για τα τεκταινόμενα.
Ο έφεδρος αξιωματικός (καταγόμενος από το χωριό Περδίκας της Πτολεμαΐδας), συντάσσει το φυλάκιο άμεσα, και αφού αφήνει μια μικρή φρουρά φύλαξης, κατευθύνεται με περίπου 20 στρατιώτες προς την περιοχή της εμπλοκής. Φτάνουν σ” ελάχιστο χρόνο και αναζητούν τους 2 σκοπούς. Συναντούν όμως μόνο τον ένα, ο οποίος εν μέσω σποραδικών πυρών εξιστορεί τι ακριβώς προηγήθηκε.
Αποφασίζουν να προσεγγίσουν τη σωρό του Καραγώγου αλλά οι Τούρκοι αντιδρούν και δεν φαίνονται διατεθειμένοι να εκτεθούν προς τους ανωτέρους τους. Ξεκινάει νέα συμπλοκή-περίπου 20λεπτης διάρκειας-και εντείνεται ολοένα και περισσότερο, καθότι μικρές τουρκικές ομάδες επιχειρούν επιθέσεις προς το ξέφωτο με προφανή σκοπό.Οι ελληνικές δυνάμεις αποκρούουν κάθε απόπειρα.

Στο ελληνικό στρατόπεδο προστίθεται 1 τραυματίας αλλά η τουρκική πλευρά χάνει 1 υπολοχαγό και 1 στρατιώτη. Το γεγονός αυτό επιβαρύνει την κατάσταση εκατέρωθεν, επικρατεί σύγχυση στα ανώτερα κλιμάκια για το τι πραγματικά συμβαίνει στον τόπο του συμβάντος, και ήδη ετοιμάζεται να επέμβει 1 τουρκικός λόχος 70 ανδρών με βαρέα όπλα, από παρακείμενο στρατόπεδο ως επιπλέον ενίσχυση. Τις μεσημεριανές ώρες ενημερώνεται η 12η Μεραρχία στην Αλεξανδρούπολη για την κατάσταση και θέτει σε ύψιστη ετοιμότητα όλες τις μονάδες στον τομέα ευθύνης της. Παράλληλα ενημερώνεται ιεραρχικά και η πολιτική ηγεσίας της χώρας.

Στην περιοχή της συμπλοκής εκδηλώνεται νέα τουρκική επιθετική ενέργεια 30 συνολικά ανδρών, και εξελίσσεται νέα σφοδρή σύγκρουση, ενώ φτάνουν οι πληροφορίες ότι ο τουρκικός λόχος με τα βαρέα όπλα από στιγμή σε στιγμή καταφθάνει. Το 534 τάγμα ζητά πλέον ενισχύσεις, και τις πρώτες απογευματινές ώρες 1 ουλαμός αρμάτων μάχης Μ-48Α5 της Γ” Επιλαρχίας αναγνωρίσεως, φορτώνει πυρομαχικά στο στρατόπεδο της Καβησού, μόλις 5 χιλιόμετρα βορείως της περιοχής συγκρούσεων, λαμβάνοντας εντολή να κατευθυνθεί προς το χωρίο Πόρος, λιγότερο από 700 μέτρα από το σημείο μείζονος ενδιαφέροντος. Σκοπός της ελληνικής φάλαγγας ήταν να υποδηλώσει ισχυρή στρατιωτική παρουσία, για αποτροπή περαιτέρω επιθέσεων, και εάν δεν λαμβάνονταν υπ όψιν αυτό, τότε θα δρούσαν βάσει νέων εντολών.
Σε λίγο 5 άρματα Μ-48Α5 ξεκινούν προς το χωριό Πόρος, βαρυφορτωμένα, κινούμενα με μέση ταχύτητα, και κάνοντας εξαιρετικό θόρυβο, καθιστούν πλέον αναβαθμισμένη την ελληνική στρατιωτική παρουσία, προετοιμασμένη κατάλληλα για τυχόν κλιμάκωση. Αν και οι συμπλοκές αραίωσαν, συνεχίζονται με μικρότερη ένταση, αλλά τα χειρότερα φαίνεται πως δεν πέρασαν καθότι παρατηρείται μια ακόμη πιο ανησυχητική τουρκική κίνηση.
Στο αεροδρόμιο της 6ης αεροπορικής βάσης στην Μπαντίρμα (απέχει περίπου 150 χλμ από τον Έβρο), φαίνεται πως εκκινούν κινητήρες τουλάχιστον 1-2 ζεύγη αεροσκαφών CF-104C με ότι εφιαλτικό μπορεί να συνεπάγεται. Όμως σ εκείνη την κρίσιμη στιγμή οι πολιτικές επαφές των 2 υπουργείων εξωτερικών, έρχονται ως απομηχανής Θεός, για να εκτονώσουν την κατάσταση. Συνέβαλε και το γεγονός, ότι στην Τουρκία συνειδητοποιούν ποιος πραγματικά φέρει τη ευθύνη, και εκτίθεται στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης.
Αργότερα πράγματι επιβεβαιώθηκε ότι 2 τουρκικά F-104 Starfighters, φορτωμένα με εμπρηστικές βόμβες BLU-27B, είχαν αυξημένη ετοιμότητα επεμβάσεως, και δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα επακολουθούσε, παρα μόνο μέτριες υποθέσεις μπορουν να γίνουν.
Αρχικά τα τουρκικά αεροσκάφη θα κατέκαιγαν τις ελληνικές δυνάμεις στην περιοχή αντιπαράθεσης, εν συνεχεία θα επενέβαιναν ελληνικά μαχητικά, τα οποία θα βομβάρδιζαν τις αντίστοιχες τουρκικές, θα ξεσπούσαν σφοδρές αερομαχίες πάνω από το βόρειο Αιγαίο σε μια προσπάθεια αεροπορικής επικράτησης, με αποτέλεσμα να υπάρξουν δεκάδες νεκροί, ενώ έως τη νύχτα οι απώλειες θ” αγγιζαν το 1/3 των αεροπορικών στόλων των 2 χωρών, και οι χερσαίες απώλειες θα ανέρχονταν σε μερικές εκατοντάδες νεκρούς.

Έτσι τραγικά κατέληξε, ίσως μια αυθόρμητη νεανική επιπολαιότητα, η οποία παρολίγον να οδηγήσει σε αλόγιστη γενικευμένη κλιμάκωση. Έτσι ακριβώς γράφτηκε ο επίλογος του Ζήση Καραγώγου και 2 Τούρκων στρατιωτικών τον Δεκέμβριο του 86.

efedros.blogspot
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Η ΗΡΩΪΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ ΣΤΑ ΣΤΥΡΑ ΟΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΙΣ 12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1822 - ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ.

''Στις 12 Ιανουαρίου του 1822 στο λόφο του Κοκκινόμυλου, βορειοδυτικά των Στύρων, γράφτηκε μια δραματική ιστορία .Πρωταγωνιστής ο Ηλίας Μαυρομιχάλης πρωτότοκος γιός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ο επονομαζόμενος Νεραϊδογέννητος λόγω της εξαιρετικής ομορφιάς του.

Διακρίθηκε στους πολέμους του Εικοσιένα για τη γενναιότητα, τις στρατηγικές ικανότητες και την ηθική του προσωπικότητα.

Στις 5 Ιανουαρίου 1822 ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ,  δέχτηκε πατριωτική έκκληση του Επισκόπου Καρυστίας Νεόφυτου και έχοντας  τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα του, μετέβη  στην Εύβοια μαζί με τον θείο του Κυριακούλη και τον Ηλία Τσαλαφατίνο, φημισμένο Μανιάτη οπλαρχηγό για να βοηθήσουν τους επαναστατημένους Ευβοείς

Όταν ο Ομέρ Μπέης έμαθε την άφιξη του Ηλία Μαυρομιχάλη στην Εύβοια έστειλε στρατεύματα και κατέλαβαν την στρατηγική θέση των Στύρων. Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης με 500 Μανιάτες και ο οπλαρχηγός Βάσσης με άλλους 500 ντόπιους πολεμιστές κινήθηκαν κατά των Τούρκων. Σκοτώθηκε σε αυτη τη μαχη στις 12 Ιανουαρίου του 1822.Το κεφάλι του στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Να πώς περιγράφει ο Φιλήμων την ηρωική αντίσταση των επτά Μανιατών και το ένδοξο τέλος του Ηλία Μαυρομιχάλη:


"Ο Ηλίας...μετά μόνον επτά οπισθοβατών εισέρχεται εντός τινος ανεμομύλου ερειπωμένου και επί του λόφου κειμένου πλησίον των Στύρων. Ονομάζεται ούτος Κοκκινόμυλος. Ενταύθα παρίσταται η τελευταία του δράματος πράξις. Ο Ομέρ-Βελης (δηλ. ο Ομέρ Μπεής) ορμά αθρόος κατά των εγκλείστων, όπως λάβει τούτους αναρπάστους και τούτο μη δυνηθείς πολιορκεί αυτούς πανταχόθεν διά πυκνού στίφους. Η στιγμή επέστη ,μετά δίωρον έτι αντίστασιν. Αι πυριτιδοβολαί εξηντλήθησαν.

Τα υπολείμματα του μύλου μέσα στον οποίο στις 12 Ιανουαρίου 1822
 ο νεαρός ήρωας Ηλίας Μαυρομιχάλης έπεσε πολεμώντας τους πολυάριθμους 
Τούρκους πολιορκητές του.

Ο Ηλίας σύρει το ξιφος, ίνα μη συλληφθή αιχμάλωτος. Εξορμά ίνα διασχίση τούς εχθρούς και πίπτει νεκρός. Το ίδιον έδωκαν ηρωϊκόν τέλος και οι ανυποχώρητοι απ' αυτού Λάκωνες, ενός ή δύο διασωθέντων. Ο Ομέρ Βελής εκέρδισεν ούτω την λαμπροτέραν νίκην..". 

Ο Άγγλος Ιστορικός Γκόρντον γράφει: "Οι Τουρκοι αναγνωρίσαντες τον Ηλίαν Μαυρομιχάλην προσπάθησαν να τον συλλάβουν (κατά την έξοδο από τον μύλο) ζωντανόν, αλλ'ουτος εβύθισε το εγχειρίδιόν του εις το στήθος του και ηυτοκτόνησε".


Ο Άγγλος Ιστορικός Άλιζον Φίλλιπς γράφει: "Ο θάνατός του ήτο το πρώτον πλήγα της Επαναστάσεως κατά το έτος τούτο (1822) και επροξένησε μεγάλην λύπην, διότι προς τη ανδρεια, η οποία ήτο συνήθης παρά τοις αρχηγοός της Επαναστάσεως, εκοσμείτο (ο Ηλίας Μαυρομιχάλης) υπό αφιλοκερδους φιλοπατρίας, ήτις δεν ήτο τόσον κοινή".


ΝΟΤΙΟΣ ΕΥΒΟΪΚΟΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΕΘΝΟΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ

Του Γεωργίου Σαγιά
 Παιδαγωγού - ΜΔΕ στην Ορθόδοξη Θεολογία

Στο παρόν κείμενο, εστιάζουμε και εμβαθύνουμε στο θέμα του κοινοτισμού, ξεκινώντας με μια χρήσιμη διευκρίνιση. Όταν ομιλούμε για κοινοτισμό, εννοούμε πιο συγκεκριμένα εθνοκοινοτισμό, δηλαδή μορφές κοινοτικής οργάνωσης στο πλαίσιο ενός έθνους και υπέρ αυτού του έθνους και των ανθρώπων του. Σημειώνεται ότι η έννοια του ελληνικού έθνους περιλαμβάνει -μεταξύ άλλων- την αδιάσπαστη εθνική συνέχεια του ελληνισμού, ήτοι ιστορική και γεωγραφική συνέχεια, συνέχεια κοινότητας, συνείδησης καταγωγής, μνήμης, πολιτισμού, γλώσσας, δόξας, τρόπου ζωής και προορισμού. Με άλλες λέξεις, τονίζουμε την ιδιοπροσωπία του ελληνικού έθνους και συνεπώς του ελληνικού κοινοτισμού. Λειτουργώντας αποφατικά, με τον όρο «κοινοτισμός» σαφώς και δεν εννοούμε λοιπόν κοινότητες χωρίς ρίζες σε ένα συστηματικά επιδιωκόμενο «παγκόσμιο χωριό», ούτε κοινότητες πανσπερμιών με «πολυπολιτισμική» στόχευση και εθνικό πλανητικό σημείο αναφοράς.
Διότι η -κακή- προοπτική αυτών είναι ο α-εθνικός παγκόσμιος «μετάνθρωπος», «αντάνθρωπος», «άριζος» και άπατρις (σε μέλλοντα χρόνο), εγωιστής και ατομιστής, ο οποίος θα μετακινείται από «κοινότητα» σε «κοινότητα» για το προσωπικό του συμφέρον, χωρίς συνεκτικούς κρίκους και συνείδηση δημιουργίας για το «εμείς», χρήσιμο εργαλείο ευκόλως χειραγωγούμενο των παγκοσμιοποιητών και της λεγόμενης νέας τάξης, της αντικατάστασης πληθυσμών και της ομογενοποίησης χάριν συμφερόντων «λόμπις» ολιγαρχών μιας παγκόσμιας δικτατορίας. Ως σχόλιο στα ανωτέρω, παρατίθεται καταφατική σκέψη τεκμηρίωσης του κοινοτισμού (εθνοκοινοτισμού), ο οποίος πρέπει να λειτουργεί διευκολύνοντας την κεντρική εθνική διοίκηση – αλλά και δυσκολεύοντας την όποια αντεθνική ή κατοχική διοίκηση - δίνοντας λύσεις και απαντήσεις εκεί που χρειάζεται, όταν χρειάζεται, και συγχρόνως αποκλείοντας πονηριές και στρεβλώσεις όσων θέλουν να υπονομεύσουν το έθνος υπέρ άλλων εθνών (με τη δημιουργία μειονοτικών προβλημάτων) ή όσων επιβουλεύονται γενικώς την ύπαρξη των εθνών (οπαδοί του διεθνισμού και της ομογενοποίησης).
Όμως πριν από αυτό, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί ότι η πολιτική για το δημογραφικό ζήτημα είναι το καθοριστικό ζήτημα για την ύπαρξη, την ανάπτυξη και την προοπτική των κοινοτήτων υπό την οπτική του εθνοκοινοτισμού. Διότι χωρίς Έλληνες δεν θα μπορεί να νοηθεί Ελλάδα και συνεπώς τα κύτταρα των κοινοτήτων θα είναι ποδηγετημένα κύτταρα στην υπηρεσία ενός παγκόσμιου οργανισμού, απαρτιζόμενα από α-εθνικές ατομικότητες· εν τέλει, αυτού του είδους οι «κοινότητες» θα επιχειρηθεί να αλλοιώσουν ή να εξαφανίσουν την έννοια και την ουσία του κοινοτισμού. Συνεπώς, υψίστη προτεραιότητα του ελληνικού έθνους πρέπει να είναι η άμεση πρόταση συγκεκριμένων λύσεων για την αύξηση του ποσοτικού μεγέθους των Ελλήνων, με ταυτόχρονο σταμάτημα της επιχειρούμενης αντικατάστασης του πληθυσμού της και ανάταξης των όποιων έως τώρα επιπτώσεων.
Η ύπαρξη των κοινοτήτων, των εθνών, των κοινωνιών είναι φυσικές πραγματικότητες όπου εντός τους το «εγώ» δεν εξαφανίζεται, αλλά υπάρχει μέσα στο «εμείς», για το «εμείς». Δεν θα παραλειφθεί να τονισθεί ότι δεν πρέπει να αγνοούνται οι αδυναμίες του χαρακτήρα και -ευρύτερα- η ανθρώπινη φύση, στην οποία ενυπάρχουν και αρνητικά στοιχεία. Η βούληση, η αυτενέργεια, οι επιλογές, η παιδεία καθενός/καθεμιάς και το υπάρχον πλαίσιο είναι συνιστώσες που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας του υπαρκτού «εγώ» στο υπαρκτό «εμείς». Η δυναμική ισορροπία του μερικού με το όλον δεν είναι ακατόρθωτη. Η εθνική ετερότητα και πνευματικότητα δίνει απάντηση και προοπτική στο σκοπό της εφήμερης ζωής. Το «ποιος» και το «μετά» της υπάρξεως αφήνονται στους θεολόγους και στους φιλοσόφους· όμως με ενδιαφέρον μελετώνται οι απόψεις αυτών, διότι το τέλος, για πολλούς, δεν είναι τέλος αλλά αρχή, άποψη που καθορίζει και την καθημερινή στάση ζωής, γεγονός που σαφώς επηρεάζει και τα της κοινότητας θέματα. Τα άτομα δεν συνιστούν μονάδες άθροισης αλλά λειτουργούν πολλαπλασιαστικά στη δυναμική που εκφράζουν στο χρόνο, εκφράζοντας εθνικό συλλογικό πνεύμα και εθνικές καθολικότητες. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ισοπεδωτισμό, αλλά προσφορά των ατομικοτήτων κατόπιν ελεύθερης βούλησης και επιλογής στο μέτρο του καθενός βάσει των διαφορετικοτήτων ως οντολογικών στοιχείων.
Η υπαρκτική ετερότητα είναι φυσική και φυσιολογική. Η κοινότητα (είτε ως φυλή είτε ως έθνος, ως αναπόσπαστο μέρος της πατρίδος στην πορεία των χρόνων) υπήρξε πάντοτε ένα οργανωτικό συνεκτικό βιολογικό σύνολο, μια πραγματικότητα, η δε συμμετοχή στις λειτουργίες της βίωμα αληθείας και έκφραση ελευθερίας. Ακόμη και αυτός που αρνείται να δεχθεί το εθνικό, είναι μέρος του εθνικού. Ερμηνεύεται με βάση την εθνική οντολογία, ακόμη και αν επιλέγει να την αρνηθεί ή να την πολεμήσει. Δηλαδή, με φυσικό τρόπο ανήκει σ’ αυτήν.
Στο σημείο αυτό, ευκόλως γίνεται κατανοητή η παγκόσμια προσπάθεια που εξελίσσεται, συστηματικώς, ποικιλοτρόπως και σε βάθος χρόνου, για υπονόμευση της κοινής κυτταρικής μνήμης. Αυτό όμως εκτιμάται (και) ως υπονόμευση της διαφορετικότητας, των ξεχωριστών ανθρώπων που δημιουργούν ξεχωριστούς πολιτισμούς ως προς την ποιότητά τους, της εθνικής διαφοροποιήσεως των λαών και της ανομοιομορφίας τους, ήτοι δεν σέβεται την φυσική, ιδιαίτερη ύπαρξή τους. Όμως, σεβασμός στην ιδέα των κοινοτήτων και του έθνους σημαίνει αποδοχή της ύπαρξης των άλλων κοινοτήτων και λαών και καταδίκη της ολοκληρωτικής πολιτικής αντίληψης της των πάντων ομογενοποιήσεως. Ο άνθρωπος στον κοινοτισμό κινείται αρμονικά με την δημιουργία, την πρόνοια, την φύση. Ανήκει στο παρελθόν, πράττει στο παρόν, βούλεται για το μέλλον.
Το Είναι ελευθερώνεται όταν ξεπεράσει τον εγωισμό και συνειδητά αυτοστρατευθεί στο «είμαστε». Εξάλλου, ο κόσμος δεν απαρτίζεται από άτομα, αλλά από φυλές, κοινότητες, λαούς, έθνη. Η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να ερμηνευθεί ως ιστορία εντός των απανταχού κοινοτήτων. Δεν εξαφανίζεται όμως το άτομο μέσα σε έναν αμφίβολο παγκόσμιο χυλό, μέσα σε μια ελεγχόμενη ετεροκατευθυνόμενη παγκοσμιοποίηση, αλλά ζει και ενεργεί εντός της κοινότητάς του και χάρη στα διακριτά χαρακτηριστικά του και στην ιδιοσυγκρασία του επιλέγει ελεύθερα να γίνει η πρωτοπορία -ίσως και παρανάλωμα- για το κοινό καλό και την πρόοδο της κοινότητάς του, της πατρίδος του. 
Η ελευθερία της προσωπικότητάς του φέρει εντός της τους προγόνους, τη συνέχεια των γενεών, επηρεάζεται από τις συνθήκες και το περιβάλλον, την προσωπική βούληση και δυνατότητα επιλογών, τις δυνάμεις της ψυχής, και εκφράζεται εντός της κοινότητας, του λαού, της πατρίδας, του έθνους, όπου ο άνθρωπος ζει ως οργανικό μέλος της και επηρεάζει την κοινότητα με τις σκέψεις και πράξεις του. Εμβόλιμα αναφέρεται ότι ο ξεριζωμός ανθρώπων από την κοινότητά τους δεν σημαίνει ότι από άτομα που ανήκουν σε κοινότητα γίνονται αίφνης ατομικά όντα, διότι εντάσσονται σε νέα κοινότητα. Πρέπει να μελετηθεί και επιστημονικώς πόσο η μαζική εγκατάσταση ατομικοτήτων από διαφορετικές κοινότητες σε μία συγκεκριμένη κοινότητα ή ακόμη και οι μαζικές και σε πολύ μεγάλο βαθμό γεννήσεις μέσω νέων μεθόδων της επιστήμης και της τεχνολογίας ενδέχεται να μπορούν να διαρρήξουν σε μεγάλο βάθος χρόνου το αρραγές της συνέχειας και το είδος της εθνικής συνειδήσεως που έχει συσσωρευτική και πολλαπλασιαστική ισχύ με την πάροδο του χρόνου. Το «μέτρον άριστον», η θεωρία των ποσοστώσεων, η αφομοιωτική δύναμη κάθε κοινότητας και οι νόμοι και κανόνες στην κατεύθυνση προστασίας της ομοιογένειας των κοινοτήτων μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα ανωτέρω με νηφαλιότητα και σοφία.
Η σύνδεση και σύνθεση των ενεργειών των πρωτοπόρων μπορεί να βελτιώσει ή και να μεταμορφώσει σε θετική κατεύθυνση πραγματικότητες ή και να αλλάξει επί τα βελτίω την εθνική και κοινωνική ζωή. Αν όμως ένα μέλος της κοινωνίας θέλει να ιδιωτεύσει, πρέπει να γίνει τέλειος αναχωρητής. Άλλως πώς, θα αναγκασθεί να ενταχθεί σε νέα κοινότητα ή να δημιουργήσει νέα κοινότητα. 
Πάλι λοιπόν, εξ ανάγκης ή μη, ο ατομικισμός βρίσκεται σχετιζόμενος με τη συνείδηση της κοινότητας η οποία και υπερτερεί. Καλό θα ήταν η συνείδηση αυτή να είναι υψηλού βαθμού συνειδητότητας, δηλαδή και απόρροια πνευματικής αναζήτησης και έμπρακτης εφαρμογής και όχι επιβολής μέσω νόμων και κανόνων.
Αυτόβουλη και συνειδητοποιημένη προσφορά για την κοινότητα και το κοινό καλό είναι αποδοχή του ηθικού δεσμού και -εν τέλει- ένδειξη ελευθερίας. Η εγωκεντρική, εγωιστική, ατομικιστική και αντικοινοτική «ελευθερία του ατόμου» αντιμετωπίζεται με σεβασμό και κατανόηση παρά το ότι φαίνεται να αντιστρατεύεται το γενικό καλό. Το άτομο δεν ωθείται σε «συρρίκνωση», αλλά με φυσικό τρόπο προτρέπεται να λειτουργεί ως δημιουργικό και ελεύθερο μέρος ενός οργανικού συνόλου. Αν αυτή η θεώρηση δεν έχει την τάση να γενικευθεί, επεκταθεί και επικρατήσει, η πρωτοπορία και οι μαχητές του κοινοτισμού οφείλουν να εντείνουν τον αγώνα τους και την προσπάθειά τους. Λέμε «Ναι» στην προσωπική ελευθερία και στην ελευθερία δράσεως, με ζητούμενο να λειτουργούν υπέρ της κοινότητας, δηλαδή του φυσικού ανήκειν του ανθρώπου. Η πατρίδα ως κοινότητα δημιουργίας και δημιουργών. Η κοινότητα ως μέρος της πατρίδος, γεννήτωρ δημιουργών και δημιουργίας.
Η ατομική ιδιοκτησία υφίσταται. Όμως πρέπει να εμφυσηθεί η άποψη ότι δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός αλλά μέσον. Ο δίκαιος πλουτισμός είναι αποδεκτός όμως πρέπει να υπάρχει μέτρο και όρια. Νόμοι και κανόνες και προσωπική συνειδητοποίηση οδηγούν σε αναλογική προσφορά των εχόντων και κατεχόντων υπέρ της κοινότητας και του κοινού καλού (π.χ. οργάνωση δομών και υποδομών κοινωνικής πρόνοιας ανημπόρων, υπερηλίκων, χηρών, τέκνων αναπήρων πολέμου, μακροχρόνια ανέργων κ.λ.π.). Ο πολίτης συνειδητοποιημένος στην υπηρεσία της κοινότητας, του συντοπίτη του, του συμπατριώτη του. Κατ’ επέκταση, οι όποιες εργασίες, όσο σκληρές και αν είναι, θα δίνονται κατά προτεραιότητα στους γηγενείς, οι οποίοι θα χαίρουν -όπως και όλοι οι εργαζόμενοι- πλήρων δικαιωμάτων και υψηλών -κατά το δυνατόν- παροχών. Αυτό οδηγεί σε καταπολέμηση της ανεργίας, αύξηση της παραγωγής, ζωντάνεμα της γης και της κοινότητας και -επιπλέον- αποτροπή από το να κάνουν τις δύσκολες και βαριές εργασίες νεοέποικοι αλλοδαποί και μετανάστες, δηλαδή -κατ’ ουσίαν- άρνηση της σύγχρονης δουλείας με οποιαδήποτε μορφή.
Άρνηση στην πράξη, λοιπόν, της πρακτικής τής αντικατάστασης πληθυσμών και του νεοεποικισμού χωρών σημαίνει και άρνηση της παγκόσμιας ομογενοποίησης και της αντεθνικής «νέας τάξης πραγμάτων», αλλά και σεβασμός της διαφορετικότητας. Είναι άμεσο ζητούμενο, λοιπόν, ένα πρόγραμμα ταχείας δημογραφικής ανάταξης και νομοθετικής προστασίας προτεραιότητας της εργασίας εντοπίων σε κάθε τομέα απασχόλησης, βάσει προγράμματος εξακτίνωσης της ανάπτυξης σε όλες τις περιοχές, με κοινωνικό σεβασμό τής εργασίας και της αξιοπρέπειας κάθε εργαζομένου. Τα ανωτέρω εκτιμάται ότι θα συμβάλλουν στην αποτροπή τού εποικισμού τής χώρας, συγκρουσιακών κοινωνικών και φυλετικών καταστάσεων, εθνικών διαιρέσεων πλούσιων και φτωχών αμιγών πληθυσμιακά γεωγραφικών περιοχών. Συνεπικουρούμενα από ένα πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης (αύξηση της παραγωγικής βάσης και των εξωτερικών εμπορικών συναλλαγών με ταυτόχρονη προώθηση της πολιτικής μείωσης της υπερκατανάλωσης), μπορούν να δρομολογήσουν βραχυπρόθεσμες λύσεις και μακροπρόθεσμη προοπτική. Επαναλαμβάνεται εμφατικά ότι η παραγωγική ανασυγκρότηση πρέπει να στηρίζεται σε εντόπιο δυναμικό με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και όχι σε εισαγόμενο εργατικό δυναμικό με περιορισμένα δικαιώματα. Αυτό επιβάλλει ο ανθρωπισμός, ο πολιτισμός, η ανάπτυξη και χάρη σε αυτή την πολιτική δεν θα υπάρξουν μεσομακροπρόθεσμα προβλήματα πληθυσμιακής αλλοιώσεως και κατ’ επέκτασιν μετάλλαξης των κοινοτήτων. Αυτό θα μπορούσε να ιδωθεί και ως ανθρωπισμός και αλληλεγγύη από τα εγγύτερα στα μακρύτερα, σαν αντίσταση κατά της αναπτυσσόμενης πολιτικής των μεταλλάξεων και ως εκδήλωση αγάπης για την πατρίδα και την κοινότητα. Η αγάπη του λαού στην κοινότητα, στην πατρίδα του, είναι φυσική. Το έθνος είναι πρότερο των εκδηλώσεων με τις οποίες το αντιλαμβανόμαστε. Αγάπη για τη φύση αυτομάτως συνεπάγεται αγάπη για το έθνος. Εάν αυτό δεν συμβαίνει, ερμηνεύεται ως ιδιαίτερη στρέβλωση λόγω άγνοιας, ιδεοληψίας, φανατισμού και πιθανόν να προέρχεται από ασυνειδητοποίητη αυτοκαταπίεση, η οποία προβάλλεται στην καταπίεση εθνών και εθνικοτήτων και στην απόρριψη εθνοκοινοτήτων.
Ο εθνοκοινοτιστής, σε αυτήν την περίπτωση, καλό θα ήταν να προβάλλει έτι περαιτέρω την άρνηση της υποταγής του στη δικτατορία του λεγόμενου «παγκόσμιου χωριού» και των «κυβερνητών» του, οι οποίοι διοικούν τους παλαιο- και νεο-σκλάβους και τους παλαιο- και νεο-εποίκους με ολοκληρωτική νοοτροπία, έλεγχο των μέσων μαζικής επικοινωνίας και αποτελεσματική χρήση του ψυχολογικού πολέμου. Ίσως με τον τρόπο αυτό να καταφέρει να πείσει «όσους ζωντανούς» ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να υποβιβασθεί από ελεύθερος δημιουργός σε αριθμό ενός παγκοσμίου στρατεύματος υποτελών μαζανθρώπων, σκλάβων σε έναν παγκόσμιο ολοκληρωτισμό επιτήδειων ατομιστών μετανθρώπων-αντανθρώπων, αντεθνικώς φρονούντων και πραττόντων.
Εν κατακλείδι: ο Εθνοκοινοτισμός είναι μέρος τόσο τής άμυνας όσο και τής αντεπίθεσης στην επέλαση των παγκοσμιοποιητών.

                                                   

ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗ ΝΕΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το εικαστικό έργο που πλαισιώνει τη σελίδα είναι δημιουργία τoυ Χαμπή Τσαγκάρη.

Σήμερα το επεκτατικό νεοθωμανικό σχέδιο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που επιχείρησε να μεταβάλει την Τουρκία στον περιφερειακό ηγεμόνα μιας περιοχής που εκτείνεται από τη Βοσνία και το Κόσσοβο έως την κεντρική Ασία και την αραβική Μ. Ανατολή έχει οδηγηθεί σε καθολικό αδιέξοδο. Το μόνο απτό αποτέλεσμα αυτής της επεκτατικής πολιτικής υπήρξε η χωρίς προηγούμενο όξυνση όλων των αντιθέσεων και των προβλημάτων που επισωρεύονται στο μεγαλομανιακό σχέδιο της επιστροφής στην οθωμανική κυριαρχία.

Η αποτυχία της νεοθωμανικής στρατηγικής
Η Τουρκία του Ερντογάν απέτυχε δραματικά στη πολιτική της του προσεταιρισμού των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα μετά την «Αραβική Άνοιξη», και έχει οδηγηθεί σε ανοικτή σύγκρουση με την Αίγυπτο ενώ -προπαντός- απέτυχε να εξοντώσει τον Άσαντ και να εκπαραθυρώσει το καθεστώς του από τη Συρία.
Η προσπάθειά να αναδειχθεί σε ηγέτη του Ισλάμ ως ο οιονεί νέος χαλίφης του μουσουλμανικού κόσμου, απέτυχε παταγωδώς και οδήγησε σε μια γενικευμένη αντιπαράθεση με τις σημαντικότερες πτέρυγες του ισλαμικού κόσμου. Το τζιχαντιστικό Ισλάμ -το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Νούσρα, παράρτημα της Αλ Κάϊντα- το οποίο ενίσχυσε και εξέθρεψε αρχικώς, χρησιμοποιώντας το εναντίον του Άσαντ και των Κούρδων, στράφηκε τελικώς εναντίον του. Συνέπεια και επισφράγιση αυτής της ρήξης αποτέλεσαν οι αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Παράλληλα συγκρούστηκε και μετωπικά και με το «ήπιο Ισλάμ», με τον ίδιο τον ισλαμιστή μέντορά του τον Φετουλάχ Γκιουλέν και το τάγμα του, που ανέδειξε τον Ερντογάν στην εξουσία.
Έτσι, ο «ισλαμιστής» Ερντογάν κατέληξε να έχει απογυμνωθεί από όλες τις συμμαχίες του με τους ισλαμιστές όλων των αποχρώσεων(!) -για να μην αναφέρουμε την αντίθεσή του με τους Αλεβίτες και τους Σιίτες- και έχει οδηγηθεί σε αποκλειστική συμμαχία με τη φασιστική ακροδεξιά των Γκρίζων Λύκων.
 Παράλληλα το σχέδιο ενός modus vivendi με το κουρδικό έθνος, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στις γειτονικές χώρες, το Ιράκ και τη Συρία, το οποίο προώθησε ακόμα και σε συμφωνία με τον Οτσαλάν, οδηγήθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο και κατέληξε σε έναν νέο αιματηρό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στο εξωτερικό.
Οι συνέπειες αυτών των αποτυχιών σε όλα τα μέτωπα, υπήρξαν καταιγιστικές: Κατ’ αρχάς στο εσωτερικό ήρθε σε σύγκρουση αρχικώς με το εκκοσμικευμένο μέρος της τούρκικης κοινωνίας -βλέπε τις μεγάλες συγκρούσεις με τη νεολαία, το 2015, με αφετηρία το πάρκο Γκεζί- αλλά με τον ίδιο τον τουρκικό στρατό στο πραξικόπημα του Ιουνίου του 2016. Τελικώς, και στον τομέα όπου είχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες, και στον οποίο στήριξε την αποδοχή του από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, εκείνον της οικονομίας, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση: η τουρκική οικονομία πλήττεται πλέον και από την κατάρρευση του τουρισμού και τη ραγδαία πτώση της τουρκικής λίρας. Τέλος οι σχέσεις του με τους δυτικούς του εταίρους και άλλοτε πάτρωνες του, βρίσκονται στο χειρότερο σημείο: ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο τεταμένες οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και ένα μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα δεν έχουν αποκατασταθεί οι σχέσεις με το Ισραήλ.
Τέλος, για να βρει κάποια διέξοδο στην αντιπαράθεσή του με τη Ρωσία του Πούτιν και τους Ιρανούς που επενέβησαν στη Συρία και το Ιράκ εναντίον των τζιχαντιστών συμμάχων του, υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει μαζί τους. Έτσι και θα αποδεχθεί την παραμονή του Άσαντ και προπαντός την παρουσία της Ρωσίας στη Συρία, καθώς και την παραχώρηση ναυτικών και χερσαίων βάσεων του Ιράν στη Συρία. Ολόκληρη η στρατηγική την οποία είχε σχεδιάσει ο Νταβούντογλου μαζί με τον Φετουλάχ Γκιουλέν και είχε εφαρμόσει αρχικώς ο Ερντογάν, των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Ακόμα και το «όπλο» των προσφύγων που χρησιμοποιούσε ως απειλή εναντίον της Ευρώπης και της Ελλάδας, αρχίζει να απασφαλίζεται. Ως συνέπεια, τόσο της ανόδου των αντιμεταναστευτικών ρευμάτων στην Ευρώπη, όσο και του τέλους της μάχης του Χαλεπίου, με ήττα των συμμάχων του Ερντογάν, που σηματοδοτεί μάλλον το τέλος των μεγάλων προσφυγικών ρευμάτων από τη Συρία.
 Η προσφορά της Κύπρου ως αντάλλαγμα
Απέναντι σ’ αυτή την καθολική απαξίωση του νεοθωμανικού σχεδίου, ένα σημαντικό μέρος του δυτικού κατεστημένου, κατεξοχήν των Αγγλοαμερικανών, μπροστά στον κίνδυνο περαιτέρω διάλυσης και εμφυλίου πολέμου στην ίδια την Τουρκία, με απρόβλεπτες εξελίξεις, προσπαθεί να σταθεροποιήσει όπως-όπως, τον Ερντογάν. Θα πρέπει να του προσφέρουν ικανά ανταλλάγματα ώστε να παραμείνει προσδεμένος στο δυτικό άρμα και να μην ακολουθήσει έναν «ασιατικό» δρόμο, προς τη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα κ.λπ. Σε αυτό το σχέδιο, το βασικό «χαρτί» είναι η ουσιαστική εκχώρηση της Κύπρου και μέσω αυτής η πρόσβαση της Τουρκίας στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου, έτσι ώστε και να απομονωθεί η ρωσοιρανική παρουσία στη Συρία, και να μεταβληθεί η Τουρκία σε εταίρο των Αγγλοαμερικανών στην κατοχή της Κύπρου. Εξάλλου η εκχώρηση της Κύπρου θα σηματοδοτήσει και την υπαγωγή της Ελλάδας, στο σύνολό της, στη στρατηγική επιρροή της Τουρκίας. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο στο οποίο πρωτοστατεί η αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νιούλαντ, η Τουρκία θα κερδίσει προς τα «δυτικά» και απέναντι στην Ελλάδα, -την Κύπρο και συνολικά τα Βαλκάνια-, ό,τι χάνει στα ανατολικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα προσδεθεί ασφαλέστερα στη Δύση, αν μάλιστα οι αγωγοί του πετρελαίου και του φυσικού αερίου από τα υποθαλάσσια κοιτάσματα του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου κατευθυνθούν προς την Ευρώπη, όχι μέσω της Κρήτης, αλλά μέσω της Τουρκίας.
Δηλαδή, η Ελλάδα και η Κύπρος, και αυτή τη στιγμή κατ’ εξοχήν ο ελληνισμός της Κύπρου προσφέρονται στον καταρρέοντα Ερντογάν ως το μοναδικό αντάλλαγμα που θα επιτρέψει την επιβίωσή του. Σε μια στιγμή που βρίσκεται απόλυτα στριμωγμένος ενώ η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας μοιάζει ένα όλο και πιο απόμακρο όνειρο, οι Έλληνες πολιτικοί στην Κύπρο και την Ελλάδα θα διαπράξουν άραγε μια μεγάλης κλίμακας εθνική προδοσία η οποία θα έρθει να επισφραγίσει την ιστορική αποτυχία της Ζυρίχης; Θα παραδώσουν ένα ελληνικό στην συντριπτική του πλειοψηφία, νησί, στον νεοθωμανισμό, υπογράφοντας ταυτόχρονα την οριστική προτεκτοροποίηση, άμεσα, και την αποσύνθεση, μεσοπρόθεσμα, του ίδιου του ελληνικού κράτους;
 Η «λύση» και η οριστική καταστροφή
Οι προτεινόμενες λύσεις είναι κάτι περισσότερο από καταστροφικές: Η Κυπριακή Δημοκρατία θα υποκατασταθεί από ένα κρατίδιο ελεγχόμενο από την Τουρκία (παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, εκ περιτροπής προεδρία, αδυναμία λειτουργίας του κράτους εξαιτίας του όρου της υποχρεωτικής συμφωνίας των τουρκοκυπρίων, δηλαδή της Τουρκίας σε οποιαδήποτε απόφαση). Ταυτόχρονα δε, με τη λήξη του καθεστώτος των εγγυήσεων που θα ισχύει μονομερώς και μόνο για την Ελλάδα, θα αποκοπεί οριστικά ο κυπριακός ελληνισμός από το ελλαδικό κράτος. Και έτσι, οι Έλληνες στην Ελλάδα και την Κύπρο θα έχουν πετύχει μια πρωτοφανή αυτοχειρία.
Επί πλέον από εκεί που υπήρχαν δύο κράτη στο εσωτερικό της Ε.Ε., τα οποία θα μπορούσαν να υπερασπίζουν τα συμφέροντα του ελληνισμού, το νέο κυπριακό μόρφωμα θα έχει καταστεί ο δούρειος ίππος της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, από το παράθυρο, μια και οι αποφάσεις του θα προϋποθέτουν τη συμφωνία της Τουρκίας.
Με την επιχειρούμενη λοιπόν «λύση», ολοκληρώνεται με τον πλέον επονείδιστο τρόπο μια περίοδος πολλών δεκαετιών, που οδηγεί δια της διολισθήσεως στα πλέον καταστρεπτικά αποτελέσματα. Πράγματι, παρά την αντίσταση του ελληνισμού στην Κύπρο και την Ελλάδα, (με αποκορύφωμα το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν) κάποιες ανάξιες πολιτικές ηγεσίες και ελίτ της Ελλάδας και της Κύπρου, (με εξαιρέσεις βέβαια, όπως εκείνη του Τάσσου Παπαδόπουλου) κινδυνεύουν να οδηγήσουν:
1.  τον κυπριακό ελληνισμό σε οριστική πολιτειακή εξαφάνιση και αργά ή γρήγορα και σε εξανδραποδισμό, όπως έγινε στο παρελθόν με τον ελληνισμό της Μ. Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
2.  την μεταβολή της Ελλάδας σε ένα μικρό ελεγχόμενο κρατίδιο το οποίο αργά ή γρήγορα θα υποστεί και αυτό με τη σειρά του ακόμα και εδαφικούς ακρωτηριασμούς – καθόλου τυχαίες οι απειλές του Ερντογάν και του συνόλου των τουρκικών κομμάτων σχετικά με τα ελληνικά νησιά ή την Θράκη.
 Υπάρχει διέξοδος;
Και όμως, η σημερινή συγκυρία της αποσύνθεσης του νεοθωμανικού σχεδιασμού του Ερντογάν, είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια που είναι απολύτως ευνοϊκή για τον ελληνισμό. Ο ισλαμικός κόσμος και η Τουρκία έχουν εισέλθει σε μια περίοδο αντιπαραθέσεων και εμφυλίων μακράς διάρκειας· το κουρδικό ζήτημα αναδεικνύεται όλο και πιο πολύ ως αποφασιστικός παράγοντας στη μεσοανατολική σκακιέρα· μετά την αποτυχία των τζιχαντιστών στη Συρία εμφανίζονται νέοι παίκτες στο προσκήνιο, όπως το υπό διαμόρφωση σιιτικό τόξο από τη Χεζμπολάχ, μέχρι το Ιράν ενώ ενδυναμώνεται η ρωσική παρουσία· η νέα Συρία του Άσσαντ στηρίζεται σε μια στρατηγική συμμαχία χριστιανών και Αλαουιτών· είναι αδύνατη, υπό τις σημερινές συνθήκες, η ανασύσταση μιας ανέφελης συμμαχίας Τουρκίας Ισραήλ· η Αίγυπτος βρίσκεται σε ευθύ ανταγωνισμό με την Τουρκία για την ηγεμονία του σουνιτικού Ισλάμ· τέλος στην Ευρώπη, οι τουρκόφιλες φωνές της κυρίας Μέρκελ, βρίσκουν όλο και μικρότερη ανταπόκριση.
Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, αντί η Ελλάδα και η Κύπρος να μεταβληθούν σε μια πραγματική δύναμη σταθερότητας και να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, ετοιμάζονται να εκχωρήσουν στην Τουρκία, αυτό που έχει χάσει στο πεδίο της γεωστρατηγικής. Προϋπόθεση για μια τέτοια πολιτική εθνικής σωτηρίας θα ήταν προφανώς η επιβεβαίωση της ύπαρξης της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας και η επιστροφή ως βασική εθνική στρατηγική, εδώ και τώρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ για άμεση υποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.
Πάνω σε μια τέτοια γραμμή θα ήταν δυνατόν να κερδηθούν πολυάριθμοι σύμμαχοι στο γεωπολιτικό πεδίο και ο καταρρέων από την κρίση ελληνισμός να πραγματοποιήσει αυτό το αναγκαίο και σωτήριο άλμα προς την επιβίωση και συνάμα την αναβάθμισή του.
Υπ’ αυτή την έννοια, οι συνομιλίες της Γενεύης, δεν θα έπρεπε να είχαν αρχίσει καν και αποτελούν ήδη μία παγίδα από την οποία η ελληνική και κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πρέπει να απαγκιστρωθούν τάχιστα, δοθέντος εξάλλου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων και των ελλαδιτών τάσσεται ενάντιά τους σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Θα αποτελέσει έργο εθνικής μειοδοσίας πολύ χειρότερης από οτιδήποτε έχει συμβεί στο παρελθόν, η συνέχιση «συνομιλιών» που πραγματοποιούνται με την παρουσία ξένων στρατευμάτων και κάτω από τους καθημερινούς εκβιασμούς της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.
Ελλάδα και Κύπρος
Όσο για την αιφνίδια ανακάλυψη μιας αντίθεσης μεταξύ Ελλαδιτών και Κυπρίων, η οποία αποτελεί διαστρέβλωση επί τα χείρω του ούτως ή άλλως ηττοπαθούς δόγματος, «η Κύπρος αποφασίζει η Ελλάδα στηρίζει», όχι μόνο είναι ψευδεπίγραφη, αλλά είναι και απολύτως προσβλητική. Κύπρος και ηπειρωτική Ελλάδα είναι από την εποχή του… τρωικού πολέμου αξεδιάλυτα δεμένες,· έχουν συμμετάσχει από κοινού σε όλους τους εθνικούς αγώνες (οι χιλιάδες Κύπριοι που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους, η συμμετοχή τους στην αντίσταση εναντίον της Γερμανίας και οι εκατοντάδες Ελλαδίτες νεκροί της εισβολής του 1974)· ενώ όλοι οι αγώνες του κυπριακού λαού επί πολλούς αιώνες ήταν αγώνες για την ένωση με την Ελλάδα.
Το γεγονός ότι τα εγκληματικά λάθη των ηγεσιών δεν επέτρεψαν την ευόδωση αυτού του αιτήματος και υπάρχουν σήμερα δύο διαφορετικά κράτη, δεν αναιρεί την ταυτότητα των πόθων και των αισθημάτων των δύο τμημάτων του ελληνισμού. Εξάλλου, οι τύχες τους είναι αξεδιάλυτα δεμένες. Η σημερινή κρίση του ελληνικού κράτους αποδυναμώνει δραματικά την Κυπριακή Δημοκρατία και το αντίστροφο, η πιθανή εκχώρηση της Κύπρου στην τουρκική σφαίρα θα έχει δραματικές συνέπειες και για ανεξαρτησία του ελλαδικού κράτους.

Ο σημερινός πρόεδρος της Κύπρου δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχνάει ότι σε όλες τις εκλογικές αντιπαραθέσεις στην Κύπρο συμμετείχε σε συγκεντρώσεις όπου κυμάτιζε η ελληνική σημαία. Και όλοι γνωρίζουν πως χωρίς την παρουσία της Ελλάδας -έστω και τόσο μικρή που έχει γίνει σήμερα- η Κυπριακή Δημοκρατία θα είχε πάψει να υπάρχει ήδη από καιρό. Ακόμα και σήμερα Ελλαδίτες φαντάροι υπηρετούν στην Κύπρο. Είναι λοιπόν όχι απλώς δικαίωμά μας αλλά υποχρέωσή μας να μεριμνούμε για την Κύπρο και τον κυπριακό ελληνισμό – όχι σαν μια ξένη χώρα αλλά σαν ένα οργανικό κομμάτι του εαυτού μας, έστω και εάν ανήκουμε σε διαφορετικές κρατικές οντότητες. Η εθνική μας ταυτότητα παραμένει μία και αξεχώριστη, ποτισμένη με το αίμα και τα δάκρυα χιλιάδων και χιλιάδων Ελλαδιτών και Κυπρίων.

http://ardin-rixi.gr/archives/202307
ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΘΝΟΣ

Το ΕΘΝΟΣ σχηματιζεται απο δυο βασικους παραγοντες,την ΦΥΛΗ και την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.Λεγοντας <φυλη>,εννοουμε την<καταγωγη>-οτι πρεπει δηλ.τα ατομα του Εθνους να εχουν κοινη καταγωγη.Δεν αρκει να εχουν αυτα<συνειδηση>
περι κοινης καταγωγης.Δεν αρκει δηλ.να πιστευουν στην κοινη τους καταγωγη,αλλα να εχουν πραγματι κοινη καταγωγη.Διοτι ΜΟΝΟΝ η κοινη καταγωγη-η κοινη<φυλετικη υπαγωγη>-συνεπαγεται ΚΟΙΝΟΥΣ κληρονομικους χαρακτηρες,αρα κοινα πνευματικα στοιχεια.Οταν υπαρχει κοινη καταγωγη,τοτε υπαρχουν κατα το μαλλον η ηττον κοινη γλωσσα,κοινος πολιτισμος,κοινη θρησκεια,κοινα ηθη,κοινη ιστορια.Αυτα τα δευτερογενη στοιχεια δεν αποτελουν,το καθενα ξεχωριστα,απαραιτητο στοιχειο συγκροτησεως Εθνους.Εν τουτοις ολα αυτα,οταν συνυπαρχουν,συντελουν στην συνοχη της κοινοτητος,στην δημιουργια δηλ.ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ-του δευτερου παραγοντος συγκροτησεως του ΕΘΝΟΥΣ.ΕΘΝΟΣ ειναι επομενως ο ομοειδης φυλετικως λαος,που εχει συνειδηση της υπαρξεως του.
''Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ''

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν,θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας,τα δικά της, του Γένους.

ΛΟΓΙΑ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ




















"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος." (ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 18-3-1919)

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΙΣΜΑ

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

''Δεν θελω να πεθανει το Εθνος μου,το Εθνος αυτο, που τοσα εκαμε στην ζωη του, το εξυπνο,το τοσο ανθρωπινο. Για να το φυλαξω απο τον θανατο πρεπει τωρα να το καμω πεισματαρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας ειναι και υπερβολικο το αισθημα που θελω να δωσω στους Ελληνες. Μονον ετσι θα ζησει το ΕΘΝΟΣ.''

''Σε οποιους με κατηγορουν η με περιγελουν, γιατι τους κεντρω το Εθνικο τους αισθημα και τους μιλω αποκλειστικα,θα λεγω:Λοιπον θελετε να πεθανει το Εθνος σας;Αν το θελετε,πεστε το καθαρα,μην κρυβοσαστε''

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Η ΡΗΣΗ ΠΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ



πισταμνους πρς εδτας τι δκαια μν ν τ
νθρωπείῳ λγ π τς σης νγκης κρνεται, δυνατ δ
ο
προχοντες πρσσουσι κα ο σθενες ξυγχωροσιν.

κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του"

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ Ε89

Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου


28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ Ι. ΜΕΤΑΞΑ

http://4.bp.blogspot.com/_NuhZMDR5O28/S_qK4rCNqWI/AAAAAAAAATQ/FgeBEEMBpt0/s400/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3+%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%91%CE%A3.jpg

“Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος
είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του,
την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός
για να αρχίσει αυτό το έθνος
να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του
θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.


Μ. Κούντερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ: 26 ΧΡΟΝΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.